曾经，市场里卖的那些死物，我连坐都不敢坐，因为觉得那是错的，而且这种错误的感觉持续了很久，导致我无法安坐，总觉得会回到过去的习惯，所以我就一直走。走了三个月，不睡觉。三个月不睡觉，只是走，也不坐，因为坐不下来，一有念头想坐下，就感觉要堕落成苦行者。 那时只想着死亡，我的孩子被车撞死了。四岁的孩子，被车撞死了，是长子，四岁就被车撞死了。父亲死了，母亲也死了，我看到他们每个人在死前都非常痛苦，临终时眼神里充满了哀求，似乎在向我们恳求着什么。我站在玻璃窗外看着母亲，她也看着我，她努力地想做些什么，好像想让我帮她按一下输液管，或者想跟我说些什么，但我不知道。我不知道母亲在说什么，因为她在ICU，他们不让我进去，我就站在玻璃窗外看着，直到母亲离世。我看到每个临终的人眼神里都充满了痛苦和折磨。 接连的死亡，父亲死了，母亲死了，哥哥死了，叔叔、伯伯、阿姨都死了。我感到非常痛心。我想到，我的孩子比我后出生，却先我而死。那些比我先出生的人，也都相继离世。剩下的我和妻子、孩子，也终将面临同样的命运。就像现在，每一个死去的人，都像野火一样蔓延，吞噬着一切。我和我的家人就像被困在火海中央，不久之后，我和妻子、孩子，也将会被死亡之火吞噬，最终走向灭亡。 那时我还年轻，修行方面有很多不同的老师。一个老师教一种方法，另一个老师又教另一种方法，我像一个追逐老师的猎人，追逐着不同的老师。有的老师教我观察和思考死亡；有的老师教我念诵“佛陀、佛陀、佛陀……”；有的老师教我觉知念头，觉知情绪；有的老师教我观察“心”。那时候，各种各样的教导在我内心冲突，修行的时候，我把它们都记住了，但它们却互相冲突。一会儿观察心，一会儿观察身体，一会儿观察呼吸，一会儿专注心，一会儿觉知念头和情绪，我把这些都混在一起修，头痛欲裂，简直要发疯了。 但是，当我的孩子被车撞死，父母、叔叔、伯伯、阿姨这些从小一起玩耍的亲人相继离世后，我看到了叔叔去世时的样子。他喝醉了，想要那块垫在他身下的被单，准备拿去火化，却又害怕被单被一起烧掉，就使劲拉扯。因为喝醉了酒，他想把被单放进袋子里，又想要被单垫着睡觉，于是就把被单塞进袋子里，还想拿到被单，就醉醺醺地拉扯着叔叔的尸体，叔叔的脸朝下，因为他拉扯着被单。 我和那个负责的人发生了争执，我骂了他一顿，然后我们一起把叔叔的脸翻过来，放进火化炉。他脸上的脓水，是停尸七天后流出来的，流得到处都是，非常臭，简直让人作呕。那景象深深地印在我的脑海里，挥之不去，不知不觉中，它成了我修行的基础。 火化结束后，我回到家，那景象仍然历历在目，挥之不去，成了我修行的基础。尸体上流出的脓水，脸朝下，非常臭，连气味都挥之不去，景象和气味都成了我修行的基础。我整整三个月无法入睡，日夜如此，白天在心里偷偷地回忆，因为那景象已经深深地印在我的脑海里。晚上就出去走。 我这样坚持了三个月，直到快要满三个月的时候，大概两个半月的时候，有什么东西好像突然脱落了，出去了。我愣愣地望着天空，看了好一会儿，然后回来继续走。回来继续走，却再也想不起死亡的景象了，干涸了，想不起来死亡了，干涸了，什么也想不起来。 我很烦躁，心想我修行了三个月，两个多月，为什么之前可以观想，现在却不行了？我正要发脾气，心里却突然冒出一个声音：“你已经吃死亡吃得饱饱的了，肚子都要撑破了，你真有本事就再吃一口，你能再吃一口吗？你真有本事再吃一口。”我没有再想，因为一想到死亡，念头就消失了，刚开始想，念头就立刻消失了。我完全想不起死亡了。 我不知所措，因为无论走到哪里，都感觉没有身体，没有胳膊，没有腿，没有头，好像身体消失了，重量也没有了，公斤也没有了，重量、公斤都没有了。但当我站到体重秤上时，体重却还在，但一下来，体重又没有了。为什么会这样？感觉就像风一样，要去哪里，从哪里来，都像风一样，飘荡了很久。 开始习惯了之后，又不知道该怎么办了，也不知道该如何继续修行，因为没有身体，也不知道该如何观想死亡，因为没有身体。于是就有人告诉我，要观察“心”。观察感受、念头、情绪的生起、安住和消逝，生起、安住和消逝。 于是，心和感受、念头、情绪，每个瞬间都像萤火虫的光一样，没有刻意去观察心，没有特意去观察心，也没有努力去观察心，而是它自己显现，自己显现。也就是说，心因为有感受、念头、情绪等等而生起，每个瞬间的心都像空中闪耀的光芒，没有身体，所以它不在身体里，而是在空中闪耀，然后消失，生起、安住、闪耀，然后消逝，生起、安住，然后消逝。 然后有人告诉我，观察这三个阶段还太粗糙，不要关注生起和安住的阶段，只关注消逝的阶段，消逝、消逝、消逝、消逝……于是，我只关注消逝的阶段，就在当下，消逝、消逝、消逝、消逝、消逝……仅仅这样，内在就发生了变化，没有了自我，没有了身体，于是就完全放下了，不再关注生起和安住的阶段。 就像闪电或萤火虫的光，那就是心。不再关注生起和安住的阶段，只关注任何生起的事物，消逝、消逝、消逝、消逝、消逝……任何生起的事物，就是心，看到的心就像光一样，看到心就像光一样，看到像萤火虫在空中闪耀，因为自我已经消失了，变成了一种空性，然后看到心生起，然后消逝，就像看到闪电生起，然后消逝、消逝、消逝……不再关注生起和安住，只关注只有消逝、消逝、消逝，任何事物生起，只有消逝、消逝、消逝……专注、努力，它就按照那个样子显现，然后它就打破了对心的执着，彻底消失。 然后，它就会进入到不生不灭的状态。在不生不灭的状态之前，其实它还停留在“觉知者”上。身体和心都消失了，最后，“觉知者”也消失了，显现出来。那时，我不知所措，身体和心都消失了，念头也消失了，但“觉知者”却显现出来，停留在空中。我不知所措。 我给隆波写信，隆波有神通，他能知道别人在想什么。我赶紧写信给隆波，详细地描述了修行的过程，让他告诉我如何放下“觉知者”，不要执着于“觉知者”。于是，我就放下了那个独立显现的“觉知者”，那个独立显现的“觉知者”是一种“无明”，我不知所措，不知道该如何对待那个独立于身体和心的“觉知者”。 最后，我按照隆波的指示，赶紧写信给隆波，告诉他要放下那个独立显现的“觉知者”，那是“无明”，不要执着于“觉知者”。放下“觉知者”之后，我就去拜访了隆波。 修行的道路就是，觉知者在空中，我们不用去关注它，看到它只是一个现象，只是一个现象，只是一个现象，不要认为它是什么神圣的东西，只是看着，但不执着，它只是一个现象，然后它就会消失。 还有什么疑问吗？ 我看到了这一点，隆波，就是它看到觉知者在空中，让我们精进。精进、禅定、智慧、信心、精进，这五种力量，要有愿心。愿心就是有爱心，有精进心，有专注心，有坚持心，不要放弃，不要放弃，不要放弃对佛陀、佛法、僧伽、隆波的信心。 要互相帮助，互相支持，就像刚才我们听的那首歌《The Land Before Time》一样。每个人都互相帮助，紧紧地握着手，心连着心，最终一起度过难关，就像佛陀和他的弟子，或者隆布曼和他的弟子，以及他的老师，一起度过难关，因为他们一起经历了艰难困苦，从未放弃过彼此。 最终，隆布曼涅槃的时候，已经很老了。他的弟子们也跟着他涅槃，因为他们彼此相爱，彼此依恋，彼此熟悉，就像亲人一样。熟悉就是亲人，佛陀说过，熟悉就是亲人，非常亲近的亲人，熟悉就是最亲近的亲人。这是爱、依恋、帮助、支持、修行不放弃，老师涅槃了，弟子们也跟着涅槃，就像隆布和他的老师乌巴离尊者一样。 乌巴离尊者是戒律方面的老师，是戒律方面的老师，隆布曼在Wat Spatum寺，然后去听乌巴离尊者的佛法，乌巴离尊者在另一个寺庙。乌巴离尊者在哪个寺庙？走过去，走过去。乌巴离尊者在Wat Panom Nivas寺，是一位精通巴利文的尊者，他在讲经方面很有名。隆布曼就会去听，走过去，走到Wat Spatum寺，然后走过去听。他非常尊敬乌巴离尊者，把他当作戒律方面的老师。 有一天，乌巴离尊者在思考缘起法，缘起法就是十二因缘。他思考缘起法，思考佛陀是如何觉悟的。就像在卫塞节那天，从十二因缘的最后开始思考。从已经出生，然后变老，生病，死亡，痛苦，是什么原因导致出生、变老、生病、死亡、痛苦？从“无明”开始思考。 乌巴离尊者从“无明”为缘而生“行”，“行”为缘而生“识”，“识”为缘而生“名色”，“名色”为缘而生“六入”，“六入”为缘而生“触”，“触”为缘而生“受”，“受”为缘而生“爱”，“爱”为缘而生“取”，“取”为缘而生“有”，“有”为缘而生“生”，“生”为缘而生“老死忧悲苦恼”。他从后往前推，又从前往后推，一直推到“无明”为缘而生“行”，“行”就是造作、思考、说话、行为，要思考、造作出来，然后才能说出来和做出来，必须先思考、造作出来，但是思考和造作都是基于“无明”，“无明”就是执着，执着于有一个“我”，执着于“我”和“我的”，然后驱动着思考、说话和行为，都是基于执着，而思考、说话和行为也是基于执着，因为思考是基于执着，而执着就是有一个“我”在主宰着思考。 但是，当他思考到“无明”为缘而生“行”，“行”为缘而生“识”，“识”为缘而生“名色”，“名色”为缘而生“六入”，也就是“五蕴”的时候，他突然停住了。因为“五蕴”里已经有“行”和“识”了，也就是“色、受、想、行、识”。“无明”为缘而生“行”，“行”为缘而生“识”，“识”为缘而生“名色”，“名色”为缘而生“六入”，也就是“五蕴”，然后又说“色、受、想、行、识”，重复了。 他停住了，然后来回思考，最后还是没有想明白。于是，他就躺下了。他想到了他的弟子，隆布曼，应该还记得，就是Phra Ngam或者Singto，在Lopburi，他去拜访了他的弟子。 他被免去了职位，因为他反对拉玛六世宣布泰国参加第二次世界大战。他被免去了尊者的职位，成了一个普通的比丘。他想到了他的弟子隆布曼，就去拜访了隆布曼。 隆布曼告诉他，记下日期，说这个日期，这个时间，他在思考的时候，卡在了这里，就是关于“无明”为缘而生“行”，“行”为缘而生“识”，“识”为缘而生“五蕴”，“名色”，“六入”，但是为什么“五蕴”里又有“行”和“识”？“五蕴”里的“行”和“识”和前面的“行”和“识”有什么不同？他想不明白，就卡在了这里。 他的弟子在Lopburi，他自己在曼谷。日期和时间都完全一致，他确实是这样思考的，他承认了。然后，他就出国了，因为他被免职了。他正好反对拉玛六世，所以他不得不离开，去了邻国，去了缅甸的景栋。 然后，他按照隆布曼的指点，重新思考缘起法，缘起法就是“无明”为缘而生“行”，“行”就是“业”，“行”为缘而生“识”，“识”就是“业识”，这是最后一世的“行”和“识”，这一世的愚痴是从前世带来的，从前世带来的结果，导致了这一世的出生，这一世的“五蕴”，这是“业”，是前世的“业”带来的结果，前世的“无明”导致了这一世的“五蕴”，导致了要承受前世的“业”带来的结果。 在这一世，已经无法改变了，因为已经是“五蕴”了。已经形成了，就要变老，生病，死亡，身体分解，遭受痛苦。这是最后一世。但如果还执着，就还要去变老，生病，死亡，遭受痛苦。但如果不执着了，就只是最后一次承受“业”带来的“五蕴”。 这是无法改变的，这是根据前世的“无明”而产生的。“无明”为缘而生“行”，“行”就是“业”，“行”为缘而生“识”，“识”就是“业识”，然后导致了这一世的“五蕴”，要来承受“业”带来的结果。但如果彻底消失了，不再执着任何东西，就结束了，“无明”熄灭了，缘起法就完全熄灭了，“无明”熄灭了，“行”也就熄灭了，“行”熄灭了，“识”也就熄灭了，就像火焰熄灭了一样。不用再去任何地方投胎了，就结束了。 乌巴离尊者听了隆布曼的详细解释，明白了，就去了景栋，在那里精进修行，思考缘起法，也就是缘起法的生起和熄灭，最终涅槃了。老师涅槃了，弟子们也跟着涅槃，但弟子却指导了乌巴离尊者，乌巴离尊者是隆布曼的老师。 隆布曼也去指导了他的老师隆布绍。他说他的老师隆布绍修行非常好，戒律也非常好，佛法也非常好，但是他的老师证悟到了什么程度呢？他用神通观察，发现隆布绍什么也没有证悟。为什么他的老师什么也没有证悟呢？他修行那么好。他神通观察，发现隆布绍不知道自己曾经发愿要成为“独觉佛”，而且没有撤销。修行一直有障碍。 隆布曼赶紧去找他的老师。隆布曼在清迈的Sarika山洞。隆布绍在乌汶。他赶紧去找隆布绍，委婉地跟他说，不敢直接指导他的老师。他怀疑他的老师可能被什么东西卡住了，直到隆布绍明白了他的意思，说：“你现在就告诉我。”他说：“老师，我怀疑您可能被您发愿要成为‘独觉佛’卡住了，这导致您无法通过听闻佛法来证悟，因为您发愿要自己证悟，不会通过听闻别人的佛法来证悟。” 于是，他撤销了那个愿，然后去了老挝。在老挝。然后在老挝证悟了阿罗汉果，涅槃了。在老挝圆寂了。隆布绍，他的老师。他的老师涅槃了，隆布绍和乌巴离尊者是他的老师，比他先涅槃。 但是隆布曼的指导，隆布曼证悟了阿那含果，还没有涅槃。那个时候。隆布曼精进修行，按照常理，证悟阿那含果的人，不超过七天就会证悟阿罗汉果。但不知道为什么，我们，我们认为我们没有错，因为上面写着，他在这一年证悟了阿那含果，在清迈的Dok Kham山洞，算下来已经十六年了。为什么这么久，不知道，弟子们都证悟了，这个那个都证悟了，都涅槃了，但他还没有涅槃。花了很长时间。从阿那含果到阿罗汉果，花了很长时间。 然后，他证悟了。他的弟子们也跟着他证悟了。在泰国，隆布乔·塔纳萨莫。他在自己的茅屋里打坐，光明照亮了整个世界。隆布曼在清迈的Dok Kham Phrao山洞。突然，好像有炸弹爆炸一样，震动了整个世界。隆布乔吓了一跳，他的禅定，那光明，完全消失了，一点也没有了。隆布乔吓了一跳，以为他的戒律有缺失，他的戒律，如果有什么错误，就要忏悔，要忏悔，但没有，没有戒律的缺失。 发生了什么事？他扩展了他的觉知，看到了各个天界的大神。如果我没记错的话，包括梵天和他的眷属，都来到了隆布曼那里。光明照亮了整个世界。 第二天早上，大家一起去托钵，回来后，隆布乔为隆布曼洗脚。当隆布乔向隆布曼行礼的时候，隆布曼已经知道了，说：“乔，昨晚发生了什么事，现在告诉我。”隆布乔知道他已经知道了，就告诉了他。 隆布曼说：“昨晚我涅槃了。”就这一句话，隆布乔哭得像个孩子一样。哭得很大声，谁也不管，隆布乔·塔纳萨莫哭得像个孩子一样。我的父母，我的老师，离开我了，离开我了，抛弃我了，抛弃我了，抛弃我了，一起经历了那么多艰难困苦，一起走出来，一起在森林里行走，那么艰难，我的父母，我的老师，涅槃了，涅槃了，抛弃我了，抛弃我了，他哭。哭得像个孩子一样，隆布曼安慰了他很久。安慰了他很久。 然后说：“你不用担心，不用害怕。按照我教你的方法修行，你们也都会在不久的将来证悟。”就像隆布曼说的，不久之后，隆布乔·塔纳萨莫也涅槃了，隆布杜也紧跟着涅槃了，因为他们三个经常一起修行。隆布乔·塔纳萨莫、隆布杜、隆布宛·苏奇诺，他们三个是好朋友，一起修行。 但是，后来他们也分开了，到森林里去，分开了。然后又见面，一起聊天。隆布乔·塔纳萨莫涅槃了，隆布杜也涅槃了，隆布宛还没有涅槃。他很伤心。老师涅槃了，朋友们也都涅槃了，只剩下他自己还没有涅槃，他们要回东北部了。 隆布宛就不回去了，他要在清迈继续修行，在森林里。因为朋友们都涅槃了，只剩下他自己还没有涅槃，他很伤心。在森林里。 当隆布杜和隆布乔在东北部的时候。整个世界都震动了，都熄灭了。他们两个，还有一个，如果我没记错的话，应该是Phu Rien，他说：“哦，是谁涅槃了？”应该是隆布乔或者隆布杜确定的。说：“宛长老涅槃了。”就这一句话，朋友们都双手合十，宛长老涅槃了，宛长老涅槃了，他们非常高兴。朋友涅槃了。隆布宛被称为“宛长老”。 大家都互相爱护。彼此相爱，彼此关心，互相帮助。一起经历了那么多艰难困苦。隆布曼从阿那含果到阿罗汉果，花了十多年，弟子们没有抛弃老师，老师也没有抛弃弟子。这就是我说的，要紧紧地握着手，手拉手，心连心，不要脱离，这是最后一班火车。要一起涅槃。不要脱离，不要脱离，不要放开手，不要放开心。 佛陀和他的弟子们，弟子们也没有抛弃佛陀。隆布曼没有抛弃他的老师。也没有抛弃他的弟子，他的老师和弟子们也没有抛弃他。最终，很多人都涅槃了。一起经历了那么多艰难困苦。不要抛弃彼此，不要分裂。这是最后一班火车，上了同一班火车。不要放开手，不要放开心，不要离开精进、禅定、智慧、信心、精进，不要离开佛陀，不要离开佛法，不要离开父母，不要离开老师。要一起涅槃。 我相信。我会带领你们。到达目的地，到达最后一站。如果这一生。呼出最后一口气。就再也没有机会了。但是现在。上天给了我们机会，让我们活了下来。让我们重新拥有了呼吸。给了我们机会。这是你们的黄金机会，一起走吧。 我差点死了。但是我的父母，我的老师们都说。我不会死，这一次。我不会死。我会好起来。我会活下来。然后我会找到不生不灭的法。我会找到不生不灭的法。最终找到了不生不灭的法，你们也都会在不久的将来找到不生不灭的法。 不要抛弃佛陀，不要抛弃佛法。不要抛弃父母，不要抛弃老师，不要抛弃精进、禅定、智慧、信心、精进。只要听那三个音频。我已经发给你们了，这三个音频就足够了。卫塞节那天。以及学习了什么。修行就是学习真理，我已经发了两个音频。这三个音频就足够了，反复听。并且按照去做，不要放弃，不要间断。 不要间断，不要放弃，不要放开手，不要放开心，要紧紧地抓住。要一直坚持，因为现在是非常重要的时刻。我们刚刚病愈。然后思考和回顾生起、安住和消逝的法。慢慢地深入内心。深入内心，深入内心，找到不生不灭的法，找到不生不灭的法。因为涅槃超越了死亡。超越了死亡。所以看不到不生不灭的法，事实上它就在同一个维度里，不是在不同的维度，不是说有一个生灭的法，一个不生不灭的法消失了，不是这样的，它们就在一起，就在生灭的法那里，不生不灭的法也就在那里。 它就在同一个地方，但是我们被“行”迷惑了，“行”完全遮蔽了它，因为爱、依恋、担忧、吝啬、贪婪、嗔恨、愚痴、执着、贪婪、依恋，把一切都吞噬了，完全遮蔽了它。遮蔽了它，所以看不到不生不灭的法。就是这样。好好思考，它不是远离的，也不是靠近的，但它不是同一个东西。 你会发现真理。父母，老师们都已经发现了这个真理。隆布瓦曾经视频通话。给我打电话，在我病重的时候，在他生日那天，我本来准备去的。和警察局长都已经安排好了，但是到了时候，我病得很重，所以没有去。本来想带你们去帮助他，结果只能寄钱过去。 省长知道了，就给我打了视频电话。然后直接教导了佛法。我昨晚已经给你们看过了，也发到群里了，希望你们都已经看过了。我发给了所有的群。隆布瓦的视频通话，还有隆布布达的，昨晚也给你们看过了，也发给你们了，你们应该已经看过了，如果我们去的话，隆布瓦和隆达会按照我说的去思考，你们就会更容易理解修行。 这比你们盲目修行要好得多，不知道方向，不知道方法，不知道修行的目的是什么，不知道最终的目标是什么，什么都不知道，这样就太糟糕了，非常糟糕。要出发旅行，不知道要去哪里，要去哪个方向，要怎么去，要走哪条路，这样就非常糟糕。要出发旅行，必须知道最终的目标在哪里，是什么样子。路是什么样的，要走哪条路，到达终点是什么样的。 隆布瓦在视频通话里已经跟我们详细地解释过了，还有隆布布达的，还有一个音频，是隆布杜的，回答佛法问题的，很长，将近两个小时，需要真正有耐心，真正有定力的人才能听完，听完这三个音频就足够了。隆布布达，还有隆布瓦，还有回答佛法问题的，是隆布自己说的，将近两个小时。如果一个人有定力，认真听，就会理解。 这三个音频，事实上，它们都有，只是没有隆布的声音，是别人读的，是别人读的佛法，但是回答佛法问题的是隆布自己的声音，值得一听。听起来可能有点难，但是认真听，会得到结果，会得到成功。认真听，认真听，有什么疑问吗？有什么吗？ 有什么都可以问，不用担心。有什么疑问都可以问，有吗？没有的话，就去精进修行吧，希望如此，愿一切安好，保佑你们。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- แต่ของตายในตลาดก็ไม่นั่งเลยเพราะมันผิดมันผิดมานานก็เลยนั่งไม่ได้มันจะติดกลับไปคุ้นเคยเก่าก็จะเดิน。 เดินเดินเดินอยู่สามเดือนไม่นอนเลย。 ไม่นอนสามเดือนเดินอย่างเดียวไม่นั่งด้วยนั่งไม่ได้รวมคิดมันจะลงก็ไปเป็นชาฤษี。 อย่างเดียวความตายลูกลูกโดนรถชนตาย。 ลูกโดนรถชนตายลูกสี่ขวบโดนรถชนตายลูกคนโตลูกสี่ขวบโดนรถชนตายพ่อก็ตายแม่ก็ตายเห็นทุกคนทรมานมากแล้วก่อนตายก็แววตามองออนวิงวอนร้องขออะไรก็ไม่ทราบเราก็ได้ไปยืนเกาะกระจกมองมองแม่。 แต่ความรักแม่แม่ก็มองแล้วแม่ก็พยายามจะทำอะไรไปๆจะให้เราช่วยกดสายยางหรือว่าจะคุยอะไรกับเราก็ไม่รู้。 แต่เราก็ไม่รู้แม่พูดอะไรเพราะวามันไอcอยู่เขาก็ไม่ให้เข้าแล้วก็ยืนมองกระจกจนแม่ดับไปเราเห็นแววตาของแต่ละคนที่ก่อนตายทุกข์ทรมาน。 แล้วก็ตายผิดติดกันพ่อตายแม่ตายพี่ตายลูกป้าน้าอาตาย。 เราก็สะท้อนใจ。 เราว่าลูกเราเกิดมาทีหลังเราก็ตายแล้ว。 คนเกิดก่อนเราก็พากันตายหมด。 เราเนี่ยลูกเรากับภรรยาที่เหลืออยู่ก็ต้องตายเหมือนกันมันเหมือนตอนนี้คนที่ตายแต่ละคนแต่ละคนเนี่ยมันเหมือ，น，ไฟป่าไ，ม，่，ล，า，ม，ม，า，ไม่ทุกคนตาย，ไ。 ปหมดแล้ว。 มันเหมือนเรากับครอบครัวอยู่ตรงกลางไม่ช้าเรากับภรรยาและลูกที่เหลือเนี่ยก็จะต้องถูกไฟแห่งความตายเนี่ยบ้，า，น，เผาผลา，ญ，แ，ล，้，ว，ก，็，ต้องตายเห，ม，ื。 อน，กันหมด。 วันนี้。 ตอนนี้ก็สำคัญคือ。 เราก็ตอนนั้นก็ยังหนุ่มอยู่。 ปฏิบัติก็มีอาจารย์หลากหลาย。 อาจารย์หนึ่งก็สอนอย่างนึงอาจารย์นึงก็สอนอย่างเราเป็นนักล่าอาจารย์เริ่มมีอาจารย์เป็นนักล่าอาจารย์ล่าอาจารย์อาจารย์องค์นึงก็ให้สอนเรื่องพิจารนาการพิจารนาความตาย。 บางองค์ก็ให้สอนพุทธสอนให้บริการบริกรรมเข้าพุทธธพุทธธพุทธธพุทธธเข้าบางองค์ก็ให้รู้เท่าทันความคิดรู้เท，่，า，ท，ั，นอาร，ม，ณ，์，บ，า，งองค์ก็ให้ด，ู，จ。 ิต，แต่จิต。 โอ้โหตอนนั้นมัน。 หลากหลายอาจารย์ข้างในอ่ะมันตีกันเวลาปฏิบัติมันจำมาหมดเลยเพราะจำแล้วมันตีกัน。 ตีกันเดี๋ยวดูจิตบ้างเดี๋ยวพี่นากายบ้างเดี๋ยวดูลมหายใจเขาออกบ้างเดี๋ยวเพลงจิตบ้างเดี๋ยวรู้เท่าทันความคิดรู้ทันอารมณ์บ้างปฏิบัติกันไปหมดเลยปวดหัวมากเลยนั้นมันจะคุ้มข้างเลย。 มันจะคุ้มค่า。 แต่พอลูกโดนรถชนตายพ่อแม่ตายลุงป้าน้าอาที่เล่นลุงเล่นเล่นกันมาแต่เด็กตายแล้วก็เห็นสภาพลุงตายนี่แล้วก็สปะหร่อเมาแล้วก็อยากได้ผ้านวมที่ลองลองนอนของลุงเมาจะเอาเข้าเตาเผาผ้านวมกระชากผ้านวมเพราะว่ากลัวจะเอาใส่ไปพ。 ร้อม。 เวลาเอาใส่กระเป๋าก็ใส่จะใส่เอาใส่ผ้านวมนอนก็ใส่ลงกระเป๋าาอยากได้ผ้านวมเมาเหล้าด้วยแล้วก็ก็ดึงดึงศพของลุงเนี่ยซึ่งเล่นกับเรามาตั้งแต่เด็กลุงรักมากหน้าคว่ำหน้าคว่ำเพราะว่าดึงผผมออก。 แล้วก็。 เราก็จะไปทะเลาะกับไอ้ไอ้เจ้าสปอแขกตั้งทำอะไรวะเนี่ยก็กลับไปทีนึงก็ช่วยกันให้หงหน้าขึ้นเอาเข้าเตาเผาหน้านะความหน้าจมูกลูกน้ำเหลืองที่มันไว้ตั้ง。 ตั้งศพด7วันไหลออกมามันเป็นยังไง。 ไปทั้งตัวแล้วเหม็นเน่ามากเลย。 อาเจียนให้ได้เลย。 เหม็นเน่ามากเลยมันกลายเป็นภาพติดตาติดใจที่มาใช้เป็นกำมะฐานเลย。 โดยที่ไม่รู้ตัว。 เผาเสร็จกลับมาถึงบ้าน。 โอ้โหปรากฏว่า。 มันกลายเป็นไอ้เนี่ยภาพติดตาติดใจว่าเป็นกำมฐาน。 ศพที่มันน้ำเหลืองมันทะลุออกมาคว่หน้าเนี่ย。 มันเหม็นมากเลยแล้วกินก็ติดด้วยเลยกลายเป็นกำมฐานทั้งกลิ่นด้วยภาพด้วยโอ้โหเราก็จะนอนไม่หลับเลยนอนไม่หลับที่3เดือนทั้งวันทั้งคืนกลางวันก็แอบที่ที่ในใจภาพมันติดตาติดตใจ。 เมื่อคืนก็เดินออก。 ก็ทำอยู่สามเดือนจนกระทั่ง。 พ่อจะคบสามเดือนได้สองเดือนครึ่งมันมีอะไรเหมือนกับมันเด็นหลุดออกไป。 ไปออกไป。 แล้วก็ตกตะลึงมองฟ้างานพักใหญ่แล้วกลับมาเดินอีกกลับมาเดินใหม่หาความตายไม่ออกเลยแห้งแล้เลยความตายไม่ได้แห้งแล้ไปเฉย，ค。 ิดไม่ออก。 เราก็เลยหงุดหงิดว่าเราพิมาตั้งสามเดือนสองเดือนกว่าทำไมพี่จารนาได้เราทำไมจะพิอีกไม่ได้เราจะดูทำก็สวนขึ้นมาเลยในใจว่ากินข้าวอิ่มในเรื่องความตายจนทจะแตกแล้วเจแน่จริงกินอีกสักคำนึงดิจะกินสักคำได้ไหมจะกินแน่จริงแล้วก็ไม่คิดเลยเพราะคิดความตายแล้วก็คิด。 ก็หายเลยคิด。 ต้นคิดก็หายไปพร้อมกันเริ่มต้นคิดก็หายพร้อมกันเลย。 คิดถึงความตายไม่ให้เลย。 แล้วก็。 ก็ทำอะไรไม่ถูกเลยเพราะว่าเดินไปไหนไม่มีตัวไม่มีแขนไม่มีขาไม่มีหัวมันเหมือนกับทำไมไม่มีตัวตัวมันหายไปไหนแล้วก็น้ำหนักก็ไม่มีกิโลก็ไม่มีน้ำหนักกิโลก็ไม่มีน้ำหนักแต่เวลาขึ้นกิโลแล้วมีแต่ลงจากกิโลน้ำหนักไม่มีทำไมเป็นแบบนี้มันเหมือนลมพัดไปไหนจะไปไหนม。 าไหนเหมือนลมพัดอยู่ตั้งนาน。 เริ่มคุ้นชินก็ไปไม่ถูกหรือจะปฏิบัติไงต่อก็ไม่มีร่างกายไม่มีไม่รู้จะพินาความตายไงเพราะว่าไม่มีตัวตัวไ，ม，่，ม，ี，ท，ำก็，เ，ล，ย，บ，อกว่าให้ให้，ใ，ห，้เ。 ห็นจิต。 ความรู้สึกึคิดอารมณ์เนี่ยมันเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไฟเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไฟ。 มันก็กลายเป็นว่าจิตที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แต่ละขนาดจิตเหมือนแสงยิ่งห้อยโดยที่มันไม่มีเจตนาที่จะดูจิตตั้งใจจะดูจิตจงใจจะดูจิตหรือพยายามจะดูจิตเองมันเห็นมันเองอยู่ๆเองเลยคือจิตเหมือนเกิดขึ้นเพราะมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ต่างๆแต่ละขนาดจิตก็เป็นแ。 สงสว่างว่าในอากาศไม่มีตัวแล้วก็มันก็เลยไม่อยู่ในตัวมันก็เลยสว่างในอากาศแล้วก็。 หายไปเกิดขึ้นตั้งอยู่สว่างวาบแล้วก็ดับไปเกิดขึ้นตั้งอยู่แล้วก็ดับไป。 แล้วถามก็ว่าเห็นสามหน้าเนี่ยมันยังหยาบอยู่ให้ไม่ใส่ใจหน้าเกิดขึ้นตั้งอยู่ให้ใส่ใจแต่หน้าดับไปดับไปดับไปดับไปก็เลยใส่ใจแต่หน้าว่าตอนขณะที่ที่ดับดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปแค่่นั้นเนี่ยเสข้างในมันเลยทำข้างในไม่มีตัวตนไม่มีตัวมันก็เลยปั่นปห。 ม。 ดเ。 ลย。 ไม่สนใจหน้าเกิดและน่าตั้งอยู่。 ของฟ้า้าแลบหรือแสงยิ่งห้อยคือจิตนั่นเอง。 ไม่สนใจหน้า。 น่าเกิดขึ้นตั้งอยู่。 แต่ใส่ใจว่าสิ่งใดที่เกิดขึ้นไปแต่ดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปสิ่งใดที่ที่เกิดขึ้นก็คือจิตนั้นเองที่เห็นจิตเป็นลูกยายาเห็นจ，ิ。 ตเป็นลูก。 เห็นเป็นแสงหิ่งห้อยและอากาศเพราะว่าตัวตนมันระเบิดหายไปแล้วเป็นความว่างแล้วก็เห็นจิตเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปเหมือนเห็นฟ้าแรกเกิดขึ้นระดับไปดับไปดับไปไม่ใส่ใจ。 มาเกิดขึ้นตั้งอยู่แต่ใส่ใจแต่เพียงว่ามีแต่ดับไปดับไปดับไปสิใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมีแต่ดับไปดับไปดับไปดับไปตั้งใจมันยามันเห็นตามนั้นแล้วคอยตามนั้นมันก็ระเบิดโลกธาตุ。 ในการยึดมั่นถือมั่นจิต。 หมดสิ้นไป。 แล้วมันก็จะเข้าไปถึงทำที่ไม่เกิดไม่ดับ。 ตอนที่ไม่เกิดไม่ดำแต่ความจริงก่อนที่จะเข้าไปถึงทำให้เกิดระดับมันไม่ติดอยู่ตรงผู้รู้。 ระเบิดกายระเบิดจิตไปแล้วมันสุดท้ายมันก็ไม่เหลือผู้รู้รอยเด่นออกไป。 หลวงปู่อำก็ทำอะไรไม่ถูกมันระเบิดกลายเป็นเบิดแล้วหมดสิ้นแล้วคิดก็หายไปแล้วแต่ผู้รู้รอยกระเด็นออกไปรออยู่ในอากาศผู้รู้รอยเด่นอยู่ในอากาศผู้อำธรรเกแม่จ้าตายตาก็ไม่อยู่กับท่านต้องรวจ。 แล้วก็ทำอะไรไม่ถูก。 ตามมหาบัวท่านมีญาณอย่างวิชายาอยากรู้ท่านเขียนจดหมายไปหา。 ลงด่วนเลยจะหมายไปหาหลวงปู่อธิบายขั้นตอนการปฏิบัติว่าให้。 ให้ปล่อยวางผู้รู้。 ไม่ปล่อยวางผู้รู้。 แล้วก็รู้ว่าท่านก็เลยไปวางผู้รู้ที่ลอยเด่นเป็นอิสระคือผู้รู้รอยเด่นอิสระนั้นเป็นวิชาและท่านทำอะไรไม่ถูกไม่ทำอะไรกับผู้รู้ที่รอยเด่นเป็นอิสระมาจากกายและจิต。 ท้ายท่านลงตามหาบัวเขียนจดหมายด่วนไปหาที่ตามหาบัวไม่ได้คุยกับว่า。 จดหมายด่วนไปหาหลวงปู่。 บอกว่าให้ปล่อยว่าให้ผู้รู้ที่รเด็ดวิชาเป็นอวิชา。 ไม่ปล่อยวางผู้รู้ไปว่าผู้รู้แล้วก็ที่พานตามหาวัวก็เดินทางไปที่วัดเลย。 ทางทางของการปฏิบัติก็คือรู้ที่อยู่ในอวกาศเราก็ไม่ต้องไปใสใส่ใจมันเห็นวามันเป็นแต่งเป็นแต่งเป็นของเลิประเสริฐอะไรเห็นอยู่แต่ไม่สนใจก็คือไม่เคยยึดถือมันเป็นแตแล้วมันก็จะความหมาย。 มีอะไรสงสัยอีกไหม。 หนูเห็นจุดนี้ค่ะหลวงตาที่มันเห็นกูรู้อยู่ในอวกาศนะให้เรความเพียร。 สตรีสมาธิปัญญาสรัตาความเพียรแจ้งทำความเพียรพระละห้า4ห้าฉันทะ。 จันทะใจรักมีใจรักมีวิริยาจิตวสามีความเพียรใจเข้าใจฝฝ่ายกับจิจดจ่อนะไม่ขาดสายอย่าทิ้งอย่าทิ้งอย่าปล่อยมือปล่อยใจจากพุทธเจ้าพระทางพระสงฆ์ที่พานจากหลวงตา。 เวลาให้ช่วยเหลือกันเกื้อกูลกันเหมือนเมื่อกี้ที，่，เ，ร，า，ฟ，ั，ง，เ，พ，ล，งthe land be for timeให้。 ครับับขญงานในชีวิตครับผ่านก็ทุกคนก็ช่วยเหลือกันทั้งหลายก็ช่วยเหลือกัน。 เกาะมือเกี่ยวใจกันเหนียวแน่นสุดท้ายทุกยากลำบากด้วยกันก็จะพากันรู้มาคนที่ผ่านไปด้วยกันเหมือนอย่างพุทธเจ้ากับลูกศิษย์ของท่านหรือหลวงปู่มา่านและโตกับลูกศิษย์ของท่านอาจารย์ของท่านก็ผ่านกันเป็นรูปที่พานไปด้วยกันเพราะว่าทุกยากลำบากมาด้วยกันไม่เคยทิ。 ้。 งก。 ัน。 สุดท้ายพรหลวงปู่มั่านบรรลุปนิพพพานก็ตอนอายุมากแล้ว。 ลูกศิษย์ทั้งหลายก็บรรรู้ที่ผ่านตามท่านเพราะว่าความรักกันความผูกพันกันความคุ้นเคยกันเหมือนญาติ。 ความคุ้นเคยกันคือเป็นญาติพุทธเจ้าตรัสเรื่องความคุ้นเคยความคุ้นเคยเนี่ยมันเป็นญาติอย่างที่ียดได้เป็นญาติอย่างยิ่งความคุ้นเคยเป็นญาติอย่างยิ่ง。 มันความรักการผูกพันการช่วยเหลือการเกื้อกูลกันปฏิบัติไม่ทอดทิ้งกันอาจารย์บรรลนิผ่านลูกศิษย์ก็บรรุผ่านตามเป็นแถวอย่，า。 งหลวงปู่。 กลับอาจารย์ของท่านคือพระเจ้าคุณอุบาลี。 พระเจ้าคุณอุวลีเป็นอาจารย์ฝ่ายปริยัติ。 เป็นอาจารย์ฝ่ายปฏิริยัติหลวงปู่บ้านท่านพระที่วัดสปทุมแล้วก็ไปฟังธรรมจากเจ้าคุณวาลีที่เป็นอีกวัดหนึ่ง。 เจ้าคุณบุรีวัดอะไรนะ。 เดินไปก็เดินไป。 พนมนิวาสเจ้าคุณลีท่านอยู่วัดพนมนิวาสเป็นหมาเปรียญเจ้าคุณ。 แล้วก็เก่งมีชื่อเสียงโด่งดังด้านเทศ。 บ้านก็จะไปฟังเดินเดินบ้านไปพักที่วัดวัดไปปทุมวนารามเดิมที่วัดสปทุมก็เดินไปฟังนะ。 เดินฟังนับถือเจ้าคุณบุรีเป็นอาจารย์ฝ่ายปริยัติ。 วันหนึ่งเจ้าคุณลีพิจารณาปฏิญาการปฏิญาการก็คือปฏิจาอุบัต。 มีนาปฏิจากหมู่บ้าน。 พี่นาว่าพุทธเจ้าตรัสรู้ยังไง。 ก็คือเหมือนกับต่อที่พระเจ้าวันวิสาขบูชานายย้อนมาตั้งแต่。 ตั้งแต่ท้ายของปฏิจาอุบาคือการให้เกิดมาแล้วมาแก่มาเก็บมาตายมาทุกเหตุใดจึงมาเกิดมาแก่มาเจ็บมาตายทุกๆย้อนมาวิชาหัว。 เจ้าคุณคดีท่านก็ไล่มาถึงว่าหาวิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารสังขารเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณวิญญาณเป็นปัจจัยเกิดน้ำรูปน้ำรูปเป็นปัจจัยเกิดสลายตนะสเววทานพบชาติชลานะทุกขโศกสร้างเสียใจครับแค้นใจว่าใจเกิดจากท้ายมาหัวหัวจากหัวไปจากหัวไปไปส。 ะดุด。 วิชาเป็นปัจจัยให้เกิดสังขารแต่งเป็นการคิดการพูดกระทำจะคิดปรแต่งออกมาก่อนถึงออกมาเป็นคำพูดและในการกระทำมันต้องคิดปรแต่งออกมาก่อนแต่การคิดปรแตแต่งโดยมีวิชาวิชาก็คือด้วยความยึดมั่นหรือมั่นมีตัวเรายึดมั่นถือว่าเป็นตัวเราเป็นของของเราและวงการให้มีควา。 มคิดผมแต่งแล้วก็พูดกระทำตามนั้นด้วยความยึดมั่นถือมั่นและนักการคิดการพูดกระทำถึงกระทำออกไปด้วยการยึดมั่นถือมั่น。 เพราะมันคิดมาด้วยความยึดมั่นถือมั่นโดยมียึดมั่นถือมั่นเป็นตัวเราเป็นผู้บงการในความคิด。 อะไร่มามาถึงอ่ะเนี่ย。 แต่พอท่านมาสะดุดว่าวิชาวิจัยเกิดสังขารสาขาวิจัยเกิดวิญญาณวิญญาณเป็นปัจจัยเกิดนามรูปอะไรยนะคือขันห้า。 แล้วท่านมาสะดุดว่าอ้าวแล้วต้องไปขันห้ามีสังขารกับวิญญาณอีกคือลูกเวทนาสัญญาแล้วก็สังขารวิญญาณ。 วิชาเป็นปัจจัยให้เกิดสังขารสังขาใจเกิดวิญญาณและวิญญาณเป็นปัจจัยเกิดน้ำรูปยนะคือขัดว่ามาบัญญัติอีกว，่，า，ล，ู，ก，เ，ว，ทนาส，ัญญาสังวิ，ญ，ญ。 าณ，ซ้ำกัน。 เคยสะดุดแล้วก็ถ้ากลับพี่นากลับไปกลับมาสุดท้ายไม่ได้ความ。 ก็เลยนอนลบตัวลงนอน。 ท่านก็คิดถึงลูกศิษย์หลวงปู่บ้านโตอยู่ที่น่าจะจำได้ก็คือทพระงามหรือสิงโตเลยที่ที่ลพบุรีเดินทางไปหาลูกศิษย์。 แล้วก็ท่านโดนปลดออกจากตำแหน่งด้วยเพราะว่าท่านไปค้านมีความเห็นคัดค้านรัชกาลที่หกที่ประกาศพาประเทศเข้าสู่สงครามโลกคร，ั。 ้งที่สอง。 ท่านเลยถูกปลดออกจากเจ้าคุณ。 ราชาคณะแล้วก็。 เป็นลูกป่าแกก่ๆธรรมดา。 คิดถึงลูกศิษย์หลวงปู่มากและเดินทางไปหาหลวงปู่มาก。 หลวงปู่มา่านบอกว่าจดวันที่ไว้บอกว่าวันที่เท่านี้เวลาเท่านี้ถ้าพี่จารนาแล้วมาติดอยู่ตรงนี้เรื่องเอาวิชาปัจจัยเกิดสาขาสาขาวิจัยเกิดวิญญาณวิยาเป็นปัจจัยเกิดขันห้าน้ำลูกอะไรนะแต่ทำไมขันหน้ามีสังขาวิญญาณอีกวิการในฐาหน้ากับสาวิญาณในไม่ได้ความพลาอยู่แค。 ่ตรงนี้ขเลย。 ลูกศิษย์ลูกศิษย์อยู่ถึงลพบุรีท่านอยู่กรุงเทพฯ。 วันเวลาเป๊ะหมดเลยแล้วที่ก็พิจารนาอย่างนี้จริงๆยอมรับ。 ยอมรับแล้วท่านก็เดินทางออกนอกประเทศไปเพราะถูกเปิดแล้ว。 ดีพอดีมีความเห็นงานรัชกาลที่หกเข้าท่านก็เลยต้องออกไปไปที่ประเทศไปประเทศเพื่อนบ้านไปอยู่พม่าเชียงตุง。 แล้วท่านก็พิจารณาปฏิญาการใหม่ตามที่หลบปู่บ้านชี้แนะว่าปฏิรูปบาทคือวิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารกรรมสังขารกรรมเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณกรรมมันเป็นสังขารวิญญาณที่เป็นชาติสุดท้ายที่มันชาติเป็นความโง่ตั้งแต่ชาติชาติติก่อนชาตินี้มันส่งผลเลยส่งผลมาให้เกิดชาตินี。 ้เป็นขันหน้านี้มันเป็นขหน้านี้เป็นกรรมเป็นวิบากกรรมเก่าของชาติก่อนนู้น。 ที่เป็นอวิชาในชาติก่อนนั้นมาเลยมาก่อให้เกิดขันห้า。 ที่ต้องมาเป็นรับผลของวิบากกรรมเก่าของชาติ。 ที่แล้วมาจากชาติที่แล้วนะในชาตินี้แก้อะไรไม่ได้แล้วเพราะไม่ขาหน้าแล้ว。 มันเป็นมาแล้วก็ต้อง。 มาแก่มาเจ็บมาตายมาไฟทาตแตกทรมาน。 เป็นชาติสุดท้าย。 แต่ยังยึดอีก。 ต้องไปแก้ไปเก็บไปตายไปทุกข์ทรมานอีก。 แต่ถ้าที่ยึดแล้วมันก็เป็นแค่。 วิบากขันธ์วิบากกรรมครั้งสุดท้าย。 มันแก้อะไรไม่ได้อันนี้มันเป็นของที่。 มันเกิดมาตามวิชาภชาติเก่า。 วิชาปัจจัยเกิดสาขากรรมสาขากรรมปัจจัยเกิดวิญญาณกรรมแล้วก็ส่งผลเป็นคณะเนี่ยมารับบาากขกรรมเนี่ยแต่ถ้าหมดสิ้นแล้วไม่ยึดอะไรแล้วก็หมดจบแล้วมันวิชาระดับปฏิตัวใหญ่เลยวิชาดับสาขากรรมก็ดับสถานกรรมดับวิญญาณกรรมก็ดับไฟเหมือนเปลวไฟสิ้นเ。 ชื้อ。 ไม่ไปไม่ต้องไปเกิดในร่างใดลงก็จบลง。 พระเจ้าคุณบุรีฟังหลวงปู่มั่นแจกแจงถึงใจไปเชียงตุงเลยไปทำความเพียรจารนาปฏิยาการคือปฏิจากไฟเกิดและไฟดับลงแกก่ใจก็นพาน。 อาจารย์บรรพายของลูกศิษย์แต่ลูกศิษย์แนะนำเจ้าคุณเป็นอาจารย์หลวงปู่มั่น。 หลวงปบ้านก็ไปชี้แจงหลวงปู่เสากตัซึ่งเป็นอาจารย์ท่าน。 ท่านว่าลูกวงพ่อสาวปฏิบัติดีก็เป็นเลิศทั้งศีนก็เยี่ยม。 พระธรรมวินัยก็เยี่ยมอาจารย์เราบรรรู้ธรรมขั้นไหนปรากฏว่าสยานไปปรากฏว่าหลวงพ่อสาวไม่ได้บรรรู้อะไรเลย。 ทำไมอาจารย์ไม่เป็นรู้อะไรที่ปฏิบัติดีทุกอย่างพอดีชอบปรากฏว่าสาวไม่รู้ตัวเองว่าตัวเองอ่ะอธิษฐานเป็น，ป，ั，จ，เ，จ，ก，พ，ุทธเ，จ้าไว้แล้，ว，ไ。 ม่，ได้ถอน。 ปฏิบัติโดยติดติดขัดติดขัด。 หลวงปู่หลวงปู่บ้านเลยรีบไปหาอาจารย์。 หลวงปู่มั่นอยู่ที่ถ้ำสาริกานครนายก。 หลวงปู่เสาร์อยู่ที่ไหนอุบลไง。 รีบเดินทางไปหาหลวงสาวาไปพูดเรียงๆไม่กล้าไม่กล้าแนะนำอาจารย์ท่าน。 สงสัยอาจารย์จะติดอะไรสักอย่างจนหลวงปู่เสจับทางได้บอกว่าเดี๋ยวนี้อาจารย์ให้บอเลยบอกว่าอาจารย์สงสัยจะติดพุทธเจ้าที่ถ่ายเป็นพุทธเจ้าไว้เลยฟังทำให้รู้เรื่องปฏิบัติธรรมไม่ถึงใจเพราะอธิษฐานว่าต้องรู้ทำด้วยตัวเองจะไม่บรรลุ。 ธรรม。 ต่อในการฟังธรรมของผู้อื่น。 ท่านเลยถอนอธิษฐานแล้วไปประเทศลาวเลย。 อยู่ประเทศลาว。 แล้วก็บรรลุอาหารที่พานที่ประเทศลาว。 สแล้วก็มณภาพที่ประเทศลาวนะ。 สาวอาจารย์ท่าน。 อาจารย์ท่านสรุปและหลวงปู่เสารกับคุณลีเป็นอาจารย์ท่านปฏิภาณก่อนก่อนหลวงปู่มาร。 แต่การชี้แนะของหลวงปู่หลวงปู่ม่านหลวงปู่บ้านบรรลุพระนาคามียังไม่บรรลุนิพพพาน。 ตอนนี้。 หลวงปู่มั่านบำเพ็ญเพียรปฏิบัติมาปกติพระนาคามีเนี่ย。 ที่ผ่านมาไม่เกินเจ็ดวันก็รู้แล้ว。 แต่ไม่ทราบเป็นเพราะอะไรที่เราลบเราก็ว่าเรารับไม่ผิดนะเพราะว่าเขาเขียนว่าสไว้เลยว่าปีนี้บรรลุที่ท่านฎีกาปีนี้บรรลุพระหารที่ถ้ำดอกคำที่เชียงใหม่ลบกันแล้วต้องสิบหกปี。 ทำไมมันนานขนาดนั้นไม่ทราบลูกศิษย์บรรลุใครก็ใครบรรลุที่ผ่านกันแล้วแต่ละปมันยังไม่บรรลุพาน。 ใช้เวลานานมาก。 นานมากจากพระนาคามีถึงอาหาร。 แล้วก็ถ้าบรรลุแล้ว。 พาให้ลูกศิษย์ตามกันเป็นแถวเลย。 ประเทศหลวงปู่ชอบฐานะสโม。 นา่งสมาที่อยู่ที่กุฏิของท่านสว่างไสวัยเจิดเจ้าไปทั้งโลกธาตุ。 หลวงปู่บ้านอยู่ในถ้ำดอกคำพร้าวเชียงใหม่。 อยู่ๆเหมือนระเบิดลงบึสนั่นไถวายไปพระโรกธาตุ。 หลชอบตกใจสมาธิของชอบที่สว่างไสวดับไปหมดเลยไม่ติดเลย。 หลชอบตกใจว่าศีลของท่านคงด่างทอยศีลของท่านปเนี่ยถ้าผิดพอะไรถ้าจะตำรวจศีลก่อน。 คนดอยแต่แล้วไม่มีไม่มีสิทธิ์ก็ได้เลย。 เกิดอะไรขึ้นเลยกำหนดจิต。 ขยายความรู้ออกไปกว้างขวางเห็นเทพเทวดาที่เป็นใหญ่ในชั้นฟ้าต่างๆ。 ถ้าจำไม่ผิดก็จะมีทั้งพระพรมลงมาหมดและบริวารลมหลปู่บ้านเต็มไปหมดเลย。 สว่างไปทั้งโลกธาตุเรื่องนี้ไว้。 ตอนเช้าไปบบาตกันเป็นแถวกลับมาหลวงปู่ชอบการล้างพระไว้หลวงปู่มั่านพระอาจารย์。 ขณะที่หลวงปู่ชอบก้มลเท้าให้หลวงปู่บ้านอ่ะหลวงปู่บ้านรู้แล้วบอกว่าถ้าชอบเมื่อคืนให้ได้บอกมาเดี๋ยวนี้。 กูชอบรู้ว่ามันรู้แล้วก็เลยเล่าให้ฟัง。 หลวงพ่อบ้านบอกว่าเมื่อคืนเราบรรลุภนพพานแล้ว。 แค่นั้นเนี่ยลูกผู้ชอบร้องไห้เป็นเด็กเลย。 ร้องไห้หูดังลไม่สนใจใครเลยหลวงปู่ชอบฐานะร้องไห้เป็นเด็กเลย。 พ่อแม่กูจานหนีผมไปแล้วหนีผมไปแล้วทิ้งผมแล้วทิ้งผมแล้ว。 ทิ้งผมแล้วทุกขยากลำบากมาด้วยกันออกมาด้วยกันทุกข์ยากเดินป่าเขามาด้วยกันลำบากพ่อแม่ครูบาอาจารย์。 นพานแล้วนพานแล้วที่ผมไปแล้วที่ผมไปแล้วร้องไห้。 รให้้เป็นเด็กหลวงปู่บ้านปลอบปลอบโยนตั้งนาน。 รอบยนต์ตั้งนาน。 เราก็บอกว่าเธอไม่ต้องห่วงไม่รักไม่ต้องกลัว。 ตั้งหลายอย่างปฏิบัติตามที่เราสอนอยู่。 พวกเธอทั้งหลายก็จะบรรทุกภได้เวลาไม่เนิ่นนาน。 ผสมที่ิมพูบ้านว่าไม่ช้าหลคุณชอบฐานะทั้งหมดก็หลังจากนั้นก็มนุษย์พนพพานหลวงปู่ตื้อ。 ก็บรรทุกวันนี้ผ่านติดๆกันเพราะสามองค์โดนธุดงค์ด้วยกัน。 หลวงชอบฐานนะเสมอหลวงปู่ตหลวงปู่แหวนสุจิโนสามองค์เป็นเพื่อนรักกันธุดงค์ด้วยกัน。 แต่ปรากฏว่าแล้วเราก็แยกกันบ้างไปในป่าแยกกันบ้าง。 แล้วมาเจอกันเพื่อนคุยกัน。 หลวงปู่ชอบฐานโมมบรรลุพันธณพิพพานแล้ว。 หลวงปู่ตเจย์ลุนพพานแล้วหลวงปู่แหวนไม่บรรลุ。 เสียใจ。 อาจารย์ก็บรรลุแล้วเพื่อนก็บรรลุหมดแล้ว。 เหลือตัวเองไม่บรรลุแล้วเขาจะกลับอีสานกัน。 หลวงปู่แหวนเลยไม่กลับขอ。 ทำความเพียนวิเวกที่เชียงใหม่เข้าป่า。 เพราะว่าเพื่บรรลุกันหมดแล้วแล้วตัวเองเหลือคนองค์เดียวไม่บรรลุเสียใจ。 เอาป่า。 ตอนที่หลวงปู่ตื้อหลวงปู่ชอบอยู่ที่อีสาน。 โลกกระภาพระเบิดดับไปหมดนั่นหวั่นไหว。 สองพันแล้วก็อีกองค์ก็เดินมาด้วยถ้าจำไม่ผิดถ้าจะเป็นผู้เหรียองค์。 บอกว่าอ้าวใครผ่านเนี่ย。 จะเป็นหลวงพี่ชอบหรือหลวงปู่ตเป็นคนกำหนด。 บอกว่าผู้เฒ่าแหวนบรรลุภนิพพานแล้วแค่่นั้นแหละเพื่อนยกมือท่วมหัวกันหมดเลยผู้เฒ่าแหวนนพพานแล้วผู้เฒ่าแหวนนพพานแล้วดี，ใ。 จกันใหญ่。 เพื่อนบรรลนิพพาน。 หลวงลผ่านเท่าเรียกว่าผู้ท่า。 ทุกคนรักกัน。 รักกันกลมเกี่ยวกันช่วยเหลือกัน。 ทุกอย่างลำบากมาด้วยกัน。 หลวงปู่มั่านตัวตั้งแต่อนนาคารมีกว่าจะอรหันต์ต้องเป็นสิบกว่าปีปีลูกศิษย์ก็ไม่ทิ้งอาจารย์อาจารย์ก็ไม่ทิ้งลูกศิษย์。 นี่แหละที่บอกว่าจับมือให้แน่น。 มือจับมือใจเกี่ยวใจอย่าให้หลุดรถไฟเที่ยวสุดท้าย。 บรรลุก็บรรลุด้วยกัน。 อย่าปล่อยให้หลุดอย่าปล่อยให้หลุดมึงอย่าปล่อยใจ。 พระพุทธเจ้าที่ลูกศิษย์ลูกศิษย์ก็ไม่ทิ้งพระพุทธเจ้า。 หลวงพ่อู่บ้านไม่ทิ้งอาจารย์ท่าน。 ไม่ทิ้งลูกศิษย์อาจารย์ท่านและลูกศิษย์ก็ไม่ทิ้งท่าน。 สุดท้ายพากันที่ผ่านมามากมาย。 ตั้งหลาย。 ทุกอย่างลำบากมาด้วยกัน。 อย่าทิ้งกันอย่าแบ่งแยกกัน。 รถไฟเที่ยวสุดท้ายครับขึ้นรถไฟไปลำเดียวกันแล้ว。 อย่าปล่อยมืออย่าปล่อยใจจากสติสมาธิปัญญาศรัทธาความเพียรจากพระพุทธเจ้าจากพานจากพระ่อแม่ครอาจารย์。 บรรลุก็บรรรู้ไปด้วยกัน。 เราชื่อว่า。 เราจะพาพวกท่านทั้งหลาย。 ไปจุดจุดหมายปลายทางไปเที่ยวสุดท้ายยนี้ถ้าแผ่นดิน。 กบหน้าลมหายใจเฮือกสุดท้ายนั้นไปแล้ว。 ก็หมดโอกาส。 แต่บัดนี้。 ฟ้าประธานให้เราได้รอดตายมา。 ได้กลับมามีลมหายใจ。 ให้โอกาสเรา。 มันก็เป็นโอกาสทองของพวกท่านไปๆกัน。 เราเกือบตาย。 แต่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งหลายว่า。 เราจะไม่ตายเที่ยวนี้。 เราจะไม่ตาย。 เราจะหาย。 เราจะรอดตาย。 แล้วจะพบทำให้เกิดไม่ตาย。 จะพบทำให้เกิดไม่ตาย。 ตลอดได้พบทำให้เกิดไม่ตายพวกท่านก็จะได้พบทำให้เกิดไม่ตายในเร็ววันเหมือนกัน。 อย่าทิ้งพระพุทธเจ้าอย่าทิ้งทำ。 อย่าทิ้งพ่อแม่ครูอาจารย์อย่าทิ้งสติสมาชิกปัญญาศรัทธาความเพียร。 แค่ไฟ้ายเสียงเรื่อง。 ส่งไปให้แล้วนั่นแหละสามฝ่ายนี้ก็พอเพียงแล้ว。 ปลวันวิสาขบูชา้า。 และฝ่ายอะไรได้เรียนรู้。 การปฏิบัติคือการเรียนรู้ความจริงสองฝ่ายที่ส่งไป。 แค่สามฝ่ายนี้ก็พอเพียงนะฟังซ้ำ้้ำ。 และปฏิบัติตามอย่าทอดทิ้งอย่าเว้นวรรค。 อย่าเว้นวรรคอย่าทอดทิ้งอย่าปล่อยมืออย่าปล่อยใจให้ห่างไป。 ต้องติดไว้ประชิดไว้。 ไม่กล้าอยู่เรื่อยๆเพราะเวลานี้เป็นช่ว่วงเวลาสำคัญ。 เราเพิ่งหายป่วย。 แล้วก็พิจารณาทบทวนธรรมที่เกิดขึ้น。 ที่ตั้งอยู่ระดับไป。 ค่อยๆลงแก่ใจ。 ลงแก่ใจลงแก่ใจไม่ทำเกิดตายและทำให้เกิดตาย。 เพราะว่าพระนพานมันฝากตาย。 สวัดี。 ตาย。 มันเลยไม่เห็นทำให้เกิดไม่ตายความจริงมันอยู่ในมิติมันอยู่ใน。 ในมิติเดียวกันไม่ใช่มีคนละมิติไม่ใช่ว่ามันมีทำเกินตายไอ้ทำให้เกิดไม่ตายหายไปที่ทำให้เกิดไม่ตายทำเกินตายหายไปไม่ใช่มันอยู่ด้วยกันนั่นในครั้งที่ทำเกินตายให้ทำให้เกิดไม่ตายก็อยู่ตรง。 นั้น。 มันอยู่ในที่เดียวกันแต่เราถูกสังขารหลงสังขารมาบางหมดด้วยความด้วยความรักความห่วงใย。 ความกังวลความงกขี้งกขี้โลกภขี้โกรธขี้หลงขี้หลขี้หวงขี้ห่วง。 เอาไปกินทั้งหมดมันบางหมด。 บางมันเลยไม่เห็นทำให้เกิดไม่ตาย。 นัแหละ。 การพิจารณาให้ดีมันไม่ได้อยู่ห่างกันมันไม่ได้อยู่ใกล้กันแต่มันไม่ใช่สิ่งเดียวกัน。 ท่านจะพบความจริง。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งหลายท่านก็พบความจริงแบบนี้มาแล้ว。 หลปูว่าท่านก็วีดีโอคอน。 โทรไปหาหลวงตาตอนป่วยหนักงานวันเกิดท่านหลวงตาเตรียมตัวจะไป。 รักกับผบผบเด่นดำรงศักดิ์กิติประพสน์ไว้เรียบร้อยแล้วแต่ถึงเวลาลูกตาป่วยหนักเลยไม่ได้ไป。 ว่าจะพาไปช่วยท่านเลยได้แต่ส่งปัจจัยไป。 อืม。 ผู้ว่าก็เลยรู้ว่าป่วยก็เลยโทรศัพท์วีดีโอคอนมา。 แล้วก็สอนธรรมะสดเลย。 ก็เมื่อคืนนให้พวกเราดูกันไปทีแล้วก็ส่งไปในlineกลุ่มแล้วคิดหวังว่าพวกเราจะได้ดูกันแล้ว。 ก็ส่งไปให้ทุกกลุ่ม。 ของหลวงปู่ว่านที่วีดีโอคอนโทรมคุยแล้วก็ของหลวงปู่ปุดดาถามว่าลงเมื่อคืนก็เปิดให้ดูกันอีกรอบนึงแล้วแล้วก็ส่งให้ทุกท่านท่านคงได้ดูกันแล้วถ้าเราไปนะดีของหลวงปู่ว่าแล้วก็หลด่าเอาไปพี่นาตามที่ลูกตาพูดใหม่แล้วก็ท่านจะเข้าใจการปฏิบัติมันก็จะง่าย。 ขึ้น。 ดีกว่าพวกท่านปฏิบัติโดยไม่รู้ทางไม่เห็นทางไม่รู้ปฏิบัติไปไหนไม่รู้ปฏิบัติอะไรปฏิบัติเพื่ออะไรแล้วมันสิ้นสุดมันจบอย่างไรไม่รู้เรื่องสักอย่างเลยแบบนี้แล้วมันแย่แล้วแย่มากมาก。 จะเดินทางไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน。 ไปทิศไหนไปอย่างไรถนนสายอะไรอย่างนี้ก็แย่มากๆเลย。 จะเดินทางมาต้องรู้ว่าสุดท้ายมันจบแล้วมันจบตรงไหนจจำไร。 ทางมันเป็นอย่างไรจะต้องเดินไปตามทางเส้นไหนเมื่อมันจบมันจบอย่างไร。 ไม่ว่านะว่าที่ท่านวีดีโอคออนโทรมาหาเราที่แจ้งงแจกแจงไว้หมดแล้วกับหลวงปู่ปุดดาแล้วมันมีไฟล์หนึ่งก็ขอหลวงปู่ดูนะทุรที่ตอบปัญหาทำยาวมากเลยเกือบสองชั่วโมงต้องคนที่อดทจริงๆมีสมาธิจริงๆในการฟังรวมฟังสามฝ่ายนี้ก็พอ。 แล้ว。 หลวงหลวงปู่ปุดดาแล้วก็。 ว่าแล้วก็รอที่ตอบไปหาธรรมะได้เสียงเองประมาณเกือบสองชั่วโมง。 ถ้าคนมีสมาธิตั้งใจฟังดีๆก็จะเข้าใจ。 สามฝ่ายนี้ความจริงมันก็คือมีกันก็คือแต่ไม่มีเสียงหลวงปู่เป็นเสียงอ่านของคนอื่นคือคิดคือพุทธคิดคือพุทธเสียงอ่านคนอื่นแต่ที่เสียงตอบปัญหาทำที่หลวงพูดตอบปัญหาพระที่มาถามเป็นเสียงหลวงปู่เองน่。 าฟัง。 ฟังยากสักหน่อยแต่ตั้งใจฟังว่าจะให้ผลได้รับผลสำเร็จ。 ตั้งใจฟังนะมาตั้งใจฟังสงสัยไหมมีไหม。 ท่านรักได้เต็มที่ไม่ต้องห่วงไม่ต้อง。 มีอะไรสงสัยสักเต็มที่มีไหม。 ไม่มีก็ไปทำความเปลี่ยนกันหวังก็มีด้วยประการรัชนีขอคุ้มครลงคุ้มครองประการ。