徒： 师父，各位师姐，大家好。我有一个问题想请教。我们作为普通人，还生活在这世俗的世界里。我是一名医生，有医院和诊所的职责，有丈夫、孩子，青春期的孩子需要照顾，还有父母、兄弟姐妹，需要承担许多责任。 所以，我想请问，怎样才能做到“两全其美”，既不沉沦于世俗，又能修行佛法？如何让生活达到平衡，让世俗生活和修行都能兼顾？现在我觉得，它们像是两条不同的路。 我们身处世俗，世俗教导我们要“拥有”，要“更多”，尤其作为医生，自我感会很强烈。我们治疗病人，他们感谢我们，称我们为“医生”。在医院，我们是医生，有药剂师、护士等下属。在家，我们是照顾孩子的母亲。回到父母家，我们是女儿，有照顾父母的责任。 这就使得自我感越来越强烈，感觉一直在“拥有”、“更多”。但是，当我们接触佛法，佛法教导我们要“放下”，要“无我”，没有“我”需要做什么，没有“我”需要为谁做什么，要放下自我。这两种观念像是平行的两条线，无法交汇。 师父，我是不是需要像您一样，离开世俗，才能修行？我是不是需要辞去医生的工作，离开家庭，才能真正修行呢？ 师：有位叫Niwet的医生，他有三个孩子、一个妻子，也是医生，还在工作，有父母，但也能修行，并且修得很好。 徒： 所以我想知道，如何才能让世俗生活和佛法修行达到平衡、融合，让我们不迷失于世俗，不执着于自我，能够放下？因为世俗生活和佛法是背道而驰的。 师： 实际上，我们需要区分“职责”和“身心”。身体履行职责，但内心必须保持自由。我们要履行我们的职责，作为父母、子女，我们要尽到这些责任，但不要执着。 就像我们告诉孩子应该怎么做，但他们是否按照我们说的去做，那是他们的选择。我们已经尽到了我们的责任，不必担心他们是否会去做，因为我们已经在履行我们的职责了。 在一个家庭里，每个人，无论是父母、兄弟姐妹还是亲戚，都像是来自不同的道路，只是在某个点相遇。之后，每个人都必须按照自己的道路，按照自己的业力，继续前行。我们无法强迫或希望他们走上我们的道路，因为每个人都被设定了要走自己的路。 所以，我们必须区分身体和心灵。履行职责，我们的身体履行职责，有父母，我们就要赡养他们，照顾他们。但是，他们的生老病死，那是他们的事情，因为我们已经在履行作为子女的职责了。 对待病人也是一样。我们尽力帮助他们，但他们是康复还是死亡，我们无法控制。我们不能认为必须救活他们。我们尽力了，我们履行了作为医生对病人的职责。至于他们会怎样，那是他们的事情。 就像我们说的，众生皆随业力而行，走自己的路。但是在我们的内心，我们必须有正念，要修行，要思考。就像我们之前谈到的，要思考我们是什么，思考我们的整个生命周期。 我们从哪里来，现在是什么，最终会去哪里。要看到我们自身的真相，看到生命的真实循环。从心灵的角度来看，我们就能放下，只履行职责，而内心不会执着于任何事物。 只要思考，我们从哪里来，现在是什么，最终会去哪里，也就是看清我们自身的整体图景。如果我们能这样看清我们自身的真实本质，看到整个循环，我们就会明白。 感觉就像我们自身，包括身体和思想，都是一种自然现象，就像我们看到的桌子、椅子一样，都会生灭。因此，我们会知道，我们自身一直在生灭，在空性中生灭，在“无”中生灭。 就像我们之前谈到的海浪的比喻，原本只有水，但当风吹来时，水就变成了波浪。当风停了，波浪又变回了水。实际上，波浪只是水的幻象，因为它生起后就会消失。波浪实际上并不存在，一直存在的是水。 我们自身，或者我们的情感、思想也是一样。原本没有“我们”。但是，当父母结合时，我们出生了，但不久我们就会死去，回归到“无”。因为我们自身，或者我们的情感、思想，都是从“无”中产生，然后又回归到“无”，就像波浪一样。 我们自身就像波浪，只是幻象。它在“无”中生灭。当我们了解我们自身的真实本质时，我们就能履行我们的职责，而内心不会执着于那些事物。 但是，只要我们还不了解我们自身的真实本质，我们就无法区分，无法以纯净的心去履行职责，我们会担心这个，担心那个，因为我们不了解我们自身或万物的真实本质。 实际上，众生本来就是清净的，但是因为我们迷失了，我们带着五蕴出生，我们就迷失于五蕴，迷失于自己的思想。一旦我们明白，外在的事物，一旦我们明白我们自身没有五蕴，或者说，思想是外在的。 当我们自身是这样时，一切事物都是一样的，父母、兄弟姐妹、子女、配偶，都是一样的，具有相同的本质。都是从“无”中产生，然后又回归到“无”。现在所谓的“有”，只是“无”的幻象。 但是，因为我们没有认真思考，所以我们认为它存在，就像海市蜃楼。但是，如果我们在远处看，我们会看到那里有积水或者其他什么东西，但如果我们走近，我们会发现那里什么也没有。 我们自身也是一样，如果我们不思考，我们会认为它有实体，但如果我们思考它的生命周期，思考它的真实本质，我们就会知道我们自身是如何产生的，它从哪里来，最终会去哪里，它是否真实存在。它就像海市蜃楼。当我们了解我们自身的真实本质时，我们就能在这个世界上生活，以“行”为工具。 徒： 师父，也就是说，我们有什么样的世俗职责，就按照职责去做。比如，我们是母亲，就按照母亲应该做的去照顾孩子，但是要放下，不要执着于结果。但是，师父，有时候我们值班，工作很累，身体很疲惫的时候，感觉心也跟着疲惫了。虽然我们努力告诉自己，身体是身体，心是心，疲劳、虚弱、头晕只是身体的感受，心只是感知到这些感受，感知到就放下它。但是，我们放不下，因为真的很累。整夜没睡，第二天还要继续工作一整天，连续72小时。头晕、头痛、恶心，但是必须拖着疲惫的身体去工作，就像那些睡饱了的人一样。我从哪里获得坚强的心呢？我做不到，师父。 徒： (另一位医生，假设为医生B) 我想以医生的身份回答这个问题，因为我理解这种感受。我想，你疑惑的是，我到底是不是在修行？如果我在修行，我是不是应该住在寺庙里？我想让你明白，真正的修行，布施、持戒、禅修，必须完整。 反思自己，布施，不要认为只是捐钱到功德箱，那只是表面的布施。我们想去除嗔恨、愚痴，如何去除嗔恨？原谅比布施更重要。在我们每天面对的事情中，你认为布施只是把钱投进功德箱吗？真正的布施是，孩子让我们生气，我们原谅他。 至于去除愚痴，这是比较难的。反思自己，五戒是否都做到了？是否完整？这非常重要，因为我曾经读到过，佛陀时代，有一个人说他没有自我，他放下了自我，他做到了。 所以他像狗一样行事，因为他没有自我，像狗一样吃饭，像狗一样舔水，像狗一样爬行。佛陀笑着说，这样的人下辈子会投胎为狗，因为他沉溺于狗的行为。 所以，我们要持守五戒，因为我们正在学习成为须陀洹。须陀洹是第一个阶段，关闭恶道，不再投生到比人低的境界，也就是五戒必须完整，成为“增上戒”。你的五戒，必须反思自己，戒律必须成为一切的基础。 布施、持戒、禅修。今天，禅修会有一点难度。实际上，在我学医的时候，老师们就强调四念处，但是我们自己不明白。身体，拿东西，喝水。我们只需要知道身体在做什么，现在心是满意还是不满意，现在痛不痛，只需要知道这些。 正念贯穿于每一个动作，就会产生正定。每一次有正念，烦恼就不会在那里产生。反思自己，一整天，有多少正念，或者有多少迷失？就是这样，一整天都保持正念，身、受、心、法，四念处，最终就只在这里，只在这里，没有其他地方。 因为你一直在这里，按照之前说的去做，按照职责去做，但是每一次履行职责时，都要保持正念。身体想吃，不满意，累了，不行了，就需要休息。 但是，累了，不行了，我怎么修行？我们只需要知道身体不行了，我们没有责任让身体恢复强壮，我们没有责任让心恢复坚强，我们只需要知道它不行了，我们只需要知道苦。我们只有能力去感知，我们无法消除那个苦。明白吗？ 因此，意思是，布施、持戒、禅修。无论何时，你的布施是完整的，以一般的布施、一般的原谅、一般的慈心来完成，或者实际上，给予佛法也是一种功德。戒律是否完整？最后，禅修会到来，禅修会接近，产生智慧。 每一次有正念，就会产生“刹那定”。“刹那定”持续不断，一个点，一个点，一个点，一个点，一个点，越来越密集，最终成为一条直线，你最终一定会到达那里。但是，必须先练习成为一个好人，戒律必须完整。 意思是，就像之前说的，会有愚痴，好吧，我今天做了什么布施？布施、持戒、禅修，反思是否完整，是否完整。因为这样，无论是在寺庙外还是在寺庙里，都像是心中有寺庙一样。 师： 这只是一个误解，对世俗和佛法还不清楚。 我们需要做的，事实上，如果我们理解世俗、佛法、五蕴，它们之间并没有关系。五蕴，我们做什么，最后都会死。五蕴，我们照顾配偶，五蕴，我们照顾孩子，五蕴，我们是医生，五蕴，我们来和师父交谈，五蕴，我们吃饭，五蕴，我们上厕所，排泄，这是五蕴的事情。这和什么都没有关系。 至于心，它有无明的心和清净的心。无明的心和清净的心不是五蕴。如果医生理解这一点，并且这是真的，它就不会混淆。但是现在它还是混淆的，混杂着经验。至于心，它有内在的心，不是五蕴，它有无明的心和清净的心。 无明的心就是愚痴的心，不知道真相的心，它就执着。它就执着五蕴为“我”。当我们的身体生病，变成这样，变成那样。这就和“我”有关，因为执着，执着于“我”，执着于“我们的心”，“我们的心”不好，“我们的心”很累，执着于我们沮丧，因为我们执着于身体和心是“我们”或“我们的”。 无明的心就执着于五蕴为“我们”，当五蕴累了，我们就累了，当心累了，沮丧了，我们就沮丧了，因为我们执着于身体和心。但是五蕴不沮丧，它没有感觉，它不执着，五蕴不能执着，五蕴只能履行职责。履行职责，困了就去睡。 但是心，如果睡着了，心不去执着，就什么感觉也没有，没有爱和恨，因为即使睡在一起，用绳子绑着，怕对方离开，但是睡着了就不知道了，睡得很熟，就像他们解开了绳子，去了哪里也不知道。 如果偷偷去玩，对吧？他们解开绳子偷偷去了哪里，不知道对方会去哪里，一直在我身边，用绳子绑着，但是睡得很熟，心不去执着，五蕴就没用了，抱着也没用，因为抱着他们的手在睡觉时就垂下来了。 心也是一样，五蕴紧紧抱着对方，说你要去哪里，当我们快要死的时候，无法呼吸，你要去哪里，你要去哪里，当无法呼吸时，手就垂下来了，抱不住对方。五蕴是工具，怎么抱，都执着不了，无法紧紧抓住。 但是问题不在于五蕴，无明的心，当五蕴死后，它就跳出来了，无明的心跳出来，跳出身体，在自己的葬礼上哭泣，痛哭流涕。啊，师父救救我，救救我，他们会拖我走，拖我走，用三叉戟刺我，拖我走，拖我走，拖我走，因为无明的心，和五蕴无关，五蕴已经死了，但是无明的心被拖走了，因为执着于“我”。 如果无明的心，斗鸡，咬鱼，造了什么恶业，所以，跳出来的这个，就变成了鸡，变成了鱼，变成了牛，变成了杀猪的，杀什么的，它出来，还没死，就已经变成猪了，因为还没死，它就已经叫个不停，叫到死。 有一次，佛陀的弟子路过一户人家，然后来告诉佛陀，这户人家关着门杀猪，已经好几天了，关着门，不出来，从来没见过那家的人，关着门一直在杀猪，整天都听到叫声。 佛陀说，不是，那家人快要死了，但是他们认为自己是猪。他们杀猪的业力，就让他们变成了猪，然后，当他们死的时候，就立刻投胎为猪。这就是取决于你造了什么业，这就是无明的心，我们执着什么，它就变成什么，执着什么，就承受那个业力的果报，这就是无明的心。 但是五蕴死了，和无明的心无关。如果我们理解这一点，无明的心，需要去创造世界，轮回，受苦，这是最危险的，就是无明的心。至于五蕴，它做什么，如果违反法律，就只是把五蕴关进监狱。 但是，如果在监狱里，但是内心不苦，那就不苦，即使被关进监狱，有些人也不苦。哎，真舒服，有些人也不苦。但是，舒服，不知道有没有，被关进监狱还舒服，嗯，有些人也不苦。 五蕴只能感受到疼痛、痛苦、折磨，然后生病、受伤，然后它就按照它的自然规律发展。但是，内心的痛苦，它没有内心的痛苦，只有思想上的痛苦。只有执着。你必须区分无明的心、五蕴和清净的心。 至于清净的心，它只能感知，师父感知到身心，但是它不能执着，不能“放下”，它只能如实地知道，清净的心，甚至如实地知道“涅槃”，清净的心也不能叫做“涅槃”，但是如实地知道，今天，心不能执着，不能“放下”。如果你只理解这三件事，这三件事。 你看，这是佛陀，寺庙里的佛像，是什么姿势？OK，对吧？我们简单地说OK。OK，对吧？我们都知道这个手势，就是食指和拇指围成一个圆圈，然后三个手指指向前方，这三个手指，小指，中指，无名指，指向前方。这就是三个手指，然后OK，就是，如果我们解读这个手势，五蕴、无明的心和清净的心。这是佛法之谜，OK的手势，是佛法之谜。这叫做“手势说法”。 徒： (让对方解释OK手势的含义) 徒： 这三个手指代表我们需要学习的三件事：五蕴、无明的心和清净的心。对吗？ 师： 然后呢？ 徒： 要知道五蕴不能执着，五蕴不是“我们”，不是“我们的”，我们不能控制它。五蕴会怎么样，那是它的事情，它不是“我们”。 师： 五蕴是无常的吗？ 徒： 是无常的。 师： 是苦的吗？ 徒： 是苦的，是本质上的苦，会老，会病，会死，无法控制。 师： 是“我”还是“无我”？ 徒： 是“无我”。 师： 无常、苦、无我，这是“三法印”。无常、苦、无我，然后呢？无明的心，实际上并不存在，只有愚痴。消除愚痴，就解脱了。是什么？消除愚痴就是“空性”。“空性”，就是涅槃。 一开始的误解是，我们把无明的心和五蕴连在一起，然后我们希望把它们分开，希望无明的心去控制身体，让它停止疲劳，停止思考，停止烦恼。因为还有愚痴。无明的心实际上并不存在，只是幻象。我们误以为，错误地认为它是“我们”或“我们的”，这就是无明的心。 但是实际上，“我们”或“我们的”并不存在。它只是愚痴于不存在的东西，但是执着于它存在。“我们”或“我们的”并不存在，但是我们执着于它存在，然后我们就真的痛苦，真的执着。 但是，我们既执着不了“我们”，我们创造了“我们”，执着于“我们”，创造了“我们”，执着于配偶，也执着不了，执着于孩子，也执着不了，因为死了，手就垂下来了，因为抱着，死也带不走，执着不了。当我们创造了…… 师： (师父开始举例子，用“鬼”来比喻“自我”的虚幻。) 徒：我理解你说的，鬼不存在，但是不知道为什么，我还是怕鬼，我不敢走，我怕鬼。每次你说鬼不存在，站在那里没有，但是我还是怕鬼，对吧？这就麻烦了。如果这样，怎么办？我说楼梯那里没有鬼，没有实体，谁都可以走，走过去会撞到鬼，如果我说我也想知道鬼穿什么衣服，因为我从来没有亲眼见过鬼。我想看看鬼穿什么衣服，带我去看一下。能带我去看吗？ 师： 看不了。 徒： 为什么？ 师： 因为没有。对吧？我们体内的鬼，我们认为的“我们”，实际上并不存在。如果存在，医生，你是医生，你做手术，应该会找到“我们”，找到那个另一个“我们”，藏在身体里，你切开，发现它，它会喊，不要切，会切到我，有没有？在身体里还有一个“我们”，用刀切进去，它会喊，不要，你切我，会切到“我们”，有没有？ 徒： 没有。 师： 你在人体内做了那么多手术，从来没有发现他们的身体里还藏着另一个“他们”，对吧？所以，“他们”只有一个，就是死去的那个。无明的心也不存在，只有消除愚痴。 无明的心，清净的心，根本不存在。无明的心是黑暗的，清净的心是明亮的，根本没有黑暗的心和明亮的心，只有愚痴和消除愚痴。无明就是愚痴，不知道真相，智慧就是聪明，从不知道到知道真相，知道没有“我”，没有什么是真实存在的，只有一个，就是五蕴，死了就结束了。只有假设的五蕴，死了就解脱了，没有“我们”去涅槃，解脱就是不再执着于“我”，就解脱了，就是消除了愚痴。没有“我”去涅槃，只有消除了愚痴。 所以，没有清净的心和无明的心，没有。我们一开始就说，没有，没有，但是我们说，嗯，没有？嗯，这表示有一个“没有”存在，我想要“没有”，我想要“没有”。然后呢？这是“没有”吗？说着说着，最后，嗯？“没有”的人，还有“没有”的人？变成了“没有”，然后又渴望“没有”，一直想要“没有”。 徒： 明白了，师父。 徒： 嗯，消除了无明，就是这样。内心的痛苦就消失了，对吧？就是这样，就消失了，从痛苦于愚痴，到消除愚痴，痛苦就消失了，就是这样，没有谁去得到什么。 (师父对另一位在场的人，可能为医生的丈夫) (丈夫回答说，他们在家里经常讨论佛法，吃饭的时候也讨论，但是有时会有分歧，因为对佛法的理解不同。) (丈夫举例说，他认为一切都是假设的，但是对方可能还不理解“超越假设”的境界，所以有时会觉得对方说“这是真的”，而他认为“这是假设的”，感觉讨论的不是同一个问题。) 师：即使是刚才流泪的那一刻，也是“解脱”。不是说我们得到了空性，不是得到了“没有”，而是没有了痛苦。 你刚才流泪，触碰到了智慧，流泪了，一直在哭，这就是“解脱”。“解脱”的意思是，原本的痛苦消失了，这叫做“解脱”。还痛苦，还执着，叫做“假设”。“假设”和“解脱”就是，当你执着的时候，就是“假设”，一直痛苦。 当“解脱”的时候，就是痛苦消失了，因为没有人执着。不是说现在，你得到了“解脱”，不是得到了“没有”，而是得到了“没有痛苦”。以前痛苦，坐着，痛苦，现在，痛苦消失了，就叫做“解脱”。 但是，这取决于它是“暂时解脱”还是“究竟解脱”。如果是“暂时解脱”，但是如果是“究竟解脱”，就叫做涅槃。有些人称之为“暂时涅槃”。也就是说，如果永久地消除了愚痴，就是永久的涅槃。 永久的涅槃不是说我们得到了永久的涅槃，或者得到了永久的“解脱”，或者得到了永久的空性，而是它不再去执着任何事物，不再痛苦，叫做“究竟解脱”，叫做“涅槃”。 不是说你误以为涅槃是得到某种状态，不是，只有消除愚痴，暂时消除愚痴，就暂时解脱，永久消除愚痴，就永久解脱。暂时消除愚痴，就叫做“暂时涅槃”，永久消除愚痴，就叫做“永久涅槃”。 涅槃不是我们去得到涅槃，不是去得到某种状态，得到城市，得到“解脱”，得到空性。只是执着和愚痴，执着消失了，愚痴也消除了，就是这样。 但是，愚痴不是指我们平常说的“愚痴”，这里的“愚痴”是指“无明”，就是不知道，不知道本不可执着的东西却一直在执着，不知道没有“我”却一直执着于“我”，所以才痛苦。 所以，当能够执着的心它就变成了智慧，智慧没有实体，它就是当愚痴的时候，没有人愚痴，就是那时不知道，然后当知道了，智慧就生起了，哦，刚才为什么痛苦？因为当知道了真相，痛苦就消失了。 但是问，痛苦的人，消除痛苦的人，在哪里？就是同一个人，那个最终会死的人。但是，他是带着痛苦死去，还是没有痛苦地死去？区别就在这里。 但是，死亡都是一样的，但是最终，是痛苦到死，还是解脱，就是消除了执着，所以没有痛苦地死去，然后死了，就不需要再痛苦了。但是，如果执着，就会痛苦，死了就执着，就会一直痛苦下去，因为还没有解脱。 区别就在这里，你们讨论的是不是同一个问题？如果讨论的是同一个问题，不要把“解脱”当作可以得到、可以拥有的状态，这是不同的问题。但是我理解你们讨论的是同一个问题，因为什么？有很多人渴望得到“解脱”，但是，是谁的“解脱”？谁的“涅槃”？ “涅槃”问问修行的人，你的“涅槃”是什么样的？但是，问问不用说在俱乐部里，全世界，你的“涅槃”是什么样的？每个人的“涅槃”都不同，每个人都有“我”要去“涅槃”。这不是消除了执着于“我”的“我”，所以没有痛苦的人，但是它却要“我”去“涅槃”，“我”要逃离世俗，去寻找佛法，所以修行这偏离了自然，偏离了真理。理解了吗？现在可以讨论同一个问题了吧？ 师： (对医生) 看到你坐着，痛苦，担心，从早上开始。因为困惑，不知道什么是困惑，明白了。觉得应该说什么呢？ 师： (让医生再说一次) 刚才是怎么理解的？ 徒： 现在，我理解了。以前，我只是在思想上理解，但是没有进入内心，没有到达内心。 师： 理解和理解到内心是不一样的。触动了无明，他们说，师父的弟子为什么这么容易流泪，对吧？真的，为什么师父的弟子，每个人都这么容易流泪，那个人哭，这个人也哭。用头脑理解和理解到内心有什么不同？解释一下。 徒： 用头脑理解就像我们学习游泳，学习理论，知道游泳要这样游，手要向前划，脚要这样踢。但是，当我们真的去游泳时，我们还是不会游。理解到内心意思是它深入到内心，理解到内心，就消除了疑惑，不再有疑惑，不需要再问什么，不需要再疑惑什么。它进入内心，就像学会了游泳，就不需要再学习了。 师： “知无不尽，疑无不除，更不问人。” 知无不尽，疑无不除，明白到内心，不需要再问任何人。这和用头脑理解是不一样的。因为知无不尽，疑无不除，所有的痛苦都从内心消失了，就在当下。以后，如果再去执着，再去痛苦，它就变成了“暂时涅槃”，然后消失了，“涅槃”消失了，当你你去执着的时候，不是说有“我们”去得到“涅槃”，而是痛苦消失了，有些时候，当你执着的时候，就又痛苦了。 但是，究竟解脱，就是彻底解脱，不再去执着任何事物，不再痛苦，就是永久的涅槃，就是这样。但是，不是说有“我们”去得到“涅槃”什么。痛苦消失了，就是这样。 因为理解理解到内心，叫做“法到内心”。心就成为“法界”，涅槃。如果是涅槃，因为“法到理解“法”到内心，“法”到内心，就叫做“自然”或“涅槃”。现在明白了，涅槃是什么，对吧？因为“法”理解“法”到内心。 涅槃，是“法”到内心，不是有“我们”去“涅槃”，内心的痛苦消失了。如果痛苦暂时消失，就叫做“暂时解脱”。但是，如果痛苦永久消失，就叫做“涅槃”。 有些时候，痛苦暂时消失，有些老师称之为“暂时涅槃”。内心的痛苦永久消失，知无不尽，疑无不除，不需要再问任何人。 就像阿难尊者要去佛陀的房间请教佛法，去到佛陀房间的下面，下雨了。雨水从屋檐滴下来，滴到下面的水面上。然后他看到水泡生灭，从水面上。他把这比作内心的感受，无论善恶、苦乐、善恶，都是生灭的。没有什么可以执着，所有的“行”都不能执着。 涅槃，知无不尽，疑无不除，到内心，“法”到内心，或者说，明白，消除了执着，所以涅槃，嗯，消除了执着，无论消除了对“行”的执着，还是消除了对“非行”的执着。就叫做消除了对“行”的执着。 消除了对“行”和“非行”的执着，叫做“离欲法”。“离欲法”是最高的法。超越了“行法”和“非行法”。 师： (问医生是否累了) 医生也理解了，以后就可以用同样的语言交流了。理解和“解脱”是一样的。理解“暂时涅槃”是一样的，理解“永久涅槃”是一样的，就像之前说的。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 --- หลวงตานะคะคุณแม่เชียร์ก็กําลังยินดีทุกท่านนะคะพอดีหนูว่าจะ. เรียนถามหลวงตาในเรื่องของคืออย่างเราเราอยากเป็นหมอเป็นปุถุชนที่เรายังใช้ชีวิตอยู่กับโลกอยู่นะคะหลวงตาอย่างอย่างของคนหลวงตาคือเหมือนกับว่าหลวงตาก็ก็สละทางโลกมาเพื่อเข้าสู่ทางธรรมอย่างเต็มที่อย่างเงี้ยค่ะแต่ว่าอย่างอย่างของหนูเนี่ยในฐานะที่แบบเราเป็นหมอหรือยังต้องทํางานยังมีหน้าที่การงานทั้งโรงพยาบาลทั้งคลินิกมีสามีมีลูก. วัยรุ่นที่ต้องดูแลอย่างเงี้ยค่ะแล้วก็มีพ่อมีแม่ที่ต้องดูแลมีพี่น้องยังต้องรับผิดชอบอยู่เยอะไปหมดน่ะค่ะคราวนี้ก็คือเหมือนกับมันสํานวนที่ว่าจะทํายังไงให้มันล่มไม่ให้ช้ําทําให้ขุ่นเนี่ยค่ะหลวงตาแบบทํายังไงให้ชีวิตมันบาลานซ์ให้มันไปด้วยกันได้ทั้งในทางโลกได้ทางธรรมอะค่ะเพราะตอนนี้หนูรู้สึกว่า. มันมันคนละเส้นอะค่ะไม่ใช่ว่าเวลาที่เราไปอยู่กับโรคเนี่ยโรคเนี่ยมันทําให้เรารู้สึกว่ามันมีปรากฏว่ามันคุยกับพระคุณเป็นหลานรอบนึง. เดี๋ยวช่วยหน่อยช่วยหน่อยตัวเนี่ยคือฆราวาสปฏิบัติธรรมเนี่ยคือมันเป็นอย่างงี้ค่ะหลวงตาหมายถึงว่าเวลาถ้าเราอยู่บนโลกเนี่ยโลกเนี่ยสอนให้เรามีมีแล้วก็มีแล้วก็มียิ่งเป็นหมอเนี่ยอัตราตัวตนมันชัดเจนอะค่ะหลวงตาและเราเป็นหมอรักษาคนไข้เนี่ยเค้าก็อ๋อขอบคุณนะคุณหมอเค้าก็มาเรียกเราเป็นหมอแบบว่าเราสวัสดีเราไปอยู่โรงบาลเราก็เป็นคุณหมอมีลูกน้องแบบเภสัชพยาบาลอะไรอย่างเงี้ยค่ะเวลาอยู่บ้านเราก็เป็นแม่ที่ดูแลลูกเพราะเรากลับไปบ้านเราเป็นลูกเรามีหน้าที่ดูแลพ่อแม่อย่างเงี้ยค่ะ. มันก็เลยยิ่งแบบเพิ่มตัวตนให้มันใหญ่ขึ้นใหญ่ขึ้นเรามีนะคะว่ามีและมีและมีอะค่ะแต่พอมาอยู่ทางธรรมปุ๊บทั้งธรรมะสอนให้เราบอกว่าไม่มีไม่มีเราไม่มีใครที่ต้องทําอะไรเพื่ออะไรมันไม่มีตัวไม่มีตนไม่มีอะไรมันต้องวางตัวตนเฮ้ยพอเราอยู่ด้วยกันมันเหมือนทางขนาดที่มันมันจูบกันไม่ได้น่ะค่ะหลวงตาหนูก็เลยว่าอันนี้หนูต้องลาออกจากโลกมาแบบหลวงตาไหมคะคือหนู. ต้องลาออกจากหมอมาอยู่วัดหรือว่าลาออกจากแม่มาเป็นลาก่อนนะลูกเงี้ยมาอยู่กับมาอยู่วัดอย่างงี้มั้ยคะแหมเสียดายวันนี้หมอนิเวศน์ไม่อยู่นั่นเองถ้าหมอนิเวศอยู่จะตอบได้ดีเพราะว่ามีลูก3มีเมียหนึ่งมีเป็นทําเป็นหมอเป็นหมอด้วยแล้วก็ยังทําอยู่ยังทําอยู่พ่อมีแม่ไงคะแล้วก็ปฏิบัติเดี๋ยวเค้าก็มีหมดหมอนิเวศก็มีหมดแล้วก็ท่านก็ปฏิบัติเราก็เป็นอาจารย์สอนธรรมได้ดีปฏิบัติได้จน. ใจดีมากเลยคือก็เลยอยากรู้ว่าทํายังไงให้มันแบบ. บาลานซ์กันได้ค่ะน้ําตาลให้มันกลมกลืนเข้าไปกันได้โดยที่เราไม่หลงโลกไม่หลงความมีตัวมีตนจนแบบจนแบบปล่อยไม่ได้อะค่ะ. แล้วมันสวนทางกันอย่างงี้อะค่ะโยมพ่อคุณเอาหนวดเฉียบเลยฟันทีเดียวกระบี่เดียวดูซิเห็นเมื่อคืนก็คุยกันตั้งแต่เด็กเลยไอ้ทิ้งไอทีเอาอะไรนู่นน่ะเต็มที่เค้าก็ฟันตอดนะคะเอาฟันเลยฟันเลย. ก็จริงจริงแล้วเนี่ยเราก็ต้อง. คือแยกระหว่างหน้า. กับคือร่างกายกะจิตใจ. แยกหน้าที่ของเราร่างกายก็ทําหน้าที่ไปแต่จิตใจของเราก็ต้องเป็นอิสระ. เข้าใจไหม. คือคือเราก็ต้องทําหน้าที่ของเราอะเราเป็นพ่อเป็นแม่เป็นเป็นลูกแล้วก็ทําหน้าที่ของเราไปแต่เราก็อย่าไปยึดคือคืออย่างที่เคยคุยว่าเออถ้าลูกจะทํายังงั้นน่ะเราก็บอกเค้าบอกว่าเออคุณจะทําอย่างงี้อย่างงี้อย่างงี้นะ. แต่ถ้าเค้า. เค้าจะทําหรือไม่ทําตามที่เราบอกเนี่ย. มันก็แล้วแต่เค้า. เพราะเราได้ทําหน้าที่ของเราแล้ว. มันไม่ต้องเป็นไปไปเป็นห่วงเค้าว่าเค้าจะทําหรือไม่ทําเพราะเราทําหน้าที่ของเราอยู่แล้ว. คือในครอบครัวเนี่ยแต่ละคนเนี่ยไม่ว่าพ่อแม่พี่น้องหรือว่าญาติอะไรอย่างเงี้ยมันเหมือนกับว่าแต่ละคนเนี่ย. มาแต่ละสายแต่ละสายแต่ละสายเดินทางมาแต่แต่มาพบกันที่จุดจุดหนึ่งเท่านั้นเอง. หลังจากนั้นทุกคนก็ต้องแยกไปตามเส้นทางของตัวเอง. ไปตามกรรมของตัวเอง. เราไม่สามารถที่จะไปบังคับหรือว่าไปอยากจะให้เค้าไปในเส้นทางของเราเพราะแต่ละคนมันถูกกําหนดมาแล้่าต้องไปตามเส้นทางของตัวเอง. เพราะฉะนั้นเราก็ต้อง. แยกระหว่างร่างกายกับจิตใจหน้าที่. แล้วก็ทําหน้าที่ไปร่างกายเราก็ทําหน้าที่ไป. มีพ่อมีแม่เราก็ต้องส่งเสียเงินไป. ดูแลท่าน. แต่ท่านจะเป็นจะตาย. มันก็. แล้วแต่ท่านเพราะเราก็ได้ทําหน้าที่ของลูกอยู่แล้ว. คนไข้อะไรก็เหมือนกัน. เราช่วยเค้าจนสุดความ3ารถแล้ว. ก็จะหายหรือเค้าจะตาย. เราก็ช่วยเขาไม่ได้. ไม่ใช่เราต้องคิดว่าต้องช่วยให้ได้ต้องช่วยให้ได้อะไรอย่างเงี้ย. เราช่วยอย่างเต็มที่เราทําหน้าที่ของเราในฐานะหมอกับคนไข้. แล้วเค้าก็จะจะเป็นอย่างไรก็แล้วแต่เค้าแล้ว. เนี่ยก็อย่างที่พูดว่าพูดว่าสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรมคือไปตามเส้นทางของตัวเอง. อธิบายอยู่ครับว่าคุณอธิบาย. เพราะฉะนั้นแต่ว่าเรานั่นน่ะแต่ว่าในใจจิตใจของเราเนี่ยเราก็ต้อง. มีสติมีมาปฏิบัติมาปฏิบัติธรรม. พิจารณา. ก็อย่างที่เคยเคยพูดกันน่ะว่าก็ต้องพิจารณาว่าตัวเราเป็นยังไง. พิจารณาถึงให้มันครบวงจรว่า. มันมายังไงปัจจุบันเป็นไงสุดท้ายแล้วมันจะเป็นยังไง. ให้เห็นความจริงของของตัวเรา. ให้เห็นวงจรชีวิตที่แท้จริง. พูดถึงในในทางในทางด้านจิตใจแล้วก็เราก็จะสามารถที่จะปล่อยวาง. โดยทําแต่หน้าที่ได้. โดยที่ใจเราจะไม่ไปเกาะเกี่ยวกันเลย. ขอให้พิจารณาเพียงแต่ว่าก็อย่างที่ที่เคยคุยกันนะบอกว่า. พิจารณาว่าเรามาจากไหน. ปัจจุบันเราเป็นไรสุดท้ายแล้วเราจะไปไหนคือมองในภาพรวมของของความเป็นตัวเรา. ถ้าเรามอง. มองธรรมชาติที่แท้จริงของตัวเราได้อย่างนี้แล้วครบรอบวงจรแล้วเนี่ยเราก็จะรู้เองอ่ะว่า. คือมันมีความรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเราเนี่ย. ทั้งร่างกายทั้งร่างกายทั้งความคิดเนี่ยมัน. มันมันเป็น. มันเป็นธรรมชาติอันหนึ่ง. มันเหมือนกับสิ่งที่เราเราเห็นโต๊ะเห็น9อี้อะไรอย่างเงี้ย. มันเป็นสังขารเหมือนกันซึ่งมันจะเกิดดับเหมือนกัน. เพราะฉะนั้นเราจะรู้ว่าตัวเราเน. มันมันเกิดดับเกิดดับอยู่ตลอดเวลาเกิดดับอยู่ในความว่างเกิดดับอยู่ในความไม่มีอะไร. ก็อย่างที่ที่เคยคุยที่ว่าจะยกเรื่องคลื่นให้ฟังไงฮะว่าเดิมน่ะมันมีแต่น้ําแต่พอมีลมน้ําก็จะกลายเป็นคลื่น. พอลม. คลื่นก็จะกลายเป็นน้ําจริงจริงเนี่ย. น้ําไอ้คลื่นเนี่ย. มันเป็นเพียงมายาของน้ําเท่านั้นเองเพราะมันเกิดแล้วมันก็ดับ. คลื่นจริงจริงมันไม่มีสิ่งที่มีอยู่ตลอดเวลาก็คือน้ํา. ตัวเราหรือว่าความอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของเราก็เหมือนกัน. เดิมไม่มีตัวเรา. แต่พอมีมีการมีเพศสัมพันธ์กันพ่อแม่ตัวเราเกิดมาแต่ไม่ช้าเราก็ต้องตายสลายกลับคืนสู่ความไม่มีเพราะตัวเราเนี่ยหรือความรู้สึกนึกคิดของเราเนี่ย. มันก็เกิดจากความไม่มีแล้วมันก็ดับกลับคืนสู่ความไม่มีมันก็เหมือนกับเป็นคลื่นอย่างหนึ่งตัวเราเนี่ยเหมือนกับคลื่น. มันเป็นเพียงภาพลวงตาเป็นมายาเท่านั้นเอง. มันเกิดดับอยู่ในความไม่มีอะไร. เพราะเมื่อเราเข้าใจ. ธรรมชาติที่แท้จริงของเราเน. เราสามารถที่จะทําหน้าที่ของเราโดยที่ใจของเราจะไม่ไปผูกพันกับสิ่งนั้นได้. แต่ตราบใดที่เรายังไม่เข้าใจธรรมชาติที่แท้จริงของเราเนี่ยเราไม่สามารถที่จะแยกได้เลยไม่3ารถที่จะ. ไปมีหน้าที่โดย. ด้วยความบริสุทธิ์ใจได้เลยเราจะต้องเป็นห่วงอย่างโน้นห่วงอย่างนี้เยอะอยู่เพราะเราไม่เข้าใจธรรมชาติที่แท้จริง. ของตัวเราหรือของสรรพสิ่ง. จริงจริงแล้วเนี่ยสรรพสัตว์ก็อย่างที่คุยอะว่ามันเป็นพุทธคือเป็นจิตประภัสสรอยู่แล้วแต่เพราะเราไปหลงเราเกิดมาพร้อมกับขันธ์5เราก็ไปหลงขันธ์5หรือหลงสังขารหลงความคิดของตัวเอง. เมื่อไหร่ที่เรารู้. ว่าสิ่งภายนอกเนี่ยเมื่อไหร่ที่เรารู้ว่าตัวเราไม่มีขันธ์5หรือความคิดเน. มันเป็นสิ่งภายนอกเป็นเป็นสังขารอย่างหนึ่ง. เมื่อตัวเราเป็นอย่างนี้ทุกสิ่งทุกอย่างมันก็เหมือนกันพ่อแม่พี่น้องลูก3ีภรรยามันเหมือนกัน. มีธรรมชาติอย่างเดียวกัน. คือเกิดจากความไม่มีและมันก็ดับกลับคืนสู่ความไม่มีณปัจจุบันความมีเป็นเพียงมายาของความไม่มีเท่านั้นเอง. แต่เราคิดแต่เพราะว่าเราไม่ได้พิจารณาอย่างจริงจังเราจึงคิดว่ายังมีอยู่. เหมือนกับพยัคฆ์. แต่เรามองอยู่ไกลไกลเนี่ยเราจะเห็นว่าเป็นเป็นน้ําขังอยู่หรือว่าเป็นอะไรอะไรอย่างเงี้ยแต่ถ้าเราเข้าไปใกล้เนี่ยเราจะเห็นว่ามันไม่มี. ตัวเราก็เหมือนกันถ้าเราไม่พิจารณาเราก็คิดว่าเป็นตัวเป็นตนอยู่แต่ถ้าเราพิจารณาถึงวงจรชีวิตของมันถึงธรรมชาติที่แท้จริงของมันแล้วเนี่ยเราก็จะรู้ว่าตัวเราเนี่ยมันเกิดมาได้ยังไงมันมาจากไหนสุดท้ายแล้วมันไปไหนมันมีจริงรึเปล่า. มันเหมือนกับพยัคฆ์. เพราะเมื่อเราเข้าใจธรรมชาติที่แท้. จริงของเราเนี่ย. เราสามารถที่จะอยู่ในโลกได้. โดยมีโดยมีทําเป็นเครื่องอยู่. สาธุนี่เดี๋ยวน้ําเอาน้ํามาให้เลี้ยงหน้าไม่มีน้ําเอาน้ํา. มนต์ไม่เอาในฐานเอาดึงเอาหมายถึงว่าก็คือว่าเรามีหน้าที่อะไรแล้วก็ทําไปตามหน้าที่ทางโลกที่เรามีนะคะค่ะค่ะอย่างแล้วมิ้นเราเป็นแม่เราก็ดูแลลูกไปตามหน้าที่แม่ที่ควรปฏิบัติต่อลูกนะคะแต่ก็ให้ปล่อยวางเดี๋ยวไปยึดมั่นกับสิ่งที่มันจะเกิดขึ้นตามมานะคะค่ะค่ะแต่มันก็จะมีบางอย่างอะค่ะหลวงตาที่มันเแบบเราอยู่เวรทํางานหนักเนี่ยเวลากายมันอ่อนล้าเนี่ย. มันเหมือนมันก็ดึงจิตมันก็ล้าไปด้วยอะค่ะหรือตาทั้งที่คือเราก็พยายามบอกตัวเองว่าเฮ้ยกายเนี่ยมันก็เป็นกายนะจิตมันก็เป็นจิตอาการเหนื่อยล้าอ่อนเพลียเวียนหัวเนี่ยมันก็เป็นแค่อาการทางกายที่จิตไปรับรู้แค่นั้นก็คือรู้แล้วก็ว่ามันไปซะแต่มันมันวางมันวางไม่ลงอะค่ะมันวางไม่ได้เพราะว่ามันมันเหนื่อยจริงจริงค่ะเไม่ได้นอนทั้งคืนแล้วมันตอนเช้ามันต้องทํางานต่ออีกทั้งวันทั้งคืนนะคะ72ชั่วโมงรวดนี้อะค่ะ. มันเวียนหัวปวดหัวคลื่นไส้แต่มันต้องแบกแบกเอาร่างกายที่มันอ่อนล้าเนี่ยไปทํางานเหมือนกับคนปกติที่เค้านอนมาเต็มที่แล้วอะค่ะมันก็แบบแล้วฉันจะเอาจิตใจที่เข้มแข็งขึ้นมาจากไหนมันมันไม่ไหวอะค่ะหลวงตาเดี๋ยวเดี๋ยวเมื่อกี้เห็นยกมือไหน. เอาให้หมอพริกเอาไมค์ไว้คนละนะขออนุญาตตอบในฐานะที่เป็นเหมือนเป็นหมอด้วยกันแล้วก็เข้าใจสิ่งนี้เอ้ยหมอปิ๊กไม่ได้ถามหมอปิ๊กมีมีมีสามีมีลูกมั้ยไม่มีค่ะไม่มีเป็นผู้หญิงคนเดียวอยู่บ้านก็อยู่คนเดียวเลยสบายดีมันเราจะตอบเข้าใจคนมีครอบครัวมั้ยหมอพริกแต่ว่าเข้าใจความเหนื่อยแล้วก็ความลําบากของคนเป็นแม่น่ะมันเป็นยังไงวันนี้ก็คือจริงจริงอะคือหนูคิดว่าที่พี่เค้าสงสัยอะคือตกลงนี่ชั้นปฏิบัติธรรมอยู่รึเปล่าถ้าชั้นปฏิบัติชั้นต้องอยู่วัดรึเปล่าอะไรอย่างเงี้ย. คือหนูอยากให้พี่อะจับให้แม่นอย่างนึงจะปฏิบัติจริงจริงอะทานศีลภาวนาต้องเต็มรอบย้อนถามตัวเองก่อนทานเนี่ยอย่าคิดว่าทานแค่ทําทานแบบหยิบเงินร้อยหนึ่งหยอดใส่ตู้อันนั้นละแค่โลพระถูกมั้ยแต่ว่าเราอยากแบบละโทสะละโมหะละโทสะทําไงอะอภัยทานเหนือกว่าอีก. ถูกมั้ยเออในวันนึงวันนึงที่เราต้องเผชิญกับอะไรอย่างเงี้ยทานพี่อะคิดว่าเต็มรอบแค่หยอดเงินใส่ตู้ทานที่เต็มรอบจริงจริงลูกทําให้เราขัดใจยังไงแล้วก็ให้อภัยส่วนโมหะเดี๋ยวเก็บไว้ก่อนอันนี้ยากระยะละทานในการละโมหะแต่ศีลถามตัวเองก่อนศีล5ครบรึเปล่า. เต็มรอบหรือเปล่าอันนี้สําคัญมากเพราะว่าจริงจริงแล้วเนี่ยคือคือหนูเคยแบบอ่านในในแบบอะไรอย่างเงี้ยค่ะสมัยแบบพฤติกรรมของพระพุทธเจ้าอะค่ะก็คือมีสมัยนึงเนี่ยมันจะมีคนนึงเค้าบอกเนี่ยเค้าไม่มีตัวตนเค้าละอัตราเค้าละได้หมดเลยเค้าไม่ได้เค้าเลยทําตัวแบบหมาพอเค้าไม่มีความเป็นตัวตนกินข้าวแบบหมาเลียน้ําแบบหมาคลานแบบหมาพระพุทธเจ้าว่ายิ้มแล้วก็บอกว่าอย่างเงี้ยชาติหน้าก็จะไปเกิดเป็นหมาเพราะเสพคุ้มความเป็นหมา. อะงั้นเหมือนกันก็คือเราอะศีล5ให้ครบเพราะเรากําลังเรียนรู้ที่จะเป็นสวนดาบรร. ส่วนเดอร์บันคือสภาวะเลยขั้นที่หนึ่งเลยคือปิดอบายภูมิเต็มอดไม่เกิดต่ํากว่ามนุษย์เนี่ยก็คือศีล5ต้องครบเป็นอธิศีลพี่ศีล5ต้องถามตัวเองก่อนศีลต้องครบเป็นบาทฐานของทุกอย่าง. พานศีลภาวนาวันเนี้ยการในภาวนาเนี่ยจะมีความยากขึ้นมานิดนึงจริงจริงตอนสมัยตอนที่อยู่ชมรมพุทธสมัยเรียนนักศึกษาแพทย์อะค่ะครูบาอาจารย์สายฝั่งเนี้ยก็ย้ําเรื่องสติปัฏฐาน4แต่เราอะไม่รู้เรื่องเองคือกายหยิบจับจับเห็นน้ําดื่มกิน. เรามีหน้าที่แค่รู้กายว่าตอนเนี้ยกายมาทําอะไรตอนนี้จิตมันพอใจไม่พอใจอะไรตอนนี้ปวดมีหน้าที่แค่นี้สติที่มันเข้าไปกํากับในทุกทุกกิริยาเนี่ยมันจะเกิดสัมมาสมาธิทุกครั้งที่มีสติกิเลสจะไม่เกิดตรงนั้นเสมอ. ถามตัวเองว่าสติทั้งวันน่ะรู้แค่ไหนหรือหลงไปเท่าไหร่ถูกมั้ยแค่เนี้ยอยู่กะสติให้ได้ทั้งวันทั้งคืนกายเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณสติปัฏฐาน4สุดท้ายมันจะอยู่แค่ตรงเนี้ยอยู่แค่ตรงเนี้ยไม่ไม่มีตรงไหนเลยเพราะพี่อยู่กับตรงเนี้ยไปเรื่อยเรื่อยเนี่ยแล้วก็ทําอย่างที่แม่ชีแนะนําอ่ะทําไปตามหน้าที่แต่หน้าที่ในทุกครั้งที่ดําเนินตามนั้นน่ะมีสติอยู่ตลอดเวลา. กายอยากกินไม่พอใจเหนื่อยไม่ไหวมันก็ต้องพักอะพี่. แต่พอเหนื่อยไม่ไหวเอ้ยอย่างงี้ฉันจะปฏิบัติยังไงก็เรามีหน้าที่รู้แค่ร่างกายมันไม่ไหวไงเราไม่ได้มีหน้าที่ทําให้ร่างกายมันแค่กลับมาเข้มแข็ง. เราไม่ได้เป็นหน้าที่ทําให้จิตใจมันกลับมาเข้มแข็งเรามีหน้าที่แค่รู้ว่าตอนเนี้ยมันไม่ไหวเรามีหน้าที่แค่รู้ทุกข์. เรามีความ3ารถแค่รู้เราไม่สามารถดับทุกข์นั้นได้เลย. เจ็บไหมพี่ดังนั้นความหมายก็คือทานศีลภาวนาเมื่อไรก็ตามที่ทานของพี่นั้นสมบูรณ์เต็มรอบสมบูรณ์ด้วยการให้ทานทั่วไปสมบูรณ์ด้วยการให้อภัยทานทั่วไปด้วยความเจริญเมตตาทั่วไปหรือการจริงจริงก็คือการให้ธรรมะหรือธรรมทานก็เป็นบุญอย่างหนึ่งสินสมบูรณ์แค่ไหน. สุดท้ายเนี่ยภาวนามันจะมาภาวนาก็จะเป็นสมาธิก็จะใกล้ให้เกิดปัญญาในทุกทุกครั้งที่มีสติก็จะเกิดคณิตสมาธิคณิตสมาธิไปเรื่อยเรื่อยจุดหนึ่งจุดหนึ่งจุดหนึ่งจุดจุดจุดจุดจุดถี่ไปเรื่อยเรื่อยมันกลายเป็นเส้นตรงสุดท้ายพี่ไปถึงตรงนั้นแน่นอน. แต่ต้องซ้อมเป็นสถาบันที่ดีก่อนศีลต้องครบความหมายก็คือเนี่ยอย่างที่คุณแม่ชีบอกเลยก็คือประเดี๋ยวมันจะมีโมโหอะเอาละฉันอภัยทานน่ะวันเนี้ยชั้นทําบุญอะไรบ้างทานศีลภาวนากลับมาทวนครบรึยังครบรึยังเพราะอย่างเงี้ยปุ๊บเนี่ยต่อให้อยู่นอกวัดหรืออยู่ในวัดมันก็เหมือนมีวัดอยู่ในใจด้วยกันทั้งคู่อะไรอะอืมความหมายของหนูคือแบบนั้นนะคะ. มันเป็นแค่ความเข้าใจผิดมันนี่ก็ยังไม่ชัดเจนในเรื่องโรคเริ่มธรรม. เรื่องเราต้องทํา. ความจริงอะมัน. ถ้าเราเข้าใจเรื่องเรื่องโรคเรื่องธรรมเรื่องคณะอะไรมันมันจะไม่มันไม่ได้เกี่ยวกัน. คือหันหน้าแล้วก็ทําอะไรไปเดี๋ยวมันก็ตายกับหน้า. คันหน้าเราก็ดูแล3ีต่อหน้าดูแลลูกคันหน้าก็เป็นหมอ. คันหน้าก็มานั่งคุยกับหลวงตาเนี่ยคันหน้ากินข้าวกับหน้าเข้าห้องน้ําขับถ่ายเป็นเรื่องของขันหน้า. มันไม่ได้เกี่ยวอะไร. ส่วนจิตเนี่ยมันก็. สุดจิตเนี่ยมันก็มีจิตอวิชากับจิตที่บริสุทธิ์ไอ้จิตวิชากับจิตบริสุทธิ์ไม่ใช่กะหน้าเน. ถ้าถ้าหมอเข้าใจตรงเนี้ยแล้วก็มันเป็นจริงอะมันจะมันมันจะไม่ไม่มั่วแต่นี่มันยังมันยังมั่วมั่วอยู่ประสมประสบการณ์ปนเป. อืออือพูดไป. แต่เดี๋ยวไม่ได้เนี่ยเดี๋ยวให้หมอโจ้ฟังด้วยเดี๋ยวเดี๋ยวแฟนไม่เข้าใจไงเดี๋ยวช่วยอธิบายให้แฟนเข้าใจจริงหมอหญิงยังงงงงขึ้นทุกวันค่ะสนทนาธรรมกันเพราะว่ามันมันแยกไม่ขาดมันก็เลยแบบว่าค่ะมันเราดูแล้วจิตใจมันมันมั่วมั่วอยู่เดี๋ยวก็อยู่กับไปไปผูกไว้เหมือนกับทําตัวเป็นใหญ่อะไรมั้ยสไปเดอร์แมนเคยดูมั้ยหนังสไปเดอร์แมนไอ้แมงมุมอะค่ะเดี๋ยวก็ปล่อยใยไปหาหมอโจ้เดี๋ยวก็ปล่อยใยไปหาลูกเดี๋ยวก็ปล่อยยายไป. ไปแล้วก็ปล่อยใยไปหาอดีตนะอนาคตอะไรเนี่ยแล้วจะยังไงได้ไปแล้วเรากลับไปแล้วเราจะยังไงมันจะเหนื่อยเราเบื่อเหลือเกินเราอย่างเงี้ยก็จะวนคิดไปอีกไหมหรือเราจะออกไปอยู่วัดเลยดีไหมอะไรอย่างเงี้ยมันก็เป็นแบบคิดวนไปบนบาตรมันสับสนค่ะคือเราว่าหมอหญิงเนี่ยมันไม่ไม่ไม่ไม่ชัดเจน. ไม่ไม่ชัดเจนเรื่องของธรรมชาติธรรมชาติอะธรรมชาติภายนอกภายในไม่ไม่ชัดเจนธรรมชาติเป็นธรรมชาตินะไม่ใช่เป็นตัวเราของเราหรอกธรรมชาติ. ข้าพเจ้าคงขาน5เกิดไปแล้วก็ต้องตายเกือบไปแล้วก็ต้องแกต้องเจ็บต้องตายเพราะก็ทํางานไปไม่ได้ทํางานคันหน้าเนี่ยมันยึดก็ไม่ได้นะทํากริยาปล่อยวางก็ไม่ได้มันเป็นเครื่องมือเหมือนเครื่องมือแพทย์. คันหน้าเป็นเหมือนเครื่องมือแพทย์. แต่เครื่องมือแพทย์มันเป็นแค่วัตถุอันเนี่ยมันเป็นมันเครื่องมืออะไรที่มันพูดได้ด้วยอะมีความรู้สึกคิดอะไรมาเครื่องมืออะไรนี่เหมือนเอไอเหมือนอะไรเนี่ยอันเนี้ยคณะเนี่ยตัวเนี้ยมันเหมือนเอไอเหมือนอะไรที่มันพูดได้โดยเดี๋ยวนี้เนี่ยมันก็. ขันธ์5เนี่ยมันทําไปแล้วมันก็ตาย. ทํางานไปคณะอาจจะเป็นเพียงแค่เครื่องมือหมอต้องเข้าใจว่าคณะเครื่องมือ. ไอ้ขัน5เนี่ยมันไม่สามารถที่จะยึดได้เป็นทุกข์ได้และมันไม่ใช่ไม่สามารถทํากิริยาปล่อยวางได้. มันมีแต่เป็นเครื่องมือเหมือนเอไอที่ใช้ทํางานกินอยู่ขับถ่าย. เลี้ยงดูการซึ่งกันและกันแต่คณะหน้าไม่มันยึดไม่ได้คันหน้าทํากริยาปล่อยวางไม่ได้ทํากิริยาปล่อยวางไม่ได้ขัน5เป็นเด็กเครื่องมือที่ทํางานไปแล้วก็ค่อยค่อยเก่าเสื่อมไปเรียกว่าแก่แล้วก็เจ็บแล้วก็ตายไปนี่เป็นเรื่องสําคัญ5ก็ใช้ไปทั้งวันแหนะใช้ไปคัน5อย่างเก่งฮะเหนื่อยก็นอนเดินมากมากไงก็นั่งพักหิวก็กินปวดท้องก็ขับถ่าย. เนี่ยคันหน้ามันมันใช้ทํางานพวกเนี้ยมันใช้แต่ทํางานหลวงตาสอบสวนท่านมากมากก็ตอนเช้าทั้งเย็นทั้งค่ําเนี่ยหลวงตาก็ไปนอนนอนตื่นมาก็มีแรงเนอะเรื่องของกะหน้ามีแค่นี้เนี่ยไม่ได้มีอะไรยุ่งยากแล้วขณะที่เราใช้กะหน้าทํางานทวนจิตเนี่ย. ก็ใช้อธิษฐานจิตนู่นอธิษฐานจิตเนี่ยพวกท่านน่ะ. ก็ใช้อธิษฐานจิตให้พวกท่านไม่ว่าจะฐานทําน้ํามนต์อธิษฐานอาหารเป็นยาหรือว่าอธิษฐานบทอะไรต่างต่างเนี่ยก็อธิษฐานหรือว่าสวดมนต์ไปภายในอธิษฐานจิตอะไรก็แล้วแต่อธิษฐาน. นะฮะเพราะฉะนั้นส่วนขาหน้าก็รับประเคนอาหารพวกท่านไปคันหน้าก็เดินเป็นบิณฑบาตไปรับบิณฑบาตแต่จิตใจภายในอะก็เมตตาแผ่เมตตาให้แก่มวลเหล่าสพฐทั้งหลายมันคนละเรื่องกันอะคณะทํางานไปส่วนจิตเนี่ยมันมีจิตภายในอ่ะที่ไม่ใช่ข้างหน้าเนี่ยมันมีจิตอวิชากับจิตบริสุทธิ์. จิตวิชาคือจิตโง่หรือจิตโง่จิตแต่ไม่รู้จิตไม่รู้ความจริงมันก็ยึดจิตวิทยาเนี่ยมันก็จิตรหลงจิตยึด. มันก็ยึดเอาขนาดเป็นตัวเรา. เย็ดเดียวกัน5เป็นตัวเราเมื่อร่างกายเราเจ็บไข้ได้ป่วยเป็นนู้นเป็นหนี้. มันก็เกี่ยวกับเรื่องตัวเราเพราะยึดเนี่ยไปยึดตัวเรายึดจิตของเราจิตของเราไม่ดีจิตเราเหนื่อยมากเลยจิตเราตัวแทนมายึดว่าเราท้อแท้เพราะว่าเราไปยึดว่าไกลและจิตเนี่ยเป็นตัวเราของเราและจิตวิทยามันก็เลยไปยึดขันหน้าเนี่ยเป็นตัวเราและพอคณะเหนื่อยก็เราเหนื่อยพอจิตมันเหนื่อยท้อแท้เราท้อแท้เพราะเรามียึดร่างกายและจิตแต่ขันหน้ามันไม่ท้อมันไม่ได้ด้านมันไม่ได้เกี่ยวการยึดขัน5มันยึดไม่ได้ขณะได้แต่ทําหน้าที่. ทําหน้าที่ไปทําหน้าที่ผมมากับหน่วยก็ไปนอน. เตรียมยึดไปไปนอนติดกันแต่จิตมันไม่ถ้าหลับไปอะจิตไม่ไปยึดมันก็ไม่รู้สึกเลยไม่มีเท่าความรักและความชังเพราะขนาดนอนด้วยกันเอาเชือกก็ผูกกันกลัวเธอจะไปไหนแต่ตอนหลับไม่รู้เรื่องหลับหลับสนิทเหมือนกับเค้าปลดเชือกไปไหนแล้วก็ไม่รู้เค้าจะถ้าแอบไปเที่ยวใช่มั้ยเค้าปลดเชือกแอบไปไหนไม่รู้เธอจะไปไหนนะอยู่ติดตัวฉันไว้เอาเชือกก็ผูกไว้แต่ตอนหลับสนิทเนี่ยจิตมันไม่ยึดอะขันหน้าก็มีประโยชน์หรอกกอดไว้ก็ไม่ได้เพราะว่าไอ้มือที่กอดเค้าก็ร่วงพ้อยท์ตอนจะดับจิตก็เหมือนกันเนี่ยคัน. กอดเค้าไว้แน่นว่าเธอจะไปไหนนะตอนเราจะตายหายใจไม่ออกเธอจะไปไหนเธอไปไหนพอหายใจไม่ออกมือก็ร่วงกอดเค้าไม่อยู่หรอกขณะมันเป็นเครื่องมือกอดจะกอดยังไงก็มันยึดไม่ได้ยึดให้เหนียวแน่นไว้ไม่ได้แต่ปัญหามันคือมันไม่อยู่ที่กะหน้าเนี่ยไอ้จิตเอาวิชาเนี่ยพอขันหน้าตายปุ๊บมันกระเด็นออกมาเลยไอ้ตัวจิตวิชากระเด็นมาประเด็นออกจากร่างมาเลยมาร้องห่มร้องไห้หน้างานศพตัวเองร้องห่มร้องไห้ฟูมฟาย. อ่อจะอาจารย์ช่วยด้วยนะเว้ยช่วยด้วยช่วยด้วยเดี๋ยวเค้าก็ลากกูเร่งกูเร่งเอา3งาบมาลากแทงลากเอาไปลากเอาไปลากเอาไปเนี่ยเพราะว่านางจิตอวิชาไม่เกี่ยวกับหน้าเลยกับหน้าตายแล้วแต่ไอจิตวิชาถูกกับลากเอาไปเพราะว่าจะยึดถือเป็นตัวเป็นตนถ้าจิตวิชาเนี่ยตีไก่กัดปลาตีไก่ตีไก่กัดปลาชนวัวเลยครับแต่บาปกรรมอะไรเนี่ย. เพราะงั้นไอ้ที่กระเด็นออกมาเนี่ยมันก็เป็นเป็นไก่เป็นปลาเป็นเป็นวัวเป็นควายเป็นเป็นฆ่าหมูฆ่าอะไรก็มันออกมาเป็นไม่ทันจะตายมันก็ออกมาเป็นหมูแล้วเพราะว่ายังไม่ทันจะจะตายแล้วมันก็ล็อคอี๊กอี๊กอี๊กอี๊กร็อคจนตายเลยนะที่พระสาวกเดินผ่านบ้านหลังหลังนึงแล้วมากราบทูลพระพุทธเจ้าว่าบ้านหลังนี้มันปิดประตูฆ่าฆ่าหมูทั้งวันเลยเพราะว่าหลายวันมาแล้วปิดประตูไม่ออกมาไม่เคยเห็นหน้าคนในบ้านนั้นปิดประตูฆ่าหมูทั้งวันน่ะเสียงร้องอี๊อีทั้งวันเนี่ยพระพุทธเจ้าไม่ใช่เราบอก. ในบ้านเนี่ยเค้ากําลังจะตายแล้วแต่เค้านึกว่าเค้าเป็นหมู. มันกรรมที่เค้าฆ่าหมูเนี่ยมันก็เลยเป็นหมูแล้วแล้วก็พอตายก็เป็นหมูทันทีไปเกิดเป็นหมูทันทีเลยอย่างเงี้ยคือไม่ได้มันแล้วแต่กรรมที่เจ้าไอ้เนี่ยคือจิตวิชาที่เรายึดอะไรไว้มันก็ออกมาเป็นแบบนั้นเลยไปยึดอะไรมันก็ไปรับผลกรรมอันนั้นนี่คือจิตวิชาแต่ขันธ์5มันตายไม่เกี่ยวกับจิตวิชาเลยแล้วเราเข้าใจอย่างเนี่ยไอ้ที่ยึดวิชาที่จะต้องไปสร้างภพชาติเวียนว่ายตายเกิดและเป็นทุกข์ไอ้นี่อันตรายที่สุดคือจิตวิชา. ส่วนคณะท่านจะทําอะไรไปถ้าทําผิดกฎหมายก็แค่เอาคณะไปติดคุกติดตาราง. แต่ถ้าใจถ้าติดคุกตารางแต่จิตใจท่านไม่ทุกข์มันก็ไม่ทุกข์ต่อให้ติดคุกติดตะรางบางคนก็ไม่ทุกข์. เออเฮ้ยสบายบางคนก็ไม่ทุกข์แต่สบายมีเปล่าไม่รู้ติดคุกติดตาแล้วสบายเออบางคนก็ไม่ทุกข์เนอะ. ก็คือขันธ์5เนี่ยมันมันได้แต่แค่เจ็บปวดทุกข์ทรมานแล้วก็เจ็บไข้เจ็บป่วยแล้วก็มันก็เป็นไปตามไอ้ธรรมชาติของมันแต่ความทุกข์ความใจมันไม่มีมันไม่มีความทุกข์ทางใจในเรื่องของความคิดอย่างเดียว. ผมยึดอย่างเดียวท่านต้องแยกแล้่าจิตวิชาขาน5และจิตบริสุทธิ์ส่วนจิตบริสุทธิ์เนี่ยมันได้แต่แกรับรู้รับทราบหลวงตาวิษณุนั้นกายใจแต่มันยึดไม่ได้ทํากิริยาปล่อยวางเข้าไปได้มันได้แต่รู้ซื่อซื่อรู้ซื่อซื่อจิตบริสุทธิ์แม้แต่ลุกซื่อซื่อไอลุกซื่อซื่อนิพพานไอ้จิตบริสุทธิ์เนี่ยก็เรียกนิพพานไม่ได้แต่ลุกซื่อซื่อเต่าที่วันนี้แกใจมายึดไม่ได้ทํากิริยาปล่อยวางไม่ได้ท่านพี่แต่งเข้าใจแค่3อย่างเนี่ย3อย่าง3อย่างเนี่ย. ถ้าดูสินี่พุทธเจ้านี่พุทธเจ้าท่านดูสิพระพุทธเจ้าพระประธานที่ที่วัดเนี้ยปางอะไรพระพุทธเจ้าปางอะไรสนุกนิ. โอเคใช่มั้ยป้ะเออเออปาล์มก็ทานพอปั๊บประทานทําโอเคเราพูดกันง่ายง่ายว่าโอ. เคใช่มั้ยเรารู้จักกันในทางปลาโอเคก็คือนิ้วชี้กับนิ้วหัวเป็นมือเป็นวงกลมแล้วก็3นิ้วชี้ไว้นี่3นิ้วนิ้วก้อยนิ้วกลางนิ้วนางชี้ไว้. นี่ไงนี่. 3นิ้วแล้วก็โอเคโอโอก็แล้วถ้าเราตีปริศนาทํานี่ซิเนี่ยคัน5จิตวิชาแล้วก็จิตบริสุทธิ์เอ้าตลกเนี่ยเนี่ยนี่นี่คือปริศนาธรรมนะเนี่ยเนี่ยเนี่ยเนี่ยป๋าโอเคเนี่ยปริศนาธรรมนะเอาว่าไงนี่คือเรียกว่าปราแสดงธรรม. รถติดปารีณาทําประมาณนี้ดิเมื่อเกี้ยยังไงกับขันธ์5เกี่ยวยังไงกับจิตวิชาและเกี่ยวอะไรกับจิตบริสุทธิ์. ก็คือ3ก็คือ3อย่างที่เราต้องเรียนรู้อะค่ะก็คือมีมีเรื่องของขันธ์5มีเรื่องของจิตรอภวิชาและก็จิตบริสุทธิ์อะค่ะเออเออค่ะก็คือ3อย่างที่เราต้องเรียนรู้. ค่ะถูกมั้ยคะนั่นไงแล้วไงอีกจะรู้ว่าไงได้รู้ว่าว่าขันธ์5เนี่ยเค้าขัน5เนี่ยเค้ายึดยึดถือไปได้ขันธ์5เค้าไม่ใช่ไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราห้ามขันธ์5นี่เราเราจะไปบังคับบัญชาให้เค้าเป็นแบบเราไม่ได้ค่ะขัน5เค้าจะเป็นยังไงไปมันก็เป็นเรื่องของเค้าเค้าไม่ใช่เราค่ะแต่ว่าที่จะเทียบมั้ยหันหน้ารูปเป็นอาจสัญญาและขันยาเทียมมั้ยไม่เที่ยงค่ะเป็นทุกข์มั้ยทุกข์แล้วก็ทุกข์โดยตภาพนะเถ้าแก่ต้องเจ็บต้องตายบังคับให้ได้. เป็นเป็นอัตราเหลือน้ําตาเป็นอันนัตตาอนัตตานี่ไงอันนี้จังทุกครั้งอนัตตาอนิจจังทุกครั้งก็เป็นไตรรัตน์เออเป็นไตรรักอะไรอีกเนี่ยโอเคสับนิ้วนี่จังทุกครั้งหน้าตาแล้วไงอีก. และจิตวิทยาจิตวิชาคือมันไม่มีหรอกจิตวิทยาเนี่ยมีแต่ความโง่. หายโง่แค่นั้นแหละจิตวิทยาจริงจริงไม่มี. มีแต่ความโง่อย่างเดียวหายโง่. ก็พ้นทุกข์ไงเนี่ย. เป็นอะไรอ่ะ. ไฮโก้ก็ฟันธงสุญญัตถูกต้องนะ. ค่ะ. สุจะตาทาธาตุก็คือนิพพาน. คือตอนแรกที่เข้าใจผิดคือเราไปเอาจิตอวิชาไปเกาะกับขัน5ไงคะหลวงตาไปเกาะกันแล้วเราก็หวังว่าเราจะไปแยกกันอยากให้จิตวิชาไปคุมให้กายมันดับลงให้มันหายเหนื่อยหายคิดหายฟุ้งซ่านหายพุงแต่งอย่างเงี้ยค่ะเพราะมันยังมีความโง่อยู่อะค่ะเออจิตวิชาจริงจริงไม่มีหรอกเป็นมายาเฉยเฉย. เราลงคิดไปเองคงแต่งไปเองว่าเป็นตัวเราของเรานั่นคือจิตวิทยาแต่จริงจริงความเป็นตัวเราเป็นของเรามันไม่มีอยู่จริงอะมันจึงมีแต่ว่ามันมันโง่ไปสิ่งที่ไม่มีแต่มันยึดว่ามีมันไม่มีอยู่จริงตัวเราของเราเนี่ยแต่เราไปยึดมันมีอยู่จริงแล้วเราก็ทุกข์จริงเนี่ยเมื่อเรายึดมันเป็นตัวเราเราก็ตัวเราไปยึด3ียึดลูก. ยึดเป็นตัวเราทุกข์ตลอดทั้งวันแต่ตอนนี้มันไม่มีมันมีแต่ความเหนื่อยของกายแต่หมอเนี่ยทําไมรู้สึกเหนื่อยมากเพราะหมอเหนื่อยจิตด้วย. เหนื่อยจิตที่ยึดด้วย. เนี่ยเหนื่อยกายไปแล้วเหนื่อยจิตนะเพราะเหนื่อยกายเนี่ยก็แค่กลับไปนอนหลวงตาไปนอนแล้วหายแล้วเดี๋ยวออกมามาสอนต่ออีกเนี่ยเป็นเรื่องปกติเหนื่อยกายก็แค่ไปนอนหิวก็แค่ไปกินปวดท้องไปขับขับถ่ายด้วยนักนั่งนานนานก็ไปเดินเนี่ยแค่นั้นแหนะไม่เห็นมีอะไรยุ่งยากมากเลยค่ะน่าเน. แต่หมอรู้สึกว่าเหนื่อยเหนื่อยเหนื่อยเหนื่อยไอ้อย่างงี้มันเหนื่อยเป็นทุกข์เพราะว่ามันเอาไปสิ่งที่มันไม่มีอยู่จริงอะหมอประยุทธ์มันมีอยู่จริงอยู่ในตัวหมอเนี่ยว่าตัวเราเป็นผีตัวเราเหมือนเป็นผีตัวเราอยู่ในตัวเราที่เป็นขาหน้านี้เพราะฉะนั้นเมื่อเราตายแล้วยังมีผีตัวเราที่เหนื่อยเหนื่อยออกจากรากฐานหน้านี้ไปอีกไปเร่ร่อนไปไปรับบาปเคราะห์กรรมตามที่จิตวิชาที่ความคิดเข้าใจผิดว่ามันมีผีตัวเราเป็นตัวเป็นตนอยู่ในฐานะต่อไอ้ขันหน้าตายแล้วก็จะมีผี. ออกจากร่างดังนั้นต่อให้หมอคิดว่ามีผีตัวเราอยู่ในร่างเนี่ยมันมีผีตัวอยู่ร่างจริงจริงมั้ย?ไม่มีค่ะทําไมหมอคิดว่าไม่มีผีตัวเราอยู่ในร่างจริงจริง. ไม่ถึงทําไมหมอจะไม่คิดจึงจึงคิดว่าไม่มีจึงไม่มีตัวเราอยู่เป็นผีตัวเราอยู่ในร่างในร่างในฐานะเนี่ยในในร่างที่มานั่งนั่งพูดกับกะหลวงตาเนี่ยผีตัวเราเนี่ยหมายถึงจิตอวิชไหมคะ. ก็นั่นแหละไม่มีจริงจริงที่มันทราบเป็นตัวเป็นตนน่ะที่มันพูดที่มันพูดพากย์อยู่ตลอดเลยใช่ใช่ใช่แต่เหมือนคนบ้าอยู่ในในฐานะที่กําลังพูดกับหลวงตาเนี่ยมันมันพูดอยู่คนเดียวจอยจอยจอยจอยตลอดเวลาก็เป็นแค่สังขารสังขารปรุงแต่งเออใช่ก็ถูกก็เข้าใจหมดอ่ะก็งงตรงไหนเนี่ยเค้าเข้าใจถูกหมดเลยไอ้จุดถูกแต่งไอ้บ้าอีบ้าไม่ว่าคณะจะทําอะไรไอ้บ้าอีบ้าเนี่ยคือจิตอวิชามันไม่เป็นจิตจริงจริงหรอกมันเป็นไอบ้าที่พูดไม่หยุดเลยมันคือมันคือเป็นสิ่งผมแตกแล้วเกิดเกิดดําดําถ้าเราเข้าใจอย่างเนี่ย. ขาหน้าดําปุ๊บไอ้บ้าอีบ้ามันก็ดับไปด้วยค่ะเค้าเรียกว่า. วิญญาณเนี่ยที่พูดจ่อยจ่อยจ่อยจอยเหมือนเหมือนคนบ้ามันก็ดับไปเหมือนเปลวไฟสิ้นชีวิตไม่มีอะไรเลยแค่นี้แหละอืมคือตอนนี้สังขารหมายถึงมันเข้าใจในในระดับความความเข้าใจเรื่องในสมองแต่ไม่ถึงใจค่ะมันยังอยู่ในความคิดค่ะมันยังไม่ลงเข้าไปในใจอะค่ะมันก็เหมือนอย่างเงี้ยหมอบอกว่าเนี่ยกลางวันเนี่ย. หมอกล้าเดินลงไปไม่ได้กลางวันนี่เดินเข้าไปไหนก็ได้หมอกลัวผีมั้ย. ไม่ไม่กลัวเนอะแต่พอตกกลางคืนเนี่ยตรงไหนเป็นที่มืดหน่อยอะ. หมอไม่ชินกับสถานที่นี้หมอกลัวผีเลยทําไมหมอกลัวผีเฉพาะตอนกลางคืนทําไมกลางวันเนี่ยแดดส่องบ่ายบ่ายอย่างเงี้ยหมอไม่กลัวผี. มันมันปรุงแต่งค่ะเออปรุงแต่งเนอะค่ะมันปรุงแต่งว่าอะไรเพราะว่าผีเนี่ยมันกลัวมันกลัวแสงแดดโดยไฟไหม้เพราะว่าหมอดูหนังไอ้อะไรนะ dax gular มากเกินไป. แล้วจริงจริงอ่ะผีมันถูกมันถูกแสงแดดเผาไปได้จริงจริงอะ. แล้วก็หมอบอกว่าเนี่ยกลางวันเนี่ยมันมันไม่มีหรอกไม่มีผียืนตรงบันไดตรงนั้นอะนะพอกลางคืนมีผียืนอยู่ตรงบันไดศาลาหมอไม่กล้าลงตรงบันไดศาลาตราบใดที่หมอเนี่ยมีความเห็นผิดว่ามีตัวผียืนอยู่ในศาลความทุกข์ที่เกิดจากความกลัวผีก็ยังมีอยู่ตลอดเวลา. แต่ถามว่าทั้งตัวผีที่ยืนอยู่กับความกลัวผีที่เป็นทุกข์อะมีอยู่จริงมั้ย. ไม่มีอยู่จริงแต่หมอหลงมายาจากสิ่งที่มีอยู่จริงแต่หมอทราบมันขึ้นมาเนี่ยสร้างเป็นตัวตนเป็นตัวเราขึ้นมาทั้งที่มันมีอยู่จริงแล้วก็สร้างเป็นตัวเราแล้วเราก็ทุกข์จริงยึดจริงแต่ทั้งทั้งที่เราก็ยึดตัวเราไม่ได้เราสร้างเป็นตัวเรายึดตัวเราไว้แล้วสร้างตัวเรายึด3ีไว้ก็ยึดไม่ได้ยึดลูกก็ยึดไม่ได้เพราะตายแล้วมือก็ร่วงเพราะกอดให้ตายก็เอาไปไม่ได้ยึดไม่ได้. เมื่อเราสร้างผีสีนี้อยู่ตรงเนี้ยตราบใดที่เราสร้างมีตัวตน. หลวงตาพูดหนูเข้าใจผีไม่มีแต่ไม่รู้เป็นอะไรหนูกลัวผีทุกทีเลยเดินหลบไปหนูกลัวผีหลวงตาพูดทีไรผีไม่มียืนตรงใดไม่มีแต่หนูยังกลัวผีอยู่นั่นแหละใช่มั้ยเนี่ยมันก็ลําบากอะ. ถ้าอย่างนี้จะทําไงอะ. หลวงตาบอกว่าผีตรงบันไดไม่มีไม่มีตัวอยู่ใครเค้าก็ดึงขึ้นนึงลงเห็นเดินชนผีเลยแล้วก็ถ้าลูกตาบอกว่าหลวงตาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าผีแต่งตัวยังไงเพราะว่าหลวงตาไม่เคยเห็นผีด้วยตาเนื้อสักที. หลวงตาอยากจะดูผีมันแต่งตัวยังไงชื่อพาหลวงตาไปดูหน่อยสิ. พาดูได้มั้ยไม่ดูไม่ได้ไม่ได้เพราะอะไรก็ไม่มีเออใช่หรือไม่ใช่เลยผีในตัวเราเนี่ยในตัวเราที่เราคิดเป็นตัวเราเหมือนของของเราเนี่ยจริงจริงไม่มีหรอกถ้ามีนะ. หมอเนี่ยถ้าเป็นหมอทั้งนั้นอะหมอผ่าตัดเข้าไปจะต้องเจอตัวเราอะตัวตัวเจ้าตัวอีกตัวนึงซ้อนอยู่ในตัวเขาผ่าควักไปเจอตัวร้องอย่าพาจะโดนเรามีมั้ยแหมมันมีอีกตัวซ้อนอยู่ในตัวด้วยเอามีดผ่าเข้าไปตะโกนอย่าลืมจะพากูว่าเดี๋ยวโดนตัวเราเนี่ยมันมีไว้ในนั้นอะไม่มีค่ะไม่มีเห็นมั้ยหมอผ่าเข้าไปในร่างกายคนตั้งเยอะเลยไม่เคยเจอตัวเค้าซ้อนอีกตัวในตัวเค้าเลยใช่ไหม. เพราะฉะนั้นน่ะตัวเขามีตัวเดียวคือตัวที่ตายนั่นแหละ. เนี่ยจิตวิชามันก็ไม่มีทั้งจิตวิชามันก็ไม่มีมันมีแต่หายโง่เท่านั้นแหละ. จิตวิทยาจิตจิตที่เป็นวิชานี่มันคาเป็นดวงสว่างไว้เลยมันไม่มีหรอก. ไอ้จิตที่มันเป็นวิชามันดํามืดตื้อมันก็ไม่มี. บัตรได้บินจิตรวิชาวิชาที่เป็นดวงไว้แหมจิตรเอาวิชาดวงตื้อตื้อเลยเนี่ยจิตวิชานี่โอ้โหจิตวิชานี่สว่างโจิดจ้ามากเลยเป็นดวงสว่างมันไม่มีดวงเดิมมืดดวงสว่างเลยหรอกมันมีแต่ว่าโง่ก็หายโง่. เอาวิชาคือโง่อยู่ไม่รู้ความจริงวิชาก็คือฉลาดแล้วจากไม่รู้ก็รู้ความจริงมาว่าไม่มีตัวตนอะไรเร็วจริงหรอกมีอยู่ตัวเดียวในตัวกะหน้าเนี่ยตายเราก็พอดับแล้วก็ตายหมด. มันมีแต่ตัวสมมุติ. ตัวคันหน้าตัวสมมติตายแล้วก็นี่แหละ. พ้นทุกข์ไม่มีตัวเราไปนิพพานหรอกพ้นทุกข์ก็ว่าเออเส้นยึดถือเป็นตัวเป็นตนก็พ้นทุกข์มันหายโง่อย่างเดียวท่านว่า. ไม่มีตัวไม่ได้นิพพานหรอกหายโง่อย่างเดียวมันจึงไม่มีตัวตนของจิตที่ตัวจิตที่เป็นวิชากับตัวจิตที่เป็นวิชามันไม่มีมันไม่มี. เราก็ปฏิบัติกันมาพูดแต่แรกว่าไม่มีมันไม่มีแต่เราบอกเออมันไม่มีเหรอเออไอ้แสดงว่ามันมีความไม่มีอยู่กูอยากได้ความไม่มีกูอยากได้ความไม่มีเอ้า. แล้วเป็นยังไงอะมันเป็นความไม่มีรึเปล่าอย่างเงี้ยพูดไปพูดมาสุดท้ายเอ้าเหรอไอ้คนไม่มีฮูมันมีคนไม่มีด้วยเหรอเลยกลายเป็นความไม่มีแล้วมีอยากในความไม่มีอยากได้ความไม่มีอยู่นั่นแหละ. เข้าใจราคาหลวงตา. อ๋อค่ะเห็นมั้ยหายโง่แล้ว. เออสิ้นอวิชาแล้วแค่นั้นเนี่ยความทุกข์ที่หม่นหมองเข้าไปหายไปเลยมั้ยเนี่ยแค่นี้เองมันหายไปเลยจากจากที่ทุกข์อยู่ด้วยความโง่ก็พอความหายโง่มันก็หายทุกข์ก็แค่นั้นเนี่ยไม่มีใครไปได้ไปเป็นอะไรหรอก. ครับเนี่ย. ใช้สิทธิ์ต่อเนื่องนะฮะต้องตามพอดีระยะก็ชั้นครับพอดีว่าในครอบครัวเอกคุยทํากันตลอดฮะกินข้าวเช้าก็คุยทําเนี่ยก็คุยทําสภาวะทําของของเราเราจะเอายังไงกับทําของเรานะฮะคือเนื่องจากว่าเออมาปฏิบัติพร้อมกันแต่ความเห็นธรรมจะไม่เหมือนกันจะมีความขัดแย้งกันบางครั้งบางครั้งบางครั้งครับอย่างเช่นว่า. เราคือตรงเนี้ยเราก็ผมก็พยายามอธิบายให้ให้คุณหมอหญิงฟังตลอดแต่ทีนี้เรารู้แล้่า. ทุกสิ่งมันเป็นสิ่งสมมุตินะฮะพอรู้ว่าสิ่งสมมุติทุกอย่างมันเป็นสิ่งสมมุติเนี่ยเราก็บอกว่าเอ๊ะมันเป็นสิ่งสมมุตินะ. ที่ที่เจอเป็นสมมุติเพราะว่าแต่ทีนี้ถ้าคนที่ยังไม่เคยเห็นสิ่งที่ไม่สมมุติเหนือสมมุติไปอีกเนี่ยมันก็จะไม่สามารถที่จะอินได้ว่าเอ๊ะ. อันนั้นมันเป็นสิ่งสมมุตินะมันก็ยังมีจริงอยู่ตลอดมันจะเป็นสิ่งที่ที่ที่มีจริงตลอดฮะเพราะฉะนั้นเนี่ยบางทีเราคุยจะทําบางทีเว้ยเค้าบอกว่าก็มันมีจริงอ่ะเราบอกเอ้ยมันเป็นสิ่งสมมุติเพราะว่าเราเรารู้แล้่าที่จริงมันไม่ใช่มันมันมันเป็นสิ่งสมมุติทั้งหมดนะฮะครับอันนี้คือในครอบครัวเราก็พยายามจะคุยกันอยู่น้ําตามว่าเอ๊ะมันมันมันมันเรียกว่ามันคุยประเด็นเดียวกันหรือคนละประเด็น. บอกว่าคุยเรื่องเดียวกันแต่มันเป็นกลายเป็นว่าคุยกันคนละเรื่องเนี่ยมันเข้าใจกันไปคนละทางอย่างเนี่ย. อย่างเงี้ยขนาดจิตที่เมื่อกี้น้ําตาร่วงกระแทกกับวิชาน้ําตาร่วงเนี่ยมันก็เป็นวิมุต. ไม่ใช่ว่าหมายถึงเราไปได้ความว่างเวิ้งเลยไม่ได้เป็นความไม่มีอะไรหรอกคือไม่มีความทุกข์. เนี่ยท่านอาจจะเมื่อกี้น้ําตาร่วงกระแทกกับวิทยาน้ําตาร่วงนี่ไงเนี่ยร้องไห้อยู่ไม่เลิกเลยเนี่ยมันคือมันเป็นวิมุตคําว่าวิมุตรก็คือไอ้ที่ทุกข์อยู่มันหายไปนี่เนี่ยเรียกว่าวิมุตไอ้ที่ยังทุกข์อยู่ยังยึดอยู่เรียกว่าสมมุติสมมุติกับวิมุตก็คือขณะที่ยึดอยู่ก็เป็นสมมุติเป็นทุกข์เรื่อยไปกระดาษที่เป็นวิมุตเนี่ยมันก็คือความทุกข์หายไปเพราะมันไม่มีใครยึดมันไม่ใช่ว่า. ตอนเนี้ยหมอหญิงไปได้วิมุตที่เป็นความไม่มีอะไรแล้วไปหมอหญิงไปได้ความว่าอะไรแล้วไม่มีหรอกมีแต่ว่าเออเนี่ยอดีตทุกข์เมื่อกี้นั่งทุบทุบทุบอยู่เนี่ยตอนเนี้ยมันหายทุกข์แล้วก็เรียกว่าเป็นวิวุฒิแต่มันอยู่ที่ว่าประทังกับวิวุฒิรึเปล่าอะต้องเป็นประธานกับวิรุฬกับวิมุตชั่วคราวแต่ถ้าเป็นวิวุฒิถาวรก็เรียกว่าประสาทพระพุทธก็เรียกว่าเอ้อไม่รู้อีกแล้วก็เรียกว่านิพพาน. อย่างเงี้ยหรือบางคนเค้าก็เรียกว่ากระตังค์พระพุทธอะไรบางหลวงปู่ครูบาอาจารย์พ่อแม่ครูอาจารย์อย่างผู้ท่อนญาณธโรท่านก็ว่านี่คือนิพพานชั่วคราว. ก็คือถ้าหายโง่อย่างถาวรก็นิพพานถาวรนิพพานถาวรไม่ใช่ว่าเราไม่ได้นิพพานถาวรหรือไปได้ไอ้วิวุฒิถาวรหรือไปได้ความว่าถาวรก็คือเออมันไม่ลงไปยึดอะไรอีกไอเป็นทุกข์อีกต่อไปเรียกว่าสิ้นยึดกับพ้นทุกข์อย่างถาวรพระสาทสมมุติเรียกว่านิพพานไม่ใช่ว่าคุณเข้าใจผิดว่านิพพานไปได้สภาวะอะไรหรอกไม่ได้หรอกมีแต่เนี่ยแน่แน่หายโง่ไปเนี่ยแน่แน่หายโง่ชั่วคราวก็พ้นทุกข์ชั่วคราวหายโง่ถาวรก็พ้นทุกข์ถาวร. เนี่ยหายโง่ชั่วคราวก็เรียกว่านิพพานชั่วคราวหายโง่ถาวรก็เรียกว่านิพพานถาวรนิพพานไม่มีเราไปได้เดี๋ยวนิพานนิพพานอะไรหรอกไม่ได้ไปได้แต่ภาวะได้เมืองในเมืองได้วิมุตว่างเปล่าอะไรหรอก. คือคือยึดอีกกับโง่อีกที่ยึดก็หายโง่ก็แค่แน่แต่โง่ไม่ได้หมายถึงโง่แบบว่าที่เราพูดกันเหมือนชาวโลกทั่วไปที่ว่าคนโง่คนโง่อันเนี่ยหมายถึงว่าอวิชาคือมันไม่รู้มันมันสิ่งที่มันยึดไม่ได้แต่ลองยึดอยู่นั่นแหละสิ่งที่ยึดไม่ได้ลงยึดอยู่ตรงนั้นน่ะสิ่งที่มีตัวตนก็หลงยึดต้องมีตัวตนอยู่นั่นแหละมันก็เลยทุบตายอะเนี่ย. เพราะฉะนั้นเออขนาดจิตที่มันจะยึดมันก็จะได้ว่ามันก็เป็นวิชาขึ้นมาขนาดจิต. วิชาวิชาไม่ได้มีตัวตนอยู่หรอกมันคือตอนโง่อยู่อะมันก็ไม่มีใครโง่ก็คือตอนนั้นไม่รู้แล้วพอรู้ขึ้นมาวิชามันก็ลุกขึ้นมาอ้าวขณะเมื่อกี้ทําไมทุกวันเพราะว่าพอรู้ความจริงวะก็หายทุกข์แล้วมันก็ไม่ได้. ถามว่ามันมันไอ้คนทุกไอ้คนหายทุกข์มันอยู่ตรงไหนมันก็คือคนเดียวกันในไอ้คนคนที่มันต้องเดี๋ยวสุดท้ายก็ต้องตาย. แต่มันตายด้วยความทุกข์หรือตายด้วยความไม่ทุกข์ล่ะ. มันต่างอยู่ตรงนี้แหละแต่กระต่ายเหมือนกันหมดแต่สุดท้ายว่ามันทุกข์จนตายหรือมันพ้นทุกข์ก็คือมันสิ้นยึดแล้วก็เลยไม่ทุกข์จนตายแล้วตายแล้วก็ไม่มีไม่ต้องไปทุกข์อีกแต่ถ้ามันยึดเป็นทุกข์อีกตายแล้วก็ต้อง. ยึดอีกเป็นทุกข์อีกต่อไปเพราะว่ายังไม่พ้นทุกข์. มันก็ต่างกันแค่นี้เนี่ยมันอยู่ว่าคุยกันเรื่องเดียวหรือเปล่าถ้าคุยเรื่องเดียวกันจะไปเอาวิมุตเป็นสภาวะธรรมที่มันไปเอาได้ไปครอบครองมันได้อันนี้คุยกันคนละเรื่อง. แต่เข้าใจว่าคุยเรื่องเดียวกันเพราะอะไรมีหลายคนที่. ปรารถนาจะเอาวิมุตแล้วแต่วิทย์ใครหรือนิพพานใครนิพพานมันลองถามนี่ผู้ปฏิบัติธรรมน่ะนิพพานของเธอเป็นยังไงแต่ทีเนี้ยลองถามไม่ต้องไม่ต้องพูดที่ฟังคลับเฮ้าส์ทั่วโลกอะนะนิพพานเธอเป็นยังไงของใครของมันเลยนิพพานใครนิพพานมันมีแต่ตัวเราจะไปเอานิพพานทุกคนเลย. เนี่ยมันไม่ได้สิ้นตัวยึดเป็นตัวเป็นตนเป็นตัวเราเป็นของเรามันก็เลยไม่มีผู้ทุกข์แต่มันกลับจะเอาตัวเราไปเอานิพพานตัวเราจะหนีโลกไปหาธรรมเลยปฏิบัติ. แบบมันผิดจากธรรมชาติผิดจากสัจธรรมความจริง. เข้าใจไหมอ่อ. ทีนี้คุยเรื่องเดียวกันได้แล้วใช่มั้ยหมอหญิง. คุยเรื่องเดียวกันได้แล้ว. เห็นนั่งนั่งทุกข์น่ากังวลใจอยู่ต้องพักใหญ่ตั้งแต่เช. เพราะว่ามันงงงงสับสนเนอะว่าอะไรเป็นอะไรงงงงเห็นละ. เลยว่าเอ๊ะจะพูดอะไรก็บอกหญิงดีนะจะพูดดีกว่าหญิงพอดีหมอหญิงถือใหม่ซะเลยมีโอกาสทอง. ไมค์ถือไมค์มีโอกาสทองเห็นมั้ย. อ้าวพูดใหม่ดิพ่อยิงเออใครร้องไห้แล้วพูดใหม่ดิเป็นไงพูดเอาแต่ใจดิ๊มันเป็นยังไงเห็นมั้ยมันจะได้ไปกลับไปกลับมาอีก. ผู้ตรวจจากใจเป็นยังไงบ้างอะเมื่อกี้ฟังที่พูดกับหมอหญิงแล้วฟังพูดกับหมอโจ้เป็นไง. คือคือตอนนี้มันก็คือมันก็ก็เข้าใจกระจ่างกระจ่างแจ้งขึ้นอ่ะค่ะก็จากแจ้งถึงใจเจ็บแจ้งแดงแจ๋แล้วตอนแรกบอกว่าเข้าใจเฉพาะสมองเนอะ. คือหมายถึงว่าแต่ก่อนมันเข้าใจแต่เป็นความคิดที่เข้าใจอะค่ะนูน่าแต่ว่ามันไม่ได้เข้าไปไม่ได้เข้าไปข้างในใจอะค่ะไม่ได้เข้าไปถึงใจค่ะนี่เห็นมั้ยเค้าเข้าใจกับเข้าใจถึงใจไม่เหมือนกันเนอะ. สะเทือนอวิชชาเนี่ยเค้าบอกว่าเฮ้ยลูกศิษย์หลวงตาทําไมบ่อน้ําตาตื้นเห็นมั้ยเนอะใช่มั้ยว่าจริงนะทําไมลูกศิษย์หลวงตาทําไมแต่ละคนน่ะบ่อน้ําตาตื้นเนี่ยงัดเค้าก็งงงงนะมาถามเราเนอะเอ๊ะทําไมลูกศิษย์น้ําตาทุกคนรอให้ทุกคนนี้ร้องไห้คนในร้องให้หนักคนนั้นร้องไห้เหมือนกัน. เนอะเป็นไงเข้าใจด้วยสมองกับเข้าใจถึงใจเป็นไงนะอธิบาย. มันเหมือนกับว่าถ้าเข้าใจสมองเหมือนกับเราเรียนว่ายน้ํามาค่ะหลวงตาเหมือนกันแล้วเรียนเรียนทฤษฎีมาว่าว่ายน้ําต้องว่ายแบบนี้นะเอามึงก็ไปข้างหน้าต้องตีขาอย่างเงี้ยค่ะแต่ว่าพอไปว่ายจริงเราก็วาดไม่เป็นค่ะและการเข้าใจไปถึงใจหมายถึงว่า. มันเข้าใจเข้าไปข้างในเลยอะค่ะมันเข้าใจข้างในแล้วมันก็หมดหมดความสงสัยอะค่ะหมดความสงสัยอีกว่ามันจะต้องถามอะไรจะต้องสงสัยอะไรอีกอะคะคือมันเข้าไปข้างในแล้วมันก็เหมือนว่ายน้ําเป็นแล้วมันก็ไม่ต้องก็ไม่ต้องเรียนอีกค่ะ. เนี่ยระบุดีตานากะโหลกแม่ครูอาจารย์หลวงตาเนี่ยท่านมาเขียนไว้ที่นี่เนี่ยเดี๋ยวในกรอบอยู่ตรงหลังเลยเนี่ยที่มาเขียนทีหลังด้านล่าง. รู้หมดจดสิ้นสงสัย. ไม่ต้องถามใครอีกต่อไป. รู้หมดจนสิ้นสงสัย. เนี่ยรู้แจ้งถึงใจไม่ต้องถามใครอีกต่อไป. มันต่างกับเข้าใจด้วยสมองไม่เหมือนกันเนอะ. เพราะมันรู้หมดจดนี่สงสัยความทุกข์ทั้งมวลก็หายไปจากใจในปัจจุบันนี้เลย. และต่อไปข้างหน้าถ้าไปลงอีกเหมือนยึดจะไปทุบอีกมันก็กลายเป็นนิพพานไปเป็นชั่วคราวแล้วก็หายไปนิพพานหายไปในขณะที่. ที่ไปลงยึดไม่ใช่ว่ามีตัวเราไปได้นิพพานหรอกแต่คือความทุกข์อะมันหายไปบางขานาดและพอยึดอีกก็ทุกข์อีก. แต่สิ้นสุดแล้วสิ้นทุกข์เลยพ้นทุกข์ไม่ไม่ไปลงยึดสิ่งใดไปทุกข์อีกก็นิพพานถาวรแค่นั้นแหนะแต่ไม่ใช่ว่ามีตัวเราไปได้นิพพานอะไร. ความทุกข์มันหายไปเท่านั้น. เพราะมันเข้าไทม์มั้ยมันเข้าใจถึงใจเรียกว่าทําถึงใจ. ใจก็เป็นธรรมธาตุนิพพาน. ถ้าเป็นนิพพานเพราะว่าทําถึง. วิจัยเข้าใจทําถึงใจทําถึงใจก็เรียกว่าธรรมชาติหรือนิพพาน. เนี่ยเราตามหาบ่อยอย่าทําผนังท่านบ้าน. ตอนนี้เข้าใจแล้่านิพพานคืออะไรเห็นมั้ยเพราะธรรมเนี่ยเข้าใจทําถึงใจ. นิพพานนิพพานฮะทําถึงใจก็นิพพานนิพพานอะไรไม่ใช่มีตัวเราไปเดินนิพพานน่ะความทุกข์ในใจที่มีอยู่ก็หายไป. เดี๋ยวทหารไปชั่วคราวก็เรียกว่าตะทางเขามีบุตร. แต่ทหารถาวรก็นิพพาน. แล้วบางทีท่านหายชั่วคราวครูบัวท่อนเดี๋ยวเราพ่อแม่ครูบาอาจารย์หลายท่านเรียกวันนิพพานชั่วคราว. ความทุกข์ในใจหายอย่างถาวรหมดจดนะฮะลูกแจ้งหมดจดสิ้นสงสัยไม่ต้องถามใครอีกต่อไปเหมือนพระอนุญาตภิกขุท่านจะไปถามปัญหาทําพระพุทธเจ้าที่กุฏิกับพระพุทธเจ้าหรือว่าคันธวุตเจ้า. ก็ไปอยู่ใต้ทุนกุฏิฝนตกลงมา. แล้วก็น้ําฝนจากชายคาก็ไหลไปกระทบกับพื้นน้ําข้างล่าง. แล้วท่านก็เห็นต่อมน้ําเกิดดับเกิดดับเกิดดับจากพื้นน้ํา. เอามาเปรียบกับใจในขณะนั้นว่าสังขารในใจไม่ว่าดีชั่วสุขทุกทุกข์อุบัติกุศลล้วนเป็นสิ่งเกิดดับ. ไม่มีอะไรยึดบ้านถึงบ้านได้สังขารทั้งหมดไม่มีอะไรยึดบ้านถึงบ้านได้. นิพพานหมดจดที่สงสัยถึงใจทําถึงใจหรือแจ้งสิ้นยึดมั่นต่อมาเพราะฉะนั้นนิพพานเออสิ้นยึดมั่นถือมั่นไม่ว่าจะสิ้นยึดมั่นต่อมั่นทหารและสิ้นยึดมั่นถือว่าทางวิสังขาร. ก็เรียกว่าสิ้นจิตมาถึงบ้าน. คือ4ยึดมั่นทั้งสาขาและวิทยาศาสตร์ภาษาเรียกว่าวิราคธรรม. วิราคาทําจึงเป็นยอดแห่งธรรม. พ้นจากสังคารธรรมและวิสังคลธรรม. เหนื่อยไหม. หมอหญิงก็ทํา. เนี่ยหมอโจ้ก็เข้าใจอะไปด้วยเลยสักครู่ก็ไปคุยภาษาเดียวกัน. เข้าใจกับทางวิวุฒิเหมือนกัน. เข้าใจนิพพานชั่วคราวเหมือนกันเข้าใจนิพพานถาวรเหมือนกันเหมือนตามที่หลวงปู่ท่อนญาณธโรพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่ลูกตาลนับถือท่านก็แล้วท่าน. หรือติดสุดในทุกข์เหมือนกัน. --- 以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文