230506A 涅槃从未消失 徒： 顶礼师父！请求开示。 师： 好。事实上，如果能清楚地认识到一切事物的本质，就不需要执着于任何方法。如果不能认识到事物的本质，就需要通过一些方法去了解它。如果能认识到什么是涅槃，什么是世间，知道涅槃不是世间，世间也不是涅槃，也就仅此而已了。在我们的身心中，有世间。世间就是组成我们的元素，即色、受、想、行、识，它们是生灭的。涅槃是觉知世间的本性，它不生不灭，不生不死。如果我们内心深处真正明白，无论遇到什么问题，涅槃从未消失。涅槃是觉知世间的本性，是超越世间的本性，它不随世间生灭，不会被世间所造作。但是，对于世间的五蕴，我们不应违背道德和法律，否则会给自己和他人带来痛苦和烦恼。仅此而已。在我们的身心中，有世间。世间就是五蕴：色、受、想、行、识。还有眼、耳、鼻、舌、身、意这六根门，它们是内在的世间。地、水、火、风、空这些元素也是世间。而涅槃，则是觉知的本性。 因此，在我们的身体里，既有世间，也有作为觉知本性的涅槃。如果觉知是存在的，那么觉知的就是世间。这是直接了当、符合实相的。如果觉知是一种本性，那么它是一种从“无”中显现的本性，无法展现出任何行为。它不能执着世间，也不能帮助世间，不能希望世间变成什么样，也不能不希望世间变成什么样，它不能逃离世间。它不能试图让觉知的本性脱离世间，因为觉知的本性，甚至不知道自己从何而来。但是它觉知世间，无论世间——也就是我们所执着的这个“我”——如何造作，有怎样的感受、想法和行为，觉知的本性（与地、水、火、风、空元素结合，形成了我们）都会一直觉知我们，觉知我们的身、语、意。觉知的本性没有显现，没有显现出任何形体、形象、标志。觉知从何而来也不知道，但是无论我们的身、语、意如何活动，都离不开觉知的本性。觉知的本性与地、水、火、风、空这些属于世间的元素结合，形成了五蕴，形成了世间。但觉知的本性是涅槃。 地大坚固，形成了我们的头发、毛发、指甲、牙齿、骨骼、肝脏、肾脏、大小肠、肺、心脏等等。水大是流动的本性，形成了我们的血液、唾液、尿液、眼泪、脂肪、汗液等等。风大形成了我们的呼吸，向上、向下的风。火大是热量和温暖。空大是我们身体中的空间。而觉知的本性，它从何而来，我们并不知道，它没有一个固定的位置，没有形体，没有形象，没有标志。它只能觉知——觉知我们的身、语、意，觉知这些世间，觉知我们。世间就是五蕴，世间就是内在的六根门：眼、耳、鼻、舌、身、意，世间就是地、水、火、风这些元素。而觉知的本性是涅槃，觉知世间。只有一个，也可以称为“一觉知”。但是，我们去觉知，觉知这个，觉知那个，这是世间。因为我们所觉知的这些，是无明的心，无明的心是世间。我们觉知这个，觉知那个，身体的活动、语言的活动、心的活动，我们都知道。我们全都觉知。而且我们还用心觉知，觉知谁是谁，我们知道那个人是谁，这个人是谁的妻子、丈夫、儿女，做什么工作，我们都知道。觉知色、声、香、味、触、法，我们都知道，我们全都觉知，觉知外在的，觉知内在的五蕴，我们觉知整个世间。世间就是我们，我们也觉知整个世间。在我们的身心中，我们全都觉知。但是，我们全都觉知，这是无明的心。而这个心，也是世间，因为它是生灭的，心生灭，所以是世间。我们觉知，我们全都觉知，我们对一切都觉知。 但是涅槃在哪里？觉知的本性在哪里？它在哪里？它如何运作？我们所觉知的，我们知道我们在觉知吗？我们知道我们正在觉知什么吗？知道我们正在觉知什么的，就是觉知的本性。就像一线之隔，只是一个微小的转变。我们全都觉知，觉知色、声、香、味、触、法。我们的身体有什么活动，生病、不舒服，我们全都觉知。心是快乐、不快乐，身体是舒服、不舒服，我们全都觉知。我们知道吗？我们怎么样？我们知道吗？我们全都觉知。最后一个问题：觉知了，那么谁来觉知我们觉知？我们觉知一切，那么谁觉知我们觉知？我们觉知。那么谁觉知我们觉知？那就是涅槃的本性，或者说觉知的本性。但我们所觉知的，是我们觉知，这是无明的心。那么谁来觉知无明的心？就是觉知的本性，涅槃的本性。当它与地、水、火、风、空这些元素结合，然后觉知的本性，问：地、水、火、风、空这些元素和觉知的本性，在佛陀、辟支佛、阿罗汉那里是否相同？是相同的。地大是自然界的，具有相同的性质。佛陀、辟支佛、阿罗汉和我们身体中的水是相同的，风是相同的，火是相同的，空间是相同的。觉知的本性，只能觉知，没有形体、形象，是否相同？是完全相同的。 佛陀也是这样，辟支佛、阿罗汉也是这样，都有觉知的本性，完全相同。但是佛陀、辟支佛和我们，与众生不同。众生在觉知各种事物时，会感觉是“我”在觉知，“我”在觉知。问：动物知道吗？主人来了？知道。它躺着，知道主人来了，它就摇尾巴，去找主人。知道吗？知道，它知道那是主人，它就摇尾巴去找主人，讨好主人。狗都知道我们是它的主人。它知道吗？现在主人心情不好，它就不靠近。主人心情好，它就来玩耍。它知道。众生也像狗一样，知道我们是觉知者。觉知色，看见色，狗也看见猫。众生觉知，是因为它们还没有结束，它们还不理解作为涅槃本性的觉知。它知道，我们所觉知的，是心的造作，是无明心的造作，是生灭的。但是知道我们觉知什么，这就是涅槃的本性，这就是涅槃。它知道我们觉知什么。但是涅槃知道我们觉知什么，所以我们才能说出来。我们觉知，但是我们觉知，仅仅是世间，没有任何意义。但是涅槃，它不执着，涅槃的本性只能觉知我们，但它不执着我们。觉知我们，但它不执着我们。仅此而已。不能执着，不是说涅槃的本性努力觉知我们，然后努力不执着我们。但是它是一种本性，它的本性只能觉知，但它没有形体、形象，所以它不能帮助我们，也不能执着我们，不能努力放下我们。它是一种只能如实觉知我们的本性。 地大，它也是一种本性，它的本性只能坚固。水大只能流动。风大只能运动。空大只能是空间。火大只能是热量和温暖。但觉知的本性，它只能觉知我们，觉知我们觉知什么。但它不能执着我们，它不能做任何事来帮助我们，它不能努力放下。我们觉知了，然后我们伤心、高兴。觉知的本性知道我们觉知了什么，然后我们伤心、高兴。我们觉知了什么，然后我们有痛苦、烦恼、担忧。但是觉知的本性，它知道我们烦恼、担忧。即使我们烦恼、担忧，但觉知的本性知道我们烦恼、担忧，这就是涅槃。但是因为不了解这个事实，不知道涅槃就是觉知我们烦恼、忧愁的本性。觉知我们烦恼、忧愁的本性，就是涅槃。但是因为不知道觉知我们的本性就是涅槃，所以我们一直在自己身上修行。我们努力让觉知不执着，让它只是觉知，让它觉知而不思考，我们一直在自己身上修行。但是，即使我们以无明的方式修行，觉知的本性知道吗？知道我们以无明的方式修行。如果我们理解这个事实，即使我们以无明的方式修行，作为涅槃的觉知本性，它仍然在觉知，觉知我们以执着的方式修行。它仍然在觉知我们。 我们愚痴，但涅槃不觉知我们，它仍然是涅槃。当我们聪明了，不再愚痴，觉知的本性知道我们不再愚痴吗？它也知道。即使我们愚痴，觉知我们的涅槃也没有消失。当我们不再愚痴，觉知我们不再愚痴，世间就消失了，心就轻松了，头脑也轻松了。我们心轻松了，头脑也轻松了。涅槃的本性觉知我们头脑轻松、心轻松。我们头脑轻松、心轻松，这不是涅槃。但是觉知我们现在头脑轻松、心轻松的本性，就是涅槃。因此，即使我们愚痴，处于无明状态，涅槃仍然存在，因为涅槃就是觉知，觉知我们愚痴。当我们聪明了，成为有智慧的，觉知的本性，涅槃，它也知道我们聪明。但我们不是涅槃，因为我们时而愚痴，时而聪明。但是觉知我们愚痴的本性，它仍然是涅槃。我们聪明，我们会觉知我们聪明，我们执着，我们担心，我们又回去了。我们不是涅槃。但是觉知我们执着的本性，它是涅槃。我们知道吗？我们有佛陀的智慧吗？即使我们怎么样，我们担忧、执着、担心，我们是这样的，但我们不是涅槃。觉知我们怎样的本性，它一直是涅槃，觉知我们而不执着我们。即使我们怎么样，觉知我们的本性不能执着我们，它是涅槃，它从未消失，一直觉知我们。我们觉知，我们有佛陀的觉悟，在我们心中有佛陀的觉悟。它一直是涅槃，无论我们怎么样，作为觉知本性的心，作为佛陀的心，它一直觉知我们，它以不执着我们的方式觉知我们，这就是涅槃。 仅此而已。只有这些。过去它一直是“我”，无论它是怎样的“我”，它是涅槃吗？我们必须摧毁它吗？它在哪里？它是什么？我们所觉知的，是无明的心。但是涅槃知道，这是无明的心。而且还知道，知道这是无明的心，就是涅槃。过去，它一直在模仿涅槃。我们去觉知，模仿涅槃，但没关系。因为涅槃的本性，始终是真实的，但我们不真实。我们去觉知，模仿作为涅槃的觉知本性，单纯地觉知，假装只是觉知，觉知而不思考，觉知而不造作，觉知而不执着。但是，如果我们有佛陀的智慧，觉知的本性就知道，这是在造作，在模仿觉知的本性。但是无论如何模仿，觉知的本性不会被模仿，因为它不能被造作。因此，我们不需要试图摧毁任何东西，我们也不需要逃避任何东西。我们也不需要执着于任何东西，因为它是本性。我们的心，就是如实觉知我们的本性，那就是涅槃，它从未消失。因此，不需要带着“我”逃离任何东西，也不需要带着“我”努力做什么，成为什么。只需要在觉知的本性中，或者在我们的心中，有佛陀的智慧，或者说佛陀的心。仅此而已，真的仅此而已。 徒： 顶礼师父！每次听师父讲法，都像给干枯的树木浇水一样，感到内心滋润。我只记得概念，但忘记了实相，几乎总是这样。和一位善友交谈，他提醒了我一次，我感觉那天心里明白了一些。但是当我们分开后，我又忘记了。然后我开始思考，必须和自己认真谈谈，为什么会忘记。现在似乎开始明白，为什么会忘记。然后我会改正自己。师父一直教导说，涅槃一直存在，对吧？然后我就像忘记了。就像，当我去追求世间的事物，去工作，我就忘记了，其实没有人需要得到什么。但是当我去追求世间，就忘记了没有“我”。当我有问题时，我就有一个真实的“我”，去认真对待每一件事，会怨恨、会生气。每一件事，当真正看到这一点时，就会想，我们还在生气吗？还在怨恨吗？还在生老板的气吗？师父，就是这样，如果我们这样认真，就不可能证悟涅槃。师父说要相信涅槃在当下一直存在，有时候我会忘记。涅槃一直存在，但我会想，明天我会做得更好，忘记了当下。就像刚刚才清楚地看到自己，然后和自己认真谈谈。师父。 师： 你还在努力在“我”身上修行，把“我”拿去修行，让“我”变得更好。但是你还没有从内心深处理解实相：无论“我”是好是坏，觉知我们的本性，就是涅槃，一直存在，从未消失。我们好，我们做好事，想好的，说好的，做好的，觉知我们的本性，它只能觉知我们想好的，说好的，做好的。它不能为我们感到高兴，它只是如实地觉知我们。觉知的本性，不知道自己从何而来，它就是我们的心。但是不知道我们的心在哪里，它没有形体，没有固定的位置。觉知我们的本性，就是我们的心，但不知道它在哪里，没有形体，没有形象，没有固定的住所，没有固定的位置，但它真实存在，它没有显现，没有显露出形体、形象，它觉知我们，但不知道自己从何而来，那就是我们的心。它真实存在，因为它真实地觉知我们，觉知我们想坏的，说坏的，做坏的。当我们想坏的，说坏的，做坏的时候，涅槃的本性，就是我们的心，它仍然在觉知我们想坏的，说坏的，做坏的。它不能帮助我们，不能提醒我们不要做坏事。它也不能和我们一起承担罪恶和业报。是我们自己，想坏的，做坏的，说坏的。如果有人触犯了法律，就自己去坐牢。去坐牢的是我们自己。即使我们坐牢，它也知道我们坐牢。我们坐牢，觉知的本性并没有消失，但我们不知道而已，我们不知道涅槃从未消失。我们也不知道涅槃一直和我们在一起。 否则，它是觉知我们的本性，它就是我们的心，我们纯净的心，它是不被造作的，它一直是涅槃，它一直不执着我们。无论我们是好是坏，去坐牢，去住院，做什么，它都不能帮助我们，也不能为我们感到高兴。当我们获得快乐和成功时，它不能为我们感到高兴。我们坐牢，或者生病，快要死了，它也不能为我们感到悲伤。因为它是最真实的本性，因为它没有形体、形象，它不依赖于必须帮助谁，它没有偏袒。它不是任何人的。它是本性，所以它从未消失。只是我们不知道实相，不知道什么是涅槃。我们就沉迷于世间，世间就是生灭，就是破灭，就是无明的心。但是涅槃，我们是无明的，它知道我们是无明的。我们聪明了，成为有智慧的，它知道我们聪明了，我们不再愚痴了。我们去坐牢，它不能帮助我们。它也不能为我们感到悲伤。我们坐牢，但我们的心仍然是涅槃。我们快要死了，躺在病床上，觉知我们的心仍然是涅槃。呼吸或者觉知的本性，一直和我们在一起，它从未消失，但我们忘记了它。我们沉迷于造作，沉迷于世间，以至于忘记了我们的心。我们忘记了觉知的本性，忘记了我们的心，忘记了它从未消失。涅槃就是我们的心，就是觉知我们而不显现、不显露出形体、形象，没有住所，没有固定的位置，不知道在哪里，一直觉知我们的觉知的本性。 涅槃从未消失，它觉知我们，而且不执着我们，它觉知我们，而且不执着我们，不和我们有任何关系。无论我们想什么，说什么，做什么，有什么行为，身体舒服、不舒服，心快乐、不快乐，它都知道我们是这样的，但它不执着我们，不享受，不承担，不担心，不焦虑，它只能觉知我们是怎样的。这就是涅槃，一直如此。因此，心一直和心在一起，它没有和造作在一起。心是觉知的本性，它知道它一直和心在一起。当心知道它一直和心在一起，它就是作为涅槃的心，一直如此。但是五蕴会有痛苦，因为会老，会生病，会死，会痛，会累。五蕴是它的痛苦，但心，它觉知五蕴的痛苦，但心不痛苦，因为五蕴。即使是无明的心造作，也会痛苦。但是如果我们知道了，无明的心会执着，会痛苦。但是心，觉知的本性，它知道这个愚痴的无明的心，它不执着无明的心。觉知的本性，所以它摆脱了无明的心，只剩下五蕴。我们不理解本性。问题在于，我们是否从内心深处知道这个实相，知道哪个是世间，哪个是涅槃。不是说，我们知道了实相，但我们还在修行，我们把“我”拿去修行，让“我”成为涅槃，这样对吗？智慧解脱，佛陀的智慧。重新来。从内心深处重新说一遍。 徒： 觉知的本性一直和我们在一起，无论好坏，就像师父教导的，它都觉知我们，对吗？如果我试图去改正，或者做什么让它变好，那时就表明我忘记了心。 师： 如果不忘记心，即使你去努力做什么，知道你努力了，它不执着。什么时候你不执着了？当你内心深处明白这些，觉知内心的就是作为佛陀的心，一直如此，就是和佛陀一样的佛陀的心，和辟支佛、阿罗汉一样，没有区别。师父会说，即使他改正或不改正，好或不好，如果你内心深处知道它一直存在，你就不会忘记心。即使它会改正什么，涅槃一直存在，它只能觉知我们，它不能帮助我们，它也不能沉迷于我们。心所以不享受我们，不执着我们，即使我们有什么样的状态，它从未享受我们。我们有状态，就像自己发疯一样，但心好像和我们无关，心一直是涅槃。但是我们发疯，沉迷，就会承担罪恶和业报，自己去坐牢。但心和我们无关，即使我们去作恶，去坐牢，但心知道你坐牢了。是我们自己坐牢，觉知我们的心，如果我们内心深处理解这些，它就是佛陀的智慧，一直是涅槃。但是五蕴坐牢，去作恶。明白了吗？ 徒： 比以前更明白了，但还没有到内心深处。 师： 你来帮帮她。今天。刚才他理解了多少？理解增加了百分之几，它是什么？它是世间，不是吗？但是知道世间正在理解增加百分之几，那就是涅槃。颠倒了。转身面对听众，好。佛陀。有什么不明白的？尽情问。我们会解答。 徒： 我理解了，但真正做的时候，就忘记了。 师： 现在。现在，感觉真正做的时候会忘记，觉知的本性存在吗？ 徒： 存在。 师： 觉知的本性和造作有关吗？ 徒： 没有关系。 师： 即使造作会怎么样，你会想坏的，或者努力调整自己不去想坏的，做一个好人，觉知的本性会怎么样？ 徒： 一直一样。 师： 我们可以让自己理解，或者让自己成为一个好人，从而成为觉知的本性吗？ 徒： 不能。 师： 但是即使做了，觉知的本性会消失吗？ 徒： 不会消失。 师： 无论做什么，觉知的本性是主要的，它一直存在。 徒： 是的。现在理解了。好像要说什么，或者你在想什么？ 徒： 它就是它的表现，和觉知的本性没有关系。 师： 它们完全没有关系。即使你说你想法不好，对吧？在工作中，或者回到家，觉知的本性一直存在，对吧？ 徒： 一直存在。 师： 或者即使他做了你不喜欢的事，觉知的本性也存在。即使这样说，怀疑，觉知的本性也存在，对吧？我们没有人没有觉知的本性。再说一遍，没有人没有觉知的本性，没有人觉知的本性会消失。你说什么都可以，是造作的事，不是觉知的本性的事，对吧？说，不违背道德和法律，不让自己和他人烦恼，无论以什么方式做，或者不做，无论如何，只要不忘记这个实相：觉知的本性和造作没有一起运作，不能把造作变成觉知的本性。如果这样，师父问你是否内心深处明白，你回答说理解增加了一点点，对吧？即使说理解增加了一点点，或者理解不理解，或者内心深处明白，它也只是造作，和觉知的本性没有关系，对吧？即使今天不理解，也和觉知的本性没有关系。但是，知道吗？什么是涅槃？当下涅槃从未消失。你说的这些。你说的这些，现在你不理解，现在你理解这个。你开始不理解，你说你开始理解这么多，百分之几。这对涅槃来说不重要。问题是，知道吗？涅槃是什么，在当下，仅此而已。 你的心一直是涅槃，从未消失，就是这个心，是觉知的本性。它一直是涅槃，但你忘记了这个，你只关注这是造作。现在不理解，糊涂了。这是什么？这是造作。你忘记了重要的事，忘记了最重要的事，就是佛陀。作为佛陀的心，或者作为佛陀的纯净的心，就像师父说的，佛陀或者涅槃。一直存在，知道你理解了百分之几。你能说出来，告诉师父你理解了百分之几。你也知道，理解了百分之几，这是造作。但是你不知道，或者忘记了，知道你理解了百分之四十，这就是涅槃，已经是涅槃。是作为觉知本性的涅槃，是佛陀。但是你忘记了佛陀，忘记了涅槃，你只关注造作。忘记了觉知造作的佛陀的本性，对吧？重新来。你说，为什么总是忘记？当你回去，忘记了，全都忘记了，忘记了学过的法。你只有烦恼。你忘记了学过的法。那表明你没有知道实相。涅槃从未消失。在这里听法，你也不知道实相。涅槃也没有消失。回去后，你忘记了学过的法。即使你忘记了学过的法，那时，佛陀的心存在吗？记住法不重要，有时记住，有时不记住，但是涅槃。作为佛陀的心，或者作为佛陀的纯净的心，它没有消失，它仍然是你的心，作为佛陀，作为涅槃。即使你忘记了法，但你的心也是不执着你的涅槃，它只能知道你忘记了法。 觉知你的本性，它从未执着你，它就是你的心，一直是涅槃，从未消失。但你不明白，以你的心真正明白涅槃，你只是记得，以为理解了。对吗？对。刚才好像世界颠倒了，对吧？世界颠倒了。以前从未听过这样的。所有的知识都颠倒了，完全不同的。这就像把世界颠倒过来，从另一面看。即使不知道实相，犯了多少次错误。只要知道实相，颠倒过来，重新开始。一次就足够了。 徒： 就像，我听过这些，但从未像刚才这样。师父，请求师父慈悲。 师： 法的河流继续流淌。你说经济传播。通过师父，你的觉知的本性传播给其他人，对吧？它传播给每个人。当传播到你这里时，就像给一棵树浇水，它流淌，让旁边的树也得到清凉的水。明白吗？涅槃的本性是觉知我们的本性，它从未消失。但是过去，我们修行，我们努力让“我”纯净，让“我”不执着。对吧？但是我们，照镜子照反了。我们想帮助“我”变纯净？即使我们努力，我们如何努力帮助自己。作为涅槃本性的觉知，没有显现，觉知我们。它就是我们的心。它一直觉知我们，觉知我们努力帮助自己不执着，但我们忘记了它，我们只关注让“我”努力帮助自己灭除烦恼。我们忘记了，涅槃是觉知我们正在帮助自己的本性。当我们灭除了烦恼。它不是五蕴，烦恼是无明的心，不再愚痴，它变成了觉知的本性，知道无明的心消失了，灭除了烦恼。 因此，在觉知的本性中，没有无明的心，没有烦恼，没有愚痴，没有聪明，它只能觉知。知道这个不再愚痴了。但是如果执着于让“我”帮助自己涅槃，灭除烦恼，就一直愚痴，因为努力帮助自己就一直执着。但是即使这样帮助。它突然明白了。哦，即使我们执着于自己，帮助自己，是心。但是涅槃，它不是这个。涅槃就是只能觉知愚痴的心，或者我们愚痴，但它和我们无关。它只能知道我们正在做什么，但不执着我们，不和我们有任何关系，那就是一直作为涅槃的心。但是五蕴正在做什么。五蕴，执着五蕴的无明的心，它命令五蕴做什么，按照无明的心命令。但是佛陀的智慧知道，即使五蕴被命令做什么，造作的本性，世间的本性。但是觉知世间的本性，它超越世间。它和我们无关。但它就是我们的心。但它和我们无关。我们是世间，会做什么。因此，过去，我们带着“我”，用无明的心命令五蕴，努力帮助“我”成为一个好人，帮助“我”摆脱痛苦，帮助“我”灭除执着，我们带着“我”帮助“我”。但是我们忘记了涅槃的本性，忘记了觉知我们正在帮助自己的本性。我们正在帮助自己摆脱痛苦，这是无明。但是觉知我们正在帮助自己的本性，而且我们明白，涅槃的本性就是觉知我们正在帮助自己的本性，它和我们帮助自己的行为无关，这就是佛陀的智慧，或者说佛陀的心。 徒： 顶礼师父、法师和各位善友！师父、佛陀、佛法、僧团，师父把佛陀的法传播、教导，我没有任何怀疑，我只能无限感恩师父！为了不放逸，我请求师父不要死。 师： 宇宙中的本性，曾经在佛陀那里，现在是阿罗汉，师父从他们那里来。第一。感动，开始理解作为佛陀的觉知本性，它在我们自己这里，不在其他地方，不需要去寻找。说它只在内在，也不是，因为它是同样的觉知本性，同样的没有显现的本性，不分你我。它是觉知的本性，一个人的心，它就像多米诺骨牌一样传播。一个人理解了作为觉知本性的法，它就会像多米诺骨牌一样传播。因为我来问师父的时候，我还不能理解到这里。从这个人那里听，流淌，就像浇水，它流淌到最后一棵树，对吧？我知道的知识，从我的内心生起。这是经济传播。它是怎样的经济传播？它是一种经济传播。只要有一个人内心深处明白，知道觉知的本性，它就会像多米诺骨牌一样传播。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 --- 230506A นิพพานไม่เคยหายไปไหน [เพลง] การนมัสการลงหลวงตาเจ้าค่ะกราบขอโอกาส เจ้าค่ะ [เพลง] ความจริงเนี่ย ถ้ามันรู้ว่าอะไรเป็นอะไรมันก็ไม่ต้องไป กับวิธีใดๆ ถ้าไม่รู้ว่ามีอะไรเป็นอะไรมันก็ต้องมี กรรมวิธีจะต้องทำให้มันเป็นอะไรอยู่ มันรู้อะไรคือนิพพาน มันรู้อะไรคือโลก มันรู้ว่าอะไรคือนิพพานไม่ใช่โรคโรคไม่ ใช่นิพพาน มันก็รู้แค่นี้ในร่างกายจิตใจเราเนี่ยมัน มีโรค โรคก็คือสิ่งก็คือ ลูกเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณเป็นโลกเป็นที่ เกิดดับ นิพพานคือธรรมชาติที่รู้โลก แล้วก็ไม่เกิดไม่ดับไม่เกิดไม่ตาย ถ้าเรารู้แก่ใจมันรู้แก้แก่ใจจริงๆว่าทุก ปัญหานิพพานไม่เคยหายไปไหนนิพพานเป็น ธรรมชาติที่รู้โลก เป็นธรรมชาติที่พ้นโลกหรือเป็นธรรมชาติ ที่เหนือโลกมันไม่เกิดดับไปตามโลกไม่อาจ ปรุงแต่งไปตามโลกได้ แต่โลกขันธ์ 5 ก็อย่าให้ผิดศีลธรรมผิดกฎหมายไม่งั้นจะ ก่อให้เกิดความทุกข์เดือดร้อนแก่ตนเองและ ผู้อื่น ก็แค่นั้นแหละ ในร่างกายของเราในร่างกายจิตใจของเรา เนี่ยมีโรคอยู่โลกก็คือขันธ์ 5 ลูกเวทนา สัญญาสังขารวิญญาณเป็นโลก อายะนะประตูตาหูจมูกลิ้นกายใจประตู ประตู อายตนะภายในเป็นโลก ธาตุดินน้ำลมไฟอากาศธาตุเป็นโรคส่วน นิพพานคือธาตุรู้ ในร่างกายเราเนี่ยมันก็เลยมีทั้งโลกแล้ว ก็มีทั้งนิพพานที่เป็นธาตุรู้และถ้ารู้ อะไรถ้ารู้ก็รู้โลก ถ้ารู้ก็รู้โลก ตรงไปตรงมาตามความเป็นจริง ถ้ารู้เป็นธรรมชาติที่ได้แต่มันเป็น ธรรมชาติที่รู้ออกมาจากความไม่มีอะไร ปรากฏมันไม่อาจแสดงกิริยาการได้ มันจะยึดโลกก็ไม่ได้จะช่วยเหลือโลกก็ไม่ ได้จะอยากให้โลกเป็นไปยังไงก็ไม่ได้หรือ ไม่อยากให้เป็นไปยังไงก็ไม่ได้มันจะหนี โลกก็ไม่ได้ มันจะพยายามจะทำให้ธาตุรู้เนี่ยมันให้พ้น โลกก็ไม่ได้เพราะธาตุรู้มันเป็นธรรมชาติ ที่มันรู้มาจากไหนก็ยังไม่รู้เหมือนกัน เลยแต่ไม่รู้โลกไม่ว่าโลกนี่คือเรานี่ แหละที่เรายึดเราเป็นตัวเราของเราเนี่ย คือโลกโลกจะปรุงยังไงมีความรู้สึกนึกคิด ปรุงแต่งยังไงเนี่ยธาตุรู้เนี่ยที่เป็นมา รวมกับดินน้ำลมไฟอากาศธาตุรวมเป็นเราขึ้น มาเนี่ยมันจะรู้เราตลอดไปว่ารู้กายจะ สังขารรู้วาจาสังขารรู้จิตสังขารธาตุรู้ เนี่ยมันไม่ปรากฏไม่ปรากฏตัวตนรูปลักษณ์ ที่ตั้งของรู้มันบรรลุออกมาจากไหนก็ไม่ รู้แต่ไม่ว่าเราจะเคลื่อนไหวยังไงกายวาจา จิต กายสังขารจิตตสารไม่ว่าจะเคลื่อนไหว ลักษณะอย่างไรก็ตามมันไม่พ้นจากธรรมชาติ รู้ที่มันรวมแผ่นดินน้ำลมไฟอากาศธาตุซึ่ง เป็นโรคมารวมกันเป็นขันธ์ 5 เป็นโลกแต่ ธาตุรู้เป็นนิพพาน ธาตุดินมันเป็นของแข็ง มาประกอบเป็นผมขนเล็บขนานในกระดูกตับไต ได้น้อยได้ใหญ่มากตอบปอดหัวใจธาตุน้ำของ ธรรมชาติมาประกอบเป็นน้ำเหลืองน้ำลาย น้ำปัสสาวะน้ำเลือด น้ำตาน้ำไขมันน้ำเหงื่อ ธาตุลมก็มาประกอบเป็นลมหายใจเข้าลมหายใจ ออกลมๆขึ้นลงบนลมขึ้นเบื้องล่าง ธาตุไฟก็เป็นความร้อนความอบอุ่นพลาดอากาศ ก็เป็นช่องว่างในร่างเรา แล้วก็ธาตุรู้ก็เป็นธรรมชาติที่มันรูปมา จากไหนก็ไม่รู้มันไม่มีที่ตั้งของรู้ไม่ มีตัวตนไม่มีรูปลักษณ์ไม่มีสัญลักษณ์ มันได้แต่รู้อะไรก็รู้เนี่ยรู้กายจะ สังขารวาจาสังขารจิตตสาขาเหล่านี้เนี่ย รู้โลกรู้เรานี่แหละโลกโลกก็คือขันธ์ 5 เนี่ยโลกก็คือ ลูกเวทนาสัญญาสังขยาโลกก็คืออายตนะภายใน ประตูตาของลิ้นกายใจโลกก็คือธาตุดินธาตุ น้ำธาตุลมธาตุไฟ ส่วนธาตุรุ่นเป็นนิพพานรู้โลก มีหนึ่งเดียว หรือเรียกว่าเอกรู้เรา แต่ไอ้การที่เราเราไปรู้เราไปรู้เราไปรู้ นะเรารู้นี่เรารู้นั่นรู้นี่เป็นโรค เพราะว่าไอ้ที่เรารู้เรารู้เนี่ยเป็นจิต อวิชชาจิตวิชาเป็นโรค เรารู้นั่นเรารู้นี่ การเคลื่อนไหววาจาเคลื่อนไหวจิตเคลื่อน ไหว เราก็รู้หมดการเคลื่อนไหววาจาเคลื่อนไหว จิตเคลื่อนไหวเราก็รู้หมดเราก็รู้หมดเลย เนี่ยแล้วเราก็รู้ด้วยใจเราก็รู้ด้วยว่า ที่ใครเป็นใครเราก็รู้คนนั้นเป็นคนนี้นี่ คนนี้เป็นภรรยาใครสามีใครลูกหลานใครทำงาน อะไรเราก็รู้ด้วยเนี่ย ดูรูปด้วยหรือเสียงรู้กี่รู้รสรู้สัมผัส รู้เรื่องราวด้วยเราก็รู้เราก็รู้ไปหมด แหละรู้ทั้งภายนอกรู้ทั้งภายในขันธ์ 5 เรารู้ทั้งโลกเราโลกก็คือการ่าแล้วก็รู้ ทั้งเนี่ย หมดเลยเนี่ยในร่างกายดีใจเราก็รู้หมดใจ สังขารวาจาสังขารจิตตังขารซึ่งเป็นโรคใน ร่างกายใจแล้วรู้หมดเลยรู้หมดรู้ทั้งภาย นอกด้วยรู้โรคจิตโรคภายนอกรู้หมดเรารู้ หมดเลยเรารู้หมด แต่เรารู้หมดเนี่ยมันคือจิตอวิชชา และไอ้จิตรเนี่ยมันก็เป็นโรคเพราะมันเป็น สิ่งเกิดดับจิตเกิดดับจึงเป็นโรค เรารู้เรารู้หมดเลยเรารู้หมดอะไรกับเรา รู้หมด แต่นิพพานตรงไหนธาตุคือธาตุรู้แล้วมัน อยู่ตรงไหนอ่ะ มันทำงานยังไง ก็ไอ้ที่เรารู้เนี่ยเรารู้ไงว่าเรารู้ไหม ว่าเนี่ยว่าเรากำลังรู้อะไรอยู่ ไอ้ที่รู้ว่าเรากำลังรู้อะไรอยู่เนี่ย กลางคืนที่ผ่านธาตุคืนธาตุรู้ มันเส้นยาแดงผ่าแปดมันพลิกกันนิดเดียว เนี่ยเรารู้หมดเลยรูปรถคริสเตียนสัมผัส ทุกเวลาเรารู้หมดเรารู้หมดร่างกายเรา เนี่ยมีความเคลื่อนไหวยังไงเจ็บไข้ได้ ป่วยไม่สบายยังไงรู้หมดรู้หมดเลยเรารู้ หมดรู้หมด จิตมีความสบายสบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจ ไงเรารู้หมดเลยเรารู้หมดเรารู้หมด ถามเรารู้ไหมอ่ะว่าเราเป็นยังไงเรารู้ไหม รู้เรารู้หมดแหละ ถาม คำถามสุดท้ายว่า แล้วรู้แล้วใครมารู้ว่าเรารู้ ไอ้ที่รู้หมดรู้หมดเนี่ยแล้วใครรู้ว่าเรา รู้หมดเรารู้ แล้วใครรู้ว่าเรารู้เรารู้เรารู้หมดเลย เนี่ยเราก็รู้แล้วใครอ่ะ มารู้ว่าเรารู้ไอ้นั่นน่ะคืนนิพพานธาตุ หรือธาตุรู้แต่ที่เรารู้เรารู้เนี่ยมัน คือจิตวิทยาแล้วใครเราไม่รู้จิตวิทยาก็ ท่านรู้นิพพานธาตุเนี่ยที่พอผสมกับธาตุ ดินน้ำลมไฟอากาศธาตุแล้วก็ธาตุรู้ถามว่า ธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟธาตุอากาศธาตุ รู้เนี่ยในพระพุทธเจ้าปัจเจกพุทธเจ้า อรหันต์สาวกเหมือนกันไหมเหมือนกัน ยิงเป็นดินของธรรมชาติเหมือนกันมี คุณสมบัติของแกเหมือนกันน้ำในร่างกายพระ พุทธเจ้าบาดเจ็บพระพุทธเจ้าท่านสาวกและ เราเนี่ยก็เหมือนกันลมก็เหมือนกันไฟก็ เหมือนกันอากาศช่องว่างเหมือนกัน ธาตุรู้ที่มีคุณสมบัติได้แต่รู้ไม่มีตัว ตนรูปลักษณ์อะไรเลยเหมือนกันไหมเหมือนกัน หมดเลย ในพระพุทธเจ้าก็เป็นอย่างนี้นะเป็นเด็ก เจ้านี้ให้อาหารสาวก ทั้งหลายก็มีธาตุรู้อยู่เหมือนกันหมดเลย เหมือนกัน แต่พระพุทธเจ้า พระปัจเจกเจ้าพวกเรามันต่างกับประชาชนรัฐ ทั้งหลาย คือประชาชนเนี่ยเวลารู้อะไรต่างๆมันรู้ สึกว่าตัวเราเป็นคนรู้ตัวเราเป็นคนรู้ ถามว่าสัตว์ได้ฉาบไม่รู้ไหมว่า เนี่ยเจ้านายมา รู้ เนี่ย มันนอนรู้มันรู้ว่าเจ้านายมามันก็ดีหามัน ก็ไปหาเนี่ยรู้ไหมรู้มันก็รู้นี่เจ้านาย มันก็ดีค้างไปไปหาเอาใจหมามันยังรู้เลย ว่าเราเป็นเจ้านายมัน มันรู้ไหมกระทะว่าตอนนี้เจ้านายอารมณ์ เสีย มันก็ไม่เข้าใกล้ เจ้านายอารมณ์ดีมันก็มาเล่นด้วย มันรู้มันจะชนทั้งหลายเนี่ย ก็รู้เหมือนหมาเนี่ยรู้ว่าคือเรานี่เป็น คนรู้ รู้รูปเห็นรูปเนี่ยหมามันก็มันเห็นรูปแมว สัตว์ทั้งหลายมันลูกเพราะมันยังไม่สิ้น มันยังไม่เข้าใจเรื่องธาตุรู้ที่เป็นที่ ผ่านธาตุที่รู้เรารู้เราอะไรเรารู้อะไร เนี่ย มันรู้ว่าเนี่ยไอ้ที่เรารู้อะไรเนี่ยคือ มันเป็นจิตปรุงแต่งเป็นจิตอวิชชาปรุงแต่ง เกิดดับแต่ที่รู้ยังไงว่าเรารู้อะไรรู้ ป่ะจากกระดาษเนี่ยอันนี้มันคือนิพพานธาตุ มันคือนิพพานมันก็รู้ว่าเรารู้อะไร เรารู้อะไร แต่นิพพานมันรู้ว่าเรารู้อะไรเราจึงมาบอก ได้เนี่ยเรารู้แต่เรารู้ว่าเป็นแค่ลูกไม่ มีไม่มีความหมายอะไร แต่นิพพานเนี่ย มันไม่ได้ยึดนิพพานธาตุมันได้แต่รู้เรา แต่มันไม่ยึดเรา รู้เราแต่มันไม่ยึดเรา มันก็แค่นั้นผมยึดไม่ได้ครับไม่ใช่ว่าอัน นี้พาธาตุแบบมันพยายาม รู้เราแล้วมันมันพยายามไม่ยึดเรา แต่มันเป็นธรรมชาติที่มัน เป็นธรรมชาติที่คุณสมบัติของมันได้แต่รู้ แต่มันน่ะไม่มีตัวตนรูปลักษณ์มันเลยช่วย เราก็ไม่ได้ยึดเราก็ไม่ได้จะทำพยายาม ปล่อยวางเราก็ไม่ได้มันเป็นธรรมชาติที่ ได้แต่รู้เราตรงไปตรงมาตามความเป็นจริง ส่วนธาตุดินเนี่ยมันก็เป็นธรรมชาติเป็น คุณสมบัติของมันได้แต่แข็งน้ำก็ไม่ใช่ เหลวลมก็เป็นธรรมชาติได้แต่อากาศเคลื่อน ไหว ถ้าอากาศก็ได้แต่เป็นช่องว่างถ้าไฟก็ได้ แต่เป็นความร้อนอุ่นๆแต่ถ้ารู้มันก็ได้ แต่รู้เราไง ว่าเรารู้อะไร แต่มายึดเราก็ไม่ได้มันทำกริยาช่วยเราก็ ไม่ได้มันพยายามปล่อยวางก็ได้เรารู้แล้ว เราเสียใจถูกใจไอ้ถ้ารู้ว่าได้รู้ว่าเรา ไปรู้อะไรแล้วเราเสียใจสุขใจดีใจเรารู้ อะไรแล้วเรามีความทุกข์มีความหมองมีความ กังวลแต่ไอ้ธรรมชาติของที่ผ่านที่บรรลุ เรามันก็รู้ว่าเรามันหมอมีความกังวลแม้ แต่เราเหมือนหมอมีความกังวลแต่ถ้ารู้เรา ว่าเราเหมือนมองข้างบนเนี่ยมันนิพพานเป็น นิพพานแต่เพราะความไม่รู้อย่างนี้ไม่รู้ ความจริงแบบนี้ว่าไอ้นิพพานมันคือท่าที่ รู้เราว่าเราว่าสมองเศร้าสร้อยไอ้ส่วนไอ้ ที่ ธรรมชาติที่รู้เราว่าเราหม่นหมองเศร้าๆ มันคือนิพพานแต่เพราะความไม่รู้ว่าไอ้ ธรรมชาติที่รู้เราเนี่ยมันคือนิพพาน มันก็เลยปฏิบัติอยู่ในตัวเราหมดเลย เราก็พยายามจะให้รู้และไม่ยึดทำให้มันรู้ เฉยๆทำให้บรรลุเอ้อเอ๋อทำให้มันรู้ไม่คิด อะไรเราก็ปฏิบัติอยู่ในตัวเราหมดเลยแต่ ต่อให้เราปฏิบัติด้วยโง่ๆอย่างเป็นนัก วิชชาอย่างนั้นน่ะ ธรรมชาติรู้ว่ารู้ไหมว่าเราปฏิบัติโดยโง่ ๆอย่างวิชานั่นแหละถ้าเราเข้าใจความจริง อย่างนี้ว่าต่อให้เราปฏิบัติโง่ๆโดยวิชา เนี่ยไอ้ธรรมชาติรู้ที่เป็นนิพพานน่ะเป็น นิพพานธรรมชาติที่ร่วมกันนิมันก็ยังรู้ อยู่ดีว่าเราเนี่ยปฏิบัติแบบโง่ๆในความ ยึดมั่นถือมั่นมันก็จะรู้เราอยู่ดีและเรา โง่อยู่แต่นิพพานไม่รู้เรามันยังเป็น นิพพานอยู่ดี พอเราฉลาดแล้วหายโง่ กูโง่มานานหายโง่พอหายโง่ไอ้ธรรมชาติรู้ ไหมว่าเราหายโง่มันก็รู้อีก ต่อให้เราโง่ที่รู้เราที่เป็นนิพพานก็ไม่ ได้หายไปไหนพอเราหายโง่แล้วรู้ว่าเราหาย โง่แล้วโลกไปหมดเลยใจโล่งไปหมดเลยหัวโลก ไปหมดเลย เราใจโลกหัวโลกไปหมดเลยไอ้ธรรมชาตินิพพาน รู้เราอ่ะว่าเราหัวโล่งใจโล่งไอ้หัวเรา รู้แล้วเราหัวโล่งใจโลกไม่ใช่นิพพานแต่ ไอ้ที่รู้ว่าเราเนี่ยตอนเนี้ยเราปิ๊งหัว โรคใจโรคไปหมดเลย ไอ้ธรรมชาติที่มันรู้ว่าเราเนี่ย กำลังเป็นอย่างเงี้ย เราใจโล่งไปหมดเลยรู้แล้วใจโรคหัวโรคไป หมดไอ้ธรรมชาติ ดังนั้นต่อให้เราโง่อยู่เป็นอวิชชาอยู่ นิพพานก็ยังมีอยู่เพราะว่าอันนี้ผ่านคือ รู้แล้วรู้ว่าเราโง่พอเราฉลาดเป็นวิชา ไอ้ธรรมชาติรุ่นที่ผ่านมันก็รู้ว่าเรา เนี่ยฉลาดแต่เราไม่ใช่นิพพานนะเดี๋ยวเรา โง่เดี๋ยวเราฉลาดเดี๋ยวเราฉลาดเดี๋ยวเรา โง่แต่ธรรมชาติที่รู้ว่าเราโง่มันก็ยัง เป็นนิพพานอยู่เราฉลาดเราจะรู้ว่าเรา ฉลาดเรายึดเราห่วงแล้วก็วน เออ เราไม่ใช่นิพพานอยู่แล้วเพราะเราไม่ ปฏิภาณอยู่แล้วแต่ธรรมชาติที่รู้ว่าเรา ยึดระบบมันเป็นที่ผ่านแต่เรารู้ไหมว่า เรามีปัญญาพุทธะไหมว่าเออต่อให้เราเป็น ยังไงเรากังวลเรายึดเราห่วงใยเรากังวลเรา เป็นอย่างสมมุติเราเป็นอย่างนี้แต่เราไม่ ใช่นิพพาน ธรรมชาติที่รู้ว่าเราเป็นยังไงมันเป็นมัน เป็นนิพพานตลอดเวลาโดยที่รู้เราแล้วไม่ ยึดเราต่อให้เราจะเป็นยังไงธรรมชาติที่ รู้เรามันไม่อาจยึดเราได้มันคือนิพพานมัน ไม่เคยหายไปไหนไม่รู้เราตลอดเรารู้เรามี ความรู้เขาเข้าใจที่เป็นความรู้แจ้งของ พุทธะอย่างนี้ในใจเรามีความรู้แจ้ง เป็นพุทธะอยู่ในใจเนี่ย มันก็เป็นนิพพานเรื่อยไปไม่ว่าเราจะเป็น ยังไงอ่ะ ไอ้ใจที่เป็นธาตุรู้ที่เป็นพุทธะมันก็รู้ เราเรื่อยไปอ่ะมันเป็นรู้เราแบบไม่ยึดเรา มันก็เป็นรู้เราไม่ยึดเราที่เป็นนิพพาน เรื่อยไป แค่นี้เองนะ แค่นี้เอง มีแค่นี้เอง โอเค ที่ผ่านมามันเป็นเราเลยก็ มันจะเป็นเรารู้ยังไงก็ มันใช่ที่ผ่านไหมเออเราต้องไปทำลายมันไหม มันอยู่ตรงไหน มันคืออะไร ที่เราไปรู้เนี่ยมันเป็นจิตวิชา แต่ไอ้นิพพานมันรู้ว่าเนี่ยๆมันคือ จิตวิทยา แล้วก็รู้อีกว่าไอ้ที่รู้ว่าไอ้นี่คือ จิตวิทยาเนี่ยคือนิพพาน คือที่ผ่านมามันทำตัวเลียนแบบนี้ผ่าน ตัวเลียนแบบนิพพาน เอาเราไปรู้เลียนแบบนิพพานแต่ก็ไม่เป็นไร เพราะนิพพานธาตุเนี่ยมันซื่อตรงอยู่เสมอ แต่เราไม่ซื่อตรง เราตัวเราไปรู้เลียนแบบธรรมชาติรู้ที่ เป็นนิพพานรู้ซื่อๆทำเป็นรู้เฉยๆรู้ไม่ คิดรู้ไม่ปรุงแต่งรู้ไม่ยึดถือแต่ ถ้าเรามีปัญญาพุทธะไอ้ธรรมชาติรู้ก็รู้ ว่าเนี่ย ไอ้เนี่ยกำลังปรุงแต่งก๊อปปี้ ธรรมชาติรู้แต่จะ Copy ไงไอ้ธรรมชาติที่ ผ่านมาก็อปปี้เพราะมันปรุงแต่งได้ เราจึงไม่ต้องพยายามทำลายอะไร และเราจึงต้องหนีหนีอะไร แล้วเราก็ไม่จำเป็นต้องลงให้กับอะไรเพราะ ว่ามันเป็นธรรมชาติ ที่หรือใจเราใจเรานั่นแหละคือเป็น ธรรมชาติที่รู้เรายังตกไปตรงมาตลอดเวลา นั่นแหละคือนิพพานมันไม่เคยหายไปไหนเลย มันไม่เคยหายไปไหน มันจึงไม่ต้องเอาตัวเราหนีออกจากอะไร มันไม่ตึงแล้วไปเอาตัวเราพยายามทำอะไร เป็นอะไร เพียงแต่ว่า มีปัญญาพุทธะในธาตุรู้หรือในใจของเราหรือ จิตพุทธะ แค่นั้นเองแค่นี้เองจริงๆ แค่นี้ กล่าวนมัสการหลวงตาเจ้าค่ะ ฟังหลวงตาเห็นมากี่ก็เหมือนน้ำลดต้นไม้ ที่แห้งๆเจ้าค่ะ รู้สึกชุ่มชื่นใจ เลยเจ้าค่ะ คือ หนูอ่ะจำได้แต่ความจำแต่พอใจค่ะ ลืมความจริง แทบจะตลอด คุยกับกัลยาณมิตรท่านบอกทีนึงก็เลยรู้สึก ว่าอ๋อณวันนั้นใจมันก็เข้าใจทีนึงอะไร เงี้ยแต่พอเราห่างจากเพื่อนไปแล้วก็ลืม ค่ะ ทีนี้หนูก็เลยมานั่งคืออาจจะต้องมันหนูก็ ต้องนั่งคุยกับตัวเองจริงๆแล้วว่าลืม เพราะอะไร ตอนนี้ก็เหมือนจะเริ่มเห็นว่าว่าเราลืม เพราะอะไร แล้วก็เลยจะแก้ไขตัวเอง คือหลวงตาก็สอนตลอดว่าเนี่ย อันนี้พันธุ์มีอยู่ใช่ไหมคะแล้วก็เหมือน แบบว่า ลืมไปแล้วว่าจะ คือมันเหมือนว่าพอไปเอาทางโลกอ่ะค่ะแล้ว พอไปทำงานเราก็ลืมลืมว่าจริงๆแล้วมันไม่ มีใครต้องได้อะไรอย่างเงี้ยค่ะแต่พอไป เป็นทางโลกลืมว่ามันไม่มีเราพอหนูมีปัญหา หนูก็มีตัวตนจริงๆที่จะไปเอาไปจริงจังกับ ทุกเรื่องอ่ะค่ะจะแค้นจะโกรธเค้าอย่าง เงี้ยค่ะทุกเรื่องมันพอมันเห็นตรงนี้จริง ๆอ่ะค่ะมันก็เลยเออแล้วเราจะกดเขาอยู่ ป่าวยังจะแค้นเขาอยู่หรือเปล่าโกรธหัว หน้าอยู่ไหมอะไรอย่างเงี้ยค่ะหลวงตามันก็ เลยแบบว่าถ้าเราจริงจังอย่างเงี้ยมันก็ ไม่มีทางที่จะบรรลุนิพพานหลวงตาบอกว่าให้ ศรัทธานิพพานในปัจจุบันมีตลอดเวลาบางทีเบ ก็ลืมไปว่า นิพันธ์มีอยู่แต่หนูว่าไปคิดว่าอ๋อเดี๋ยว พรุ่งนี้หนูจะทำตัวใหม่ให้ดีมันลืม ปัจจุบันค่ะ เพิ่งแบบเหมือนเห็นตัวเองแบบชัดๆแล้วก็ คุยกับตัวเองจริงๆเงี้ยค่ะหลวงตา ก็ยังพยายามปฏิบัติที่ตัวเราอยู่เอาตัว เราไปปฏิบัติไอ้ตัวเราดีขึ้น แต่เบสเนี่ยยังไม่เข้าใจสัจธรรมถึงใจว่า ไม่ว่าตัวเราจะดีหรือไม่ดีเนี่ย ธรรมชาติที่มันรู้เราเนี่ย ในคืนนี้ผ่านอยู่ตลอดเวลาไม่เคยหายไปไหน เราดี ธรรมชาติเราทำตัวดีคิดดีพูดดีทำดี ธรรมชาติที่รู้เราเนี่ยมันก็ได้แต่รู้ว่า เราเนี่ยคิดดีพูดดีทำดี มันจะแสดงความยินดีกับเราก็ไม่ได้มันรู้ เราซื่อๆตรงไปตรงมาธรรมชาติรู้เนี่ยมัน รู้ออกมาจากไหนก็ไม่รู้มันคือใจเรานี่ แหละแต่ไม่รู้ว่าใจเราเนี่ยมันอยู่ที่ไหน มันไม่มีที่ตัวตนไม่มีที่ตั้ง ธรรมชาติที่รู้เรามันก็คือใจเรานี่แหละ แต่มันไม่รู้อยู่ที่ไหนไม่มีตัวตนไม่มี รูปลักษณ์ไม่มีที่อยู่ไม่มีที่ตั้งแต่มัน มีอยู่จริงมันไม่ปรากฏไม่เปิดเผยตัวตนรูป ลักษณ์โดยที่มันรู้เราอ่ะมันไม่รู้มาจาก ไหนนั่นน่ะคือใจเรา มันจะมีอยู่จริงเพราะว่าบรรลุเราจริงๆว่า เราเนี่ยคิดชั่วพูดชั่วทำชั่ว ขณะที่เราคิดพูดชั่วทำชั่วทำพูดชั่วทำ ชั่วอยู่เนี่ย ธรรมชาตินิพพานคือใจเรานี่แหละ มันก็ยังรู้เราอยู่ดีว่าเราคิดว่าผู้ชั่ว ทำชั่วมันจะช่วยเหลือเราคอยเตือนเราไม่ ให้ทำชั่วก็ไม่ได้ แล้วมันก็จะรับโทษบาปเคราะห์กรรมกับเราก็ ไม่ได้ ตัวเรานี่แหละที่คิดชั่วทำชั่วพูดชั่วไอ้ คนไหนที่ทำผิดกฎหมายก็ไปติดคุกตารางเอง เนี่ยไปติดคุกติดตาราง คือเรานี่แหละติดคุกติดตะราง ขนาดเราติดคุก มหามันก็รู้ว่าเราติดคุกติดตะเราติดคุก ติดตะลาไอ้ท่านรู้มันก็ไม่ได้หายไปไหนแต่ เราไม่รู้แค่นั้นเองว่าไอ้นี่ผ่านมันไม่ เคยหายไปไหนแล้วเราก็ไม่รู้อีกว่านิพพาน มันอยู่กับเราตลอด ไม่งั้น มันเป็นธรรมชาติที่รู้เราตลอดเลยมันคือใจ เรานี่แหละจิตบริสุทธิ์เรานี่แหละ ที่เป็นวิสังหาที่ไปปรากฏอ่ะมันเป็นที่ ผ่านตลอดเวลาแล้วมันก็ไม่ยึดเราตลอดเวลา ไม่ว่าเราจะดีจะชั่วจะไปติดคุกติดตาราง ไปนอนโรงพยาบาลเป็นอะไรมันก็จะช่วยเราก็ ไม่ได้จะดีใจกับเราไว้ได้เมื่อเราได้รับ ความสุขความเจริญมันก็ดีใจกับเราไม่ได้ เราติดคุกติดตารางหรือเจ็บไข้ได้ป่วยจะ เป็นจะตายมันก็เสียใจกับเราก็ไม่ได้เพราะ ว่ามันเป็นธรรมชาติที่ซื่อตรงที่สุดเพราะ ว่ามันไม่มีตัวตนรูปลักษณ์มันไม่มันไม่ ได้ขึ้นอยู่กับมันจะต้องช่วยเหลือใคร มันไม่มีการลำเอียง ผมไม่ได้เป็นของใคร มันเป็นธรรมชาติ มันเลยไม่เคยหายไปไหน เพียงแต่เราว่าไม่รู้ความจริงก็ถือว่า อะไรคือนิพพาน เราก็ลงไปกับโลกตลอดโลกก็คือความเกิดดับ คือความแตก คือจิตอวิชชา แต่นิพพานเนี่ย เราเป็นอวิชชามันก็รู้ว่าเราเป็นวิชา เราฉลาดแล้ว เป็นวิชาแล้วมันก็รู้ว่าเราฉลาดเราหายโง่ เราไปติดคุก มันจะช่วยเราก็ไม่ได้ มันจะเสียใจกับเราก็ไม่ได้ เราติดคุกอิสลามแต่ใจเราก็ยังเป็นนิพพาน อยู่ เราจะเป็นจะตายคนไข้ติดเตียงใจเราก็ที่ รู้เราก็ยังเป็นนิพพานอยู่ หายใจหรือธาตุรู้เนี่ยมันอยู่กับเราตลอด มันไม่เคยหายไปไหนแต่เราลืมมัน เราไปมั่วอยู่กับสังขารมั่วกับโรคจนเรา ลืมใจเรา เราลืมธาตุรู้เราลืมใจเราไปเลย ว่ามันไม่เคยหายไปไหนนิพพานเนี่ยคือใจเรา แน่ๆถ้ารู้ที่รู้เราที่ไม่ปรากฏเปิดเผย ตัวตนรูปลักษณ์ไม่มีที่อยู่ที่ใต้ไม่รู้ ไปอยู่ที่ไหนไม่รู้จะรู้เราตลอดเนี่ย นิพพานไม่เคยหายไปไหนเลยมันรู้เราแล้วมัน ก็มายึดเราด้วยมันรู้เราแล้วมันไม่ยึดเรา ไปไม่ไปอะไรกับอะไรกับเราเลยไม่ว่าเราจะ คิดจะพูดจะทำยังไงมีกิริยายังไงสบายกาย สบายใจไม่สบายกายไม่สบายใจมันก็รู้ว่าเรา เป็นอย่างนี้แต่มันไม่ยึดถือเราเลยไม่ เสวยไม่ไม่มารองรับไม่มาห่วงใยไม่มากังวล อะไรเลยมันก็ได้แต่รับรู้ว่าเราเป็นยังไง อย่างนี้เนี่ยมันเป็นนิพพานเรื่อยไปดัง นั้นน่ะมันใจมันก็อยู่กับใจเรื่อยไปเนี่ย มันไม่ได้ไปอยู่กับสังขารหรอกใจอ่ะมัน เป็นธาตุรู้มันก็รู้ว่ามันอยู่กับใจ เรื่อยไปเมื่อใจมันรู้ว่ามันอยู่กับเธอ เรื่อยไปมันก็เป็นใจที่เป็นนิพพานเลื่อย ไปแต่ขันธ์ 5 มันเป็นทุกข์ได้เพราะว่า เดี๋ยวก็แก่ต้องเก็บต้องตายต้องปวดต้อง เมื่อยต้นเจ็บไข้ได้ป่วยเป็นนู่นเป็นนี่ ไม่สบายหรือเตะเดินหกล้มโดนด้วยนี่เจ็บ เจ็บไข้ได้ป่วยเออขันธ์ 5 เป็นเรื่อง ทุกข์ของมันแต่ใจอ่ะที่มันรู้ไอ้ขันเป็น ทุกข์แต่ใจมันไม่ทุกข์ก็ขันธ์ 5 ไง แม้แต่ไอ้จิตรลวิชาประยุทธ์ได้เป็นทุกข์ แต่ถ้าเรารู้ซะแล้วว่าไอ้จิตวิชาเนี่ยต่อ ไปยึดให้มันเป็นทุกข์แต่ไอ้ใจอ่ะ ไอ้ธาตุรู้เนี่ยมันก็รู้ไอ้นี่โง่ไอ้ จิตวิทยานี่โง่มากเลยมันไม่ยึดจิตวิชชา ไอ้ถ้ารู้มันเลยรู้ผลจากจิตวิชาก็เลยดับ ไปเหลือแต่ขันธ์ 5 เราไม่เข้าใจธรรมชาติสักที มันอยู่ที่ว่าเรารู้ความจริงอันนี้ไหมจาก ใจไหมว่าอันไหนเป็นโรคอันไหนเป็นนิพพาน ไม่ใช่ว่าอ๋อเรารู้ความจริงแล้วแต่เธอ ปฏิบัติเราเอาตัวเราไปปฏิบัติให้ตัวเรา เป็นนิพพานแล้วมันใช่ไหมอย่างนี้ เออ ปัญญาวิมุตปัญญาวิมุติปัญญาพุทธะ เอาใหม่เอาใหม่เอาใหม่ ทบทวนใหม่ที่พูดออกมาใหม่จากใจ คือถ้ารู้มีอยู่กับเราตลอดนะคะคือจะดีจะ ชั่วเหมือนที่หลวงตาสอนว่าเขาก็รู้เราใช่ ไหมคะถ้าเมื่อไหร่ที่หนูจะพยายามไปแก้ไข หรือทำอะไรให้มันดีค่ะเมื่อนั้นแสดงว่า หนูลืมจ่าย ถ้าไม่ลืมใจนะต่อให้หนูไปพยายามอะไรนะ ว่า หนูพยายามแล้วมันก็มายึดไม่มายึดหนูเมื่อ ไรที่หนูรู้แจ้งแก่ใจอย่างเงี้ยไอ้ที่รู้ แจ้งกับใจเนี่ยคือเป็นใจที่เป็นพุทธะ เรื่อยไปแล้วก็เป็นใจที่เป็นพุทธะเดียว กับพระพุทธเจ้าเพราะปัจเจกพระพุทธเจ้า ประทานเสาวรเดียวกันเลยไม่ได้แตกต่างกัน หลวงตาจะบอกว่าต่อให้เขาแก้ไขหรือไม่แก้ ไขดีหรือไม่ดีถ้าหนูรู้แก่ใจว่าเขามีอยู่ ตลอดเวลา แนนถึงจะไม่ลืมใจว่าต่อให้มันจะแก้ไขยัง ไงเนี่ยไอ้ที่ผ่านมันก็มันจะมีตลอดเวลา มันก็ได้แต่รู้เราแล้วมันช่วยเหลือเราไม่ ได้มันหลงไปกับเราก็ไม่ได้ใจมันก็เลยไม่ มาเสวยเราไม่มายึดถือเราต่อให้เรามีอาการ ยังไงมันไม่เคยมาเสวยเราเลยเราก็มีอาการ เหมือนกับมีอาการบ้าๆไปเองแต่ใจเหมือนไม่ เกี่ยวกับเราเลยใจก็เป็นนิพพานเรื่อยไป แต่ไอ้เราที่เป็นบ้าเป็นหลังไปมันก็ไปรับ บาปเคราะห์กรรมไปติดคุกติดตลาดอะไรมันเอง แต่ใจมันก็ไม่เกี่ยวกับเราเลยต่อให้เรา เนี่ยไปทำบาปกรรมไปทำอะไรติดคุกติดตลาด แต่ใจมันก็รู้ว่ามึงอ่ะติดคุกติดตาราง แล้วคือเรานี่แหละติดคุกติดตะลาไอ้ใจที่ มันรู้เราตามความเป็นจริงถ้าเราเข้าใจ อย่างนี้ด้วยใจมันก็เป็นปัญญาพุทธะเป็น นิพพานเรื่อยไปแต่ไอ้ตัวขันธ์ 5 ติดคุก ติดตารางที่ไปทำบาปกรรมชั่ว เข้าใจไหมเนี่ย เข้าใจมากกว่าเดิมแต่ยังไม่ถึงใจค่ะ นายช่วยน้องหน่อยสิหรือพี่ วันนี้ เมื่อกี้เขาเข้าใจภาษาอังกฤษ และไอ้คนที่เข้าใจเพิ่มกี่เปอร์เซ็นต์มัน เป็นอะไรเล่า มันเป็นโรคไม่ใช่เหรอ แต่ที่รู้ว่าไอ้โรคกำลังเข้าใจเพิ่มขึ้น กี่เปอร์เซ็นต์อันนั้นคือนิพพาน สลับหัวสลับหางสลับ หันหน้าไปจากผู้ฟังเอองั้น พระพุทธเจ้า [เพลง] ไม่เข้าใจตรงไหน เต็มที่เลยนะ เราจะไปกรรมการให้ อีฟค่ะมันก็เข้าใจ แต่พอทำจริงๆอ่ะ มันลืม เอาตอนนี้ดิตอนนี้ตอนนี้ ตอนนี้ที่รู้สึกว่าเดี๋ยวพอทำจริงๆมันลืม อ่ะถ้ารู้มันมีอยู่หรือเปล่ามี ค่ะแล้วถ้ารู้เกี่ยวกับสังขารหรือเปล่า ไม่เกี่ยวค่ะ ต่อให้สังขารมันจะเป็นยังไงพี่เบสจะคิด ชั่วขนาดไหนหรือว่าจะพยายามที่ปรับไม่ให้ คิดชั่วทำเป็นคนดีแค่ไหนอ่ะ ถ้ารู้มันเป็นยังไง อยู่เหมือนเดิมค่ะ แล้วเราสามารถที่จะทำตัวให้เราเข้าใจหรือ ว่าทำตัวเป็นคนดีเพื่อให้เป็นธาตุรู้ได้ หรือเปล่า ทำไม่ได้ค่ะ แต่ถึงทำ ท่านรู้หายไปหรือเปล่า ไม่หายค่ะ ไม่ว่าจะทำอะไรยังไงคือธาตุรู้มันเป็น ธาตุหลักที่มันมีอยู่แล้ว ค่ะ คือตอนนี้เข้าใจว่า เหมือนจะเหมือนจะพูดหรือพี่เทนตัวเองยัง ไง มันก็คือมันก็คงเป็นการแสดงของเขาแบบนั้น ไม่เกี่ยวกับธาตุรู้อย่างนี้ค่ะ มันไม่เกี่ยวกันเลย ต่อให้ที่พี่เบสบอกว่าพี่เบสคิดไม่ดีใช่ ไหม ในที่ทำงานหรือว่ากลับมาบ้าน ถ้ารู้ก็มีอยู่ใช่ไหม มีตลอดนะคะ หรือต่อให้เขาทำอะไรที่เราไม่ชอบถ้าลูกก็ มี แม้แต่พูดอย่างนี้ สงสัยถ้าหนูก็มีใช่ไหมคะ เราก็ไม่มีใครที่ไม่มีธาตุรู้ด้วย อีกทีนะคะไม่มีใครที่ไม่มีธาตุรู้ไม่มี ใครที่ท่านรู้หายไปเลย จะบอกว่าพี่เบสเป็นอะไรก็ได้เป็นเรื่อง ของสังขารไม่ใช่เรื่องของธาตุรู้ใช่ไหมคะ บอกว่าไม่ผิดศีลผิดธรรมไม่ให้ตัวเองรักคน อื่นเดือดร้อนไม่ว่าจะทำในรูปแบบไม่ทำใน รูปแบบอะไรยังไงก็ตามขอแค่อย่าลืมสัจธรรม ความจริงอันนี้ว่าถ้ารู้กับสังขารมันไม่ ได้ทำงานด้วยกันมันไม่สามารถที่จะเอา สังขารแต่เป็นธาตุรู้ได้เลย คือถ้าอย่างนั้นที่หลวงตาถามเบสว่าเข้าใจ ถึงใจไหมเราไปตอบว่าเข้าใจเพิ่มขึ้นนิด หน่อยอย่างนี้ค่ะแม้แต่ที่จะพูดว่าเข้าใจ เพิ่มขึ้นนิดหน่อยหรือเข้าใจไม่เข้าใจเลย หรือเข้าใจถึงใจมันก็เป็นแค่สังขารปรุง แต่งซึ่งไม่เกี่ยวกับธาตุรู้ใช่ไหมคะ ต่อให้วันนี้ไม่เข้าใจก็ไม่เกี่ยวกับทหาร รู้ แต่ รู้ไหมว่า อะไรคือนิพพาน มีปัจจุบันนี้ผ่านไม่เคยหายไปเลย ไอ้ที่พูดมาเนี่ย ที่เบสพูดมาทั้งหมดตอนนี้เบสไม่เข้าใจตอน นี้เข้าใจตัวนี้ เบสเริ่มไม่เข้าใจอีกพี่เบสพูดมาว่าเบส เป็นนี้เป็นนี้เริ่มเข้าใจเท่านั้นกี่ เปอร์เซ็นต์เท่านี้กี่เปอร์เซ็นต์เท่านี้ กี่เปอร์เซ็นต์ มันไม่ใช่สาระสำคัญ ต่อนิพพานเลย มันมีปัญหาว่า รู้ไหมว่า นิพพานมาเนี่ยมันคืออะไรในปัจจุบันแค่ นั้นแหละ เวลาใจของเบสเป็นนิพพานตลอดเวลา Bedroom ไม่ว่าใจคงเบสนี่คือเป็นนิพพานตลอดเวลา ไม่เคยหายไปไหนเลยที่เป็นใจนี่แหละที่ เป็นธาตุรู้ มันเป็นที่ผ่านตลอดเวลาแต่เบสเดิมอันนี้ ไปเลยเบสแต่ไปมุ่งแต่ว่าอันนี้มันคือสาขา อันนี้คือสาขาอันนี้คือสาขาเด๊ะเข้าใจกี่ เปอร์เซ็นต์ ตอนนี้เป็นไม่เข้าใจตื้อๆและไม่เข้าใจ ตื้อๆอันนี้คือสังขารไอ้นี่คืออะไรนี่คือ สังขารไอ้เบรคขาดสาระสำคัญไปขาดความสำคัญ สูงสุดไปคือพุทธะ ใจที่เป็นพุทธะหรือจิตเดิมแท้ที่เป็น พุทธะจิตคือพุทธะที่หลวงปู่ดูตลอด พุทธะหรือนิพพาน มีอยู่ตลอดเวลาที่รู้ว่าเนี่ย เข้าใจกี่เปอร์เซ็นต์แล้ว ไอ้ที่เพชรพูดได้เอามาพูดว่าบอกหลวงตาได้ ว่าเบสเข้าใจกี่เปอร์เซ็นต์แล้ว อันนี้เบสก็รู้ว่าไอ้ที่เข้าใจกี่ เปอร์เซ็นต์เนี่ย มันเป็นสาขาแต่เบสไม่รู้ว่าไม่รู้แก่ใจ หรือลืมไปเลยว่าไอ้ที่รู้ว่าเบสเนี่ยเข้า ใจ 40% แล้วอันเนี้ยคือนิพพาทคือนิพพาน อยู่แล้ว เป็นนิพพานที่เป็นธาตุรู้อยู่แล้วเป็น พุทธะ แต่เบสจะลืมพุทธะลืมนิพพานไปตลอดเว็บมา ยุ่งแต่เรื่องสังขาร ลืมธรรมชาติของพุทธะที่รู้สังขาร ใช่ไหม เอาใหม่เอาใหม่เอาใหม่ ที่เบสบอกว่า เอ๊ทำไมมันคอยลืมไปเรื่อยเลย พอเบสกลับไปลืมมันลืมไปหมดเลยอ่ะลืมทำที่ เรียนมาหมดเลย เบสเป็นกิเลสอย่างเดียว เบสลืมทำที่ที่เรียนมาหมดเลย อันนั้นน่ะแสดงว่าเบส ไม่ได้รู้ความจริง วณิพราหมณ์ไม่เคยหายไปไหน และฟังธรรมอยู่ตรงนี้เบสก็ไม่รู้ความจริง ว่า นิพพานก็ไม่ได้หายไปไหนเนี่ย กลับไปแล้วเบสลืมทำที่จำธรรมที่ฟังมาไม่ ได้เลย ต่อให้เบสจำธรรมที่ฟังมาไม่ได้ ตอนนั้นเนี่ยจิตพุทธะมีอยู่หรือเปล่าว่า เออไอ้ไอ้จำทำไม่ได้มันไม่ใช่เรื่องสาระ เดี๋ยวก็จำได้เดี๋ยวก็จำไม่ได้แต่นิพพาน มัน ใจหรือที่เป็นพุทธะหรือใจที่เป็นจิตพุทธะ มันไม่ได้หายไปไหนมันก็ยังเป็นใจของเบส ที่เป็นพุทธะอยู่เป็นนิพพานอยู่ซอยเบสจำ ทำไม่ได้แต่ใจก็เบรคก็เป็นนิพพานที่ที่ ไม่ยึดเบสอยู่ดีแต่มันได้แต่รู้ว่าเบสจำ ทำไม่ได้ ธรรมชาติที่รู้เบสตลอดเวลาเนี่ยที่มันไม่ เคยยึดถือเบสเลยเนี่ยแล้วมันคือใจเบสเอง แล้วเป็นนิพพานตลอดเวลาไม่เคยหายไปไหน แต่ไม่รู้แจ้ง นิพพานด้วยใจของเบสจริงๆเบสได้แต่เป็น ความจำคิดว่าเข้าใจ ใช่ไหมใช่ ค่ะเมื่อกี้เหมือนเพิ่งแบบ เมื่อกี้เหมือนโลกธาตุเหมือนกับด้าน ใช่ไหม โลกธาตุมันพลิกคว่ำกลับได้ ไม่เคยฟังแบบนี้มาก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้มา ก่อน ความรู้ทั้งหมดรู้กลับด้านคนละเรื่องเลย กับ อันนี้มันเหมือนพริกกลับด้านของโลกธาตุ อีกด้านนึงมองกลับด้านสลับกลับด้านเลย จะไม่รู้ความจริงจะล้มผิดพลาดมาแล้วสัก กี่ครั้ง แค่รู้ความจริง กับด้านลบกับธาตุใหม่ เพียงครั้งเดียวก็เกินพอ มันเหมือนกับว่า หนูฟังอะไรอย่างนี้มันแต่ว่ามันไม่เคย เหมือนแบบ ตะกี้เลยค่ะหลวง ตาขอความเมตตาลงตาเมตตาสิสายธารแห่งธรรม ก็ไหลต่อเนื่องไป อีฟไป เบ็ด ที่บอกว่าถ่ายทอดทางเศรษฐกิจ โดยหลวงตาภาพรู้ของอีฟผ่านต่อพญาครุฑ ใช่ไหมมันก็ผ่านต่อไปทุกคนน่ะ ตอนที่ผ่านต่อมาถึงพิษมันก็เหมือนกับรถ น้ำต้นไม้ต้นนึงมันก็ไหลไปทำให้ต้นข้าง เคียงได้รับน้ำเย็นฉ่ำไปด้วย เข้าใจไหมว่า นิพพานธาตุมันเป็นธรรมชาติที่รู้เรา มันไม่เคยหายไปไหน แต่ที่ผ่านมาเนี่ยเราปฏิบัติเนี่ย เราพยายามช่วยตัวเราให้บริสุทธิ์เพื่อให้ ตัวเราไม่ยึดมั่นถือมั่น ใช่ไหม แต่เรา มองกระจกกลับได้ มองกระจกกับด้าน มองกลับได้ เราจะช่วยเราให้บริสุทธิ์ อะไร ต่อให้เราพยายามทุกวัยขนาดเราพยายามช่วย ตัวเรายังไง ธรรมชาติรู้ที่เป็นนิพพานธาตุ ที่ไม่ปรากฏเปิดเผยตัวตนรูปลักษณ์ที่รู้ เราเนี่ย มันก็คือใจเราเนี่ยแหละ มันก็เลยรู้เราตลอดว่าเราพยายามช่วยตัว เราให้ไม่ยึดแต่เรากลับลืมมันไปแล้วเราไป มุ่งแต่เอาตัวเราพยายามช่วยตัวเราให้สิ้น กิเลสเราลืมไปเลยว่านิพพานคือธรรมชาติที่ รู้เราที่เรากำลังช่วยตัวเอง เมื่อเราสิ้นกิเลสแล้ว มันก็ไม่ได้เป็นที่ขันธ์ 5 ที่กิเลสแต่ จิตอวิชชาที่หายโง่มันกลายเป็นเป็นธาตุ รู้ที่รู้ว่าเนี่ยจิตวิชามันดับไปแล้วมัน สิ้นกิเลสแล้ว ดังนั้น ในธรรมชาติรู้ไม่มีทั้งจิตอวิชชาไม่มี เสียงจิตาไม่มีทั้งโง่ไม่มีทั้งฉลาดมัน ได้แต่รู้ ว่าตัวนี้หายโง่แล้ว แต่ถ้าจะวุ่นวายแต่เอาตัวเองจะไปช่วยตัว เองให้นิพพาน ให้สิ้นกิเลสมันก็ยังโง่เรื่อยไปเพราะไอ้ การพยายามช่วยตัวเองก็ยึดถือตลอดไป แต่ถึงแม้จะช่วยแบบนี้ มันปิ๊งขึ้นมาว่า โอ้ ต่อให้เราก็วุ่นวายอยู่กับตัวเองช่วยตัว เอง เป็นจิต แต่นิพพานก็ มันไม่ใช่อันนี้นี่หว่า นิพพานมันคือกูได้แต่รู้ไอ้จิตโง่หรือตัว เราที่กำลังโง่แล้วแต่มันไม่เกี่ยวกับเรา เลย มันได้แต่ รู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่แต่ไม่ได้ยึดถือ เราไม่อะไรกับเราเลยนั่นแหละมันก็ยังเป็น ใจที่เป็นใจที่เป็นนิพพานอยู่เรื่อยไป แต่ขันธ์ 5 กำลังทำอะไรหงุดๆๆของมันอยู่ นั่นแหละ ไอ้ขันธ์ 5 ไอ้จิตรวิชาที่ไปยึดขันธ์ 5 เนี่ยมันก็เลยบงการให้ขันธ์ 5 ทำอะไรมืดๆ ๆไปตามที่ไอ้จิตวิทยาบงการ แต่ธรรมชาติปัญญาพุทธะมันรู้เลยว่าต่อให้ ไอ้คณะจะถูกบงการทำอะไรก็ตาม ธรรมชาติของความปรุงแต่งธรรมชาติของโลก แต่ธรรมชาติที่ที่รู้โลกรู้เหล่านี้มัน เหนือโลกทั่วโลก มันไม่เกี่ยวกับเราเลย แต่มันก็คือใจเรานี่เอง แต่มันไม่เกี่ยวกับเราเลย ที่เราจะเป็นโรคที่จะทำอะไร เพราะฉะนั้นที่ผ่านมาเนี่ย เราเอาตัวเราเนี่ย โดยใช้จิตอวิชชาบงการกันหน้า ให้พยายามช่วยตัวเราให้เป็นคนดี ช่วยให้เราเนี่ยให้พ้นทุกข์ ช่วยเราให้สิ้นยึดโดยเราเอาตัวเราช่วยตัว เรา แต่เราลืมธรรมชาติกว่านิพพานไปเลยที่ว่า รู้ว่าเรากำลังช่วยตัวเรา ไอ้ที่เรากำลังช่วยตัวเราอยู่ให้เราพ้น ทุกข์อันนั้นเนี่ยมันเป็นอวิชชา แต่ธรรมชาติที่รู้ว่าเรากำลังช่วยตัวเรา แล้วเราก็รู้แจ้งว่าไอ้ธรรมชาตินิพพานมัน คือธรรมชาติที่รู้ว่าเรากำลังช่วยตัวเรา มันไม่เกี่ยวกับไอ้กิริยาการที่เราช่วย ตัวเราเลยอันนี้จึงเรียกว่าปัญญาพุทธะ หรือจิตพุทธะ กราบนมัสการองค์หลวงตาแม่ชีและญาติที่ทำ ทุกท่านเจ้าค่ะ สิ่งที่องค์หลวงตาพระพุทธเจ้าพระธรรมพระ สงฆ์สิ่งที่องค์หลวงตาเอาธรรมะของพระ พุทธเจ้ามาถ่ายทอดบอกสอน โยมไม่มีอะไรสงสัยไม่มีอะไรที่จะต้อง เพื่อลังเลหรือโยมได้แต่กราบขอบพระคุณ องค์ตาหาที่สุดมิได้เจ้าค่ะเพื่อความไม่ ประมาทโยมก็ขอองค์หลวงตาไม่ให้ตายด้วยนะ เจ้าคะ ธรรมชาติในจักรวาลที่เคยอยู่ในคณะพระ พุทธเจ้ามาเจอเจ้าเป็นหลานสาวก พระยาหลวงตามาจากพวกท่าน เบอร์ 1 ซาบซึ้งเริ่มเข้าใจถึงธรรมชาติรู้ที่เป็น พุทธะ ซึ่งมันอยู่ใน ตัวเราเองนี่แหละไม่ได้อยู่ไม่ได้อ่านไม่ ได้ไปค้นหาที่ไหน จะบอกว่ามันอยู่เฉพาะข้างในมันก็ไม่ใช่ เพราะว่ามันเป็นธาตุรู้เดียวกันเป็น ธรรมชาติที่ไม่ปรากฏเดียวกันไม่แบ่งแยก ของใครของมัน มันเป็นธาตุรู้ธรรมชาติ คนหนึ่งก็ใจมันก็เลยเพิ่มเหมือนกับเป็น Domino ไปเรื่อยๆ คนหนึ่งเข้าถึงธรรมที่เป็นธรรมชาติที่รู้ รู้เรามันก็จะเริ่มเป็นโดมิโนไปเนาะ เพราะว่าโยมตอนเข้ามาถามหลวงตาที่ที่ต่าง ที่ลานธรรม โยมยังเข้าใจไม่ถึงตรงนี้เลยเนาะ ฟังจากท่านนี้ไป ไล่ไปไหลไปเหมือน รดน้ำต้นไม้นี่มันก็ไหลไปถึงต้นสุดท้าย ใช่ไหม ความรู้ที่โยมรู้ที่รัฐธรรมนูญถาม ลุกขึ้นมาจากใจเอง นี่คือการถ่ายทอดทางที่หมอเวียนถามมัน เป็นยังไงถ่ายทอดทำจะคิดถึง มันเป็นการถ่ายทอดทำเศรษฐกิจ 1 ขอให้มี เริ่มต้นที่คนใดที่รู้แจ้งแก่ใจ รู้ธรรมชาติถึงธาตุรู้นั้นมันก็จะผ่าน เป็น Domino ไหลไปเรื่อยๆ [เพลง] --- 以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文