尊敬的龙达和各位信众，阿弥陀佛。 我真心实意地想修行。 最近在行禅方面花了很多时间，打坐也尽量达到两个小时。 有时候可以做到，有时候又做不到，还是会受到念头的干扰。 但我能看到这些念头，看到自己的心，也看到了苦。 我还在继续修行。 龙达，请您指点一下。 上次我来这里的时候，您说我还有“想要”的心，就是“想要”看到什么。 我现在就是努力地去看，努力地观察这些生起的念头。 有一次我真的看到了它们在生灭变化。 还有一次我吓了一跳，为什么会有这样的声音，这样的话语出现？ 我当时有些惊慌，但也没有进一步发展。 有时候，我躺着的时候会听到像爆炸一样的声音，大概发生过两次。 但我只是看着它，并没有特别在意。 内心的平静和安宁还是存在的，我一直都在祈求这种状态。 （龙达）那是因为你去执着，去抓住那些念头，把它们当作“我”，想要抓住它们，执着于“我”，然后“我”又去抓住，去执着，去享受那种舒适感。 没什么特别的。 龙达以前说过，我们执着于舒适的感觉，贪恋平静。 事实上，我觉得那些都不是“我”。 我一直看到的是，它们不是“我”，变化得非常快。 我的想法和看法都出现得很快。 我能看到这些想法，看到念头，看到平静。 它们都在变化，所以就放开它们，看着它们，放开它们，看着它们，放开它们，看着它们。 它们不是“我”，我控制不了它们。 也许是因为平静的状态出现得比较频繁，我看到它的次数也比较多，所以看到平静的频率比看到其他念头的频率更高。 如果问我是否知道这些，是因为我太过于执着，太想要知道，太想要看到，太想要观察，所以我才会意识到这个“我”的存在，想要知道，想要看到，想要观察。 但也有念头一直在提醒自己，这些都是它们自己发生的，过一会儿它们就会消失，过一会儿就没有“我”了，过一会儿就忘记了，过一会儿就转移到其他事情上去了。 有些奇怪的事情会突然冒出来，我以前从未想过。 我知道那些都不是“我”，如果那是“我”，我就不会去想那些事情，或者从来没有出现过那样的画面。 我只能看到它们，然后告诉自己，那不是“我”，那不是“我”。 只有一次我感到惊讶。 但在那之前，我好像还是把自己当成一个“我”，然后去看另一个“我”，就好像我自己低头看着自己一样，还无法将它们区分开来。 （龙达）你还没有分清楚什么是“有为法”，什么是“无为法”，什么是“不生不灭的法”，以及什么是作为清净之心的“涅槃法”。 你还没有分清楚“有”和“无”。 你试图把“有”变成“无”，试图把“有”（就是执着于“我”）去执着于“无”。 “无”是心的基础，是没有任何显现的状态。 没有任何显现的状态中，存在着“觉性”。 觉性自然知道它自己是没有任何显现的唯一状态，是“一”，是全部，是唯一存在的，唯一不生不灭的状态。 那就是一种“法”的状态，是唯一的，不生，不灭，不破，不坏，是永恒不灭的，是“涅槃法”。 “涅槃”中没有任何显现，但它知道，它停止了。 它确实没有任何显现，但它是一种具有觉性的自然状态。 它认识到它自己是唯一的状态，是没有任何显现的自然。 不是它去认识什么，而是它认识到它自己是唯一没有显现的状态。 那些显现出来的都不是它，所以显现出来的就变成了念头。 从“无”到“有”，就变成了显现的事物。 显现的事物是念头，被称为“有为法”，是生灭的，无常的，是苦的，是无我的。 而那个不显现的，永远没有任何显现的，被称为清净之心或清净的意识，是永恒不灭的。 那就是“不死之法”，或“涅槃”。 “涅槃”是永恒不灭的。 它曾经消失过吗？ 它就是我们的心。 现在我们搞混了。 在心中，涅槃本来就存在，但我们却想要成为“我”，然后想要让“我”去占据涅槃。 想要让“我”去到涅槃，想要让“我”在那里占据一席之地。“我”在挣扎，努力挣扎着去抓住涅槃。 结果却适得其反。 因为我们没有分辨清楚，不知道什么是心，什么是念头。 心是“无为法”的自然状态，是不生不灭，不破不坏的，不依赖于因缘条件而形成的，是没有任何显现的“涅槃法”。 “涅槃”是一种没有“我”去执着的自然状态，没有“我”去抓住任何东西。 “我”并不真实存在。 涅槃是永远不变的自然状态，是永恒不灭的，是心的“法”。 而那些生灭变化的一切，都在心中生灭，不是在其他地方生灭。 念头在心中生起，在心中熄灭。 喜悦、痛苦、平静，都在心中生起，在心中熄灭。 这是个错误。 我们试图把“我”带到涅槃，试图让“我”去占据涅槃。 我们没有区分清楚什么是念头，什么是心。 在场的很多人都分不清楚，所以在修行的时候就会一团糟。 我们试图用念头，用“我”，努力地去获得涅槃。 这样是不清楚的。 我们试图把“我”放在那里，让“我”去抓住舒适的感觉，结果就适得其反。 这样下去就会得过敏症，然后导致死亡。 还会引发很多其他的疾病，像过敏症一样缠着你，出现眼睑边缘的白斑，眼睑边缘瘙痒，感冒，皮疹，不明原因的皮疹，偏头痛，眩晕，腹胀等等。 这种做法会导致很多疾病，最后会导致非常危险的免疫系统紊乱，攻击自身。 这太可怕了。 是不是误解了心是不同的东西呢？ 你们明白吗？ 但为什么在心中，却不把念头带到涅槃那里？ 涅槃是心的基础，是不生不灭的自然，是永恒存在的“法”的本质。 为什么却让“我”挣扎，费力地，痛苦地想要去到涅槃那里？ 这样反而会适得其反！ 你们谁能解释一下？ 不是让你来应付我。 怎么样呢？ （信众）其实心就是念头，就是念头的停止，就是各种想法的停止。 每一次我都看到这些的背后，都是各种想法。 我们必须放开。 心是心。 如果我们仍然相信念头，我们是看不到涅槃的。 只要我们放手，我们就能看到。 （龙达）这就是重点，你心里想着什么，你自己都不知道。 你说如果你仍然执着于念头，你就看不到涅槃。 这就说明你心里还是有所求的。 谁会用“我”去求呢？ （信众）因为没有“我”。 一切都自己生起，自己灭去。 我看到的就是它们自己生起，自己灭去。 但因为念头太快，所以还是有“我”去抓住它们。 我已经开始意识到这一点，并且努力不去顺从它们。 只要我顺从它们，那就是在和烦恼一起思考。 那就是还有“我”存在。 我的修行方式就是看着它们，看着它们，看着它们。 它们会自己生起，自己灭去，在自然中，所有的事情都会自己生起，自己灭去。 （龙达）那个“看着”就是世俗的知见，是“我”，是“我的”，然后就有了贪婪、欲望和执着。 在“我”的注视下，在“我”的期望下，期望着如果我们这样注视，那个“我”就能觉悟，就能明白真相。 那我们又算什么呢？ 我们什么也看不到！ 我不知道该怎么骗你！ 然后呢？ （信众）如果问我的话，我是理解的。 我想说的是，一切都是自己生起，自己灭去。 即使我努力地去观察，我也无法一直观察下去。 它们一直在显现“法”，让我看到。 “我”的努力无法掌控一切。 我知道那是我执，阻碍着我。 我还没有看到“无”。 认为我可以抓住“无”。 在“无”的显现中，我把“有”当成是“好”，然后抓住它。 所以就有了“我”。 我所说的每一句话，都在心里暗示着，我会消失，我会变成“无”。 我会消失，我会把“我”融化，然后变成“无”。 这是怎么回事？ 这是在暗示结果。 最终，如果什么都没有，那就是涅槃。 你说的这些，还是绕回到原来的地方，每天都在原地踏步。 你这样说，怎么才能到达涅槃呢？ 你过去做的事情，难道没有用吗？ 你没有看到那些都是念头在欺骗你吗？ 你说没有显现，那就没有任何人会这么想。 那么你过去是怎么做的？ 你要怎么修行？ 你总是在原地打转。 我要怎么办？ 努力修行，一切都在持续不断地发生。“有”就是“有”，“无”就是“无”，它们是不同类型的。“心”的基础是不显现的自然状态，它知道它自己是唯一的状态。 那就是它，是没有任何显现的“它”，是涅槃。 它一直都在那里，从未消失，是永恒不灭的本质。“我”会消失，念头也会消失，剩下的只有“无”。 不是“我”去到“无”，而是“无我”，“无我的所有”。 你还没有意识到真相，没有意识到“法”的真相。 像你这样的修行者，心中从来没有消失过这种想法，它一直都在那里。 它本来就存在，它本来就是那样。 那个没有任何显现的状态一直都是永恒存在的，那是“不死之法”，是“涅槃”的本质。 而“有”，“有”，“有”…… 都会消失，最后归于“无”。 有且只有一个（真如自性）。 或者如佛陀所说，是“佛性”，是“一心”。 在佛经里有很多地方都提到过。 如果没有一位卓越的善知识，那么这个善知识就是我们的父母或老师，或是开悟的朋友，他们可以指导我们，帮助我们检查。 经典、教义也能帮助我们检查。 卓越的善知识是必不可少的。 还要有如理作意，这是不可或缺的。 要追根溯源，理解因果关系。 为什么会这样做？ 这些内在的念头和行为，这些内心的行为——在经典里被称为“行为”——为什么会这样做？ 必须找到原因。 为什么要这样做？ 谁在这样做？ 为了什么目的？ 做了之后谁会受益？ 是我在这样做，我要获得利益，所有的事情都归于“我”，归于“我们”或“我们的”。 所有的利益都归于“我”。 要追根溯源，理解因果关系。 念头是变幻无常的，心是超越念头的。 它们是不同类型的。 念头是生灭变化的，是无常的，依赖于因缘条件而产生的。 而心是“无为法”，是“不生不灭的法”，是“涅槃之法”，是“法的本质”，这只是一个假设的名称，但它代表的是没有任何显现，不生不灭的自然状态。 虽然这个自然状态是真实存在的，但那些显现出来的都不是真实的，因为它们是生灭变化的。 这种对心的理解绝对不能消失。 那种不生不灭的自然状态是“心”的基础。 所有的众生，所有的佛，所有的圣者，所有的弟子，都有一个永恒不灭的“觉性”作为基础。 当我们转世为人的时候，我们有了地、水、风、火、空和觉性，或者说意识，这六种元素结合在一起，形成了粗糙的身体。 身体有六种元素。 而天神，天人们，他们只有觉性，他们只能感知，但没有任何显现。 不要试图让“我们”去感知，那是不对的。 那是一种觉悟，是一种唯一的，永恒不变的，从未消失的自然状态。 它就是“我们”，它是所有众生的基础，然后与其他元素结合在一起，形成了在各种轮回中生灭变化的生命。 在所有的生命轮回中，包括身体的念头、语言的念头和意识的念头，这三种念头都是生灭变化的，不永恒的，不真实的，是痛苦的，不是“我”或“我的”。 但那个永恒不变的“法”也没有“我”，因为它没有生灭变化，所以没有“我”或“我的”。 它是一种没有任何显现的自然状态，不是说它什么都没有，而是说它没有任何显现。 它是真实存在的，但没有任何显现可以被感知。“眼、耳、鼻、舌、身、意”都无法触及它，那是涅槃，是永恒的涅槃，它一直都存在，从未生起，从未消失，它就是我们的“心”。 不是“我”想要去涅槃，想要变成涅槃，所以才不明白“心”就是“心”。 “想要”一直在那里，想要占据。“念头”是内在的行为，是意识或内心的行为。 我们必须看到那些念头，它们为什么会这样做？ 沮丧？ 哭泣？ 毫无关联！ 不要混淆！ 内心的念头就像闪电、雷鸣、暴风雨。 无论它有多么强烈，它都不是“心”，它和天空是不同类型的。 怎么样呢？ 它从未消失。 我们心中发生的一切都无法填满天空。 无论暴风雨有多大，都不会让天空潮湿。 念头就像天空，念头无法装下整个宇宙。 念头无法承载世间万物。 在心中出现的情绪无法承载天空。 天空不是用来承载的。 内心的感受和情绪就像闪电、雷鸣、暴风雨。 无论多么轻松、平静、舒适，它们都只是天空中的闪电、雷鸣、暴风雨，它们不是一种没有任何显现的自然状态，甚至没有任何“我”想要抓住它的感觉。 它们只是闪电、雷鸣和暴风雨。 而那些存在于我们心中的闪电、雷鸣和暴风雨，怎么可能占据作为宇宙的天空呢？ 我们怎么可能回到过去，抓住宇宙呢？ 我们不明白，说了这么久，我们还是想抓住它。“我”想抓住它，我不在乎，我不听，我就是想要，我就是要成为，我一定要这样做，我一定要那样做，我一定要…… 然后就看不到“我”的根源是什么。 在修行中，“我”是罪魁祸首，它是导致我们无数次生死轮回的根源，它一无是处。 现在明白了吗？ 帮助…… 帮助我明白。 这很清楚。 只要一个人明白，就结束了，不需要我们再说什么了。 最后，请允许我再次感谢龙达，感谢各位信众。 事实上，每个人都听说过，自然分为两种：一种是能够被我们感知的，也就是“有为法”，我们可以用眼睛去看，用耳朵去听，可以用眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体和包括思想在内的意识去感知。 凡是可以被眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体和意识所感知的东西都是“有为法”。 这意味着它们是无中生有，然后从“有”又归于寂灭的自然状态。 从无到有，再从有到无，所以它们是生灭变化的，是无常的、是苦的、是无我的，是不稳定的，无法保持原状，不是真正的“我”。 念头就像是“有”，但它们不是真实存在的。 还有另一种自然状态，也就是佛陀发现的，只有佛教中才有的，因为只有依靠佛陀的觉悟，才能发现这种自然状态，那就是“无为法”。 它是无法被创造出来的，没有任何“我”存在于其中。 这意味着，我们无法用眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体和意识去感知它。 既然眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体和意识都无法感知“无为法”，那么我们又怎么知道它存在呢？ 怎么知道呢？ 好，让我们来看看。“有为法”是由各种元素组成的，是由地、水、风、火组成的。“地”知道它自己吗？ 不知道。“水”知道它自己吗？ 不知道。“风”知道它自己吗？ 不知道。“火”知道它自己吗？ 不知道。“空”知道它自己吗？ 不知道。 但还有另一种存在，那就是“觉性”。 觉性没有显现，但它具有觉知，它自身具有觉性。 所以我们给它起了一个名字叫“觉性”，或者简单地说，父母和老师们喜欢称之为“心”。 这两种自然状态之间又有什么关系呢？ 它们是如何共存的呢？ 是这样的，快乐是在哪里产生的呢？ 在心中。 快乐在哪里消失的呢？ 在心中。 痛苦又是在哪里产生的呢？ 在心中。 痛苦又在哪里消失的呢？ 在心中。 所以，快乐和痛苦都在心中产生，在心中消失。 那么心又在哪里呢？ 我们找不到心。 虽然我们找不到心，但我们知道它存在，因为快乐的产生和消失，痛苦的产生和消失，它自己并不知道。 它只是被觉知到的东西。 所以，我们都知道快乐和痛苦都在心中产生，在心中消失，但快乐和痛苦自己并不知道，它们只是生灭变化而已。 但心知道，心是怎么知道的呢？ 因为它具有不显现的“觉性”。 那些生灭变化的东西都在心里，但心却无法告诉我们它在哪里。 所以，心是真实存在的另一种自然状态，但我们不能说它有一个具体的形态，也不能说它什么都没有。 它具有内在的觉性。 它是“觉性”的本质。 这两种自然状态，生灭变化的“有为法”和不生不灭的“无为法”，都是生灭变化存在于不生不灭之中。“有为法”和“无为法”就是这样共存的，就像闪电、雷鸣和暴风雨存在于空旷的天空中一样。 闪电、雷鸣和暴风雨是自然现象吗？ 是。 闪电、雷鸣和暴风雨发生的时候，空旷的天空会有问题吗？ 不会。 闪电、雷鸣和暴风雨会使天空消失吗？ 不会。 所以，这两种自然状态就是这样共存的。 一种是生灭变化的，另一种是不生不灭的。 不生不灭的事物是永恒的，所以“心”是永恒的。 因此，“心”是不生不灭的，它能感受到快乐和痛苦吗？ 不能。 它超越了快乐和痛苦。 我们给它起一个名字，称之为涅槃。 所以，我们想要帮助五蕴：色、受、想、行、识。 想要帮助它们不生灭，可能吗？ 不可能。 想要帮助它们恒常不变，可能吗？ 不可能。 想要帮助它们没有痛苦，可能吗？ 不可能。 想要帮助它们拥有一个永恒不变的“自我”，可能吗？ 不可能。 因为它们是无常的，是苦的，是无我的。 这是五蕴的特性，是念头的特性。 那么心呢？ 让我们来看看心。 具有觉性而不显现的“心”，我们能够让它消失吗？ 不能。 能够让它生灭变化吗？ 不能。 能够占有它吗？ 不能。 所以，心是永恒不灭的，我们无法占有它，无法说它是“我的心”。 五蕴无法说它们是“我的”，那么五蕴所经历的一切也无法说是“我的”。 总之，它们是共存的两种自然状态，就像闪电、雷鸣和暴风雨存在于空旷的天空中一样。 我们能说闪电、雷鸣和暴风雨是“我”，或者说“我和闪电、雷鸣和暴风雨”吗？ 不能。 我们能说空旷的天空是“我的天空”吗？ 不能。 这就是真理。 生灭变化的自然状态存在于不生不灭的自然状态之中。 没有“我”，没有众生，没有个体。 在那个空旷的天空中，闪电、雷鸣和暴风雨永远不会有主人。 因此，所有的念头都不具有真实的“自我”。 这是绝对的真理。 那些生灭变化的自然现象，例如五蕴。 那些生灭变化的东西，我们能说它是恒常不变的“我”吗？ 不能。 所以在五蕴之中没有“我”。 让我们来看看，作为不生不灭的“心”，作为没有显现的状态，我们能够说它是“我”吗？ 不能。 能够说它真实存在吗？ 不能。 所以，龙达一直都在教导我们，要从一开始就把纽扣系对，这才是核心，是关键，那就是：从一开始就没有“我”。 从一开始，在所有的自然状态中，就没有“我”的存在。 但我们所有人，包括我，都是以这种方式生活着。 我们理解并开始相信有“我”，然后“我”要去得到什么，要到达什么。 达到什么呢？ 去成为什么，去开悟，去达到涅槃。 我们想要摆脱痛苦，想要成为“法”。 但修行了那么久，几十年，我们想要得到的东西能实现吗？ 不能。 这就像想要让太阳变冷，那是不可能的。 太阳必然会散发热量。 这就是自然规律。 凡是符合自然规律的东西，就是真理。 我们要知道，在所有的自然状态中，没有主人，没有众生，没有个体。 从一开始就没有“我”。 那么“我”的感觉又是什么呢？ “我”的感觉又是什么呢？ 它只是一个生灭变化的现象，制造出一种感觉。 我们都明白这种感觉就是“我”。 但实际上，它只是一种现象，一种短暂的现象。 被称之为“我”的现象，实际上是一种生灭变化的现象。 因此，它是无我的。 我们完全误解了它。 我们看到生灭变化的东西，一种感觉的现象，然后说它是“我”。 这就是“自我”。 “我、我、我……” 但这与事实相反。 事实是无我的，佛陀因此说“一切法皆无我”。 无论是念头，还是不生不灭的“无为法”，都是无我的，不是“我”，也不是“我的”。 我们的父母和老师，例如龙达，曾经说过，其实没有什么特别的，只是去除无明而已。 我们误解了，认为这就是“我”。 我们不需要去摧毁它，不需要去摧毁“我”的感觉，不需要让“我”消失。 我们要如何才能让“我”消失呢？ 不是这样的！ 那个“我”从来没有真实存在过，它本质上是无我的。 我们要去除的，实际上是无明，是错误的认知。 这才是我们真正要去除的东西。 所以，修行不是要让我们努力修行，然后有一天，“我”会消失，你们明白吗？ 过去我们就是这样做的，认为我们努力修行，然后有一天，“我”就会消失。 但实际上不是这样的。 现在的这一刻，“我”的感觉，实际上只是一种生灭变化的现象。 龙达说它是念头，不是心。 “心”是一种没有任何显现的状态。 那个状态从未消失。 因此，在当下，那个“我”的感觉是一种生灭变化，所有能够被感知到的，能够活动的，都是生灭变化。 所有的念头都是生灭变化。 “心”知道这些，因为“心”是一种具有觉性的本质。“心”知道那些念头不是“心”。 这一切，所有的一切，都只是念头。 这就是“心”的认识。 总之，我已经表达的很明白了，希望对你有帮助。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- ขอหลวงตาขอกากาศทำทุกท่านค่ะโยมตั้งใจจริงของการปฏิบัติธรรมยอมไทยก็อยากจะตั้งใจปฏิบัติจริงจังนะคะช่วงนี้ก็เดินจงกลมได้เยอะนั่งสมาธิพยายามไม่ถึงสองชั่วโมงมันก็ได้บางวันก็ไม่ได้ก็ยังแพ้สังขารที่ปรุงแต่งมองเห็นจิปรุงแต่งมองเห็นใจสนใจแล้วก็เห็นความ。 ท。 ุก。 ข์。 ก็ปฏิบัติอยู่เจ้าค่ะ。 ขอหลวงตา。 แนะนำด้วยครั้งก่อนที่มาอยู่ตาจะบอกว่า。 โยมยังยังอยากอยู่。 ว่าการเห็นยังหอยากอยู่เจ้าค่ะ。 ประโยมก็คือเฝ้าเห็นเฝ้าดูสังขาของแต่ง。 มีอยู่ครั้งหนึ่งคือ。 จะเห็นว่าเขาปรแต่งจริงแล้วก็ครั้งนึงก็ตกใจ。 ว่าทำไมถึงมีเสียงแบบนี้คำพูดแบบนี้เกิดขึ้น。 ก็จะมีอาการตกใจมันก็ถอนไปไม่ได้มีอะไร。 แล้วก็บางครั้งนอนอยู่ก็จะได้ยินเสียงเหมือน。 ระเบิดที่หูค่ะ。 เกิดขึ้นประมาณ2ครั้งแต่ก็。 มองเข้าไปไม่ได้สนใจอะไรในตัวเขาอ่ะค่ะ。 ความเงียบความสงบก็ยังมีอยู่。 ขออยู่ตลอดเวลาค่ะ。 มันไปจับมีตัวตนยึถือเป็นตัวตนเอาต้องการแต่งยึถือเป็นตัวตนและตัวตนไปจับไปยึดไปเสพความสบายไม่มีอะไรขตาเรามีนยึดอยู่ยึดอารมณ์ที่สบายอารมณ์นะเคยบอกว่าติดความสงบๆ。 จริงๆก็เหมือนกับว่ามันไม่ใช่ตัวเรา。 สิ่งที่ตัวเองเห็นอยู่เสมอก็คือมันไม่ใช่ตัวเรามันจะเปลี่ยนเร็วมาก。 คือความคิดความเห็นของตัวเองจะเกิดขึ้นเร็ว。 มันก็จะมีอาการให้เห็นความคิดได้เห็นสังคัญให้เห็นความสงบให้เห็น。 มันก็จะเปลี่ยนคือปล่อยมันดูมันปล่อยมันดูมันปล่อยมันดูมันก็มันไม่ใช่ตัวเราเราบังคับมันไม่ได้แต่ว่าความที่อาจจะเป็นไปได้ว่าความสงบที่มันเกิดขึ้นบ่อยแล้วมันเห็นมันบ่อยความถี่ของการเห็นความสงบมันจะบ่อยกว่าสละสังขารที่มีอยู่แต่ถามว่ารู้ไหมจะบ่อยยังไง。 ก็ด้วยความตั้งใจมากเกินไปของตัวเองเลยไปมองไปเห็นไปจากรู้ว่าตัวตนตรงนี้ค่ะมีความตั้งใจอยากรู้อยากเห็นอยากมองแต่ก็。 มามีสังขารเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลาแล้ววามัน。 เป็นของมันเองเดี๋ยวมันจะไม่จับเดี๋ยวมันก็ไม่มีตัวเรา。 เดี๋ยวมันก็ลืมไปเดี๋ยวมันก็เปลี่ยนเรื่องก็มีเรื่องแปลกๆที่ผมขึ้นมาอย่างไม่เคยรู้มาก่อนเราก็รู้ว่าหรอกมันไม่ใช่ตัวเราเพราะถ้าเป็นตัวเราคงไม่คิดเรื่องเหล่านั้นหรือไม่เคยมีภาพแบบนั้นเกิดขึ้นก็ได้แต่เห็นแล้วก็บอกวามันไม่ใช่ตัวเรามันไม่ใช่ตัวเราจะมีแ。 ค่ครั้งเดียวตกใจแต่ก่อนหน้านั้นก็คือคิดว่ายังเป็นตัวตนไปดูตัวตนเหมือนตัวเองก้มหัวดูตัวเองอยู่เจ้าแยกไม่ออก。 อสังธาตุสุราธาตุนพาธาตุเป็น。 นิผ่านเป็นใจที่บริสุทธิ์。 แยกไม่ออกระหว่างความมีกับความไม่มี。 ไม่ออกแล้วว่าความมีความไม่มีพยายามความมีไปเป็นความไม่มี。 พยายามมีคือยึดถือเป็นตัวเป็นตัวประยึดความไม่มีมันเป็นพื้นมันเป็นพื้นของใจความไม่มีอะไรปรากฏความไม่มีอะไรปรากฏมันมีทาสรู้อยู่ก็รู้เลยก็รู้จักมันเองวามันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏหนึ่งเดียวเท่านั้นเป็นเอกมทั้งหมดกับมึงทำที่เป็นหนึ่งเดียวมีอยู่อ。 ย่างเดียวคือไม่เกิดจากก็เป็นภาาไทยโมที่หนึ่งเดียวที่ไปเกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายเป็นอมตะนพานผ่านมันไม่มีอะไรปรากฏแต่มันรู้หยุดมันไม่มีอะไรปรากฏจริงแต่มันมันเป็นธรรมชาติที่เป็นชาติรู้มันรู้จักมันเองวามันเป็นหนึ่งเดียวที่เป็นธรรมชาติไม่มีอะไรปรากฏไ。 ม。 ่。 ใ。 ช่。 มันเอามันไปรู้อะไรแต่มันรู้จักมันเองวามันเป็นธรรมชาติอย่างเดียวที่มีอะไรปรากฏ。 ไอ้ที่ปรากฏไม่ใช่มัน。 มันก็เลยกลายเป็นไอ้ที่ปรากฏเป็นสาขาจะไม่มีแล้วมีก็มาเป็นสิ่งที่ปรากฏ。 สิ่งที่ปรากฏเป็นสังขารเรียกว่าสังขารเกิดดับไปเที่ยวยเป็นทุกข์เป็นอนตามส่วนธรรมชาติที่ไม่ปรากฏมีอะไรปรากฏตลอดการเรียกว่าใจบริสุทธิ์หรือจิตบริสุทธิ์สมุดธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปกติแล้วก็เป็นธรรมชาติที่อมตะเรียกว่าอมสอธรรมหรือผ่านผ่านเป็นอมตะเคยหายไปมั。 นคือใจเรานี่แหละเนี่ยตอนนี้เรามั่วในใจที่ผ่านมันมีอยู่แล้วแต่เรากลับจะเป็นตัวเราแล้วตัวเราจะไปครอบครอ，ง，ท，ี，่，ผ，่า，น，เ，อาตัวเราจ，ะ，ไ。 ปต，ที่พาน。 เอาตัวเราไปได้ที่พานเอาตะเกียกตะกายเอาตัวพยายามตะเกียกตะกายจะไปเอาที่พานกลับได้ปฏิบัติกลับได้มันไม่แยกไว้ออกไม่รู้ว่าอะไรคือใจอะไรคือสาขารที่ใจคือธรรมชาติของสถานหรืออสังชาติรคือธรรมชาติไม่ปรุงแตไม่งแต่งได้ไม่เกิดไม่ดับไม่แตกำไรคือธรรมชาติที่ไม่ม。 ันไม่เกิดไม่ดับไม่แตกกำไรไม่ขึ้นอยู่กับเหตุจัยปรแต่งคือไม่มีอะไรปรากฏ。 พานธที่พานคือธรรมชาติที่มันไม่มีตัวตนของผู้ยึดให้เป็นทุกข์ไม่มีตัวตนผู้ที่ไปอะไรตัวตนมันไม่มีอยู่จริงเนี่ยมันเป็นธรรมชาติมันมีอยู่เป็นมันเป็นมันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏอย่างนั้นตลของการเป็นอมตะนภานเป็นอมตะเป็นพของใจส่วนสิ่งที่มันเกิดดับทั้ง。 หมดมันเกิดดับในใจไม่เกิดดับที่ไหนหรอกสังขารเกิดที่ใจดับที่จัยเกิดที่ใจดับที่จัยสุขทุกใสรองก็เกิดที่ใจดับที่ใจมันผิดพลาดมันพยายามจะเอาตัวเราเนี่ยไปเอาตัวเราไปครอบครองที่ผ่านานมันแยกไม่ออกระหว่างสังหารกับใจใจ。 เนี่ยเราว่าหลายคนตรงนี้แยกไม่ออกเวลาปฏิบัติเลยมั่วพยายามเอาสังขารเอาตัวเรามุจะไปเอานพพานเนี่ยมันไม่ชัดเจนในจิตแล้วมันก็พยายามจะเอาตัวเราตั้งไว้ตัวเราไปเอาไม่มีเอาตัวเราไปจับว่าจับสบายเลยขแล้วก็อย่างนี้มันก็เป็นโรคภูมิแพ้ตายล่ะโรคภูมิแพ้ตามมาอีกห。 ลายโรจมจับแชในโรคภูมิแพ้เป็นฝ้าขาวขอบตาครับคันขอบตาเป็นวดผื่นคันเป็นผื่นไม่ทราบสาเหตุเป็นไมเกรปวดหัวข，้，า，ง，เ，ด，ีย，ว，เ，ป，็นโรคบ้านห，ม，ุ。 นท้องอืด。 โลกนี้จะตามมาเยอะเป็นโรคหวัดโลกค。 ไปนัดโลกอะไรตามอีกมากมายหลายอย่างแล้วจะตามมาตรายเยอะแยะโลกสุดท้ายก็ภูมิคุ้มการปกกพร่องทำร้ายตัวเองน่ากลัวมากผิดเดี๋ยวเข้าใจว่าใจใจไปต่างหารไหมเนี่ยเข้าใจเหรอแต่ทำไมในใจมันไม่เอาสังขารไปหานพพานนพานคือธรรมชาติของเป็นพื้นของใจที่ไม่เกิดไม่ดับเป็นธร。 รมศาสตรตลอดกาลแต่ทำไมเอาตัวเราดิรนเสือกกระสนนกระเสือกกระนจะที่ผ่าน。 มันกลับได้นะเนี่ยแบบนี้ไหนลองอธิบายกลับสิ。 เดี๋ยวไม่ใช่มยจัดการเพื่อนหน่อยสิ。 ยังไง。 จริงใจคือสังขารคือสังขารขาดคือการปรุงแต่งการผลักดังทุกครั้งเนี่ยเห็นเบื้องหลังมันอ่ะมันคือกทั้งนั้นเราต้องปล่อยหัวใจคือใจถ้าเรายังคงเชื่อสังขารปรุงแต่งอยู่เนี่ยเราก็จะไม่ได้เห็นผ่านเมื่อไหร่ก็ตามที่เราปล่อยเราเมื่อเราจะไม่。 เห็น。 นี่เลยที่มันหมายในใจยังไม่รู้ตัวพูดไว้ไม่รู้ตัว。 ถ้าเราเนี่ย。 หมายที่จะสังขารแข่งหมายสิ้นสงแต่ง。 ถ้าเรายังลปแตเราจะไม่เห็นที่ผ่านแสดงหมายเลยในใจเนี่ย。 ใครจะมีตัวเราไปหมายลว่า。 ก็มันไม่มีตัวเราทุกอย่างมันเกิดขึ้นเองดับเองสิ่งนั้นน่ะคือสิ่งที่โยมเห็นว่าเขาเกิดเองเขาดับเองแต่ในความไม่ทันของสังหารก็คือยังมีตัวเราไปจับซึ่งโยมค่อนข้างจะเริ่มต้นเห็นแล้วไม่ตามใจเมื่อไหร่ก็ตามเราตามใจก็คือการปลูกไปกับบ。 กเลส。 ยังมีเราอยู่ซึ่งการการปฏิบัติของโยมก็คือโยมก็มองเขาก็มองเขาก็มองเขาคือเขาจะเป็นสิ่งที่เกิดเองดับเองเกิดเองดับเองในธรรมชาติทุกทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะเกิดเองดับเองโดยธรรมชาติเขาเขา。 ไอ้ตัวนั้นอ่ะคือวิชาบ้านบ้านเป็นอัตราตัวตนเป็นตัวเราเป็นของของเราแล้วก็มีกเลสตันอุปทานในความที่ว่าเฝ้ามองโดยมีตัวเราเฝ้ามองแล้วก็มีตัวเราคาดหมายตัวเราคาดหมายคาดหวังว่าถ้าเราก็้ามองแบบนี้ที่ตัวเราจะรู้แจ้งจะทำความจริงแล้วเราจะไหมเล่าไม่เห็นเลยไม่。 รู้ต้องไปหลอกเนี่ย。 แล้วไง。 ก็。 จริงๆถ้าถามโยม。 โยมเข้าใจแล้วจะถามว่าสิ่งที่เป็นก็คือเขาเกิดเองดับเอง。 ถึงแม้ว่าโยมจะตั้งใจเฝ้ามองเขาก็ไม่สามารถเฝ้ามองได้ตลอดเวลา。 มันแสดงจะทำให้อยู่เห็นตลอดเวลาว่า。 อัตราตัวตนที่โยมตั้งใจก็ไม่ได้ว่าสามารถจะเป็นตัวเองได้สิ่งนั้นคือสิ่งที่เกิดเองดับเองเมื่อไหร่ก็ตามมันเกิดขึ้นเราก็แค่รู้มันไม่เกิดขึ้นเราก็แค่รู้。 ไม่มีเราจะค่ะมันก็คือสิ่งที่เกิดเองดับเองตามธรรมชาติความพยายามของโยมโยมรู้วามันคือกเลสที่ทำให้ขวา，ง，โ，ย，ม，อ，ย，ู，่，ท，ุก，ว，ั，น，นี้ค่ะควา，ม，ไ。 ม่มีอะไร。 เนี่ยไม่เห็นมันไม่มีเห็นว่าไอ้ความไม่มีอะไรอ่ะเราไปมายึดถือว่าสามารถยึดอได้ความไม่มีอะไรที่ปรากฏการณ์ความมีเลยมีมีมีความไม่มีอะไรเป็นความดีที่เรายึดอได้แล้วมีตัวเราเราพูดทุกอย่างเนี่ยในใจแอบหมายไว้ว่าเราจะละลายหายไปแล้วเราจะกลายเป็นความไม่มีอะไร。 เราจะละลายหายไปแล้วเราจะละลายหายตัวเราละลายหายไปแล้ว。 เราจะกลายเป็นเป็นความไม่มีอะไรเป็นยังไงล่ะเนี่ย。 มันเป็นหมาย。 ว่าผลผลสุดท้ายถ้าเผื่อไม่มีอะไรมันจะนิพาน。 ก็แน่พูดไปพูดมาวนอยู่ตรงที่เดิม。 ยำเช้าอยู่ตรงที่เดิมเนี่ย。 พูดอย่างนี้。 ครับ。 ทำไงที่ผ่าน。 จะทำที่ผ่านมา。 อืม。 ไม่เห็นมันก็เป็นสังหารมาหลอกเรา。 ดับว่าไม่มีอะไรปรากฏมันไม่มีอะไรคนคิดแบบนี้เนี่ยมันมีคนว่าดับไปทำไงหรอกที่ผ่านมาตรงไหนเราจะปฏิบัต，ิ，เ，ร，า，ผ，่，า，น，ไ，งบ，อ，ก，เ，ราผ่านไปว，น，ม。 าที่เดิม。 ลึกเราจะทำยังไงปฏิขึ้นมามันก็ต่อเนื่องไม่ขาความมีก็คือความมีความไม่มีก็คือความไม่มีไม่ควธรรมชาติคนละประเภทกันพื้นของใจที่เป็นธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏและมันเป็นทาตุที่รู้จักมันเองวามันคือความหนึ่งเดียวเท่านั้นเ。 องโม。 เลโมทำที่มีหนึ่งเดียวเท่านั้นคือมันนั่นแหละคือที่มันที่ไม่มีอะไรปรากฏมันคืนที่ผ่านมันมีอยู่แล้วไม่เคยหายไปไหนอมตะธาตอมตะธรรมอายุขายดับไปดับไปมันเหลือแต่ความไม่มีไม่ใช่ตัวเราไปถึงความไม่มีไม่มีตัวเราไม่มีของของเรายังไม่เป็นจริงรู้ที่เป็นจริงเป็นธ。 รรมจริงจริง。 ศูนย์บริการอย่างนี้ต้องไม่เคยหายไปจากใจเราเลยไม่เคยหายไปได้เลยมันมีอยู่แล้วเป็นอยู่แล้ว。 มีมันมีอะไรปรากฏแต่ที่ไม่มีอะไรปรากฏก็เป็นอย่างนั้นตลอดกาลอยู่แล้วเป็นอมตะนะอมตะธาตอตะธรรมเป็นธรรมธาตที่พานธาตธอย่างเป็นอมตะส่วนความมีความมีความมีดับดับมันก็ดับไปหมดเนี่ยมันก็ความไ。 ม่มี。 แล้วก็ไม่มีน้ำมัน。 อย่างึเดียวเท่านั้น。 หรือท่านกล่าวว่าพุทธบคือพุทธหรือจิหนึ่งพุทธหรือจิหนึ่งเนี่ยว่าเนี่ยในพระไตรปิฎกมีเลยครับหลายแห่งมากเลยนะพระไตรปิฎกได้ว่าถ้าไม่มีกัลยาณมิตรที่เป็นเลิศประเสริฐกัลยามิตรเลิศก็คือพ่อแม่อาจารย์เราหรือเพื่อนที่เขารู้แจ้งทำช่วยชี้แน。 ะเรา。 ช่วยเช็คตรวจสอบเราก็มีปริยาเดชอภญาก็ช่วยเช็คตรวจสอบให้เราเนี่ยคือกามิประเสริฐสองจะต้องมีและด้วยและต้องมีโยธการคือต้องโยนิสมบริการไว้เสมอขาดไม่ได้บริการต้องสาหาเหตุให้เป็นคือเนี่ยมันทำอย่างนี้ทำไมในพฤติกรรมใ。 นจิต。 พฤติกรรมในจิตเจแห่งตที่เป็นพระเรียกว่าพฤติกรรมพฤติฤติแห่งจิตพฤติแห่งจิตหรือฤติกรรมทำแบบนี้ทำไมมันทำแบบนี้ต้องสาเหตุวามันทำเพื่ออะไรมันทำแบบนี้ใครเป็นคนทำทำเพื่ออะไรแล้วทำแล้วใครจะได้ผลประโยชน์กูทำนั้นแหละกูเป็นคนทำแล้วกูจะเอาผลประโยชน์แล้วกูลงที。 ่กูหมดทำอะไรก็ลงที่กูลงที่เราหมดเลยหรือตัวเราหรือของเรา。 เรียกประโยชน์ที่ศูนย์บริการสาวให้เหตุให้เป็น。 แล้วอยู่ที่ศูนย์บริการสังขารเป็นนักหารใจวิใจมันเป็นธรรมชาติคนละประเภทสังขารเป็นสังขารที่เกิดดับปรแต่งได้ขึ้นอยู่กับเหตุปัจจตุส่วนใจเป็นวิสังขารเป็นอสังทาตุสังธรรมเป็นธรรมตริผ่านตรธาตเป็นตอมธรรมที่ชื่อสมมุติแต่คือธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏไม่เกิดไ。 ม่ดับแต่ธรรมชาติมันมีจริงแต่ธรรมชาติที่มันมีปรากฏมันไม่จริงเพราะมันเป็นสิ่งเกิดดับ。 เนี่ยอยู่ที่ศูนย์การในใจอย่างนี้ไม่ต้องไม่หายไปเลยว่าไอ้ธรรมชาติของความไม่เกิดไม่ดับเป็นพื้นของใจเราเนี่ยทุกคนทุกสรรค์ทั้งหลายพุทธเจ้าจจพระเจ้าในสาวกในพุทธในทั้งหลายมีธารู้ที่เป็นพื้นเป็นธาธาอตะอยู่หนึ่งธาแล้วไปเกิดเป็นมนุษย์ก็มีเอาธาตุดินน้ำลมไ。 ฟอากาศธาตุแล้วก็ธาสรู้หรือวิทยาธาตมารวมเป็น6ธาตที่การหยาบก็มี6。 ธาตุส่วนพเป็นกายเทเทวดาทั้งหลายก็มีที่เป็นภาพหลักอยู่。 ที่มันเป็นได้แต่รู้แต่มันไม่มีอะไรปรากฏไม่เอาตัวเราพยายามรู้เฉยๆรู้ค้าเฉยๆไว้ไม่ใช่นะคือธรรมชาติที่รู้แจ้งว่ามันเนี่ยเป็นธรรมชาติอย่างเดียวที่ไม่มีอะไรอยู่แล้วไม่เคยหายไปไหนมีอยู่แล้วใช่เรานี่แหละ่ที่ไหนพืหลักของของทุกสรรพสัตว์แล้วก็ไปรวมกับท่าน。 อื่นประกอบเข้ามา。 เป็นชีวิตที่เวตายตายเกิดในพบต่างๆ。 แล้วชีวิตที่มันเกิดมาแล้วในทุกกกาสังขารวาจาสังขารจิตสังขาที่3。 อย่างเนี่ยสังขารวาจาสังขารจิตสังขารสิ่งเกิดดับเป็นธรรมชาติที่ไม่เป็นอมตะเป็นธรรมชาติที่ไม่เที่ยงเป็นทุกตาไม่ใช่เป็นตัวตนไม่ใช่เป็นตัวเราของเราธรรมชาติที่เป็นพก็ไม่มีตัวตนอีกเพราะไม่มีอะไรเกิดดับมันจะไม่มีตัวตนไม่มีตัวเราไม่มีของเรามันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีไม่มีอะไรปรากฏไม่ใช่ว่าความไม่。 มีมันไม่มีมันไม่มีคือไม่มีอะไรเลยไม่ใช่มันคือมันไม่มีอะไรปรากฏคือมันมีอยู่จริงแต่มันมีอะไรปรากฏมันเป็นภาพรู้ที่ไม่มีอะไรปรากฏให้รับรู้ไ。 ด้นะหูใจ。 มันเป็นนพพานเป็นนพพานอย่างถาวร。 มันมีอยู่แล้วมันไม่เคยเกิดไม่เคยหายไปหายใจเราเนี่ยเป็นพื้นหัวใจเราเนี่ย。 ไม่ใช่เราตัวเราพยายามไปหาที่ผ่านานไปเป็นที่พานมันเลยไม่เข้าใจว่าใจเป็นใจต่างขาดเป็นต่างหารเนี่ยมันต้องการตลอดเวลาอาหารอยู่ลงสังหารคือมีพฤติกรรมภายในใจมีพฤติจิตหรือพฤติกรรมภายในจิตใจมันทำแบบนี้ต้องเห็นทำแบบนี้ทำแบบนี้ทำ。 ไมวะ。 ทหดหูร้องไห้。 เกี่ยวเกี่ยวกับเลยคนละเรื่องกัน。 สังขารในใจเราเหมือนฟ้าแลบฟ้าร้องฟ้าผ่ามันจะขนาดไหนมันจะรุนแรงขนาดไหนมันก็ไม่ใช่ใจที่ท้องฟ้ามันเป็นธรรมชาติคนละประเภทยังไงอ่ะไม่เคยหายไปไหนในใจเราก็อาที่เกิดขึ้นไม่เคยท้องได้หรอกฟ้าขนาดไหนอ่ะไม่เคยใจเปียเหมือนท้องฟ้าจักรวาลวจักรวาลได้เลยมันก็ไม่ใ。 นโลกนี้ไม่บ้านไม่ต้องไม่ไม่สิ่งสิ่งของได้ฟ้าได้เมื่อไหร่。 อาการในใจความรู้สึกนมณ์ฟ้าได้ไม่ได้หรมันไม่แต่สิ่งที่มันในโลกนี้ที่เป็นสิ่งที่มีสิ่งที่ปรากฏมันไม่ได้ถ้าได้แต่สิ่งท้องฟ้าไม่เคยมีท้องฟ้ายไปในจักรวาลพาไปในจักรวาลในอากาศไปใจที่เป็นท้องฟ้าวาอากาศมันไม่ได้มันไม่ได้ให้สังขารในใจไม่ว่าจะดีชั่วบุญกุศก。 ุศลมันเป็นแค่้าฟ้าร้องฟ้าผ่าสบายใจไม่สบายใจมันก็เป็นแค่ฟ้าฟ้าร้องฟ้าผ่าปลูกโลกเบาสบายใจขนาดไหนว่าขนาดไหนรู้สึกว่าขนาดไหนมันก็เป็นกริยาการของฟ้าแลฟ้าร้องฟ้าผ่ามันไม่ใช่เป็นธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏไม่ปรากฏแมแต่ความรู้สึ。 กว่า。 เราวจะเอาตัวเราไปเอาที่ไปเอาคำว่าอยู่นั่นแหละมันเป็นฟ้าแลฟ้าร้องฟ้าผ่าและไอ้ธรรมชาติของฟ้าแลฟ้าร้องฟ้าผ่าอากาศในใจมันจะไปครอบครองท้องฟ้าที่เป็นจักรวาลได้ยังไงจะย้อนกลับคืนไปไปยึถือจักรวาลได้ไงเราไม่เข้าใจพูดมาตั้งนานตรงนี้เราจะเอาอยู่กูจะกไม่สนใ。 จไม่ค่อยไม่ฟังกูจะเอากูจะเป็นกูจะต้องไปทำกูจะต้องกูจะต้องอย่างนี้กูจะต้อง。 แล้วไม่เห็นว่าiศูนย์การสาเหตุกูกูเป็นอะไร。 ในปฏิด้วยมันตัวร้ายเลยมันเป็นสังหารที่ไปเวียนตายเกิดพบชาติทุกหลายหลายชาติแล้วไม่ได้เป็นอะไร。 เอียเข้าใจเรื่องคนช่วยช่วยให้ช่วยวอยู่เนี่ย่ตรงนี้。 ชัดเจน。 ทีเดียวคนเดียวจบเลยไม่ต้องถึงเราเลย。 กลับขอโอกาสองค์หลวงตากลับขอโอกาสท่านจรญาติโยมทุกท่านค่ะ。 คือจริงๆธรรมชาติเนี่ยนะ。 ทุกคนจะฟังมาหมดแหละว่าธรรมชาติมี2ประเภท。 ประเภทหนึ่งคือธรรมชาติที่。 เป็นสังขรปรุงแต่งสามารถเอาตาไปเห็นมันได้เอาหูไปได้ยินคือสามารถรับรู้ได้ทั้งตาหูจมูกลิ้นกายและรวมทั้งประตูใจด้วยเพราะประตูใจเอาไว้รับรู้ความคิดอารมณ์ความรู้สึกสิ่งที่สามารถรับรู้ได้ทั้งตาหูจมูกลิ้นกายใจเป็นสังขารปรุงแต่งหมดหมายความวามันเป็นธรรมชา。 ติที่จะไม่มีปรุงขึ้นมาเป็นมีจากมีแล้วดับไปของที่เกิดขึ้นมาจากไม่มีเป็นมีจากมีแล้วดับไปมันจึงเป็นสิ่งที่เกิดดับเป็นอนจจังทุกขังอนัตตาคือไม่เที่ยงไม่สามารถทนสภาพเดิมได้และก็ไม่ใช่ตัวตนสังขารปรุงแต่งมันเป็นเหมือนความมีแต่มันก็ไม่ใช่เป็นตัวเป็นตนแท。 ้。 จ。 ร。 ิง。 อันนี้ธรรมชาติอีกประเภทหนึ่งเนี่ยธรรมชาติประเภทที่สองหน้าที่พระพุทธองค์ทรงค้นพบนะมีเฉพาะในพระพุทธศาสนาเพราะว่าอาศัยปัญญาการตรัสรู้ของพระพุทธองค์ทรงค้นพบก็คือว่าธรรมชาติที่เป็นวิสังขารมันปรุงแต่งไม่ได้แต่มันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีตัวตนปรากฏเลยหมายคว。 ามว่าไม่สามารถเอาตาหูจมูกลิ้นกายใจไปรับรู้ขาได้。 อันนี้ถามว่า。 ขนาดตาหูจมูกลิ้นกายใจไปรับรู้ธรรมชาติที่เป็นวิสังขารนะไม่ได้แล้วรู้ได้ยังไงอ่ะว่ามีแล้วรู้ได้ยังไงว่ามีถ้านก็มาดูทำไมมันมีเพราะว่าปกติเนี่ยสิ่งที่เป็นสังขารปรุงแต่งทั้งหมดมันประกอบด้วยธาตุมันเป็นธาตุดินธาตุดินมันรู้ตัวมันเอ。 งไหม。 ไม่รู้ถ้าดินมันรู้ตัวมันเองได้ไหมไม่ได้ถ้าน้ำรู้ตัวเองได้ไหมไม่ได้ถ้าลมรู้ตัวเองได้ไหมไม่ได้ถ้าไฟรู้ตัวเองได้ไหมถ้าอากาศคือความว่างรู้ตัวเองได้ไหมไม่ได้แต่มันมีภาพอีกภาพหนึ่งเป็นภาพรู้ภาพรู้เป็นภาพที่ไม่มีไม่มีตัวตนปรากฏแต่มันมีความรู้อันนี้ความ。 สิ่งที่ไม่มีอะไรปรากฏแต่มันมีความรู้ในตัวมันเองก็เลยสมมุติชื่อให้มันวามันชื่อภาพารู้หรือ。 เรียกง่ายๆพ่อแม่ครัวอาจารย์ท่านนิยมเรียกวัดใจ。 และถามว่าไอ้ธรรมชาติสองประเภทนี้มันเกี่ยวข้องกันยังไงมันอยู่กันยังไงนะมันอย่างนี้นะก็้ลองดูความสุขเกิดขึ้นที่ไหน。 ใจความสุขจะไปที่ไหนและความทุกข์เกิดขึ้นที่ไหนและความทุกข์ดับไปที่ไหนเพราะฉะนั้นความสุขความทุกข์เกิดข，ึ，้，น，ท，ี่ใจ，แ，ล，ะ，ด，ั，บไปที่ใจแล้，ว，ใ。 จอ，ยู่ไหน。 หาใจไม่เจอหาใจไม่เจอแต่รู้ว่ามีมีเพราะว่าความสุขที่เกิดระดับความทุกข์ที่เกิดระดับมันไม่ได้รู้ตัวมันเองมันเป็นสิ่งที่ถูกรู้เพราะฉะนั้นเนี่ยทุกคนรู้หมดว่าความสุขความทุกข์เกิดขึ้นที่ใจและดับไปที่ใจแล้วความสุขความทุกข์ก็ไม่ได้รู้ตัวมันเองด้วยซ้ำเพรา。 ะมันเกิดแล้วมันก็ดับไป。 เพราะฉะนั้นเนี่ยแต่มันรู้รู้ไงว่ามีก็เพราะมันมีธาสรู้ที่ไม่ปรากฏมันเกิดดับอยู่ในใจแต่ใจบอกไม่ได้ว่าอยู่ตรงไหนมันจึงเป็นอีกธรรมชาติหนึ่งที่มีอยู่แต่จะบอกว่ามีตัวตนมันไม่มีแต่จะบอกวามันเป็นนอตติงไม่มีอะไรเลยก็ไม่ได้มันเป็นสิ่งที่มีความรู้ในตัวเองเ。 ป็นทาตุรู้ที่ไม่มีอะไรปรากฏ。 ธรรมชาติสองสิ่งนี้คือสังขารที่เกิดดับ。 กลับใจที่ไม่เกิดดับซึ่งเป็นวิสังขารเนี่ย。 มันก็คือสิ่งเกิดดับเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ。 สังขารปรุงแต่งทั้งหลายล้วนเกิดดับ。 อยู่ในใจที่ไม่เกิดไม่ดับ。 เขาอยู่คู่กันแบบนี้。 เหมือนฟ้าและฟ้าร้องฟ้าผ่าในท้องฟ้าที่ว่างเปล่า。 ถามว่าเวลาฟ้าและฟ้าร้องฟ้าผ่า。 มันเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติไหม。 แล้วเวลาฟ้าแลฟ้าร้องฟ้าผ่าเกิดขึ้นน่ะใจท้องฟ้าที่ว่างเปล่ามีปัญหาไหมไม่มีถามว่าแล้วฟ้าแลฟ้าร้องฟ้าผ่าเคยไปทำให้ท้องฟ้าไม่ไหมไม่แล้วขณะที่มีฟ้าแลฟ้าร้องฟ้าผ่าปรากฏเกิดดับอยู่นั้นน่ะท้องฟ้าหายไปไหมไม。 ่หาย。 เพราะฉะนั้นเนี่ยธรรมชาติสองสิ่งเขาอยู่คู่กันแบบนี้ธรรมชาติหนึ่งเกิดดับส่วนอีกธรรมชาตินึงนะไม่เกิดไม่ดับแต่ก็อยู่อย่างนั้นนะสิ่งที่ไม่เกิดไม่ดับจึงเป็นอมตะ。 สิ่งที่ไม่เกิดไม่ดับจึงเป็นอมตะเพราะฉะนั้นเนี่ยเหมือนกันสังขารปรุงแต่งทั้งหมดร่างกายคือขัน์ห้าเนี่ยมันเป็นสิ่งเกิดดับเพราะฉะนั้นมันเกิดดับแต่ใจเป็นธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับเขาก็อยู่คู่กันอย่างนี้ฉันห้าย่อมเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่เกิดไม่ดับใจที่ไม่เก。 ิดไม่ดับ。 ซึ่งอันนี้เขาจะเคยหายไปไหม。 เคยไม่เคย。 สิ่งที่ไม่หายไปเป็นอมตะหรือใจเป็นอมตธาตเขาก็คือนพธาตุสิ่งที่ไม่เกิดไม่ดักใจที่ไม่เกิดไม่ดับเขาเป็นสุขหรือเป็นทุกข์ได้ไหมไม่ได้สิ่งนี้จึงพ้นจากความสุขพ้นจากทุกข์เหนือสุขเหนือทุกข์สมมุติชื่อให้เป็นนพพาน。 เพราะฉะนั้นเนี่ยเราจะมาพยายามช่วยให้ไอ้ขันห้าเนี่ย。 รูปเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณหรือพยายามช่วยให้มันน่ะ。 ไม่เกิดดับได้ไหม。 ไม่ได้ช่วยให้มันเที่ยงได้ไหมไม่ได้ช่วยให้มันไม่ไม่ทุกข์ได้ไหมไม่ได้ช่วยให้มันดับมีตัวตนคงที่ได้ไหมไม่ได้เพราะวามันเป็นอันนี้จังทุกขังอนาตามันเป็นคุณสมบัติของรขันห้านี้เป็นคุณสมบัติของสังขารส่วนใจนะอันนี้มาดูดใจนะใจที่เป็นทารู้ที่ไม่มีอะไร。 ป。 รากฏ。 จะทำให้มันหายไปได้ไหม。 ไม่ได้ทำให้มันเกิดดับได้ไหมไม่ได้ไปเป็นเจ้าของมันได้ไหมไม่ได้เพราะฉะนั้นเนี่ยใจที่ไม่เกิดไม่ได้จะไปเป็นเจ้าของมันก็ไม่ได้จะบอกว่าเป็นใจกูได้ไหมไม่ได้ถ้านไอ้ขันห้าจะบอกว่าไอ้ขันห้าที่เกิดจะเป็นกูได้ไหม。 ก็ไม่ได้สรุปน่ะมันก็คือธรรมชาติสองอย่างที่มันบอกคู่กันเหมือนฟ้าแลฟร้องฟ้าผ่าแล้วจะไปบอกว่าฟ้าร้องฟ้าผ่าคือกูกูและกูกูพากูร้องได้ไหมไม่ได้จะบอกท้องฟ้าที่่ว่างเป็นฟ้ากูได้ไหมไม่ได้。 นี่คือสัจธรรม。 ธรรมชาติเกิดดับย่อมเกิดอยู่ในธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับไม่มีตัวตนเราเขาเป็นสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาอยู่ในนั้นธรรมชาติเกิดดับกับธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับไม่มีวันมีเจ้าของได้。 เพราะฉะนั้นสังขารปรุงแต่งทั้งหมด。 จึงไม่เคยมีตัวตน。 จริงแพ้ถาวรพูดอย่างนี้พอเข้าใจไหมธรรมชาติฝ่ายสังขารที่เกิดดับอย่างเช่นขันห้าเนี่ยเกิดดับจะถามว่าเป็นตัวตนคงที่ถาวรเป็นตัวเราจก็บอกว่าไม่ได้เพราะฉะนั้นตัวกูก็ไม่มีในขัน์ห้าละอันนี้มาดูใจที่เป็นความไม่เกิดไม่ดับเป็นความไม่มีอะไรปรากฏเหมือนท้องฟ้าจ。 ะบอกว่าเป็นกูได้ไหม。 ก็ไม่ได้จะบอกว่ามีตัวตนจริงๆได้ไหมองค์หลวงตาจึงติดกระดุมเม็ดแรกให้。 มาตลอดว่าสมมาธิโดยการติดกระดุมเม็ดแรกให้ถูกต้องเป็นหัวใจเป็นแก่นเลยคือไม่เคยมีตัวเรามาตั้งแต่แรก。 ไม่เคยมีตัวเรามาตั้งแต่แรกไม่เคยมีตัวเราในธรรมชาติของสังขารไม่เคยมีตัวเราในธรรมชาติที่เป็นวิสังขารที่ไม่เกิดไม่ดับ。 แต่พวกเราทั้งหมดรวมแม่ด้วยเราก็เป็นแบบนี้มาเราเข้าใจเราตั้งต้นที่มีตัวเรามีกูแล้วกูจะต้องไปถึงกูจะไปถึงไปอะไรไปเป็นไปบรรลุไปถึงอะไรไปถึงนพพานไปบรรลุอะไรไปบรรลุนิพพานไปเอาอะไรไปเอาความไม่ท。 ุกข์。 ไม่เป็นไรไปเป็นธรรม。 และถามว่าปฏิบัติมันนานมากจะใช้เวลากี่สิบปีก็ตามสิ่งที่คาดหวังไว้จะเป็นไปได้ไหมไม่ได้มันเหมือนจะให้ดวงอาทิตย์เย็นมันเป็นไปไม่ได้ดวงอาทิตย์ย่อมแ่รังสีร้อนอันนี้คือธรรมชาติอะไรก็ตามที่มันถูกตรงตามธรรม。 ชาติ。 สิ่งนั้นน่ะคือสัจธรรม。 แล้วก็รู้ว่าในธรรมชาติทั้งหมด。 ไม่มีเจ้าของไม่มีสัตย์บุคคลตัวตนเราค่ะไม่เคยมีตัวเรามาตั้งแต่แรกเพราะฉะนั้นเนี่ยและไอ้ตัวเราเนี่ยความรู้สึกเป็นกูคืออะไรความรู้สึกเป็นกูคืออะไรมันคือความปรุงแต่งอันนึงจากไม่มีตอนนอนหลับมีไหมโจ้ไม่มีร่างกายอยู่คร。 บไหม。 หาใจไหม。 หัวใจยังเต้นไหมหัวใจเต้นมีคิดไหม。 ฝันฝันนี่เห็นไหมก็ยังทำงานนะเป็นความฝันนะ。 เพราะฉะนั้นแต่ถามว่าตอนนั้นมีกูไหมไม่มี。 ชัดๆเลยไม่มีไม่มีกูเพราะฉะนั้นเนี่ยกูจึงความรู้สึกเป็นกูจึงเป็นเพียงสิ่งปรุงแต่งที่ปรุงขึ้นมาแล้วถามว่าดับไหมดับถ้าไม่งั้นก็รักษากูให้ตลอดไม่ความรู้สึกเป็นกูก็เกิดแล้วก็ดับไปมันจึงเป็นปรากฏการณ์นึงและปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้。 นจาก。 กันหลงยึดถือว่าไอ้ขัน์ห้าเนี่ยเป็นเราเป็นของเรา。 อันนี้ก็เห็นเห็นเป็นขนาดขนาดเลย。 ไอ้กูเห็นนะไอ้กูเห็น。 จเข้าใจ。 มันอย่างนี้นะ。 เข้าใจหมดแหละเพราะว่ามันก็ผ่านกันมาแบบนี้แหละ。 คือ。 ผู้ปฏิบัติธรรม。 จะเริ่มต้นจากองค์หลวงตาบอกไม่เคยมีตัวเรามาตั้งแต่แรกจากไม่มีอะไรเลยธรรมชาติเดิมแล้วมันจะปรุงขึ้นมาให้เห็นวามันเป็นสังขารที่ปรุงขึ้นมาแล้วดับไปจากไม่มีเป็นมีก็โยนโยนผ้าขึ้นไปแล้วก็เกิดดับอยู่อย่างนี้แต่ก็เห็นอย่างนี้แต่เหมือนกันคือ。 อะไร。 เราเริ่มต้นคือ。 หนูเราไม่ได้เริ่มต้นจากไม่มีอะไรเราเริ่มต้นจากเราพูดปฏิบัติธรรมเราฟังเสร็จแล้วเดี๋ยวเราจะ。 คือเราเริ่มนะเราเริ่มที่มีตัวเราแต่เราไม่เห็นว่าไอ้ตัวเริ่มตัวเราที่คอยดูคอยรู้คอยสังเกตเห็นละเห็นละใครเห็นเราเพราะฉะนั้นไปมาๆเนี่ยเราปฏิบัติโดยเริ่มต้นมีตัวเราขึ้นมาเป็นสร้างอุปนิสัยหรือพฤติกรรมของจิตเนี่ย。 เป็นตัวตนผู้ปฏิบัติธรรม。 คือมีตัวเราเป็นผู้ปฏิบัติธรรมเด็กๆจะไม่มีพฤติกรรมเหล่านี้หรือผู้ที่ไม่เคยปฏิบัติธรรมจะไม่มีพฤติกรรมแบบนี้คือจะคอยดูคอยรู้คอยสังเกตคอยประมวลผลคอยทำความเข้าใจไอ้นี่เป็นไอ้นั่นไอ้นั่นอยู่ข้างในใจเพราะฉะนั้นเนี่ยเรามีตัวเราตั้งขึ้นมาแล้วตัวนี้ไปคอยด。 ูอย่างอื่น。 เอาตัวเราคอยไปดูสังขารอย่างอื่นแล้วก็จะเห็นเห็นเกิดดับแต่ไม่เคยเห็นไอ้ตัวนี้ที่เริ่มต้นไม่เคยเห็นตัวกูผู้ปฏิบัติธรรมไม่เคยเห็นตัวกูที่ทำทุกอย่างเพราะจะเอานพพานมันเลยเขาเรียกว่าการไม่เห็นนะเขาเรียกว่。 าหลง。 หลงมันหลงว่ามีตัวมันแต่พวกเราทุกคนน่ะจะเหมือนกันคือเราช่วยทุกอย่างช่วยตัวเองทุกอย่างให้ตัวเราไม่หลงเราช่วยตัวเราให้ตัวเราไม่หลงแต่หลงว่า。 มีตัวเรา。 เพราะฉะนั้นเนี่ยทุกคนการปฏิบัติจริงใจเป็นและปฏิบัติทุกทางแล้วพยายามฟังทำความเข้าใจทุกอย่างพยายามสังเกตสังการทั้งหมดประมวลผลทุกอย่างเพื่อช่วยให้ตัวเราไม่หลงเพื่อช่วยให้ตัวเราไปถูกแต่จริงๆมันเลยเป็นอวิชาตลอดทางเพราะมันหลงว่ามีตั。 วเรา。 อ้าวอย่างนี้มันยังไงก็ไอ้ตัวเราที่พยายามช่วยตัวเราจริงๆมันคือสิ่งเกิดดับ。 มันคือความปรุงแต่งและเราก็รู้อยู่แล้วว่าธรรมชาติจริงๆมันไม่เคยมีใครอยู่ในนั้นจริงๆนะ。 ความรู้สึกเป็นตัวเราความรู้สึกนะเป็นตัวเราอ่ะแท้จริงมันคืออะไรรู้ไหมบางครั้งเนี่ยถ้าใช้คำคำสมมุตินะที่ให้เข้าใจมันคือปรากฏการณ์เกิดดับปรากฏการณ์หนึ่ง。 ที่มันสร้างฟิลลิิ่งความรู้สึกหนึ่งไอ้ความรู้สึกนี้เข้าใจเหมือนกันหมดว่ากูแต่จริงๆมันคือปรากฏการณ์ปรากฏการณ์หนึ่งแต่ปรากฏการณ์นี้ยที่เรียกว่ากูแต่จริงๆมันเป็นปรากฏการณ์เกิดดับปรากฏการณ์ที่เรียกว่ากูเนี่ยยกูเนี่ยเท่ากับอัตราตัวตนแต่จริงๆปรากฏการณ์。 นี้มันคือปรากฏการณ์เกิดดับ。 มันจึงเป็นอนัตตา。 คือมันเป็นความเห็นผิดแบบสิ้นเชิงอ่ะ。 เห็นของที่เกิดดับอ่ะความรู้สึกหรือเห็นปรากฏการณ์ความรู้สึกหนึ่งที่ปุ่มขึ้นมาเกิดดับบอกกูอันนี้อัตราอัตรากูกูกูแต่มันแย้งกับความจริงความจริงมันเป็นอนตานัตาอนัตา。 พระพุทธองค์จึงตัรัสว่าธรรมาอนัตตาทำทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นสังขารหรือวิสังขารล้วนเป็นอนัตตาไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตนพ่อแม่ควอาจารย์อย่างองค์หลวงปู่ขาวท่านหนึ่งพูดบอกวามันไม่ได้มีอะไรหรอกมันแค่หายโง่จะเข้าใจผิดน่ะเห็นว่าไอ้นี่เป็นก。 ูอ่ะ。 ไม่ได้ไปทำลายมันนะ。 ไม่ได้ไปทำลายความรู้สึกเป็นกู。 ไม่ได้ต้องไปทำลายตัวกูให้หายไปทำไงตัวกูจะหายไปไม่ใช่แต่ไอ้ความเป็นตัวกูมันไม่เคยมีอยู่จริงไอ้ที่มีอยู่เนี่ยมันเ。 ป็นอนัตา。 เพราะฉะนั้นสิ่งที่หายไปจริงๆคือความโง่ความเข้าใจผิดอันนี้ต่างหากที่หายไป。 มันเลยไม่ใช่ว่าปฏิบัติจะทำเราจะปฏิบัติเราจะเพี้ยรปฏิบัติแล้ววันนึงตัวเราจะหายไป。 เข้าใจไหมที่ผ่านมาเป็นอย่างนั้นคือเราปฏิบัตินะ。 แบบเหมือนกับว่าเออเดี๋ยววันนึงตัวเราก็จะหายไปแต่จริงๆไม่ใช่อีกปัจจุบันนี้เลยไอ้ที่กูกูเนี่ยจริงๆมันเป็นปรากฏการ，ณ。 ์เกิดดับ。 องค์หลวงตาบอกมันเป็นสังขารมันไม่ใช่ใจใจมันเป็นความไม่มีอะไรปรากฏอันนั้นไม่เคยหายไปไหนอยู่แล้ว。 เพราะฉะนั้นเนี่ยปัจจุบันเลย。 ที่บอกนพพานมีในปัจจุบันคือสังขารเป็นสังขารความรู้สึกเป็นกูเนี่ยคือสิ่งเกิดดับ。 ทั้งหมดทั้งมวลที่ปรากฏรับรู้ได้กระดุกกระดิกได้เป็นสิ่งเกิดดับหมด。 สังขารทั้งหมด。 ไอ้ที่รู้ว่าทั้งหมดทั้งหมดนี้เป็นสังขารอันนั้นน่ะคือใจที่ได้แต่รู้。 ใจไม่เคยหายไปไหนความรู้ของใจเพราะใจเป็นธาตุรู้ความรู้ของใจคือรู้ว่าไอ้สังขารนะไม่ใช่ใจแล้วทั้งหมดนี้ทั้งหมดเลยมี，แ。 ต่สังขาร。 พูดอย่างนี้พอเข้าใจไหม。 เข้าใจว่าไงเข้าใจว่าไงเห็นใจที่เกิดขึ้นเกิดขึ้นเกิดขึ้น。 แล้วก็ตรงนี้มันเมื่อกี้มันมีมีความรู้สึกว่าก็การดิ้นรนอยู่เนี่ยคือการให้อาหารกับสังขาร。 เข้าใจว่าทำความเข้าใจอยู่เนี่ย。 ไม่ได้ตั้งใจที่จะดูนะมันพูดขึ้นมามันพูดขึ้นมาพูดขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ตามมันขึ้นมามันคือการที่รู้แต่ถ้าไปประมวลต่อก็จะเห็นกระบวนการการประมวลต่อประเพื่อจะคุยประมวที่จะมาบอก。 แต่ทุกครั้งนี้มันจะเปลี่ยนเร็วมากเพราะว่าทุกขณะที่ของการที่แม่ชีพูดขึ้นมาเนี่ยมันจะปรุงแต่งเรื่องเพื่อความเข้าใจเมื่อไหร่ก็ตามถ้ามาประวลต่อก็คือสังหารที่มันเกิดขึ้นต่อแต่จริงๆแล้วเนี่ยมันจะมีอะไรที่มันเกิดขึ้นเรื่องตรงน。 ี้นะ。 ฟังตรงนี้ดีๆนะดอกจันทร์ให้เลยเพราะว่าเขา。 แต่มันรู้ของมันขึ้นมาเองมันรู้ของมันขึ้นมาเองไม่รู้ขึ้นมาเองอ่ะมันกลายเป็นสิ่งที่ถูกรู้ไหม。 ถูก。 มีตัวที่จะไปรู้สิ่งที่มันจะเป็นสิ่งที่ถูกรู้ถูกเข็นเพราะฉะนั้นเนี่ยพูดตรงนี้เข้าแจ้งนั้นเพราะฉะนั้นทุกขณะปัจจุบันสิ่งที่ปรากฏจนมาพูดกันได้สังขารทั้งหมดสังขารทั้งหมดแต่ที่รู้ว่าทั้งหมดเนี่ยมีแต่สังขารทุกปัจจุบันมีแต่สังขารเอามาเล่านะมีแต่ส。 ั。 งขาร。 ไอ้นั่นน่ะ。 อันนี้คือความรู้ของใจเอาแบบนี้ดีกว่าอย่างนี้แต่เมื่อกี้เข้าใจว่ารู้ที่มันรู้มันรู้ของมันเองมันรู้ของมัน。 มันก็เก้าแล้วมันก็มีตัวมาเห็นเพราะฉะนั้นนะถึงตรงนี้นะเดี๋ยวจะยกตัวอย่างอย่างนี้นะ。 เวลาตามองไปเห็นรูปเนี่ยตามองไปเห็นรูปถามว่ามองไปอ่ะมีมีรูปปรากฏใช่ไหมมีตาปรากฏอยู่ให้รู้ไหมหรือว่า，ม，ี，แ，ต，่，ร，ู，ปปรา，กฏเวลามอง，ไ，ป。 อย，่างนี้。 มีมีลูกปรากฏมีตาปรากฏอยู่ในที่เห็นด้วยไหมรู้สึกแสงไม่รู้คืออะไรเห็นภาพการธรรมดาลืมแบบนี้ก็ไม่ได้มองเห็นต้นไม้เห็นเห็นเห็นพระทานเห็นอะไรอย่างนี้ไหม。 เพราะฉะนั้นเนี่ย。 จะเห็นเลยว่าเวลามองไปอ่ะประตูตา。 พอมองไปสิ่งที่ปรากฏคือภาพทั้งหมด。 ภาพทั้งหมดน่ะเห็น。 หมดหนี้ที่ปรากฏ。 ให้มาบอกได้เลยได้นะ。 คือรูป。 คือภาพที่เห็น。 แปทั้งหมดเนี่ยคือรูปที่ปรากฏ。 แต่มันจึงมีแต่รูปที่ปรากฏ。 แต่เพราะทั้งหมดมีรูปปรากฏ。 มันจึงทำให้รู้ได้ว่าต้องมีตาอยู่ตรงนั้นแต่ตาไม่ปรากฏ。 ค่ะ。 รูปที่ปรากฏขึ้นมาได้วามันแค่สะท้อนให้รู้ว่าต้องมีปลาอยู่ตรงนั้นรูปจริงปรากฏได้แต่ตาไม่ปรากฏ。 เพราะฉะนั้นเหมือนกันสังขารทั้งหมดเลยเกิดดับมีแต่สังขารเกิดดับรู้ที่มันรู้เองมันรู้เองนี่หว่าอย่างนี้แต่มันยังไม่เห็นไอ้ตัวนี้ก็สังขารเพราะฉะนั้นทั้งหมดสังขารที่ปรากฏเกิดดับเกิดดับมันมีแต่ข้อมูลสังขาร。 ปัจใจที่เป็นรแท้ๆไม่ปรากฏแต่ไอ้ข้อมูลสังขารทั้งหมดออกมาได้นะเพราะใจ。 ที่ไม่ปรากฏ。 ถึงบอกสังขารอยู่ตรงไหนใจก็อยู่ตรงนั้นเพราะถ้าไม่มีใจจะไม่มีข้อมูลสังขารใดๆเลย。 พูดอย่างนี้เข้าใจเพราะฉะนั้นเนี่ยข้อผิดพลาดของพวกเราจริงๆอีกอย่างนึงคือหาใจ。 ไปหาใจแต่จริงๆมีแต่สังขารทั้งหมดปรากฏการที่รู้ว่าสังขารทั้งหมดที่ปรากฏทั้งหมดทั้งมวลผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจผู้ประมวลพูดจะบรรลุผู้อะไรอย่างนั้นสารพัดและก็กิริยาอาการของจิตหรืออะไรก็ตามสิ่งทั้งหมดทั้งมวลล้วนเป็นสังขารให้ข้อมูลทั้งหมดเนี่ยเป็นข。 ้อมูลของใจ。 แต่ใจไม่ไม่ปรากฏหรอก。 มันมีแต่มันเหมือนกันรูปเหมือนภาพเหมือนรูปที่มีแต่รูปปรากฏ。 แต่การปรากฏทั้งหมดของรูปทำให้รู้ว่ามีปลาอยู่ตรงนั้น。 การปรากฏทั้งหมดของสังขารการปรากฏกดดับทั้งหมดของสังขารทำให้รู้ว่ามีใจอยู่ตรงนั้นแค่นั้นเอง。 พอเข้าใจไหมเดี๋ยวแม่。 แม่ปลต่อ。 แม่ปูถามว่าโจ้เข้าใจแล้วใช่ไหม。 คิดว่าเข้าใจนะคะคิดว่าเข้าใจแล้วก็อาจจะเป็นทั้งหารปรุงแต่งที่ทำให้เหมือนประมวลจะถามว่าโดยโดยจริงๆแล้วก็คือ。 ทุกครั้งของการตอบคำถามก็คือสังขารปรุงแต่งแต่โดยโดยความรู้สึกจากใจคือคิดว่าเข้าใจ。 คิดว่าเข้าใจ。 คือเหมือนมันมันเข้าใจแต่。 เราเข้าใจว่าเออย่างที่ที่หลวงตาแล้วก็อาจารย์มวยอ่ะพูดคือธรรมชาติของความมีคือมีสิ่งที่ปรากฏและเกิดดับกับดับในธรรมชาติที่เป็นความไม่มีอะไรปรากฏธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏเป็นพื้นเป็นนพพพานอยู่。 แล้ว。 ส่วนธรรมชาติของความมีนะมันก็เป็นมีสังปรากฏเราใช้ประจำวันในคือลงไปกับความมีเราพยายามจะเอาความมีไปเป็นความไม่มีแล้วเราก็เอาใช้ความมีหลงไปในโลกคนนั้นห่วงคนนั้นห่วงคนนี้。 เราบอกเราเข้าใจเราเข้าใจแต่ในใจเราตอนนี้มันไม่ตรงกับกับที่เราเข้าใจคือ。 เออใช่ๆๆ。 ใช่เข้าใจแล้วเข้าใจแล้ว。 แต่ในภาพในใจเนี่ยตอนแรกมันเหมือนตายตอนแรกเนี่ยมันมันพยายามเอาตัวเราตะเกียกตะกายตะเกียกตะกายปีนคนปีนหน้าผาพวกนักไต่เขาพยายามตะเกียกตะกายจะขึ้นไปเอาที่ผ่านเขาแต่ตอนนี้มันมีความรู้สึกว่าเรารู้สึกว่าเราเข้าใจชัดเจนขึ้นเราเข้าใจชัดเจนขึ้นเราใกล้ที่ผ่。 านมามากแล้วเราใกล้ที่ผ่านมา。 เป็นไงล่ะอย่างนี้ก็ยังมีตัวเราแสดงว่าไอ้ที่เข้าใจกับที่ในใจเรามันคนละเรื่องยังมี。 นัดิแล้วมันผิดพลาดตรงไหนอ่ะลองถามตัวเองสิ。 ผิดพลาดตรงไหนอยู่ที่บริการสาเหตุสิ。 มีใครจะนพพานและนพานมันคืออะไรเสเหตุสิทำไมเข้าใจเข้าใจลูกตาพูดแล้วไม่แล้วก็พูดเนี่ยเข้าใจหมดตอนแรกตะเกียกตะกายหน้าผาแต่ตอนนี้ใกล้จะถึงใกล้จะถึงยอดจะก็เข้าใจผ่านผ่านเดิมคือนพพานเป็นอมตะไม่เคยหายไปไหนไม่ใครจะต้องไปครอบครองเจ้าของมั。 นได้。 ความไม่มีอะไรอยากไม่มีอะไรปรากฏอยากเป็นอมตะ。 เมื่อเป็นความไม่มีอะไรแล้วจะไปไปหามันได้ตรงไหนแล้วจะเอาตัวเราไปไปยึดถือครอบครัวมันได้อย่างไรอ่ะมันเป็นธาตุุของใจธาตุหรูมันรู้ด้วยแก่ใจว่ามันนี่แหละความไม่มีอะไรปรากฏเป็นธรรมชาติหนึ่งเดียวเองทำโมที่ไม่เคยมีอะไรปรากฏเมื่อมีอะไรปรากฏมันจะไม่มีที่หม。 ายคือเป็นที่มาที่มีที่หมายและมีตัวเราถึงที่หมายนั้นเดี๋ยวมัน。 เข้าใจแต่ใจเป็นไม่เป็นไว้มันคนละเรื่องกับที่เราเข้าใจ。 แสดงวามันมันเดินทางกลับด้านกับที่เข้าใจ。 พี่นาดูที่เรามันผิดพลาดตรงไหนเนี่ย。 ตรงไหนทำไมเข้าใจเข้าใจแต่เวลาในใจมันกลับเดินทางเอาตัวเราเดินทางจะไปที่ผ่านข้างหน้าทำไมมันในใจมันจึงมุ่งเอาตัวเราจะไปที่ผ่านข้างหน้าจะไปเอาที่ยอดเขายังไงอ่ะไม่เห็นไม่เห็นว่าตัวเองอยากได้ไปลคื。 อเรา。 จริงๆก็เข้าใจว่านิพานก็คือกันไม่มีอะไรเลย。 หรือยังไงแสดงวามันยังไม่เข้าใจแท้จริง。 จากตัวเราจะไปนิไปข้างหน้ามันจะสังขารยังไงก็ได้ทุกปัจจุบันจะใจมันรู้ว่าเนี่ยไม่ใช่ใจจะขายยังไงก็ได้บุบากุศกุศใจมันรู้ไอ้เนี่ยทั้งหมดเกิดอยู่ในใจในใจมันไม่ใช่ใจใจมันไม่ไปยึดถือมันมันเห็นความจริงอย่างนี้แล้วมันก็ไม่ไปยึดถือสังในใ。 จเลย。 มันไม่หลงติดไปกับสังขารไม่รังเกียจสังขารไม่ได้หลหนีผักใส่สังขารมีคนเข้าไปมอง。 ต้องบอกไหม。 คนก่อนนะ。