关于禅定，十一禅之后还有十二、十三、十四、十五禅，但我们之后再说，因为那些并非是你自己可以修习出来的。十二到十六禅的特殊之处，不在于禅定本身，而在于观禅（毗婆舍那），它同样属于禅定的范畴，但偏向于观禅的一面，因此会超越十六禅的界限。

色界禅没有初、中、高级之分。十四禅就属于色界禅。

龙婆经常跟我们讲关于禅定的事情，从空无边处定、识无边处定、无所有处定到非想非非想处定，这些都属于色界禅。什么是空无边处定？它也是色界禅的一种。但我对此并不了解，也从未修过，甚至没见过别人是怎么修的。听别人说它像空气一样。如果我们运用知识，或许能看到这些禅定状态，但无论如何，这种“空”的状态无法与觉知融合。即使是“空”，它仍然存在于觉知之中，我能感觉到，即便它是“空”，那也是一种“自我”。

为什么会有阎王、医院等这些概念？他们能捕捉到什么？我们都能捕捉到一些东西，更何况某些人的特殊能力。这与空无边处定有关。接下来是识无边处定，它能捕捉到空气中的意识，这些意识蕴藏在广阔的空间中，但并非我们修习的“空”，它不是黑暗的，而是无法被看见的。有人会说这样的空气就是“空”，但我要先说明，不是这样的。“捕捉”到世间之外的东西，那并没有进入任何禅定状态，既没有进入奢摩他（止禅），也没有进入观禅。那只是黑暗而污浊的心理辐射，我们都知道，那并非天堂的状态，还差得很远。不要以为今天，色界禅或无色界禅就能把你送往天堂，还远远不够。这就是为什么龙婆说，停止胡思乱想！

你到底在想什么？你到底想要什么？你什么也去不了。改变你的视角，改变你的想法，不是改变什么别的，而是改变你的视角！“变”是指改变观念，而不是改变地点。“见”是指你的观念。改变你固有的观念，把今天变成一个特殊的日子。要知道，你那种修习方式产生的心理辐射，绝对不是我所描述的那样。或许我看不到，我只是转述我听到的，但绝对不是那样。看你的脸色就知道，你离天堂还远得很。去过天堂的人，会散发一种特殊的光芒，而不是像平常人一样。在你放弃这些不切实际的想法之前，先问问自己，你的禅定是否已经达到一定程度？你是否想今天就涅槃？如果你连这些都没搞清楚，那么就很容易错失作为人类的宝贵机会，错失今天这个特殊的日子，以及未来的特殊时刻。利用这些机会来改变你的想法，不是为了改变什么别的，而是为了顺应自然的规律。不要强求，因为你强求的只是你的想法，而结果并不会如你所愿。你的行为会遵循因果法则。你制造出黑暗的心理辐射，那就会堕落，而不是升到空无边处定。更不用说寂灭的涅槃了。即使是无色界禅，也没有达到那种境界。识无边处定更加精微，即使你的意识感觉像是在空中，对于那些进入这种状态的人来说，也会感觉像是在爆炸。当一切都被炸毁时，什么都不会剩下。但是在“什么都不剩下”的状态里，仍然留存着“我们”——是“我”引爆了这一切。也就是说，我们创造了它。我们必须明白，禅定，无论哪个层次，都是一种创造，一种有意识的创造。从布施、持戒到禅定，都是创造。创造什么？创造导致某种结果的原因。当我们拥有了意识，然后“创造”，即炸毁一切，那就是进入了禅定。炸毁之后，就只剩下“无所有处定”——什么都没有，但我们知道，是我们自己炸毁了它，所以我们仍然存在于这“什么都没有”的状态之中。即使是这样，仍然会被那些有智慧的老师捕捉到，他们知道“这还不是最终的境界，还残留着东西。”直到进入非想非非想处定，仍然如此。

我曾观察到，它类似于当我们观看事物时——这只是我的感觉，对错我不知道，需要请教龙婆确认——当我们看到眼前的人或树木时，在现实中它们是这样的，但在“无所有”的状态里，就好像你透过一块透明的玻璃看东西。我们会发现，那些有神通的老师能够知道，那里有一块透明的玻璃。这块“玻璃”不是指我们通常看到的那种，而是一块完全看不见的玻璃，好像什么都没有剩下，只剩下我们看到的树木等等。这就像你开车时，透过透明的挡风玻璃看到道路。但即使是这样，仍然不够纯净，它比那还要透明，但仍然无法逃脱觉知的捕捉。直到灭尽定，即到达非想非非想处定，正如龙婆所说，完全熄灭，消失，消失三、五、七天，根据你的愿力而定。可以凭借愿力维持生命三、五、七天，不用吃喝，不需要任何维持生命的东西，看起来就像死了一样，但实际上是靠愿力维持。直到最后的禅定，即非想非非想处定，仍然是我们创造出来的。因为，在最后一个禅定中，你仍然需要创造。你能维持几天？七天？十五天？当力量耗尽时，一切都会恢复到正常状态。即使我们处于禅定之中，一切都会恢复到它本来的状态，即我们现在所处的状态。既然可以创造出来，就必然可以恢复回去。所以说，在禅定，在天堂，无论达到哪个禅定层次，都无法脱离苦难。

要脱离苦难，就必须达到十二到十六禅。那十二、十三、十四、十五禅又是什么呢？我听纳特说过……我懒得去记那些细节了。这些禅定并非通过奢摩他（止禅）或禅定本身获得，而是通过观禅（毗婆舍那）获得。之后，我们会提到关于“涅槃”的主题，以及出家修行等等的重要性，以及这些如何与天堂的这五个层次联系起来。

天堂，指的是享乐。但这里的享乐，并非人类或动物的享乐。它的根本在于色、声、香、味、触、法。不同层次的天神，他们的享乐方式也不同。为什么会有第一、第二、第三、第四、第五、第六层天堂？他们在感官上的欲望并不相同。在较低的层次，如第一、第二层天堂，他们仍然像人类一样享乐，即通过感觉、色、声、香、味、触来享乐。但在较高的层次，他们则通过情绪来享乐。即使他们有宫殿，有各种各样的东西，他们也称之为“天上的食物”。一切都是神圣的，但他们是通过感觉或情绪来享乐这些东西。他们不像我们这样狼吞虎咽，或通过身体接触来获得快乐。所以，当我们理解这些规则时，就会明白，这并非在五蕴上修行，而是在心上修行。我们认为心是“自我”，而正是这个“自我”在创造和掌控着这一切。在禅定中，享乐指的是什么？是舍。直到最后一个禅定，享乐指的是什么？是收集禅定中的情绪，比如寻、伺、喜，享乐喜悦的感受，享乐光明，直到达到舍，即享乐平静和空虚的状态。这就结束了，一切都结束了。特殊之处在于，这就像我们吃饭一样，盘子里的食物都吃光了，吃完了，身体没有力量，一切都会恢复到正常的状态。所以，享乐，为什么在较低的天堂层次会有享乐？享乐情绪和舍。这些最终变成了龙婆开示中提到的，为什么这些东西会成为人类的起源？因为享乐，不断地享乐，最终会变得粗糙。

什么是欲望？当你不断地享乐精微的事物，并且沉迷于此，就会从原本明亮的心中创造出“爱”。最初它可能不是这样的，但逐渐地，会变成你所创造的东西，最终形成你的性格或习气。这些习气是你从“光”的状态就开始创造的，他们称之为光音天。当你创造了这些东西，不断地享乐，直到光明消失，剩下的就只有……它就会像天神一样，你必须寻找天上的食物。当这些耗尽时，你就会下降，不断地下降，直到最终你必须成为人类。所以说，禅定并非创造了人类，而是你创造了你自己。享乐光明，最终，当你成为人类时，它不再有地、水、火、风的元素，它会根据当时的意识状态而改变。它不会有地、水、火、风这些元素，它会像空无边处定一样，几乎什么都没有。甚至连光都难以捕捉到。但当光明减少时，可能也不需要太阳。太阳还没有出现，因为这些光存在于自身之中，无法向外界发光。当世界和元素逐渐沉迷于享乐时，它就开始变得忧郁。就像我们的心变得忧郁一样。如果我们不多想，这些东西就会消退。当它迷失在外部环境中时，它会不断改变，直到到达天堂，你必须享乐天上的食物。当它耗尽时——不是食物耗尽，而是我们创造它的“因”发生了改变，那个心理辐射改变了。所以，结果，或者说周围的原因和条件也发生了改变，直到变成了现在这样的人类。因为你已经成了这样的人类，你的光明已经消失了。所以说，太阳才会出现，月亮才会出现，因为你必须借助外部的光明，因为你自身的光明已经耗尽了。你的享乐方式也会改变，你必须通过吃更粗糙的食物，各种各样的食物，通过感官接触来享乐，它会变得越来越多，直到一无所有。最终，从最初的没有贪嗔痴，到最后你开始孤独，你开始寻找伴侣，寻找配偶，寻找种族，寻找各种各样的东西，然后你就会有团体，有领导者，有资源等等，一切都会根据你的欲望而改变——不是身体的欲望，不是光明的欲望——而是从创造了“自我”的心中产生的欲望，然后不断地膨胀，最终，这就是意识的起源，或者说，这是莫伊详细解释过的。这些与“生”与“灭”是如何联系起来的？

知道了这些因果关系，最终会指向哪里？会指向涅槃。事实上，它们是息息相关的。

我希望大家认真听讲，不要走神，不要只想着自己的事情，那毫无意义。在当下，你的心理辐射并非如我所说的那样。我知道你们已经走神了。请先听这些，是否有用先放在一边，我只想说，请拿出一天的时间，改变一下。至于明天你想怎么样，那是你自己的事情。我只能说这么多了，因为每个人都有选择的权利。否则，三十一界就不会存在。这样会导致一些人无法学到其中的真谛。或许你也会成为被学习的对象，但你会被学习成怎样的——高低、善恶、美丑，那就取决于你自己的行为了。你会到达非想非非想处定，会到达“空”，然后看到享乐，看到享乐的过患。也会明白，这一切都源于享乐本身，那“自我”本身。感觉就像光明，但它甚至不能被称为“感觉”，它只是一种光，就像星星一样。星星发光，我们不会说那是一种“感觉”，那只是它自身的存在，那是它本来的样子。在那之后，当它处于那种状态时，欲望会不断地增长，根据它的规律不断增长。当欲望不断增长，烦恼不断增长时，那种光明就会逐渐减少。所以说，要熄灭烦恼。当烦恼熄灭时，一切都会消失，不是睡着，而是完全熄灭，不是像我们理解的那样，只剩下空虚。直到最后……

涅槃是什么？如果我们用通俗的话来说，那就是出家，出家为僧，为隐士，任何我们称之为“出家”的传统形式。但这只是传统。如果我说的超出了三藏经书的范围，或者有什么不正确的地方，那只是我个人的观点，与龙婆无关。我想用我自己的方式，表达我对涅槃的理解。我曾经误解过，总是在贬低那些出家人，不要成为那样的人，不要当和尚，不要当想当和尚的人。过去我不明白，我不明白最终通往解脱的道路，必须是成为和尚。如果不是这样，就无法解脱。我给自己制造了这样的条件，我必须先成为和尚，但我不想那么快成为和尚，因为我还没有准备好。我还没有准备好，所以我仍然待在这里。等我准备好了，我才会出家。我曾经这样想。我和大家一样，就像我昨晚听到的，每个人都在制造条件，要有丈夫，要有妻子，要有孩子……我可能没有那么多条件，但我也在制造条件，我还没有准备好出家，我还有很多事情要做。我还没有准备好，我不想那么快出家。我仍然待在这里。但这样我就能涅槃吗？不出家也能涅槃吗？那就是胡说八道！最终，这种胡思乱想会让我们无法学习到这些法则的真相。我整天都在胡思乱想，我要成为和尚，我要成为在家居士，我要成为和尚，我要涅槃。我就是这样。我看到每个人都和我一样。我希望你们不要再问我这样的问题。问了之后，龙婆会批评我，说这是错误的，这样是无法解脱的，你甚至还没有学习到任何法则！停止吧，立刻停止！不是说让你和你的丈夫、妻子分手，或者停止其他的事情，而是停止这种想法，停止制造这些条件，转而学习这些法则的真相。我们之所以这样想，是因为我们被“心”制造的幻象所迷惑。昨晚我和我的医生朋友聊到凌晨一点，关于这个话题。我听了之后仍然不明白，我想要把这些讲清楚。在某些时候，我不理解有孩子、有妻子的人，他们的痛苦是什么。但我也看到了，我的父母也有类似的痛苦。另一种“执着”，是各种各样的条件。即使像我这样没有买卖婚姻这些问题的人，仍然可以创造出这些条件，比如成为和尚。所以，一切取决于“心”。最终，当我们停止，停止这些想法时，虽然这有点困难，其他人可能需要几个月的时间，批评我几个月的时间，让我们停止这样想。当我们停止这些想法时，我们就会开始学习，“涅槃”的真正含义是什么。龙婆曾经说过：“喂！真正的和尚是穿着袈裟吗？”或者问：“真正的和尚到底是什么？”我不知道。这就是为什么我会说，不要管你是不是和尚，是不是在家居士，先别管那些条件，先去学习佛陀教导的关于自然的法则。真正的“涅槃”，真正的“和尚”，到底在哪里？这就是为什么我向龙婆请教，最终我明白了，真正的“涅槃”就是那个，不是身穿僧袍的和尚，不是我们现在看到的和尚，而是“那个涅槃”。就像龙婆李问我：“弟子，他们被称为……他们被称为什么？”我懵了。他们被称为什么？应该被称为“人”。龙婆沉默了片刻，然后说：“虽然他们被称为‘人’，但和尚必须被称为‘圣僧’。”又是一阵沉默。过了一会儿，我以为他不想再说了，但他又说了一遍。在我来这里之前，我经常和他一起出门。我早上经常和他一起出去。我经常和我的医生朋友说，当见到阿姜的时候，我非常害怕。因为当我和他和我的医生朋友一起的时候，龙婆经常播放阿姜ยอด的讲经。只要一播放，无论我们在哪里，当天就要去那里。如果在北榄坡府，就要去甘烹碧府。然后我的车就停在加油站。也不知道什么时候才能回到北榄坡府。要去阿姜ยอด讲经的地方。如果在半路上不想去甘烹碧府了，就要去拜访披坤通寺的龙婆แพ。去了披坤通寺之后还没有结束，又要播放阿姜ยอด的讲经。要去素攀武里府的乌通，要去乌通，要去播放阿姜ยอด的讲经里的“世界大战”，要去桂河大桥，最后返回素攀武里府，但已经太晚了，赶不上了。寺庙里的人就打电话来，问我龙婆去哪里了，因为龙婆经常这样。我去拜访他，然后我们一起出去，我的车就停在加油站。我本来三点钟要回家的，突然龙婆就穿着袈裟出门了，我甚至不知道要去哪里。过了一会儿，他在车站等车。接下来的事情就不用说了，车他先上，不用管别的了。最终，他告诉我：“我们这样做是为了消除忧虑。”他说：“忧虑是世间的痛苦，自由是极大的快乐。”其他的事情都可以先放在一边。最终我们又回到了桂河大桥，看了看，然后就回来了。寺庙里的人就打电话来，问我去了哪里。没有人知道龙婆去了哪里。已经六点钟了。到达了 บึงฉวาาก，我的医生朋友说：“走吧！”他们就来催我们了。然后车就直接开走了。他们问：“不顺路去 บึงชวาาก 吗？”。在龙婆的保佑下，那里已经关门了，但最终他们还是让我们免费进去了。我们进去看了五分钟，然后就出来了。我心想：“今晚才到素攀武里府，然后北榄坡府还要去哪里？”一路都在赶。

总之，龙婆的心非常了不起，他知道一切。他知道之后，就直接说：“回寺庙！”然后他就沉默了。他还说：“过去的事情就让它过去，未来的事情就让它延续，要活在当下。”然后就回寺庙了。龙婆的教导方式就是这样。首先，他会带你去放螃蟹，然后他会给你讲故事，说即使是螃蟹，也有菩萨螃蟹。他说森林里有蟒蛇妈妈。他会给你讲各种各样的故事。为什么要放螃蟹？为什么要放鱼？他说森林里有菩萨森林。他说我们可以和他们交流。他特别喜欢讲这些故事。但如果和他一起去，就要这样奔波。我非常疲惫。去拉布里府，一路奔波，还要推着轮椅。把车停好之后去拿轮椅，然后他会坐在轮椅上，我们根本不知道他要去哪里，我们只能跟着他。这就是父母和老师的教导方式，但当时的智慧，根本无法理解，我只是感到非常疲惫。这就是为什么龙婆会这样问。所以，龙婆在晚上告诉我：“真正的和尚是‘心’，‘心’才是‘圣僧’。身穿袈裟的人，不是真正的和尚。他们只是被假设为和尚。”我们内心才是真正的‘圣僧’。所以，为什么他们要假设性地授予僧侣身份？因为我们的身体只是假设，即使你穿着袈裟，他们也只是假设，但真正的和尚，存在于‘心’中。”在禅定的状态中，当天空打开时，我们很容易看到金色的光芒，然后我们才会明白，真正的和尚并不存在于我们身上，而是存在于自然之中，他们原本就在那里，只是我们从未见过。但在某些特殊的时刻，我们能够看到这些，然后我们才明白，真正的和尚就是这些，就是那些金色的光芒，或者说，是金色的粉末。它们就像佛陀的袈裟。佛陀为什么制定了颜色这样的袈裟？因为它不能被染成金色。这是最接近金色的颜色。如果我们想要成为真正的和尚，我们的心必须是金色的。但我们一直认为心在这里，所以它才不是金色的。但当我们知道我们的心不是这里，那就是自然的金色。我们才会知道，真正的和尚存在于心，但不是存在于这里，而是存在于自然之中。所以，涅槃就是出家，出家并不只是指成为和尚，也可以是成为女尼，成为婆罗门，或者其他任何形式。那些只是遵循传统，遵循假设。但每个人都拥有相同的“涅槃”，即使是动物也是如此，只是它们无法理解我们所说的话。蚂蚁、白蚁、猫、狗，它们没有理解能力，因为它们必须承受它们的业力。直到它们偿还完业力，转世成为人类或天神，它们才能理解我们所说的话。所以说，人类才是最高等的动物，成为人类才是最重要的。如果有人来指引我们，那就更加重要了。如果我们没有佛陀，没有父母和老师，我们就永远无法理解自然的真相。这就是为什么我们要说“菩提萨多”，为什么不摇摆不定？为什么这些都需要这样开始？它不是从我们用巴利语诵念开始，不是从这里开始，而是从心开始，在心里说出。即使你没有在心里或口头上说出来，它也已经发生了。因为它已经成为了一种自然，它已经成为了“佛”，那就是出家，那就是心理辐射以这种方式存在，那就是开始变成金色。我们就会明白，这就是“涅槃”。我们就会停止破坏这些法则。这就是真正有效的。

我就是这样。我看到每个人昨晚也都被这些法则所束缚。我希望改变你们的想法，理解真正的涅槃是什么，它在哪里。它在衣服上吗？或者在我们的肉身上？或者在我们的意识里？或者在不在我们的心，而在自然之中？我们就能知道，这就是“涅槃”。所以，我从一个与别人不同的角度来看待“涅槃”。我的“佛”不是大家理解的那种佛，也不是我们说的存在于“心”中的佛。在我的感觉中，不是这样的。佛是存在于自然之中的，不是我们存在于自然之中。我自己也曾经误解，以为真正存在于自然中的佛，就是我们要守护的自然，即使那是纯净的自然，但我们仍然生活在那个自然之中，仍然有“我们”存在于其中。所以，真正的佛，不是“我们”成为佛。我和我的医生朋友说，为什么龙婆ชา会说，我们什么都不想成为？我们不想成为缘觉佛，我们不想成为阿罗汉，我们不想成为阿姜？我们不想成为太阳，我们不想成为佛，我们不想成为女尼？因为这就是问题所在。我们的欲望不是佛。佛不是一种欲望，而是一种真正的自然，它本来就是那样，与我们成为什么无关。所以他说，你什么都不要想成为，因为想要成为什么，就会在三界三十一重天中轮回，那不是自然。这就是我想告诉大家的法则。

停止在心里想任何事情，先听我说，认真地听，不要从里面拿走任何东西，只要用心去听，它到底是什么，然后去思考。思考，不要用你的头脑。每个人都拥有正常的状态，每个人都拥有完整的戒律。在当下，就是五戒。心 的正常状态是，你们从这些自动传递的东西中接收信息。所以他们说，这些都是从心到心的传递。所以每次龙婆祈祷，都是为了让所做的一切都从心到心，不要通过我们或他们的任何修饰，不要偏离佛陀的纯净，为了产生正念、禅定、智慧，为了在当下熄灭烦恼。不是明天，不是下一个时刻，而是当下。解释的人在当下祈祷，但听的人还在想：“我还是这样，我还是那样”。我和我的医生朋友说，这就是为什么我们的频道不匹配。我的频道是“当下”，但你的频道是“未来”或“过去”。那只会一团糟。一团糟只是在你自己的想法里。改变！改变想法！要活在当下！

“到哪里了……？”水？啊，结束了。莫伊说“崇高的圣洁”是什么呢？它是一种理解，或者说，是一种通往真正自然的佛的道路。佛陀才会说，即使是成为佛，也必须有自己的道路。所以，他们称之为“八正道”。如果将它们分解开来，实际上就是戒律。为什么会有“四向四果”？这是什么意思？“ยะ”的意思是超越世界。四个“ยะ”的意思是，如果你按照这些修行，你就能脱离世界。“世界”指的是三界三十一重天，它一直在那里。“世界”不是指地球，而是指包含在轮回中的所有三界三十一重天。如果你走上这条道路，你必然会达到这样的状态。这些法则是不容置疑的，甚至包括须陀洹、斯陀含、阿那含，直到阿拉汉。这些都是自然的法则，不是我们自己创造的，而是一种关于原因和结果的法则，直到涅槃。

涅槃意味着结束原因，也结束结果。没有原因和结果可以导致它的生起和灭去。因为它本身从未生起，从未灭去，所以它超越了所有关于原因和结果的法则，它变成了“超越原因和结果”。这就是为什么这些道路必须包含苦、集、灭、道。“苦”和“集”是什么？是十二因缘。“集”的意思是苦从何而来。那就是“集”。这些与我从一开始就解释的关于原因和结果联系在一起。如果你这样做，你的心理辐射就会是这样。你这样做，那就是“集”。你的心理辐射就会是那样的，那就是“苦”。你必须经历那些痛苦，因为你的心理辐射是黑暗的。如果你不欺骗自己，或者如果每个人都看着彼此的脸，每个人都会知道那个人正处于痛苦之中，因为他的脸看起来很痛苦。或许他实际上并不痛苦，但看到他的人，能够看到他的痛苦。这就是“苦”和“集”。这是十二因缘的一面。另一面，为什么会有“灭”和“道”？实际上，“道”也是一样的，意思是道路。通往“灭”的道路。灭，意味着熄灭所有原因和结果，超越所有原因和结果。从我们的自我之中熄灭，那就是真正的自然，它没有自我，从未生起，从未灭去，从未创造，从未破坏，甚至无法触及。那就是熄灭。熄灭不是说我们的“自我”熄灭了什么，而是它本身从未生起，从未熄灭。这就是他们所说的“真正的寂灭”，因为它不曾存在。

“我们”没有办法去描述它。如果“我们”给它一个假设，那么它就会变成那样。这些就是为什么通往“灭”的道路必须从一、二、三、四、五、六、七、八开始。在所有关于理解和实践的道路之中，最重要的是第一条——正见，遵循自然法则的正确的见解。正见将指引我们通往……我和我的医生朋友昨晚聊到，实际上，凭借遵循自然法则的正确的见解，就能指向崇高的圣洁。为什么崇高的圣洁要以“错误的见解”开始？我和我的医生朋友说，“ยะ”的意思是见解，是关于“自我”的见解，就是这个“自我”。但根据八正道的修行，我们知道，关于我们的“自我”的见解是那样的。如果我们要用最简单的方式传达信息，让人们理解正确的见解，最好是用……我不太喜欢说“空”，那样你们就会误解并沉迷于那种“空”，先放下那种想法，不要想那种“空”，放下它！要看到一种“空”，就像在这个Sala（凉亭）中看到的“空”一样。而我们的自我，就坐在这里。当我们看到这种“空”，我们用眼睛看到的“空”和“自我”，是不同的东西。尝试看看，你周围的每个人，都坐在同一片“空”之中，但我们看到的“空”是在我们自身之外。不是这样的。你可以问问医生，剖开身体之后，里面也有空间。实际上，我没有学过生物学。我不擅长生物学，所以我没有选择学生物学。但当我们真正去观察时，细胞是空心的，一直穿透下去。最终，什么都没有，即使他们说最细微的，可以到达原子，到达夸克、中子、质子……最终，在最细微的物质中，没有空间。在我们的身体里，由原子组成，由分子组成，由各种元素组成。我们就像宇宙一样，在电视上看到的那样。

在宇宙之中……实际上，我们体内的元素和组成宇宙的行星是一样的。他们称之为ชนะชจร，实际上，它们是由碳、氢、氮、氧、硫和氮组成，这些是组成宇宙中星体的基本元素。因为每种元素都有引力，当它们相互吸引时，就会形成星体、卫星，最后形成地球，形成我们。如果我们真正去思考，就可以开始理解，真正的“我们”，是这样的吗？如果我们不执迷于自己，我们就能理解这些。从某种程度上说，这就能改变我们的见解。与其用抽象的概念来解释，不如用一个能够替换原有概念的更易懂的概念。

这就是“错误的见解”被打破。所以，改变见解的过程开始了。当第一种错误的见解被打破时，改变就会发生。就是关于将自我看作一个实体，与我们体内的和周围的“空”区分开。而且这种空无限地向宇宙扩张，没有边界。最终，自我也在其中，存在于这片广阔的“空”之中。我们用眼睛看到“空”是真正的“空”，那里什么都没有。事实并非如此。万物都在其中诞生。这就是如何改变见解，我们并非去摧毁已有的事物，那会造成战争。修行不是一场为了摧毁和征服的战争。修行是理解自然的法则。但我们的修行就像一场战争，一场为了将敌人打败的战争。那是不可能实现的。修行，梵语是 “Dharma”，意思是自然。修行者，不是指要去成为自然，而是要去理解自然法则，理解它的本质。真正的“自我”是如何产生的？“自我”存在吗？或者它根本不存在？只是从这些真实中学习。这就是“错误的见解”被打破。它改变了错误的见解，然后才开始走上“解脱”之路。

轻松自在的世界，那还没有开始。没有开始，意思是灭谛和道谛还没有开始。如果没有灭谛的开始，“错误的见解”就不用说了，还有“无明”，无需多提。陷入到“智、识、名色、六入、触、受、爱、取、有、生、老死 的轮回过程”。那些身处天堂和梵天的人仍然有机会发展，但那不是“解脱”的道路，那是下降的道路。这就是为什么改变见解非常重要。这就是为什么龙婆每天都在抱怨，“停止胡思乱想！停止吧！停止吧！”这就是我们可能已经听了很久的原因，我们尝试改变视角，尝试一些与众不同的东西。我的方法就是这样。尝试接受它，并思考它。它是真正有效的。之所以有效，是因为它是佛陀的知识。我们应该运用佛陀的知识来修行，不要运用自己的知识，不要运用他人的知识，要运用佛陀的知识。

为什么龙婆总是说，先去平静你的心，然后去问佛陀？不要去问自己的想法，不要去问别人，要去问佛陀。佛陀是什么？就是佛。佛陀又是什么？就是พระ（圣者），存在于自然之中的圣者，从未显现的圣者。我们说佛陀不存在、僧侣不存在、佛法不存在，什么都不存在，不是指那种不存在。不是说“不存在”，而是它存在于“不存在”之中。如果“存在”，那就不是“不存在”。它既不是“存在”，也不是“不存在”。那就是佛，佛陀，佛法，僧侣，融合为一体。那就是存在于自然之中的佛。这就是我们不会去执着的东西。否则，听众就会变得傲慢，那不是修行。我比那些不相信的人更虔诚，所以当我虔诚于这些事物时，其他那些错误的见解，


---


翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求：
1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

-----

ไปถึงกี่รทแล้วสิบเอ็ดพูด。
สิบเอ็ด。
พอไปถึงสิบสองสิสามสิสิบห้าวันนี้ไว้ทีหลังถ้าไปก่อนเดี๋ยวไปไปรวมกันถึงในำมาเพราะว่าอันนี้มันไม่ใช่เป็นสิ่งที่คุณจะทำมันขึ้นมาได้แค่เกิดว่าความพิเศษของชสิบสองถึงสิบหกเนี่ยไม่ใช่เกิดจากการทำชาแต่จะเกิดจากวิปัสสนาอยู่ในชั้นผมเหมือนกันแต่ว่าจะไปอยู่ใ。
นฝั่งของวิปัสสนามันก็จะเลยข้ามชั้นสิบหกฝ่ายก็ไป。
24. 
14ก็คือผมคือประชา。
รูปประชาชนมันจะไม่ได้มาแบ่งเริ่มต้นกลางละเอียดแล้วคือ。
พี่。
สงการชอบเพให้เราฟังบ่อยๆเกี่ยวกับฉันญว่า。
เริ่มไปตั้งแต่อากาศาจาวจะนะวิญานะแล้วก็นะแล้วก็วัดสัญญาสัญญานะก็คือประชาอันนี้ก็คืออากาอะไรก็คือนี่แหละอากาศกาศคือคุณแต่ก็คือผมก็ไม่รู้ผมก็ไม่เคยทำคือผมก็ไม่เคยเห็นเหมือนกันว่าทำยังไงฟังเล่ามาว่าคือมันจะเหมือนอากาศอากาศแต่คือเราถ้าเร。
าใช้。
ความรู้เนี่ยเราเราเราจะสามารถ。
เห็นพวกนี้ได้ในลักษณะของ。
คือยังไงก็แล้วแต่เนี่ยความเป็นอากาศเนี่ย。
ไม่สามารถร่วมคนความรู้ของท่านารู้ได้เพราะว่ากูจะเป็นอากาศยังไงเนี่ยอากาศเหล่านั้นอยู่ในทาสุรู้กูจะสัมผัสได้ว่าแม้กระทั่งว่าเป็นอากาศอะไรนะเนี่ยยังไม่ใช่คนทุกขมันยังมีการให้รับรู้หรือว่าสัมผัสได้บางอย่างว่าในอากาศเนี่ยมีอะไรอยู่นั่นก็คืออัตราต้นถ。
ามว่าทำไมเนี่ย。
ถึงได้มียมทูตโรงพยาบาลอะไรต่างเขาจับได้ตรงไหนเรายังจับได้เลยแล้วคือความสามารถพิเศษของของอย่างโยปางของท่านเนี่ยทำไมมันจะจับไม่ได้อันนี้ก็คืออากาศศาอาญชานะเวลาที่。
เวลาถัดไปไหนก็ไม่ถึงวิญญาณคือ。
ที่มันจับได้ในอากาศวิญญาณนี่แหละที่มันฝังอยู่ในความกว้างแต่ไม่ใช่ความก่างอย่างที่เราทำไม่ใช่มันดำแต่มันไม่ดำอันนั้นอันนั้นไม่ดำมันมองไม่เห็นแต่คือเดี๋ยวทุกคนจะบอกว่าอากาศอย่างนั้นเป็นความไม่ใช่เดี๋ยวต้องพูดตรงนี้ก่อนว่าไม่ใช่แล้วไอ้การไปจับปโลกส。
บายนะไม่ได้เข้าอะไรเลยไม่ได้เข้าสมถามไม่ได้เข้าวิปัสนา。
รังศีจิตมันดำมันดำมันคล้ำ。
ดำคำเนี่ย。
เราเราก็เข้าใจอยู่แล้วมันไม่ได้มันไม่อยู่ในสวรรค์มันยังไม่ใช่แล้วคุณคุณอย่าไปคิดว่าแม้กระทั่งวันนี้พานเลยนะรูปประชาและรูปปพรมเลยมันมันก็ส่งไปนะสวรรค์ยังมันยังไม่ใช่เลยนี่แหละเป็นเหตุว่าทำไมเนี่ยหลวงตาบอกว่าเลิกกิกดเ。
ลยผม。
นี่แหละมึงจะอะไรของมึงอะไรอะไรนักหนาเนี่ยจะไปไหนไม่ได้ให้เปลี่ยนวันนี้ขอให้เปลี่ยนเปลี่ยนมุมมองเปลี่ยนไม่ได้เปลี่ยนอะไรนะเปลี่ยนมุมมองเปลี่ยนแปลว่าความเห็นไม่ได้เป็นที่แปลว่าที่มานะมานะแปลว่าความเห็นกูยืนยืนการอยู่ในความเห็นของกูของกูข。
องกู。
เปลี่ยนเปลี่ยนเป็นวันพิเศษไปซะ。
เปลี่ยนเปลี่ยนว่า。
การไปทำแบบนั้นเนี่ยรังจิตมันไม่ได้เป็นอย่างที่ผมพูดแน่นอนก็ได้ว่าผมมองไม่เห็นหรอกคือผมก็พูดตามที่เขาเขาเล่าให้ผมฟังมาแต่คือมันไม่ไม่ได้เป็นอย่างนั้นแน่นอนดูหน้ามันก็รู้แล้วว่าคือไม่ใช่แล้วว่าสวรรค์ไม่ใช่แล้วคนคนคนไปสวรรค์แล้。
วคือ。
อยู่ข้างหน้า。
คิดถึงวามันเป็นที่มันเป็นไม่ใช่ความเป็นปกติธรรมดาแล้วก็สามารถดูออกกวามันไม่ใช่แน่นอนก็ก่อนเลก่อนหวังที่จะไปนแบบนี้ให้ถามหรือว่าสมาธิต่างยังไม่ไปเลย。
คุณหวังวันนี้คือจะนพพานเปล่า。
ลงอะไรคือ。
ไอ้เนี่ย。
มันจะได้บอกว่าเราเราอย่าปล่อยโอกาสของความเป็นมนุษย์แล้วก็อย่าปล่อยโอกาสที่มันเป็นวันพิเศษแล้วก็อย่าปล่อยโอกาสที่มันเป็นช่วงเวลาพิเศษพรุ่งนี้ให้มันผ่านเลยไปควรที่จะใช้สิ่งเหล่านี้ให้มันเป็นประโยชน์ว่า。
เปลี่ยนความเห็นของเราสมัย。
เปลี่ยนไม่ได้เปลี่ยนอะไรหรอกเปลี่ยนเพื่อว่าเปลี่ยนตามท่านไม่ได้ว่าหลวงตาบังคับแต่คือให้มันเป็นไปตามกฎเกณฑ์ของธรรมชาติเขาซะอย่าไปฝืนมันเพราะว่าไปฝืนมันเนี่ยคุณฝืนไปในมันฝืนแค่ความคิดของคุณแต่ผลน่ะมันไม่ได้เป็นไปตามความคิดของคุณหรอกผลเนี่ยมันก็ไปต。
ามกฎเกณฑ์คุณทำรังสีจิตดำแบบนี้。
มันก็ลงไปข้างล่างอยู่แล้วมันไม่ได้ขึ้นไปอาคาศาอาจารย์นะมันไม่ใช่เป็นรังสีแบบนี้อันนี้ไม่ต้องพูดถึงนพพานที่มันเป็นความเงียบไอ้นี่คืออนประชามันยังไม่ใช่ไปถึงวิญญาณอาจารย์นะเอียดลงไปอีกแมให้ความที่มันเป็นวิญญาณที่มันเป็นเหมือนความรู้สึกวามันอยู่ในอ。
ากาศคือสำหรับคนเข้ายังระเบิดมันทิ้งระเบิดทิ้งเนี่ย。
มันก็จะเหลือ。
ไม่เหลืออะไรเลยนะ。
จนะแต่ในความไม่เหลืออะไรเลยเนี่ย。
ยังเหลือเรากูระเบิดเอง。
ผมเป็นคนระเบิดเองอ่ะเพราะฉะนั้นคือ。
ก็ทำไมอ่ะก็คือเราเราสร้างมันขึ้นมาคือเราต้องรู้นะว่าในชั้นของโคมหรือว่าการของคำชาเนี่ยมันคือการสร้างมันคือการสร้างขึ้นมาคือการรังสรรค์ขึ้นมาตั้งแต่เราดูตั้งแต่สวรรค์นะทานศีลจะไปถึงคมเนี่ยมันเกิดจากการสร้างสร้างอะไรสร้างเหตุสร้างเหตุเพื่อที่จะผลม。
ันเป็นแบบนี้。
เวลาที่เรามีวิญญาณเนี่ยและเราสร้างก็คือการระเบิดสิ่งเหล่านี้ทิ้งไปก็คือการเข้าชา้าง。
พอดีไปก็เหลือเป็นอย่างจ่ายนะคือความไม่มีอะไรเลยไม่มีอะไรเลยแต่เราก็รู้ว่าก็เราเป็นคนระเบิดมันทิ้งเองนั้นคือเราเองก็ย่อมอยู่ในความไม่มีอะไรเลยอันนี้ยมันก็ยังสามารถที่จะถูกจับได้จากจากครูบาอาจารย์ที่ท่านรู้ว่าไม่ใช่อันนี้ยังเหลือยังเหลืออันนี้อยู่。
จนไปถึงในวะสัญญณสัญญณ。
ก็ยังมีอยู่。
ผมเคยสังเกตให้มันเหมือนกับ。
เวลา。
เวลาที่เราที่เรา。
อันนี้มันจะไม่ได้จะเป็นความรู้สึกเท่าที่ผมแต่ถูกผิดผมไม่รู้นะแต่คือก็ต้องถามลงตายอีกที。
แต่คือเวลาที่เราดูไปเนี่ยมันเหมือนกับเวลาที่เราเห็นคนทุกคนหรือว่าต้นไม้ที่อยู่อย่างนี้ที่อยู่ตรงหน้าเราเนี่ยจริงๆในความเป็นจริงมันเป็นแบบนี้แต่ในที่มันเป็นมันเป็นความไม่มีอะไรที่มันเป็นอาการนะเนี่ยมันเหมือนเวลาคุณเอากระจกใสๆเลยนะแล้วคุณเห็นภาพนั。
้นผ่านกระจก。
เราจะเห็นเลยว่าถ้าคนที่ถ้ายังครูบาอาจารย์ที่ท่านมีอภิยาคมๆเนี่ยจะสามารถรู้ได้ว่ามันมีกระจกใส。
กระจกในี้ไม่ได้เหมือนหมายถึงว่ากระจกแบบนี้แต่เป็นกระจกที่มองไม่เห็นเลยเหมือนกับวามันไม่เหลืออะไรแต่เหลือพวกต้นไม้อะไรที่เราเห็นแต่มันเหมือนกับคุณขับรถแล้วคุณมองเห็นทางรถที่กระจกใสๆจนอันนั้นมันก็ยังไม่ใช่แล้วคือมันใส่กว่านั้นอีกที่ที่มันจะบวดบางแ。
ต่มันก็ไม่สามารถที่จะผ่านในทาตุรู้ที่มันจับได้ไปได้เพราะฉะนั้นคือจนไปถึงนิโรธก็คือจะไปถึง。
อะไร。
ในวัดสัญญาสัญญานั้นก็คือที่หลวงตาบอกว่า。
ดับไปเลยหาย。
หายไปหมด3วัน7วัน5วันไปตามแรงอธิษฐานได้คือ5แรงๆก็ไม่กินข้าวกินปลาก็ไม่ต้องไม่ต้องอะไรที่มันจะเหมือนเหมือนคนตายแต่วามันอยู่ได้ด้วยแรงอธิษฐานแรงอธิษฐาน3วัน7วัน5วันแรงๆทั้งหมดเนี่ย。
จนไปถึงพรมอันสุดท้ายที่สุดคือในวัดสัญญาสัญญายธนะเนี่ยก็คือสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาเพราะว่าอะไรคืออย่างอันสุดท้ายเนี่ยคุณยังต้องสร้างขึ้นมาคุณจะอยู่กี่วันเจ็ดวันสิบห้าวันเพราะมันหมดกำลังของมันเนี่ยจะกลับคืนสู่ความเป็นปกติมันคือแม้กระทั่งชที่เราอยู่เ。
นี่ยทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความเป็นปกติของมันก็คือความเป็นแบบนี้。
มันทำขึ้นได้。
มันก็ต้องเกิดกลับได้เขาเลยบอกวามันไม่。
ในชสวรรค์จะไปถึงชั้นพรมอะไรเนี่ยมันไม่พ้นทุกข。
พ้นทุกก็คือมันก็จะไปชั้น12ถึง16ถูกกว่ากว่า12365อันส่วนอันนั้นมีอะไรผมเคยฟังพี่นััดบอกว่าอะไรวิหาตปลาเลยของอาคารขี้เกียจจำมากเลยแบบนี้มีแรงไม่ได้เกิดจาก。
ยังไม่ได้เกิดจากการทำสมมถะไม่ได้เกิดจากการทำชาญแต่เกิดจากวิปัสสนาเดี๋ยวไม่ได้ถูกยกขึ้นไปในในเรื่องของเมฆธรรมะว่าสุดท้ายแล้วเนี่ยการออกบวชอะไรต่างๆเนี่ยมันสำคัญยังไงแล้วมันจะมาเชื่อมโยงกันยังไงในกับสวรรค์อีกในอีกห้าชั้นเหล่。
านี้。
ไปทางศสวรรค์。
กาเนี่ย。
หมายถึงว่าการเสพ。
อย่างนี้อย่างเดียวก็คือไม่ได้เสพเหมือนที่。
มนุษย์หรือว่าสัเสพกันอันนั้นอย่างเดียวกล้าของมันคือรูปลดกลิ่นเสียงสัมผัสทำอารมณ์เทวดาอะไรต่างๆเนี่ยแต่ละชั้นอะไรต่างๆเนี่ยคือเขาไม่เหมือนกันในชั้นที่อยากทำไมมันถึงได้หนึ่งสอง34，56. 
ในความอยากออกกายเนี่ยไม่เหมือนกันในชั้นแรกๆเนี่ย12。
อะไรต่างๆเขาก็ยังเสพตามเหมือนกับคล้ายๆคล้ายๆกับมนุษย์ก็คือมีความรู้สึกความ。
รูปรถเสียงกันเสอันนี้คล้ายๆกันแต่ในชั้นสูงไปเนี่ยเขาจะใช้อารมณ์เสพก็คือถึงแม้วามันจะมีวิมานมีมีอะไรต่างๆเขาเลยเรียกว่าอาหารทิศทุกอย่างมันเป็นทิศแต่มันเป็นการใช้ความรู้สึกหรือว่าอารมณ์ในการเสพสิ่งเหล่านั้นมันจะไม่ได้เป็นการเสพเหมือนที่เรายัดๆๆกัน。
แบบนี้หรือว่าการสัมผัสอะไรแบบนี้เขาเลยบอกว่าจริงๆเนี่ยเวลาที่เราเข้าใจกฎเกณฑ์พรุ่งนี้คุณจะรู้ว่า。
มันไม่ใช่เป็นการปฏิบัติที่ขันห้า。
แต่คือมันเป็นการปฏิบัติในจตเพราะจิตนั่นแหละที่เราคิดว่ามันมีตัวตนพวกนี้จะเป็นตัวที่กำหนดและกำลังสรรค์สิ่งเหล่านี้ขึ้นมาในการเสพกลางคือจะไปถึงชั้นพรมเนี่ยมีการเสพคืออะไรเบรกขาไปถึงสุดท้ายคือการเสพคือการเก็บอารมณ์ของฉันน。
ั้นๆ。
จไปถึงวิตกวิจารณ์จะปิติคือการเสษตร。
ความปิติซู่ซ่าเสพแสงสว่างจนไปถึง。
จะไปถึงเบก็คือเศษความที่วามันเป็น。
ไม่มีอะไรเป็นกวงสบายๆอยู่จระเข้จบด่านพ่อ。
มันหมด。
พิเศษก็คือมันเหมือนเรากินอาหารอ่ะ。
มันมีอยู่ในจานนี้แล้วมันกินหมดแล้วเนี่ยมันหมดกินแล้ว。
ร่างกาย。
ไม่มีกำลังนั้นก็จะกลับคืนสู่。
ความเป็นปกติของมันก็คือความเป็น。
ปกติอันนี้มันก็เลย。
การเสพ。
ว่าทำไมเนี่ยในชั้นผมเนี่ยถามว่ามันจะมีการเสพคือการเสพอารมณ์ติเบกขาพรุ่งนี้มันได้กลายเป็นว่าที่หลวงตาท่านเทศพอยู่ในเก็บสูตรว่าทำไมเนี่ยของสิ่งเหล่านั้นเนี่ยมันถึงได้เป็นก่อกำเนิดของมนุษย์ขึ้นมาก็คือมันคือการการเสพการเสพเข้าไปเรื่อยๆเนี่ยเสพเข้าไป。
มันจะเกิดความหยาบขึ้นเรื่อยๆ。
ถามว่าความอยากคืออะไรคือเวลาคุณเสพละเอียดไปไปเรื่อยๆแล้วคุณติดอยู่กับมันไปเรื่อยๆก็จะสร้างรักจากจิตที่มันสว่างไสวเนี่ยมันมันจะไม่ได้มาเป็นแบบนี้ก่อนแต่จากที่มันสว่างไสวอะไรต่างๆมันจะค。
่อยๆ。
ไปตามนี่ไปตามเป็นสิ่งที่คุณเสกจนมันเป็นลักษณะนิสัยหรือว่าที่เขาเรียกว่าอสาวะพวกนี้คือคุณเสกสิ่งเหล่านี้มาตั้งแต่เป็นแสงสว่างและเขาเรียกว่าอภสราพรและคือเวลาคุณสร้างเป็นสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาเสไปเรื่อยๆจนแสงสว่างมันหมดเนี่ยที่นี้คือมันก็จะเหลื。
อแต่。
มันก็จะเหมือนกับเทวดาและที่มันเป็นที่คุณจะต้องหาในการบริโภคอาหารที่พย์พ่อพวกนี้หมดคุณก็จะลดลงมาลดลงมาเรื่อยๆจนสุดท้ายกูจะต้องมาเป็นมนุษย์เขาก็เลยบอกว่าพรเนี่ยไม่ได้เป็นคนสร้างมนุษย์แต่คือผมก็คือคุณสร้างตัวคุณเองขึ้นมานั่นแหละคือการเสพแสงสว่างอัน。
นี้แล้วก็คือสุดท้ายเนี่ยเวลาที่คุณเป็นมนุษย์อะไรต่าง。
เวลาที่มันอยู่。
มันก็จะไม่ได้มีดินน้ำลงก็จะเปลี่ยนไปตามดวงจิต。
ในช่วงเวลานั้นๆ。
มันก็จะไม่ได้มีดินน้ำลมไฟอะไรแบบนี้หรอกมันก็จะมีแต่ความที่ตามอาคารสูตรมันจะเป็นเหมือนไม่มีอะไรเลยแม้กระทั่งแสงสว่างมันก็ยังแทบจะจับตัวมันเองไม่ได้แต่เวลาที่แสงสว่างพรุ่งนี้มันลดต่างๆพรุ่งนี้จะที่มันแสงสว่างกูก็ไม่อาจจะไม่ต้องมีพระอาทิตย์พระอาทิต。
ย์ยังไม่เข้าไปบอกว่ามันยังไม่เกิดขึ้นมาเพราะว่าแสงสว่างพรุ่งนี้มันมีแสงอยู่ในตัวของมันเองไม่สามารถที่จะ。
ฉายแสงออกไปได้。
ทางโลกกับธาตุเวลาต่างๆพรุ่งนี้มันเสพจน。
มันก็เริ่มเศร้าหมอก็คือมันก็เหมือนกับไอ้ที่จิตใจเราเศร้าหมอนี่แหละคือถ้าเราไม่ต้องคิดเยอะนะก็คือไอ้พวกนี้ก็จะหุลงหลงเพราะฉะนั้นเวลาที่มันหลงในสภาพแวดล้อมข้างนอกเนี่ยมันก็จะเปลี่ยนปลายเปลี่ยนไปเรื่อยๆจะไปถึงเทวดาคุณก็ต้องไ。
ปเสพ。
ที่เป็นอาหารที่พย์เวลามันหมดมันหมดยังไม่ได้หมดอาหารมันไม่ได้หมดหรอกนะแต่คือเหตุในการทำของเราเนี่ยที่มันเป็นรังสีจิตอยู่นี้มันเปลี่ยนไปเพราะนั้นคือผลหรือว่าเหตุปัจจัยรอบข้างในจะเปลี่ยนไปจถึงมนุษย์ที่มันเป็นแบบนี้เพราะมันเป็นมนุษย์แบ。
บนี้。
คุณแสงสว่างคุณไม่มีแล้วเขาก็เลยบอกว่าพระอาทิตย์เลยเกิดขึ้นพระจันทร์เลยเกิดขึ้นเพราะวามันต้องให้แสงสว่างเพราะตัวคุณเองหมดไปแล้วเด็กการเสพก็จะเปลี่ยนไปคุณต้องไปเสพจากการกินของที่มันอยากขึ้นของอะไรต่างๆอาหารอะไรต่างเสพสัมผัสอยากพูดมันก็จะเพิ่มมากขึ。
้นเพิ่มมากขึ้นมันก็จะไม่มีอะไรในก็เป็นราคา。
จะไปถึงอะไรสุดท้ายคือจากเดิมที่คุณไม่มีความโลภโมโทสันจะเกิดคุณมาหัวเดียวเดี๋ยวโดนคุณก็จะเริ่มหาลูกหาเมียหาผัวเผผ่าพันธุ์แรงต่างแล้วคุณก็ต้องมีก๊กมีเหล่ามีผู้ปกครองมีทรัพยากรแรงต่างก็จะเปลี่ยนไปตามความอยากของไม่ได้ความอยากของกายความอยากของกายหรือ。
ว่าความอยากของแสงสว่างมันเกิดจากจิตที่สร้างเป็นตัวเป็นตนและก็。
ไอ้นี่ขึ้นไปเรื่อยแล้วก็เห็นว่าอันนี้。
มันก็คือการก่อกำเนิดของของจิตวิชาหรือว่าที่พี่หมยเคย。
อธิบายไว้อย่างละเอียดอันนั้นก็จะเชื่อมโยงกันได้ว่า。
มัน。
เชื่อมโยงกันยังไงกับการเกิดแล้วก็การดับ。
ออกมาแล้ว。
เดี๋ยวมันก็จะเป็น。
ช่องทางว่าเวลาที่คุณรู้ในเหตุผลแบบนี้สุดท้าย。
มันจะไปจบตรงไหนคือนพพานแล้วคือ。
จริงๆมันเกี่ยวข้องกันหมด。
จริงคือผมอยากให้ทุกคนตั้งใจฟัง。
อย่าไปหมวก。
นั่งแช่หรือว่านั่งคิดแต่เรื่องของตัวเองไม่มีประโยชน์แน่นอนเพราะในขณะนี้รังสิจิตคุณก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ผมพูดแล้วผมจะรู้ว่าคุณเลิกแล้วคือคุณหันมาฟังสิ่งเหล่านี้ก่อนคือมันจะมีประโยชน์หรือไม่มีประโยชน์ช่างมันก่อนแต่ขอบอกว่าขอขอวันนึงขอเปลี่ยนวันนึงส。
่วนวันพรุ่งนี้คุณจะคิดยังไงเชิญตัวใครตัวมัน。
บอกได้แค่นี้ว่าตัวมันเพราะว่าทุกคนมีสิทธิ์เลือกไม่งั้นสามสิบเอภูมิจะไม่มีการรองรับของบุคคลจะพวกนี้อยู่ก็ไม่งั้นเดี๋ยวมันจะหมดเดี๋ยวมันจะไม่มีแล้วมันจะทำให้ทุกคนยังไม่ได้เรียนรู้วามันมีอะไรอยู่เราว่าจะเป็นหนึ่งในผู้ที่จะถูกเรียนรู้แต่เรียนรู้ในสู。
งต่ำดำขาวไม่รู้ตามที่คุณทำ。
ก็แล้วไปถึง。
สัญญาสัญญานะไปถึงสูตรและ。
อันนี้ก็คือ。
ไปถึง。
กาแล้วก็เห็นแล้วว่าการเสพ。
โทษของกลางแล้วก็เห็นเลยว่าเนี่ยมันมาตั้งแต่。
เสพ。
ตัวนี้ของมันตัวมันเองอ่ะ。
ความรู้สึกคือแสงมันไม่ได้เรียกว่าความรู้สึกด้วย。
มันเป็นแสงสว่างอ่ะคือ。
เหมือนดาวอ่ะดาวที่มันแปมันก็ไม่ได้เรียกวามันคืออันนั้นคือตัวมันเลยอ่ะอันนั้นแหละคือธรรมชาติของมันเป็นแบบนั้นเลยอ่ะแล้วคือหลังจากนั้นเนี่ยเวลาที่มันอยู่แบบนั้นเนี่ยความความอยากความต้องการแรงๆเนี่ยมันจะเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆตามกฎเกณฑ์ของมันก็คือเพิ่มข。
ึ้นไปเรื่อยๆความอยากขึ้นไปเรื่อยๆก็คือขเลสเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆเนี่ย。
รังสีพรุ่งนี้มันจะลดลงไปเรื่อยๆเขาเลยบอกว่าซ่งกเลสเนี่ยคือไอ้พวกนี้มันจะหมดไปทำไมหลวงปู่ว่าบอกว่านพพานอะไรเนี่ยให้เปลี่ยนว่าเป็นซ่งกเลสกเลสพุ่งนี้ไอไอ้พวกนี้มันจะดับไปด้วยนะคือดับไม่เหลืออะไรไม่ได้หลับดับไปเหลือเป็นความว่างเหมือนกับที่ที่ที่เราเ。
ข้าใจกันอะไรพวกนี้。
ถึงอะไรเนี่ย。
ถึงอันสุดท้าย。
ธรรมะ。
ธรรมะก็คือถ้าเราแปลทั่วๆไปเนี่ยเขาก็แปลว่าออกบวชออกบวชเป็นพระบัญชีเป็นฤสีเป็นอะไรก็ตามที่ที่เขาเรียกว่าเป็นประเพณีที่เราว่าการบวชคือมันเป็นประเพณีอันนี้แต่ว่าถ้าผมจะพูดเกินปิฎกหรือว่าไม่ถูกต้องไปยังไงว่าผมคนเดียวไม่เกี่ยวกับไม่เกี่ยวกับหลวงตาเป็。
นความเป็นความ。
อยากจะถ่ายทอดอันนี้ด้วยด้วยตัวผมเอง。
คำมะแรงต่างผมเองเนี่ยผมก็เคยเข้าใจผิดก็คือ。
ดูด่าว่าข่าวอยู่ประจำ。
อย่าไปทำแบบนี้อย่าไปว่าอย่าเป็นพระอย่าเป็นคนอยากเป็นคนอยากเป็นพระ。
คนอยากจะเป็นพระ。
เงินอนขายอะไรเหล่านี้。
แต่ก่อนผมก็ไม่เข้าใจผมก็ไม่เข้าใจว่าสุดท้ายเนี่ยทางพ้นทุกข์อะไรต่างเนี่ย。
ต้องเป็นพระถ้าเป็นอย่างนี้มันนทุกข์ไม่ได้มันพ้นทุกข์ไม่ได้ทุกข์ไม่ได้ก็สร้างเงื่อนไขมันอย่างนี้กูต้องเป็นพระก่อนกูอยากให้พาหรอกเพราะอะไรกูยังไม่พร้อมกูยังไม่พร้อมปุ๊บกูก็อยู่มันอย่างนี้แหละเดี๋ยวกูพร้อมก่อนแล้วกูก็ไม่ผ่านก็เคยคิดคือผมก็เคยคิดแบบ。
นี้กับทุกๆคนเหมือนกับที่ผมฟังเมื่อคืนนี้ทุกคนสร้างเงื่อนไขว่ามีสามีภรรยามีลูกแต่ผมก็นั่งฟังอยู่。
แต่คือผมอาจจะไม่ได้มีขนาดนั้นแต่คือเงื่ไขผมก็สร้างเหมือนกันผมก็สร้างเหมือนทุกคนว่าผมยังบวชไม่ได้ผมยังมีผมไม่พร้อมผมไม่พร้อมผมยังไม่อยากให้ผ่านหรอก。
กูอยู่อย่างนี้แหละแต่ไปๆไหมกูจะนิผ่านได้ไหมกูไม่บวชยาวมั่วมั่วก็อยู่นะล่ะสุดท้ายเนี่ยไอ้การมั่วแบบนี้。
มันจะทำให้เรา。
ไม่ได้เรียนรู้ความจริงกฎเกณฑ์ของพวกนี้เลยวันๆทั้งคืนผมก็มั่วอยู่กับกูจะเป็นพระกูเป็นโยมกูยังกูจะเป็นพระกูจะนพพานผมก็อย่างนี้แหละแล้วผมก็เห็นว่าทุกคนก็แบบผมเหมือนกันถามผมก็เลยบอกว่าอย่าไปถามแบบนี้อย่าไปถามผมถามมาแล้วตาก็ว่าผมแล้วมันผิดมันผิดเลิกแ。
บบนี้มันไม่พ้นทุกมันยังไม่ได้ไปอะไรเลยมันยังไม่ได้ศึกษากฎเกณฑ์อะไรด้วยซ้ำให้เลิกซะกเลิก่อนเลิกเลยได้หมายถึงว่าไปเลิกกับผัวเลิกกับเมียหรือว่าไปเลิกอะไรเลิกความเห็นแบบนี้ซะก็คือเลิกที่จะสร้างสิ่งเหล่านี้เลิกสร้างเงื่อนไขเหล่านี้แล้วหันมาเรียนรู้กฎเกณฑ์。
ของมันจริงๆคือเพราะว่าอะไรคือไอ้ที่เราคิดแบบนี้เพราะว่าเราหลงกับมายาของจพที่มันสร้างเงื่อนไขแบบนี้เมื่อคืนผมยังคุยกับพี่หมอนิเวศน์ตีหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่าผมฟังแล้วผมก็ไม่。
มันไม่เคลียวาก็อยากจะบอกให้มันไม่เกี่ยวไม่เกี่ยวไม่เกี่ยวอะไรก็คือในบางครั้งผมก็ไม่เข้าใจว่าคือคนมีลูกมีเมียคือเขามีความทุกข์ยังไงแต่คือผมก็พอเห็นได้อะไรเห็นได้พ่อแม่ผมก็ไม่เห็นอยู่คล้ายๆกันอะไรความยึอีกอย่างคือความเป็นเงื่อนไขอะไรต่างเนี่ยแม้กร。
ะทั่งว่าเป็นผมเองไม่มีเรื่องกันขายพวกนี้。
ดังเสือกสร้างพวกนี้ขึ้นมาอีกได้。
เป็นพระเนี่ย。
เพราะฉะนั้นคือ。
ก็แบบนี้ได้เหมือนกันเหล่านี้สุดท้ายเนี่ยเวลาที่เราเลิกเลิกความเห็นแบบนี้แต่มันก็ยากหน่อยคนอื่นอาจจะต้องหลายเดือนก็ต้องว่าผมหลายเดือนเกี่ยวกับให้เลิกให้เลิกให้เลิกคิดแบบนี้ซะอะไร。
ต่าง。
เวลาที่เราเลิกสิ่งเหล่านี้มาเนี่ยมันจะทำให้เราเริ่มที่จะเข้ามาเรียนรู้อ่ะคำว่าเนขำมะจริงๆเนี่ยมันคืออะไร。
หลวงตาเคยบอกว่าเฮยอาทิตย์คือพระเนี่ยมันอยู่ที่。
จีวรนี่เหรอหรือถามว่าแต่นั้นเป็นคุยส่วนตัวพระมันอยู่ที่จีวรเหรอหรือพระมันอยู่ที่อะไรวะ。
ผมก็。
มันก็เลยเป็นที่มาของว่าทำไมเนี่ย。
ผมก็เลยไอ้พวกนี้จะเป็นพระเป็นโยมช่างม่งก่อนเงื่อนไขอะไรช่างม่งก่อนคือคุณไปศึกษากฎเกณฑ์ของธรรมชาติตามที่พระองค์สอนดีกว่าว่าคำว่าเนคำว่าจริงๆเนี่ยคำว่าพระจริงๆเนี่ยมันอยู่ที่ไหนมันเลยเป็นที่มาที่ผมเลยกราบเรียนหลวงตาสุดท้ายเนี่ยพระแรงต่างผมเข้าใจแล。
ะการบวชมันเลยเป็นเหตุว่าผมจะต้องอธิบายว่านี่คำก็คือพระอันนั้นแหละ。
ไม่ใช่พระที่เครื่องแบบไม่ได้เป็นพระที่เรานั่งอยู่นี้。
แต่คือมันเป็นพระที่จ่าย。
มันก็เลยเหมือนที่หลวงปู่รีท่านก็เลย。
ถามผมว่า。
นถามว่าชี。
สีเขาเรียกว่าเป็นเขาเรียกว่าอะไร。
ก็งง。
รู้ขอะไร。
น่าจะเรียกว่าเป็นคนหลวงปู่。
นิ่งไปแต่ท่านก็บอกว่า。
แต่คนเนี่ย。
เรียกว่าเป็นคน。
แต่พระเนี่ย。
ถึงจะเรียกว่าเป็นองค์ก็เงียบไป。
สักพักคือผมก็นกว่าท่านจะเลิกแล้ว。
ท่านพูดอีกรอบคือผมไปกับท่านหลายหลายหนแต่ก่อนที่ผมจะมาอยู่ที่นี่คือผมค่อนข้างจะไปไหนกับหลวงปลี。
บ่อยเวลาผมถึงได้ตอนเช้าเนี่ยผมถึงเรียกคุยกับกปตอบว่าเวลาเจออาจารรยอดให้ผมกลัวมากเลยเพราะว่าเวลานั่งไปกับกับท่านไปกับพี่ออกหลวงปู่นี้ชอบเปิดอาจารยอดแล้วเปิดปุ๊บสถานที่ไหนเนี่ยถ้าจะไปวันนั้นเลยอยู่นครสวรรค์จะไปเมืองกาฬแล้วแล้วรถกูก็จอดไว้ที่ปั๊มน้。
ำมันแล้วคือจะกลับมาถึงนครสวรรค์เมื่อไหร่ต้องไปอาจารยอดไปถึง。
กลางทาง。
ไม่ไปเมืองกาญจน์น์จะไปจะไปกราบหลวงพ่อแพวัดพิกุลทองวัดพิกุลทองไปแล้วยังไม่จบไปเปิดอาจารรยอดอีกอยากไปสุพรรณอุทองไปอ，ท。
องไปเปิด。
ไปเปิดสงครามโลกของอาจารยอดไปแม่น้ำแควสุดท้ายกลับมาสุพรรณวัดไม่ทันแล้ว。
เขาก็โทรมาเรว่าเขาไม่รู้ว่าหลวงปู่ไปไหนเพราะว่าหลวงปู่นี้นะคือผมจะไปกราบกลับพี่ออกเฉยๆว่าจะไปกราบท่านไปกราบปุ๊บ。
ออกไปข้างนอกกันรถกูก็จอดไว้ที่ปั๊มน้ำมันกสามโมงกูจะกลับบ้านแล้ว。
จีวรแล้วท่านไปเลยอุปยังไม่รู้เลยว่าจะไปไหนสักพักถ้าไปนั่งรอรถแล้วขึ้นรถที่เหลือก็ไม่ต้องพูดแล้วรถช่างมาก่อนคือผ่านท่านออกไปก่อนคือสุดท้ายเนี่ย。
ท่านบอกผมว่าคือ。
ที่เราทำแบบนี้เพื่อสิ้นกังวลท่านก็บอกว่าความกังวลเนี่ยเป็นทุกข์ในโลกความอิสระเนี่ยเป็นสุขอย่างยิ่งลดและช่างมก่อนสุดท้ายวนไปสะพานข้ามแม่น้ำแควไปดูแล้วก็กลับมากลับมาก็เขาก็โทรตามเขาก็ในวัดเขาก็ตกใจว่ากูไปไหนแล้วก็ไม่มีใครรู้ว่าหลวงกูไ。
ปไหน。
จะหกโมงเย็นแล้วไปถึงผ่านไปบึงชวาบ。
พี่ออกไปเลยเขาตามแล้ว。
คือพระอุปถท่านก็เริ่ม。
เริ่ม。
ลกลี้ลูกประวัติ。
ทางนู้นก็ตาม。
ักพักขับเลยปั๊บ。
อ้าวไม่แวะมึงฉวาากเหรอ。
มาในบึงชวาาก。
แล้วก็คือด้วยบารมีท่านเนี่ยมันปิดแล้ว。
มันปิดแล้ว。
ไปไปไปไปก็ไป。
สุดท้ายเขาก็ให้เข้าฟรีแล้วก็ไปเดินดูห้านาที。
แล้วก็ยังคิด。
คืนนี้มันเพิึ่งถึงจะสุพรรณแล้วนครสวรรค์ถ้าจะไปแวะไหนอีกได้ทางก็ตามสุดท้าย。
หลวงปลีนี่คือจิตท่านแบบ。
สุดยอดสุดยอดสามารถที่จะ。
รู้รู้ทุกอย่างได้หมดในอันนี้ได้เลยว่ะเพราะท่านรู้แล้วปุ๊บท่านบอกเลยว่ากลับวัดกลับวัดท่านพูดกลับวัดท่า，น，ก，็เงียบไปไปท่，า，น。
ก็บอกว่า。
ยาวก็ให้ตัดก็ให้ต่อให้เป็นปัจจุบันอันนั้น。
กลับวัดสุดท้ายกลับวัดก็เลยหลวงปู่นี้นี่ก็คือมีเทคนิคการสอนของท่านแบบนี้คืออย่างแรกจะรอไปปล่อยปูก่อนไปปล่อยปูจะเล่าให้อะไรพวกนี้ให้ฟังว่าแม้กระทั่งปูเนี่ยก็ยังมีปูพระโพธิสัตว์อยู่คือคือเนี่ยก็ยังมีงูเหลือมแม่ก็มีเล่าเรื่องราวอะไรพุ่งนี้ให。
้ฟัง。
ทำไมเนี่ยถึงได้ต้องไปปล่อยกูทำไมต้องไปปล่อยปลาแบบนี้ทั้งเลย。
ยังมีป่าพระโพธิสัตว์อยู่。
คือท่านก็บอกว่า。
สามารถที่จะสื่อสารเราได้。
เล่าอะไรพรุ่งนี้ให้ฝากพี่เป็น。
เป็นพิเศษพิเศษถ้าชอบเล่าให้ฟัง。
แต่คือถ้าไปกับท่านก็ต้องแบบนี้ต้องวิ่ง。
วิ่ง。
ผมแช่มากๆเลยไปเจอกับลบุรีวิ่ง。
ไปรถเข็นด้วยจอดรถไปเอารถเข็นแล้วเดี๋ยวท่านจะเดินจะนั่งรถเข็นแล้วไม่รู้เลยว่าท่านจะไปไหนแล้วก็。
เราก็จะกลับราบกราบเลยมาไปแล้วคือเป็นอุบายการสอนของพ่อแม่ครูบาจารย์ที่ในตอนนั้นเนี่ยปัญญาของเราเนี่ย。
เข้าไม่ถึงจริงๆผมแชอย่างเดียวแชอย่างเดียวก็เลยเป็นที่มาของว่าทำไมกูดีถึงได้ถามแบบนี้เลยทำให้ผมหลวงตาก็เลยบอกว่าตอนกลางคืนก็บอกว่าสุดท้ายเนี่ยพระมันคือ。
ดีใจใจนั่นแหละเขาถึงได้เป็นองค์แต่เป็นคนเนี่ยหรือว่าที่ครบจีวรเนี่ยไม่ใช่พระอันนี้เขาเรียกว่าสมมุติว่าเป็นพระแต่ใจของเรานี่แหละคือเป็นพระที่เขาเรียกว่าเป็นองค์ก็คือทำไมในเขาถึงได้เรียกว่าสมมุติที่ส่งก็คือความเป็นร่างกายของเราในเป็นสมมุติแม้กระทั。
่งคุณจะผมเป็นจีวรอะไรเนี่ยเขาก็ยังเรียกว่าสมมุติแต่ว่าความที่มันเป็นพระจริงๆมันอยู่ที่ใจก็คือความที่เ，ป，็，นใจอะไรต่างพร，ุ，่。
งนี้เวลา。
เวลาที่ช่วงเวลาของสมถะและฟ้าเปิดในต่างๆเราเลยเห็นละอองสีทองง่ายว่าทำไมเนี่ยพระต่างๆผมก็เลยเข้าใจว่าพระจริงๆไม่ได้อยู่ในตัวเราจะอยู่ในธรรมชาติอันนี้นี่เองที่เขามีอยู่แล้วแต่คือมันไม่เคยปรากฏอะไรให้เราเห็นแต่ในบางช่วงเวลาเนี่ยที่เป็นพิเศษพิเศษเราจ。
ะ。
เ。
ห。
็น。
สิ่งเหล่านี้ได้แล้วก็เลยรู้ว่าพระที่แท้จริงก็คือ。
อันนี้แหละคือแสงสีทองหรือละอองสีทองที่ผมเคยแชร์ไปในครั้งก่อนก่อนกับมันเหมือนกับเป็นจีวรของพระพุทธเจ้าว่าทำไมเนี่ยพุทธเจ้าในพระองค์ถึงได้บัญญัติเป็นจีวรที่มันเป็นสีแบบนี้เพราะวามันไปย้อมสีทองไม่ได้อันนี้มันคือใกล้เคียงที่สุดกับความเป็นสีทองหรือว่。
าถือคุณเนี่ยถ้ากูจะเป็นพระจริงๆเนี่ยใจของคุณเนี่ยต้องเป็นสีทอง。
แต่ไม่ได้ไปใจในนี้。
ด้วยความที่เราเข้าใจว่าใจอยู่อันนี้。
มาตลอดมันเลยไม่เป็นสีทอง。
แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เรารู้ว่าใจของเราไม่ใช่อันนี้。
อันนั้นคือจะเป็นสีทองของธรรมชาติเราก็รู้ว่า。
พระจริงๆเนี่ย。
อยู่ที่จ่ายแต่ไม่ใช่อยู่ที่นี่แต่อยู่ในธรรมชาติแล้วล่ะคือพระ。
ขมะคือการบวชการบวชแปลว่าบวชพระมันไม่ได้แยกก็เป็นบวชชีบวชอะไรบวชพราหมณ์บวชอะไรต่างๆพวกนั้นคือมันไปตามประเพณีไปตามไปตามสมมุติจริงๆแต่ความเป็นพระอันนี้ทุกคนมีเท่ากันแม้กระทั่งสัตว์เดรัจฉานเนี่ยเขาก็มีแต่เพียงแต่ว่าผู้ที่จะมาชี้เขาเนี่ยคือเขารับไ。
ม。
่ไ。
ด้。
อได้。
มดปลวกแมวหมาเนี่ย。
ไม่มีปัญญาเพราะว่าเขาต้องรับกรรมของเขาแบบนั้น。
ไปก่อนจนกวามันจะหมดกรรมแบบนั้นแล้ว。
กลับกลายมาเป็นมนุษย์หรือว่าเป็นเทวดาเข้าถึงจะ。
รับรู้ในสิ่งที่เราพูดได้เขาก็เลยบอกว่าทำไมเนี่ยมนุษย์เนี่ย。
ถึงได้เป็นสัตว์ประเสริฐแล้วทำไมความเกิดเป็นมนุษย์เนี่ยถึงได้สำคัญที่สุดแล้วทำไมเนี่ย。
มีผู้บอกเนี่ยถึงสำคัญเพราะว่า。
ถ้าเราไม่มีพระสดาเราไม่มีพ่อแม่ครูบาอาจารย์。
เราจะไม่มีวันที่จะ。
เข้าใจความเป็นจริงกฎเกณฑ์ของธรรมชาติอันนี้ได้เลยอันนี้เลยทำไมว่าทำไมเราต้องพูดทางธังคามีธรรมังธคาจะมิสังครั้งคาสามีทำไมความไม่ง่นๆอะไรต่างๆพุ่งนี้ถึงจะต้องเริ่มแบบนี้มันไม่ได้เริ่มจากที่เราไปกล่าวด้วยภาษาบาลีหรือไม่ได้กล่าวจากนี้แต่มันเป็นการกล่。
าวในจ่ายกล่าวที่จ่ายแม้กระทั่งคุณไม่ต้องกล่าวในใจหรือเป็นวาจามาแต่。
มันเป็นไปแล้ว。
เพราะวามันเป็นธรรมชาติที่。
มันเป็นพระไปแล้วนั่นคือการบวช。
การออกบวช。
การที่เป็นรังสีจิตแบบนี้。
ที่มันเริ่มเป็นสีทองเราก็จะเข้าใจว่าอันนี้คือเนฆธรรำมะ。
เราก็จะเลิกทำลายกฎเกณฑ์พรุ่งนี้ทิ้งไป。
อันนี้คือมันใช้ได้จริงเพราะผมก็。
แบบนี้เหมือนกันแล้วคือผมก็เห็นทุกๆคนเมื่อคืนก็คง。
ติดกฎเกณฑ์พรุ่งนี้เหมือนกันก็เลยอยากให้。
เปลี่ยนความเห็นพวกนี้ใหม่แล้วคือให้เข้าใจความเป็นพระหรือว่าเนธรรมะจริงๆเนี่ยวามันเป็นแบบไหนมันเป็นอยู่ตรงไหนมันอยู่ที่เสื้อผ้าหรือหรือมันอยู่ที่กายหยาบของเราหรือมันอยู่ในจิตของเราหรืออยู่ในใจของเรา。
หรือ。
มันอยู่ในธรรมชาติที่。
ไม่ใช่ใจของเราอันนี้เราก็จะลงรู้ได้ว่าอันนี้เขาเรียกว่าเนธรรมะธรรมะเนี่ย。
ผมเลยมองในมุมที่กลับกับคนอื่นว่าพระของผมเนี่ยไม่ใช่เป็นพระแบบที่ทุกคนเข้าใจและไม่ใช่เป็นพระที่เราพูดว่าเป็นพระที่ใจที่เป็นแบบนี้ในความรู้สึกของผมไม่ใช่แต่พระคือพระที่อยู่ในธรรมชาติไม่ใช่เป็นตัวเราไปอยู่ในธรรมชาติเพราะผ。
มเอง。
ผมก็ยัง。
เคยที่จะเข้าใจผิดว่าแท้จริง。
ผมว่าจะเป็นพระอยู่ในธรรมชาตินั่นก็คือ。
คุณก็จะต้องเฝ้าธรรมชาติแบบนั้นไปถึงแม้กระทั่งธรรมชาติอันนั้นเป็นธรรมชาติที่บริสุทธิ์แต่คุณก็ยังอยู่กับธรรมชาตินั้นไปซึ่งมันก็ยังมีตัวเราที่อยู่ในนั้นเพราะฉนั้นพระจริงๆเนี่ยเราไม่ได้เป็นพระสุดท้ายเนี่ยผมยังคุยกับพี่หมอเลยว่าสุดท้ายเนี่ยทำไมหลหลวง。
พ่อชาถึงบอกว่าเราอยากเป็นอะไรเลยเราอยากเป็นปัจเจพุทะเลยเราอยากเป็นพรรยูพุทะเลย。
เราอยากเป็นอาจารย์อาทิศเลยหรือเราอยาก。
อยากเป็นอาทิตย์เลยเราอยากอยากเป็นพระเลยหรือเรา。
อยากเป็นชีเลยเพราะว่าอันนี้แหละเพราะว่าความอยากเราเนี่ย。
มันไม่ใช่พระ。
แต่ความเป็นพระมันไม่ใช่เป็นความอยากแต่มันเป็น。
ธรรมชาติจริงๆธรรมชาติแท้ๆของมันที่มันเป็นของมันอยู่อย่างนั้นมันไม่เกี่ยวกับการที่เราจะเป็นอะไรเขาเลยว่าคุณจะอยากเป็นอะไรเลยเพราะว่าการอยู่อยากเป็นอะไรเนี่ยมันย่อมหมุนเวียนอยู่ในสสารวัตรในสามสิบเอ็ดภพภูมินั้นมันไม่ใช่ธรรมชาติแบบนี้อันนี้คือกฎเกณฑ。
์ความเป็นจริงที่ผมอยากจะบอกว่าคุณเลิกจะทำอะไรในใจคุณไปก่อนแล้วคุณฟังไปก่อนตั้งใจที่จะฟังแต่อย่าเพิ่งจะไปเอาอะไรจากมันแต่จะให้ใช้ใจเนี่ยฟังวามันคืออะไรแล้วพิจารณาตามไปจะณาตามไปอย่าไปใช้ควา。
มคิด。
คือทุกคนเนี่ยมันมีความเป็นปกติอยู่แล้วทุกคนมีศีลครบอยู่แล้วในเวลานี้ก็คือศีลห้าและความเป็นิดปกติของจิตก็คือคุณก็รับจากสิ่งเหล่านี้ที่มันเป็นการถ่ายทอดโดยยอัตโนมัติของมันเขาเลยเรียกว่าสิ่งเหล่านี้มันเป็นการถ่ายทอดจากใจสุดใจเพราะทุกครั้งที่ให้หลวง。
ตาให้อธิฐานก็คือก็คือขอให้ทำเนี่ยมันผ่านใจสุดใจไม่ผ่านการปรุงแต่งทั้งเราและเขาคือ。
ไม่ให้ผิดให้พลาดไปจากพระทายบริสุทธิ์ของพระเพื่อให้เกิดสติสมาธิปัญญาเป็นสมาชิกให้สิ้นขเดตปัญหาวิชาในปัจจุบันเดี๋ยวนี้ไม่ใช่พรุ่งนี้ไม่ใช่ขณะจิหน้าคือเดี๋ยวนี้ในเมื่อคือคนที่จะอธิบายเนี่ยอธิษฐานให้เป็นเดี๋ยวนี้แต่คือคนฟังกูยังกูยังอย่างนั้นกูอย่าง。
นี้อันนี้ผมจะได้เคยคุยกับพี่หมอเวห้องมันไม่สงกัน。
ช่องผมเนี่ยคือช่องปัจจุบันแต่คุณูจะไปช่องในอนาคตหรือคุณช่องในอดีต。
ไอ้เนี่ย。
มั่วอย่างเดียวคือมั่วอยู่ในความคิดของตัวเองเปลี่ยน。
เปลี่ยน。
เปลี่ยนความเห็นใหม่ก็คือเป็นปัจจุบันที่มันเป็นแบบนี้。
ถึงไหน。
น้ำ。
น้ำน้ำ。
อ้าวนี่เขามาก็จบแล้ว。
ยพี่มยบอกว่าอรริยศักดิ์ศรี。
ถามว่า。
แล้วอะไรล่ะ。
คือ。
มันจะเป็นความเข้าใจหรือว่าทางเดินมาสู่ความเป็นพระที่แท้จริง。
ที่ที่มันเป็นธรรมชาติแบบนี้พระองค์เนี่ยเลยเลยตัดสอนหรือว่าล่วงรู้ในที่บอกว่าแม้กระทั่งว่าการเป็นพระเนี่ยมันก็ต้องมีทางเดินของมันเขาเลยเรียกว่าอรริยมะอะไรมะอะไรต่างๆพวก8อันเนี่ยต่างๆามันมายุกย่อยลงมาเนี่ยจริงๆก็คืออะไรยสีนั่นแหละคือถามว่าทำไมเนี่ยมันถึงได้ต้องมีอริย4。
ระยะมันแปลว่าอะไรคือยะเป็นแปลว่าพูดเหนือโลก。
สี่ข้อก็คือถ้าปฏิบัติตามนี้คือคุณก็จะพ้นจากโลกโลกหมายถึงว่าสามสิบเอ็ดพบภูมิที่มันเหมือนอยู่นั่นคือโลกโลกไม่ได้หมายถึงโลกโลกโลกอย่างนี้แต่คือโลกทั้งหมดที่สามสิบเอ็ดพบภูมิในของสังสารวัตรถ้าคุณจะในเส้นทางนี้คุณจะต้องไปสู่แบบนี้แน่นอนความเป็นกฎเกณฑ์。
พรุ่งนี้ไม่เว้นแม้กระทั่งสาบาลปีททางมีอนคามีจนถึง。
สิ่งเหล่านี้ย่อมเป็นกฎเกณฑ์ของธรรมชาติเหมือนกัน。
ไม่ใช่เป็นกฎเกณฑ์ของเราไม่ใช่กฎเกณฑ์ที่เราจะสร้างขึ้นแต่มันเป็นกฎเกณฑ์ที่ในเรื่องของหลักและเหตุและผลจนไปถึงนพพานนั่นคือสิ้นเหตุสิ้นผลด้วยตัวของมันเองคือไม่มีเหตุและผลอะไรที่จะไปทำให้มันเกิดแล้วมันดับอีกเพราะตัวมันคือมันไม่เคยเกิดมันไม่เคยดับมันเ。
ลยพ้นจากในหลักเหตุและผลนี้ทั้งหมดมันเลยกลายเป็นนอกเหตุเหนือผลอันนี้คือทำไมเนี่ย。
ทางเดินเหล่านี้มันถึงได้เป็นทุกสมุทไพนิโรธมัดทุกสมุทไพรคืออะไรก็คือวงจรปฏิจากสมุทบาทคือสมุนทรทุกมันเกิดจากอะไรก็คือเป็นสมุนไพรนั่นก็คือมันจะเชื่อมโยงในหลักของเหตุและผลของคุณในที่ผมอธิบายไปยืดยาวตั้งแต่ทีแรกแต่ว่าแบบนี้รังศีจิตคุณจะเป็นแบบนี้คุณท。
ำแบบนี้นั่นคือสมุนัยนั่นก็คือผลรังศีจิตอันนี้คือทุกที่กูจะต้องเป็นแบบนั้นเพราะว่าศจิตของคุณดำๆถ้าคุณไม่โกหกตัวเองหรือว่าทุกคนมองหน้ากันเองทุกคนก็จะรู้ว่าทุกคน。
ไอ้คนนั้นเขามีความทุกข์อยู่เพราะหน้าตาเข้าทุกข์。
แต่ว่าเขาอาจจะไม่ทุกข์แต่คือคนที่เห็นเนี่ยเขาเห็นว่าความทุกข์เขามีอยู่นั้นคืออันนี้คือทุกข์กับสมุดทั，ย，อ，ั，น，นี้ค，ื，อ，ฝ，ั，่，งของวงจรปฏิ，จ，า。
กส，มุทว่า。
อีกฝั่งนึงทำไมมันถึงได้สองมีนิโรธกับมักจริงๆมก็คือกันแปลว่าทางเดินมีโรธไปสู่ของการดับดับถึงว่าการดับทั้งเหตุและผลคือนอกเหนือเหตุและผลดับจากความเป็นอัตราตัวตนของเรานั่นคือธรรมชาติที่แท้จริงที่มันไม่มีอัตราตัวตนไม่เคยเกิดไม่เคยดับไม่เคยแต่ไม่เคยทำ。
ลายไม่เคยมีอยู่ไม่เคยแม้กระทั่งการสัมผัสได้อันนั้นคือการดับ。
ดับไม่ใช่ว่าตัวเราในจะดับอะไรแต่ตัวมันเองไม่เกิดไม่ดับนั่นคือเขาเรียกว่าจริงๆมันคือดับโดยตัวของมันเองเพราะวามันไม่เราจะไปเรียกมันเลยคือสมมุติอะไรมันคือมันก็จะเป็นสิ่งนั้นอยู่ตลอดเวลาสิ่งเหล่านี้มั，น，ก，็เลยเ，ป，็。
นวงจรของมักเนี่ยทำไมถึงได้ต้องเริ่มตั้งแต่12345，678. 
ในจากการที่ความเข้าใจและการปฏิบัติอะไรทั้งหมดเนี่ยมที่สำคัญที่สุดเนี่ยคือข้อหนึ่ง。
สมาธติความเห็นที่ถูกต้อง。
ตาม。
กฎเกณฑ์ของธรรมชาติ。
สิ่งตรงนี้มันจะนำไปสู่การเชื่อมโยงของว่าผมยังคุยกับพี่หมอนิเวศน์เมื่อคืนว่าจริงๆด้วยความเห็นที่ถูกต้องตามหลักกฎเกณฑ์ของธรรมชาติเนี่ยมันจะโยงถึงสยอดสิทธิ์ว่าทำไมเนี่ยสัยอดสิทธิ์เนี่ยถึงได้เริ่มตัวแรกว่าศักยติยติคุยกับพี่หมอนิเวศน์ว่ามันแปลว่าความ。
เห็นยะเนี่ยมันแปลวาความเห็นวามันเป็นตัวตนของเราก็คือเป็นตัวนี้。
แต่ทำมาธิเนี่ยในของมักเนี่ย。
เราก็จะรู้ว่าในความเป็นตัวตนของเราที่มันเป็นแบบนี้。
ถ้าเราดูง่ายๆก็คือยังคุยกับพี่หมอด้วยว่าเราจะสื่อยังไงให้คนเนี่ยเข้าใจในความเป็นที่ถูกต้องที่ง่ายที่สุดที่สามารถที่จะพอที่จะเทียบเคียงกับในใจไม่ได้นะก็คือ。
คือความผมก็ไม่ค่อยให้พูดให้ความว่างเลยเดี๋ยวมันจะไปปลโลกสบายนั้นก็ไปก่อนฤกคิดเกี่ยวกับความโป่งสบายไปก่อนเลิกเลิกกันเลิกแต่ให้เห็นเป็นความว่างที่ในศาลาแบบนี้ลาแบบนี้และคือความเป็นตัวตนของเรานั่งอยู่ที่นี่นั่งอยู่ที่นี่เวลาที่เราเห็นว่าในความที่เป。
็นความความว่างป่าที่บตาที่เราเห็นแบบนี้กับตัวเราเนี่ย。
มันคนละอ่านกันนี่หว่า。
มันไม่ใช่。
เราลองดูสิว่ารอบๆตัวคุณเนี่ยทุกคนเนี่ยมันนั่งอยู่ในความว่างเดียวกันนะและจริงแต่เราเห็นเหมือนความว่างในอยู่ข้างนอกตัวเราไม่ใช่คุณลองไปดูข้างในถามคุณหมอก็ได้ว่าผ่าขึ้นไปดูเนี่ยมันก็มีช่องกว้างอยู่ในร่างกายเหมือนกันคือจริงๆคือผมก็ไม่ได้เรียนชีวะอะไ。
รหรอกเพราะว่าคือผมไม่เก่งผมเก่งชีวะผมเลยเลยไม่เรียกเลือกเรียนที่จะชีวะแต่ว่า。
เวลาที่เราดูจริงๆ。
เซลของทะลุทะลุสุดท้าย。
ไม่มี。
ไม่มีอะไรเลย。
เป็น。
แม้กระทั่งที่ว่าเขาบอกว่าที่มันละเอียดที่สุดในจะไปถึงอะตอมเนี่ยจะไปถึงคว้านิวตอนโปตอนไปถึงนิวนกอะไรสุดท้ายเนี่ยไม่มีช่องว่างของมันอยู่ในสิ่งที่ละเอียดที่สุดแล้วในร่างกายของเราในมันประกอบเป็นอะตอมมันเป็นโมรกุลมันเป็นธาตุอะไรต่างๆที่เราดูในในทีวีไ。
ปเหมือนว่าเราเป็นคุณในจักรวาลเพราะว่าคุณในจักรวาลนะเนี่ยคือในธาในตัวของเรา。
คนที่เคยเรียนชีวมาจริงๆเราจะรู้ว่า。
เซลล์ทุกเซลล์ส่วนใหญ่เนี่ยพวกแม้กระทั่งน้ำตาลคาร์โบไฮเดรตมันจะมีคาร์บอนไอนไซด์แล้วก็ไฮโดรเช่นแล้วก็มีออกซิเจนอะไรผมเปิดอันนี้ดูแต่ว่าคือเข้าไปดูจริงๆเนี่ยถ้าพวกนี้กับที่มันเป็นอยู่ของในจักรวาลที่มันเกิดเป็นดวงดาวเนี่ยเขาเรียกว่าเขาเรียกว่าชนะชจร。
ิงๆมันจะมีคาร์บอนแล้วก็。
ไฮโดรเจนแล้วก็ไนโดเจนแล้วก็ออกซิเจนแล้วก็ฟัดแล้วก็กรรมฐานเป็นทตั้งต้นของทั้งจักรวาลนี้ที่มันเริ่มจะรวมออกมาเป็นดวงดาวเพราะว่าแต่ละทามันจะมีแรงดึงดูดกันและเมื่อมันก็ดูดในสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นมาแล้วก็คือเกิดเป็นดวงดาวเป็นดวงจันทร์จนเป็นอุกบาตแล้วก็。
คือเกิดมาเป็นโลกเราจนถึงมันเกิดมาเป็นตัวเราอันนี้เราความเห็นถ้าเราถ้าเราพิจารณามันจริงๆมันก็พอที่จะเรียเพียงได้ว่า。
แท้จริงเนี่ยตัวเราเนี่ย。
มันใช่อันนี้หรือเปล่า。
คือเราอย่ามัวไปหมกมุ่นอย่าหรืออย่าไปมัวอยู่กับ。
กับตัวเองอะไรมากเกินไปเนี่ยเราก็จะสามารถที่จะเข้าใจแบบนี้พอเทียบเคียงได้จากจากจากที่เราจะอธิบายเป็นรูปประธรรมที่พอจะ。
ให้มันเปลี่ยนความเห็นได้เอาเป็นอย่างนั้นดีกว่าว่าจักรยะที่ธีเนี่ยไม่ใช่อันนี้แล้วอันนี้พอเราเริ่มอันนี้เขาเลยเรียกว่าเริ่มของอริยมะเริ่มอริยมะเนี่ยเราจะรู้วามันจะเริ่มสั่งโยดตัวที่หนึ่งมันจะเปลี่ยนไปด้วยคือความเป็นศักยะที่ที่ความเห็นว่าเป็นตัวเป。
็นแท่งแบบนี้กับความว่างที่ไม่มีอะไรที่มันมีอยู่ในตัวเรามันยังมีอยู่。
รอบตัวเราแล้วคือมันยังขยายออกไปเป็นจักรวาลมันเป็นอนันต์จักรวาลมันเป็นไม่มีที่ขอบเขตแล้วสุดท้ายเนี่ยเนี่ยอยู่ในนี้ด้วยอยู่ในอยู่ในความกว้างอันนี้ด้วยที่ความว่างเนี่ยตาเรามองเห็นมันเป็นความว่างจริงๆอันนี้คือมันใช้ตาเห็นจริงมันไม่มีหรอกไอความว่างแบ。
บนี้ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดในมันหมด。
อันนี้คือการเปลี่ยนความเห็นว่าแท้จริงเนี่ยอัตราตัวตนของเราไม่ใช่ไปทำลายสิ่งที่มีให้อันนั้นมันสงครามการปฏิบัติไม่ใช่การเข้าสู่สงครามที่จะทำลายล้างหรือว่าการเอาชนะการปฏิบัติธรรมคือการเข้าใจกฎเกณฑ์ของธรรมชาติแต่การปฏิบัติของเรามันเหมือนทำสงครามทางส。
งครามกันให้มันแหลกล้านหรือให้มันมันพ่ายทางกันไปอันนึงไอ้นี่มันไม่มีทางเป็นไปได้。
ปฏิบัติธรรมเนี่ยธรรมะมันแปลว่า。
ธรรมชาติ。
ผู้ปฏิบัติธรรมเนี่ยผู้ที่จะปฏิบัติไม่ได้หมายถึงปฏิบัติไปเป็นธรรมชาติแต่ให้เข้าใจในหลักเกณฑ์ของธรรมชาติวามันเป็นแบบไหนแท้จริงตัวเราเนี่ยมันเกิดขึ้นมาได้ยังไงและความเป็นอัตราตัวตนของเราเนี่ยมันมีอยู่หรือมันไม่มีอยู่ก็คือมันเรียนรู้จากความเป็นจริงเ。
หล่านี้อันนี้คือศักยะที่ติมันก็จะหมดไปมันเลยเปลี่ยนความเห็นสัยกตัวที่1。
เลยหมดไปมันเลยถึงจะเริ่มเดินแบบนี้โลกเบาสบายอันนั้นมัน。
อันนั้นมันยังไม่ได้เริ่มมาก็ไม่ได้เริ่มคือ。
ไม่ฝั่งของมักนิโรจน์ก็ไม่ได้เริ่มแต่มัน。
เพราะมนิโรธไม่ได้เริ่มศักยกิจไม่ต้องพูดถึง。
แล้วก็。
อวิชายะตเววะเสสะนะคะไม่ต้องพูดถึงนู่น。
วิชา。
ปทญาสังฆลาสังขบวนหมุนอยู่นั่นแหละไทยภูมิอยู่ภูอยู่ในสวรรค์กับพรเคยังมีโอกาสที่จะที่จะพัฒนาได้แต่มันไม่ใช่อย่างนั้นมันมันไปข้างล่างบอกว่าอันนี้มันสำคัญที่จะเปลี่ยนความเห็นมันก็เลย。
เป็นเหตุว่าทำไมหลวงตาถึงบ่นทุกวันทุกวันทุกวันวะเลิกเลิกสบายเลยเนี่ยเลิกเลิกเลิกอันนี้คือเหตุและผลของวันที่เราอาจจะ。
ฟังแบบนี้มานานเราลองเปลี่ยนเปลี่ยนเป็นมุมๆไม่เหมือนชาวบ้านเขาของผมอะไรก็ก็ลองรับไปพิจารณาดูแล้วคือมันใช้ได้จริงๆเพราะที่มันใช้ได้งิเพราะมันเป็นความรู้ของพุทธธมันความรู้ของพุทธเจ้าแล้วเราเองเนี่ยเรานำความรู้ของพุทธเจ้าเ。
นี่ย。
มาใช้ในการปฏิบัติธรรมอย่าไปใช้ความรู้ของตัวเองอย่าไปใช้ความรู้ของคนอื่นให้ใช้ความรู้ของพระพุทธเจ้าทำไมเนี่ยหลวงตาถึงจะบอกว่าไปนั่งสงบใจก่อนแล้วคือไปถามพุทธเจ้าอย่าไปถามความคิดตัวเองอย่าไปถามคนอื่นคือถามพุทธเจ้าคือพุทธธก็คือพระนั่นแหละพุทธเจ้าก็ค。
ืออะไรก็คือพระพระที่อยู่ในธรรมชาติพระที่ไม่เคยปรากฏอะไรการที่เราบอกว่าพุทธเจ้าก็ไม่มีพระสงฆ์ก็ไม่มีพระธรรมก็ไม่มีอะ，ไ。
รก็ไม่มี。
มันไม่ใช่มีไม่มีแบบนั้นมันไม่ได้มีคือทุกคนเวลาที่ไปโจมตีก็อะไรของอะไรของคุณคือคุณคุณพูดอะไรมันไม่ใช่มีอยู่แต่คือมันอยู่ในความไม่มีอยู่แล้วความไม่มีอยู่ในมันมีอยู่มีอยู่มันก็ไม่มีคือมันไม่ใช่ทั้งความมีมันไม่ใช่ทั้งความไม่มีแต่คือเขาก็เรียกสมวามัน。
คือพุทธพุทธพุทธหรือว่าพุทธเจ้าคือพระธรรมคือพระสงฆ์นั่นคือพระรวหลรวมเป็นหนึ่งนั้นคือพระ。
อยู่ในธรรมชาตินั่นแหละอันนี้แหละคือเราไม่ได้ไปไม่งั้นคือคนฟังแล้วคุณไปมาสก็ไม่ใช่คือผมศรัทธามากกว่าคนที่ไม่สามารถด้วยซ้ำมันเลยอันนี้เวลาที่คุณศรัทธาในสิ่งเหล่านี้。
ทำไมอ่ะสยอศตัวอื่นๆมันถึงได้ขยับขึ้นมามาเป็นอะไรอ่ะสีวิธีอิจฉาความลังเลสงสัยว่าไม่ใช่หรือเปล่าไม่ใช่หรือเปล่าหรือว่าอันนี้คือพระหรือเปล่าผู้ชายหรือเปล่ามีไม่มีหมด。
ทำไมล่ะศีลปะพม่าถัดมาเนี่ยมันถึงได้หมดไปด้วยเพราะคุณเชื่อในกฎแห่งกรรมเหล่านี้ไม่ใช่เทพเทวดาหรืออพรมยงยักษ์จะบรรทัด，ด，่，านให้คุณจากม，ั。
นเกิดจาก。
จิตที่เหตุและผลกฎเกณฑ์ของธรรมชาติอย่างเดียวไม่เกี่ยวกับใครบโดนบันดาลไม่เกี่ยวกับพุทธเจ้าไม่เกี่ยวกับอะไรทั้งหมดแต่มันคือกฎเกณฑ์ของธรรมชาติมันเลยเป็นสยศขยะไปสามตัวอันนี้มันถึงจะเริ่มพระโสภันธ์พระโสบาลคือการเข้าใจแล้วก็ความเป็นจริงแบบนี้พระโสบาลไม。
่ใช่ว่างปลูกโล่งมาที่คุณเห็นในสิ่งเหล่านี้มาเนี่ยขเลปัญหาหาราคาโทรศัพท์โมหะเราสังเกตว่า。
จะอยู่ที่ตัวนี้。
ไม่ได้อยู่ที่ในชายนี้ก็คือจิตที่เราเรียกว่าจิตราคาโทรศัพท์โมหามันเกิดที่จตนี้แต่อีกธรรมชาติหนึ่งที่ผมยังเคยคุยกับพี่หมอนิเววามาเดี๋ยวนี้มันมันง่ายมากเพราะว่าคือธรรมชาติอีกธรรมชาติมันเหมือนกับเรานั่งนั่งอยู่ในมันและมันก็อยู่ในเราและเลสปัญหาพวกนี้。
มันเกิดที่ในจิตนี่มันคนละตัวกันมันคนละตัวกันเพราะคุณเข้าใจว่าจิตจริงๆเนี่ย。
ผมเคยผมเคย。
สังเกตในตอนที่ผมเคยอธิษฐานกับแม่เลยจะรักษาให้แม่。
อธิษฐาน。
กูจะไปบรรจุที่ไหนวะหรือว่า。
คือมันก็แวะนึงมาว่าแม่เราที่เรารู้สึกที่ตาเราเห็นเนี่ย。
กับในใจของเราเนี่ย。
มันไม่เหมือนกัน。
ตัวกูเนี่ยที่ที่ความรู้สึกในตัวตัวตัวเราเองเนี่ย。
ก็ไม่ใช่อย่างที่ที่เราส่องกระจกแล้ว。
ความเป็นตัวเรามันเป็นความรู้สึกที่อันนี้ที่มันเหมือนเป็นจตสุดท้ายเราเลยรู้ว่าสิ่งเหล่านี้ยังคุยกับพี่หมอเวจริงๆพวกนี้มันคือมายาของจตคือสุดท้ายพุ่งนี้มันเป็นเหมือนเงาคือขอแค่ครั้งเดียววาเรารู้วามันเป็นมันคือเงามันไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงจิตไม่มีคือว。
ิชาอะไรต่างๆมันก็คือกรอกเหมือนที่พี่มยบอกวามันคือก็เกิดขึ้นมาเป็นจิตเป็นดวงวิญญาณ。
มันก็จะดับลง。
ไปด้วย。
อันนี้เราจะรู้ว่าราคาโทรศัพท์โมหา。
มันจะหมดลงไปด้วย。
มันหมดพร้อมกับ。
ไอ้ตัวของมันเองคือจีบ。
อันนี้。
มันก็จะเบาบางลงไปมันเลยกลายเป็นตะกี่ทค่ะมีจนสุดท้ายไม่มีราคาโทรศัพท์ะโมหแล้วก็ไม่มีจิตคือมีจะเหลือแต่ความบริสุทธิ์ก็คือความเป็นธรรมชาติความเป็นธรรมชาติแต่มันยังมีความที่ว่าเราเนี่ยยังอยู่ในธรรมชาตินั้นเรายั。
งคือ。
เป็นธรรมชาตินั้นอันนี้มันจะเชื่อมโยงกับที่ผมบอกว่า。
ทำไมเนี่ย。
ในชั้นของอานาคามีเนี่ยมันถึงต้องไปอยู่ในชั้นมันก็คือขึ้นอยู่กับว่าความความคือกลับไปถึงว่าสูไม่ได้เป็นความยึถือแบบที่เราฝังอยู่กับธรรมชาติแบบนี้แต่มันเป็นตัวของมันเองธรรมชาติของมันเนี่ยมั。
นยึด。
ด้วยตัวของมันเองความเป็นตัวของมันเองเนี่ยมันยึดด้วยตัวของมันเองแต่ไม่ใช่เป็นตัวเราเพราะว่าตัวเรามันคือวิชาตณหาอุปทานซึ่งจริงๆเนี่ยมันดับลงไปตั้งแต่ที่จิตมันไม่มีแล้วก็คือไอ้เนี่ยมันมันไม่มีแล้วคือตั้งแต่ที่จะไปเริ่มของอาาคาตแต่ว่าคนเลยไปจนไปถึงอ。
ารหันต์มะเนี่ยตัวธรรมชาติของมันเองเนี่ยมันยึดตัวมันเองถ้าเคยบอกว่าคือจริงๆคือในมุมของผมเองเนี่ย。
ผมเคยสังเกตสังเกตในสิ่งเหล่านี้มันเหมือนเป็นบารมี。
บารมีของเราที่มันเป็นความปรารถนาของเราลึกกว่าเรา。
จะ。
ช่วยเหลือเกื้อกูลเรายังมีความเมตตากับ。
อันนี้อยู่แต่มันไม่ได้เป็นความเมตตาที่มันเป็นอัตราตัวตนแตก。
มันเป็นความเมตตาที่อยู่ในธรรมชาติเหล่านั้นแต่ด้วยตัวของมันเองมันยึดตัวของมันเอง。
คือเพราะฉะนั้นเนี่ยบารมีพวกนี้เวลาที่มันก่อเกิดขึ้นมาเนี่ยมันเลยไม่ได้เป็นบารมีที่。
มันรวมของพุทธเจ้าทั้งหมดแต่มันจะเป็นบารมีของเราที่โผล่ขึ้นมาแต่พวกนี้จะจับไม่ได้เพราะว่าอะไรจิตคือการที่เราจะดีจับจับ。
โยมทูตโยบาลเลยเขาจะจับเหมือนที่ผมเคยอธิบายในตอนแรกว่าเขาสามารถเล็ง。
คือเขาไม่ได้ใช้จากคือมันเป็นการจิตของของของท่านอะไรเนี่ยมันสามารถที่จะจับอันนี้ได้แต่ได้อันนี้คือมันไม่มีตัวอันนี้ให้จับแต่คือมันอยู่ในธรรมชาตินี้เลยเพราะว่าตัวของโรงพยาบาลแรงต่างอยู่ในธรรมชาติยังเดินอยู่ในธรรมชาติแต่ธรรมชาติที่มันเป็นbackground。
ของมันเนี่ยมันยังยึดตัวของมันเองเคยอธิบายให้เราเข้าใจง่ายๆว่าจริงๆเนี่ย。
คือราคาโทรศัพท์โทหาหรือว่าเป็นตัวจิเองเนี่ยมันเหมือนกับ。
ไม่ใช่เสื้อผ้านี้นะเสื้อผ้านี้ก็คืออันนั้นคือจักรยานที่อะไรเวลาลูกวงตาเลยอธิบายให้ฟังง่ายๆว่า。
มันเหมือนคุณคุณคุณหมดและที่เหลือตัวที่เป็นที่。
แขมือคุณเองที่มันปล่อยวางไม่ได้แล้วมันก็ไม่ได้เรียกว่ายึดถือด้วยแต่มันเป็น。
ตัวของมันเองและคือมันเป็นธรรมชาติไอ้นี่ของมันเองอันนี้คือเป็นจุดเริ่มต้นของของการกำเนิดทั้งหมดแต่ว่，า，อ，ั，น，น，ี，้มั，น，ถ，อ，ย，หลังกลับไป，ไ，อ。
้การเกิด。
มันเดินหน้าเพื่อเกิดเป็นการอยากมาแต่อันนี้คือการวิปัสสนาในมันคือการถอยหลังกลับไปจนถึงธรรมชาติเดิมของมันแต่ตัวธรรมชาติเดิมของมันเนี่ยมันยังคงยึดถือตัวธรรมชาติเดิมของมันพวกนี้มันเลยกลายเป็นวิหาสุสทศรีเพราะว่าอะไรตัวมันเองผ。
มเคย。
คล้ายๆกับผมเลยวามันคล้ายๆกับน้ำแข็งที่มันอยู่อยู่ในในทะเลแล้วมันจะค่อยๆละลายการละลายแต่ละชั้นของมันเนี่ยมันจะแบ่งเป็นห้าชั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่มันละลายตัวมันเองมันหมดเนี่ย。
แล้วคือในธรรมชาติที่มันเป็นท้องทะเลก็ไม่เหลืออันนั้นน่ะคือ。
คือที่เขาเรียกว่านพพานหรือว่าที่ไม่มีขอบเขตไม่มีอะไรปรากฏไม่มีของเราอยู่ในไหนมันก็จะเหมือนกับที่หลวงพ่อเช้าอยากเป็นอะไรเลยอยากที่จะเป็นแม้กระทั่งว่าอยากจะเป็นธรรมชาติเดิมเลยมันเลยจบลงตรงนี้มันก็เลยไม่มีทั้งเหตุและผลเพรา。
ะว่า。
มันก็จะกลับกลายเป็นว่าเป็นความไม่มีอะไรจริงๆแต่คุยกับพี่หมด้วยเมื่อคืนมาบางทีเนี่ยตอนตอนที่ผมไม่เข้าใจนะเวลาที่ผมมองมองมองที่เป็นเป็นการฟังอันนี้。
ผมก็ยังว่าโอเคทุกคนก็เข้าใจวามันเป็นสุยตาและคือทุกคนเข้าใจว่าเป็นความไม่มีอะไรแต่ทันทีที่ขนาดคิดแรกที่เราเห็นว่าเป็นความไม่มีอะไรอันนั้นคือมันมีอะไรขึ้นมาแล้วก็เลยไอ้นี่มันมานี่ก็เลยก็เลยคุยกับพี่หมอไอ้นี่คือที่เขาเรียกว่ามายาลวงหลอกจิตที่หลวงปู。
่ดูท่านว่าแม้กระทั่งว่าความไม่มีอะไรแต่เรา。
แต่เราสมมุติมันขึ้นมาเนี่ยจริงๆนะมันเป็นความเป็นความมีขึ้นขึ้นมาแล้วแม้กระทั่งมันเป็นสิ่งที่ถูกแบบนี้แต่เราเรามันเริ่มไปจากตัวเราเองเนี่ยมันก็กลายเป็นสิ่งที่อันนี้ได้อันนี้คือ。
ขนาดว่าอันนี้คือเป็นเรื่องของจิตล้วนๆที่ไม่ได้เกี่ยวกับขัน์ห้าไม่ได้เกี่ยวกับลูกผัวเมียอะไรผมก็เลยว่าอื่นในเงื่อนไขแต่มันไม่ใช่คือที่ใช่นะคือคือการปฏิบัติมันเป็นบัที่จิตมันเป็นเรื่องของจิตมันเป็นเรื่องของจิตสุจิตมันเรื่องของใจคือพระเขาเรียกว่าพร。
ะเนี่ยคือการปฏิบัติเนี่ยการเดินจงคมมการนั่งสมาธิเนี่ยคือการปฏิบัติที่ใจคือนี่แหละคือใจเข้าใจกฎเกณฑ์ธรรมชาติของใจนี่แหละคืออันนี้คือการปฏิบัติธรรม。
เราก็จะเห็นว่าสุดท้ายเนี่ย。
มันก็จะไปจบที่ธรรมชาติเดิมก็คือ。
ธรรมชาติเดิมของมันที่หลวงปู่ดูท่านอธิบายว่าคือมันเป็นจักรวาลเดิมจักรวาลเดิมที่แม้กระทั่งจักรวาลที่เราที่เราที่เรารู้สึกเนี่ยมันก็ยังไม่ใช่จักรวาลเดิมแต่จักรวาลนี้เราสังเกตวามันเหมือนกับที่เราคิดว่าอันนี้มันเป็นความไม่มีอะไรแบบนี้และความไม่มีอะไร。
แบบนี้กว้างขวางจนไม่มีขอบเขตไม่มีไม่มีที่สิ้นสุดแต่ว่าอันนั้นคือมันเป็น。
มันก็ยังมีขอบเขตอยู่คือขอบเขตในฝั่งของสมมุติมันเลยจากสมมุติไปนี้ไม่รู้แล้ววามันคืออะไรมันเลยกลายเป็นว่าจริงๆนะเนี่ยคือความที่ว่าไม่มีอะไรจนเราไม่สามารถสัมผัสได้เพราะความที่เราสัมผัสได้เนี่ยคือเราเราเป็นธรรมชาติความมีความมีเนี่ยมันก็ดึงดูดของความ。
มีความมีในจะสัมผัสได้เฉพาะความมีคือเวลาเราสัมผัสธรรมชาติเดิมได้นะแสดงว่าธรรมชาติเดิมนั้นเป็นมีหรือเป็น，ค，วามไม่，ม，ี，อ，ะ，ไ，ร，น，ั้นแต่เราสั，ม。
ผัสได้นะ。
นั่นก็คือเป็นความดีคือความไม่มีอะไรมันจึงนอกเหนือการสัมผัสนั้นคือความที่เงียบที่สุดสงบที่สุดแล้วก็ก็คือไม่มีเสียงที่สุดนั่นก็คือแบบนั้นมันไม่ใช่เสียงเงียบความคือเสียงเงียบที่ที่ผมชอบคำที่หมอมากเลย，ว，่，า。
the sound of silent, เ，ล，ย，ม，ั，น，ไ，ม，่，ใ，ช，่，เ，ป，็，น，เ，ส，ี，ย，ง，เ，ง，ี，ย，บ，ค，ื，อ，ท，ุ，ก，ค，น，อ，ย，่，า，ไ，ป，เ，ข，้，า，ใ，จ，ว，่，า。
ความเงียบมันเป็นเสียงแล้วเราก็จะไปทำให้ใจของเราในเงียบเงียบไอ้นั้นแช่อันนั้นแช่นั้นคือไปจับปู่โลกเบาสบายกว่าเงียบที่แท้จริงคือเพราะมันไม่เคยเกิดมันไม่เคยดับมันไม่มีอะไรจริงมันเลยเงียบที่สุดแล้วก็สงบที่สุดมันจึงไม่มีการเกิดกันดับและมันจะเป็นอิสระ。
ที่สุดการเป็นอิสระที่สุดมันไม่ได้ถึงเป็นการปลดปล่อยเหมือนที่หลวงตาชอบเทศว่า。
นกน้อยอยู่ในกรงทองแล้วจะบินไปสู่มันไม่ใช่จะไปอยู่จักรวาลที่กว่าไม่ใช่อันนั้นคืออันนั้นเป็นความมีคุณเอาความมีคุณไปสู่จักรวาลของความมีแต่ความไม่มีอะไรมันเป็นพื้นที่มันไม่เคยปรากฏอะไรและมันเป็นอิสระด้วยตัวของมันเองแล้วมันไม่เกี่ยวี่เรื่องอะไรกับของ。
มันมันไม่จำเป็นว่าเราจะรู้หรือไม่รู้。
สุดท้าย。
ผมได้คุยกับพี่หมอนิเวศน์ว่าจริงๆวิชาแรงต่างที่มันเกิดขึ้นมาเนี่ยมันย่อม。
เป็นไปตามกฎเกณฑ์ของอวิชาว่าทำไมเนี่ย。
มาถึงเรื่องมีต้องสั่งเอาวิชาทำไมถึงต้องมีฝั่งวิชาว่าที่เราสวดกันตอนเย็นๆว่าวิชายตเววะเสสลาคะเวลาคะผมอาจพูดผิดทุกๆก็เดี๋ยวไปดูในในบทสวดจริงๆว่าทำไมถึงมีวิชาปชญาสังฆลาทำไมถึงมีวิชายวะเสวิคะโลธสังขารสิ่งเหล่านี้มันเพื่อจะมาทำลายล้างกันเองเพราะฉะนั้。
นคือเวลาที่ความไม่รู้มันหมดไปเนี่ยสิ่งที่มันแทงที่ขึ้นมาโดยอัตโนมัติของมันคือความรู้ในขนาดจิเดียวนั้นๆนั่นคือ。
มันไม่ใช่ว่าเราจะไปไล่มาเป็นทีละขบวนขบวนแล้ว。
ไปไล่ตัวนี้ไม่ใช่แต่มันเกิดเป็นขนาดที่เดียวที่มันทำ。
จัดการของมันเองนั่นก็คือเขาเลยเรียกว่าสติธรรมชาติปัญญาธรรมชาติแล้วคือที่เขาเรียกว่าเป็นอัตโนมัติมันเป็นกลไกธรรมชาติที่มันจัดการของมันเองไม่ใช่เป็นการที่เรามาทำกันที่นี่ไม่ได้มาทำกันที่ความคิดไม่ได้มาทำกันที่ในหน้าอกหรือว่าในท้องในอะไรไม่ใช่แต่คื。
อมันเป็นมันเป็นแบบนี้ผมก็ไม่รู้อธิบายยังไงให้มันเห็นภาพที่สุดที่สุดแต่คือ。
มันเป็นแบบนี้จากจากจากลงทางเดินที่มันมั่วๆมาจนจนหลวงตาท่านก็มันผิดมันผิดมันผิดจนมันเป็นมันเป็นแบบนี้สุดท้ายเนี่ยเมื่อมันจบทั้งวิชาวิชาเนี่ยสุดท้ายคือเราก็จะเห็นหรอกเราไม่ได้ไปถึงหรอกคือเอาวิชาหมดไปเนี่ยคือเลิกโง่เลิกโง่อะไรต่างๆเนี่ยธรรมชาติเดิม。
ของมันเนี่ยแม้กระทั่งวิชาเนี่ยก็เกิดจากมันวิชาเนี่ย。
ก็เกิดจากมันมันเองเนี่ย。
ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับ。
กลับ。
ทั้งวิชาหรือว่าวิชาเลยเพราะฉะนั้นคือธรรมชาติเดิมของมันเนี่ย。
มันไม่เคยเกี่ยวข้องกับสิ่งใดเลยมันเป็นสิ่งที่เขาเลยเรียกวามันเป็นสิ่งที่อิสระที่สุดมันเป็นสิ่งที่freedomที่สุดไม่จำเป็นว่าเราจะต้องไปสู่มันเพราะว่าเราไปสู่มันเนี่ยเราจะอยู่แค่อยู่ในจักรวาลนี้อยู่ในธรรมชาตินี้แต่ตัวเขาเองเนี่ยไม่ต้องการว่าเราจะไปสู่เขา。
และเขาก็ไม่เคยให้ความสำคัญกับเราและเราเองเนี่ย。
อยาก。
อยากไปตามความคิดของเราว่ะ。
มันเป็นจักรวาลผมเลยเคยคุยกับพี่หมอกอล์ฟว่าจริงเหมือนจักรวาลนี้。
จักรวาลนี้เขาเคยไม่เคยต้องจักรู้จักเราเลยแม้แต่นิดเดียวแต่เราเองเนี่ยอยู่ในเขานั่นแหละคือคุณจะรู้หรือไม่รู้เนี่ยคุณก็ยังต้องดำเนินอยู่ในเขาอยู่ดีคือมันไม่ได้เป็นความยึดถือมันไม่ได้เป็นความปล่อยวางด้วยเพราะว่าเหมือนโลกใบนี้มันจะแตกสลายไปด้วยด้วยค。
วามปล่อยวางหรือจะยึดถือด้วยด้วยด้วยจิตใจของคุณเองแม้กระทั่งโลกกลมใบนี้การแตกสลายหรือว่าการเกิดขึ้นมาเนี่ยมันก็ไม่ได้เกี่ยวกับจักรวาลเลยคือเขาไม่เคยสนใจ。
เกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้เลยแม้กระทั่งนพพานไม่ได้ผ่านเขาก็ไม่ได้เกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้เลยว่าเราเข้าใจในสิ่งเหล่านี้ว่าเอาวิชาอะไรต่างๆก็คือที่เป็นสังขารอะไรต่างจิตสาหมทบาทแบบนี้การหมุนเวียนของปรากฏการณ์แบบนี้มันเป็นแบบนี้และฟังที่เราเรียกว่าวิสังขารห。
รือว่าเป็นความไม่มีอะไรหรือเป็นธรรมชาติเดิมในธรรมชาติมันเป็นแบบนี้สุดท้ายเรารู้แล้วว่าามันไปยึดในฝั่งของสังขารมันเป็นแบบนี้แม้กระทั่งธรรมชาติเดิมของมันเนี่ย。
มันเป็นธรรมชาติเดิมของมันจริงๆแต่คือมันยังเป็นความเป็นธรรมชาติเดิมของมันจริงด้วยตัวมันเองและความยึดถือของตัวมันเองเพราะเราเห็นอันนี้มันก็คือเกิดความเบื่อหน่ายว่ามันจะเป็นอะไรต่างๆเนี่ยมันเลยไม่ใช่ทั้งหมดคือมันเลยกลายเป็นที่มาอยากเป็นอะไรเลยมันเล。
ยคือก็คือเวลาคะเวลาคทำเนี่ยมันเลยกลายเป็นว่าทำไมมันยิ่งใหญ่ที่สุดเพราะว่าจากมันเหนือจากสังขารแล้วก็เหนือจากมีสังขารมันเหนือจากวิชามันเหนือกว่าวิชามันเหนือกว่าใดๆทั้งหมด。
คือ。
จริถ้าพูดว่าเนมันก็ไม่ใช่มันไม่ได้เหลืออะไรมันไม่มีอะไรเลยมันไม่มีคือไม่มีไม่มีเราไม่ต้องไปหาว่าไม่มีมันเป็นแบบไหนเพราะว่าถ้าไปเจอวามันไม่มีมันเป็นแบบนั้นมันมีอันนี้คือให้เปลี่ยนเปลี่ยนเปลี่ยนที่พี่หมอช่วยพูดเปลี่ยนมาเลิกเลิกคือเปลี่ยนอันนี้คือเ。
ปลี่ยนที่ความเห็นสมัยแล้วคือหลวงตาบอกว่า。
เราต้องไปในเรือ。
ลำเดียวกันเราก็พาไปไปไปในเรือลำเดียวกันที่ผมก็ยังแซวทุกคนว่าผมก็ไม่รู้ว่าผมจะพาไปทุกคนไปชนหินโสภกหรือเปล่าหรือว่าแต่กันกลางทางหรือเปล่าอันนั้นก็คือถ้าผมพาไปเนี่ย。
แน่นอนคุณต้องไปชนหินโสภกแน่นอนแต่ผมไม่ได้พา่าไปแต่คือผมแค่บอกว่าแพของพุทธเจ้าเนี่ย。
จะพาทุกคนไปนั่นก็คือมันไม่ใช่เป็นผมจะพาทุกคนไปคุณไม่จำเป็นต้องเชื่อผมเพราะว่าถ้าคุณเชื่อผมก็คือคุณก็จะเชื่อความมีแหละและก็คือเชื่อความรู้ของผมคุณอย่าสนใจเสียงผมคุณอย่าสนใจความรู้ของผมแต่ให้สนใจเนื้อหาในความเป็นพุทธะที่พระ。
องค์。
ถ่ายทอดนัั้นแหละคือแพคุณต้องลงลำเดียวกันนั้นคือสิ่งเหล่านั้นผมถึงได้ย้ำว่าขอสักวันเถอะว่าคุณเลิกการปฏิบัติเดิมๆและคุณเลิกทุกสิ่งทุกอย่างแล้วมาลองที่จะเปลี่ยนที่ธีความเห็นของคุณใหม่คุณเริ่มที่จะเดินทางเข้าสู่สังขยศตัวแรกก่อนคือแล้วทุกอย่างเนี่ยมั。
นจะเปลี่ยนไปเองอันนี้เป็นมัน。
เลยว่าขอร้องถือว่าเป็นขอร้องคือถือว่า。
พวกเราเองเป็นก็คือ。
ก็คือเป็นคนธรรมดาแต่ถือว่าความรู้พวกนี้ก็คือผ่านมาจากพุทธเจ้าก็คือถือว่าเป็นการตอบแทนของคุณพุทธเจ้าตอบแทนของคุณพระธรรมแล้วก็ตอบแทนคุณของหลวงตาเพราะว่าวันนี้เป็นวันพิเศษอันนี้คือถือว่าเป็นของขวัญให้กับกับท่านท่านก็คงดีใจในสิ่งเหล่านี้ผมเลยบอกว่าแ。
พ้เหล่านี้มันก็เป็นคือแผลเดียวกันคือแ้ของพุทธะคือแของพุทธเจ้าคือแของพระธรรมพระยสงที่มันถูกผ่าน。
หลวงตามาแต่ได้บางเรื่องบางราวมันต้องใช้ฆราวาสพูดเพราะว่าคือถ้าผมพูดผิดหรือว่าคนอื่นโจมตีเต็มที่ผมแค่กินยาก็คือผมแค่เข้าโรงพยาบาลประสาทคือมันไม่มีกฎหมายที่จะมารองรับว่าผมจะเป็นอะไรมันไม่มีกฎเกณฑ์ที่จะมาทำอะไรฆราวาดได้คือเต็มที่ผมก็ปรึกษาคุณหมอบีก。
็คือเอายาให้ผมแล้วคือกินยานั้นซะผมเลยพูดสิ่งเหล่านี้ได้คือใครจะเชื่อไม่เชื่อนั้น。
มันเป็นสิทธิ์ของทุกคนเพราะทุกคนมี。
ความเห็นเป็นของตัวเองแต่คือคนที่อยู่ที่นี่ทุกดวงจิตวิญญาณที่อยู่ที่นี่ที่ผมบอกผมไม่ได้บอกเฉพาะให้คนที่เปลี่ยนที่นี่แต่คือยังมีดวงจิตวิญญาณในศาลภพภูมิอีกที่เขารอฟังว่าจะเปลี่ยนยังไงซึ่งการจะเปลี่ยนยังไงเนี่ยก็คงอธิบายมาตั้งแต่ต้นจนจบแล้วคือบางทีเ。
นี่ยข้างบนเนี่ยเขาเปลี่ยนก่อนเราเพราะเราลองไปดูรอบๆทีว่าแสงแดด。
มันเป็นสีทองไปหมดแล้ว。
แต่เราเองที่นั่งอยู่ข้างใน。
บมันก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นแต่ว่าไม่เป็นไรคือไม่มีอะไรสายเกินไปถ้าเรายังไม่ตายคือทุกวินาทีมันสามารถที่จะเปลี่ยนความเห็นได้ในขณะที่เดียวคือหนังตักหมอก็เลยบอกว่าไม่มีคนโง่ไม่มีคนฉลาดไม่มีใครเหนือกว่าใครคือเขาสามารถที่จะเปลี่ยนความเห็นได้ในขณะที่เดียวเ。
ขาก็สามารถที่จะ。
เป็นผู้รู้ได้เป็นผู้ตื่นได้ตื่นคือคนหลับเนี่ยทุกคนเนี่ยมันเหมือนคนหลับไปพร้อมๆกันเนี่ยคือขอแค่เขาสะดุ้งตื่นแค่ขนาดเดียวเขาก็คือผู้ตื่นเ。
หมือนกับ。
พระพุทธเจ้าเหมือนกับของพระอัยสงฆ์ต่างๆนั้นเราอย่าไปดูถูกใครเราอย่าไปถือสำคัญว่าเราเป็นใครเราเป็นคนฟังเราเป็นคนพูดหรือเขาเป็นสัตว์เดรัจฉานหรือเขาเป็นอะไรคือเขาสามารถที่จะตื่นรู้ได้ในขณะจิตเดียวเหมือนกันไม่มีคนโง่ไม่มีคนฉลาดมีแต่คนไม่รู้แต่คือในเม。
ื่อวันนี้เป็นวันพิเศษความรู้อะไรต่างๆก็รู้แล้วก็。
ก็。
เปลี่ยนความเห็นทิิซแล้วก็。
เริ่มใหม่เริ่มใหม่。
ทุกคน。
เหมือนกันเพราะตัวเราเองที่เรานั่งมันไปนิผ่านไม่ได้หรอกขัน5。
เราเนี่ยเราปล่อยให้มันตายไปตามตามสภาพอะไรคือเลยบอกว่าคือเคสของคุณหมอจริงๆอะไรเองคือมันเป็นเคสที่รู้สึกว่ามันมันมันมันมีคุณค่าสำหรับผมเองอะไรต่างๆคือด้วยด้วยอายุด้วยสิ่งต่างๆอะไรต่างๆในมันอาจจะคล้ายคือทั้งพ่อแม่พี่น้องความยึดถืออะไรๆคล้ายๆกันคล้ายๆกันสุดท้ายเนี่ยกา。
ร。
เห็น。
จุดเริ่มต้นจะไปถึงจุดจบเนี่ย。
เราเลยรู้ว่าสุดท้ายเนี่ยมันเป็นแบบไหนคือ。
จริงๆก่อนที่คุณหมอจุุงจิแกจะเสียเนี่ยคือจริงๆผมนั่งอยู่ที่บ้านเนี่ยผมก็พอรับรู้ได้แล้วว่าแกแกน่าจะเพราะว่ามันจะมีธรรมชาติบางอย่างที่มันมาธรรมชาติที่ตายเห็นนะวาวามันผิดปกติก็เลยลอง。
ลองดูวามันเกิดอะไรขึ้นเราก็พอจะรู้ได้แล้วว่าวามันเป็นช่วงเวลานี้ก็เลยลองดูว่าหลวงตาจะสอนอะไรในในสิ่งอื่นเราก็ยังไม่เคยเห็นเคสที่เป็นของจริงแบบนี้วามันก็เลยเป็นข้อกังขาผมวาามันเป็นคำสอนสุดท้ายจริงๆหลวงอาจจะสอนอะไรแต่ผมไม่ได้สนใจในเรื่องของ。
ค。
ำพูด。
แต่ผมสนใจในเรื่องของของภายในว่า。
ผมจะเรียรู้จัก。
จากสิ่งเหล่านี้ได้ยังไงแม้กระทั่งว่า。
โอkตัวของคุณหมอ。
หมดสังขารของแกไปแต่。
แล้วมันจะทำให้เราเรียนรู้ว่า。
แม้กระทั่งว่าสังขารเราไม่ตายเนี่ยแต่ถ้าเราเรียนรู้ในทางเดินในขณะนั้นกับคำสอนที่หลวงตาสอนขณะนั้นเนี่ยแม้กระทั่งเราไม่ตายแต่เราทำได้แต่แต่มันขึ้นอยู่กับว่าเราจะเรียนรู้ในสิ่งเหล่านี้ได้ขนาดไหนก็เลยว่าอันนี้มันเลยทำให้ให้ความที่ว่าผมเข้าใจในความเป็。
นเป็นพระอะไรมันมัน。
มันเปลี่ยนไปแบบ。
คือมันไม่ใช่มันไม่ใช่อย่างที่พี่。
เคยเข้าใจอีกก็คือมันเปลี่ยนไปหมดเลย。
ผมก็เลยรู้สึกว่าคือ。
บทเรียนของคุณหมอในเป็นเป็นบทเรียนที่มีคุณค่าสำหรับผมจะถามว่า。
มันมีคุณค่ายังไงบางทีมันก็อธิบายที่จะมาเป็นคำพูดพวกนี้ลำบากแต่คือ。
คือมันมันก็พอได้ที่จะที่จะอธิบายแต่ว่ามันก็。
มันก็ไม่เหมือนกับที่เราเราเราเราใช้ใจพุ่งนี้มันสัมผัสกับ。
กับพวกนี้จริงๆแล้วมันจะทำให้เราเราเห็นอะไรหลายๆอย่างกับสิ่งเหล่านี้วามันวามันเป็นเป็นแบบไหนอะไรจริงเลยว่าคือก็เลยเสียดายว่าตอนจะมีชีวิตอยู่แกไม่เคยสอนผมก็คือก็ยังเสียดายแต่ไม่เป็นไรแกแกไปแล้วก็ยังได้สอนเป็นความเกื้อกูลกันก็อยากที่จะให้ใช้หรือว่า。
บทเรียนอันนี้。
ให้ทุกคนตระหนักไว้ไม่ลืมเลือนเพราะวามันเป็นเคสของจริงๆมันตายจริงๆมันตายจริงๆแล้วก็มันเป็นช่วงเวลาของจิตจริงๆเพราะว่าขันห้ามันมันไม่สามารถที่จะปรแต่งแบบนี้ได้แล้วมันเลยเป็นการจะเป็นบทเรียนของจิตจิตจริงๆว่าเขาทำยังไงเขาถ้าจะสอนอะไรวงจะสอนวิธีไหนท่。
านใช้คำพูดอะไรแล้วต้องการที่จะปล่อยวางอะไรถ้าเราไปสังเกตดีๆมันจะเป็นชั้นๆมันจนไปถึง。
จิตัวสุดท้ายของวันที่ที่เป็นธรรมชาติหนึ่งเดียวกับธรรมชาติอันนั้นไป。
เราก็。
พอเราดูอันนี้ได้เนี่ยเวลาที่。
เราจะต้องไปช่วยใครเนี่ย。
เราก็เรียนรู้จากที่หลวงตาท่านช่วยคุณหมอนี่แหละแล้วคือ。
มันจะทำให้เรามั่นใจเนี่ยผมก็เลยมั่นใจว่าเวลาที่เราจะชี้ใครเนี่ยเราเราจะเหมือนกับ。
ไม่ได้คิดเองแต่ว่าเราเราเห็นว่าว่าเขาเดินแบบนี้จริงแล้วคนสอนแบบนี้เขาสอนแบบนี้จริงๆเราเลยวาผมเลยวามันเป็นมันเป็นมันเป็นบทเรียนที่มีคุณค่าก็คือมันเป็นบทเรียนทั้งที่เราจะเดินตามคุณหมอไปด้วยแล้วก็คือมันเป็นบทเรียนของครูของครูคือผู้ที่จะชี้ต้องชี้เห。
มือนกับหลวงตาก็เลยผมก็เลยไปศึกษาจากหลวงตาว่า。
ในตอนนั้นจะชี้อะไรชื่ออะไรแล้วก็ถึงเวลาในเวลาที่เราต้องชี้คนอื่น。
เราจะชี้ตามท่านแล้วเราก็จะเดินแบบนี้กันไปแล้วคือ。
ผมเองผมก็จะ。
พอเปลี่ยนถ่ายไปแล้วก็จะส่งถ่าย。
แบบนี้ไปแบบนี้ไปเรื่อยๆมันก็คือธรรมะพรุ่งนี้。
ก็จะกว้างไกลออกไปทุกคนก็จะเป็น。
เป็นการที่จะเผยแผ่。
พระพุทธศาสนาที่แท้จริงไม่ใช่ว่าคือจะต้องมีที่เต็วัดต้องมีพระเต็มวัดไม่ใช่แต่เป็นการที่จะถ่ายทอดในสิ่งเหล่านี้คือความจริงเหล่านี้การปฏิบัติแบบนี้ที่มันเป็นธรรมะจริงๆที่มันเป็นแก่นของพระพุทธศาสนาจริจริงมันเป็นธรรมะที่ที่ที่เป็นธรรมชาติจริงๆไม่ใช่อ。
้างอิงกับตำราหรือคำสอนใดๆนะคือเราจะเราจะเราจะพูดแล้วเราจะอธิบายได้โดยที่ไม่มีไม่มีไม่มีขีดจำกัดไม่มีข้อกังขาคือใครจะเชื่อหรือไม่เชื่อถ้าพูด。
คำหยาบๆอะไรต่างๆคือผมยังคุยกับพี่หมอนิเวศว่าช่างม่งเถอะคือ。
คือใครจะเชื่อไม่เชื่อก็ตามเพราะว่าที่คุณเชื่อผมหรือว่าไม่เชื่อผมนั่นมันคือคุณเอาสังขารไม่เชื่อสังขารแต่ว่าความเป็นพุทธจริงๆเนี่ยคือเขาไม่ต้องการให้ท่านเชื่อหรอกคือมันเป็นกฎเกณฑ์ของมันที่วามันจะต้องเป็นแบบนั้นถ้าคุณไม่เชื่อคุณก็มีทางไปในความไม่เช。
ื่อของคุณแต่ความเชื่อของคุณถ้าเชื่อในความเป็นพุทธะที่ท่านถ่ายทอดมานั่นก็คือมันก็เลยเป็นแผลพวกนี้ที่จะพาเรา。
ไปลำเดียวกันก็คือไปขึ้นแผผลเดียวกันก็คือแ้พุทธเดียวกันอย่าไปอย่าไปสร้างเป็นกาแล็กซี่ใหม่อย่าไปสร้างเป็นเป็นเป็นดาราจากอะไรใหม่คือคือจักรวาลเดียวกันจักรวาลเดิมที่มันเป็นแหล่งรองรับของทุกคนอย่าไปสร้างอาณาจักรอย่าไปสร้างขอบเขตอย่าไปสร้างบริวารที่เป。
็นของตัวเองนั่นแหละคือแผลเดียวกันแล้วก็เลิกเลิกในสิ่งที่ที่เราเข้าใจมาก็น่าจะมีแค่นี้ผมคงพูดจนทุกคนจะหลับแล้ว。
น่าจะมีแค่นี้。
ความจริงอ่ะ。
อาจารทิศพูดมาคนเดียวตั้งแต่เช้า。
แล้วก็ต้องให้ไลท์ก็ตอนที่อยากให้ที่พูดละเอียดตรงเรื่องจริงเนี่ยยังไงก็สามารถพูดได้หมดละเอียดที่สุดแต่พอดีไฟดับตอนนี้ใช้ไฟสำรองพูดไปเลยที่สุดก็ก็จะต้องตัดอัตโนมัติไฟสำรองไฟดับไฟดับ。
เรียกผู้จนน้ำไหไฟดับ。
ไฟดับเลย。
สุดยอดแม่เรียกให้อาจารย์ช่วยสอนมาสามท่านอาจารย์ทิตย์ตั้งแต่เช้าบ่ายสองไฟดับน้ำไหลไฟดับดับจริงๆตอนนี้ใช้ไฟสำรองอยู่ไม่ได้บันทึกไม่ได้ดีมากนะที่พูดไว้บันทึกไว้ดีมากเลยตอนนี้จะปรึกษาวกเรายังไงตอนนี้ดับ。
แล้ว。
ไป。
แล้วก็มาเจอกันอีกทีนึงหรือว่าพวกท่านจะ。
แบกw o r k s h o pเนาะ。
ว่าจะแบ่งผมหรือไม่ใช่ใหม่ก็ได้。
แล้วก็แต่。
จะออกมาพูดมาอีกทีนึง。
ขตอน。
หลังจากสวดมนต์เย็น1800น。
แล้วก็ก็จะออกมาแบบนี้ทีเปิดกภาพอีกทีนึง。
แต่ตอนนี้ก็ไปไม่มีแล้วแต่。
ตามอัธยาศัยแล้วก็。
หรือจะworkshopก็ได้นะworkshopการแบ่งกลุ่มกัน。
แล้วก็เจอเวที。
ตอน1800นเดี๋ยว180เย็นจะออกมาสวบนด้วย。
วันนี้。
วุฒิตาจิตตาบ70ปีพอดี。
ก็จะ。
มาออกมาสวมอได้วันนี้。
ตอน18，00น。
วังก็มีได้ประการและชนี้。