关于“定中的觉知”与“安住于觉知”的开示

弟子顶礼，恳请慈悲的隆达长老开示“定中的觉知”（จิตตั้งมั่น）与“安住于觉知”（สติอยู่กับรู้）之间的区别。因为最初的觉知，似乎是在心中生起的觉知，对吗？然后会发展成“定中的觉知”。但是当觉知超越了“定中的觉知”，就会变成“安住于觉知”。而这个“觉知”，不知道从何而来，也不知道在哪里，没有一个确定的位置。但如果是“定中的觉知”，那个觉知、那个定，是有位置的，对吗？

这是一个很好的问题。在修行中，最初的觉知必须是坚定的觉知，是一种造作的觉知。这种造作的觉知是一种技巧，是觉知、忆念、安住于某种业处，以此作为吸引心的诱饵。

例如，我们可以持续念诵“佛陀、佛陀、佛陀”，或者“吸气-佛、呼气-陀”，或者“吸气-佛、呼气-陀”，又或者如实地觉知当下呼吸的出入。有些人可能会用任何经文反复念诵，或者重复念诵任何慈心散播的偈颂。

这样做的目的，是为了让散乱于众多念头的思绪，像莲蓬一样，逐渐通过正念和正知（即完全的觉知）收摄回来。也就是说，觉知到自己，不让自己迷失在散乱的思绪中，逐渐只剩下一个念头作为吸引心的诱饵，例如只剩下“佛陀”，或者“吸气-佛、呼气-陀”，又或者只剩下呼吸的出入。

或者只觉知念诵的经文，或者只觉知慈心散播的偈颂。关键是要收摄那些散乱的思绪，通过正念、正知（觉性）逐渐收摄，让自己保持觉知，不放任思绪散乱。如果不放任思绪散乱，就称为具有正念正知，或者具有觉性。持续保持觉知，不放任思绪散乱。这些造作的心，就像是：

我们带孩子或孙子来寺庙，孩子或孙子到处乱跑。如果把他们绑在柱子上，他们就不能跑了。但是如果放任他们到处乱跑，我们听法的正念、正知、定力和智慧就会消失。我们会不断地追赶孩子或孙子，担心他们，根本无法听法，无法修行。因此，无论孩子或孙子跑到哪里（也就是内心的念头如何生起和造作），都不要迷失其中。

不要迷失其中，不要跟随他们，要有一个诱饵，就像之前说的“佛陀、佛陀、佛陀”，或者“吸气-佛、呼气-陀”，或者觉知呼吸的出入，或者念诵经文，或者慈心散播的偈颂，作为诱饵。这样，当看到那些像孩子或孙子一样四处乱跑的散乱念头时，就不会迷失其中，不会跟随它们。这个阶段的觉知、定力、智慧，融合成一个心的状态，也就是具有坚定的觉知或正知，这是一种造作的觉知，但这种造作的觉知中混合着无明。为什么呢？因为这是带着意图、故意、刻意和努力的造作，带着无明，也就是执着于“这是我”、“这是我的自我”。

或者我们试图帮助我们的心，就像试图帮助我们的孩子或孙子，不让他们乱跑，想让他们安静下来，待在一个地方。这就是觉知、定力、智慧，或者说是处于造作阶段的“道”。这是造作的“道”，也就是通过意图、故意、刻意和努力，造作地保持觉知，觉知诱饵，不让心四处乱跑。

一开始必须是坚定的觉知。例如，禅坐时，右腿叠在左腿上，右手叠在左手上，身体保持正直，保持正念。这些在《大念住经》的经文中都有提到。这就是禅坐，保持正念。这里的“保持正念”包含了觉知、定力和智慧，它们融为一体，觉知散乱的心，不跟随散乱的心，也不试图压制它。

不要试图压制、强迫心变得平静、空虚、轻松、舒适。如果这样压制，最终通常会去看心理医生，或者去精神病院。如果跟随散乱的心，就会发疯。有时候，心会造作出地狱、天堂、天神等的景象，或者看到佛陀招手，看到阿罗汉招手，然后跟随这些幻象，最终发疯的人很多。但如果压制心，不让它造作，最终也会患上精神疾病，需要去医院治疗。

因此，只需要觉知、觉知、觉知，不断收摄。当心迷失时，就重新觉知；当心迷失时，就重新觉知。如果心跟随散乱的念头，或者跟随孩子或孙子乱跑，觉知和智慧（即我们）就会迷失。所以要逐渐觉知，建立诱饵，然后看到那些像孩子或孙子一样四处乱跑的散乱念头，不跟随它们，只是觉知、觉知、觉知诱饵。诱饵仍然存在。

直到那些四处乱跑的念头，像孩子或孙子一样，逐渐减少、减少、减少，像莲蓬一样，水流的支流逐渐减少，妄念和散乱逐渐减少，最终只剩下作为诱饵的造作。

通常只剩下作为诱饵的造作，就持续觉知这个诱饵，觉知这个诱饵。这个阶段仍然是造作的觉知、造作的正知和智慧，仍然有无明，因为它感觉是“我”在觉知，“我”在觉知，因为我们必须有意图、故意、刻意。

如果我们不刻意保持觉知，觉知就会消失，正知就会消失，定力也会消失，智慧也会消失。因为没有觉知，觉知消失了，定力消失了，智慧消失了，法也消失了。有了觉知，就有了定力，有了智慧，有了法。有了觉知，就有了大念住，有了大定力，有了大智慧，就有了涅槃，脱离了痛苦。因此，只需要培养觉知，如果觉知不中断，定力、智慧和法自然会生起，不需要担心定力，不需要担心智慧。要有觉知，觉知不中断。

觉知不中断于诱饵，并且觉知心的所有状态，不压制它，不跟随它，不逃避到虚假的空虚、轻松、舒适中，或者逃避到其他虚假的行为中。就这样觉知、觉知、觉知、觉知。然后，当那些散乱的支流逐渐收摄，只剩下唯一的诱饵时，心就会集中，称为“安止定”。

现在心只安住于唯一的诱饵，不再散乱，只剩下唯一的诱饵。如果心没有集中，就会一直处于“近行定”。但通常，如果心只剩下一个念头，持续处于“近行定”，并且不压制它，不让它变得沉重、迟钝、麻木、平静，它会变得越来越轻安，身心轻安。然后，心会突然集中，进入“安止定”，进入“禅那”。诱饵会消失，觉知诱饵的觉知也会消失。

它们同时消失，称为“心集中”。之前觉知诱饵的觉知、定力和智慧，带着意图、故意、刻意和努力，试图觉知诱饵，不迷失于散乱的念头，这些和诱饵一起消失。

进入集中的状态，没有“觉知者”和“被觉知者”的区别，没有“1”和“2”的区别。就像之前，诱饵在我们前面，而“我”作为觉知者在后面，觉知前面的诱饵，这是“2”。现在没有诱饵在我们前面，而“我”在后面，这是“2”。当心集中时，没有“我”在后面，也没有诱饵在前面，它们融为一体，称为“安止定”。

当进入“安止定”时，会感到光明、清凉，身心轻安，像在空中飞翔一样，全身起鸡皮疙瘩，眼泪流下来。

身体的感受，就像漂浮起来一样。这种喜悦感非常强烈。最终只剩下一种感受，就是喜悦，其他的感受都消失了，只剩下喜悦。但实际上，仍然有觉知，觉知这种喜悦，但没有“喜悦在前面，觉知者在我这里，在后面”的区别。

它们是融合在一起的。觉知存在于喜悦之中，持续觉知喜悦的强烈感受。直到喜悦充满全身，达到百分之百，它自己充满，不是我们造作让它增加。当喜悦充满全身，达到百分之百时，也就是说，那时没有五盖（贪欲、嗔恚、昏沉睡眠、掉举恶作、疑）。如果五盖出现，就会失去定力，失去觉知，定力和智慧也会消失。但如果在那个时刻，五盖没有覆盖，就会持续觉知，心会突然集中，进入喜悦的状态，身心轻安，像在空中飞翔一样。

这个状态，感受是唯一的，称为“一境性”。“一境性”就是只有一个感受，只有一个，只剩下一个，就是当诱饵变成唯一时，当它变成唯一时，它就会集中，然后变成喜悦。诱饵消失了，觉知诱饵的觉知者也消失了，它们融合在一起。觉知存在于喜悦之中，喜悦代替了之前的诱饵“佛陀、佛陀”或呼吸，成为了新的诱饵。

但这不是那种“喜悦在前面，而‘我’作为觉知者在后面”的诱饵。觉知存在于喜悦之中，持续觉知喜悦充满全身，达到百分之百，然后逐渐消退。因为喜悦是感受，属于“受念住”（感受的观察）。观察呼吸的出入属于“身念住”（身体的观察）。

觉知喜悦的生起属于“受念住”。在四念住中，现在已经有了两个。在“受念住”中，感受就是喜悦，喜悦的感受。这种喜悦的感受是不稳定的、不稳定的、不稳定的，因此，那种强烈的喜悦感，身心轻安，像在空中飞翔一样的感觉，逐渐消失。身体上的强烈感受，达到百分之百，逐渐消退，变成内心的满足，内心的喜悦。

内心的满足，是世界上最极致的喜悦，从未体验过的喜悦。这种喜悦充满内心，眼泪流下来，这是世界上最极致的喜悦，从未体验过的喜悦。这也是一种喜悦的感受，属于“受念住”。因为喜悦的感受充满全身。

当喜悦的感受充满全身，达到百分之百，它自己达到顶峰，就像温度计的水银柱上升到最高点，无论如何，它都无法突破最高点，必须回落。

它必须回落，变成其他的状态。这是自然的法则，任何事物达到顶峰后，就像火箭上升到最高点，无论如何，它都无法突破最高点，必须回落。这是无常、苦、无我的法则，是不稳定的。因此，喜悦的满足感也会回落。有些老师说，当看到喜悦是不稳定的、不稳定的、不稳定的，仅仅这样，喜悦也是不稳定的，就会放下对喜悦的执着，超越喜悦。

看到喜悦是“受念住”中的感受，然后当喜悦消失时，就会生起“一境心”或“舍禅”。这是一种不苦不乐的感受，但也是一种感受。根据经文，这是一种心，是“一境心”，心是唯一的，是禅那的感受，不是那种“觉知、放下、让心平静”的“觉知”，那种是涅槃。但这里的心是禅那中的“安止定”，是“安止定”中的“禅那”，隆达长老称之为“舍禅”，这样可以避免与那种“一境心”的“觉知”（涅槃）混淆。当心进入“舍禅”，不苦不乐时，之前的喜悦感、满足感，也会变得不稳定、不稳定，变成无常、苦、无我，进入“舍禅”。这也是一种感受。

可以看到，喜悦和“舍禅”（不苦不乐）都有“舍禅”的特征，就像鳄鱼潜伏在深海底部，一动不动。

光明如同太阳或十五的满月，比一个太阳还要明亮。内部光明、明亮，空空如也，头空、脚空、前面空、后面空，全部空空如也。就像站在我们前面的人和站在我们后面的人，可以透过我们的身体看到对方；站在我们头顶和脚底的人，可以从头到脚透过我们看到对方。必须有这样的特征：安静、平静，像鳄鱼潜伏一样，不苦不乐。

第二个特征是，光明如同太阳或十五的满月。第三个特征是，空空如也，前面空、后面空、头空、脚空，站在我们前面和后面的人可以互相透过看到对方，站在我们头顶和脚底的人可以互相透过看到对方。为什么要强调这一点呢？因为很多人误以为自己进入了“安止定”，进入了“舍禅”，记住了这种感受，就进入了“舍禅”。

但是很多人，隆达长老观察到，他们只是记住了平静，然后保持平静，就以为自己进入了“舍禅”。但实际上，那不是“舍禅”。“舍禅”必须经过喜悦。

必须经过喜悦，经过喜悦，喜悦消失后才会生起喜悦，喜悦消失后才会生起“舍禅”。因此，隆达长老强调，必须有像鳄鱼潜伏一样的平静，光明如同太阳或十五的满月，空空如也，前面空、后面空、头空、脚空。如果没有这三个特征，那就是“浸泡”。

“浸泡”是指沉浸在平静、空虚、轻松、舒适的感受中，一直浸泡其中。这种“浸泡”会带来很多负面影响。浸泡在其中，以为自己记住了这种感受，然后让它保持平静、空虚、轻松，一坐下来就立刻平静，进入“浸泡”。这种“浸泡”的人会容易昏沉。

容易昏沉，因为会被吸进去，变得昏沉，容易患上过敏症。

容易患上过敏症，并且内心压抑。

压抑、紧张，过敏症会引发很多疾病，黑眼圈像熊猫一样，眼睛发痒，舌苔发白，腹胀，偏头痛，以及各种不明原因的皮疹和瘙痒，简单来说，就是过敏症。过敏症会引发很多疾病，而且会越来越严重。

而且，如果他们沉浸在平静中，通常会变得昏暗、迟钝，然后头垂下来，昏睡过去，什么也得不到。无论修行多少年，这样修行都无法获得任何成果，这称为“浸泡”，沉浸在感受中。

那些“浸泡”的人，他们以为，在他们的感觉中，他们认为只有一种感受，舒适、轻松、空虚。但是那个执着于“我”、“我”的无明之心，那个沉浸在感受中的心，它在其中散乱，因此会变得紧张、压抑，患上精神疾病。它压抑在“浸泡”的感受中，但当事人会感觉轻松、舒适、空虚，每次坐下来都平静。每次坐下来都平静，但实际上，有一个“我”沉浸在其中。

现在，当达到“舍禅”时，会退回来，从“舍禅”（称为“第四禅”）退回到“第三禅”，然后退回到“第二禅”。

但是，如果喜悦（“第二禅”）没有完全退出来，从一开始就没有完全退出来，就只停留在“喜悦”的定力水平，就只能保持“喜悦”的定力水平。就会有“六神通”，也就是成就六种神通：天眼通、天耳通、宿命通、他心通、神足通、漏尽通。

“神足通”可以隐身、遁地、飞行、变化身体。

但是，要获得这些神通，必须将禅那的感受与“遍处”结合起来，才能拥有神通，例如隐身、遁地、飞行、变化身体，必须运用禅那中的定力。但是在进入禅那时，必须运用地、水、火、风、空“遍处”，才能拥有神通。例如，要飞行，就进入“风遍处”，然后飞起来；要遁地，就观想地为水，观想水为地，就可以在水中行走，就像人们所做的那样。这些都是听别人说的。然后，必须观想“遍处”与禅那结合起来。

然后，当完成之后，从禅那出来，过着正常的生活，无论白天还是黑夜，只剩下觉知、觉知、觉知、觉知。就像之前一样觉知，不再进入禅那，不再停留在禅那中，只剩下百分之百的觉知，百分之百的觉醒，不再执着于任何感受，只是觉知。眼见色，只是觉知；耳闻声，只是觉知；鼻嗅香，只是觉知；舌尝味，只是觉知；身触触，只是觉知；意知法，只是觉知。在日常生活中，只是觉知、只是觉知、只是觉知。

“只是觉知”是坚定的觉知。

坚定的觉知，坚定的定力。也就是说，坚定的觉知，有意识地、故意地、刻意地、努力地。这些词都是造作。有意识地保持觉知，同时也有定力。如果有觉知，就有定力和智慧，但这是持续一整天的坚定的觉知。也就是说，只是觉知，只是觉知颜色、声音、气味等等，只是觉知、只是觉知。

但是，当“只是觉知”时，就会变成坚定的觉知、坚定的定力、坚定的智慧。

在“只是觉知”这里，稍微补充一点。人们在修行时容易误解，他们“只是觉知”色、声、香、味、触、法，也就是说，他们把色、声、香、味、触这些感受，当作“只是觉知”的对象。

这里是错误的，错得很严重。他们之所以没有涅槃，是因为他们把感受当作“只是觉知”的对象。

任何在当下被觉知到的事物，例如眼睛、耳朵、身体、心，都称为“感受”。这些称为被觉知到的“感受”。例如，颜色，当我们没有看到坐在我们后面的人时，这还不称为“感受”，还不称为“眼识”所觉知到的“感受”，因为我们没有看到他。但是，任何我们看到的、感受到的，在当下，身体和心，都称为被觉知到的“感受”，称为被觉知到的“感受”，称为被觉知到的“感受”。

然后，“识蕴”会去接收色、声、香、味、触、法（即感受、念头、情绪等所有被觉知到的事物）。在当下，必须有“受蕴”（感受），即喜欢、不喜欢、中性。如果喜欢，就是乐受；如果不喜欢，就是苦受；如果是中性，就是不苦不乐受。这还不是执着的阶段，只是“五蕴”的阶段，只是喜欢，还没有执着，只是“五蕴”。

然后，“想蕴”会记住这是颜色、声音、气味、味道、触觉、故事，它会记住。然后，“行蕴”会知道这是什么，它会思考，知道这是什么，但没有执着。这没有执着，没有迷失，只是觉知、觉知、觉知。

但是，他们修行错误的地方在于，他们“只是觉知”色、声、香、味、触、法，但他们没有觉知到那个“觉知者”，那个去觉知的，就是“识蕴”，它与“受”、“想”、“行”一起运作，称为“一个心的状态”，“一个心”，“一个心”。当它觉知时，就像隆达长老说的，“觉知者”、“评论者”、“造作者”存在于心中。

他们只觉知“感受”，但没有觉知到“识蕴”与“受”、“想”、“行”一起运作，称为“心”。“心”会去觉知“感受”，也就是“识蕴”。“识蕴”与“五蕴”中的“受”、“想”、“行”一起，心去觉知，然后“受”、“想”、“行”加入进来。然后，它会觉知到这里，觉知到心中。无论它接触到眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心，它都会在心中评论，思考、忆念、造作。

它会在心中评论，然后觉知到心中，觉知到心中。觉知在心中生起，智慧在心中生起，解脱在心中生起。觉知在心中生起，智慧在心中生起，解脱在心中生起，不向外寻找颜色，不向外寻找声音，不向外寻找气味，不向外寻找味道，不向外寻找触觉（冷、热、软、硬），不向外寻找感受、念头、情绪，不跟随它们。解脱在心中生起，这是坚定的觉知。

坚定的觉知，解脱在心中生起。坚定的觉知也是坚定的定力、坚定的智慧。也就是说，有意识地、故意地，但是觉知在心中生起，觉知在心中生起。但是心在哪里，不知道，因为它不是物质的心脏。但是它存在于感受之中，解脱存在于感受之中。它觉知到任何接触到眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心的事物，然后它会在心中思考、忆念、造作。在心中思考、忆念、造作，只是觉知心中生起的念头和造作。觉知任何在心中生起的念头和造作，觉知任何在心中生起的念头和造作。直到心不再向外寻找，不再向外散乱，不再让“识”去接触外在的事物，即色、声、香、味、触、法，也不沉溺于内在，不去执着于空虚、轻松、舒适的感受。

不去执着于平静、空虚、轻松、舒适的感受，或者排斥相反的感受，即不空虚、不轻松、不舒适的感受，像这样沉溺于内在，沉溺于内在的平静。这称为“向外寻找”和“向内寻找”，“向外寻找”是指寻找外在的六尘，“向内寻找”是指寻找内在的感受。

如果“不向外寻找，不向内寻找”，佛陀说：“诸比丘，如果你们不向外寻找，不向内寻找，并且不执着，你们将涅槃。”不向外寻找，不向内寻找，不沉溺于内在，只剩下觉知、觉知，只是觉知心中生灭的念头，只是觉知心中生灭的念头。思考、忆念、造作，自己生起，自己熄灭，自己生起，自己熄灭。所有的感受、念头、造作，无论多么微小，多么细微，多么轻微的波动，它在心中生起，在心中熄灭，在心中生起，在心中熄灭。看到那些念头和感受的生灭。

那些念头和造作，它们本身就是“感受”。但是，当我们说“感受”时，我们泰国人会忘记念头，忘记那些造作的念头。因为当它造作时，一旦被觉知到，它就称为“感受”，它也是一种“感受”。觉知心中的念头和感受，它就变成了心中波动的、移动的、细微的动作，不会称它为“感受”或“心”或其他什么，它只是细微的动作。然后，看到那些念头和造作的生灭，那些细微的动作，它们没有任何意义。

它们没有任何意义，它们没有任何意义，不是我们去观察、去觉知那些在“没有任何意义”中细微动作的念头和造作。事实上，那些细微的动作，领悟到没有“受者”，没有“执着者”，没有“接受者”。

心中领悟到，那些造作的念头，没有“受者”，没有“接受者”，没有“执着者”。这种心中的领悟，来自于纯净的心，或者说是“无为”、“无造作”、“无为法”、“涅槃”、“空性”、“不死法”。这超越了坚定的觉知，因为坚定的觉知、定力和智慧，是心中的造作，是细微的动作。但是，心中领悟到，这种造作是无意义的，觉知者本身也是一种造作，是细微的动作。因此，它超越了“觉知者”。

“觉知者”就是造作的觉知、造作的定力、造作的智慧，那些造作地、有意识地、故意地、刻意地、努力地觉知，就是这个。

当看到这是造作时，心就领悟到这一点，然后就停止了“受者”，停止了“受者”的角色，停止了“接受者”，停止了“受者”，停止了执着，停止了感受，停止了执着造作的心，也就是造作的觉知。它不再执着于任何事物，因为它不向外寻找，不向内寻找。但是造作的心，它更进一步，它执着于自己，它造作地保持坚定的觉知、坚定的定力、坚定的智慧，不让自己迷失。但最终，它觉知到，这个“坚定”是造作的、有意识的、故意的、刻意的、努力的，没有觉知、定力和智慧，不让自己迷失，保持自己不迷失。然后，它看到这是造作。

是造作，是有意识的、故意的、努力的。然后，它放下，让这个造作自己生起，自己熄灭，不断地生起，不断地造作，没有人是“受者”，没有人是“接受者”，没有人执着它，没有人需要摧毁它。

因为它看到这是造作，就放任它生起和造作。任何生起的事物，必然会熄灭，这是自然的法则。因此，没有人是“受者”。这个“没有受者”，就是不生不灭的事物，就是这个不生不灭。我们找到了身体和心中的不生不灭的本性。但是，我们的身体和心是生灭的本性，是造作。

然后，当它不执着于所有的造作，直到最细微的造作的觉知、坚定的定力、坚定的智慧，也就是最细微的“觉知者”，它也不执着于“觉知者”，称为“超越觉知者，与涅槃相遇”。找到了不生不灭的本性，这是一种觉知的本性，没有意图、故意、刻意、努力的觉知，因为那种意图，那种坚定的觉知，有意识地、故意地、刻意地觉知，已经被“觉知”本身放下了。不是“觉知”本身放下了，而是被“觉知”本身停止了执着。

这就是它自己解脱的方式，无法刻意去做。试图造作地超越“觉知者”，超越坚定的觉知，就会变成造作的叠加，试图用“我”去造作地超越作为坚定觉知的“我”。但是，这是超越造作，它自己领悟，因为它看到了坚定的觉知是造作，因为它经常看到“坚定”是造作，它自己领悟。

它自己领悟，因为它看到坚定的觉知是造作，它就“超越觉知者，与涅槃相遇”。就像有人问隆布拉·肯提托长老：“长老，您尊敬的老师，涅槃在哪里？”他说：“超越觉知者。”“觉知者”就是坚定的觉知、坚定的定力、坚定的智慧。“坚定”是指有意识地、故意地、刻意地、努力地保持觉知，保持自己不迷失。明白了吗？

明白了，感恩顶礼。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；先把原文合并成文章，并将翻译结果输出为文章的形式；不要包含泰语，全部翻译为中文；保证翻译后的文本通顺，易读

---

แกะของกาดเจ้าคะกราบขอความเมตตาองค์หลวงตาขยายระหว่างสติที่เป็นจิตตั้งมั่นกับสติอยู่กับรู้เพราะว่าจริงจริงในส่วนของสติน่ะมันเหมือนกับว่าในช่วงแรกมันจะเป็นสติที่มีในจิตแต่งใช่มั้ยเจ้าคะ.

ก็จะเกิดเป็นจิตตั้งมั่นแต่เมื่อสติเมื่อท่านเลยไปนะเลยจากสติจิตตั้งมั่นไปมันจะเป็นสติอยู่กับหรูซึ่งรู้เนี่ยไม่ไม่มีที่มาว่ารู้อยู่ตรงไหนไม่มีตําแหน่งแต่ถ้าเป็นสติที่เป็นจิตตั้งมั่นนะสติตัวนั้นจิตตั้งมั่นตัวนั้นจะมีตําแหน่งนะเจ้าคะ.

อันนี้ก็เป็นคําถามที่ดี. สติในการปฏิบัติธรรม. เริ่มแรกก็จะต้องเป็นสติที่ตั้งมั่นก่อนเป็นสติปรุงแต่ง. สติปรุงแต่งอันนี้จะเป็นวิชาหรอเป็นสติปรุงแต่งคือรู้ระลึกรู้อยู่กับเอ่อ. กรรมฐานอย่างใดอย่างหนึ่งที่ใช้เป็นเครื่องล่อจิต.

เช่นค่ะบริการพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธปุโธ่พุทโธหรือว่าหายใจเข้าพุทธหายใจออกโทรหายใจเข้าพุทธหายใจออกโทหรือลมอ่ะรู้รู้ลมหายใจเข้าออกที่เป็นปัจจุบันขณะตามความเป็นจริงเนี่ยหรือบางบางท่านอาจจะใช้คําสวดมนต์บทใดก็ได้สวดซ้ําซ้ําอย่างงั้นเนี่ยหรือบางท่านอาจจะใช้บทแผ่เมตตาซ้ําซ้ําซ้ําซ้ําบทใดบทหนึ่งก็ได้.

ขอให้วัตถุประสงค์อ่ะก็เพื่อ.

ไอ้ที่ที่คิดฟุ้งซ่านไปหลายหลายเรื่องเหมือนหนาฝักบัวเนี่ยค่อยค่อยให้มีสติสัมปชัญญะคือความรู้สึกตัวทั่วพร้อมเนี่ยค่อยค่อยให้มันตะล่อมตะล่อมเข้ามาคือคือรู้รู้รู้สึกตัวไม่หลงไปฟุ้งซ่านหลายเรื่องให้มันค่อยค่อยเหลือเรื่องเดียวที่ใช้รอดจิตอยู่เช่นเหลืออยู่แต่พุทโธอย่างเดียวหรือหายใจเข้าพุทธหายใจเอาโทอย่างเดียวหรือลมหายใจก็ออกอย่างเดียว.

หรือรู้คําสวดมนต์อย่างเดียวหรือรู้คําแผ่เมตตาอย่างเดียวเนี่ยคือขอให้นับตีความคิดที่ปรบปรบแต่งฟุ้งซ่านไปหลายเรื่องอะค่อยค่อยสติต่อไปสัญญาหรือสติปัญญาเนี่ยมันค่อยค่อยทะล่อมควบทะล่มเข้ามาให้รู้สึกตัวอยู่ไม่เผลอสติปล่อยฟุ้งซ่านไปเนี่ยถ้าไม่ไม่เผลอสติปล่อยฟุ้งซ่านไปก็เรียกว่ามีสติสัมปชัญญะหรือมีสติปัญญา. คอยรู้อยู่เสมอแล้วก็ไม่ปล่อยฟุ้งซ่านไปคล. ไอ้จิตที่ปรุงแต่งเนี่ยคล้ายๆ.

เรามาวัดนี่เราเอาลูกลูกหรือหลานมาด้วยที่วัดนี้แล้วลูกหลานก็วิ่งซนไปทั่วมากเลยแต่ก็จะเอาลูกหลานเนี่ยมามัดกับเสาไม่ให้วิ่งก็ไม่ได้แล้วก็แต่ถ้าลูกหลานเนี่ยวิ่งไปทั่วเนี่ยไอ้เร.

สติสัมปชัญญะสติสมาธิปัญญาในการฟังธรรมมันก็ไม่มีต้องลุกวิ่งไปจับหลานวิ่งจับลูกจับหลานแล้ิ่งไปจับลูกจับหลานตลอดอย่างเงี้ยไปห่วงใยไปกังวลเขาเลยไม่มีอันฟังธรรมไม่มีอันปฏิบัติธรรมตอนนี้ดังนั้นเนี่ยไอ้ลูกหลานเนี่ยมันจะวิ่งไปไหนคือจิตนี่แหละจิตข้างในเนี่ยมันมีความคิดนึงตอบปรุงแต่งจะวิ่งพลาดยังไงก็ตามอย่าหลงไป.

อย่าหลงไปอย่าหลงไปตามเขาแล้วก็ให้มีเครื่องล่อไว้อย่างหนึ่งมีเครื่องล่อไว้อย่างนึงที่บอกน่ะพุทโธพุทโธพุทโธหรือว่าหายใจเข้าพุทธหายใจออกโทหรือรู้ลมหายใจก็ออกหรือคําสวดบ่นหรือคําแผ่เมตตาเป็นเครื่องล่อไว้เพื่อว่าเห็นจิตเนี่ยที่มันปรุงแต่งฟุ้งซ่านเหมือนลูกหลานที่วิ่งพล่านไปทั่วเนี่ย.

ก็จะได้ไม่หลงไม่หลงตามเค้าไปสติขั้นเนี้ยสติสมาธิปัญญาขั้นเนี้ยมันรวมเป็นขนาดจิตเดียวคือมันมีสติตั้งมั่นหรือสติสัมปชัญญะคือเป็นสติปแต่งอยู่แต่เป็นสติปรุงแต่งที่มีอวิชาผสมอยู่เพราะอะไรก็คือว่าบัตรปรุงแต่งโดยมีความตั้งใจจงใจเจตนาพยายามด้วยด้วยอวิชชาคือความยึดมั่นทางบ้านเป็นเราเป็นตัวเรา.

หรือเราพยายามจะช่วยจิตของเราเหมือนกับพยายามจะช่วยลูกของเราหลานของเราไม่ให้มันวิ่งไม่ต้องวิ่งมาเนี่ยเราจะให้มันนิ่งนิ่งจะอยู่นิ่งนิ่งอะไรอย่างเงี้ยก็มันเป็นสติสมาธิปัญญาหรือหรือมักที่เป็นขั้นปกแต่งอยู่เป็นมรรคเป็นขั้นปกแต่งคือปรุงแต่งให้ให้รู้ไว้ปรุงแต่งให้รู้ไว้ด้วยเจตนาตั้งใจจงใจพยายามที่ที่จะให้มันรู้เครื่องรอบไว้ไม่ให้มันวิ่งไปทั่วเทพไปทั่ว. อันแรกก็ต้องเป็นติดตั้งบ้านอย่างนี้เนี่ยเออนั่งสมาธิก็ขาขวาทับขาซ้าย.

กว่าทับมือซ้ายร่างกายให้ตรงดํารงสติให้มั่นเนี่ยมันก็มีอยู่ในคําสวดเลยเนี่ยมีอยู่ในคําสวดในมหาสติปฐานทูตเนี่ยเนี่ยก็นั่งสมาธิอย่างนี้แหละตั้งสติให้มันไอ้ดํารงสติมั่นเนี่ยมันรวมหมดเลยสติสมาธิปัญญามันรวมเป็นหนึ่งเดียวรวมเป็นหนึ่งเดียวรู้รู้คือรู้โทษฐานเนี่ยรู้โทษฐานจิตที่ปรุงแต่งไม่ไม่ลงวิ่งตามจิตที่ปรุงแต่งไปแล้วไม่พยายามไปกดข่มบังคับให้จิตเนี่ย.

จิตคิดถึงตอบโปร่งแต่งให้นิ่งให้เฉยให้ว่างให้โล่งให้โปร่งให้เบาสบายอย่างเงี้ยถ้าไปกดบังคับแบบเนี้ยมันจะต้องก็ส่วนใหญ่ก็จบลงได้หาจิตแพทย์หรือว่าไปจบที่โรงพยาบาลบ้างพอวิ่งอะวิ่งตามไปวิ่งตามจิตไปก็เป็นบ้าคือจิตบางทีมันก็ไปปรุงแต่งเห็นนรกเห็นสวรรค์ในเทพเทวดาเห็นอะไรเนี่ยเห็นพุทธเจ้ามากวักมือเรียกเห็นพระหลานมากวักมือเรียกก็วิ่งตามไปพระพรหลุดลุ่ยเป็นบ้าเยอะมากเลยแต่ถ้าไปสะกดอึดไว้ไม่ให้ปรุงแต่ง.

ก็สุดท้ายก็เป็นโรคจิตโรคประสาทต้องจบที่โรงบาลจบโดยโรงพยาบาลเนี่ยก็ได้แต่รู้รู้รู้ตะล่อมตะล่อมตะล่อมอะพอมันหลงไปก็ค่อยค่อยค่อยค่อยรู้ใหม่เพราะมันหลงไปค่อยค่อยรู้ใหม่ถ้ามันหลงไปตามจิตอะหรือหลงวิ่งไปตามลูกหลานน่ะสติแล้วเป็นยาคือเราเนี่ยที่หลงไปตามลูกหลานน่ะก็ค่อยค่อยรู้เกิดเครื่องล่อแล้วก็เห็นจิตที่ปรุงแต่งเหมือนลูกหลานเนี่ยวิ่งไปนู้นไปนี่ก็ไม่ไม่หลงตามไปก็ได้แต่รู้รู้รู้รู้แต่เครื่องรอดนะยังมีอยู่นะ.

จนกระทั่ง.

บัตรไอ้ที่วิ่งไปเนี่ยลูกหลานวิ่งเพ่นพ่านไปมันค่อยค่อยน้อยลงน้อยลงน้อยลงน้อยลงน้อยลงน้อยลงมันค่อยค่อยหายไปหายไปหลายสายเหมือนน้ําฝักบัวหลายสายอะมันค่อยค่อยลดสายจํานวนสายลมคิดความคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านหรืออะไรประมวลค่อยค่อยน้อยลงน้อยลงน้อยลงสุดท้ายมันเหลือแต่. ไอ้ที่ปกแต่งที่เป็นเครื่องล่ออยู่อย่างเดียว.

ปกติจะเป็นเครื่องล่ออยู่อย่างเดียวก็รู้เครื่องล่ออยู่นั่นแหละเหนื่อยหรือเครื่องล่ออยู่นี่รู้อยู่รู้เครื่องล่ออยู่นั่นแหละเนี่ยไอ้ไอ้ขั้นเนี่ยมันก็จะเป็นสติปลุกแต่งสติสัมฤทธิ์ปัญญาปรุงแต่งปรุงแต่งแล้วก็ยังเป็นอวิชาด้วยเพราะว่ามันมันรู้สึกว่าเรานี่แหละเป็นคนรู้เราเนี่ยเป็นคนรู้เพราะว่าเราต้องเจตนาตั้งใจจงใจ.

พยายามถ้าเราไม่ตั้งใจรู้ไว้เนี่ยหลุดเราไม่ตั้งใจรู้สติหลุดสติสัมปชัญญะหลุดสมาธิก็หลุดปัญญาก็หลุดเพราะว่าสติไม่มีอะสติหายสมาธิหายปัญญาหายทําหายสติมีสมาธิมีปัญญามีธรรมมีสติเป็นมหาสติเป็นมหาสมาธิเป็นมหาปัญญาเป็นพระนิพพานพ้นจากทุกข์เพราะฉะนั้นไอ้สติอันเดียวนี่แหละก็ฝึกสติไว้เดี๋ยวสมาธิถ้าสติไม่ขาดอ่ะสมาธิปัญญาและธรรมก็มีมาเองไม่ต้องไปกังวลเรื่องสมาธิไม่ต้องไปเป็นเรื่องปัญญาให้มีสติสติ.

สติไม่ขาดสติไม่ขาดจะเครื่องล่อแล้วก็รู้เท่าทันจิตหมดอะไม่ไม่ไม่กดคมบังคับเขาไม่ไหลตามเขาเนี่ยแล้วก็ไม่เผลอไม่หนีหนีไปจับว่างโล่งเบ่งเบาสบายหลอกลวงเนี่ยแล้วก็หรือว่าหนีไปทําอย่างอื่นหลอกลวงเนี่ยก็รู้รู้ๆๆๆๆๆอย่างเงี้ยทีนี้พอถึงไอ้ที่มันหลายสายเนี่ยที่มันแตกต่างไปเนี่ย. มันก็ค่อยค่อยทะเลาะมาเหลือเครื่องล่ออย่างเดียวเหลือเครื่องร่อยเดียวตอนเนี้ย.

จิตมันจะรวมเค้าเรียกว่ารวมไปเป็นอัปปานาสมาธิเดี๋ยวนี้มันอยู่กับเครื่องล่ออย่างเดียวแล้วก็มันก็เริ่มฟุ้งซ่าไม่ฟุ้งซ่านแล้วมันก็เหลือแต่เครื่องล่ออย่างเดียวแต่จิตไม่รวมก็จะเป็นอุปจารสมาธิเรื่อยไปเป็นอุปจานสมาธิเรื่อยไปแต่ถ้าส่วนใหญ่ถ้าจิตมันเป็นเหลือเหลือหนึ่งเดียวเนี่ยถ้าต่อเนื่องเป็นอุปการะสมาธิไปเรื่อยเรื่อยโดยที่ไม่ไปกดกบบังคับให้ให้หนักให้ทึบให้ตื้อให้นิ่งให้เฉยเฉยเนี่ย. มันจะยิ่งกายเบาใจเบากายเบาใจเบากายเบาใจบ่าวจริงมันจะรวมพรึบไปเป็นอัปนาสมาธิเป็นชาน. คือเครื่องล่อเนี่ยมันจะหายไป. เครื่องรอบจะหายไปแล้วก็ไอ้สติที่คอยรู้เครื่องล่อเนี่ยมันก็หายไปด้วย.

มันหายพร้อมกันเรียกว่าจิตรวมไอ้สถิติสติสติสมาธิปัญญาเนี่ยที่มันคอยรู้เครื่องลอกไว้ด้วยความตั้งใจจงใจเจตนาพยายามที่จะรู้เครื่องลอกไว้ไม่ให้หลงไปตามจิตที่คิดปรบแต่งเนี่ยมันกับไอ้เครื่องล่อเนี่ยมันหายวึบ.

รวมเข.

ที่รวมก็เข้าไปด้วยการโดยจะไม่มีไอ้ผู้รู้เครื่องล่อเป็นหนึ่งแล้วก็ไอ้ไอ้ไอ้ไอ้สิ่งที่ใช้ล่อจิตเป็น2มันไม่มีหนึ่งกับ2แบบว่าเหมือนกับว่าไอ่ไอ่ไอ่เครื่องล่อก็อยู่ข้างหน้าเราและไอ้เราเนี่ยเป็นผู้รู้มาอยู่มาอยู่ข้างหลังนี่มาอยู่ที่ตัวเรานี่คอยรู้เครื่องล่ออยู่ข้างหน้าเรานี่มันกลายเป็น2อย่างเงี้ยมันไม่มีว่าไอ้เครื่องล่ออยู่ข้างหน้าเราเนี่ยอยู่ข้างหลังนี่มันเป็น2ผมรวมฟุบไปเนี่ยมันไม่มีเราอยู่ข้างหลังและไอเครื่องล่ออยู่ข้างหน้ามันเป็นรวมเป็นหนึ่งเลย. เป็นเรียกว่าอัปนาสมาธิเพราะอัปสมาธิบนบึ้มไปก็. แต่นี้ก็สว่างไสวซู่ซ่าซู่ซ่ากายเบาใจเบาเหมือนเหาะเหอเดินอากาศได้ซู่ซ่าขนลุกทั้งตัวน้ําตาเอ่อคลอง.

กายจัดประธานมันเหมือนรอยเหาะขึ้นไปเลยเนี่ยไอ้ปีติซู่ซ่าซู่ซ่าอย่างเงี้ยสุดท้ายเหลือแต่อารมณ์เดียวคือปิติอย่างอื่นหายหมดเหลือแต่ปีติแต่ก็ที่จริงอะมันเหลือรู้อยู่มันมีรู้อยู่รู้ปีติอยู่แต่มันไม่แยกว่าปีติอยู่ข้างหน้ารู้ว่าอยู่ที่ตัวเราอยู่ข้างหลังนี่.

มันคือมันรวมกันนั่นแหละมันรู้อยู่ในปีนั้นเนี่ยมันรู้อยู่ในปีที่ซู่ซ่าซู่ซ่าซู่ซ่าซู่ซ่าซู่ซ่าไปเงี้ยจนกระทั่งปีติมันเต็มฐานร้อยเปอร์เซ็นต์มันเต็มตัวมันเองไม่ใช่เราไปปรุงแต่งให้มันเป็นมากขึ้นมันเต็มฐานร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มฐานร้อยเปอร์เซ็นต์คือตอนนั้นเนี่ยมันไปไอ้ไอ้ที่มันจะรวมได้นะมันจะต้องไม่มีนิวรณ์5การปฉันธพยาบาลอุตจักรกูจะหงุดหงิดฟุ้งซ่านรําคาญใจวิจิกิจฉาลังเลสงสัยทีนะพิทักษ์ง่วงง่วงงุนเกือบเคลือบง่วงเหงาหาวนอนมามา.

นะถ้ามาแทรกเมื่อไหร่ก็เสียเสียสมาธิเสียเออสติก็ขาดสมาธิก็ขาดปัญญาก็ขาดแต่ถ้าขณะนั้นนิวรณ์5ไม่ครอบงําเนี่ยมันก็รู้รู้รู้รู้รู้เลยจิตมันก็จะรวมวูบไปเป็นปีติซูซ่าซู่ซ่ากลายบาใจบ่าวเหมือนเหอด้วยอากาศได้เนี่ยแล้วก็.

ไอ้ตัวนี้อารมณ์มันเป็นหนึ่งเดียวแล้วเค้าเรียกเอกคชารมเอเอกเอกะก็คือเอกเอกอารมณ์ไปหนึ่งอารมณ์ไป11เดียวเหลือหนึ่งเดียวก็คือคือพอเครื่องล่อเป็นหนึ่งเดียวเสร็จแล้วไอ้พอเป็นหนึ่งไอ้เนี่ยมันก็รวมเพราะรวมไปมันก็กลายเป็นปิติไอ้เครื่องล่อก็หายไอ้ผู้รู้เครื่องลอกก็หายไปรวมอยู่ในพุทธมันไปรู้อยู่ในปีที่นั่นแหละปิติปิติก็เป็นเปลี่ยนจากไอ้เครื่องล่อที่พุทโธพุทโธหรือลูกลมอาจจะออกมาเป็นปิติแทนเป็นเครื่องล่อ.

แต่มันไม่ใช่รอบแบบว่ามีพิธียุคหน้าไอ้ไอ้ตัวเราผู้รู้เครื่องล่ออยู่ข้างหลังเนี่ยคือมันรู้อยู่ในปิตินั่นแหละแล้วก็แต่รู้รู้รู้ว่าปิติก็ซาบซ่านเต็มร้อยเต็มฐานร้อยเปอร์เซ็นต์มันก็ค่อยค่อยจางไปเพราะไอ้ปีติมันเป็นเวทนาบทเวทนาวิปัสสนาสติปฐานบทการรู้ลมหายใจเค้าออกเรียกว่ากายานุปัสนาสติปัฏฐานหมวด.

รู้ปีติเนี่ยไอ้ปีติเกิดขึ้นเรียกว่าเวทนานุปัสนาสติปัฏฐานในสติปัฏฐาน4เนี่ย2หมวดและไอ้เวทนาวิปัสนาดติปัฏฐานตอนเนี้ยไอ้เวทนาเนี่ยคือปิตินี่แหละปิติเวทนาตัวปิติเวทนาเนี่ยมันมันไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยวมันก็เลยไอ้ที่ว่าซู่ซ่ากายบ่เจ็บบาวมันเหาะเหินมีโอกาสได้เนี่ยมันค่อยค่อยไปหายไปที่กายเนี่ยที่ซูซาร์ที่กายรับรู้ที่กายร้อยเปอร์เซ็นต์เนี่ยมันไปเหลืออิ่มเอิบที่ใจสุขใจ.

ใจอิบเอิบที่ใจสุขที่สุดในโลกสุขที่สุดในโลกไม่เคยสุขอย่างนี้สุขที่สุดในโลกไม่เคยสุขอย่างงี้สุขที่สุดในโลกอ่ะอิบเอิบใจน้ําหูน้ําตาไหลอิ่มเอิบสุขที่สุดในโลกไม่เคยสุขนี้อันเนี้ยก็เป็นอารมณ์สุขที่เป็นเวทนา. เป็นเวทนาวิปัสสนาปฏิปฐานเพราะอารมณ์สุขเต็มฐานเน.

เตรียมฐานร้อยเปอร์เซ็นต์มันเต็มฐานของมันเองมันเลื่อนไปอิ่มเอิบร้อยเปอร์เซ็นต์เนี่ยเหมือนกับว่าไอ่อะไรนะที่ปรอทขึ้นไปสูงสุดยังไงก็ตามเนี่ยมันยังไงมันก็ขึ้นไปสูงสุดยังไงมันไม่ทะลุความสูงสุดไปได้มันก็ต้องกลับมา.

มันต้องกลับมาเปลี่ยนเปลี่ยนมาเป็นอย่างอื่นแทนเนี่ยมันเป็นกฎของธรรมชาติคืออะไรที่มันขึ้นไปสูงสุดแล้วเนี่ยมันเหมือนไก่มันสูงสุดมันจะไปยังไงเหมือนให้เค้ายิงอะไรนะยิงบั้งไฟขึ้นไปเนี่ยพุ่งเข้าไปมันสูงที่สุดมันก็ต้องลงวืดอย่างเงี้ยมันเป็นอนิจจังทุกหน้าตาไม่เที่ยงเพราะฉะนั้นสุกอิ่มเอิบมันก็เรียกว่าหวืดลงลงบางทีอะพ่อแม่ครูอาจารย์ท่านว่าพอเห็นสุกไม่เที่ี่ยงสุขไม่เที่ยงสุขไม่เที่ยงแค่นั้นแน่สุขก็ไม่เที่ยงสุขก็ไปเที่ยง. เอ้ยสิ้นความยึดมั่นถือบ้านสุขก็ที่ผ่านมาได้เหมือนกัน. เห็นว่าศุกร์เมื่อ00:00เวทนาเวทนาเเล้วปศาดาสติปฏานเนี่ยแล้วก็พอสุกสุขมันมันหายไปมันก็เลยเป็น.

ไอ้ปิติก็เลือนหายไปเป็นสุขสุขหายไปก็ดับไปก็เกิดเกิดไอ้เอกคัตตาจิตหรืออุเบกขาชานนั่นก็เป็นไม่สุขไม่ทุกข์แต่เป็นเวทนาเหมือนกันเออแต่ตามตําราก็ว่าเป็นจิตเอ่อเป็นจิตเนี่ยคือเป็นเอกคตาจิตจิตเป็นหนึ่งแต่จิตเป็นหนึ่งที่เป็นอารมณ์ฉันเออเป็นเป็นอารมณ์ฉันท์ไม่ใช่จิตเป็นหนึ่งที่เป็นพุทธะที่ว่าเป็นอุเบกขาอุเบกขาไอ้สัตว์โพชชง7อะอุเบกขาสรรพชงไม่ใช่รู้ละทําจิต.

เฉยเฉยนะคือรู้รู้สักแต่ว่ารู้เป็นจิตไม่ยึดซักอย่างเดียวทุกประการอันนั้นคือนิพพานแต่เนี่ยมันเป็นจิตมันเป็นไอ้ชานที่เป็นไอ้อัปปานาเป็นเป็นอัปปานาที่เป็นไอ้เป็นอัปปานาสมาธิที่เป็นชานเค้าเรียกว่าหลวงตาเรียกว่าอุเบกขาชานดีกว่ามันจะไม่ไม่ไปไปแยกกับไอ้ไอ้จิตหนึ่งที่เป็นพุทธะนิพพานอันนี้พอพอจิตมันไปเป็นไอ้อุเบกขาชาญไม่สุขไม่ทุกข์.

มันก็ไอ้ที่สุขใจเบิกใจอ่ะมันก็ไปเทียบไม่เที่ยงไม่เที่ยวมันก็เป็นที่จังทุกสาปอนัตตาก็ไปเป็นอุเบกขาชานเนี่ยเป็นเวทนาไงนี่จะเห็นว่าปิติแล้วก็อุเบกขา. เนี่ยไม่สุขไม่ทุกข์ไม่สุขไม่ทุกข์อุเบกขาไม่สุขไม่ทุกข์มันมีลักษณะอุเบกขาชาญมีลักษณะเหมือนจระเข้กบดานนิ่งก้นท้องทะเลลึก. แล้วก็.

สว่างเหมือนดั่งดวงอาทิตย์หรือพระจันทร์วันเพ็ญ15ค่ําวันอาทิตย์มากกว่าดวงอาทิตย์หนึ่งดวงอีกเนี่ยสว่างไสวข้างในอะสว่างไสวเจิดจ้าแล้วก็กลวงกลวงหัวเจ้าเท้ากวงหน้ากวงหลังกลวงกลวงหมดเลยกลวงเหมือนคนที่ยืนข้างหน้าเราอะกับคนที่ยืนข้างหลังเราเนี่ยมองทะลุตัวเราไปได้คนที่ยืนหัวเรากับปลายเท้าเรามองทะลุจากหัวปลายเท้าทะลุมองเห็นกันได้ต้องมีลักษณะอย่างนี้นะคือ. มันเงียบนิ่งเงียบสงบเหมือนจระเข้กบดานไม่สุกไม่ทุกข์.

แล้วก็2มันมีลักษณะคุณสมบัติมันคือสว่างไสวเหมือนพระอาทิตย์พระจันทร์เป็น15ค่ํา3มันกลวงกลวงหมดเลยกลวงหน้ากลวงหลังกวงหัวจรดเท้าคนที่อยู่หน้าเราหลังมองทะลุกันหัวจรดเท้ามองทะลุกันเหตุใดจึงพูดตรงเนี้ยเน้นๆก็เพราะว่าหลายคนเข้าใจว่าตัวเองอ่ะเข้าอัปนาอัปก็คือเข้าไอ้ไอ้. ไอ้อุเบกขาอาจารย์เข้าอุเบกขาชาญอยู่อยู่ก็จําอารมณ์แล้วเข้าอุเบกขาชานแหละนี่เงียบ.

แต่หลายคนเนี่ยมาที่เนี่ยที่หลวงตาสังเกตดูคือนิ่งเงียบใจใช้จําความนิ่งเงียบแล้วก็นิ่งเงียบแล้วก็ตัวเองอ่ะเข้าอุเบกขาชานแต่จริงจริงไม่ใช่อุเบกขาชานอันนั้นเนี่ยมันอุเบกขาชานต้องผ่านปีที่.

ต้องผ่านปีติผ่านผ่านสุขปิติดับไปจะเกิดสุขดับไปจะเกิดอุเบกขาชาญเนี่ยหลวงตาจึงเน้นว่าไอมันจะต้องมีกบดานเหมือนนิ่งเงียบเหมือนจระเข้กบดานแล้วก็ไอ้สว่างไสวเหมือนพระอาทิตย์พระจันทร์เบสิคค่ําแล้วก็กวงกวงกวงกวงหน้ากวงหลังกวงหัวสุดเท้าถ้าไม่มี3ลักษณะเนี่ยอันเนี้ยแช่.

แช่แช่จับแช่อารมณ์นิ่งเฉยโป่งโล่เบาสบายว่างเปล่าแช่อย่างเงี้ยแช่อย่างเดียวแช่เสด็จเลยอย่างเงี้ยแช่แช่มีผลตามมาผลเสียตามมาเยอะแช่แล้วก็เข้าใจว่ามันจําอารมณ์อ่ะจําอารมณ์แล้วก็ทํามันนิ่งนิ่งว่างว่างเบาๆแล้วก็นั่งปุ๊บนิ่งเลยเงียบแช่ไอพวกแช่แบบนี้จะขี้ง่วง. เนี่ยไอ้ขี้ม่วงเลยเพราะมันจะโดนดูดมันจะโดนดูดเข้าไปง่วงขี้ง่วงแล้วเป็นโรคภูมิแพ้.

เป็นโรคภูมิแพ้และเครียดใน.

เก็บกดเครียดในแล้วไอ้ลูกภูมิแพ้นี่ตามมาเยอะนะหลายโรคไอ้ขอบตาดําเป็นหมีแพนด้าแล้วก็คันคันเผือกตาลิ้นเป็นฝ้าขาวท้องอืดแล้วก็เป็นโรคไมเกรนปวดหัวข้างเดียวแล้วก็อะไรอะไอ้อะไรวะแผดเป็นผืดพันธุ์ง่ายเป็นผดผื่นคันง่ายโดยไม่ทราบสาเหตุคือเป็นโรคภูมิแพ้พูดง่ายง่ายเป็นโรคภูมิแพ้ตามมามากมายอีกหลายหลายโรคพวกเนี้ย. ในจะรุนแรงมากขึ้นเรื่อยเรื่อยเนี่ยโรคภูมิแพ้.

แล้วก็พวกเนี้ยคือถ้าถ้ามันไปจับนิ่งเฉยว่าเค้าต้องมาที่จับนิ่งเฉยว่ามันจะมืดตื้อแล้วค่อยค่อยหัวทิ่มหลับไปคอหักหลับสงบไม่ได้เรื่องอะไรกี่ปีกี่ชาติไปปฏิบัติแบบนี้ไม่ได้ไงแช่เรียกแช่จมแช่ในอารมณ์.

เนี่ยแล้วพวกนั้นน่ะจอมแช่เนี่ยไม่ใช่ว่าเขานึกว่าในความรู้สึกของเขาอ่ะเขาคิดว่ามันน่ะมีอารมณ์เดียวสบายใจโปร่งโล่งเบาสบายใจแต่ไอ้ผู้ที่ยึดถือเป็นตัวเป็นตนเนี่ยที่เป็นจิตวิชาเนี่ยยึดถือเป็นตัวเป็นตนเนี่ยที่ประจมแช่อยู่ในอารมณ์นั้นเนี่ยมันฟุ้งซ่านอยู่ในนั้นมันเลยเทียบเครียดและเก็บกดแล้วก็เป็นโรคประสาทเนี่ยมันเก็บกดอยู่ในอารมณ์แช่แต่เจ้าตัวจะรู้สึกว่ามันเบาสบายว่างเปล่านั่งทีไรก็นิ่งเงียบ. นอกจากไรก็นี่เงียบเฉยแต่ปรากฏว่ามันมีตัวจมอยู่ในนั้นเนี่ยตอนนี้พอไปถึงอุเบกขาชานแล้วเนี่ย. กลับถึงอุเบกขาชานแล้วมันถอยมาถอยจาก.

อุเบกขาอาจารย์เรียกประชานที่4แล้วกันจตุปฏะอาจารย์ชาญที่4ถอยมาชาร์จที่ถอยมาชามที่3ตติยชาญแล้วก็ถอยมาชาที่2ชาติที่2.

แต่ปีติที่เป็นไอ้ไอ้ทุติยชาญและอย่าพูดมันหลุดออกมาเลยถ้ามันไม่หลุดออกมาเป็นหลุดออกเป็นปกติเลยตั้งแต่เริ่มต้นเลยเนี่ยถ้าไม่หลุดออกมาก็เหลือแค่อุเบกเอ้ยมาอยู่มามาทรงไว้แค่มารักษาอารมณ์สมาธิไว้ได้แค่ระดับปิติ. มันก็จะมีอภิญญา6นั่นแหละอภิญญา6ก็คือสําเร็จวิชา66ประการเนี่ยคือตาทิพย์อุทิศ.

รู้อดีตรู้อนาคตระลึกชาติได้เนี่ยรู้วาระจิตผู้อื่นเนี่ยแล้วก็แสดงอีกทิศต่างต่างได้แสดงอิทธิฤทธิ์ต่างต่างได้อิทธิวิธีหายตัวดําดินโหน่งเดินอากาศแปลงกายเน.

แต่พวกนี้มันจะต้องเอาเอาเอาชาเนี่ยอารมณ์ชานมาผสมกับกสิณนะเพื่อจะมีอิทธิวิธีคือหายตัวดําดีเหรอได้กัดแปลงกายมันต้องใช้ไอ่ชานอดีตฐานจิตในชานแต่ตอนเข้าฌานเนี่ยต้องใช้กสิณธาตุดิน.

น้ําลมไฟอากาศธาตุระบายฐานในฉากจึงมีอิทธิวิธีหายตัวดําเนินเดินอากาศเนี่ยถ้าจะหอเดินอากาศมันก็เข้าเข้าธาตุลมลอยไปเนี่ยเข้ามุดดินลงไปก็ดําดินก็อธิษฐานดินเป็นน้ําอธิษฐานน้ําเป็นแผ่นดินก็เดินเป็นน้ําได้อะไรที่เค้าทํากันอะนะอันนี้ก็จําจําเค้ามาแหละ. เออแล้วก็อธิษฐานเนี่ยต้องอธิษฐานทาสผสมกับชานเนี่ยแล้วก็รู้แล้วก็พอเสร็จแล้วก็. หลังจากนั้นเนี่ย. หลังจากนั้นเนี่ยพอออกจากฉันแล้วใช้ชีวิต.

ตามปกติทั้งวันทั้งคืนเนี่ยใครเหลือแต่รู้รู้รู้รู้รู้รู้ก็รู้อย่างเดิมแหนะไม่เข้าฌานแล้วไม่เข้าไปอยู่ในชานนะเหลือแต่รู้ร้อยเปอร์เซ็นต์รู้มีความตื่นรู้ร้อยเปอร์เซ็นต์ตื่นร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ไม่จับอารมณ์ใดใดทั้งหมดน่ะได้แต่รู้รู้จักตารู้รูปสักรู้เสียงสักรู้กรีนสักรู้จักแต่รู้สัมผัสแล้วก็สักแต่ว่ารู้ทําอารมณ์สักแต่ว่ารู้ในชีวิตประจําวันน่ะก็สักแต่ว่ารู้สักแต่ว่ารู้สักแต่ว่ารู้. สักแต่ว่ารู้แต่สักแต่ว่ารู้เนี่ยมันคือสติตั้ง.

สติตั้งสมาธิตั้งคือสติตั้งใจตั้งใจมีสติแล้วก็ตั้งใจจงใจเจตนาพยายามเนี่ยมันคือคําเนี่ยมันคือมันคือปรุงแต่งหมดคือตั้งใจมีสติแล้วก็ขณะนั้นน่ะมันก็มีสมาธิด้วยถ้ามันมีสติอยู่ก็มีสมาธิมีปัญญาในนั้นอ่ะแต่เป็นสติตั้งทั้งวันเลยคือสักแต่วรุศตวรรษแล้วกินเสียงเนี่ยเนี่ยสักแต่ว่ารู้สักตวรุ. แต่เนี่ยฮะ. พอสักวันรู้เนี่ยมันจะเป็นสติตั้งสมาธิตั้งปัญญาตั้ง. นายตรงศักดิ์ศวรู้เนี่ย.

ก็จะแทรกตรงนี้สักหน่อยนึงคือคนน่ะเข้าใจผิดเวลาปฎิบัติอ่ะมันไปสักแต่ว่ารู้ลูลูปรู้เสียรู้กลิ่นรู้สัมผัสรู้รู้รู้ทําอารมณ์ไปคือไปเอาอารมณ์เนี่ยรูปเสียงกินรสสัมผัสเนี่ยไปเอาอารมณ์เนี่ยที่ถูกรูปเป็นไปสักแต่ว่ารู้อาร. พลาดตรงนี้นะเนี่ยพลาดมาหารคือที่เค้าไม่นิพพานก็เพราะว่า. เค้าอะไปทําสักแต่ว่ารู้อะอารมณ์คือ.

สิ่งใดที่ถูกรู้ได้ในปัจจุบันกระดาษต่างต่างหูตรงนี้กายใจอะเรียกว่าอารมณ์หมดเลยเนี่ยเรียกว่าอารมณ์ที่ถูกรู้เนี่ยอย่างรูปเนี่ยถ้าตอนรูปเนี่ย.

ที่เขานั่งอยู่ข้างหลังเราเนี่ยเราไม่เห็นเขายังไม่เรียกว่าอารมณ์ยังไม่เรียกว่าอารมณ์ของไอ้ไอ้ไอ้อารมณ์ที่ถูกรู้ทางตาเพราะเราไม่เห็นเขาก็นั่งอยู่ข้างหลังแต่อะไรก็ตามที่เราเราเห็นแล้วสัมผัสต่างต่างที่นี่กายใจในปัจจุบันในปัจจุบันขณะเรียกว่าอารมณ์ที่ถูกรู้เรียกว่าอารมณ์ที่ถูกรู้เรียกว่าอารมณ์ที่ถูกรู้แล้วก็วิยานาคเนี่ยที่ที่ทํางานเนี่ยวิญญาณข่านก็จะไปรับรู้. รูปเสียงกินรสสัมผัสแล้วก็ทําอารมณ์คือความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ทุกอาการนั่นแหละที่ถูกพูดในปัจจุบันขณะเนี่ยจะต้องมีเจตสิกคือเวทนาถูกใจ.

ถูกใจไม่ถูกใจไม่ถึงการถูกใจไม่ถูกใจถ้าถูกใจไม่สุขเวทนาไม่ถึงการถูกใจเป็นทุกเวทนาแล้วก็เป็นถ้าถึงกับกลางก็เป็นอรรถเวทนาเนี่ยอันนี้ยังไม่ขั้นยังไม่ได้ยึดนะเป็นเป็นแค่ขัน5แค่ขั้นถูกใจไม่ได้ยึดมันเป็นแค่ขัน5แล้วก็สัญญามันก็จําได้ไหมรู้ว่าเนี่ยเป็นรูปเป็นเสียงเป็นกลิ่นเป็นรสเป็นสัมผัสเป็นเรื่องราวมันจะจําได้ยังไงแล้วก็สังขารก็เอ่อรู้ว่าอะไรเป็นอะไรก็มันก็คลิปปงปงคิดรู้อะไรเป็นอะไรแต่ไม่ได้ยึดนะฮะอันเนี้ยไม่.

ไม่ได้ยึดไม่ได้หลงก็รู้อยู่รู้อยู่รู้รูรู้อยู่แต่ที่เค้าปฏิบัติพลาดกันคือเค้าไปสักแต่ว่ารู้ทําสักแต่ว่ารู้รูปเสียงกี่รสสัมผัสทําอารมณ์แต่เค้าไม่มารู้ที่ว่าไอ้ผู้รู้เนี่ยที่ไปรู้เนี่ยคือวิญญาณอาถรรพ์ที่ทํางานร่วมเจติกเรียกว่าหนึ่งขนาดจิตหนึ่งจิตหนึ่งจิตเนี่ยที่รู้แล้วก็เอามาพากที่ลูกตาบอกว่าผู้รู้ผู้พากษ์ผู้แต่งอยู่ในใจเนี่ยอันเนี้ย.

วัดมันก็เค้าไปรู้แต่ไอ้อารมณ์แต่ไม่รู้ไอ้วิจารณฐานที่ทํางานร่วมกับเจ4เรียกว่าจิตจิตเนี่ยมันมันทุกหนะมันจะไปรู้อารมณ์ก็คือวิญญาณนั่นแน่วิญญาณได้ขันธ์5บวกกับเวทนาสัญญาณตั้งขานอ่ะจิตอ่ะมันไปรู้แล้วก็มีเจตสิกเข้าประกอบอ่ะมันก็มารู้ที่เนี่ยมารู้ที่ใจนี้พอมันไม่ว่าจะกระทบตาหูเที่ยวนี้แก่ใจอะมันก็มาพากย์ไว้ในใจเนี่ยคิดนึกถึงตึกตอนปรุงแต่ง.

มาพากย์ไว้ในใจก็รู้ที่ใจเลยรู้ที่ใจละที่ใจสติตั้งที่ใจรู้ที่ใจไร้ใจปล่อยวางที่ใจสติตั้งที่ใจรู้ที่ใจร้อยใจปล่อยวางที่ใจโดยไม่ส่งออกนอกไปหาลูกไม่ส่งออกนอกไปหาเสียงไม่ส่งออกนอกไปหากินไม่ส่งออกนอกไปหารถไม่ส่งออกนอกไปหาสิ่งที่มาสัมผัสเย็นร้อนอ่อนแข็งไม่ส่งออกนอกไปหาความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ปล่อยไหลไปตามอันเนี้ยมันบรรลุอยู่ที่ใจสติแต่มันเป็นสติตั้งนะ. เออสติตั้งบรรลุอยู่ที่ใจเออสติตั้งก็เป็นสมาธิตั้งปัญญาตั้งเหมือนกันคือตั้งใจไอ้ตั้งน่ะคือตั้งใจตั้งใจแต่.

รู้ที่ใจรู้ที่ใจแต่ใจอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้หรอกเพราะว่ามันไม่ใช่หัวใจเนื้อนะแต่มันมันอยู่ในความรู้สึกแหละมันบรรลุอยู่ในความรู้สึกว่ามันมันรู้อะไรกระทบอะไรต่างต่างหูจงนี่แก่ใจแล้วมันเอามาคิดถึงตอนปลุกแต่งคิดถึงตอนเเต่งอยู่ในใจก็สักตรรรู้รู้จิตที่คิดตอมปรุงแต่งอยู่ในใจรู้อะไรก็บอกคิดถึงตอมปรุงแต่งในใจรู้อะไรก็คิดถึงตอมปรุงแต่งในใจดูจะขนาดก็บรรลุจิตไม่ไปไม่โตจีนนานนอกแน่นไปหาอารมณ์.

ภาษาอายตนะภายนอกทั้ง6ไม่แล่นออกไปก็ศัตรูที่ใจเป็นศศิตั้งอยู่แต่มันแบบเนี่ยก็ฝึกแบบเนี่ยรู้ตัวอยู่ไม่หลุดเลย. ไม่หลุดก็รู้รู้รุ่นรู้ร้นรู้งี้จนกระทั่ง.

มันไม่หลงแล้วไปหลงส่งจีนจากนอกไม่หลงส่งจิตฟุ้งซ่านไปข้างนอกไปวิญญาณไปประสบสิ่งใดภายนอกคือลูกเสียงกลิ่นรสสัมผัสและทําอารมณ์ภายนอกแล้วก็ไม่สยบติดภายในคือไม่ไปจับอารมณ์โปร่งโลกเบาสบาย.

นี่เฉยสงบทําเป็นว่างๆเบาๆหรือไปผลักไสอาการไม่อาการตรงกันข้ามที่ไปโปร่งไม่ล่มไม่เบ่าไม่สบายคือสยบติดอย่างเงี้ยไปสยบติดภายในไปนิ่งเฉยนิ่งเฉยอยู่ข้างในอย่างงี้ก็สยบติดข้างในเรียกว่าส่งออกนอกเข้าข้างในส่งออกนอกเข้าไปข้างนอกไปหาอายัดภายนอก5ประตูส่งออกนอกเข้าข้างในไปหาอายัดภายนอกประตูใจทีนี้ถ้าถ้าไม่ส่งออกนอกไม่ส่งเข้าในเนี่ยพระเจ้าตรัสว่าดูกาลที่สุดทั้งหลาย.

ถ้าเธอไม่ส่งจิตออกนอกไปข้างนอกไม่ส่งจิตข้างนอกเข้าไปข้างในเนี่ยแล้วก็3ไม่ยึดมั่นถือบ้านเธอจะนิพพานเนี่ยมันก็ไม่ส่งออกนอกไม่ส่งเข้าไปข้างในซะอยู่ติดภายในก็เหลือแต่รู้รู้รู้สักแต่ว่ารู้ศัตรูรู้จิตที่มันเกิดดับในใจศัตรูจิตที่มันเกิดดับในใจคิดนึกถึงต้อมปรุงแต่งเกิดเองดับเองเกิดเองดับเองทุกความรู้สึกนึกคิดต๊อปปรุงแต่งที่มันน้อยหนึ่งนิดหนึ่งปรุงหนึ่งกระดุกกระดิกยุกยิกกุ๊กกิ๊กกระเพื่อมกระเพื่อมไหวตัว.

ละเอียดปานใดก็ตามมันเกิดที่ใจดับที่ใจเกิดที่ใจดับที่ใจเห็นที่เกิดที่ดับของไอ้ความคิดความคิดกับอารมณ์นี่แหละความคิดที่มันปรุงแต่งนั้นก็เป็นอารมณ์เนี่ยเรียกแต่พอพูดอารมณ์นี่คนไทยเรามันจะลืมมันจะลืมความคิดไอ้ความคิดปรุงแต่งเนี่ยเพราะพอมันคิดปลุกแต่งพอถูกรู้ปุ๊บมันเรียกว่าอารมณ์เหมือนกันมันก็เป็นอารมณ์ก็รู้เนี่ยรู้ความคิดอารมณ์ในใจเนี่ยสนุกมันก็กลายเป็นจิตที่มันกระเพื่อมเคลื่อนไหวกระดุกกระดิกยุกยิกยุกยิกจะไม่เรียกชื่อว่าว่ามันคืออารมณ์หรือจิตหรืออะไรมันกระดุกกระ. แล้วไปเห็นที่เกิดที่ดับของไอ้ที่มันคิดถึงตอนปรุงแต่งกระดุกกระดิกจุ๊บจิ๊บจุ๊บยิ่งจุกจิกยุกยิกว่ามันมันไม่มีอะไรเลย.

มันมันไม่มีอะไรมันมันไม่มีอะไรเลยมันไม่ใช่ว่าเอาตัวเราไปดูไปรู้ไอ้ไอ้ไอ้จิตที่คิดถึงตอบกูแตกกระดูกกระดิ๊กในความไม่มีอะไรนะปรากฏว่า. ไอ้ที่จริงที่กระดุกกระดิ๊กเนี่ย. บรรลุแก่ใจว่าไม่มีผู้มาเสวยไม่มีผู้มายึดมั่นถือบ้านไม่มีผู้มารองรับ. ให้ความรู้แก่ใจว่า.

ไอ้จิตที่คิดปลูกตอนปลุกแต่งเนี่ยไม่มีผู้มาเสวยไม่มีผู้รองรับไม่มีผู้ยึดมั่นถือบ้านไอความรู้แก่ใจเนี่ยบรรลุออกมาจากไอ้.

ใจหรือจิตบริสุทธิ์หรือใจบริสุทธิ์ที่เป็นวิสังขารหรืออาสังกัตธาตุหรืออสังฆาตธรรมหรือนิพพานธาตุหรือสุญตาธาตุอธาตุอมตะธรรมอันเนี้ยมันพ้นจากสติตั้งใจอะจงใจเจตนาพยายามเพราะว่าไอ้สติสมาธิปัญญาที่มันตั้งใจอ่ะมันเป็นความปรุงแต่งในใจดุ๊กดิ๊กดุ๊กดิ๊กดุ๊กดิ๊กกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กแต่ไอที่รู้แก่ใจว่าไอ้สติปุกแต่งเนี่ยมันง่ายง่ายไอ้ผู้รู้เองเนี่ยมันก็เป็นตัวปรุงแต่งกระหนุกดิ๊กดุ๊กดิ๊กดุ๊กดิ๊กจุ๊กจิมันก็เลยโละพ้นจาก.

ไอ้ผู้รู้ก็ผู้รู้ก็คือไอ้สติพงแต่งสมาธิปรุงแต่งไอ้ปรัชญาปรุงแต่งที่ปรุงแต่งตั้งใจปรุงแต่งตั้งใจจงใจเจตนาพยายามรู้ว่านี่แหละไอ้ตัวเนี้ย.

ผมไปเห็นว่าไอ้เนี่ยมันเป็นตัวปรุงแต่งแล้วก็มันก็เลยไอ้ใจอ่ะผมรู้แจ้งอันนี้แล้วมันก็สิ้นเสวยสิ้นผู้เสวยเป็นตัวไปรองรับไปสิ้นไปเสวยที่ไปยึดติดไปกินอาการที่ไปถือไอ้จิตปรุงแต่งเนี่ยคือสติพงษ์แตกนั่นเองอะมันไม่ยึดถืออย่างใดในโลกแล้วเพราะว่าไม่ส่งออกนอกไม่ส่งเข้าในแต่ไอ้ตัวไอ้จิตปลุกแต่งเนี่ยมันยิ่งกว่ามันยึดตัวมันเองคือมันปรุงแต่งไว้แม่มันหลง.

มันพุ่งแตกให้เป็นสติตั้งสมาธิตั้งปัญญาตั้งไม่ให้มาหลงแต่สุดท้ายมันก็รู้ว่าไอ้ตัวนี้ตั้งเป็นตัวตั้งใจจงใจเจตนาพยายามไม่มีสติสมาธิปัญญาไม่หลงไว้เพื่อรักษาตัวรักษาใจไม่หลงรักษาตัวเองไม่หลงและก็พบว่าผมไปเห็นว่าไอ้เนี่ยเป็นตัวปรุงแต่ง.

เป็นตัวปรุงแต่งตัวตั้งใจเจตนาพยายามเราก็เลยปล่อยให้ไอ้เนี่ยมันก็ดับเกิ้ลตัวเองดับเองเกลื่อนเกิ๊กเก้อปรุงแต่งอย่างเกริกเกอร์ไม่มีใครเป็นเสวยไม่มีใครรองรับไม่มีใครไปยึดถือมันไม่มีใครต้องไปทําลายมัน.

มันก็เพราะมันเห็นว่าเป็นผู้แต่งมึงก็ปล่อยให้เกิดอะไรปรุงแต่งมันเป็นสิ่งใดเกิดสิ่งนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดามันก็เลยไม่มีคนไปเสวยไอที่ไม่มีเสวยเนี่ยคือสิ่งไม่เกิดไม่ดับเป็นไอ้เนี่ยไม่เกิดไม่ตายไปไปเจอไปเจอธรรมชาติในร่างกายจิตใจเราที่ไม่เกิดไม่ตายแต่ในร่างเราเนี่ย. ร่างกายจิตใจเราเป็นธรรมชาติที่เกิดตายคือความปรุงแต่ง.

และแล้วก็พอมันไม่พอมันที่ยึดไอ้ความพรุ่งแต่งทั้งหมดจนถึงไอ้ไอ้สติตั้งสมาธิตั้งปัญญาตั้งคือไอ้ผู้รู้ที่ละเอียดที่สุดละมันก็ไม่ยึดผู้รู้ด้วยเรียกว่าพบผู้รู้ข้ามผู้รู้กับนิพพานไปพบไอ้ธรรมชาติไม่เกิดไม่ตายอันเนี้ยเป็นเป็นธรรมชาติรู้ที่ไม่ไม่มีเจตนาจงใจตั้งใจพยายามรู้แล้วเพราะว่าไอ้เจตนาไอ้ไอ้สติตั้งเนี่ยตั้งใจจงใจเจตนารู้เนี่ยมันถูกปล่อยวางโดยโดยธาตุรู้ซะแล้วพระเจ้าตัวอะไรปล่อยวางนะมันสิ้นยึดถือโดยธาตุรู้เสียแล้ว.

เออนั่นน่ะมันบ้านหลุดไปวันเองนะจะทําให้เป็นไม่ได้นะคือพยายามจะปรุงแต่งให้พยายามจะไปปรุงแต่งให้มันข้ามข้ามผู้รู้ข้ามสติตั้งไปมันก็กลายเป็นปรุงแต่งซ้อนเอาตัวเราไปปรุงแต่งซ้อนพยายามข้ามตัวเราที่เป็นสติตั้งไปแต่เนี่ยมันมันพ้นการปรุงแต่งมนุษย์มันเองมนุษย์เพราะว่ามันเห็นไอสติตั้งเนี่ยเป็นตัวปรุงแต่งเพราะมันเห็นต้านเป็นตัวแต่งบ่อยๆบ่อยๆพร้องไปเอง.

มนุษย์ของมันเองมนุษย์เพราะว่ามันเห็นว่าสติตั้งรู้เนี่ยมันเป็นมันเป็นตัวมันเป็นตัวปรุงแต่งมันก็พบผู้รู้ข้ามผู้รู้กับนิพพานที่เขาถามหลวงปู่ลากเขียนว่าโต๊ะปู่เจ้าก็แม่หัวจารที่เคารพนับถือว่าแต่นิพพานตรงไหนก็พบผู้รู้มูลค่าผู้รู้เนี่ยไอ้ผู้รู้เนี่ยคือสติตั้งสมาธิตั้งปัญญาตั้งตั้งกันหมายถึงว่าตั้งใจจงใจเจตนาพยายามที่จะรู้ไว้รักษาตัวเองไว้ไม่ให้หลงอันนี้เข้าใจไหมเข้าใจเจ้าค่ะกราบขอบพระคุณเจ้าคะ.

---

以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文