徒： 如果我们不经行，不打坐，只是“知道”可以吗？ 师： 可以啊，可以的。因为我每天都这么做，我也指导我的学生这么做。 徒： 如果我们能安住于当下，不用问自己是否能安住，是否心向外驰，只是知道然后结束可以吗？ 师： 如果可以，那就没问题。这非常简单，是条直接的道路。知道然后结束就好。 徒： 任何事物触及到，眼耳鼻舌身意，只是知道然后结束就好。就是当我们知道然后结束，就是心的放下，心会自己放下，让我们知道，这就是放下自我。 徒： 但在日常生活中，我们知道，但却放不下，无法结束，该怎么办？ 师： 那是因为“觉知者”还不够成熟，不够强大。我们需要经常知道，任何事物触及到，我们都要经常知道。 徒： 我们的“知道”和别人的“知道”有什么不同？我认为一般人，生气时也知道，发怒时也知道，伤心时也知道，那种知道应该是什么样的呢？ 师： 他们知道的时候，是有“我”参与其中的。 徒： 那没有“我”参与的知道，是怎么样知道的呢？ 师： 就是知道… 比如我们看到，眼睛看到，我们觉得这个人很漂亮。对，这个人很漂亮，但是当我们知道的那一刻，就只是知道漂亮，然后就结束了。不会继续去想，哦…这个人真漂亮，皮肤这么好那么好，不会继续延伸。只是知道什么，然后就结束。所以，真正的觉知者就是这样。但是如果有“我”参与其中，一旦知道，比如我们看到衣服，哦，这件衣服真漂亮，下次一定要来买，一定要得到它，等等，就会有想要，有欲望掺杂在里面。但是如果只是单纯的知道，然后就结束，就不会有任何后续。就是…嗯嗯，就这样。即使它有所加工，也只是嗯嗯，加工了一下。没什么可以继续发展的。 徒： 我觉得要达到知道然后结束的境界，可能需要很长时间吧。 师： 这取决于我们，是否精进。如果我们持续不断地在所有姿势下都精进，就不会太久。 徒： 在我们知道却无法结束的这段时间，比如伤心时，我们沉溺其中，发怒时，我们也沉溺其中，我们该怎么办？如何改正？ 师： 只要知道…比如，当我们非常伤心时，已经深陷其中了，对吧？那就退一步…一旦知道，就重新建立觉知。之前的事情就让它过去吧，已经过去了，不用去拉扯，不用去做任何事，只要知道。任何事物来了，都只是知道。它流逝了，知道，它在思考，知道，它在加工，知道，就这样。只要知道就好，不用做任何困难的事。我们可以像往常一样工作，只是要有觉知，把觉知放在知道上面，就这样就好，一定要有觉知作为指导。 徒： 我有很多次，内心出现问题，有时我会痛苦一个月，都无法摆脱。我能通过智慧，通过老师的一些话语来停止。只要一句话，我就能摆脱，悲伤就会消失。但是在这一个月里，我尝试去知道，它没有消失，然后又卷土重来。如果卷土重来，就无法结束，因为我们“尝试”了。有“我”在尝试，所以无法结束。但是如果不存在“我”，没有刻意去尝试的意图，就只是知道，那是它的事。 师： 是的，我们无法改变它。即使我们知道，即使我们再怎么努力，我们也无法改变它。就是…放下就好，知道然后结束。问我是否痛苦，是的，痛苦。但它也知道，知道它痛苦，但却无法改变痛苦，只能放下。知道也苦，不知道也苦，它会自己熄灭的，就是这样。它生起，存在，然后它自己熄灭。无论发生什么。 徒： 好的，我回去练习。谢谢您。 徒： (替朋友问) 如果替朋友问，朋友会回去持续不断地练习，努力练习。该如何练习？要知道提升什么？还是要问朋友会回去努力练习，持续不断地练习，如何努力？要练习什么？是要问还是直接说？ 师： 要练习什么？就如我所说的，任何事物触及到，都要知道，就练习知道。保持觉知在“知道”上，要持续不断，就像我们呼吸一样。我们呼吸的时候，不会想，嘿，今天我要呼吸哦，今天要这样做哦，我们不会这样告诉自己，它会按照它的自然运作，我们也按照我们的自然运作就好。只要知道，有什么事情根据因缘触及到我们，我们根据因缘去知道就好。因为痛苦的因缘来了，我们只要知道就好。要有觉知地知道，和有觉知地安住在知道上。 徒： 是知道身体，还是知道心？是您强调知道... 师： 不用区分，哪个是知道身体，哪个是知道心，不用这样。只要“知道”就好。只要知道触及到我们的事物。不用去想要知道它的名字是什么。所有我们假设出来的东西，都是假设。如果我们安住在自然里，安住在没有名字的自然里，那就是我们的道路。 徒： 好的，谢谢您。 徒： （问朋友）好吗？能看到该如何练习，如何精进了吗？ 徒2： 大概看到了。我之后会解释给你听，让你知道该如何回去练习。 徒2： 如果理解了这里，就能立刻明白。非常清晰，就像…道路…就像GPS导航一样，非常精准。我们知道该怎么做，就不会走错路。清晰了吗？ 徒： 当然清晰。你解释一下他说了什么。 徒2： 实际上就是从现在开始知道。 徒2： 我在做呼吸观和打坐时，总是遇到问题，看不到平静。听您说完，感觉您是我的偶像。现在回去，我会尝试知道一切，包括身体和心，任何事情发生了，都要知道。 师： 只要知道就好。简单来说，一定要去掉努力的成分。就像你朋友说的，为什么生气的时候，我们去关注它，它反而会生气一个月。但是当我们听到一句话，并没有去想着让它消失，它反而消失了。因为之前关注它一个月，是因为我们带着想要，带着努力去关注它。带着想要，想要它消失。所以，无论发生什么，只要知道，就是根据事实来知道，如实地知见，按照它本来的样子知道。没有想要，不想去干预，压制，强迫，插手，推开，或者想要逃避，或者想要它变成什么样子，也不要迷失在其中。只是知道，只是知道。但是如果知道了却跑开了也没关系，重新开始，跑开了就重新开始，一直重新开始，不要感到烦躁，生气，不耐烦。 徒2： 就像…说些什么吧，需要重新建立，一直重新建立，直到它稳固。 师： 当真正建立起来，当心真正稳固的时候，它就会自己知道，不需要我们去知道。这样它就会自己发展，自己延续下去。我们只要… 徒2： 知道就好。当发生什么事的时候，我们知道，就是知道所发生的事情。我们知道，我们看到熄灭吗？还是不需要看熄灭，只要知道生起，然后就会有新的事物生起，然后就一直知道下去？ 师： 一直知道下去。如果我们的觉知强大，我们就能看到熄灭。但是如果我们的觉知还很弱，就看不到，它太快了，它运作得非常快。 徒： (替朋友问) 我们知道和知道，知道我们所知道的…无论知道什么，都要知道…我们…作为觉知者，然后放下…我们…作为觉知者，这个朋友能理解吗？ 徒2： 我还不认识觉知者。 师： 好的，现在，稍等…你能解释一下这里吗？我们拿…我们…去知道，然后拿我们自己去想要或不想要。就像…我们想要或不想要。放下我们自己…尝试解释一下。这取决于每个人的性情。但是如果是…就没有这种意图。这个非常重要。就是没有想要去知道的意图，然后会变成什么样子。按照它本来的样子去知道。如实地知见。它发生了什么，我们就要接受它。我们没有想要去知道它的意图。哦，它是这样发生的。它的自然就是这样的。没有人能接受真实的自然。有的只是…有的只是观点。嗯，这样不对，它一定要那样，这就是观点。但是如果真正地知道，如果它真正地稳固，你不需要问任何人。如果真正理解了。它会自己…如果他明白了，他就会明白很多。来听老师讲法只是为了理解，不用去问任何人。这是我的经验，就是这样。它…它自己会明白。它里面好像进去了一样。哦，原来是这样。它是什么感觉？我观察自己，如果有人说他知道什么什么，然后又去问这个人问那个人，那就说明他不是真的知道。但是如果他的心真的知道，就不会问任何人。因为他不知道该问什么，因为他已经理解了。这是我的经验，就是这样。这个…我也不知道该怎么说。取决于每个人的性情。修行的时候，选择那些我们觉得简单容易做到的，理解其中的道理就好，就是这样。 徒： 谢谢。 师： 就应该是这样。无论发生什么，我们都重新开始，重新来过，一直重新来过。就是如果知道了却迷失了，知道了却走错了。重新开始。重新开始。但是这种知道，几乎不会中断。无论做什么工作，都知道，知道…自己的身心。但是知道…但是一旦忘记知道，或者迷失了，就重新开始。重新开始，不要…感到紧张，不要期待或烦躁，和迷失的状态较劲，也不要期待着重新开始之后，就不会迷失。就是…重新开始…重新开始…一直重新开始。当我们…明白了，就会知道迷失和知道的区别。就是不迷失的知道，和迷失。因为迷失了，就重新开始。迷失了就重新开始。不要…因为迷失而感到烦躁。一旦不小心迷失了，那就重新开始。重新开始，重新开始…重新开始，就是只是知道…但是用新的觉知。只知道…没有对迷失感到厌烦，也没有努力不去迷失，也没有期待着如果不迷失会怎么样。就是…只有重新开始。就是放下，一直放下。应该是这样吧？你解释一下。清晰地说…就是像你所指引的，就是那样。一直这样做下去，不要期待说，嘿，我们一定要做到。顺其自然。为了让…假设如果心知道的话，它就会自己运作，它会自然地运作。不需要我们…比如…举个例子，就像我们握着小鸡一样，如果我们捏它，它会挣扎。但是如果我们让它这样待着，它就会安静。那份安静就能让我们学习到，所发生，所经过的事情，无论是情绪，还是烦恼，所有的一切。 徒： 现在我知道我正在和您说话，正在和…说话。知道我正在坐着。我知道现在我感觉自己知道，或者… 师： 还是自然知道？确定知道吗？现在有…知道。还没有…不是心自己知道。如果心自己知道，就会有状态显现出来，就是我们必须要知道的，就是我们不用想知道什么，因为我们要理解的佛法，就是四圣谛。佛陀开悟也是因为四圣谛。就是知道…比如当我们正在思考什么，思考…思考了一会儿，它会说，哦…原来…思想不是我。这…这就是我们真实看到的。哦，原来真实的是这样。就是我们没有看到地狱，天堂，或任何光彩。我们看到的就是这样。我们看到…看到法。比如我，我和孩子吵架之后，我开车出去，非常痛苦。那时还不知道…直到…想，我要怎么做才能摆脱这份痛苦？因为它太痛苦了。开车开了一会儿，我想，嘿，到底…什么痛苦？哦…原来是痛苦啊。…没有痛苦啊。里面很喜悦。她笑着走进了寺庙，内心很喜悦…我们从来没有…这样过。汗毛都竖起来了。但那是当真正理解之后才会有的。它看到了真理。就是…没有我。如果有了这样的状态，我们就要加快…结束了。(和徒的朋友说) 朋友会看到不同，他会通过直接的经验知道。…只是…只是用来…辅助的东西。一开始…在他讲出…最后的答案之前。…里面还在挣扎。还在挣扎着要去…它在说，就像医生问的，我也知道正在和…说话，正在和…说话，然后我也知道我的身体在坐着，然后也知道，在我心里是怎么样的呢？然后…就说医生拿我们自己去知道，这边…就说医生拿我们自己去知道，心里…就开始挣扎了…纠结着该怎么办，要怎么知道，要怎么做，要怎么知道…就纠结啊 纠结啊 纠结啊 纠结着要怎么知道 要怎么做 要怎么知道…关于最后这件事啊，他的直接经验是…但是就安住…就安静 沉静…就变得非常安静…那些纠结它就自动平息了下来，没有需要挣扎。但是越挣扎它反而越不安静。但是为什么...安安静静…因为从纠结中平静下来了。 师： ...被囚禁了。还有什么样的快乐能胜过内心从...空虚中获得的平静？越挣扎就越...越痛苦。越挣扎就越痛苦。平静了之后，一旦停止挣扎，那就真的平静了。因为平静了，所以...超越了苦乐。看到了吗？ 真实的经验就在医生面前 不需要问任何人了 越挣扎就真的越痛苦 越挣扎就真的越痛苦 越寻找道路就越痛苦 结果就停下来了 自己停下来了 能停下来了 它自己停下来了 不是说我们努力去让它停下来 而是越努力越不停下来 越挣扎 但是刚刚 医生停下来了。因为去听...说了他的生活经历， 医生就停下来了。 它不由自主的停了下来 这震撼了他的内心。 等到停下来了 心也开始安静下来 等到安静之后 那些因挣扎带来的痛苦 艰难 困难就都消失不见了 这就是医生要学习的直接经验。一旦停止挣扎...就平静。因为平静了就超越了苦乐。看到没有 真实的经验是如此...如此的珍贵。挣扎寻找了很多年 进入这个修行中心又离开那个修行中心 阅读了这本书又阅读了那本书 但是最终... 真正的幸福与平静不在任何修行中心 不在任何一本书里 不在任何一本经典里 不在任何...任何人的话语里 它仅仅在于一个字 也许只是一个字或者从某一个人那里得到启发 然后它就可以让人停止 可以让心停止转动 它是由于... 做任何当下正在做的事情 然后它就让... 心停止因挣扎而产生的渴望。 它停止转动是因为... 内心停止了因挣扎而产生的渴望。渴爱就破碎了。渴...尤...尼...索 渴爱就被斩断了。渴...尤...内 因渴望产生的挣扎渴望就突然停止了 但是它不是因为我们是那个去停止的人，去阻止它 而是因为我们“尝试...尝试”，因为 尝试 就等于我们没有停止尝试。而是，它是因为恰好做了某件事，然后我们没有...恰好听到了就像刚刚那样。来...听...说他的生活经历，我们感到震撼 因此就...它就停止了 在我们没有意识到的情况下 但是如果...先去解释，那么不管...怎么解释，医生都不会停下来 然后等到停下来之后...才来告诉医生发生了什么好让他明白发生了什么。那时 我们不能轻视...来自任何人的话语 也许一个小孩子说了一句话 就可以让一个人停下来 正当（他）在因渴望而挣扎的时候 就可以让那个人停下来。这里也有一个故事 在这个故事里 ... 有一位僧侣 努力的挣扎...愤怒 挣扎着寻找机会停下来 挣扎着寻找机会... 去摆脱那些不喜欢的事情啊 让它们从内心离开 （他）做不到啊， 挣扎着努力把不喜欢的东西从内心去除。(他）想让内心平静... 怎么样都做不到 (然后） 他说 他正在经过一个...一个... 人们称之为...泰恩 也就是一个有着唱歌 有食物贩卖 然后又唱歌的地方 然后（他）听到了一首歌...唱的是什么呢... 差不多是 如果已经没有了牵连... 如果稻米已经没有了粘性 ... 待在一起...又有什么意思 就让它走吧。就仅仅是这样 那些（曾经）挣扎的东西 就断裂了 就消散了 如果已经没有了牵连 就为什么要勉强待在一起呢？就让它走吧 就仅仅是这样 内心那些所有的挣扎 然后就停止了 那一切也都...结束了 结束了贪爱 贪爱结束了 因渴望而产生的挣扎在那一刻结束了 接着，（那位僧侣）就去...朝着那个... 那个在唱歌的地方学习啊。...的那些人们（指妓院的人）啊。（他们）都是在停止... 停止因渴望而产生的转动时达到涅槃的。 停止转动的理由各有不同，导致他们停止转动的原因各有不同。但是如果想要通过自己的努力来停止转动 这是做不到的 因为（这样）就等于将自己置于一个 努力想要停止转动的位置（的状态），这等于加剧了... 渴望的能量 让它转动，因为想要让它停止转动。 因此如果我们越是努力...自己 让那因渴望而产生的挣扎停止， 它就越是成为一种渴望裹挟着的渴望，它就变得更加的强烈（更加的有害），去增加了（我们）渴望（本身）的能量... 但是也许仅仅是一个词或者我们经历的某个事件 或者听到或者听闻的...什么东西也好...或者...触碰到 内心...就像玩高尔夫球一样， 那些已经转动了很久的... 很多的.... 东西就突然停止了。就像是倾倒翻斗车 就像... 它就停止了...自己停止了在没有（人）意图 精心策划 特意地 努力想要让它停止的情况下 自己停止的。通过法 经历... 耳朵 鼻子 舌头 身体 内心 或者 那时法从内心突然显现出来了，在那个时刻 通过无论任何一种原因。 然后它（指这种停止）自己停止了 在没有因为我们那一方 也就是想要努力让它停止而停止的情况下。 因为如果我们不努力让它停止挣扎 停止因... 渴望产生的转动 那它（ 这里的 it 感觉指的是这种努力的行为）就变成了 渴望...（我们）渴望 让它停止转动，渴望涅槃， 渴望涅槃 它就一直不会停止渴望... 我们无法停止渴望。 就困难在这里， 就是困难... （我们）无法依靠特意地 精心策划 特意的 努力。...（ 这是） 那句... 话 的来源 安提 ...和平安静 也就是...从渴望中 解脱。什么是快乐能胜过内心从...编造不存在的东西中获得的平静呢？ 内心平静即是和平... 从今晚开始度过。就是那颗已经停止转动的心。 停止（因）....渴望 尤... 尼亚。就是 当你内心平静了 可以停止了 那么你就会明白 如果它是这样的话 ...（听不清 ） 结束了贪爱 进入涅槃 顿....尤尼....托....提。然后 我想说贪爱（的结束）也就是涅槃的另一种表达方式 如果不称之为涅槃 那就称之为贪爱的结束。或者 安静 也可以被看作是涅槃的别称。 如果不称之为涅槃 那就称之为安静 或者 平静。 所以代替 涅槃的词有很多， 或者 平静 ，或者安提 （发音不准） 或者 贪爱 （发音不准） 或者...... 尤 无尽止的 停止任何的联系 全部都停止。因为停止了 才平静 停止 因烦恼和贪爱产生的转动 一旦停止了就平静了， 因为平静了所以才能涅槃 但是这种平静不是在禅定的阶段去获得的平静 那只是在情绪中的平静。但是这里是平静。因为难题被解决了。 这里有一句话是这样说的 ...能够连根拔除贪爱 ... 波陀 意味着彻底寂灭毫无遗留。但是所有经历过的都没有受到损害 因为那都是直接经验。 你为了（寻求真理）而奔波 渴望进入这个修行中心 又离开那个修行中心 一直精进努力。由于痛苦（驱使）。但是这种精进是伴随着渴爱 这就成为了痛苦的直接经验。 以及（痛苦的）集因 也就是产生痛苦的原因是渴爱。 但是当渴爱在当下熄灭之后。 痛苦... 在世界之中， 这也就成为了对灭谛和道谛的直接体验。 苦 集 灭 道 这是释迦摩尼佛陀一生所教导的，四圣谛。不是因为（我们）因渴望而挣扎通过学习...这一课... 这一次经验是通过渴望的 挣扎 由于渴爱 烦恼而产生的挣扎的， 这就会是痛苦。...一节课 因为（如果）难题解决了，或者贪爱在当下被熄灭了，痛苦也就会熄灭。 迷失是（一节课） 迷失的结束也是（一节课） 这是一个直接的经验 拿来告诉。下一代人。因此没有什么会受到损害。因此在平静之后就能明白...... 在平静了之后 或者 在解脱之后才能明白已经解脱了 ，在停止后才能明白已经停止了， 在平静了后才能明白平静了 。当痛苦......熄灭了， 然后才会知道，痛苦......已经熄灭了。想要努力去了解... 努力... 如何努力地挣扎， 挣扎着要让它解脱 挣扎着要让它停止 挣扎着要让它熄灭 挣扎着要让它 （痛苦）过去 这些都做不到啊 这些都做不到。 因为越努力就越多的贪爱 会越转越快。 从真实中学习 从直接经验中学习。 医生说... （听不清 像是心有所感的意思）从内心获得的体验...其他人是看不到的 （体验）只有 你和医生两个人（才能体会） 医生 在（这里）所说的话。 变成了一个直接体验 变成了一个...给予 给予佛法胜过任何其他形式的布施 现在在屋子前面坐着哎 今天真好 接收了这些继续走下去的人 都出来了...今天的子弹一发打中了很多鸟 啊 原来是这样 坐在屋子前面 然后转头看着他们 就好像我什么都没有获得 只是在想着我自己啊。 徒： 我... 师： 今天这个时候 还有一点时间 我正在努力将它（指翻译）完成的更加完整：今天这个时候 也许感觉很好。 但是我想一旦我离开了寺庙 我也许会变成另外一个样子。就是因为这样 才要把你束缚住 因为这里有... Youtube 那些声音文件传播到世界各地 这样就可以形成一种约束。 证明有一次是这样子的 而且下一次即使迷失了也没有关系 我们就就可以 （用它） 可以的 这里有 记录下来。 一份记忆记录 当（我们）不能回家的时候 当（我们）找不到原来的家的时候（可以用到它）。 徒： 我觉得我好像 还... 并没有 获得什么 我觉得... 师： 拿着 这个 拿到现在当下 未来不用...不用谈及。当下怎么样呢... （ 你）当下怎么做。 未来 离开了寺庙 也许会改变 也没有关系。 但是（ 我们）有记录了。 很快 这些音频文件就要发布出去了。 徒： 我看不到我自己啊 师： 说说 现在当下 真实 做的事情 从在...说话之前 从在... 慢慢的慢慢的 整理一下顺序 梳理一下从... 说起 然后到最后现在 （的状态）。 徒： 最初 我听...说话 听...内心 和听着所有人的发言啊 我感觉到 我听不懂 听不明白 就好像处在另外一个世界 ...（那是我）我不认识的世界 但是 渐渐的 ... 在听了... （我）冒昧的问一句啊 （您）您的话 我感觉到... 这好像很简单呀。 徒： 我就... 一种简单的方法 就是一直知道下去 但是我不知道我能不能做到 我将来会不会 把“我”放在“知道”里 也许将来我会带着有“我”的情况下 “知道”这件事情 但是 就在当下 我感觉...我的心很平静 然后 也... 伴随着颤动... 感觉就好像心脏在跳动... 但是它也是平静的 就是这样 师： 这就是自然。 在平静中有着颤动 在需要... 的时候 有着平静。这才是真实真正的自然。没有只有平静 也没有 只有...... 徒： （我）还是不相信 我.... 徒： 不是的... 我..... 我不知道 现在（这种感觉） 是好还是不好 我也不知道 （因为）好与不好是当下决定的。 徒： 当下 师： ...的另外一个状态， 这也是直接经验 （如果）又一次 走偏了。 这也还是直接经验 就像他们那些（修行）很简单 像一个农民 ，山区里的人， 在山顶上的人。独自一人生活在原始森林里... 独自一人生活在原始森林里 从政府那里获得...分来的 分来的土地。一莱(面积单位)。十莱 五莱 在原始森林里 独自一个人生活 没有水没有电。独自一人住在原始森林里， 那些修行都很... 非常简单。 不太懂太多的... 很高级的词汇 他们就这样修 只是..... 又重新开始 一直重新开始 并且原谅自己 （不断的） 一直重新开始 并且 原谅自己。但是只需要.....什么时候认识到 什么时候赶上。 就重新开始 什么时候知道 什么时候赶上就 重新开始 。 （并且） 原谅自己。（ 重新开始）也就是说 缺少正念 重新开始 就等于 又一次生起正念 重新开始 就等于缺失正念 （所以 需要不断）原谅自己。不要生气 不要责备自己。接着 就又有正念生起 一次又一次 但是这正念就会 越来越频繁起来…自己…频繁起来。最终，走神…就会越来越少。走神，失去正念，会越来越少。最后正念会自己变得频繁起来，自己变得频繁起来，通过努力，而不是通过想要。不是说修行想要有正念，不想走神，这样压力会很大。但是这是…水平…失去正念…跟…跑，跟着…代表，就知道了，他有正念起来了。一会儿又…了，又知道了。但是知道会越来越快，原谅…原谅自己，原谅自己有正念起来，不沮丧，不悲伤，为了原谅自己，不紧张。然后又知道…我们…又知道了，…又知道了，通过…通过正念，正念会自己…自己频繁起来。但是当内心，如果想要有持续的正念，不想走神，这个压力很大。这个也要知道，知道想要有持续正念的念头，知道了就…放开，重新开始。这叫做失去正念。这是他通过直接经验练习…观察到的，像这样观察…努力，不断原谅自己。不是说…就想要不…而是努力知道…但是不是去压制…强迫它想要不…我们去压制…强迫，想要去…就要知道…起来，哎…压制…强迫，想要不…想要有持续的正念，这就等于走神了。走神了就要知道，然后…放下，重新开始…重新有正念。活在当下，像往常一样，像往常一样。这就是像…所说的，一对一练习，正念和烦恼，一对一，正念和…一对一，…这样，就是…不知道…不知道…不知道，就重新开始，重新开始，回到当下…知道，回来。这样，正念就会越来越多，持续…持续，因为…观察…观察…不应该…然后回到…恰好…然后回到…不持续，为了不…整天整夜…做不到，不应该去看…然后。应该一对一练习，就像拳击手…一个，一个，一对一，就是走神和正念之间。…有正念起来…有正念起来…跟…跑，被…被…无论什么，被任何状态，走神跟…孩子…走神…跟…想法，走神压制…强迫，走神想要逃避……都没有了就…一对一。…做什么让它变成什么，要知道，然后放下…放下很多…放下，一会儿就…一会儿…这样，就是直接，就像山里人，要直接，没有辅助工具。应该是这样，因为…每次来…就…就说…稍微指点一下，然后第二次来，这次是第三次来。只是作为一个…看到画面很快的原因，然后我们会看…谁都不能。要这样一直看下去，一直看下去。但是有趣的是，作为一个…农民，山里人，从武里南府…远道而来…坐公共汽车…很远，很困难，然后从森林里出来…到外面，也很困难。他生活很困难，生活很艰难，但是最终还是不放弃…努力…有正念，努力有正念。是吧…说一下，他是医生的偶像，这个偶像，说一下，说…是不是这样，因为这些事…从来没有听…说过，只是觉得对于…来说是这样。你说说，因为…不知道是不是真的，因为只是觉得…他这样练习。是的，真的是这样…怎么样，解释一下。是怎么样？就像我们努力生活，我们在森林里努力生活，我们什么都没有。就是…都没有，一个人生活10年，一个人住在小屋里，然后离村子3公里，在森林里。就做这个…一直练习。一开始…。一开始很坚定，很难，很难…但是当我们对…真实发生在我们身上的事情…我们做…我们无法改变它们，自然，所以我们只能这样生活，要努力，努力就像…所说…练习，知道，不断理解。有念诵什么吗？没有…因为跟…在一起，我们…也没有，感觉是那样，他没有念诵…没有…可以回去，独自努力…就像一对一，就是正念和烦恼，或者正念和走神…就是烦恼。正念和烦恼，一对一战斗，没有人去战斗，但是就看运气了，正念和烦恼，一对一看运气。不是说拿我们自己去战斗。他…他没有辅助工具，没有辅助工具，不用拿什么来帮助，只有正念和烦恼。 徒： 医生可以问任何问题，尽情问。 师： 医生也心…就练习…正念和走神之间，烦恼，正念和烦恼，正念和烦恼，一对一。 徒： 明白吗？ 徒： 明白。 师： …说了我就更明白了。 师： 但是这样的人内心要很强大。 师： 然后像… 师： 就…跳进海里…没有…不穿救生衣，要死就死吧。就是如果…去…不行就…拿…一下，无论如何…要死就死，跳下去，脱掉…跳进海里，然后…无论如何，如果…不…就淹死，跳下去，然后无论如何…吗，就是这样，这样的人内心要很果断，如果…没有救生衣，一开始就没有辅助工具，非常果断。大部分…很难找到，因为大部分都胆小。…害怕…工具…。抓着…念头…一直在那里，最后放不下…念头…轻松，轻盈，舒服…什么都不知道…空空的…舒服…做什么让自己开心，就是看电影，听音乐，玩…玩…玩手机，看连续剧…一直…舒服…内心，那些不舒服的不要，那些不…在自己内心…正念和烦恼之间，没有放弃…没有放弃烦恼。就是…就知道了，正念知道…就正念知道…就正念知道，就像…在擂台上…比…正念和烦恼之间，正念被打…不知道多少次，就是失去正念，被烦恼…又起来，但是从来没有让裁判数数，从来没有让裁判数数，自己起来，被打…多少次，自己起来，就像不让裁判数数，内心真的很强大。就是说永远不会…倒下不起来。就像不倒翁一样，正念就像不倒翁一样，知道不倒翁吗？就是…有铁或者沙子…在底部…然后晃来晃去…无论…都会…可以，就像正念像不倒翁一样…一会儿就像不倒翁一样，不好的是，烦恼会…怎么样，没有认输，正念立刻起来，正念立刻起来。 徒： 医生…这个…他从来没有说过…去怎么练习。 师： 来到…就只是问…然后就…但是…他在内心练习的…从来没有…从来没有问过他，这些，今天看到他和医生说话，偷偷观察他，应该是这样。 师： 这样对… 师： 别人也有帮助。 徒： 还在看电影听音乐吗？之前呢？ 师： 看电影听音乐。 师： 正常，它在森林里，不太…什么都没有，电也没有，手机也不会玩，所以这个就远离了。但是问…来到这里…听可以，任何情况下都可以。 师： 因为它只是在外面听，里面在任何情况下都可以，无论外面怎么挣扎，或者声音多大，但是里面他…他平静，他…怎么说，就是…不…不混乱。 师： 医生是对的，刚才医生说…医生内心…什么都没有得到，当什么都没有得到的时候，就是得到了，因为我们没有想要得到的意图，但是已经得到了，但是医生还不…因为刚遇到，遇到多了就会明白。 徒： 您，我…我…我还…我还看电影听音乐呢。因为我… 徒： 跟您比起来还差很多。 师： 不是，看电影听音乐，谁都看，每个人都看。但是有没有时间回来看我们内心，…跟看电影听音乐跑了吗？如果跑了，只要知道，刚才跑了，刚才很开心，就这样，因为我们无法改变任何事情，是一种状态。是自然现象，都可以听。只要…就是…和之前一样…如果只是知道，一直知道…想法会变短，会变短，我们向外…。像…会停止…停止…停止…一直…变短，变短，就会有力量安住自己，观察自己，阅读自己，阅读自己内心。需要一点时间，我也…还用了10年。 徒： 没了。 师： 善哉。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 6. 同一个角色（例如师 或 徒）如果有连续说话，请合并到一起 --- เอาสักเซ็ตที่เลยหมอชิตอันนี้เต็มที่เลยโอ้โหไม่ได้มาตั้งหลายกี่ปีไม่เจอหน้าเนี่ย. งั้นถ้าเกิดฟังคุณป้าพูดถ้าเราไม่เดินจงกรมไปนั่งสมาธิเราแค่รู้. อย่างเดียวนี่. เป็นอย่างงั้นรึเปล่าครับใช่ได้ค่ะใช่ได้เพราะว่าทุกวันป้าก็ทําอย่างงั้นป้าก็ชี้แนะพวกน้องน้องก็ให้ทําอย่างงั้น. ถ้าเราอยู่ตรงนั้นได้เราไม่ต้องแลกใจตัวเองว่าเราอยู่ได้ไหมไม่ส่งจิตออกนอกไหมแค่รู้แล้วจบเลยได้ไหมถ้าได้ก็โอเคค่ะอันนี้ง่ายมากท่านด้วย. ทางตรงเป๊ะเลยตรงนี้ค่ะก็รู้จบ. อะไรกระทบนะหูตายจมูกลิ้นกระทบมาแค่รู้จบเลยคือพอเรารู้แล้วเราจบเลยเนี่ยคือการวางของจิตจิตเค้าวางเอง. ค่ะให้เรารู้อ่ะ. อันนี้คือการวางตัวตน. แต่ในชีวิตประจําวันเรา. เรารู้แต่มันมันวางไม่ได้นะครับมันไม่จบนะครับทํายังไงครับก็มันยังมันยังไม่ผู้รู้ตัวนี้ก็ยังไม่เติบโตเขายังไม่แข็งแรงพอเราต้องรู้บ่อยบ่อยกระทบมาเราต้องรู้บ่อยบ่อย. ค่ะแล้วรู้ของเรากับลูกคนอื่นมันจะต่างกันยังไงครับผมว่าคนทั่วไปเวลาโกรธก็รู้โมโหก็รู้เสียใจก็รู้อันนั้นควรรู้แบบไหนค่ะเค้ารู้แบบมีเราไปร่วม. แล้วรู้แบบไม่มีเราไปร่วมรู้ยังไงครับก็รู้รู้ว่าสมมติว่า. สมมุติว่าเรามีเรามองใช่ไหมตาเรามองไปนี่เรากระทบคนนี้ว่าสวยใช่มั้ย. เออคนนี้สวยแต่ว่าพอเราเรารู้ปึ๊บมันก็แค่รู้ว่ามันสวยและมันจบเลยมันไม่ได้ปรุงว่าโอ้คนนี้สวยจังผิวพรรณอย่างงู้นอย่างงี้มันไม่ได้ต่อเออมันไม่มีการต่อยอด. มันแค่รู้อะไรจบเลยฉะนั้นคือผู้รู้ที่แท้จริงก็เป็นอย่างนั้น. แต่ว่าถ้ามีเรารู้. พอรู้ปึ๊บเออสมมุติว่าเราเห็นเสื้อผ้าเอออันนี้สวยเดี๋ยววันหลังต้องมาเอาต้องเอาให้ได้อะไรอย่างเงี้ยมันมีตัวอย่างตัวอะไรผสมไปด้วยค่ะ. แต่ว่าถ้าเรารู้ตัวเดียวแล้วจบเลยมันไม่มีอะไรต่อเลย. เก้อเก้ออยู่งั้นแหละ. ถึงมันปรุงมาก็แค่เกริกเกอร์ปรุงมาเก้อเก้อไม่มีอะไรที่จะไปต่อได้คะ. ผมว่ากว่าจะถึงเวลาที่จะรู้แล้วก็จบเลยมันต้องต้องต้องคงต้องใช้เวลานานนะครับก็อยู่ที่เราค่ะว่าเพียรมั้ยถ้าเราเพียนแบบต่อเนื่อง. ทุกอิริยาบถ. ก็ไม่นานค่ะ. แล้วระหว่างถ้าเกิดช่วงที่เรารู้แล้วมันไม่จบเช่นเวลาเสียใจเราจมไปเลยโมโหเราจมไปเลยเราอยากทํายังไงครับแก้แก้ไขก็แค่รู้ว่าสมมุติว่าพอเราเสียใจมากเออมันไหลไปแล้วใช่มั้ย. ก็ถอยพอรู้มาตั้งรู้ใหม่เอออันนั้นก็ปล่อยไปครับก็มันไปแล้วคือไม่ต้องไปดึงไม่ต้องไปอะไรมันก็แค่รู้อะอะไรมาก็แค่รู้เออ. มันไหลก็รู้มันคิดก็รู้มันปรุงก็รู้อย่างนี้น่ะค่ะก็แค่รู้แค่นั้นเอง. ไม่ต้องทําอะไรยากเลย. ทํางานได้ทุกทํางานได้ปกติของเราเพียงแค่รับสติรู้แค่นั้นเอาสติไปจ่อรู้. ก็แค่นั้นน่ะค่ะ. มันต้องมีสติเป็นตัวกํากัด. ผมมีหลายครั้งที่เกิดปัญหากับใจผมขึ้นมาบางทีผม. ทุกข์มาเป็นเดือนครับ. มันไม่หลุดสักที. ผมหยุดได้ด้วย. ด้วยปัญญาได้คําพูดของครูบาอาจารย์บางคําแค่คําเดียวผมหลุดเลยอืมความเสียใจนั้นมันหายไปเลยแต่ไอ้ระหว่างนี้เป็นเดือนเนี่ยผมพยายามที่จะรู้มันมันไม่หายนะครับแล้วก็ขึ้นมาใหม่ถ้าขึ้นมาใหม่มันไม่รู้จักจบเพราะว่าเราพยายามไงมันมีเราไปพยายามครับจ้ะมันก็เลยไม่จบอืมแต่ว่าถ้าไม่มีเราแบบไม่มีเจตนาที่จะไปพยายามพยายามมันคือแค่รู้มันก็เรื่องของมันอะไรเงี้ยที่มันผ่าน. เออคือเราไปแก้ไขอะไรก็มาได้เลยถึงเรารู้ถึงเราพยายามแค่ไหนเราก็แก้ไขเขามาได้ก็คือแบบว่าเออปล่อยไปแค่นั้นเองรู้แล้วก็จบถามว่าทุกข์ไหมก็ทุกข์แต่เขาก็รู้ก็รู้ว่ามันทุกข์ก็ไปแก้ไขทุกข์ก็ไม่ได้ก็ต้องปล่อย. รู้ก็ป่วยไม่รู้ก็ป่วยเหมือนเดิมมันก็มันก็ดับของเค้าไปเองเงี้ยครับเค้าเกิดขึ้นตั้งอยู่แล้วเค้าก็ดับไปของเค้าเองไม่ว่าจะอะไรที่จะเกิดขึ้นมา. ครับผม. เดี๋ยวไปฝึกสอนครับขอบคุณครับ. ถามแทนหมอเพิ่มขึ้นไปแต่ถ้าถามแทนหมอราชินนั่งนี้แหละไอ้ไอ้เยี่ยมชมเดี๋ยวหมอก็จะกลับไปฝึกเอ้ยต่อเนื่องก็เพียรเพียรฝึกอย่างหนักฝึกอย่างไงใช่ไหม. รู้รู้วิธีไหมว่ายกจงบอกหรือว่าหรือหรือจะถามว่าหมอคือหมอว่าจะกลับไปเพียรฝึกอย่างหนักไอ้ต่อเนื่องเยอะเพี้ยนยังไงต้องไปฝึกอะไรยังไง. จะถามจงจงมั้ยหรือว่าโจ๊กโจ๊กบอกเลยอะไร. ต้องฝึกอะไรก็อย่างที่บอกนี่แหละค่ะ. อะไรกระทบมาก็ให้รู้นะคะก็ฝึกแค่รู้คือมีสติอยู่กับรู้ให้มันต่อเนื่องเหมือนเราหายใจน่ะเราหายใจโดยที่เราไม่ได้เราไม่ได้ว่าเฮ้ยวันนี้ต้องหายใจนะวันนี้ต้องทําอันนี้นะไม่ได้ไม่ได้บอกเค้าก็ทําธรรมชาติของเค้าเราก็ทําธรรมชาติของเรานั่นแหละแค่รู้มันมีอะไรกระทบมาตามเหตุเราก็รู้รู้ไปตามเหตุนั่นแหละ. เหตุให้มันให้มันทุกข์มาเราก็แค่รู้. มีสติรู้กับมีสติอยู่กับรู้นี่ล่ะค่ะ. มันรู้กายด้วยรู้ใจด้วยหรือว่าคุณป้าเน้นรู้ต้องไม่ต้องไปทุกฝ่ายไม่ต้องไปอะไรว่าอันนี้คือรู้กายอันนี้คือรู้ใจไม่ต้องเลยค่ะแค่รู้แหละแค่รู้ในสิ่งที่มันกระทบมา. ครับไม่ต้องไปอยากรู้ชื่อมันอะไรทั้งสิ้นค่ะ. ที่อันนั้น. ก็ชื่อทุกอย่างที่เราสมมุติขึ้นมามันเป็นสมมุติทั้งหมด. ถ้าเราอยู่กับธรรมชาติธรรมชาติที่มันไม่ไม่มีชื่อเลยอ่ะ. นั่น. มันคือทางดําเนินของเราครับค่ะ. ขอบคุณครับผม. ขอสู้ค่ะเพราะยังชอบทางมั้ยมรถชินครับพอพอมองเห็นชอบมั้ยว่าฝึกยังไงเพียรยังไงพอเห็นอยู่ครับยังไงเดี๋ยวอธิบายกลับสิจะได้รู้ว่าว่ากลับไปจะฝึกยังไง. ไม่ปฏิบัติขนาดเนี้ยถ้าเข้าใจตรงเนี้ยมันก็มันก็จะรู้เลยชัดเจนเหมือนกับว่าทางอริยะมากที่ผลมันเหมือนเส้นทางจีพีเอสอะมันแม่นยํามากเลยเรารู้แล้วว่าต้องยังไงเดินทางไม่ผิดแน่นอนชัดเจนมั้ยแน่นอนอธิบายกลับสิครับเค้าพูดยังไงแล้วก็ความจริงต้องก็คือรู้ตั้งแต่ตอนนี้เลย. คือผมก็มีปัญหากับการ. ทําอานาปานสติมีปัญหากับการนั่งสมาธิมันก็ไม่เห็นความสงบฟังคุณป้าพูดแล้วรู้สึกว่า. น่าจะเป็นไอดอลผม. ตอนนี้กลับไปก็คงจะ. ก็พยายามรู้ทุกอย่างทั้งกายทั้งใจอะไรเกิดขึ้นก็รู้. ก็รู้อย่างเดียวคือดูง่ายต้องตัดความพยายามด้วยความอยากจะให้มันเป็นที่ที่หมอบอกว่าทําไมเมื่อโกรธแล้วเราไปดูมันมันมันเลยโกรธเป็นเดือนแต่พอเรียนคําเดียวไม่ได้ไปดูให้มันหายไปมันกลับหายไปเพราะว่าความจริงที่ดูเป็นเดือนแล้วกดเป็นเดือนก็เพราะว่าเราดูมันด้วยความอยากด้วยความพยายาม. ด้วยความอยากอยากให้มันหายไปครับเพราะฉะนั้นความที่ว่ามีอะไรเกิดขึ้นก็แค่รู้คือรู้ตามความเป็นจริงอย่างที่รู้อย่างที่เห็นอย่างที่เขาเป็นครับโดยที่ไม่มีความอยาก. ไม่มีความอยากหรือว่าไม่อยากเข้าไปแทรกแซงกดข่มบังคับแทรกแซงผลักไสหรือจะพยายามหนีหรืออยากให้เค้าเป็นไปอย่างไร. แล้วก็ไม่หลงติดไปกับเขาด้วย. ได้แต่รู้ได้แต่รู้แต่ถ้ารู้ที่ไปก็ไม่เป็นไรก็เอาใหม่ลุกที่ไปก็เอาใหม่เอาใหม่เรื่อยไปโดยที่ไม่ได้มีความหงุดหงิดโมโหรําคาญอะไรเลยเอาต่อยกต่อต่อเลยงต่ออธิบายต่อก็ก็เหมือนหลวงตาพูดอะไรค่ะมันต้องตั้งใหม่ตั้งใหม่ตลอดตั้งตั้งจนเค้าตั้งมั่น. เป็นพ่อตั้งมั่นจริงๆแล้วจิตที่เขาตั้งมั่นจริงจริงเขาก็จะรู้เองค่ะ. ไม่มีเราไปรู้ทีนี้ก็เค้าก็จะพัฒนาของเค้าเองต่อยอดของเค้าเองไปเรื่อยเรื่อยเราก็แค่. แกเคยรู้เหมือนเดิมเวลาเกิดไรขึ้นมาเรารู้ก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นเรารู้เรารู้เราเห็นการดับมั้ยครับหรือไม่ต้องดูการดับรู้แค่การเกิดแล้วมันก็ชะลอสิ่งใหม่เกิดมาแล้วก็รู้ไปเรื่อยเรื่อยรู้ไปเรื่อยเรื่อยค่ะสติเรามีสติเราเข้มแข็งเราก็เห็นการดับได้แต่ว่าถ้าสติเรายังอ่อนอยู่มันไม่เห็นหรอกมันไว. มันไวมากการทํางานของเค้า. หมอหมอลาจินได้. เรารู้กับรู้เนี่ยรู้ที่รู้เรารู้เนี่ยเรารู้สิ่งที่ที่ถูกรู้. แต่ไม่ว่าจะรู้อะไรทุกประการเนี่ยให้รู้เรารู้เรา. ที่เป็นผู้รู้แล้วก็ปล่อยวางเราที่เป็นผู้รู้เรื่อยไป. อันนี้หมอเหล่านี้เข้าใจไหมผมยังไม่รู้จักผู้รู้เออตอนนี้เดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยว. เยี่ยมชมอธิบายได้มั้ยตรงเนี่ยเราเอาเราไปรู้ค่ะกลับรู้เราแล้วก็ปล่อยวางตัวเราพูดรู้เรื่อยไปอะ. เออก็อันนี้ง่ายง่ายเออคือเราจะเป็นไอ้ไอ้บ้าอีบ้าเนี่ยที่มันมันมันเป็นตัวไปรู้แล้วก็เอาตัวเราไปอยากหรือไม่อยากไงก็เหมือนไอ้ตัวเราผู้อยากผู้ไม่อยากไงปล่อยวางตัวเรานายกโจ้ลองอธิบายสิอันนี้มันอยู่อยู่กับจริตแต่ละคนเจ้าค่ะเออเออแต่ว่าถ้าเป็นของโยมมันก็ไม่มีเจตนาอย่างเงี้ย. เนี่ยตัวนี้สําคัญมากคือไม่มีเจตนาที่ไปรู้แล้วจะเป็นไปอย่างไรรู้อย่างที่เป็นจ้ะเห็นตามความเป็นจริงนั่นแหละมันเกิดอะไรขึ้นเราก็ต้องยอมรับมัน. เราไม่มีเจตนาที่จะไปรู้มันอะ. อ๋อมันเกิดมาอย่างงี้ก็ธรรมชาติมันก็เป็นอย่างงั้นอยู่แล้วธรรมชาติความเป็นจริงอะไม่มีคนยอมรับได้หรอก. มันมีแต่มีแต่ความเห็นเอออันนี้ไม่ใช่มันต้องเป็นอย่างงั้นคือความเห็นจ๊ะ. แต่ว่าถ้ามันรู้จริงจริงเนี่ยมันตั้งมั่นจริงจริงอะ. คุณหมอไม่ต้องถามใครเลยถ้ามันเข้าใจจริงๆอะนะ. มันจะตกของมันเองเลยว่าเออพอมันเข้าใจปึ๊บเออมันเข้าใจมากเลยมาฟังครูบาอาจารย์ก็แค่เข้าใจไม่ต้องไปถามใครเลยอันนี้คือเป็นของป้านะมันเป็นอย่างงั้นมันโบกของมันเองข้างในค่ะการันตีของเค้าเองว่าเอ้ยไม่ต้อง. คือมันเข้าไปข้างในมันเนี่ยเมันมีอาการมันเหมือนเข้าไปข้างในโหอย่างนี้นะมันเป็นยังไง. หวัดดีค่ะ. ก็ป้าก็สังเกตดูตัวป้าว่า. ถ้าทุกคนที่เขาพูดมาเขารู้นู้นรู้นี่น่ะ. แล้วก็ไปถามคนโน้นคนนี้น่ะอันนั้นแสดงว่ารู้ไม่จริง. แต่ว่าถ้าจิตเขารู้จริงจริงเนี่ยไม่ถามใครเลย. มันเป็นคําที่แบบว่า. ต่อหน้าก็ไม่รู้จะถามอะไรอะคือมันเข้าใจแล้วอันนี้น่ะค่ะมันเป็นของป้ามันเป็นอย่างงั้น. อันนี้ก็ครับก็ไม่รู้นะคะแล้วแต่จริตแต่ละคนน่ะค่ะว่าการปฏิบัติเอาอันไหนที่ว่าเราง่ายง่ายเราทําได้เข้าใจในตรงนั้นนั่นแหละค่ะ. เป็นอย่างงั้น. ขอบคุณครับโยมก็ควรจะเป็นอย่างงี้คือก็พัดลมอะไรเราก็ตั้งใหม่ลงก็เอาใหม่ลงก็เอาใหม่เรื่อยไปอ่ะ. คือถ้าถ้ารู้แล้วก็หลงไปกับอะไรรู้แล้วก็หลงผิดไปกับอะไรก็. เอาใหม่เอาใหม่แต่ไอ้ไอ้ความที่รู้อยู่เนี่ยมันแทบไม่ขาดว่าขาดตอนทํางานอะไรก็รู้อยู่ก็รู้รู้ร่างกายจิตใจตัวเองอยู่แต่รู้แต่พอมันลืมรู้หรือว่ามันหลงไฟก็เอาใหม่เอาใหม่โดยที่ไม่ไม่เครียดแล้วไม่ได้คาดหวังว่าหงุดหงิดรําคาญกับที่มันหลงแล้วก็ไม่ได้คาดหมายว่าแล้วจะเอาใหม่เนี่ยรู้แต่ละครั้งให้มันไม่หลง. ก็โอ้ลงเอาใหม่ลงก็เอาใหม่แล้วลุงก็ตั้งต้นใหม่ลุงก็ตั้งต้นใหม่ลุงก็ตั้งต้นใหม่เรื่อยไปไอ้ความที่มันมันมันเลยเข้าใจเลยรู้จักคําว่าหลงกับรู้. คือรู้ที่ไม่ลงกับหลงไปเพราะว่าหลงแล้วก็เอาใหม่เลยหลงแล้วก็เอาใหม่เลยโดยที่ไม่ไม่หงุดหงิดรําคาญกับอาการหลงแล้วมันเผลอไหลไปหลงไปก็เอาใหม่แล้วก็เอาใหม่เรื่อยไปก็เอาใหม่เอาใหม่เอาใหม่ใหม่เอาใหม่ก็คือมาแค่รู้สักแต่ว่ารู้ใหม่แค่รู้จักแต่ว่ารู้ใหม่ว่าเดิมไม่เป็นรําคาญกับการหลงแล้วก็ไม่พยายามที่จะให้ไม่หลงแล้วไม่ไปคาดหมายกับการว่าถ้าไม่หลงแล้วจะไปเป็นอย่างไรก็. มีแต่เอาใหม่เรื่อยไป. ก็ปล่อยวางเรื่อยไปปล่อยวางเลื่อนไปน่าจะเป็นอย่างนี้ใช่ป่ะยอมจงลองอธิบายสิ. พูดพูดเพื่อชัดชัดก็ก็เป็นอย่างที่หลวงตาชี้แนะค่ะอย่างงั้นแหละ. ไปเรื่อยเรื่อยแล้วไม่ต้องไปคาดหวังว่าเฮ้ยเดี๋ยวเราต้องทําให้ได้อะไรอย่างนี้มันไม่มีไงไปเรื่อยเรื่อยตามธรรมชาติเพื่อให้คือให้จิตสมมุติว่าถ้าจิตเขารู้เนี่ยเขาก็ทํางานของเขาเองเขาทําแบบธรรมชาติ. แบบไม่ต้องมีเราสมมติเหมือนว่าอุปมาก็เหมือนเรากําลูกไก่อยู่ในกํามือถ้าเราบีบมันมันจะดิ้นแต่ว่าถ้าเราปล่อยให้เขาอยู่อย่างเงี้ยแล้วเค้าจะนิ่งความนิ่งตรงนั้นมันก็จะให้เรียนรู้กับสิ่งที่มาผ่านไปผ่านมา. ทั้งอารมณ์ทั้งกิเลสทุกอย่างค่ะ. ตอนนี้ผมก็รู้ว่าผมกําลังคุยกับป้าอยู่ผมกําลังคุยกับหลวงตาอยู่รู้ว่าผมกําลังนั่งอยู่ผมรู้ว่าตอนนี้ผมกําลังรู้สึกว่าผมรู้หรือว่า. หรือว่ามันรู้ธรรมชาติหรือผมรู้กันแน่เรารู้กันแน่ตอนตอนนี้มีเรารู้ค่ะตอนนี้มีเรารู้ค่ะยังยังไม่เป็นไม่เป็นจิตรที่เค้ารู้เอง. ถ้าเค้ารู้เองก็จะมีสภาวะออกมาว่าเอออันเนี้ย. สิ่งที่เราจะต้องรู้คือเราไม่ต้องไปอยากรู้อะไรเพราะว่าสิ่งที่เรา. จะเข้าใจเรื่องธรรมะก็เข้าใจแค่อริยสัจ4. แค่นั้นพระพุทธเจ้าก็บรรลุเรื่องอริยสัจ4ก็แค่รู้ว่าสมมุติว่าเรากําลังคิดอะไรอยู่ปุ๊บ. คิดคิดไปสักพักนึงมันบอกโอ๊ย. จริงจริงความคิดก็ไม่ใช่เรา. อันนี้คือ. อันนี้คือทําแทที่เราเห็นแท้โอ้อันนี้ของจริงมันเป็นอย่างนี้คือเราไม่ได้ไปเห็นนรกเห็นสวรรค์เห็นแสงสีอะไรทั้งนี้เลยคือมันเห็นอย่างงี้เลยมันเห็น. เห็นธรรม. อย่างของป้าเนี่ยป้าก็ทะเลาะกับลูกเสร็จแล้วป้าขับรถไปทุกข์มากตอนนั้นยังไม่รู้ทุกข์จน. ทํายังไงนะมันมันหาทางออกว่าทํายังไงเราจะพ้นทุกข์ตัวนี้ได้เพราะมันทุกข์มาก. พอขับรถไปสักพักนึงบอกว่าเห้ยตกลงมึงทุกข์ไง. อ้าวมึงทุบนี่หว่ากูไม่ได้ทุกข์เลยมันเบิกบานข้างในมันยิ้มเดินเข้าวัดสบายเลยอะมันยิ้มข้างในแบบ. เราไม่เคยเป็นพวกนี้ไงขนลุกไม่เคยเป็นแต่อันนั้นคือพอมันเข้าใจจริงจริงมันเป็นอย่างงั้นมันเห็นสัจธรรม. ความจริงว่า. มันไม่มีเรา. อะเนี่ยถ้ามีสภาวะอย่างงี้เราเร่งเลยม้วนเดียวจบ. รับท่านหนุนตาน. หมอจะเห็นว่ามันแตกต่างกันมันจะรู้ได้ด้วยการ. ประสบการณ์ตรง. บัตรฐานมันเป็นเพียงแค่คือสิ่งที่เอามาส่วนประกอบ. ตอนแรก. ก่อนที่โยมจงจะพูดคําคําตอบสุดท้ายอะ. โยมหมอยังดิ้นข้างในยังดิ้น. ที่จะ. มันหยกๆก็บอกว่าอย่างเงี้ยที่หมอถามว่าผมก็รู้อยู่ว่าคุยกับหลวงตาหยู่คุยกับโยมจงอยู่แล้วผมก็รู้ว่าตัวผมนั่งอยู่แล้วก็รู้ว่าไว้ในจิตใจมันเป็นยังไงเนอะแล้วโยมจงก็บอกว่าหมอเอาตัวเราไปรู้เนี่ย. นี่พอพอจบก็บอกหมอตัวเราไปรู้ข้างในโยมหมอก็ดิ้นเลย. ติดว่าจะต้องทํายังไงจะต้องรู้ยังไงจะต้องทําไงจะต้องรู้ยังไง. โยมหมอก็ดิ้นดิ้นๆๆๆๆจะต้องรู้ยังไงจะต้องทํายังไงจะต้องรู้ยังไงทํายังไง. เรื่องสุดท้ายอ่ะประสบการณ์ตรงของเขาอ่ะ. แต่ก็อยู่หมอก็เงียบสงบสลัดไปเลย. ไอ้ที่ดินก็มันก็สงบตัวลงเองอัตโนมัติ. โดยที่ไม่ต้องดิ้นเลยแต่ยิ่งดิ้นมันกลับยิ่งไม่สงบ. แล้วทําไมโยมหมอสงบไปเลยสงบจากการดิ้นไปเลย. ลัทธิสันติประลังถูกขัง. สุขใดเราจะเหนือกว่าใจที่สงบจากความปรุแต่งเป็นไม่มียิ่งดิ้นยิ่งยิ่งทุกข์ยิ่งดิ้นยิ่งทุกข์. สงบแล้วพอหยุดดิ้นพอหยุดจริงสงบเพราะสงบเนี่ย. จึงเหนือสุขเหนือทุกข์. เนี่ยประสบการณ์และความจริงก็อยู่ต่อหน้าหมอ. ไม่ต้องถามใครเลย. เวอร์ดิ้นเป็นทุกข์จริงจริงยิ่งดิ้นจริงทุกข์จริงจริงยิ่งหาหนทางยิ่งทุกข์จริงจริง. เสร็จแล้วก็หยุดหยุดเองหยุดได้หยุดของมันเองไม่ใช่ถ้าเราพยายามไปหยุดมันยิ่งไม่หยุดยิ่งดิ้น. แต่เมื่อกี้อะหมอหยุดไปเอง. เพราะไปฟังก็พูดเล่าเรื่องชีวิตเขาหมอก็เลยหยุดมันหยุดไปเองโดยสะเทือนถึงใจแล้วพอหยุดแล้วใจก็เริ่มสงบพอสงบแล้วไง. ความดิ้นด้วยความทุกข์ยากลําบากก็หายไป. นี่คือประสบการณ์ตรงที่หมอจะต้องเรียนรู้. พอหยุดยืนสงบ. เพราะสงบแล้วจึงเหนือสุขเหนือทุกข์. เห็นมั้ยว่าประสบการณ์ตรงเนี่ยมันมีมันมีค่ามาก. ดิ้นรนค้นหามาหลายปี. เข้าสํานักนั้นออกสํานักนี่. อ่านหนังสือนั้นอ่านหนังสือนี้. แต่สุดท้ายเนี่ย. ความสุขสงบที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่สํานักใดไม่ได้อยู่ที่หนังสือเล่มใดไม่ได้อยู่ที่ตําราเล่มใดไม่ได้อยู่ที่ก็วาจาท่านใด. อยู่ที่เพียงคําบางทีคําๆเดียวหรือจากคนคนหนึ่งแล้วมันทําให้หยุดได้. ใจมันหยุดหมุนได้. มันหยุดหมุนด้วย. ทําอะไรก็ตามในปัจจุบันขณะนั้นแล้วมันก็ทําให้. ใจมันหยุดหมุนดิ้นรนทะยานอยากได้. นั่น. หัวใจมันหยุดหมุนด้วยความดิ้นรนทะยานอยากได้ตัณหามันก็หักเป็น. ตันหะโยนิโณโทติ. ตัณหาก็หัก. ตันหัคฆโยเน. ความดิ้นรนด้วยความทะยานอยากก็หยุดกระทันหัน. แต่มันไม่ใช่หยุดเพราะเราเป็นคนไปทําหยุดไปเบรกมันพยายามพยายามมันเท่ากับว่าเราไม่หยุดพยายาม. แต่มันหยุดพอดีทําอันใดอันหนึ่งที่ไม่เห็นเข้าไปได้ยินเข้าอย่างเมื่อกี้มามาฟังพูดชีวิตเขาเราสะเทือนใจก็เลยมันเลยหยุด. โดยที่เราไม่รู้ตัวแต่ถ้าลูกตาไปอธิบายซะก่อนยังไงอธิบายยังไงหมอจะไม่หยุด. แล้วพอมันหยุดแล้วหลวงตาเลยมาบอกเล่าประสบการณ์ให้ให้หมอเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร. ตอนนั้นเนี่ยเราจะดูถูกทําจากท่านใดไม่ได้บางทีเด็กเล็กๆก็พูดขึ้นมาคําเดียวทําให้คนหยุดได้. กําลังดิ้นรนทะยานอยากทําให้คนคนนั้นหยุดได้. นี่ก็มีนิทานเรื่องนึงอ่ะ. ที่ว่า. มีพระองค์นึงเนี่ยพยายามดิ้นรนโมโหดิ้นรนหาโอกาสที่จะหยุดดิ้นรนหาโอกาส. ที่จะกําจัดสิ่งที่ไม่ชอบใจอ่ะ. ให้มันหลุดออกไปจากใจให้ได้แล้วทําไม่ได้ดิ้นรนพยายามจะกําจัดสิ่งที่ไม่ชอบใจให้มันออกมาจากใจให้ได้. จะให้ใจมันที่ผ่าน. ทําไงก็ไม่ได้เค้าบอกว่าท่านกําลังเดินผ่านไอ้ไอ้. พี่ก็เรียกกันว่าไอ้โรเทียมหรือว่าสถานนึงที่มีการร้องเพลงมีเค้ามีขายอาหารแล้วร้องเพลงเลย. แล้วก็ได้ยินเสียงเพลง. ร้องว่าอะไรนะ. อะไรถ้าหมดเยื่อใยแล. ข้าวหมดเยื่อใยแล. จะอยู่ไปใหญ่ก็ให้จากไปเสีย. แค่นั้นแหนะไอ้ที่ดินมาเนี่ยมันก็ขาดพรึงเลยหมดเยื่อใยแล้วเนี่ยก็จะมาพยายามอยู่ด้วยกันไปทําไม. ก็ให้จากไปเสียแค่นั้นแหนะใจที่มันดิ้นมาทั้งหมดแล้วก็หยุดลงขนาดนั้น. แล้วทุกอย่างก็. จบลงไปเลย. จบตัณหาตัณหาจบ. ความดิ้นรนทะยานอยากจบภายในตอนนั้นเลยแล้วท่านก็ก้มกราบ. ไปทางโรงเรียนน่ะที่ที่มีคนร้องเพลงนั้น. ตลาดเจ้าทั้งหลายอ่ะ. ล้วนนิพพานขณะที่หยุด. หยุดหมุนด้วยความดิ้นรนทะยานอยาก. ด้วยเหตุที่ไม่เหมือนกันที่ทําให้ท่านหยุดหมุน. แต่จะหยุดหมุนด้วยความพยายามของตัวเองอะมันจะทําไม่ได้เพราะมันเอาตัวเองไปพยายามให้หยุดหมุนมันเท่ากับไปยิ่งเพิ่ม. กําลังของความอยากให้มันหมุนเพราะอยากให้มันหยุดหมุน. ดังนั้นถ้าเรายิ่งไปพยายามช่วยตัวเองอ่ะให้ความดิ้นรนทะยานอยากมันหยุดหมุน. มันก็จะกลายเป็นความอยากซ้อนความอยากเข้าไปมันยิ่งรุนแรงขึ้นไปอีก. ไปเพิ่มเชื้อของความอย. แต่มันอาจจะมีคําคําเดียวหรือเหตุการณ์ที่เราประสบหรือได้ยินได้ฟัง. อะไรก็ได้หรือทําขุดมากระแทกในใจทํากอล์ฟเดียว. ความหมุนมานานเป็นหลายกลับหลายอสงไข่อ่ะ. มันดิสเบรกหรือ dump break ที่แบบว่า. มันหยุดไปหยุดไปกะทัดหยุดไปเองเลยโดยที่ไม่ได้มีตั้งใจจงใจเจตนาพยายามให้หยุด. วันหยุดของมันไปเอง. ด้วยธรรมที่ประสบต่างต่างหูจมูกลิ้นกายใจหรือธรรมที่มันผุดขึ้นมาในใจตอนนั้นในขณะนั้นแหละด้วยเหตุใดใดก็ตามแล้วมาหยุดไปเองได้หยุดไปเลยโดยที่ไม่ใช่หยุดเกิดจากฝ่ายเราที่เป็นการพยายามกระทําให้หยุดเพราะถ้าฝ่ายเราไม่พยายามทําให้มันหยุดดิ้นรนหยุดหมุนด้วยความที่โดนจักรยานจากมันกลับไปเพิ่มความอยากให้มันหยุดหมุนหยุดอยาก. ไม่ได้ทําด้วยได้ทําไปจากฝ่ายเราไม่ได้. แต่มันก็ต้องหมั่นพิจารณามาเรื่อยเรื่อยพิจารณานี้จังทุกครั้งหน้าตาในกายเนี่ยกลายเป็นนาจิตในจิตธรรมในธรรมมาเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยจากการฝึกฝนเพียรปฏิบัติเห็นดีจากทุกขังมาเรื่อยเรื่อย. แต่มันยังไม่หยุดหมุนหรอกด้วยความอยากแต่ก็. ปฏิบัติมาอย่างนี้ด้วยการเห็นไอ้นี่จังทุกครั้งอันหน้าตาในกายเนี่ยกลายเป็นจะในเวลาจิตในจิตธรรมในธรรมในร่างกายจิตใจของเรา. แต่เวลาวันหยุดเน. มันอยู่ของมันเอง. มันอยู่กับมันเองด้วยมีเหตุบางอย่างหรือมีอะไรก็ตามที่ทําให้มันหยุดของมันเอง. แต่มันไม่3ารถหยุดโดยตั้งใจเจตนาจงใจพยายามที่จะให้มันหยุด. หยุดดิ้นรนทะยานอยากหยุดหมุนด้วยความที่ดนทะยานจากมันทําไม่ได้เพราะถ้ามันไปจับไปจากฝ่ายเราที่จะไปหยุดมันมันกลายเป็นความอยากอยากให้มันหยุดหมุน. อยากนิพพานอยากนิพพานมันเลยไม่หยุดอยากได้. ความอยากนิพพานจากนิพพานมันก็เลยหมุนดิ้งๆๆๆๆ. มันยากตรงเนี่ยมันยากตรง. จงใจตั้งใจเจตนาพยายามให้ผ่านไม่ได้. ระดับที่เป็นที่มาของคําว่าลัทธิสันติพลังสุขังสันติสันติคือความสงบ. จากความปลูกแตก. สุขใดเล่าจะเหนือกว่าใจที่สงบจากความปลุกแต่งเป็นไม่มีใจสงบเป็นสันติ. ตั้งแต่คืนนี้ผ่าน. คือใจที่หยุดหมุนนั่นเองหยุดหมุนไปด้วย. ตัณหาดินรณญาณหยา. เนี่ยเมื่อใจของหมอหยุดได้นะหลวงตาจึงอธิบายให้เข้าใจ. ว่าถ้ามันเป็นแบบนี้. ปัญหากะโยตั้นฮักนะโย. สิ้นตัณหาสิ่งนิพพานตันหะโยนิโรโธ่โหติ. แล้วนะครับว่าตันหะโยจึงเป็นไวพจน์ของนิพพานไม่เรียกนิพพานก็เรียกตัณหะโยหรือสันติก็เป็นไวพจน์ของนิพพานไม่เรียกนิพพานก็เรียกว่าสันติ. หรือสงบเย็น. งั้นคําแทนนิพพานมีหลายคําหรือสงบเย็น. หรือสันติหรือตัณหะโย. หรืออนาโย. ผู้สิ้นอะไรสิ้นเยื่อใยอะไรอาวรณ์ใดใดทั้งหมด. เพราะหยุดจึงสงบ. หยุดหยุดหมุนไปด้วยกิเลสตัณหาพอหยุดจึงสงบเพราะสงบแล้วจึงนิพพาน. แต่ไม่ใช่เป็นความสงบในขั้นสมถะที่ไปทําให้มันสงบอันนั้นมันเป็นแค่สงบในอารมณ์สมถ. แต่นี่มันสงบ. เพราะสิ้นปัญหา. จะมีคํากล่าวที่ว่า. ถอนตัณหาขึ้นได้กระทั่งรากนิจฉาโตปิลิพุทโธ. เป็นผู้ดําสนิทไม่มีส่วนเหลือ. แต่ทุกอย่างเนี่ยที่ผ่านมามันก็ไม่ได้เสียหายเพราะมันเป็นประสบการณ์ตรง. หมอดิ้นรนทะยานอยากเข้าสํานักโน๊ตออกสํานักนี้ด้วยความเพียรพยายามตลอดมา. ด้วยความทุกข์. แต่มันเพียรด้วยตัณหา. จึงเป็นประสบการณ์ตรงของความทุกข์. และสมุทัยที่เป็นเหตุให้เกิดทุกข์คือตัณหา. แต่เมื่อตัณหาดับแล้วในปัจจุบันขณะ. ความทุกข์ระดับโลกนี่ก็เป็นประสบต่อประสบการณ์ตรงในฝ่ายนิโรธและมรรค. ทุกสมุทัยนี่โรจน์มักนี่คือคําสอนตลอดชีวิตพุทธเจ้าที่สอนอยู่. อริยสัจ4. ไม่ใช่ด้วยความดิ้นรนทะยานอยากด้วยการทบทวนทบทวนบทเรียนนี้. ทบทวนบทบทเรียนประสบการณ์ตรง. จากความดิ้นรนทะยานอยากไปด้วยตัณหาด้วยกิเลสตัณหาจะเป็นทุกข์. ทบทวนบทเรียนเพราะสิ้นปัญหาหรือตัณหาดับไปในปัจจุบัน. ความทุกข์จึงดับไป. ความหลงก็เป็นบทเรียน. ความสิ้นหลงก็เป็นบทเรียน. เป็นประสบการณ์ตรงที่จะเอามาบอกเล่า. ให้คนรุ่นต่อต่อไป. จึงไม่มีอะไรเสียหาย. เพื่อสงบแล้วจึงรู้อสงบแล้วหรือเมื่อหลุดแล้วจึงรู้ว่าหลุดแล้ว. เมื่อหยุดแล้วจึงรู้ว่าหยุดแล้วเมื่อสงบแล้วจึงรู้ว่าสงบแล้ว. เมื่อความทุกข์ต้องบวชดับไปแล้วก็รู้ว่าความทุกข์ต้องดับไปแล้วเนี่ย. ว่าพยายามจะรู้จักพยายามพยายามดิ้นรนยังไงด้วยความพยายามยังไงจะให้มันหลุดจะให้มันหยุดจะให้มันดับจะให้มันที่ผ่านอันนี้ทําไม่ได้ทําไม่ได้เพราะยิ่งพยายามจะยิ่งเป็นปัญหา. หยุดแล้วแต่จึงรู้ว่าหยุดแล้วสงบแล้วจึงรู้ว่าสงบแล้ว. ความทุกข์ต้องบวมอันดับแล้วจึงรู้ความทุกข์ต้องบวมอันดับแล้ว. จะพยายามรู้รู้รู้. พยายามไล่รู้ไล่ละไล่ปล่อยไว้วาง. พยายามไล่รู้ไล่ปล่อยไล่วางสังขารสังขารจี้จี๋จี้ให้ไปเป็นวิสังขารยังไงก็ตามไม่มีทางเป็นไปได้เพราะยิ่งพยายามก็ยิ่งมากไปด้วยตัณหาหมุนยิ่งหมุนเร็วขึ้น. เรียนรู้จากของจริง. จากประสบการณ์ตรง. หมอพูด. ประสบการณ์โตจากใจดิคนอื่นก็ไม่ไม่เห็นอะหลวงตาลูกกับหมอแค่นั้นแหละหมอ. พูดให้คนอื่นเป็นประสบการณ์ตรงเป็นวิทย์เป็นอะไรเป็นทานธรรมทาน. สักพระธานางธรรมะธานางจินาติการให้ธรรมะเป็นทานเหนือกว่าการให้ทานใดใดทั้งปวง. เนี่ยออกมานั่งหน้าบ้านแต่เนี่ยเอ๊ะวันนี้ดีนะเนี่ย. คนที่รับไม้ต่อต่อไปออกมาช่วยช่วยคนอื่นก็ได้. วันนี้ยิงกระสุนนัดเดียวได้นกหลายตัว. อ๋อนี่เอานั่งหน้าเนี่ยหมอเนี่ยหันหน้าไปดูเค้าเนี่ยผมนึกถึงผมยังไม่ได้อะไรนะครับผม. ผม. วันนี้ตอนนี้อาจจะรู้สึกดีแต่ว่าผมว่าออกไปจากวัดผมอาจจะไปอีกแบบนึงก็ได้ครับตอนนี้ไงจะได้ผูกมัดไว้เพราะมันมีมันมียูทูปไว้ในไฟล์เสียงเนี่ยออกไปทั่วโลกจะได้เป็นเครื่องผูกมัดว่าครั้งหนึ่งเป็นอย่างเงี้ยและครั้งต่อไปหลงก็ไม่เป็นไรว่าจะได้มันจะได้เนี่ยมีมีบันทึกเอาไว้ดิบันทึกช่วยจําว่าต้องกลับคืนกลับบ้านไม่ถูกกลับบ้านเก่าไม่ถูก. ผมว่าผมยังยังไม่ได้นะครับผม. ผมว่า. เอาเอาในปัจจุบันอนาคตไม่ไม่ต้องพูดถึง. ปัจจุบันเป็นยังไงล่ะผู้ทําในปัจจุบันอนาคตออกจากวัดไปอาจจะเปลี่ยนแปลงไปก็ไม่เป็นไรแต่มันมีบันทึกช่วยจําไว้ได้เดี๋ยวฝ่ายเสียงจะออกไป. ผมดูตัวเองไม่ออกครับผม. พูดว่าทําจริงจริงในปัจจุบันตั้งแต่ก่อนที่หลวงตาจะพูดก่อนที่ค่อยค่อยค่อยค่อยเรียงลําดับมาตั้งแต่โยมโจมมาพูดแล้วสุดท้ายตอนนี้. แรกแรกผมฟังหลวงตาพูด. กับโยมใจกับทุกทุกคนให้ผมรู้สึกว่าผมฟังไม่รู้เรื่องครับฟังไม่รู้เรื่องเหมือนกับอยู่ในอีกโลกนึง. สังขารที่สังขารผมไม่รู้จัก. แต่ว่า. พอได้ฟัง. คําพูดของโทษนะครับคุณป้าครับผมรู้สึกว่า. มันดูง่ายง่ายนะครับผม. แล. ผมก็มันก็วิธีการดูง่ายง่ายก็คือรู้ไปเรื่อยเรื่อยแต่ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะทําได้รึเปล่าผมจะเอาเราไปรู้อีกรึเปล่าในอนาคตแต่ณตอนนี้ผมรู้สึกว่า. ใจผมมันนิ่งๆครับแล้วก็. แต่ก็มีความสั่น. ใจสั่นนะครับเหมือนหัวใจมันเป็นผิวแต่มันก็นิ่งแค่นี้ครับผม. นี่ก็คือธรรมชาติในความนิ่งมีความสั่นในต้องการความสัตว์ผิวมีความนิ่ง. นี่คือธรรมชาติที่แท้จริง. ไม่มีนิ่งอย่างเดียวและไม่มีสัตว์อย่างเดียว. ก็ยังไม่เชื่อนะครับว่าผม. ไม่ติดผมสักตอนนี้มันจะดีหรือเปล่าผมก็ไม่รู้ครับไม่ดีผมว่าดีหรือไม่ดีมันเป็นปัจจุบันขณะ. ปัจจุบัน. ลุกอีกก็เป็นเรื่องของประสบการณ์ตรง. แล้วก็เอาใหม่ลงอีกก็เป็นเรื่องของประสบการณ์ตรงแล้วก็เอาใหม่. ก็เหมือนกับเขาปฏิบัติง่ายๆเยี่ยมจงเป็นชาวไร่ชาวป่าชาวดอย. อยู่ในป่าลึกไกลคนเดียว. 3ไร่อยู่คนเดียวเดี๋ยวนี้ทําไร่อยู่ไหมอยู่คนเดียวในป่าลึกได้รับที่ดินแบ่งแยกแบ่งมาจากรัฐบาล. หนึ่งไร่. 10ไร่5ไร่. อยู่ในป่าลึกคนเดียวไม่มีน้ําไม่มีไฟเนาะ. อยู่ในป่าลึกคนเดียว. ปฏิบัติธรรม. แบบง่ายๆ. ไม่ค่อยรู้ภาษาทําอะไรมากก็ปฏิบัติแบบเนี้ย. โบรกก็เอาใหม่เรื่อยไปให้อภัยแก่ตัวเองรบก็เอาใหม่เรื่อยไปให้อภัยแก่ตัวเอง. แต่เพียง. ลงเมื่อไหร่รู้ทันเอาใหม่ลงเมื่อไหร่รู้เท่าทันเอาใหม่ให้อภัยแก่ตัวเองเรื่อยไป. หลวงก็คือขาดสติ. เอาใหม่ก็คือมีสติขึ้นมาใหม่. ลบก็คือขาดสติ. ให้อภัยแก่ตัวเอง. ไม่หงุดหงิดไม่โทษตัวเอง. แล้วก็มีสติขึ้นมาใหม่เรื่อยไปแต่สติมันก็จะถี่ขึ้น. เอออันเนี้ยสติมันก็จะถี่ขึ้นถี่ขึ้นค. ปกติขึ้นมาเองมันก็จะสุดท้ายคว้าบลงมันก็น้อยลงไปเรื่อยเรื่อยไอ่ความหลงขาดสติมันจะน้อยลงไปเรื่อยเรื่อยสุดท้ายสติมันก็จะถี่ขึ้นมาเอง. ตีขึ้นไปเองด้วยความด้วยความเพียรน่ะไม่ใช่ด้วยความอยากไม่ใช่ปฏิบัติอยากให้มีสติไม่หลงเลยอันนี้เครียดมาก. แต่อันเนี้ยคือโรงระดับวิขาดสติลงไปลงไปกับสังฆทานผู้แทนก็รู้ท่านมีสติขึ้นมาเดี๋ยวก็ลงอีกก็รู้ทันอีกแต่ความรู้ทันเร็วขึ้นเร็วขึ้นเร็วขึ้นเร็วขึ้นเร็วขึ้นให้อภัยลงและให้อภัยกับตัวเองลงให้อภัยตัวเองให้มีสติขึ้นมาไม่ซึมเศร้าไม่เศร้าหมองเพื่อให้อภัยแก่ตัวเองไม่เครียด. แล้วก็รู้ทันเรารู้อีกก็รู้ทันอีกรู้อีกก็รู้ทันด้วยด้วยสติสติก็จะถี่ขึ้นเองถี่เองแต่พอขนาดจิตใจถ้าอยากให้มีสติต่อเนื่องไม่อยากให้หลงอันนี้เครียดมาก. อันนี้ก็ต้องรู้ทันรู้ทันความอยากให้มีสติต่อเนื่องรู้ทันแล้วก็. ปล่อยวางไปเอาใหม่แล้วนี่เรียกว่าขาดสติเหมือนกัน. นี่คือเขาฝึกจากประสบการณ์ตรงทอดทิ้งต่างสังเกตเห็นนะ. สังเกตอย่างเงี้ยจากเพี้ยนให้อภัยตัวเองไปเรื่อยแล้วไม่ใช่ว่าก็อยากให้ไม่ลง. แต่ก็เพียรรู้เท่าทันความลงแต่ไม่ใช่ไปกดกรมบังคับให้มันอยากให้มันไม่ลง. เราไปกดขบวนบังคับอยากให้ไปหลงก็ต้องรู้ทัน. อุทานขึ้นมาเอ้ยกดข่มบังคับอยากให้ไม่หลงอยากให้มีสติต่อเนื่องอันนั้นเท่ากับหลงและหลงก็ต้องรู้ทันแล้วล่ะไปแล้วก็เอ้ากลับมา. ผ้าใบกลับมามีสติ. อยู่กับปัจจุบันอย่างปกติอย่างปกติ. อันนี้ก็คือฝึกแบบ. อย่างว่าแบบว่า. ตัวต่อตัวเลย. ระหว่างสติกับกิเลสตัวต่อตัว. สติกับหลงเนี่ยตัวต่อตัวเลย. แดกอย่างเงี้ยคือลบไม่รู้ทันลบไม่รู้ทันลบไม่รู้ทันก็เอาใหม่เอาใหม่กลับไปอยู่กับปัจจุบันล้มรู้ทันกลับมาทีนี้ความมีสติก็จะมากขึ้นเรื่อยเรื่อยต่อเนื่องต่อเนื่อง. เพราะว่า. ดูจากพิจารณาจากโยมจงและไม่ไม่น่าจะ. รกแล้วก็กลับไปอยู่ครับพอดีคํารกแล้วจะกลับไปอยู่ครับไม่ต่อเนื่องเพื่อไม่ให้หลุดจากการบริการทั้งวันทั้งคืนเยอะโยมโจมทําไม่ได้ไม่น่าจะไปดูได้จีนแล้ว. น่าจะฝึกแบบตัวต่อตัวเลยเหมือนกับนักมวยชกอันเดียวตัวเดียวตัวต่อตัวคือระหว่างความหลงกับสติ. โลกมีสติขึ้นมานกมีสติขึ้นมาลงลงไปกับสังกัดปรุงแต่งด้วยด้วยกริยาอากาศใดใดจากสภาวะใดใดก็ตามหลงไปกับสังขารบุตรแตกหลงเพลิงไปกับสังขาดปรุงแต่งหลงไปกดข่มบังคับหลงพยายามจะหนีไป. ผู้ตรวจทัณฑ์หมดแล้วก็เดี่ยวกันตัวต่อตัว. โรงพยาบาลทําอะไรให้เป็นอะไรก็รู้ต้องทานแล้วก็ละไปเลิกวิยะลาไปเยอะเลิกไปเสีย. เดี๋ยวก็เดี๋ยวเดี๋ยวแบบนี้เลยคือตรงไปตรงมา. เหมือนกับชาวป่าชาวดอยเนี่ยต้องตรงไปตรงมาไม่มีเครื่องช่วย. น่าจะเป็นอย่างงั้นนะ. เพราะว่ายงจงมาหาหลวงตาแต่ละครั้งก็ก็ก็มาถึงพูดก็เป็นทําอะหลวงตาก็แนะนิดหน่อยแล้วก็ครั้งที่2มาครั้งนี้ครั้งที่3เอง. เพียงแต่ว่าเป็นผู้ที่เพ. เฮียแล้วเห็นภาพเร็วเป็นเหตุ. แล้วจะเราจะดูสู่ใครไม่ได้. มันก็ต้องดูกันไปยาวยาวเงี้ยดูกันไปเรื่อยเรื่อยแต่ก็มาแต่ละครั้งทําก็ก้าวหน้าพัฒนาไปเรื่อยเรื่อยมันต้องดูกันยาวยาว. แต่มันน่าสนใจคือเป็นเป็นชาวไร่ชาวป่าชาวดอยเดินทางมาไกลมากเลยจากบุรีรัมย์มารถยนต์ด้วยโดยสารเนอะ. มาไกลบ้างมันลําบากมากแล้วก็เดินทางจากป่าออกมาเนี่ยข้างนอกอีกก็ลําบาก. เขาชีวิตเขาลําบากมากอยู่ยากลําบาก. แต่สุดท้ายก็ไม่พ้นขอบเพียรเพียรมีสติเพียรมีสติ. ใช่มั้ยโยมอ้าวพูดหน่อยเป็นไอดอลของหมอเค้าเลยเอานี่ไอดอลพูดหน่อยเอาไมพูดใช้หรือเปล่าเพราะว่าไอ้เรื่องเหล่าเนี้ยยกโจ้ไม่เคยเล่าคุณตาฟังหรอกหลวงตาเพียงแต่รู้สึกว่ามันเป็นอย่างเนี่ยสําหรับยกจง. ไหนเราพูดสิเพราะว่า. มันจริงไม่จริงก็ไม่รู้เพราะว่ามันมันแค่ว่ารู้สึกว่าจนจบเค้าปฏิบัติแบบนี้แค่นั้นเอง. เจ้าค่ะเป็นอย่างงั้นจริงจริงเจ้าคะหลวงตายังไงอธิบายดิ. เป็นยังไงก็เป็นเหมือนกับเราสู้ชีวิตน่ะค่ะเราสู้ชีวิตอยู่กับในป่าในดงเราก็ไม่มีอะไร. คือ3ีก็ไม่มีอยู่คนเดียว10ปีอยู่ในกระท่อมคนเดียวแล้วก็ห่างจากหมู่บ้าน3กิโลอยู่ในดง. ก็ก็ได้ทําตัวนี้. ปฏิบัติไปเรื่อยเรื่อย. ตอนแรกมัน. ตอนแรกมันก็มุ่งมั่นนะมันยากมันยากพ้นทุกข์แต่พอเราทําอะไรกับสิ่งที่มันมันปรากฏกับตัวเราจริงจริงน่ะเราทําเปลี่ยนแปลงเค้าไม่ได้ธรรมชาติน่ะ. เราก็เลยต้องอยู่อย่างเงี้ยต้องสู้สู้เหมือนกับที่หลวงตาว่า. ปฏิบัติไปรู้ไปเข้าใจไปเรื่อยเรื่อย. มีเครื่องล่อบริกรรมอะไรไว้ไหมไม่มีที่ผ่านหลวงตาเพราะว่าอยู่กับพุทโธก็ไม่ได้เราก็ลมก็ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเค้าไม่มีเครื่องรอบไม่มีกําไรกลับได้เลยสู้คนเดียวตอนเดียวเลยเหมือนตัวการตัวต่อตัวเลยคือสติกับกิเลสหรือสติกับความหลงลมก็คือกิเลสนั่นแหละค่ะสติกับกิเลสสู้กับตัวต่อตัวไม่มีใครไปสู้หรอกแต่มันวัดดวงกันเลยสติกับกิเลสวัดดวงกับตัวต่อตัว. ไม่ใช่ว่าเอาตัวเราไปสู้. เค้าเค้าไม่มีเครื่องช่วยไม่มีเครื่องช่วยไม่ต้องเอาอะไรมาช่วย. สติกับกิเลสเท่านั้นเอง. หมออยากซักอะไรก็ได้นะเต็มที่เลย. หมอก็ใจไม่ว่านิยมจบก็ฝึก. ระหว่างสติกับความหลงกิเลสอะสตรีกับกิเลสสติกับกิเลสแบบตัวต่อตัวเลยอะ. เข้าใจมั้ยเข้าใจครับ. หลวงตาพูดแล้วผมก็เข้าใจมากขึ้น. แต่คนอย่างนี้ต้องจิตใจเข้มแข็งจริงนะ. แล้วคนที่แบบ. ก็อาจารย์ชัยกระโดดลงทะเลทุบโดยไม่ไม่ใส่เสื้อชูชีพตายเป็นตายวะ. คือถ้าวาดไปไหว้ไม่ได้ก็เป็นทาสลูกหมาตกน้ําเอาป๋อมแป๋มป๋อมแป๋มป๋อมแป๋มหน่อยยังไงก็. ตายเป็นตายกระโดดเลยอะถอดเสื้อตัวชี้. กระโดดลงทะเลเลยแล้วก็ว่ายยังไงก็ถ้าว่ายว่ายไม่เป็น. ยอมจมน้ําตาย. กระโดดลงไปเลยแล้วก็ยังไงก็ทาสลูกหมาตกน้ําเหรอ. นะคืออย่างเนี่ยคนอย่างนี้ต้องใจเด็ดจริงจริงถ้าถ้าไม่มีเสื้อชูชีพไม่มีเครื่องช่วยแต่แรก. เออใจเด็ดมากเลยอ่ะส่วนใหญ่พวกที่ปฎิบัติแทบหายากเพราะว่าส่วนใหญ่ก็ขี้กลัว. กีกลัวเกาะเกาะเครื่องจูชีพ. เกาะอารมณ์เกาะอะไรอยู่นั่นแหละสุดท้ายมันปล่อยวางไอที่เกาะไม่ได้เกาะอารมณ์โปร่งโล่งเบาสบายเกาะอะไรไม่รู้เกราะว่างว่างเกราะสบายใจเกาะทําอะไรให้เพลินเพลิน. คือดูหนังฟังเพลงเล่นชัดเล่นไลน์เล่นโทรศัพท์มือถือดูซีรีส์อะไรเกาะไปเรื่อยเรื่อยสบายสบายใจไอที่ไม่สบายไม่เอาเลย. ไอ้อย่างงั้นมันไม่เดี่ยวเดี่ยวในใจตนเองเลยเดี่ยวเดี่ยวเลยระหว่างสติกับกิเลสไม่ยอมไม่ยอมไม่ยอมกิเลสเลยไม่ยอมแพ้กิเลสเลย. คือพอพอแพ้ปุ๊บรู้ทันสติรู้ทันแพ้ปุ๊บสติรู้ทันแพ้ปุ๊ปสติรู้ทันเหมือนกับว่าคือต่อยกันบนเวทีเดี่ยวดีกว่าเดียวระหว่างสติกับกิเลสอ่ะสติโดนต่อยลวกไม่รู้กี่ครั้งคือขาดสติอ่ะโดนกิเลสต่อยลวกขึ้นมาอีกครั้งแต่ไม่เคยยอมให้กรรมการนับเลย. ไม่เคยยอมให้กรรมการนับลุกขึ้นเองโดนต่อยรวมกี่ครั้งลุกขึ้นเองเหมือนไม่ยอมให้กรรมการนับเลย. ใจแกร่งจริงจริง. คือเรียกว่าไม่มีวันฮะที่จะล้มแล้วไม่ลุกอ่ะ. ทําเป็นเหมือนตุ๊กตาล้มลุกเลยสติอะสติเหมือนตุ๊กตาล้มลูกก็รู้จักมั้ยตุ๊กตาล้มลุกที่มันเป็นอะไรมั้ยไอ้ตุ๊กตาที่เค้ามีไอ้เหล็กหรือทรายอยู่อยู่ก้นก้นแล้วก็มันโยกไปโยกมาจะจะต่อยจะตีจะล้มแดงมันก็ต้านได้ทําเหมือนสติเหมือนตุ๊กตาล้มลุกเลย. บ้านเดี่ยวประเดี๋ยวเหมือนตุ๊กตาล้มลุกมันไม่ดีที่ว่าเอ้ากิเลสจะต่อยยังไงอะไม่มียอมแพ้. สติลุกขึ้นมาทันทีสติลุกขึ้นมาทันที. หมอซักก็ได้เนี่ยนี่เค้าก็ไม่เคยบอกประวัติเข้าไปฝึกยังไง. มาถึงหลวงตาก็เพียงแต่ถามธรรมไปเลยแล้วก็แก้แก้ภารกิจไปเลยแต่ไอ้ไอ้ที่เค้าปฏิบัติมาในใจอะก็ไม่เคยก็ไม่เคยถามเค้าพวกเนี้ยวันนี้เห็นคุยกับหมอแล้วเหรอเลยแอบสังเกตเค้าดูเป็นแบบนี้น่าจะเป็นแบบนี้. ว่ามันจะเป็นประโยชน์กับ. คนอื่นด้วยไง. ว่าดูหนังฟังเพลงอยู่มั้ยครับแล้วก่อนหน้าเนี้ยครับ. ดูหนังฟังเพลง. ปกติมันอยู่ที่ป่านะคะมันไม่ค่อยมันไม่มีอะไรเลยไฟก็ไม่มีเงี้ยโทรศัพท์ก็เล่นไม่เป็นก็เลยตัวนี้ก็เลยห่างไปแต่ว่าถามว่า. มาถึงตรงเนี้ยเอ่อฟังได้ไม่ได้ได้ทุกสถานการณ์. เพราะว่ามันก็ฟังแค่ข้างนอกข้างในมันก็อยู่ได้ทุกสถานการณ์ไม่ว่าจะข้างนอกจะดิ้นรนหรือจะเสียงดังอะไรขนาดไหนแต่ข้างในเค้าเค้าสงบ. เค้าเค้าเรียกอะไรก็คือ. คือก็ไม่ไม่. ไม่วุ่นวายอ่ะค่ะไม่วุ่นวายจ้ะ. คุณหมอก็ถูกแล้วเมื่อกี้นี้ที่คุณหมอบอกหลวงตาว่า. ข้างในของคุณหมอน่ะ. ไม่เห็นได้อะไรเลยพอไม่เห็นได้อะไรนั่นแหละมันคือได้โดยที่เราไม่ได้มีเจตนาที่จะได้ไงแต่มันได้แล้วแต่คุณหมอยังไม่. เพราะเพิ่งเจอเดี๋ยวเจอไปบ่อยบ่อยก็จะเข้าใจเองค่ะ. คุณป้าผมผมมี. ผมยังอยู่ทั้งโลกผมยังมีผมยังยังดูหนังฟังเพลงอยู่เลยครับผมเป็นเพราะว่าผม. จะคงจะยากกับคุณป้าเยอะครับผมไม่หรอกดูหนังฟังเพลงใครก็ฟังกันหมดทุกคนนั่นแหละ. แต่มันก็มีเวลาที่จะย้อนมาดูข้างในเรามั้ยว่าเออ. ไหลไปกับดูหนังฟังเพลงมั้ย. ถ้ามันไหลไปก็แค่รู้ว่าเออเมื่อกี้มันไหลไปแล้วเออมันสนุกสนานไปแล้วก็แค่นั้นก็เพราะเราแก้ไขอะไรไม่ได้เป็นอาการเนาะ. เป็นเรื่องธรรมชาติฟังได้หมดแหละ. ก็แค่ลูกนั่นแหละเหมือนเดิมแกรู้นั่นแหละครับผมถ้าเราแค่รู้แค่รู้ไปเรื่อยเรื่อย. ความคิดมันจะสั้นลงมันจะสั้นลงความรู้สึกที่เราส่งออกนอก. แบบใช้เคอรี่แบบอุตลุดเลยเนี่ยมันก็จะหยุดหยุดหยุดหยุดขยับเข้ามาเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยสั้นลงสั้นลงก็จะมีกําลังที่จะมาอยู่กับตัวเองดูตัวเองอ่านตัวเองอ่านจิตใจตัวเองได้มันก็ต้องใช้เวลาหน่อย. ก็ป้าก็ยังยังใช้เตั้ง10ปี. หมดแล้วครับผม. สาธุเห็นมั้ย. อ่าวเอว่ะก็มีราชการราชินี.