以下是将佛法讲座翻译为中文，并整合为段落文章： 有时候，很多人过于注重形式和方法，反而忽略了佛法教义的根本。这正是问题所在，因为他们不理解所教的佛法如何在日常生活中应用，如何调整到禅修实践中，以及如何将一切事物联系起来。 （这里有三点，但实际上更多）不明白吗？要重新解释吗？理解了吗？看起来是理解了，但如何实践呢？又如何在日常生活中应用呢？明明还在受苦，对吗？ 仍然感兴趣的是，就像应用时，我们只知道第一步。但今天听到的收获是，认识自己，有觉知，但从未意识到需要再次认识你所认识的对象 (第二步)，我说对了吗？女修行者获益之处在于，她们能够将佛法、修行方法和当下的感受融为一体，这一点非常重要。 实际上，误解在于，当任何现象发生时，就直接关注心门，也就是心中产生的想法、情绪和感受，比如生气，产生了愤怒。请问，一般人会知道自己生气了，修行者会试图放下愤怒，有些人则试图熄灭愤怒，或者有些人沉溺于愤怒。但实际上，愤怒已经自然而然地成为了被觉知的对象。这是一个自然的流程，必须有一个觉知者去觉知愤怒的症状。 实际上，觉知者去觉知愤怒的症状，也是自然产生的。如果没有觉知者，就不会觉知到愤怒的症状，对吗？觉知者和被觉知者必须同时产生，同时消失。因此，愤怒本身并不是烦恼，因为在那一刻，愤怒已经成为了被觉知的对象。前来觉知“觉知者”的那个自然，它本身也是生灭的。但是，全世界的人都一样，因为无明，所以误以为“觉知者”是谁？是“我”。 但事实上，当“觉知者”生灭时，它怎么可能是“我”呢？因此，这是一种觉醒，认识到自然的真相，即被觉知者和觉知者（全世界一直以来误解的“我知”，以为“我知”一定是“我”才能知），但误解在于，存在一种自然。 简单地说，愤怒是一种法尘，是心中被捏造出来的东西，有识蕴去接收和觉知，成为觉知者。因此，这是一个同时产生、同时消失的自然过程，是五蕴按照自然规律运作的正常过程。这就是自然的过程。但因为对心的运作有误解（如果说得更深层一点），心生起时是一种觉性，但一旦有了无明，觉性只能觉知。觉性的样貌是一种自然，它本身没有实体。但佛陀发现了这一点，因此，觉性是佛教的主题。它是一种本来就存在的自然，是已经存在的事物，但它没有实体，无法用眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体和心去接收和觉知。 但佛陀发现了它具有“觉性”，发现了“觉性”。因为通常，地、水、火、风、空气，所有宗教都知道，但是地、水、火、风、空气本身并没有知识。如果土要认识自己，水要认识自己，那就意味着必须有一种元素能够去认知。佛陀因此发现了一种自然，它因此得名“觉性”，因为它没有实际显现的实体，但它具有知识，它可以认知所有元素。它是唯一一种具有自身知识的元素。仅此而已。觉性实际上是纯净的，它不会显现。但因为有无明，一旦有了无明... 老和尚曾对此明确地阐述过，就在去年。当原本没有无明的觉性什么也没有显现，但一旦好像有了无明，也就是说因为它认知了，它就变成了无明，原因在于它有了认知，有了（简单地说）没有觉知者的实体，没有认知的行为，只有知识。但当它变成这样，它就变成了无明，也就是它会问：“是谁在认知啊？”然后它回答：“就让我来认知吧。” 实际上，自然只有认知，但它并不意味着必须有人去认知。但是无明让人感觉到，既然觉性认知了，那么是谁在认知？“就让我来认知吧。” 这就是意识的诞生，生起了有意识的心（可以是心也可以是意），一个没有显现的心（觉性），但当它迷失在无明中，也就是说它执迷于 “觉性，是谁知？” “我知”，它就变成了一个心。 请问它是如何运作的？ 也就是说当我们有感觉的时候，我们知道了，我们有个人来知道我们知道，那就仅仅知道就好，一会它也会知道然后消失，因为它也是因为让我们去学习这些东西才产生的，不是吗？ 就像这样。 那个感觉是被知觉的东西，感觉愤怒，感觉好，感觉不好，感觉满意。这些仍然是被知觉的东西。但是让真正的觉性，它是不显现的。 现在的问题是，自我和本体是在哪里产生的呢？ 也是在这里产生的，在那个不显现的认知中。但是当它变成无明， 它执迷于自己 "谁知？" 它确认那是 "我知"。 简单来说，打个比方，看向那边，看到了吗？ 谁看到？但实际上，它是自己看到的吗？如果说 (真的吗？是这样的吗？) 真的是这样， 它是自己看到的吗？当眼睛接触到图像， 妈妈马上看到。 它是自己看到的。 但看到了吗？ 有一种 Feeling， 一种不知情的 Feeling 产生， 然后变成了 "我看到"。 实际上， 只有看见的发生，看见的发生是五蕴运作的正常程序。 当形象撞击到眼睛， 识蕴接收到， 就产生了看见。 但是这产生了一种 Feeling， 就变成了 "我看见"。 (这个觉性) 但它开始于觉性。 知道之后， 它就这样知道了， 但是它确认 "谁知？" 就 "我知"。 实际上， 只有知道， 没有需要主语。 只有看见，不需要主语。 因此， 因为觉性是无明的。 "谁知？" 是 "我知"。 也就是说，知道的一刻， 觉性是原本纯粹的， 它是无明的， 它执着自我。 然后它执取五蕴。它执取五蕴 (色、受、想、行、识)， 它执取识蕴为 "我"，为 "我的"。 因此，当看见五蕴运作， 形象撞击到眼睛， 产生看见， 识蕴运作， 产生看见， 三样东西碰撞在一起： 形象， 识蕴 (意识)， 结合在一起产生了看见。 但是因为执着，无明执取五蕴作为我的和属于我的。 它就变成了 "我看见"。 因此， 实际上这是一种误解。 误解了所有这些自然程序， 都是它自己运作的， 就是这样运作的， 自己发生的， 它自己运作。 但是误解就在于执着地确认在那些自然现象中存在一个我和属于我的。 因此， 如果真正理解了这一点， 以后再去问感觉， 感觉， 感觉， 是它自己感觉的， 还是真的有谁是感觉的主人呢？ 认为自己是感觉的主人， 但实际上 (不是) 不要赋予主语。 因此， 我们不赋予主语， 我们就这样继续下去， 我们会 （我们没有主语， 不是我们) 当我们有感觉产生时， 让我们认为它不是我们。 不是的。 任何东西产生的时候， 自然就只有刚才说的两种自然， 为了看见自然只有发生和消灭的自然， 和一种不发生也不消灭的自然。 自然就只有这两种。 只有误解的自然以为，不管是生灭的自然，还是不生不灭的自然， 是我和属于我的。 只有这个真相。 没有我和属于我的存在。 没有一种作为我和属于我的感觉。 都在这里消失吧。 作为我和属于我的感觉， 是那从无到有， 然后又消失的"我"！ 因此， 作为"我"的感觉是一直存在的吗？(不是一直存在的) 如果不是一直存在，那就得让它一直存在。不要让"我"消失。保护"我"不要消失。"我"必须一直高兴 (No no no no!) 明白了吗？ 因此可以看到事实上，感觉是"我"， 其实只是一个部分。 它只是生灭的自然现象。 这个 "我" 并没有和生灭的自然， 或是不生不灭的自然分离。 感觉 "我" 是一种生灭的自然现象。 它是怎么产生的呢？ 这是因为那颗心执迷于认知，"是谁认知?" "就让我认知吧!" 看见 "谁看见?" "我看见!" 就像这样。 但实际上它是自己看见， 自己知道。 觉性知道， 但它没有实体。 因此， 这种 "我" 的感觉事实上是一种在生灭的， 被捏造出来的感受。 如果你理解了这个， 无论当下发生什么， 无论任何东西移动， 发生和消失， 都是生灭自然现象。 生灭的东西是真实，是自我吗？(不是，不是。) 因此， 生灭的东西，它怎么可能是真 (不会) 它会是真实的我吗？ (不会。) 这是真理。 仅此而已。 我们称之为 "心" 的不生不灭的自然， 是一种不生不灭的觉性。 在那里完全没有任何事物显示出来，并且不生不灭，它怎么会是真实的我？ 没有生灭的自然， 并且没有任何事物显示出来， 必须要 (会) 会是真实的我吗？ (不会，不会。) 因此， 可以看见在这个自然的本质里， 既有生灭的造作，也有不展现，不生灭的造作，没有办法能够证实是自我。 所以最终才会明白， 自然是无我的。 从来没有真正的自我。 "我" 的存在是不存在的。 所以没有 "我" 需要被摧毁。 所以， 不是修行到没有自我， 而是根本从来没有自我。 所以， 这是一种新的正确的看见。 从前理解的看见是 "我" 看见， 听见是 "我" 听见，知道什么都是 "我" 知道。 觉悟了也是 "我" 觉悟。 这些才是从（没有) 将错误的看见转化成正确的看见。 这不是摧毁任何东西，不是要摧毁 “我”， 或是让 “我” 消失， 或是要去解决什么现象。 但是每一个当下只有任何可以移动，动弹的现象，从无到有，或是从有到无的变化。这是生灭的自然，这是无常，苦，无我，这是无我，不是自己。但是所有生灭的事物，它在哪里生灭？它在天上生灭，在地上生灭，在 (树木) 或者发生（它从心中生灭）但是心在哪里？ 会(要）在什么地方？任何地方都不知道，是的。心没有办法指出它的位置。没有办法指出位置的东西，表示它没有显现，它没有固定，也没有定位点。但是它的确存在，因为所有事情都从心里发生。 因此， 存在着（每）当下就只有在心中生灭的自然，和不生灭的。当它有了正见之后，就没有了 （没有任何）生灭事物的主人，没有不生灭事物的主人。并且没有（正见）的主人。 （再问一个问题，老和尚）(他) 早上（还没有）一开始的时候，老和尚对小奥说，奥伊执着于快乐，好像迷恋于待在舒服的地方，然后将这个（刚刚）奥伊听女修行者说的话，连结起来，当变成有觉知的人的时候，也知道那些被知觉的东西，再次观察觉知者，我们就理解到它是时时刻刻生灭的，这会解决这个问题吗？（所有的一切都是自然，不要追随这种业力。它会缓解我们喜欢待在舒适区的情况，因为我们执取自我作为当下觉知的人，然后知道过去的人，一旦有了觉知者看见的症状，那么当下的觉知者就变成了我们，然后不认识过去的觉知者，它就会变成排斥和推移，它会将当下的觉知者推移到前方孩子的觉知者，但是当下的觉知者会一直待在我们的身上） （但是如果放下当下的觉知者，没有（没有人执取），每一个当下所有的觉知者都没有人执取，那它就不会有实体。它就不会有执取觉知者的那个实体。了解了吗？）（我认为我了解了，但是理解的程度可能还比较肤浅，但是）不，再一次。它是精细的，承认吧，它是最精细的。要能够对这一点有清楚的理解，真的很难。我也想一并解释，因为今天真的非常重要。没有切中要点。 （刚才在这里碰面，妈妈用嘴巴说出来，去帮忙看看那里。直接摧毁那里。一个人就可以结束它。觉知者，觉知者，试图放下觉知者。变成了将自己拿去放下，不断重复进行。现在就变成将自己冷藏。变成了没有及时知道当下，当试图放手的时候，马上，新的觉知者又设定出来了。不管是过去的觉知者，现在的觉知者，还是未来的觉知者。随便吧。随便吧。没有任何的觉知者了。觉知者就结束了。试试看。） 请给我一个机会。对他和女修行者，以及所有修佛之人说。实际上，如果乔伊稍微注意一下，老和尚从早上开始教导的东西，和每一位女修行者试图告诉我们的一件事，每一位妈妈告诉我们的是什么？ 对吗？ 正确的见解是什么？看见正确的。 看见什么正确？ 看见我们认为自己认为是正确的想法。它曾经看见过事物本来的自然状态吗？ 自然是什么？ 就像(女修行者名字）像老和尚或所有其他人告诉我们，自然有两件事： 存在和不存在。 这个就是世上的一切了， 对吗？ 是的。 那不是涅槃。 所有一切的存在。 范围大到整个宇宙， 范围小到我们自身， 或是， 或是成为身体的物质。 或是成为想法、情绪、感觉的能量本身。 我们说没有心，但它有故事。 它有生有灭， 它在这个里面有变化。对吗？ 包含我们定义的东西，称作 “觉知者” 本身。 这就是在不变化里的变化。 这就是在没有里的有。 所有一切的存在就是造作。 所以，如果要问， 哪种修行方式是正确的？ 一定要静静接收吗？ 拿我们自己去接收吗？ 一定要退后一步接收吗？ 一定要前后兼顾， 翻跟斗， 需要知道重复的认知吗？ 或者什么有意义吗？ 因为所有一切都是， 它就是造作。 它只是存在。 有造作。 有合成物。 即使我们转换角度， 无论怎么做， 它都会只是存在。 但是因为我们生来就带着无明， 我们的第一个预设模式就是，我们一定不知道。 然后我们执取， 执取一切。 从外面的名声、财富、房子， 或是任何东西是我们的。 退一步回来到我们自己的身体， 我们的思想、情绪、感觉是我们的。 直到最小最精微的单位 “觉知者”， 我们一直在讨论的。 是我们。 所以产生了刻意， 有意， 企图的， 尝试进入知道一切的行为。 而且让它变成我们认为正确的修行方式。 但实际上， 真正的修行。 如果我们明白它的地图。 它只是在明白事物本来的自然状态。 不是在明白我们认为事物是什么， 或是想要让它变成什么。 它只是在明白自然。 自然有两件事： 有和没有。 然后我们来看看， 而让它变得正确的是， 被执取的东西。 它是 （操）对吗？ 它是在通过看见三相的修行。 看见感受， 心灵，佛法。 所以。 关于修行步骤的问题。 或是修行方式的问题。 或是任何来到这里的问题， 它都只是一个工具， 让我们明白事物本来的自然状态。 （奥姆尝试解释给他们听， 觉知者教导觉知者的版本可以吗？） 再重复一下问题。 如果问题是。 一开始理解， 理解说。 一开始只看见了被知道的情绪。 对吗？ 一开始我们理解修行， 然后看见想法， 情绪、感受， 愤怒等等， 然后放下。对吗？ 但是今天听了之后。 我们从未见过。 那个从没见过的东西，对吗？ 就像这样（是的）。 现在我们就可以说今天学到的东西就是 修行好像说必须有 有去看见的行为，是吗？ （东西走了） 事实上， 你， 女修行者， 老和尚慈悲告诉我们的。 那就是一直存在的自然状态。 每位都讲述那种一直存在的自然状态， 不是去做什么事让它发生。 但是因为， 它生来就从无明， 所以我们不知道那个最内层看最外层的东西不是我们。 它只是一个造作的能量、动能。 昨天妈妈没有讲给我们一个， 我觉得会留下深刻印象的一个吗？ 也就是其中一个说， 我们没有必要让真实的东西变成真实。 我们没有必要让它发生。 在里面， 佛陀看见了。 那就是无明从来不知道的真相。 那就是最深层感觉到这个东西就是我们的感觉。 最后的结果就是 想法、情绪、感觉， 不是的。 生灭了就（发生了就）。 发生了又消失。 但是， 看见的那位。 他好像从来没有自觉。 转身看见， 那也一样是生灭的东西。 只是清楚的知道，最里面那个和我一起出现的，也只是生灭（生灭）。 如果没有情绪，会有一个东西去看见吗？ (没有) 如果我们不谈论觉知者， 我们就不会有关于觉知者的知识了。 要注意！第二步， 事实上。 会不会观察， 我们不介意。 但是请相信佛陀， 按照佛陀所知道的， 那是造作， 不是一个（技）不是一个修行的行为。 不要一直回来认识这个人。 一直要转身认识这个人， 然后这个人就会消失。 这是一样的源于无明的想法。 因为它是一个 “我们”， 进入来观察 “我们的”。 这样我们才可以成为 “三”。 全程无明， 然而事实上那个也不是我们。所以没有必须要做成什么的行为。 然而理解， 就好像明白事物本来的自然。 今天不认识但是今天认识了， 所以今天也不是我们。 (解释一下奥伊和和(名字)莫克的观点) (我的这个吗) 很多。不一样的角度。（角度）会用不同的角度说， 同样的一天结束（女修行者）(他会城市) 女修行者，还有各位信众。觉知者中的觉知者。事实上就像是说，如果说像修行的经验。也是有的。设定觉知者。觉知者。好像有一个“我们”一直在认识、认识、认识。越说必须要认识“我们”，有一个“我们”持续的行为。即使现在说话解释了，好像也会有“我们”一直设定在那里，为了认识、认识、认识，为了看。在“认知”的自然中它本来就存在。要怎么说呢？他认识“我们”了，不是要“我们”去做任何事情，需要一直在认识吗？还是要做什么？它没有主人。 我好像… 就是要知道每一当下里都有合成物。不会去设定“认知”。“我们”要怎么认识？“我们”要如何去知道？就是要知道每一个问题产生。它就只是一个合成物。就是这样而已。不用设定“觉知者”。“觉知者必须要知”。但是就是要看到。就是它变成了一个真正地每一当下，它就是一个合成物，就是“我们”要认识情绪。或者… 它就像是开始学习。开始认识。不是。 （想要看见症状吗？）想要看见“我们”退后出来。它像是开始学习。要如何说？要 “我们”就认识“我们”了吗？不是。它好像必须要累积经验。好像慢慢地看见“我们”。慢慢看见“我们”。慢慢看见“我们”它是生灭的合成物。所以它是一个学习、经验。所以，不用太严肃地说必须要立刻做到。但是必须要慢慢地学习。它是一种累积的经验。好像因为“觉知者”说。或者老和尚说这个东西。所以可以观察到。好像“觉知者”眼睛要来来去去。在里面看见的那个“我们”，就只是。它站立起来，然后好像之后它就可以观察到了。 莫的啊，好像不用。如果不这样做的话。它会在日常生活中设定“我们”作为“觉知者”。但是好像一直在做。就像是说，一旦得到了，它就会变成一种方式。好像说了之后就会感觉用这种方式“我们”会设定“我们”作为“觉知者”。然后认识。就会一直往后、往后退。它好像…像这种东西它自己会知道。我们没有办法做什么的。我们没有办法设定“我们”作为“觉知者”的。所有的一切都会自己产生。即使他心里，他就会知道他自己会明白。但是如果所有，好像有“我们”在里面。感觉它不是这样的。他是自己会的。但是他也会自己知道。就像那样。他会放开自己，但它却不会要怎样的。但是他会知道。那个东西，它就不会太有意义了。不会被认为是“认知我们”，或是“我们”什么？不是的。好像生活中（东），它就没有意义。它没有影响。（做）不管好还是不好。 所以好像用这种方式我好像做了一年多。一直设定“我们”认识、认识。往后退。就“你们”没有。试过了，没有成功。试过了 （比较好）完全没有成功。变成了有“我们”一直站在底层。但是如果不自私，就会成功。（说）在日常生活中自私， 不是说不自私为了“我们”要得到什么。但是就像可以不用自私的生活吗？好像“我们”教导说“儿子”是这样。可以有这种个性吗？就是… 它是。不是期待不自私然后我们就会开悟。或者即将可以做什么事情。使用自私的生活，在我们生活（笔记本）我们这样生活可以吗？用这种方式可以。不是期待不自私是为了我们会到达什么。但是使用不自私的生活。 （对于米说的那种方式，会不喜欢）在这种方式下。为了“我们”会理解佛法。或是清晰的教导修行。不是的。他会用这种方式对待可以做的。所以不是修行佛法。但是好像我们教导“儿子”成为一个好人可以吗？什么（会）自私可以吗？人可以吗？人可以吗？是这种方式。好像就变成一种新习惯的心。但是“我们”不用做什么。这是一种新的习惯，就是不用为“我们”做任何事。这将会是一种新的习惯，就是为集体做事。但是不是说。等一下你们误解了。不自私表示。我们必须要每次都考虑到别人的好处。不是的。但是每次它为了“我们”自己而捏造的。就不用顺从它就好了。但是不要捏造其他事情是为了去做给其他人。但是每次它是为了它自己而捏造的时候，就停止。(没有。如果说要放入“觉知者”，没有成功，这个没有成功） （走到这边）(心死新生命吗?) 但是也有得到益处 （眼） 想请回去问老和尚。 想回去问大家。 回去问女修行者。 也就是在奥这边， 好像要彻底地读懂自己的心， “我们”有什么目标？ “我们”正在做的这个。 “我们”有什么目标？ 它一定会有很深的目标在里面。 这个问。 如果走来奥这边。 是一个想很多的人。 想什么就不知道。会是容易心情低落的人。 如果问目标是什么？ 就是想要成为一个不多想的人。拥有简单的快乐等等。 这正好也叫奥。 所以这样，或许可以试试看。 好像可以试试看。 问自己有什么目标。 例如我们为什么会有这种看、放下又看的行为？ 原因在于，我们想要不被苦。 那么当我们知道的时候， 那么，奥的目标，目标就是我们想要不被苦。 然后我们来听佛法之后也知道了， 啊，也就是要没有“我们”才行。 必须要没有“我们”。 那么要怎么做呢？ 他就会教导目标是要如何让我们没有“我们”？ 通过认知然后放下， 对吗？ 但是“我们”忘记了一件事情。 事实是， 没有 “我们”。 没有 “我们”。 所有任何出现的行为， 根本就不是“我们”。 自动地、 自动地。 所以说要有信心。 相信。 相信真相。 相信没有“我们”。 但是 “我们”。 忘记。设定目标在里面， 直冲。 Ok， 得到了。 下一个。 Ok， 放下， 对吗？ 知道了。 看见了， 对吗？ 看见了。 看见了。 看见了。拿“我们”来看见。 但是看见这个词。 也不是我们常用的词。 所以“我们”看见了啊！ 如果是那样看见的话。 就是有“我们”站在那里。 但是看见就是， 如果是知道的话， 就是心看见心， 就是心它已经在看见心了。 然后如果知道说它已经知道这件事， 那一切都是自然发生的， 最重要的是没有“我们”。知道，结束。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- บางที。 คือคนจำนวนมากมุมุ่งเอารูปแบบและกับวิธี。 บอกหลักธรรมจะไม่ฟังตรงนี้้แหละปัญหาไม่มีตลอดเขาจะไม่เข้าใจว่าหลักธรรมที่บอกไปว่าจะไปใช้กับชีวิตประจำวันเอาไปใช้กับชีวิตประจำวันยังไงจะเอาไปเข้ากับกับวิธีในการปฏิบัตินั่งสมาธิจยังไงมันจะทำให้คนตรงไหน。 ใช่ไหม。 3ข้อมีมากกว่านี้。 ไม่เข้าใจไหมอธิบายใหม่ให้。 เข้าใจไหมเนี่ยดูเหมือนจะเข้าใจว่าแล้วจบเข้าใจจะไปปฏิบัติยังไงตรงไหนแล้วก็จะประจำวันยังไงกำมีทุกข์อยู่นะใช่ไหม。 ยังสนใจตรงนึงอยู่ที่ว่า。 เหมือนกับเวลาเอาไปรู้นะคะสเต็ปที่หนึ่ง。 แต่สิ่งได้จากการฟังวันนี้นะคะรู้ตัวเองไปรู้มีสติรู้แต่ว่าไม่เคยรู้เลยว่าต้องรู้สิ่งที่เอาไปรู้อีกรอบนึงที่สอง。 พูดถูกไหมคะแม่ได้ประโยชน์โยมาเป็นเนื้อเดียวกันได้หลักฐานวิธีการปฏิบัติความบรรทุกในปัจจุบันมันจะเป็นเน，ื，้，อเดียเ，ป，็，น，เ，ด，ี，ย，ก็ได้ตรงน，ี，้。 สำ，คัญมาก。 คืออย่างนี้จริงๆความเข้าใจผิดเนี่ยมันอยู่ที่ว่า。 พอเวลาที่มันมีปรากฏการณ์อะไรท่านดูกันที่ประตูใจไปเลยนะความคิดอารมณ์ความรู้สึกเลยที่แตเกิดขึ้นมาในใจเนี่ยอย่างเช่นโกรธมีความโกรธเกิดขึ้นถามว่าทุกทีคนทั่วไปก็จะแบบก็รู้แหละว่าโกรธผู้ปฏิบัติก็จะปล่อยวางความโกรธ。 พยายามปล่อยวางความโกรธหรือบางคนก็ไปไล่ดับความโกรธหรือบางคนก็ติดไปกับความโกรธแต่จริงๆความโกรธจริงๆมันกลายเป็นสิ่งที่ถูกรู้ไปแล้วโดยธรรมชาติอันนี้เป็นกระบวนการธรรมชาตินะที่มันจะต้องมีผู้รู้ไปรู้อาการโกรธจริงๆผู้รู้เนี่ยไอ้เ。 นี่ย。 ที่ไปรู้อาการโกรธจริงๆนะอันนี้มันก็จะเกิดขึ้นโดยธรรมชาติถ้าไม่มีผู้รู้ก็จะไม่รู้อาการโกรธถูกไหมผู้รู้กับสิ่งที่ถูกรู้มันต้องเกิดพร้อมกันดับไปพร้อมกันน่ะเพราะฉะนั้นเนี่ยแต่ตัวความโกรธเ。 นี่ย。 มันไม่ได้เป็นกเลสอะไรของมันหรอกเพราะอยประเด็นตรงนั้นน่ะเพราะความโกรธขนาดนั้นน่ะมันกลายเป็นสิ่งที่ถูกรู้ไปแล้วเพราะตรงนั้นน่ะธรรมชาติที่มารู้ว่าไอ้ผู้รู้เนี่ยนะที่มันรู้ว่าการโกรธตัวมันเองก็เกิดดับแต่คนทั้งโลกเหมือนกันเพราะวิชามันเข้าใจว่าผู้รู้ร。 ู้เนี่ยคือใครคือกู。 แต่ความจริงอ่ะผู้รู้นี้ในเมื่อมันเกิดดับมันจะเป็นกูได้ยังไงอ่ะ。 เพราะฉะนั้นมันจึงเป็นการตื่นขึ้นมาตื่นขึ้นมารู้ความจริงของธรรมชาติว่าไอ้ความสิ่งที่ถูกรู้กับไอ้ผู้รู้ไอ้กูรู้ที่เคยเข้าใจผิดกันมาทั้งโลกเหมือนกันหมดแหละจะกี่คบกี่ชาติก็คิดว่ากูรู้ต้องเป็นกูสิกูรู้ใครจะไปรู้แต่มันเข้าใจผิดตรงนี้ว่ามันมีธรรมชาติหน。 ึ่งน่ะ。 คือพูดง่ายๆว่า。 ความโกรธเป็นธรรมอารมณ์。 เป็นสิ่งที่ปรุงแต่งขึ้นมาที่ใจมันมีวิญญาณอาฐรรนะที่ไปรับรู้เป็นผู้รู้เพราะฉะนั้นมันเป็นธรรมชาติที่มันเกิดคู่กันดับพร้อมกันเป็นอย่างนี้เป็นกระบวนการทำงานธรรมดาของขันห้าตามธรรมชาติอันนี้คือกระบวนการธรรมชาติแต่เพราะมันมีความเข้าใจผิดของถ้าจะพูดกันเ。 บื้องลึกเลยนะจิตเนี่ย。 เพราะมันเกิดขึ้นมามันเป็นภาพรู้นะแต่เพราะมันมีวิชาปุ๊บนะ。 ถ้ารู้มันได้แต่รู้ไง。 ถ้ารู้หน้าเป็นธรรมชาตินึงมันไม่มีตัวตนของมันจริงๆมันไม่มีเลยแต่พระพุทธองค์ทรงค้นพบเพราะฉะนั้นถ้ารู้จึงเป็นเรื่องของพระพุทธศาสนามันเป็นธรรมชาติที่มีอยู่แล้วเป็นสิ่งหนึ่งที่มีอยู่แล้วแต่มันไม่มีตัวตนเอาตาไปรู้มันเอาหูตาจมูจมูกลิ้นไกลใจไปรับรู้มันไ。 ม。 ่。 ไ。 ด้。 แต่พระพุทธองค์ทรงค้นพบว่ามันมีธรรมชาติรู้ค้นพบชาติสุรู้เพราะว่าปกติธาตุดินน้ำลมไฟอากาศทุกศาสนารู้จักหมดแต่ธาตุดินน้ำลมไฟอากาศไม่มีความรู้ในตัวมันเองถ้าดินมันจะรู้จักตัวมันเองน้ำจะรู้จักตัวมันเองแสดงวามันต้องมีภาพหนึ่งที่มันสามารถรู。 ้ได้。 พระพุทธถึงค้นพบมันมีธรรมชาตินึงมันเลยได้ชื่อว่าธาสรู้เพราะมันไม่มีตัวตนปรากฏจริงๆแต่มันมีความรู้มันรู้ทุกภาพได้เป็นทาเดียวที่มีความรู้ในตัวมันเองแค่นี้ถ้ารู้จริงๆนะบริสุทธิ์นะมันไม่ปรากฏแต่เพราะมีวิชาเพราะมีวิชาปุ。 ๊บนะ。 ตรงนี้องค์หลวงตาท่านเคยแสดงไว้หมดอย่างชัดเจนเลยอ่ะเป็นปีผ่านมาแล้วเนี่ยทันทีที่ถ้ารู้เดิมที่ไม่มีวิชาเนี่ยมันไม่มีอะไรปรากฏแต่เพราะทันทีที่เหมือนกับวามันเป็นอวิชาคือเพราะมันรู้ปุ๊บเนี่ยมันเป็นอวิชาตรงที่วามันมีรู้มีพูดง่ายๆวามันไม่มีตัวตนของผู้。 ร。 ู。 ้。 นะ。 ไม่มีกิริยาอาการรู้มีแต่ความรู้。 แต่พอมันอย่างนี้。 มันก็เป็นอวิชาคือมันถามใครรู้วะก็กูรู้แล้วกัน。 คือจริงๆธรรมชาติน่ะมันมีแต่รู้แต่มันไม่ได้หมายความว่าต้องใครไปรู้หรอกแต่พ่ออวิชาทำให้รู้สึกว่าไอ้ถ้ารู้นะมันเข้าใจว่าในเมื่อรู้แล้วนใครรู้กูรู้แล้วกันคือการอุบัติขึ้นของดวงจิตเกิดจิตวิชาขึ้นมาคือแทนที่จะเป็นธาสุรู้ที่ไม่ปรากฏ。 อะไร。 พ่อมันหลงเป็นนอวิชามันเกิดดวงจิตดวงใจ。 จะจิกหรือใจก็ได้ที่ไม่ปรากฏอะไรดวงใจก็ได้ที่ไม่ปรากฏอะไรทาตุรู้นะแต่พอมันมันหลงเป็นอวิชาคือมันหลงว่าถ้านรู้นะใครรู้กูรู้มันเลยกลายเป็นมีดวงใจขึ้นมาถามเป็นภาไงขึ้นก็คือพอเรามีความรู้สึกเกิดขึ้นเราเราก็รู้เราก็มีคนนึงมารู้ว่าเรารู้ก็ให้รู้แค่นั้นแ。 หละว่า。 เดี๋ยวมันก็รู้แล้วมันก็。 มันก็ดับไปเพราะมันก็เกิดจากให้เราเรียนรู้กับสิ่งเหล่านี้。 ไปเรื่อยๆใช่ไหมคะ。 อย่างนี้。 ไอ้ตัวความรู้สึกอ่ะเป็นสิ่งที่ถูกรู้。 รู้สึกโกรธรู้สึกดีรู้สึกไม่ดีรู้สึกพอใจสิ่งนี้ยังเป็นสิ่งที่ถูกรู้แต่ให้ถ้ารู้จริงๆอ่ะมันไม่ปรากฏ。 แต่คันนี้ถามว่าความเป็นตัวตนความเป็นตัวกูเกิดตรงไหนก็เกิดตรงนี้แหละไอ้ที่รู้ที่ไม่ปรากฏแต่พอมันเป็นอวิชาคือมันหลงยึดถือตัวมันเองอ่ะว่าใครรู้มันไปยืนยันว่าเป็นกูรู้。 เอาง่ายๆนะถ้าเทียบง่ายๆนะมองไปเนี่ยเห็นไหมเห็นไหม。 ใครเห็น。 แต่จริงๆน่ะมันเห็นของมันเองไหมถ้าพูดกันถือไม่ถึงไหมถึงไหมจริงๆนะมันเห็นของมันเองไหมมันที่ตากระทบกับภาพแม่เห็นเลยมันเห็นของมันเองแต่เห็นไหมมันมีฟิลลิ่งหนึ่งบอกขึ้นมาด้วยความไม่รู้กลายเป็นกู。 เห็น。 จริงๆมันมีแต่การเห็นเกิดขึ้นนะ。 การเห็นเกิดขึ้นเนี่ยเป็นการทำงานตามปกติของขันห้า。 ทันทีที่รูปกระทบตาวิญญาณอาคารรับรู้เกิดการเห็น。 แต่มันไปกอกฟิลลลิ่งนึงอ่ะกลายเป็นกูเห็น。 ถ้ารู้นี้แต่มันเริ่มต้นจากภาพรู้นี่แหละพอรู้เสร็จมันก็รู้นั่นแหละแต่มันไปยืนยันว่าใครรู้ก็กูรู้จริง，ๆ，ม，ั，น，ม，ี，แต่，ร，ู，้，ไ，ม่ได้ว่าต้，อ，ง。 มีประธาน。 มันมีแต่การเห็นไม่ต้องมีประธาน。 เพราะฉะนั้นเนี่ยเพราะถ้ารู้มันเป็นอวิชาใครรู้เป็นกูรู้เพราะรู้ปุ๊บนะไอ้ธาตรู้คือจิตเดิมแท้มันเป็นวิชาปุ๊บนะมันหลงยึดถือเป็นตัวเป็นตนแล้วมันไปยึดขัน์ห้า。 มันเข้าไปยึดขัน์ห้ารูปเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณมันไปยึดวิญญาณอขรรนะว่าเป็นกูเป็นของกูเพราะฉะนั้นทันทีที่เห็นฉันห้าทำงานรูปกระทบตราเกิดการเห็นเกิดขึ้นวิญญาณขัน์ทำงานเกิดการเห็นสามสิ่งกระทบกันคื。 อรูป。 วิญญาณขัน์จวิญญาณผสมกันเกิดการเห็น。 แต่เพราะวามันหลงยึดถือยวิชามันหลงยึดถือขันห้าเป็นตัวกูของกูมันเลยกลายเป็นกูเห็น。 เพราะฉะนั้นเนี่ยจริงๆมันจึงเป็นความเข้าใจผิด。 เข้าใจผิดว่าไอ้กระบวนการธรรมชาติทั้งหมดที่มันรันเองอ่ะมันเป็นของมันอย่างนี้แหละเป็นไปเองมันเป็นไปเองแต่ความเข้าใจผิดก็คือการไปหลงยืนยันว่าเป็นตัวกูของกูในธรรมชาติเหล่านั้น。 เพราะฉะนั้นเนี่ยถ้าเข้าใจตรงนี้จริงๆต่อไปความรู้สึกที่ไปถามที่รู้สึกรู้สึกรู้สึกมันรู้สึกของมันเองหรือ，ม，ีตัวใค，ร，เ，ป，็，น，เ，จ，้าของความรู，้。 สึกจริงๆ。 คิดว่าตัวเองอ่ะเป็นเจ้าของความรู้สึกแต่จริงๆแล้วไม่ให้มีประธาน。 เพราะฉะนั้นเนี่ยเราไม่มีประธานแบบนี้ไปเรื่อยๆเราก็จะเราไม่มีประธานไม่ใช่เราพอเรามี。 มีความรู้สึกเกิดขึ้นก็ให้เราคิดซะวามันไม่ใช่เรา。 ไม่ใช่ทันทีที่มีสิ่งใดก็ตามธรรมชาติเนี่ยมันจึงมีธรรมชาติแค่สองสิ่งที่พูดมาเมื่อกี้ทั้งหมดเพื่อให้เห็นว่าธรรมชาติน่ะมันมีเพียงธรรมชาติปรุงแต่งที่เกิดดับกับธรรมชาติหนึ่งที่ไม่เกิดไม。 ่ดับ。 ธรรมชาติมีอยู่แค่สองมันมีเพียงความหลงผิดที่ไปเข้าใจว่าไอ้ธรรมชาติไม่ว่าจะเกิดดับหรือธรรมชาติไม่เกิดไม่ดับเนี่ยเป็นตัวกูของกมีแต่ความจริงตรงนี้ไม่ได้มีความเป็นตัวกูของกูไม่ได้มีเอาและความรู้สึกเป็นตัวกูของกูพลอยกันตรงนี้เลยนะความรู้สึกเป็นตัวกูขอ。 งกูมันคือสิ่งที่กูขึ้นมาจากไม่มีเป็นมิมีแล้วดับไป。 เพราะฉะนั้นความรู้สึกเป็นตัวกูน่ะ。 มันอยู่ตลอดไหม。 ไม่ตลอดนะไม่งั้นก็ต้องให้มันอยู่ตลอดอย่าให้กูหายรักษากูไม่ให้หายกูต้องดีใจให้ได้ตลอด。 no no no noเห็นไหมเพราะฉะนั้นเนี่ยมันถึงเห็นว่าจริงๆไอ้ความรู้สึกเป็นตัวกูจริงๆมันก็คงตกอยู่ในส่วนหนึ่งมันเป็นธรรมชาติฝ่ายปรุงแต่งที่เกิดดับ。 ตัวกูจึงไม่ได้แยกต่างหากออกมาจากธรรมชาติที่เกิดจากหรือธรรมชาติไม่เกิดจากความรู้สึกเป็นตัวกูเป็นธรรมชาติฝ่ายเกิดจาก。 และเกิดขึ้นมาได้ไงก็เกิดจากความหลงยึดถือไอ้จิตน้ำมันหลงรู้ใครรู้ว่างนกูรู้แล้วกันเห็นใครเห็นกูเห็นแล้วกันอย่างนี้แต่จริงๆมันเห็นของมันเองมันรู้ของมันเองถ้ารู้มันรู้。 แต่มันไม่ได้มีตัวตน。 เพราะฉะนั้นเนี่ยไอ้ความรู้สึกเป็นตัวเราจริงๆเนี่ยมันจึงเป็นธรรมชาติฝั่งสังขารปรุงแต่งที่เกิดดับเพราะฉะนั้นถ้าเข้าใจตรงนี้จริงทุกปัจจุบันขณะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นน่ะ。 สิ่งใดที่เคลื่อนไหวเกิดดับได้เป็นธรรมชาติไฟเกิดดับทั้งหมดสิ่งเกิดดับเป็นอัตราตัวตนได้ไหม。 ไม่ได้ไม่ได้เพราะฉะนั้นสิ่งเกิดดับนะมันจะเป็นธรรไมมันจะเป็นอัตราตัวตนได้ไงไม่ได้สิ่งนี้คือสัจจะธรรมแค่นี้ธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับนะที่เราเรียกว่าใจเป็นธาตุรู้ที่ไม่เกิดไม่ดับถามว่าความที่ไม่มีอะไรปรากฏเลยแล้วไม่เกิดไม่ดับเลยนะจะเป็นอัตราตัวตนไ。 ด。 ้。 ไ。 หม。 ธรรมชาติไม่เกิดไม่ดับแล้วไม่มีอะไรปรากฏเลยอ่ะก็ต้องจะเป็นอัตราตัวตนได้ไหมไม่ได้ไม่ได้เพราะฉะนั้นจึงเห็นว่าในธรรมชาติสิ่งนี้ทั้งธรรมชาติที่เป็นสังหารปรุงแต่งที่เกิดดับทั้งธรรมชาติที่เป็นวิสังขารที่ไม่ปรากฏอะไรที่ไม่เกิดไม。 ่ได้。 ไม่สามารถยืนยันเป็นอัตราตัวตนได้เลยจึงรู้ว่าท้ายสุดธรรมชาติมันจึงเป็นอัตราไม่เคยมีอัตราอยู่จริงความเป็นตัวกูไม่มีอยู่จริงจึงไม่มีตัวกูต้องถูกทำลาย。 เพราะฉะนั้นมันจึงไม่ใช่ปฏิบัติไปจนตัวเราไม่มีไม่ใช่มันไม่เคยมีตัวเราตั้งแต่แรกอยู่แล้วเพราะฉะนั้น，ม，ั，น，จ，ึ，ง，เ，ป，็，นก，า，ร，เ，ห็นใหม่ที，่，เ。 ป็นสมาธิ。 ที่เคยเข้าใจว่าเห็นก็เป็นกูเห็นได้ยินก็เป็นกูได้ยินรู้อะไรก็เป็นกูรู้รู้แจ้งก็เป็นกูรู้แจ้งสิ่งเหล่านี้ต่างหากที่มันจากมิความเห็นผิดเปลี่ยนเป็นความเห็นถูกมันไม่ใช่เป็นการทำลายอะไรไม่ใช่ต้องไปทำลายตัวกูหรือทำให้ตัวกูหายไปหรือไปแก้ไขปรากฏก。 ารณ์。 แต่มันทุกปัจจุบันมีแต่ปรากฏการณ์ไหนก็ได้ที่เคลื่อนไหวกระทุกกระดิกได้จากไม่มีเป็นมีจะมีระดับไปมันเป็นธรรมชาติเกิดดับมันเป็นอันนี้จังทุกแผอนัตามันเป็นอนัตาไม่ใช่ตัวใช้ตน。 แต่สิ่งเกิดดับทั้งหมดถามวามันเกิดดับที่ไหนมันเกิดดับบนฟ้ากดดับในดินเกิดดับต้นไม้หรือเกิดมันเกิดจา，ก，ใ，น，ใ，จ，แ，ต，่，ใ，จอ，ย，ู，่ตรงไหนจะ，อ，ย。 ู่，ตรงไหน。 ตรงไหนก็ไม่รู้ใช่ใจอ่ะบอกไม่ตำแหน่งไม่ได้เลยสิ่งที่บอกตำแหน่งไม่ได้นะหมายความวามันไม่ปรากฏมันไม่มีที่ตั้งมันไม่มีจุดให้กำหนดแต่มันมีอยู่เพราะทุกสิ่งล้วนเกิดจากที่ใจ。 เพราะฉะนั้นเนี่ยมันจึงมีทุกปัจจุบันจึงมีเพียงธรรมชาติที่เกิดจากในใจที่ไม่เกิดดับ。 เมื่อมันเป็นสมาชิกเสียแล้วน่ะมันก็ไม่มีเจ้าของทั้งไม่มีเจ้าของทั้งสิ่งเกิดดับไม่มีเจ้าของทั้งสิ่งไม่เกิดไม่ดับ。 และก็ไม่มีเจ้าของสมมาทิิ。 ถามเพิ่มนิดนึงนะคะ。 หลวงตาเขาเมื่อเช้ายังไม่ตอนแรกที่หลวงตาพูดกับออยว่าออยอ่ะติดสุขเหมือนกับว่า。 ไปติดอยู่กับตรงที่ว่าเราอยู่สบายแล้วแล้วเอาตัวเมื่อกี้อ่อยฟังแม่ชีพูดเนี่ยมาconnectกันว่า。 พอเป็นผู้รู้แล้วก็รู้ว่าสิ่งที่รู้เนี่ยไปสังเกตผู้รู้อีกทีนึงเราก็เข้าใจวามันเกิดดับตลอดเวลาเนี่ยมันจะมาคลี่คลายตรงนี้ได้ไหมทั้งหมดเป็นมชาติไม่ไปทำตาม。 ติดกรรมแบบนี้มันจะมาคลายที่ว่าเราชอบไปอยู่ติดอยู่ตรงๆที่เราไปมีตัวเราไปติดอยู่ในแชว่างโลกสบายเนื่องกากเรายึดเอาตัวเราเป็นผู้รู้ตัวปัจจุบันไว้แล้วก็ไปรู้ตัวอดีตแล้วก็พอมีอาการผู้รู้เห็นผู้มันก็เป็นผู้รู้ปัจจุบันก็กลายเป็นตัวเราแล้วไม่รู้ผู้รู้ใ。 น。 อ。 ด。 ีต。 มันจะกลายเป็นวามันจะผลักเลื่อนมันก็มันจะเลื่อนผู้รู้ปัจจุบันเนี่ยเลื่อนไปเป็นผู้รู้ในเด็กข้างหน้าเราแต่ผู้รู้ปัจจุบันจะไปอยู่ที่ตัวเราเรื่อยไปเลย。 แต่ถ้าปล่อยวางผู้รู้ปัจจุบัน。 ไม่มีว่าไม่มีผู้ยึถือทุกผู้รู้ทุกปัจจุบันไม่มีผู้จะดถือเลยมันก็จะไม่มีตัวตน。 มันจะไม่มีตัวตนที่มันมีตัวตนยึดผู้รู้นี่เอง。 เข้าใจหรือยคิดว่าเข้าใจแต่วามันความระดับของความเข้าใจอาจจะตื่นอยู่แต่ว่าๆไม่อีกรอบนึงวามันเอียดยอมรับเอียดที่สุ。 ดคนที่จะ。 ชัดเจนตรงนี้แจ่มแจ๋วได้ยากจริงๆ。 ก็อยากจะอธิบายรวมเพราะว่าวันนี้สำคัญมากเลย。 ไม่ตรง。 เมื่อกี้เจกันตรงนี้。 แม่แม่โมออกมาด้วยไปช่วยดูสิตรงนี้เลยถล่มตรงนี้สิคนเดียวจบเลยตรงนี้ผู้รู้ผู้รู้ผู้รู้พยายามจะปล่อยวางผู้รู้ก็กลายเป็นเอาตัวเราไปปล่อยวางมันซไปเรื่อยไปเรื่อยๆตอนนี้มันก็เลยเอาตัวเราไปแช่มันกลายเป็นว่าไม่ทันรู้ตัวปัจจุบันเมื่อจะปล่อยทันพยายามไม่ทัน。 บื่กลายเป็นผู้รู้ตัวใหม่ตั้งมาเลย。 จะเป็นผู้อดีตผู้รู้ปัจจุบันผู้อนาคตช่างมันเถอะช่างไม่มีเลยไม่มีผู้เลยผู้รู้ก็จบเลย。 ลองดูซิ。 ขอโอกาสค่ะเขากับคุณแม่ชีแล้วก็ญาติดทำทุกท่านนะคะ。 จริจริงถ้าจอย。 สังเกตนิดนึงสิ่งที่หลวงตาท่านสอนตั้งแต่เช้าอ่ะค่ะแล้วก็สิ่งที่แม่ชีทุกคนพยายามเล่าให้ฟังอย่างนึงที，่，แ，ม，่，ท，ุ，ก，ท，่า，น，เ，ล，่าให้ฟังอ่，ะ，ค。 ือเรื่อง。 ถูกไหม。 สมาธิคืออะไร。 เห็นถูกชายเห็นอะไรถูก。 เห็นความคิดว่าเราคิดว่าคิดถูกมันเคยเห็นธรรมชาติแบบที่ธรรมชาติเป็นนะคะธรรมชาติมันคืออะไร。 ก็อย่างที่แม่นยอย่างที่อย่างที่หลวงตาหรือทุกคนเล่าให้ฟังธรรมชาติอ่ะมีสองอย่างคือสิ่งที่มีแต่สิ่งไม่มี。 สิ่งนี้มันคือทุกอย่างในโลกเลยถูกไหมใช่ที่มันไม่ใช่นิทานนะคะความมีทุกอย่าง。 สโคปใหญ่ไปเป็นจักรวาลสโคปเล็กมาเป็นตัวเราหรือเป็นเป็นสารที่เป็นร่างกายหรือเป็นพลังงานเองที่เป็นความคิดอารมณ์ความรู้สึกพลังงานที่เราบอกว่าใจไม่มีแต่มันมีเนื้อเรื่องมันมีการเกิดจากมันมีความเคลื่อนไหวอยู่ในนี้ถูกไหมรวมถึงตัวที่เราอ่ะกำหนดว่าสิ่งนี้。 เรียกว่าผู้รู้เองก็ตาม。 มันคือความเคลื่อนไหว。 ที่อยู่ในความไม่เคลื่อนไหวเป็นความมีที่อยู่ในความไม่มี。 ความมีทุกอย่างเป็นความปรุงแต่ง。 เพราะฉะนั้นถ้าจะถามว่า。 วิธีการปฏิบัติแบบไหนถูกจะต้องรับรู้เฉยๆไหมเอาตัวเราไปรับรู้ไหมจะต้องถอยหลังมารับรู้จะต้องเลี้ยงหน้าหลังตีลังกาจะต้องรู้ซรู้ไหมหรืออะไรมีความหมายอะไรไหม。 เพราะทุกอย่างคือ。 มันคือความปรุงแต่งทั้งหมดมันเป็นแค่ความมีความมีความปรุงแต่งสังขารต่อให้เราจะพลิกมุมไหนทำอะไรยังไงมันจ，ะ，เ，ป็นแค่ฝั่งขอ，ง，ค。 วามมีเลย。 แต่เพราะว่าเราเกิดมาพร้อมมกับวิชา。 defaultหมดวดแรกเราเลยคือเราต้องไม่รู้และเรายึด。 ยึดทุกอย่างเลยตั้งแต่ข้างนอกแบบชื่อเสียงเงินทองบ้านหรืออะไรเป็นของเรา。 ถอยหลังมาจนถึงตัวเราเนี่ยร่างกายเรา。 จิตใจเราความคิดอารมณ์ความรู้สึกของเราเป็นเราจนถึงหน่วยเล็กๆละเอียดผู้รู้ที่เราคุยกันอยู่เนี่ยเป็นเรามันเลยเกิดพฤติกรรมของการจงใจตั้งใจเจตนาพยายามที่จะเข้าไปรู้ทุกอย่างให้ได้。 แล้วก็ทำให้มันเป็นแบบที่เราคิดวามันคือการปฏิบัติที่ถูก。 แต่จริงๆแล้วอ่ะค่ะการปฏิบัติธรรมจถ้าเราเข้าใจแผนที่มันทั้งหมดนะมันคือเป็นแค่การเข้าใจธรรมชาติแบบที่ธรรมชาติเป็น。 ไม่ใช่เข้าใจธรรมชาติแบบที่เราคิดวามันเป็นหรืออยากให้มันเป็น。 มันคือเป็นแค่การเข้าใจธรรมชาติค่ะว่าธรรมชาติมันก็มีสองสิ่งมีความมีแล้วก็ความไม่มี。 แล้วเราก็มาดูว่าและไอ้สิ่งที่มันทำให้ถูกอ่ะคือสิ่งที่ยึดอยู่มันก็คือไอ้เหี้ใช่ไหม。 มันก็คือการปฏิบัติผ่านการเห็นตัวอย่างการเวทนาจิตธรรม。 เพราะฉะนั้นคำถามเกี่ยวกับเรื่องขั้นตอนการปฏิบัติหรือวิธีการปฏิบัติหรืออะไรก็ตามมาค่ะ。 มันเป็นแค่เครื่องมือที่จะทำให้เราอ่ะเข้าใจธรรมชาติแบบที่ธรรมชาติเป็นเท่านั้นเอง。 ออมลงอธิบายให้ฟังเพิ่มที่ว่าผู้รู้สอนผู้รู้เวอร์ชั่นหนึ่งได้ไหม。 ทวนคำถามจนิดนึงถ้าถามคือตอนแรกอ่ะเข้าใจนะเข้าใจว่าอ่ะตอนแรกอ่ะเห็นแต่อารมณ์ที่ถูกรู้ใช่ป่ะตอนแรกเราเข้าใจว่าการปฏิบัติแล้วก็เห็นความคิดอารมณ์ความรู้สึกความโกรธอะไรแล้วก็ปล่อยวางไปใช่ไหมแต่วันนี้พอมาฟังแล้วอ่ะเราไม่เคยเห็นตัวนึงเลยที่ไม่เห็นตัวนั。 ้นถูกไหมอย่างนี้ใช่ค่ะตอนนี้เราก็เลยบอกว่าสิ่งที่ได้วันนี้ก็คือการปฏิบัติมันเหมือนกับว่าจะต้องมีการมี，พ，ฤ，ต，ิกรรมที่จะต้อ，ง，ม，าเ。 ห็นตัว。 ใช่ป่ะดงไปจริงๆนะ。 สิ่งที่คุณแม่ชีสิ่งที่วงตาเมตตาเล่าให้เราฟังอ่ะค่ะมันคือธรรมชาติที่เป็นของมันอย่างนั้นอยู่แล้ว。 ทุกท่านเล่าถึงธรรมชาติที่มีแบบนั้นอยู่แล้ว。 ไม่ใช่การไปทำอะไรให้เกิดขึ้นแต่เพราะว่ามันมันเกิดมาจกอวิชาเราเลยไม่รู้ว่าไอ้ตัวในสุดที่ไปดูไอ้ตัวข้างหน้าเนี่ยมันก็ไม่ใช่เราเหมือนกันมันเป็นแค่พลังงานความปรุงแต่งพลังงานหนึ่ง。 เมื่อวานแม่ไม่เล่าให้ฟังอันนึงที่รู้สึกจะประทับใจมากคือที่มีน้องคนนึงบอกว่าเราไม่จำเป็นต้องทำความจริงให้เป็นความจริง。 เราไม่จำเป็นต้องทำสิ่งนั้นให้เกิดขึ้นนะคะ。 คือที่พระพุทธเจ้าท่านเข้าไปเห็นแล้วอ่ะสิ่งนั้นคือสัจธรรมที่อวิชานี้ไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยว่าความรู้สึกลึกๆข้างไหนที่รู้สึกว่าสิ่งนี้คือตัวเราสุดท้ายเลยความคิดอารมณ์ความรู้สึกไม่ใช่หรอกเกิดแล้วก็เกิดแล้วเกิดดับแต่เนี่ยผู้ที่ดูอ่ะมันเหมือนไม่เคยสำ。 เนี่ยหันมาเห็นเลยว่าไอ้เนี่ยก็ตัวเกิดดับเหมือนกันนะ。 มันคือแค่รู้อยู่แก่ใจว่าไอ้ตัวลึกที่สุดข้างในที่。 มันเกิดมากับไอ้ตัวนี้มันก็เป็นแค่ความเกิดจากเกิดดับนึง。 ถ้าไม่มีอารมณ์จะมีตัวนี้เข้าไปเห็นไหมไม่มี。 ถ้าเราไม่คุยกันเรื่องผู้รู้。 เราจะไม่เคยมีความรู้เรื่องผู้รู้เลยต้องสังเกตนะไอ้ตัวสเต็ปที่สองเนี่ย。 จริงๆนะจะจะสังเกตก็ได้เราไม่ซีเรียสหรอก。 แต่ขอให้เชื่อตามพระพุทธเจ้ารู้ตามพระพุทธเจ้าว่าสิ่งนี้มันคือความปรุงแต่ง。 แล้วมันไม่ใช่วิธีกรรมไม่ใช่พฤติจิของการปฏิบัติว่าจะต้องกลับมารู้ตัวนี้ต้องหันมารู้ตัวนี้ให้ได้ตลอดเวลาตัวนี้ถึงจะหายไปอันนี้คือความคิดที่เกิดมาจอวิชาเหมือนกัน。 เพราะมันคือตัวเราหนึ่งเข้าไปสังเกตของของเราสองเพื่อที่เราจะได้ไปเป็นอะไรสามมันวิชาตลอดสายเลยนะ。 แต่จริงๆความเป็นจริงคืออีกตัวนี้ก็ไม่ใช่เราเหมือนกันมันเลยไม่ได้มีพฤติกรรมจะต้องทำอะไรให้เป็นอะไรอ่ะค่ะแต่รับรู้แต่。 เหมือนเข้าใจธรรมชาติแบบที่เขาเป็นจริงๆเพราะก่อนมันไม่รู้วันนี้รู้แล้วก็วันนี้เนี่ยก็ไม่ใช่เราเหมือนกัน。 อธิบายในแง่มุมของ。 ออยกับกับโมสกี่โมกเอากก่อน。 ผมนี้สิหลายคนคนละแงแงุมจะบอกต่างมุมกันจบวันเดียวกันยเสวย。 เขาจะเมืองตาแม่ชีแล้วก็ญาติที่ทำนะคะ。 ผู้รู้ซ้อนผู้รู้ล่ะที่จริงบอกว่าเหมือนกับถ้าประสบการณ์การปฏิบัติแบบเหมือนกับก็มีนะคะว่าตั้งผู้รู้ผู้รู้การเป็นแบบว่ามีตัวเราคอยรู้คอยรู้คอยรู้ตลอดเวลายิ่งบอกว่าต้องรู้เรานะมีตัวเรามันกลายเป็นการกระทำตลอดเวลาแมตอนนี้พูดอธิบายไปมันก็จะเหมือนจะมีตั。 วเราตั้งอยู่ตลอดเวลาที่จะคอยรู้คอยรู้คอยรู้คอยเห็นในธรรมชาติรู้ว่ามันมีอยู่แล้วจะพูดยังไงเขารู้เราแล้วไม่ต้องไม่ใช่ต้องมีเราที่ต้องไปทำอะไรต้องคอยรู้ไหมหรือต้องอะไรไหมมันไม่ได้มี。 เจ้าของหนูเหมือนกับว่า。 คือให้รู้ว่าทุกปัจจุบันขณะมันมีให้สังขารนะคะจะไม่มีการจัดตั้งรู้ต้องรู้เรายังไงเราต้องรู้ยังไงคือให้รู้ว่าทุกปัญหาที่มันเกิดขึ้นอ่ะมันมีแต่สังขารแค่นี้ค่ะไม่มีตั้งผู้รู้ผู้รู้ต้องรู้แต่ให้เห็นว่าคือมันก็เลยเป็นทุกปัจจุบันขนาดจริงๆที่มันเป็นสังขา。 รว่าตัวเราจะไปรู้อารมณ์หรือไปคือมันเหมือนเป็นการที่แบบว่าค่อยๆเรียนรู้ค่อยๆรู้จักอ่ะค่ะไม่ใช่。 อยากเห็นอาการใช่ไหมคะจะเห็นตัวเราถอยหลังออกมา。 มันเหมือนกับค่อยๆเรียนรู้อ่ะค่ะจะพูดว่ายังไงจะแบบว่า。 เราเป็นรู้เราเลยอ่ะ。 มันไม่ใช่มันเหมือนกับต้องสะสมประสบการณ์เหมือนค่อยๆ。 เห็นตัวเราค่อยเห็นตัวเราค่อยเห็นตัวเราที่มันเป็นสังขารเกิดจากอ่ะ。 คือมันเป็นการเรียนรู้。 เป็นประสบการณ์นะคะก็เลยแบบ。 ไม่ได้ต้องซีเรียแบบว่าต้องได้เลยแต่มันก็。 ต้องค่อยๆเรียนรู้เป็นประสบการณ์สะสมไปเหมือนเพราะผู้รู้บอกหรือว่าหลวงตาบอกตัวนี้มันก็เลยสังเกตได้เหมือนผู้รู้ว่าตาจะไปมาไอ้ตัวเราที่เห็นในนี้ก็แค่。 มันลุกขึ้นมาแล้วก็เหมือนทีหลังมันก็จะเหมือนสังเกตได้ของมูอ่ะมันเหมือนไม่ต้องแบบว่าไม่งั้นมันจะแบบว่าในชีวิตประจำวันตั้งตัวเราอ่ะเป็นผู้รู้อยู่แต่มันเหมือนไปกระทำตลอดเวลาคือเหมือนพอได้มันจะเป็นวิธีการเหมือนพูดไปก็จะรู้สึกว่าแบบนี้เราจะไปตั้งตัวเร。 าเป็นผู้รู้แล้วก็รู้มันก็จะเหมือนถอยหลังถอยหลังถอยหลังไปเรื่อยๆมันเหมือนกับ。 ของแบบนี้คือมันจะรู้เองอ่ะค่ะเราจะไปทำอะไรไม่ได้เราจะไปตั้งตัวเราเป็นผู้รู้ไม่ได้ทุกอย่างมันจะเป็นไปเองแมแต่ว่า。 ใจเขาคือเหมือนกับเขารู้ของเขาขึ้นมาเองอย่างนี้ค่ะแต่จะแบบว่าถ้าทุกที่แบบว่ามีตัวเรารู้สึกว่ามันไม่ใช่หรอค่ะเขาจะเป็นเองแต่มันก็จะรู้เองว่ามันเป็นแบบนี้。 มันปล่อยวางไปเองมันมันไม่ได้แบบว่าจะเป็นยังไงอ่ะแต่มันจะรู้แบบไอ้สิ่งปูอ่ะมันจะไม่ค่อยมีความความหมายของมันไปเองเลยแบบไม่ต้องบอว่าแบบนี้ว่ารู้เราหรือเราอะไรไม่ใช่อ่ะเหมือนสิ่งตรงุงในชีวิตมันจะแบบวามัน。 มันไม่มีความหมายมันไม่ได้มีผลกับจะพูดยังไงคือมันไม่ได้ทุกข์กับสิ่งที่มันปลุงไม่ว่าจะดีไม่ดีอ่ะ。 ก็เลยเหมือนกับถ้าแบบนี้ผมก็เป็นอยู่ปีกว่าค่ะตั้งตัวเรารู้ๆถอยหลังไปก็ไอ้นี่มึงไม่ได้。 ลองแล้วไม่สำเร็จค่ะ。 ลองมาแล้วดีกว่าไม่สำเร็จเลยค่ะกลายเป็นมีตัวเรายืนๆๆพื้นตลอดเวลาแต่พอไม่เห็นแก่ตัวสำเร็จ。 บอกเห็นแก่ตัวในชีวิตประจำวันเห็นแก่ตัวแต่ไม่ใช่ว่าไม่เห็นแก่ตัวเพื่อเราจะได้อะไรแต่เหมือนกับที่ใช้ชีวิตไม่เห็นแก่ตัวได้ไหมคือเหมือนเราสอนดว่าลูกเป็นแบบนี้นะนิสัยแบบนี้ได้ไหมคือมันเป็นไม่ได้หวังว่าการเห็นแก่ตัวแล้วมันจะบรรลุทำหรือการที่จะได้ทำอะไ。 รขึ้นมาใช้ชีวิตแก่ตัวในชีวิตที่เราใช้สมุดเราใช้ชีวิตแบบนี้ได้ไหมแบบนี้ได้มันไม่ได้หวังว่าไม่เห็นแก่ตัวเพื่อเราจะ。 ถึงอะไรแต่ใช้ชีวิตไม่เห็นแก่ตัว。 สำหรับมือที่พี่มยบอกนะคะจะไม่ชอบ。 แบบนี้。 เพื่อเราจะเขใจธรรมหรือจะแจ้งให้ทำไม่ใช่。 เขาใช้แบบนี้แก่ทำได้。 มันก็เลยไม่ได้ปฏิบัติธรรม。 แต่เหมือนเราสอนลูกว่าเป็นคนดีได้ไหมอะไรย。 เห็นแก่ตัวได้ไหมคนได้ไหมคนได้ไหมเป็นแบบนี้อ่ะค่ะ。 เหมือนกับ。 มันก็เป็นมันจะเป็นความเคยคุ้นมใหม่ของจิต。 โดยที่เราไม่ได้ต้องทำอะไร。 มันเป็นความเคยคุ้นใหม่ที่แบบว่า。 ไม่ได้ทำอะไรเพื่อตัวเราจะเป็นความเคยคุณใหม่ที่ทำอะไรเพื่อส่วนรวมแต่ไม่ใช่ว่า。 เราจะ。 เดี๋ยวที่มึงบอกเดี๋ยวคุณจะเข้าใจผิดว่าการไม่เห็นแก่ตัวหมายถึงว่า。 เราต้องคิดถึงประโยชน์คนอื่นทุกครั้งไม่ใช่แต่ทุกครั้งที่มันปรุงมาเพื่อตัวเราอ่ะไม่ต้องไปลงตามมันแค่นั้นนะคะแต่ไม่ได้ปรุงสิ่งอื่นขึ้นมาเพื่อที่จะไปทำเพื่อคนอื่นแต่ทุกครั้งที่มันปรุงเพื่อตัวมันเองอ่ะเลิกค่ะของไม่พูดลงผู้รู้ไม่สำเร็จค่ะอันนี้ไม่ส。 ำ。 เร。 ็จ。 เดินมาทางนี้ค่ะ。 ใจตายใหม่ไหม。 แต่ก็ได้ประโยชน์อยู่ค่ะตา。 อออ。 ขอกลับวงตาค่ะขอกลับทุกๆท่านค่ะกลับที่แม่ชิน。 คือถ้าของออเนี่ยเหมือนต้องอ่านใจตัวเองให้ขาดว่าเรามีเป้าหมายอะไร。 ที่เรากำลังทำอยู่เนี่ยเรามีเป้าหมายอะไรมันจะต้องมีเป้าหมายลึกๆอยู่ในนั้นแน่นอน。 อันนี้ถามถ้าเข้ามามาของออยเนี่ย。 เป็นคนที่คิดมากคิดอะไรก็บไม่รู้ว่าจะเป็นคนจิตตกง่ายถ้าถามเป้าหมายก็คืออยากจะเป็นคนที่。 ไม่คิดมากอ่ะค่ะ。 มีความสุขง่ายๆอะไรอย่างนี้ค่ะ。 อันนี้พอดีชื่อออยเหมือนกันนะคะ。 ก็เลยว่าอาจจะใช้ลองเทคนิคดูนะคะเหมือนเทคนิคคืออตัวเองว่ามีเป้าหมายอะไรสมมุติการที่ทำไมเราถึงทำพฤติกรรมในการดูลาปล่อยวางไปเรื่อยๆคือเป้าหมายอ่ะข้างในพอสมมุติว่าอย่างพี่ออย่างคุณอบอกว่าเราอ่ะเป็นคนทุกข์ง่ายเราก็เลยไม่อยา。 กถูก。 พอเรารู้อย่างนี้แล้วเป้าหมายออเป้าหมายคือเราอ่ะอยากให้เราอ่ะไม่ถูกและเราอ่ะพอเรามาฟังธรรมแล้วก็รู้แล้วว่าออก็คือต้องไม่มีเรามันไม่มีเราแล้วต้องทำยังไงเนี่ยมันก็จะสอนเป้าหมายคือต้องทำยังไงให้เราไม่มีเราโดยการรู้ลาปล่อยวางใช่ไหมแต่เราลืมไปอย่างนึง。 ค่ะความจริงเลยอ่ะไม่มีเรา。 ไม่มีเรา。 พฤติกรรมใดๆก็ตามที่ขึ้นมาทั้งหมดอ่ะ。 เลยไม่ใช่เรา。 โดยอัตโนมัติ。 โดยธรรมชาติ。 ถึงบอกว่าศรัทธาศรัทธาในความจริงไม่มีเราค่ะ。 แต่เราอ่ะพอลืมอ่ะมีเป้าหมายในไว้พุ่งชนโอkได้แล้วไปต่อโอเคปล่อยวางใช่ไหมได้รู้เห็นใช่ไหมเห็นใช่ไหมเห็นใช่ไหมเห็นเห็นเอาตัวเราเห็นแต่คำว่าเห็นนะคะก็ไม่ใช่เห็นแบบที่เป็นคำที่เราใช้ก็เลยเราเห็นนะเห็นเห็นก็คือถ้าเห็นอย่างนั้นน่ะคือมันมีตัวเรายืนแน่นอ。 นแต่เห็นน่ะคือ。 ถ้ารู้คือ。 จิตเห็นจิีบอ่ะค่ะ。 คือจิตเขาเห็นจิตอยู่แล้ว。 แล้ว。 ถ้ารู้ว่าเขาก็รู้สิ่งนี้อยู่แล้ว。 คือทุกอย่างมันเลยเป็นธรรมชาติแต่สำคัญคือ。 ไม่มีเรา。 รู้สิ่งนี้คือไม่มีเรา。 หลวงตาถึงบอกไงเขาว่าต่อให้มันจะซรู้แค่ไหนก็ขอโทษนะคะช่างม่งมันเถอะช่างม่งมันเถอะของท่านไหนก็คือว่าทุกอย่างมันสังขา，ร。 หมดจริงๆ。 จะเอาตัวไหนมาเป็นเราเพราะว่าความจริงคือไม่มีเรา。 แล้วจะเอาตัวไหนมาเป็นเรา。 แล้วเราจะเอาอะไรไปปล่อยวางอะไรเพื่อให้ไม่มีเราเพราะความจริงคือไม่มีเรา。 ามันลืมสิ่งนี้ค่ะเป้าหมายของพุงชนเสมอ。 ออยก็เป็นพี่ออยก็เป็นค่ะ。 อันนี้ประสบการณ์ค่ะ。 ก็ได้ข้อคิดไหมล่ะหลายคนแล้วเนี่ยหมดแล้วสต๊อกแล้วเนี่ยเรียกหมดแล้วคิดไหมทุกคนเข้าใจเข้าใจในระดับทุกคนก็มีความเห็น。 แต่ละคนเนาะเราก็มีความคิดถึงเรานะตอนนี้หลังหลังกันอีกที。 ตอนนี้ก็เห็นทุกคนรแกเวลาว่าก็มีประการราชนี้。