(翻译) 实际上这可能是关于龙达生病时候的事情，从他病情加重的时候就开始和西拉聊了。虽然知道他生病了，但是很多事情，我们不是医生，去了也做不了什么，而且也无法一直陪护。龙达的病情开始加重时，西拉打电话来说让我帮忙祈祷一下。 我心里想，“我已经尽全力祈祷了。” 这不是祈祷能够解决的，已经祈祷到极致了。结果还是这样，结果非常糟糕。在线的医生也打电话来，所以我早上就去美达巴差拉医院探望龙达。看到的景象，和西拉说的一样，我们都一样。因为我们从未见过龙达病情如此严重的样子，开始变得不一样了。我们知道他已经不一样了。但一方面，这也有好有坏。好处是，去年，不，今年，就像我们更清楚地看到了真相。去年，我的母亲也遇到了同样的情况，突然就倒下了，没有任何准备，我们也没有提前知道太多。经历过这样的情况，感觉就像提前演练过一次。这次再遇到，虽然还是会惊讶，但上次是母亲，而龙达，如果我们比较一下，就像我之前和大家说过的，他就像我的父亲一样，大家就像我的亲兄弟姐妹。 当两位恩人，母亲和父亲，同时倒下的时候，那一刻，真的会感到震惊，会失魂落魄。而且龙达的情况并没有好转，反而越来越糟。这时，我的内心开始动摇。尤其是在龙达问我在哪里的日子，早上问我在哪里，中午问我在哪里，下午也问我在哪里。尼维特哥打电话来，所以我下午决定开车再次来到曼谷。情况已经很糟糕了，龙达早上告诉维医生，如果他不行了，他只能靠意志力支撑。 听到这些，我们也很难过，但不知道该怎么办。因为一切并不取决于我们，我们无法让事情按照我们希望的方向发展。无论是医疗团队，还是龙达的弟子们，大家都祈祷情况能够好转，让他恢复正常，但情况却越来越糟。 见到塔拉医生，情况很糟糕，只能互相鼓励，互相微笑。见到拉哥几天，也只能做到这样，互相微笑，然后希望情况会好转。但最终，情况并没有好转。 过去，龙达总是告诉我，如果一个人倒下，必须有人立刻顶替上来。那时我还在线上和西拉说，这次好像大树倒了，小树无法长大。但我们自己也感觉，现在我们这棵树还太小。如果这棵大树倒了，我们知道自己可能也活不下去。我们这棵小树可能活不下去。因为，好吧，在初期、中期，或者后期，都还可以勉强互相扶持。但在最后阶段，我们自己也知道，我们不够坚定，我们的知识很模糊，我们很清楚这一点。 有很多时候，在他生病的时候，每次我们有什么知识，或者理解了什么，都会向龙达请教，“龙达，是这样这样吗？” 这是为了避免发生任何错误。他会补充这些。但在龙达不在的时候，就不知道该问谁了。即使我们理解了一些事情，也会开始犹豫怀疑，到底是不是这样。在这样的感觉下，我们知道自己的方向不明确。而且，在他生病的时候，还有人会问一些关于因果的问题。有龙达在的时候，我们还能大胆地回答那个人，因为我们感觉有依靠，背后有靠山，可以帮我们确认是不是这样。但当他不在的时候，当别人问起，我们不知道该问谁，所以不敢肯定地告诉别人是不是这样。在这种感觉下，我知道如果龙达不在，我可能活不下去。肯定会死。而且最终，回头看，不是一个人死，而是会带着大家一起死。 总是说，如果第一波浪潮冲上岸，后面的浪潮也会跟着冲上来。但如果第一波浪潮在途中消失了，我们都知道后面的浪潮肯定会死。我们自己肯定活不下去。我心里很清楚，在最后阶段，我们不够坚定，我们很模糊。不需要问别人，我们知道自己不坚定，知道自己活不下去，肯定活不下去。 幸运的是，他回来了。他回来后，我们就像和尼维特哥以及这里的女修行者们商量的那样，请求他，我直接说，如果放任我不管，我肯定活不下去，其他人也活不下去，都会死。为了让他能够延续生命，造福佛教，不是为了任何人的利益，因为我们知道自己很迷茫，在最后的阶段。好吧，一切都按照它的心意发展。我们看到他恢复了健康。 但在他开始恢复的这段时间里，我们知道在最后阶段，我们不够坚定，我们很模糊。龙达也解释了很多，发生了什么事情，发生了什么。听了之后，我们知道自己在最后阶段不够坚定。他说真正的佛法必须在勇于面对的地方修行。佛法是不会动摇的。用“勇于面对的佛法”这个词来形容，当说出什么的时候，如果那是勇于面对的佛法，就不会动摇任何东西。但我们感到动摇，说明我们在最后阶段，在某些方面很模糊，存在疑惑。 龙达说，现在他恢复了，但大家都像是共同旅行的人。他恢复了，但他仍然带领我们一起前进。这就是歌曲“不要放手”的由来，那是一段重要的时期。他说这段时间很重要。我一直有机会和他交谈，从他刚恢复的时候，他的声音很小，说不太清楚，但他解释了很多，关于最后一块拼图，那块缺失的拼图，让我们不够坚定，让我们说出的佛法不够坚定。他开始告诉我们那是什么。但这段时间的好处是，不仅仅是他告诉我们，他自己也在思考这些事情。所以才有了“不要放手”这句话。之前就像是，走着走着，然后他再回头解释给我们听。就像一个人站在山顶，或者接近山顶，而另一个人在山脚下，告诉我们应该往哪里走。但现在我感觉不一样了。现在就像是他走在前面，其他人跟在后面。即使遇到泥潭、荆棘或者带刺的东西，我们也不会独自乱走。或者遇到岔路口，如果是以前，我们会觉得必须自己决定走哪条路，有时会做错误的决定，走进了泥潭。但现在我们感到不需要自己做决定，因为大家一起走。 一起走的好处是，当到达紧要关头，比如有岔路口的时候，他会带领我们通过，我们不需要记住路。以前我们感觉像是用记忆，然后按照记忆走，走到记不住的路，就会开始迷茫。但现在感觉不是这样，一起走，不是靠记忆，而是从现实中学习这些路线。就像之前和大家解释过的，就像我们进森林，我们和他一起走，在走过每个阶段的时候，我们不需要用记忆，因为我们会知道在这个阶段，有什么树，岔路口在哪里。过去之后，这些记忆会变成现实，我们会用这些现实来记忆。但在过去，我们用记忆来引导，然后去寻找现实。最后，大树倒了，只剩下记忆，因为现实开始消失了，开始困惑了。我们自己也开始困惑。我感觉自己开始动摇的时候，我知道很多人可能也和我一样，开始变得软弱。这取决于每个人内心的坚定程度。 这些会反映出，现在的这段时间，我们不要放手。在某些时候，可能会比较困难，可能会在泥潭里，可能会比较黑暗，但至少我们确信有人带领，还有团队一起跟随。这和之前不一样，之前是大家各自走，按照龙达给的 GPS 走。就像各自按照自己的记忆走。然后就开始左、右、前、后，按照自己记住的 GPS 走。如果记错了，就走错路了。明明告诉要往北走，但 GPS 却往北，而我们记住的却是往南，结果就把我们带到南方去了。所以才发生了各种各样的事情。 所以当他恢复的时候，就像是重新设置了很多东西。好吧，我们用记忆引导现实的这段时间已经过去了，无法改变了。所以就像龙普笃说的那样，佛法不在过去，不在未来，而在当下。现在，情况已经变成这样了，你应该学习现在的现实，不要去在意记忆。我们不用担心会忘记记忆，因为如果将来变成龙达，生病的时候就会忘记。但现实不会消失，我们得了什么病，不会消失，但记忆会消失。这些让我们应该重新记录，我们不清楚的终点，让我们内心不够坚定的佛法，是什么。龙达最后说是“嗔恨”，是“嗔恨的症状”。嗔恨的症状，有些人可能不常听到。嗔恨就是“缘起”，我们背诵的“无明缘行，行缘识”等等。 但是，龙达说，这些佛法，不是自己创造的佛法，而是所有佛陀都必须遵循的道路。无论是龙普索、龙普曼、昭坤乌巴里，还是龙普笃，以及其他许多人，都必须遵循这条道路，就是思考“嗔恨的症状”，或者“缘起”。 这些让我们开始重新学习细节，真正思考“嗔恨的症状”到底是什么。因为过去我们主要依靠理解和记忆。最后，龙达这样，我们就开始动摇了。 龙达说，最终，必须找到真相，真相就是我们真实的生活，真相不是什么，不是自然的真相，而是我们真实的生活，到底是什么，是什么是因果关系。所以想起了过去，龙普说，现在龙达分享了两位老师的故事，龙普万和龙普布达。过去，龙普万不会提到涅槃，他会用“受苦的人”这个词，以及摆脱痛苦的原因，他用“消除烦恼”这个词。但他总是教导，到底是什么，是什么痛苦让我们感到痛苦。 最终，我们会回头寻找生活中真实的痛苦，那些隐藏的痛苦。他说修行就是不要逃避现实。苦、乐，如果内心感到痛苦，就要承认内心感到痛苦，才能找到它的原因，才能知道它到底从哪里产生。在过去的一段时间里，在失去等等，生病等等的事情上，我确实感到痛苦。最终，我们开始回头看，这些都是现实，你不需要从记忆中获取，因为它们真实地发生了。龙普万说，“所有众生的痛苦，都来自于出生”。如果从这里开始，就会开始思考，这些出生的原因是什么，是什么让我们，是什么仍然在心中流转，创造了痛苦，让我们出生为这样的生命。 最终，当我们开始思考这个问题的时候，龙达也解释了这些。我记得在卫塞节那天，龙达给我解释了两个小时，并且在国外再次重复了一遍，全国都再次重复了一遍，他的声音都没有了。在他的住所，也只解释关于“嗔恨的症状”，它是如何运转的，他是如何思考的，他发现了什么，他内心深处是什么。我们开始看到，即使是他自己，也在思考他现在所经历的事情，然后才将其带入到“缘起”中。所以痛苦才是真正的痛苦，用于思考的症状才是真正的“嗔恨的症状”，不是从记忆或理解中创造出来的。这时我们才开始明白，如果这样，所有众生的痛苦都不一样，因为他们的执着不一样，他们的执取依附于不同的事物。如果一个人有孩子，他就会依附于孩子的痛苦，如果有丈夫就会这样，如果有母亲就会这样，如果有其他东西就会这样，如果没有什么，就会依附于自己，依附于什么。我们开始明白，每个人的情况都不一样，在每一个将要在出生中被创造出来的痛苦的灵魂中，都是不一样的。最终，让他们回过头来思考，最终我们会知道，我们现在所拥有的出生，我们所获得的生命，无论是人，还是其他，就像坐在这里，没有蚊子，有蚂蚁，等等，这些都是他们获得的生命，他们的出生。最终我们回头看，在出生之前，是什么，是“有”。 我们背诵的“无明缘行”，每天都在背诵，但最终这些变成了进入记忆的背诵，我们从未将这些拿出来，在现实中展开。最终我们才会知道，它位于这个循环的哪个阶段，最终到达“苦、悲、愁、恼、死”的阶段，这是“嗔恨的症状”的循环的尾巴，我们从未，龙达说，我们从未追溯到它的源头，它的根源在哪里。他说，最终，在获得我们的出生之前，是“有”。“有”就是我们心中的“有”，我们的想法，如果我们想到什么，担心什么，这些都会在未来创造“有”。如果我们从这种生命中死去，我们肯定会根据我们所想的而“有”。如果我们想到什么人，担心什么人，或者担心什么事情，这些都会在心中创造“有”，持续不断。“有”的出生，每个人都不一样，它会根据我们的执着而变化，所以才说执着变成了依取。它就是创造“有”的原因，就是执取，执着于什么，担心什么，它就会根据那种执取而变化。现在如果我们尝试追溯，依取从哪里来，它的根源是什么，就是他们说的“无明集起缘依取”，它的根源就是“贪爱”。贪爱有“欲贪”，有“有贪”，还有“无有贪”。“欲贪”不只是指情绪，而是指我们在色、声、香、味、触、法上的依恋，依恋于我们的眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、思想。这些才被称为对外部事物的贪爱，也就是“欲有”。如果执着于这些，就会按照刚才说的“有”来走，就是“欲有”，它不在那些梵天的境界里，它的名字就是“欲有”，依恋于什么，它就会根据那种状态而变化。还有“有贪”和“无有贪”。“有贪”就是我们想要得到某些东西，比如我们感到自己还没有通过，还缺少某些东西，还没有证悟佛法等等，这些都是“有贪”，想要得到我们没有的，不完整的，那就是所有的欲望。还有“无有贪”，就是不想要，不想要成为，不想要做好人，不想要做坏人，不想要成为那样，不想要死亡到来，不想要，这些都是“无有贪”，它们会引起，让我们追溯到贪爱的根源是什么。在这些事物中，我们会知道，这些都来自于我们的感受所带来的快乐和痛苦。每个人都必须寻找和需要，快乐才是最重要的。现在我们知道了，他们说最终快乐是不稳定的，它是不持久的，它是和痛苦相伴的。但是，当我们回头看自己的内心，即使我们在修行，我们也想要永久的快乐，那就是涅槃。这和别人没有什么不同。最终，我们从未后悔自己这样迷失过，因为佛陀，我们的至高导师，也曾经这样误解过，如果修行下去，总有一天会找到没有痛苦的快乐。 所以，当我们回头看自己的内心，我们也会开始感到，我们也渴望那样，和其他人没有什么不同。当我们开始思考自己，我们会感到，别人不是问题，其他事物不是问题，以及我们曾经拥有的那些，那些条件，那些事物，那些群体，那些整体，我们开始不再在意，我们开始只在意这些。最终，它和任何人无关，它只和这个有关。 当我们知道这些是从快乐和痛苦产生的，来自于感受，我们就会开始追溯到，这些感受是从哪里来的。最终我们会知道，它来自于接触，接触不只是指触摸，接触的意思是“碰撞”。碰撞没有几种，在我们的生命中，只有眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、思想，它们会发生碰撞，然后变成感受，然后变成贪爱、依取、有、生等等。我们会知道，它的根源是，在他们所说的“处”，我们在背诵的，但经文里写的是“六处”吧，如果我没记错，但它就是眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、思想，它们在当下碰撞，然后沉迷于此。当我们看手机，或者看其他让我们感到快乐的东西，那就是碰撞，但碰撞不是只有碰撞，它还变成了依取，变成了“有”，变成了“喜悦”等等，那就已经太长了，那是队伍的尾巴。但实际上，它是当下发生碰撞，然后消失，碰撞然后消失，碰撞然后消失，最终什么也没有。但是众生，甚至是修行者，碰撞之后，肯定不会只停留在碰撞，肯定会有各种各样的依取。这些才变成了感受的根源。如果我们回头去看“处”，它有什么，最终还有“名色”，如果我们背诵，“名色”是什么，它就像我们的五蕴，我们所拥有的生命。在整个世界中，在整个宇宙中，它都无法逃脱“色”和“名”。它会显现出来，无论是树木、山脉、星星、太阳，还是整个星系，或者是宇宙中的尘埃，这些都有它的“色”和“名”，让它以这种方式存在。所以在我们的五蕴中，我们也必须承认我们是人，但我们也生活在这个地球上，地球也还在这个宇宙中。最终，他们才总结说，最终，在五蕴之前，它在“色”和“名”的范围里。最终，佛陀又追溯到，在“色”和“名”之前，它们是从哪里产生的。最终他没有写，它是“行”，然后是，它先产生“识”，然后才是“行”。龙普昭坤乌巴里，当他思考到这里的时候，他感到困惑，为什么它和五蕴中作为“行”和“识”的东西重复了。但是龙普曼补充解释说，它是“行因”和“识因”。我们的五蕴是一种生命，它是来自我们所做之事的残余因果，我们才变成了这样，我们无法改变，因为它已经获得了，他们不接受退货。但是，“行因”和“识因”，就是在当下创造“有”的，不断创造新的“有”。所以他说，当我们开始明白这一点，它真的不一样。如果我们现在依附于什么，然后感到它是一种变化，或者是什么，我们就知道，这就是“行因”、“识因”，它会带领我们走向最后的结局。最终我们开始明白这一点，开始寻找。最终，我们找到了队伍的源头。最终，“无明”才是罪魁祸首。过去我们都明白，“无明”是什么，意思是“不知道”，如果我们听过上千集的故事，没有人不明白“无明”是什么。最终大家都记住了，它是“不知道”，是不知道“没有自我”，我们也记住了“没有自我”，最终“没有自我”是真理。 但是在它是记忆的时候，但当它真实发生的时候，这些都消失了。当我们要挣扎着去寻找某些东西的时候，这些知识都不存在了，一点也不存在了。最终我们才知道，“我只是记住了而已”，因为现实是这样的，但是记忆无法应用到现实中。 最终，我们开始，我不需要记住太多了，开始放弃这些记忆，我们开始研究它的真相。真正被称为“无明”的东西是什么，我们记忆中的，从别人的讲述中记忆的，它是这样的，它是那样的，它是什么样的，它的特征是什么。 在过去的一段时间里，龙达才强调为什么要去听龙普布达的教诲，幸运的是，我们对“无明”等等感到困惑，因为当它死去，我们不知道，它从哪里来，我们不知道。最终龙普布达说，在戒律等等中，他们说只有“无明缘行”，到此为止。但是他说，“无明”是从“心”产生的。最终我们才开始意识到，这还不是最后的根源。最终我们知道，“无明”是从“心”产生的。如果说“明”和“无明”是一个东西，但它从不同的“心”产生，我们才开始知道，我们感到我们必须熄灭“ --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- จริงๆก็คงเรื่องตอนหลวงตาป่วยก็คงคล้ายๆก็ได้คุยกับพี่ศิระตั้งแต่ตอนท่านอาการหนักๆแต่ก็รู้แล้วแหละว่าท่านป่วยแต่ว่าหลายๆอย่างก็ก็เราไม่ใช่เราไม่ใช่แพทย์เราเข้าไปมันก็ไปทำอะไรแล้วก็พี่เฝ้ามันก็เฝ้าไม่ได้ก็ตอนที่หลวงตาท่านเริ่มอาการหนักๆที่ศิ。 ระก็。 ก็โทรมบอกว่า。 ช่วยอธิษฐานหน่อย。 ผมคิดในใจว่า。 กูอธิษฐานจนมันสุดแล้วมัน。 ไม่ใช่ที่ิฐานก็ธิฐานสุดๆแล้ว。 คือผลมันออกมาเป็นแบบนี้ผลมันออกมาแบบ。 มันเวิร์คเคสหนักนะพี่หมอที่พี่หมอ。 lineก็โทรมาก็เลย。 เช้าก็เลย。 เข้าเข้าไปเยี่ยมหลวงตาที่ที่โรงพยาบาลเม็ดปากอะไรก็。 จะเจอภาพแล้วก็เหมือนที่ที่ศิลาบอกนะเราก็。 ไปเหมือนกันเพราะว่าเราก็ไม่เคยเห็นสภาพลวงตาที่ที่อาคารแบบหนักขนาดนี้ที่แบบเริ่มเริ่มแบบไม่ไม่เหมือนเดิมแล้วเราก็รู้แล้วไม่เหมือนเดิมแล้วก็แต่ส่วนหนึ่งก็คือมันก็มีทั้งข้อข้อดีแล้วก็ข้อเสียคือข้อดีของมันเนี่ยก็คือในปีที่แล้วเนี่。 ยคือ。 กปี่นี้ยคือ。 มันก็เหมือนกับ。 เราก็ได้เห็นความจริงมากขึ้นคือปีที่แล้วผมก็แม่ผมเองก็เจอแบบนี้เหมือนกันก็คืออยู่ดีๆก็คือร่ว่วงไปแล้วก็โดยที่ไม่มีการตั้งตัวแล้วเราเองก็ไม่มีการรู้ล่วงหน้าอะไรมาก่อนซึ่งคือถามว่าพอได้เกิดในเคสแบบนี้คือถามว่ามันมันก็คงแบบเหมือนค。 งได้。 ได้ซ้อมมาก่อนแล้วรอบนึงคือออกมาในรอบนี้มันก็แต่ว่ามันก็ถามว่าตกใจไหมเมื่อคือก็อันนั้นก็คือแม่แต่หลวงตาก็คือถ้าเราเทียบกันในที่เราอยู่เหมือนเหมือนที่ผมเคยบอกกับทุกคนไปแล้วคือท่านก็เหมือนพ่อผมคนนึงแล้วก็ทุกคนก็เหมือนพี่เหมือนน้องของของแท้ๆของผมเอง。 เนี่ยเวลาที่มันผู้มีพระคุณสองคนที่ทั้งฝั่งแม่ฟังพ่อเนี่ย。 ร่วงไปพร้อมๆกันเนี่ย。 พอไปถึงเวลานั้นมันก็。 มันก็ก็ชอบเหมือนกันคือคือเปเหมือนกันแล้วก็。 แล้วทหลวงตามันมันมันไม่ได้ดีขึ้นมันยิ่งแย่ลงไปอีกยิ่งยิ่งแย่ลงไปอีกก็ที่นี่ก็เริ่มเริ่มในใจเราเองก็เริ่มไม่มั่นคงและยิ่งในวันที่หลวงตาท่านท่านท่านถามหาว่าผมอยู่ไหนคือเช้าท่านก็ถามว่าผมอยู่ไหนกลางวันก็ถามว่าผมอยู่ไหนเพราะตอน。 บ่าย。 ก็ถามว่าผมอยู่ไหนพี่นิเวศน์ก็เลยโทรโทรไปก็เลยบ่ายเลยตัดสินใจขับรถเข้ามาที่ที่กรุงเทพฯอีกรอบนึงก็กับอาการก็แย่แล้วท่านก็เลยบอบอกว่าบอกพี่หมเวตอนเช้าว่าแบบถ้าท่านท่านไม่ไหวแล้วท่านอยู่ได้ด้วยกำลังใจเลย。 ฟังไปแล้วมันก็เราก็。 ไปเหมือนกัน。 แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงเพราะว่ามันทุกอย่างมันไม่ได้ไม่ขึ้นอยู่กับเราว่าเราจะไปสามารถทำให้ให้ทุกอย่างมันมันมันเป็นไปไปตามที่เราหวังได้เพราะว่าทั้งคณะแพทย์ทั้งลูกศิษย์หลวงตาในก็ทุกคนก็อธิษฐานกันว่าจะให้มันดีขึ้นให้ทฐานกลับมาเป็นปกติแล้วเนี่ยแต่สภาพมั。 นเนี่ยมันกลับ。 ลงไปเรื่อยๆ。 เจอพี่หมอธระวันที่วันที่แย่ๆก็ช่วยยังไงก็ได้แค่ว่าให้กำลังใจกับพี่หมอยิ้มกันก็ได้แค่นี้ไปเจอพี่ละกี่วันทำได้แค่นี้คือยิ้มให้กันแล้วก็เดี๋ยวเดี๋ยวคงน่าจะดีขึ้นก็ได้แค่มีความหวังวามันน่าจะดีขึ้นแต่ว่าสายมัน。 กลับ。 มันกลับไม่ดีขึ้น。 ในในพวกนี้คือสมัยก่อนเนี่ยหลวงตาท่านก็จะบอกผมเสมอว่าถ้าหนึ่งคนล้มไปเมื่อไหร่เนี่ยมันต้องมีคนขึ้นมาแทนที่ได้ทันทีซึ่งก็ตอนนั้นก็ยังlineไปบอกพี่ศิรานะว่าครั้งนี้มันเหมือนไม้ใหญ่เนี่ยามันามันไม่เออเนี่ย。 ไม้เล็กมันจะโตไม่ได้。 แต่เราเองในความรู้สึกเราเนี่ยเราเราก็รู้ว่าในเวลานี้คือต้นต้นของเราเองมันก็เล็กถ้าต้นไม้อันนี้ล้มไปเนี่ยเราก็รู้ว่าน่าจะไม่รอดคือคือคือต้นต้นของเราไม่รอดคือเราเราเพราะว่าในโอเคแหละในเบื้องต้นเบื้องกลางเนี่ยหรือว่าในเบื้องปลายเนี่ยก็โอเคมันก็สามา。 รถที่จะ。 พอพากันไปได้แต่ว่าในช่วงปลายสุดเนี่ย。 ตัวเราเองเราก็รู้ว่า。 มันมันไม่สุดความรู้เรามัน。 มันขุมเครือแน่นอนเรารู้เลยวามันขุมเครือคือ。 คือก็。 มันก็มีหลายอันว่าในตอนที่ท่านท่านอาพาตอะไรเนี่ย。 ในทุกๆครั้งเนี่ย。 เรามีความรู้อะไรหรือว่าเข้าใจอะไรเนี่ย。 เราจะมาชทวนสอบ。 กับลูกตาเนี่ยตลอดวาตาครับมันเป็นแบบนี้มันเป็นแบบนี้ใช่หรือเปล่าคือเพื่อที่จะป้องกันความผิดพลาดอะไรต่างๆที่ที่มันจะเกิดขึ้นแล้วท่านก็จะเสริมพวกนี้ให้แต่ในวันที่หลวงตาไม่อยู่เนี่ยมันไม่รู้จะถามใครแล้วทีนี้มันแม้กระทั่งว่ามันเข้าใจอะไรบางอย่างก็จริ。 งแต่มันกลับกลายเป็นความลังเลสงสัยขึ้นมาแล้วว่า。 มันมันเป็นแบบไหนแน่ซึ่งในในความรู้สึกแบบนี้เรารู้เลยว่าปลายทางเราเนี่ยมันไม่ชัดเจนมันก็เลยแล้วก็ยังในตอนที่ท่านอพาสอะไรเนี่ยยังก็จะมีคนก็มีมาถามในเรื่องแบบพวกเหตุและผลเหตุและผลอะไรเนี่ยเวลาที่มีหลวงตาอยู่เนี่ยเราก็จะกล้าตอบคนคนนั้นได้ทันท。 ีว่า。 มันเป็นแบบนี้เป็นแบบนี้เพราะว่าเรารู้สึกว่า。 มันมีที่พึ่งมันมีแบ็กอยู่ข้างหลังว่าคอยคอนเฟิร์มให้เราว่าอันนี้มันเป็นแบบนี้แบบนี้แต่วันที่ไม่อยู่ในเวลาเขาถามว่า。 เราไม่รู้จะทวนใครแล้วเราเราเราเราก็เลยไม่กล้าที่จะที่จะฟันธงเขาวามันเป็นแบบนี้แบบนี้ซึ่งในความรู้สึกแบบนี้ผมเองผมก็รู้เลยว่าถ้าหลตาไม่อยู่ตอนนี้น่าจะไม่รอดคือคือตายตายแน่คือสุดท้ายมันพอตายแล้วเนี่ยมันพอย้อนไปดูข้างหลังเนี่ยมันไม่ได้ตายคนเดียวมัน。 พาชาวบ้านเขาเขาตายไปด้วยคือ。 คือจะบอกว่าเสมอว่าแบบ。 เธอถ้าแบบคลื่นลูกแรกเนี่ยมันขึ้นฝั่งไปเนี่ยลูกถัดมาเนี่ยมันก็จะขึ้นตามกันมาแต่ว่าคลื่นลูกแรกกับสลายหายไปในระหว่างทางลูกหลังเราก็รู้อยู่แล้วว่า。 ตายแน่นอนคือเราเองเนี่ยคือไม่รอดแน่นอนคือในใจเราเลยเรารู้เลยว่าในช่วงปลายสุดในเราเราไม่ชัดเจนเราคือมันคือไม่ต้องถามใครเรารู้เลยวามันไม่ชัดเจนแล้วเรารู้ว่าไม่รอดไม่รอดแน่นอน。 ก็โชคดีโชคดีที่ว่าท่านกลับมาได้ท่านกลับมาได้ก็เลยเหมือนที่เราเราก็เลยที่ปรึกษาครับที่นิเวศน์แล้วก็คณะแม่ชีที่นี่ว่าขอราธนาท่านว่าคือผมก็บอกตรงถ้าปล่อยผมไว้นี่คือ。 ไม่รอดแล้วก็คนอื่นก็ไม่รอดคือตายหมดก็ตายหมดแล้วก็คือเพื่อให้ท่านดำรงธาตุขันให้ให้เป็นประโยชน์ต่อพุทธศาสนาถัดไปไม่ได้ไม่ได้ว่าประโยชน์เพื่อผู้ใดเลยเพราะว่าเราเองเราก็รู้ว่ามันมันมันมืดมนต์และปลายทางในช่วงช่วงท้ายๆของเราโอเคคือทุกอย่างก็เป็น。 ไ。 ปตาม。 หัวใจของมันแล้วเราก็。 เห็นท่านกลับมาแข็งแรงแบบนี้。 แต่ในระหว่างที่ที่ที่ท่านเริ่มฟื้นมาเนี่ยในจังหวะนั้นน่ะเรารู้แล้วว่าในช่วงปลายๆที่เราไม่ชัดเจนแล้วเราเราคุมเครืออยู่เนี่ยมันมันคืออะไรหลวงตาท่านก็เลยบอกท่านก็เลยอธิบายหลายอย่างว่ามันมีอะไรบ้างมันเกิดเหตุการณ์อะไรมันเกิดอะไรพวกพวกนี้ให้ให้ฟั。 ง。 ซึ。 ่ง。 พอเราได้ฟังเนี่ยเราก็รู้เลยว่า。 เรา。 มันมีมันมีความ。 ไม่มั่นคงในช่วงปลายคือ。 ท่านก็เลยบอกว่าคือทำทำที่แท้จริงเนี่ยมันต้องไปทำที่อหาแล้วก็คือทำเนี่ยคือมันจะไม่ง่อนใช้คำว่าเป็นทำที่อจหารเวลาที่ทำอะไรที่พูดออกไปเนี่ยถ้าเป็นธรรมที่อหารเนี่ยมันจะไม่มี。 ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใดทั้งสิ้นแต่เรารู้สึกว่าเราหวั่นไหวแสดงว่าในช่วงปลายในช่วงอะไรเราเนี่ยมันคแทนแน่นอนมันมีความ，ส。 งสัยอยู่。 แล้วหลวงตาท่านบอกว่าในช่วงนี้มันเหมือนกับท่านฟื้นมาแล้วแต่ว่าทุกคนเนี่ยมันก็เหมือนผู้ร่วมเดินทางไปพร้อมกันคือท่านฟื้นมาเนี่ยแต่ท่านก็ยังพาเราเนี่ย。 ตะกุยทางไปตามตามกันไปพร้อมพร้อมกันในตอนนั้นมาเลยเป็นที่มาที่ไปของอีกเพลงอย่าปล่อยมืออะไรเนี่ยขึ้นมาวามันเป็นช่วงเวลาที่สำคัญท่านก็บอกว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่สำคัญคือผมเองก็ได้มีโอกาสคุยกับท่านอยู่ตลอดในช่วงเวลาที่ท่านตั้งแต่ท่านเพิ่งฟื้นที่。 ท่านนั้นท่านเสียงท่าน。 มันก็เบาๆอ่ะก็พูดไม่ค่อยไม่ค่อยได้ยินแต่ก็。 อธิบายหลายๆอย่างให้ว่า。 ในตัวจิ๊กซอว์ตัวตัวท้ายของมันเนี่ยที่มันขาดหายไปทำให้เราเราไม่มั่นคงแล้วเราทำที่พูดออกไปเนี่ยมันไม่อาจหาเนี่ยมันคืออะไรท่านก็เริ่มเริ่มที่จะบอกให้แต่แต่คือข้อดีของของในช่วงเวลานี้คือมันไม่ใช่ว่าท่านบอกอย่างเดียวแต่ว่าท่านเองเนี่ยท่านก็พิจารณาในส。 ิ่งเหล่านี้ด้วยมันก็เลยเป็นที่มาของว่าอย่าปล่อยมือนะเพราะว่า。 แต่ก่อนเนี่ยคือมันก็เหมือนกับ。 เดินไปแล้ว。 แล้วท่านก็มาย้อนอธิบายให้เราให้เราเนี่ยฟังทีหลังมันก็เหมือนกับคนที่อยู่แบบยอดเขาหรือว่าเกือบยอดเขาเนี่ยแต่ว่าว่าอีกคนนึงเนี่ยมันมันอยู่ที่ตีนเขาแล้วก็บอกว่าให้เราเดินไปตรงนี้ตรงนี้ตรงนี้เนี่ยแต่ว่าในช่วงเวลานี้ผมรู้สึกวามันไม่ใช่แบบนั้นมันเป็นช่。 วงเวลาที่คือท่านเองเนี่ยคือเดินนำแล้วก็ที่เหลือเนี่ยก็เดินตามแม้กระทั่งวามันไปเจออีกช่วงที่มันเป็นลกเ，ป，็，น，พ，ง，หร，ื，อ，ม，ันเป็นหนา，ม，อ。 ะไรเนี่ย。 เราจะไม่ได้เดินเดินมั่วคนเดียวหรือว่าพอไปเจอไอ้ทางที่วามันเป็นทางแยกเป็นสองทางหรือถามทางเนี่ยถ้าเป็นเวลาก่อนก่อนเนี่ยเราจะรู้สึกว่าเราจะต้องตัดสินใจว่ามันจะต้องแยกไปทางไหนบางทีมันก็ตัดสินใจผิดไปไปในแยกที่มันเข้าไปในโลกในพงแต่ว่าในช่วงเวลานี้เราม。 ันรู้สึกว่าเราไม่ต้องตัดสินใจเพราะวามันไปพร้อมกัน。 ไปพร้อมกันข้อดีของมันเนี่ย。 ก็คือเวลามันไปถึงในช่วงเวลาที่ที่。 ที่。 ที่มันคับขันคือสมมุติมันมีทางแยกหรือ。 ท่านก็จะพาผ่านเข้าไปเลยโดยที่ไม่ต้องเราไม่ต้องจำทางแต่ก่อนเรารู้สึกวามันเหมือนใช้ความจำแล้วก็เดินตามความจำแล้วก็ไปถึงทางที่จำไม่ได้เรารู้สึกวามันเริ่มมั่วแล้วมันเริ่มมั่วแต่ว่าในเวลานี้มันรู้สึกวามันไม่ใช่แบบนั้นมันเป็นการที่ว่าการเดินไปด้วยกันเ。 นี่ยมันเลยกลายเป็นวาไม่ใช่การใช้ความจำแต่มันคือการศึกษาเส้นทางพุ่งนี้จากความจริงก็คือเหมือนเรา。 พี่เคยอธิบายกับหลายๆคนวามันเหมือนกับเราเข้าป่าเราเข้าป่าเนี่ยแล้วเราเดินไปพร้อมท่านเนี่ย。 ในช่วงเวลาที่เราเดินผ่านแต่ละช่วงเวลาเนี่ยเราจะไม่ต้องใช้ความจำเพราะเราจะรู้ว่าในช่วงเวลานี้ต้นไม้มันมีต้นอะไรบ้างแยกมันเป็นแยกไหนแล้วเพราะผ่านไปแล้วเนี่ยมันจะเลยความจำพวกนั้นมันจะกลับกลายเป็นว่าเราจะใช้ความจริงพวกนี้มันเป็นความจำแต่ในเวลาที่ผ่า。 นมาเนี่ยเราเอาความจำนำแล้วก็ไปหาความจริงมันพอสุดท้ายต้นไม้ต้นใหญ่ล้ม。 เหลือแต่ความจำเพราะว่าความจริงเริ่ม。 เพราะมันไม่มีใครมันเริ่มงงแล้วไงมันเริ่มงงเราเราเองก็เริ่มงงผมก็เลยผมรู้สึกว่าผมเริ่มเริ่มแบบเริ่มไม่มั่นคงเนี่ยผมรู้เลยว่าหลายๆคนก็น่าจะอยู่ในส่งงเดียวกันคือเริ่มเองเริ่มเองคืออ่อนแฟนกับกับในสิ่งนี้ซึ่งมันก็ขึ้นอยู่กับวามันจะคอนแคนมากหรือน้อยไป。 ตามความมั่นคงในจิตใจของของแต่ละคนที่ที่ที่เคยเคยเพียนอะไรกันมาก่อน。 พวก่งนี้มันก็จะสะท้อนภาพให้ให้เห็นว่าแบบ。 ามันเป็นช่วงเวลานี้มันก็เลยกลายเป็นว่าเราเราก็อย่าปล่อยมือกันคือการจะปล่อยมือกันเนี่ยมันในบางช่วงเวลามันอาจจะลำบากหน่อยมันอาจจะอยู่ในในโลกกในพงวามันมืดมิดหน่อยแต่ว่าอย่างน้อยเนี่ยเรายังมั่นใจว่าไม่มีคนนำไม่ยังมีคนนำแล้วไม่ยังมีทีมที่ที่ตามกันไปค。 ือมันไม่เหมือนกับไปก่อนหรือว่าในช่วงเวลาก่อนก่อนที่มันต่างคนต่างเดินแล้วคือแต่ว่าเดินไปตามgpsที。 ่หลวงตาท่านให้ไว้ก่อนแล้วก็คือมันก็เหมือนไปเดินความจำใครความจำมันทีนี้มันก็เริ่ม。 ซ้ายขวาแยกหน้าแยกหลังตามgpsที่ตัวเองจำไว้ทีนี้ามันจำผิดเหรอมัน。 ก็ไปอีกทางนึงคือเขาบอกว่าให้ขึ。 ้。 น。 ไ。 ป。 ท。 างเหนือแต่ว่าgpsมันก็ให้ขึ้นทางเหนือแต่เราจำไว้เนี่ยไป。 ท。 างใต้。 ม。 ั。 น。 ก。 ็。 ม。 ั。 นก็พาเราไปทางใต้มันก็เลยเกิดอะ。 ไ。 ร。 ต่。 า。 งๆโรงเรียนมากมาย。 มันก็เลยกลายเป็นว่าเวลาท่านฟื้นมาแล้วเนี่ยมันก็เป็นการเซตรีเซ็ตอะไรหลายอย่างว่าโอเคในช่วงเวลาที่เราใช้ความจำนำความจริงเนี่ยมันก็ผ่านไปแล้วมันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วเพราะฉะนั้นคือเหมือนที่หลวงปู่ดานว่าธรรมะอะไรต่างมันไม่ได้อยู่ที่อดีตมันไม่ได้อยู่ที่。 อนาคตมันอยู่ที่ปัจจุบันปัจจุบันนี้โอเคมันกลับมาเป็นแบบนี้แล้วคุณควรจะศึกษาความจริงที่เป็นแบบนี้。 ศึกษาความจริงแบบนี้อย่าไปสนใจความจำความจำเราไม่ต้องกลัวหรอกวามันจะลืมเพราะว่าามันจะลืมเดี๋ยวพอไปเป็นหลวงตาเดี๋ยวตอนที่ป่วยเดี๋ยวมันลืมเองคือแต่ความจริงเนี่ยมันจะจริงยังไงเนี่ยรู้เราจะเป็นโรคอะไรเนี่ยมันไม่เคยหายไปหรอกแต่ความจำมันหายไปได้ไอ้สิ่งเ。 หล่านี้มันก็เลยทำให้เราให้เราควรกลับมาบันทึกถึงว่า。 ไอ้ตัวตัวไปปลายที่เราไม่ชัดเจนทำให้เราไม่มั่นคงในธรรมที่เราจะที่จะในใจของเราเองเนี่ยมันคืออะไรลงวงตาสุดท้ายมันคือปฏิญาการมันคือปฏิอาการปฏิการทุกคนก็บางทีพูดปฏิอาการเนี่ยมันอาจจะไม่ค่อยได้ยินปฏิการคือปฏิกิยาสมุทบาทที่เราท่องเอาวิชาปฏิยาสังังฆลาสั。 งังฆลาปฏิยาวิทยานางพรุ่งนี้แหละ。 แต่ว่า。 พวกนี้ตาบอกว่าใน。 ในทำพวกนี้。 มันไม่ใช่ทำที่ที่。 ที่ถูกสร้างขึ้นมาเองแต่วามันเป็นธรรมที่พระทธเจ้าทุกพระองค์เนี่ย。 คือต้องดำเนินตามแบบนี้แล้วคือพ่อแม่ครูบาอาจารย์เนี่ยไม่ว่าตั้งแต่เป็นหลวงปู่เสาหลวงปู่มั่นเจ้าคุณอุูบาลีแล้วก็หลวงปู่ดูลแล้วก็อะไรอีกมากมายล้วนแล้วแต่ว่าต้องดำเนินตามแบบนี้ก็คือการพิจารณาปฏิตยาการหรือปฏิจะสมุทบาในพรุ่。 งนี้。 ไอ้พวกนี้มันก็เลยทำให้เราเราเราเริ่มกลับมามาศึกษารายละเอียดแล้วว่าแล้วไอ้คำว่าปฏิราชการจริงๆเนี่ยมันคือแท้จริงของการพิจารนาปฏิอาการเนี่ยมันมันคืออะไรเพราะว่าในที่ผ่านมาเราเราก็จะใช้ความเข้าใจความจำกับความเข้าใจความความจำกับความเข้าใจพวกนี้เป็นหล。 ักสุดท้ายพอพอพอหลวงตาแบบนี้。 มันมันเริ่ม。 มันเริ่มมันเริ่มเขวมันเริ่มเขว。 สุดท้ายมันก็จะ。 หลวงตาท่านบอกว่า。 สุดท้ายเนี่ยมันต้องเข้าหาความจริงความจริงก็คือชีวิตเราจริงๆและความจริงไม่ใช่อะไรไม่ใช่ความจริงธรรมชาติอะไรชีวิตเราจริงๆแหละว่าว่าอะไรอ่ะที่ที่ที่มันเป็นเหตุเป็นผลที่เป็นแบบนี้ก็เลยพวกนี้ก็เลยนึกถึงสมัยก่อนหลวงปู่ว่าท่านจะในช่วงเวลานี้ก็คือหลวงตา。 ท่านแชร์อยู่2พ่อแม่ครูบาจารย์เนี่ยหลวงปู่ว่านกับหลวงปู่บุตรดาสมัยก่อนหลวงปู่ว่าเนี่ยท่านท่านท่านจะไม่พูดถึงนพพานท่านจะใช้คำว่าคนทุกข์。 แต่ว่าแล้วก็เหตุของการพ้นทุกข์ในท่านใช้คำว่าสิินกเลส。 แต่ท่านบอกว่าถ้าจะสอนเสมอว่า。 แล้วอะไรอ่ะที่ที่มันเป็นความทุกข์ที่ทำให้เราเนี่ยเป็นความทุกข์。 สุดท้ายไอ้พวกนี้เราก็จะมาย้อนหาความจริงในชีวิตเราที่ที่ที่มันมีความทุกข์เราจริงๆคือที่ที่มันซ่อนเร้นอยู่จริงๆแล้วคือคือบอกว่าการปฏิบัติธรรมเนี่ยมันคือต้องไม่หลีกหนีความเป็นจริงคือทุกขทุกขทุกขสุขคือามันทุกข์ในใจเราต้องยอมรับวามันทุกข์ในใจเราถึงจะ。 หาเหตุของมันได้ว่าแท้จริงมันเกิดที่ไหนซึ่งผมเองเนี่ยในช่วงเวลาที่ผ่านมาเนี่ยโอเคมันก็ถูกข์อยู่แหละในการสูญเสียอะไรต่างที่ความเจ็บป่วยสุดท้ายเราเราเริ่มกลับมาดูแล้วว่า。 พวกนี้มันคือความจริงความจริงที่คุณไม่จำเป็นจะต้องต้องไปไปเอาจากความจำตรงไหนเพราะวามันเกิดขึ้นจริงๆสุดท้ายหลวงปู่ว่าท่านบอกวาความทุกข์ของของสรรพสัตว์ทั้งหมดเนี่ยมันเกิดจากชาติความเกิดถ้าจะเริ่มจากอันนี้ก่อนวามันเกิดจากชาติวันเกิดนั้นุ่งนี้เราจะเร。 ิ่มหมุนเข้าไปแล้วว่าแล้วเหตุของความเกิดพวกนี้มันมาจากไหนที่เราทำให้เราไอ้สิ่งเหล่านี้ที่ที่มันยังคงหมุนเวียนอยู่ในใจที่สร้างความทุกข์อะไรต่างๆครับ。 กับการที่เราเกิดมาเป็นอัตภาพอะไรแบบนี้。 สุดท้ายพอเราเริ่มเริ่มตรงนี้ขึ้นมาแล้วหลวงตาท่านก็อธิบายในพวกนี้。 ผมจำได้ว่าหลวงในวันวิสาขบูชาในหลวงตาท่านอธิบายผมได้2ชั่วโมง。 แล้วก็คือท่านต่างประเทศไอ้เรื่องนี้คือซ้ำอีก。 ซอีกทีนึงทั้งประเทศโดยที่เสียงท่านก็มันก็ไม่มีและที่ที่กุฏิท่านก็อธิบายแต่ในเรื่องของปฏิอาการแบบนี้ว่าวาวามันหมุนแบบไหนแล้วท่านพิจารณาแบบไหนแล้วเหตุที่ท่าน。 ท่านพบอะไรของท่านเนี่ยที่เป็นเป็นข้างในของท่านเนี่ยมันเป็นตัวอะไรบ้างเราเราก็เริ่มเห็นแล้วว่าแม้กระทั่งตัวท่านเองเนี่ยท่านก็พิจารณาจากไอ้สิ่งที่ท่านเป็นอยู่ในตอนนี้แล้วท่านก็ถึงจะเอาเข้ามาถึงในปฏิชยาการมันเลยกลายเป็นว่าไอ้ทุกข์ก็เป็นความทุกข์จริ。 งๆอาการที่เอามาพิจารณามาเลยเป็นปฏิราชการที่เป็นความจริงไม่ใช่ถูกสร้างมาจากความจำหรือความเข้าใจที่นี่ม，ั，น，ก，็，เ，ริ，่，ม，ม，ันก็เริ่ม，ร，ู。 ้แล้วว่า。 ถ้าอย่างนี้ในสัตวสรรพสัตว์ทั้งหมดเนี่ยความทุกข์มันไม่เหมือนกันหรอกเพราะว่าอะไรความยึดถือมันไม่เหมือนกันอุปทานมันยึดยึดมันไปยึดแล้วแต่วามันไปเกาะอยู่ที่อะไรคือถ้าคนมีลูกมันก็จะไปเกาะกับความทุกข์ที่เป็นลูกถ้ามีสามีก็จะไปเกาะแบบนี้ถ้ามีแม่ก็แบบนี้ถ。 ้ามีอย่างอื่นก็จะไปเอกแบบนี้ถ้าไม่มีอะไรเลยก็มาเอกตัวเองอีกเกาะอะไรอีกพรุ่งนี้เราก็จะเริ่มรู้แล้วว่าแต่ละอันเนี่ยมันไม่เหมือนกันแต่ละในดวงจิตที่มันจะถูก。 สร้างในชาติความเกิดที่มันเกิดเป็นเป็นความทุกข์อะไรเนี่ยย่อมไม่เหมือนกันสุดท้ายพรุก็เลยให้ย้อน。 นี่นาเข้าหามันเข้าไปอีกสุดท้ายเราจะรู้ไอ้ชาติวันเกิดที่เราได้อัตภาพมาเป็นคนหรือเป็นอะไรเหมือนที่นั่งอยู่เนี่ยมันมันอันนี้คือสิ่งที่มันได้มาแล้วคือความเป็นคนของเราเหมือนก็เหมือนในนี้ไม่มียุงมันมีมดมันมีคืออะไรพุ่งนี้มันก็เป็นอัตภาพที่ขาได้ขึ้นมาแ。 ล้วนะชาติความเกิดของเขาสุดท้ายเราย้อนไปดูแล้วไอ้ก่อนที่มันเกิดมาเป็นชาติวันเกิดพุ่งนี้มันคืออะไรมันก็คือครบ。 พบที่เราสวดวิชาปยาสังังฆลาแล้วสวดกันทุกวันเราสวดกันทุกวันแต่ว่าสุดท้ายพวกนั้นมันกลายเป็นบทสวดที่มันเข้าไปในความจำเราไม่เคยเอาไอ้พวกนี้มามาตีแผลในความจริงกับกับของเราเลยว่าไอ้ตอนที่เราเป็นอยู่ในมันอยู่ช่วงไหนของของไอ้วงนี้ที่สุดท้ายเราจะไปรู้อีกท。 ีมันไปอยู่ที่ทุกโศกเศร้าเสียใจฉลามมรณะทุกครั้งฝ่ายซึ่งมันเป็นหางของวงจรของปฏิอาการทุกครั้งเราไม่เคยที่จะ。 หลวงตาบอกว่าเราไม่เคยสาวขึ้นไปหาหัวมันเลยว่าต้นตอของมันเนี่ยมันอยู่ที่ไหนก็บอกว่าสุดท้ายเนี่ยคือก่อนที่ได้ชาติความเกิดของเรามาเนี่ยมันคือพบพบก็คือพบในใจของเรานี่แหละที่เราเป็นความคิดถึงอะไรต่างๆว่าถ้าเราไปคิดถึงอะไรเนี่ยแล้วไปห่วงอยู่กับสิ่งนั้น。 นสิ่งพวกนี้มันจะเป็นการสร้างพบในอนาคตไว้แล้วว่าถ้าเราตายจากอตภาพแบบนี้พบที่เราไปเนี่ยเราย่อมไปตามความ，ค，ิ，ดถือสิ，่，ง，น，ั，้，น，แ，น่นอนถ้าเ，ร，า。 ไป，คิดถึง。 อะไรใครสักคนนึงห่วงใครสักคนนึงหรือว่าห่วงเรื่องอะไรสัก。 สักเรื่องนึงเนี่ย。 พวกนี้มันก็จะเป็นพบในใจขึ้นเป็นหนึ่งขณะ1ขณะแบบนั้นไปตลอดเวลาซึ่งแต่ละคนเนี่ยในพบของความเกิดพวกนี้มันไม่เหมือนกันอยู่แล้วมันไปตามความยึดถือก็เลยเรียกว่าความยึดถือนี้มันเลยกลายเป็นอุปทานมาเลย。 เหตุที่มันสร้างพบบขึ้นมาเนี่ยก็คือความยึดถือนี่แหละคืออุปททานคือยึดยึดมันคือยึดพ่วงอะไรห่วงแบบไหนมันก็ไปตามที่อุปทานแบบนั้นขึ้นมาซึ่งทีนี้ถ้าเราลองสาวลูกสาวไปอีกอุปทานเนี่ยมันมันมาจากไหนต้นตอของมันเนี่ยมันคืออะไรมั。 นคือ。 ที่เขาบอกว่าวิชาสรรหาอุปทานคือต้นต่อมันก็คือตรรหาสหามันมีทั้งสามสรรหามันมีอะไรอ่ะการสรรหาแล้วก็มีภาวะสรรหามันมีวิภาวะสรรหาอีกคือการปัญหาหาเนี่ยมันไม่ได้หมายถึงไอ้การที่เป็นอารมณ์การอย่างเดียวแต่วามันคือในรูปเสียงกินลดปดทำพระแล้วก็ทำอารมณ์ในการที。 ่เราจะไปติดในสิ่งที่ตาหูจมูกไกใจตรงนี้อันนี้คือเขาเลยเรียกว่าพพวกนี้。 มันเลยกลายเป็น。 เป็นปัญหาของของการติดในสิ่งข้างนอกข้างนอกแบบนี้มันก็คือเขาจะได้บอกว่าการกลับมาพบอ่ะคือถ้าติดอยู่แยมันก็คือมันก็ไล่ไปตามให้พบที่บอกคือกลับมาพบมันก็สองสองมันก็ไม่ไม่ใช่ชั้นในพวกพรอะไรต่างๆมันก็คือชื่อมันก็คือที่เขาบอกว่ากลมาว่าจะภูมิไปยดอะไรมันก็ม。 ันก็ไปตาม。 ไปตามสภาพแบบนั้นแหละที่นี้。 มันยังมี。 ภาวะปัญหาหาอีกแล้วก็ยังมีวิภาวะปัญหาหาอีกคือเพราะว่าปัญหาหาในคือคือความความที่เราอยากจะได้อะไรบางสิ่งบางอย่างมาก็คือสมมุติว่าเรารู้สึกว่าเรายังไม่ผ่านเรายังขาดอะไรบางอย่างเรายังไม่บรรลุทำอะไรพวกนี้พวกนี้มันล้วนแล้วแต่วามันเป็นภาวะปัญหาทั้งห。 ม。 ดค。 ือ。 อยากได้ในสิ่งที่ที่ที่เราไม่มียังไม่สมบูรณ์นั่นคือทุกความอยากและยังมีวิภาวะท่านหาอีกที่ว่าความไม่อยากคือความไม่อยากพรุ่งนี้คือความไม่อยากให้เป็นความไม่อยากเป็นคนดีความไม่อยากเป็นคนเลวความไม่อยากให้เป็นแบบนั้นไม่อยากให้ความตายมาถึงไม่。 อยาก。 พุ่งนี้มันล้วนแล้วแต่เป็นปัญหาของของพวกนี้ทั้งหมดที่มันจะทำให้เกิดความคถือให้การให้ให้ไล่ไปอีกว่าแล้วเหตุของปัญหาเนี่ยมันมาจากไหนในสิ่งเหล่านี้เราจะรู้ว่าไอ้พวกนี้มันก็จะมาจากความสุขความทุกข์ที่เกิดจากเวทนาของเรานี่แหละที่เรามันมีทุกคนเนี่ยมันต้。 องแสวงหาแล้วก็ต้องการเนี่ยความสุขเนี่ยเป็นใหญ่อยู่แล้วทีนี้เราก็บอกแล้วว่าเขาก็บอกว่าสุดท้ายความสุขเนี่ยมันมันไม่เที่ยงอยู่แล้วมันไม่ยยืนมันเป็นของคู่กับความทุกข์อยู่แล้วแต่ว่า。 พอเรามาย้อนดูในใจของเราเองเนี่ยแม้กระทั่งเรา。 เราปฏิบัติธรรมเนี่ย。 เราก็อยากได้ความสุข。 อย่างถาวรนั่นคือนพพาน。 มันก็ไม่ต่างกับ。 สุดท้ายเนี่ยอันนี้。 เราก็ไม่เคยเสียใจเลยว่าที่ที่เราหลงแบบนี้เพราะว่าอะไรเพราะว่า。 พระุทธ้าหรือว่าบรมสดาเราเนี่ย。 ก็ยังเข้าใจผิดแบบนี้เหมือนกันว่าถ้าปฏิบัติไปแล้วสักวันนึงเนี่ย。 จะพบกับความสุขที่ทุกข์ไม่มี。 ซึ่งพอเราพอเรามาย้อนไอ้แบบนี้。 ในใจเราเนี่ยเราก็จะเริ่มรู้สึกว่าเราเราก็ปรารถนาแบบแบบนั้นเหมือนกันเพราะว่าอะไรเราคนทุกคนเนี่ยแค่คำว่าพ้นทุกข์เนี่ยคำว่าทุกข์เนี่ยทุกคนไม่ไม่อยากรับมันอยู่แล้วการไม่อยากยอมรับของมันเนี่ยมันก็ยอมมานำมาซึ่งอีกฝั่งหนึ่งคือต้องการแสวงหาความสุขแล้วคอ。 เมื่อได้ความสุขนั้นมาเนี่ยเราก็จะต้องคงความสุขพวกนี้。 ให้มันยังคงอยู่ตลอดไปหรือว่ายาวนานที่สุดแต่ในความจริงมันเป็นไปไม่ได้เพราะเป็นของคู่กันมันเหมือนกลางวันกลางคืนเนี่ยในเวลานี้เป็นกลางคืนเนี่ยเรามันก็เหมือนความทุกข์ที่เราอาจจะไม่ชอบมันแล้วก็เราหวังว่าพรุ่งนี้。 เดี๋ยวพระอาทิตย์ขึ้นเนี่ยเป็นความสุขเนี่ยมันจะเกิดความสุขขึ้นแต่ในเวลานี้เรามีความคาดหวังว่าพรุ่งนี้พระอาทิตย์จะขึ้นในความสุขเวลาพระอาทิตย์ขึ้นมาเนี่ย。 ในตอนเช้าเนี่ยคุณก็รู้สึกว่ามีความสุขถ้าเปรียบอันนั้นเป็นความสุขแต่พอไปถึงเที่ยงวันแล้วมันเริ่มจะหมดวันแล้วพอไปถึงตอนเย็นคุณเริ่มรู้ว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นนั่นคือมันจะมืดและสุดท้ายเนี่ยเราก็จะรู้วาไอ้พวกนี้มันคือมันคือมันคือธรรมชาติของสัตว์โลกที่วา。 มันจะต้องแสวงหาอีกสิ่งหนึ่งแล้วก็ขับไล่อีกสิ่งหนึ่งเนี่ยเพื่อให้ได้มาอีกสิ่งหนึ่งเนี่ย。 เรื่อยไป。 สิ่งเหล่านี้เราพอเรามาย้อนดูในใจของเราในการปฏิบัติธรรมเนี่ย。 ถ้าเราซื่อสัตย์กรอดใจตัวเองเนี่ยไม่เบี่ยงเบนเนี่ย。 เราก็จะรู้ว่าเธอในใจเราก็。 ก็ปรารถนาสิ่งแบบนั้นเหมือนกันไม่ต่างอะไรกับ。 กับคนอื่นๆพอเราเริ่มพิจารณาเข้าหาตัวเองเนี่ยเราจะรู้สึกว่า。 คนอื่นไม่ใช่ปัญหาและสิ่งอื่นไม่ใช่ปัญหาและสิ่งอะไรต่างๆที่หลงที่เราเคยมีแบบนั้นแบบนี้ที่เป็นเงื่อนไขเป็นอะไรต่างๆการอะไรต่างเป็นกลุ่มเป็นคน้ชและเราเริ่มไม่สนใจแล้วเราเริ่มสนใจแต่พวกนี้อย่างเดียวแล้วว่าสุดท้ายนะมันไม่ได้เกี่ยวกับใครเลยมันเกี่ยวกั。 บอันนี้ล้วนๆ。 เวลาที่เรารู้แล้วว่าพวกนี้มันเกิดมาจาก。 ความสุขความทุกข์ซึ่งมันเวทนาแล้วเราก็จะเริ่มเข้าหามาแล้วว่าและเวทนาพุ่งนี้มันเกิดมาจากไหนสุดท้ายเราจะรู้มันเกิดมาจากการสัมผัสนี่เองสัมผัสมันไม่ได้หมายถึงว่าการจับการต้องอะไรแต่สัมผัสมันแปว่าการกระทบกระทบมันก็จะมีมันมีไม่กระทบหรอกว่าในความที่เราม。 ีอัตภาพของความเป็นคนเนี่ยก็มีแค่ตาหูจมูกลิ้นกายใจนี่แหละที่มันจะเกิดการกระทบแล้วเปลี่ยนแปลงไปเป็นเวทนาแล้วก็กลายเป็นปัญหาอุปทานพบชาติอะไรเนี่ยเราจะรู้แล้วว่าต้นต่อของมันเนี่ย。 เมื่อเกิดที่เขาเรียกว่าในนั้นเขาก็เรียกว่าที่มันเป็นอายตนะอะไรต่างที่เราสวดว่าแต่บทสวดจะเขียนว่าสลายตนะมั้งถ้าผมจำไม่ผิดแต่ว่ามันคืออายนะตาหูจมูกลิ้นกาจายที่มันกระทบแต่ณปัจจุบันขนาดนี้แหละแล้วหลงยึดถือไปตามนั้นๆเนี่ยมันก็เวลาเราดูโทรศัพท์ฤดูอะไร。 ต่างๆที่มันเพลิดเพลินเนี่ยมันก็คือกระทบไปแล้วแต่การกระทบนะเนี่ยมันไม่ใช่กระทบอย่างเดียวมันยังเป็น。 ยึดถือเป็นพบเป็นชาติเป็นนันทิอะไรเนี่ยแล้วก็อันมันยาวไปแล้วอันนั้นน่ะคือคือมันเป็นหางของของขบวนไปแล้วแต่ว่าจริงๆเนี่ยมันคือมันคือปัจจุบันที่การกระทบแล้วพวกนี้แล้วแล้วหายไปกระทบแล้วให้ไปกระทบแล้วหายไปพุ่งนี้ไอ้ท้ายแล้วก็ไม่มีแต่ธรรมดาของสัตว์โลกห。 รือว่าของแม้กระทั่งผู้ปฏิบัติธรรมเนี่ยยังไงกระทบของมันเนี่ยมันจะไม่หยุดแค่กระทบแน่นอนมันต้องมีความยึด，ถ，ื，ออะไรต，่，า，ง，ๆ，ม，า，แ，น่นอนมันพ，ว，ก。 นี，้มันก็。 มันก็เลยกลายเป็นต้นตอของของไอ้พวกเวทนาพรุ่งนี้อีกถ้าเราย้อนไปดูอีกในเรื่องเลยอายตนะของมันเนี่ยมันมีอะไรสุดท้ายมันก็ยังมีพวกน้ำรูปอีกที่ว่าถ้าเราสวดว่าน้ำรูปของมันคืออะไรมันก็คือเหมือนขันห้าเราเนี่ยขันห้าของเราในความที่เราเกิดมาแบบนี้มันมันก็มีอย。 ู่ที่เขาบอกว่าในทั้งโลกกับธาตุหรือว่าในทั้งจักรวาลเนี่ยมันไม่คว้นรูกับน้ำอยู่แล้วที่ที่มันมันจะปรากฏขึ้นมาไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ภูเขาดวงดาวพระอาทิตย์หรือว่า。 ทั้งกาแล็กซี่หรือทั้งฝุ่นผงอะไรในจักรวาลพุ่งนี้มันล้วนแต่ว่ามีรูปกับนามของมันอยู่แล้วที่มันทำให้มันเกิดขึ้นมาเป็นแบบนี้เพราะฉะนั้นในขัน์5ของเราเนี่ยเราก็ต้องยอมรับว่าเราเป็นคนเนี่ยแต่เราก็อยู่บนโลกใบนี้นะโลกใบนี้ก็ยังอยู่ในในจักรวาลของในจักรวาลนี้สุดท้ายเนี่ยเขาก็เลยสรุปว่าสุดท้ายเนี่ย。 ในก่อนที่เป็นขันห้ามันก็คืออยู่ในวงการของลูกกับน้ำนี่แหละคือสุดท้ายผู้จ้ายังย้อนไปอีกว่าแล้วก่อนที่มันเป็นลูกกับนามพรุ่งนี้มันเกิดมาจากอะไรอีกสุดท้ายไม่เขียนวามันเป็นสังขารแล้วก็เป็นมันเกิดเป็นวิญญาณก่อนแล้วก็สุดท้ายเป็นสังขารที่หลวงปู่เจ้าคุณบา。 ลีท่านพอไปถึงที่จารนาตรงนี้ที่ท่านสับสนว่าทำไมมันซ้ำ。 กลับ。 ในของขัน5ที่มันเป็นสังขารกับวิญญาณแต่ว่าที่หลวงปู่มั่นท่าน。 อธิบายเสริมวามันเป็นสังขารกรรมกับวิญญาณกรรมคือไอ้สั์ไอ้ขันธ์ห้าของเราเนี่ยมันเป็นอัตภาพมันเป็นเศษกรรมที่มันได้มาจากไอ้สิ่งที่เราทำมาแล้วแล้วเราได้มาเป็นแบบนี้แล้วเราเปลี่ยนแปลงไม่ได้เพราะว่าของของมันได้มาแล้วเนี่ยเขาไม่รับคืนแต่คือไอ้สังขารกรรมก。 ับวิญญาณกรรมอันนี้มันคือการปรุงพบขึ้นในปัจจุบันขณะที่สร้างพบใหม่เนี่ยขึ้นตลอดก็เลยบอกว่าพอเราเริ่มเข้าใจตรงนี้。 เออมันไม่เหมือนกันจริงๆคือ。 มันไม่เหมือนกันจริงๆนะถ้าเรายึดถืออะไรขึ้นมาในตอนนี้แล้วเกิดเป็น。 เรารู้สึกวามันเป็นความแปรรปวนหรือความ。 อะไรขึ้นมาเนี่ยเรารู้แล้วว่าอันนี้แหละคือสังขารการวิญญาณกรรมว่าอันนี้มันจะนำมาซึ่งไปถึงขบวนสุดท้ายสุดท้ายมันเริ่มรู้ตรงนี้มันก็เริ่มไปหาแล้วว่าสุดท้ายเนี่ย。 มันไปเจอหัวขบวนว่าสุดท้ายวิชาเนี่ยมันคือตัวต้นเหตุที่ผ่านมาแล้วก็เข้าใจนะว่าวิชาคืออะไรแปลว่าเขาไม่รู้คือว่าถ้าเราฟังกับมาเป็นพันตอนไฟล์ไม่มีใครหรอกไม่เข้าใจคำว่าวิชาวามันคืออะไรสุดท้ายคือทุกคนก็จะเมมโมรี่อยู่ในหัวอยู่ได้แล้วว่าความไม่รู้นะคือกา。 รความไม่รู้ความจริงว่าตัวเราไม่มีเราก็ไอ้เนี่ยเราก็เราก็จำได้อยู่แล้วว่าตัวเราไม่มีตัวเราไม่มีเนี่ยคื，อ，ส，ุ，ด，ท，้า，ย，ค，ว，ามจริงตัวเ，ร，า。 ไม่มีล่ะ。 แต่คือสุดท้ายในเวลาที่มันเป็นความจำอะไรแบบนั้นเนี่ย。 แต่เวลามันมีขึ้นมาจริงๆเนี่ยไอ้พวกนี้หายหมดเวลาที่เราจะดิ้นรนหาอะไรบางอย่างอะไรพุ่งนี้ไอ้ความรู้พุ่งนี้ไม่เหลือไม่เหลือเลยสุดท้ายเราเลยรู้ว่ากูจำนี่หว่าแบบนี้กูจำแล้วเพราะว่าอะไรความจริงมันเป็นแบบนี้แต่ไอ้ความจำเนี่ยมันกลับมาใช้กับความจริงไม่ได้。 สุดท้ายเราเราเริ่มเราเริ่มนี้กูไม่ต้องไปจำเยอะแล้วคือคือเริ่มเริ่มจะละทิ้งความจำพรุ่งนี้เรามาศึกษาในความจริงของมันว่า。 ไอ้ตัวที่เขาเรียกว่าวิชาจริงๆเนี่ย。 มันคืออะไรที่เราจัดที่เราจำจำจำเขามาเนี่ยจำจำจากการบอกเล่ามาวาเป็นแบบนี้มันเป็นแบบนี้แล้วมันเป็นแบบไหนลักษณะมันเ，ป。 ็นแบบไหน。 พรุ่งนี้มันก็ในช่วงเวลาที่ผ่านมาหลวงตาก็เลยเน้นย้ำว่าทำไมต้องไปฟังหลวงปู่บตรดาซึ่งหลวงปู่บดาเนี่ยก็คือโชคดีว่าไอ้ที่เรางงๆอยู่ว่าวิชาอะไรต่างเนี่ยเพราะมันไปตายเนี่ยมันเลยจะเอาวิชาเราไม่รู้แล้ววามันมันมายังไงเราเราไม่รู้แล้วสุดท้ายหลวงปู่บตรดาบอก。 ว่าในในในพระวิทำหรืออะไรต่างๆ。 เขาก็บอกกว่าแค่อวิชาปญาสังขาลา。 คือ。 วิชาปัญญาสังังฆราก็สุดแค่นั้นแต่ท่านบอกว่า。 วิชามันเกิดมาจากจต。 สุดท้ายคือ。 พอเราเริ่มเอะใจว่า。 ไอ้นี่มันยังไม่ใช่ตัวสุดท้ายนี่หว่าสุดท้ายเรารู้ว่าวิชามันเกิดจากจิีบแล้วถ้ายังบอกว่าวิชากับวิชามันตัวเดียวคือมันเหมือนกันแล้วมันเกิดจากจิตไม่เหมือนกันที่เราก็เริ่มเริ่มไปรู้แล้วว่。 าที่。 ที่เรารู้สึกว่าเราจะต้องดับวิชาอะไรต่างๆเนี่ยให้หมดไปเนี่ยแล้วเป็นวิชาอะไรขึ้นมาแล้วหวังว่าถ้าวิชานี้มันเต็มสมบูรณ์เนี่ยมันจะนพพาเนี่ยกูเริ่มเข้าใจผิดและมันเริ่มมันเริ่มมันเริ่มไม่ใช่แล้วเพราะว่าอะไรเพราะว่าถ้าไอ้สองตัวนี้มันเป็นของคู่กันเนี่ยนั。 ่นมันเหมือนหมายความว่าเราจะ。 หวังว่าถ้าเมื่อไหร่เนี่ยกลางคืนหมดไปเนี่ยแล้วเป็นกลางวันอย่างถาวรเนี่ยเราจะนพพานคือพอเรารู้สึกว่านี้ย。 เรารู้สึกว่าเราเราเราเข้าใจผิดแหละในการแบบนี้วามันไม่ต่างกับว่าในเวลานี้มันเป็นกลางคืนเราเป็นอวิชาอยู่แล้วเมื่อไหร่ก็ตามที่เราเป็นกลางวันเนี่ยแล้วไม่เป็นกลางคืนเนี่ย。 อันนั้นน่ะคือคือเราจะคิดว่าอันนั้นน่ะคือคือที่สุดของของของความรู้แจ้งแล้วแล้วแต่สุดท้ายมันกลับกลายเป็นกับดักให้เราว่าอันนี้อ่ะคือยึดเหมือนกันสุดท้ายมันเลยว่าทั้งวิชาเนี่ยทั้งวิชามันเป็นของคู่กันมันเกิดมาจากจิตเหมือนกันถ้าไอ้2。 ตัวนี้มันปล่อยให้มันทำงานของมันเนี่ยหลวงตาก็เลยบอกว่าจริงๆอ่ะท่านก็ใช้คำวามันเหมือนหมากัดกันเอาวิชากับวิชาเหมือน，ห。 มากัดกัน。 หมากัดกันกัดกันในจิแล้วก็หมา2ตัวเกิดจากจิีบ。 คือมันจะกัดกันยังไงเนี่ยสุดท้ายมันเหมือนกลางวันกลางคืนมันก็กัดกันอย่างนั้นแหละคือมันจะไม่มีทางหรอกวามันจะเหลือแต่ชนะตัวเดียวคือเหลือแต่กลางวันแล้วไม่มีกลางคืนมันเป็นไปไม่ได้เพราะมันเกิดมาจากที่เดียวกันแล้วมันเป็นตัวเดียวกันนั้นก็คือบอกว่าถ้าปล่อ。 ยให้มันกัดอยู่อย่างนี้แล้วคือ。 มันก็อยู่ของมันอย่างนี้แหละสุดท้ายเนี่ยธรรมชาติของอวิชาแล้วก็วิชาเนี่ยคือธรรมชาติของมันมันคือสิ่งเกิดตายสุดท้ายพวกนี้มันจะเริ่มโยงเข้ามาหาหลวงปู่บุตรดาที่ว่าทำไมเนี่ยในธรรมชาติของของที่ท่านเทศเนี่ยทำไมเทศถึงธรรมชาติที่เกิดตายกับธรรมชาติที่ไม่เกิ。 ดไม่ตายเนี่ยคือใครจะถามถ้ายังไงท่านก็จะตอบเนี่ยคือเขาถามว่าสีเนี่ยเป็นแบบไหนท่านก็บอกว่าอันนั้นเป็นเสียงของสัตว์。 สิ่งของพุทธเจ้าเนี่ยคือสิ่งที่ไม่เกิดไม่ตายถ้าท่านตอบแบบนี้คือคือใครก็รับท่านไม่ได้เลยเนี่ยแต่ว่าถ้าในทางของผู้ปฏิบัติเองเนี่ยคือคำของทุกคำของท่านเนี่ยมันมีค่ามันมีคุณค่าว่าท่านสามารถที่จะปลดอะไรบางอย่างที่เพราะอะไรคือครูบาอาจารย์อื่นถ้าไม่กล้าท。 ี่จะพูดในบางเพื่อนื่อะไรที่พวกนี้แหละท่านสามารถที่จะกล้าพูดออกจากความจริงได้เนี่ยเราก็เลย。 เราก็คือทุกคนก็ยอมรับว่าท่านเป็นอรหันอยู่แล้วแล้วก็คือพ่อแม่ครูบาอาจารย์ทุกๆองค์ก็ก็เป็นลูกศิษย์ท่านมากมาย。 อย่างนี้เราเริ่มแล้วก็คือมีหลวงตาท่านคอยคอยแปลข้อมูลจากจากจากหลวงปู่บุตรดาแล้วก็ความเข้าใจของเราเนี่ยกลับมาเป็นมาเป็นในคำสอนของท่านเนี่ยมาเติมให้เนี่ยเราก็เริ่มมันก็เริ่มไม่ไม่มั่วและไม่มั่วแล้วว่าว่าอันไหนเป็นอันไหนแล้วคือวิชากับวิชาอะไรเนี่ยสุ。 ดท้ายคือมันเกิดจากพ่อแม่เดียวกันก็คือ。 นี่แหละสุดท้ายคือท่านก็บอกว่าจิพวกนี้มันเกิดขึ้นมาจากไหนมันก็เกิดมาจากวิชานี่แหละคือถ้าไม่มีวิชาในจิตก็ไม่มีและคือถ้าวิชาไม่มีเนี่ยวิชาเนี่ยมันก็ไม่จำเป็นมันของคู่กันคือสุดท้ายเนี่ยไอ้3。 ตัวนี้จิตวิชาวิชาเนี่ยมันคือไอ้วงของของไอ้ความเกิดความตายของมันทั้งหมดนี่แหละมันเป็นแพ็คเกจของมันเนี่ยแต่ว่าเมื่อไหร่ก，็，ต。 าม，ที่เรา。 เรากลัววิชาเนี่ยจะเกิดขึ้นมาเนี่ยแล้วเราต้องการที่จะให้มันดับวิชาอะไรต่างๆเนี่ยให้เป็นวิชาเนี่ยโดยเราใช้ปัญญาอะไรต่างๆเนี่ยสุดท้ายเราไม่รู้เลยว่าสิ่งเหล่านี้มันคือกับดักของตัวชกาดที่มันแทงเราอยู่ตลอดเวลาว่าไอ้สิ่งเหล่านี้มันยังมันยังไม่ได้ยังไม่。 เป็นยังไม่ถึงคือมันจะมีเสี้ยนบางเสี้ยนเนี่ยเราสำหรับผมเองมันจะแทงอยู่ในใจเราตลอดว่า。 มันยังมันยังไม่ใช่มันยัง。 มันยังไม่ถึง。 ไอ้พวกนี้มันมีพวกนี้อยู่ในใจเนี่ยเวลาที่หลวงตาไม่อยู่ในมันคลุมเครือเนี่ยทีนี้เราเริ่มเริ่มมั่วแล้วเริ่มมั่วแล้วอ่ะสุดท้ายเนี่ยถ้าให้มันไปถึงเนี่ยมันควรจะทำแบบไหนแล้วไม่มีคนที่จะประคองไปแล้วเนี่ยกูจะไปยังไงแล้วคือสุดท้ายมันไอ้พวกนี้เราเริ่มเราเริ。 ่มเราเริ่มเห็นของจริงแล้วว่าไอ้สิ่งพวกเสี้ยที่มันแทงพวกนี้มันมันมีอยู่จริงๆแล้วมันจะนำมาซึ่ง。 ความคิดอื่นๆด้วยที่จะตามมาเป็นลูกลูกหลานของมันอีกก็คือไอ้เหี้ยนที่มันแทงเราอยู่ตลอดเวลาว่ามันมันยังไม่ใช่เรายังไม่ไม่ไม่ใช่อย่างที่ที่ที่ที่เขาต้องการหรือว่าเราต้องการคือยังไม่สมบูรณ์ก็คือเราอาจจะคิดว่าความสมบูรณ์นั้นคือที่ผ่านอะไรก็ต่างๆนี้สุดท。 ้ายความคิดแบบนี้มันๆ。 ไอ้ที่มันแทงเราเนี่ยมันมันอาจจะแทงไม่เจ็บหรอกแต่มันแทงอยู่ตลอดเวลาแล้วก็คือแล้วมันเป็นต้นตอของของความทุกข์อื่นๆขึ้นมาด้วยสุดท้ายเราเริ่มเราเริ่มรู้แล้วว่าเพราะไอ้เงื่อนไขพวกนี้มันมันล็อคกันอยู่ในตัวทั้งทั้งทั้งในเรื่องของจิตวิชาและวิชาพวกนี้สุดท。 ้ายในพวกนี้ผมก็ไปเล่าให้หลวงตาฟังว่าพอเราเริ่มรู้วันนี้เราเริ่มหารอยต่อแล้วอ่ะ。 รอยตอได้มันตรงไหนเพราะว่า。 ที่จะช่วยคนอื่นๆอีกที่ที่ที่ที่มันเป็นแบบนี้。 หลวงตาท่านเลย。 ฟันกลางว่า。 เราก็เคยทุบแบบ。 แบบนี้มาก่อนในการที่จะหารอยต่อเพื่อ。 ช่วยบอกเขาว่ารอยต่อมันเป็นแบบนี้แบบนี้สุดท้ายแล้วบอกว่าความทุกข์ของท่านที่สุดเนี่ยคือการหารอยต่อแบบนี้，เ，พื่อจะ，บ，อ，ก，ล，ู，ก，ศ，ิษย์ท่านบอก，ว。 ่าตอนนี้。 ความรู้เหล่านี้เราไม่มีอยู่เลยคือพอเราได้ฟังว่าความรู้พวกนี้เราไม่ได้มีอยู่เลยเนี่ยมันกลับกลายเป็นสิ่งเหล่านี้มันคือ。 อันนี้แหละคือที่มันแทงเราอยู่ตลอดแล้วก็มันเป็นเราอยู่กับสิ่งเกิดตายแบบนี้ตลอดเนี่ยเพราะสิ่งเหล่านี้หมดไปเนี่ยเราก็จะรู้เลยว่าเราเข้าใจผิดคือสุดท้ายในการปฏิบัติทั้งหมดเนี่ยมันอยู่ที่ว่าในเวลาที่ผ่านมาเนี่ยเราเข้าใจผิดเราเราเข้าใจในธรรมชาติที่เกิด。 ตายเนี่ย。 เราเข้าใจมันทุกอย่างแต่เราไม่รู้เลยว่าในธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ตายของมันเนี่ยแท้จริงเนี่ยมันมันมีเงื่อนไขอะไรอยู่แล้วในเนื้อแท้ของมันเนี่ยมันเป็นแบบไหนเราฟังจิตพุทธธอะไรมามากมายว่าคือทุกสิ่งเนี่ยมันมันมันเป็นพุทธธเดียวกันแต่ว่าเวลาเราปฏิบัติจริงเน。 ี่ยเรารู้สึกมันมีความต่างมันมีความต่างระหว่าง。 ระหว่างอะไรบางอย่าง。 ที่ที่ไม่เหมือนกัน。 สุดท้ายพอเราเริ่มเริ่มรู้ความจริงในสิ่งเหล่านี้ว่าในสิ่งที่เราเข้าใจกับในความเป็นจริงมันเริ่มไม่สอดคล้องกันแหละเมื่อไหร่ก็ตามที่มันมีความแตกต่างอะไรพวกนี้มันมันคือสิ่งเกิดตายทั้งหมดมันเหมือนกับคนเราที่เราที่เรานั่งอยู่ในศาลาพวกนี้ความแตกต่างมันค。 ือแตกต่างตามบุคคลในตามลักษณะของแต่ละคนแต่ในศาลาพวกนี้มันไม่เคยแตกต่างกันคือความว่างในศาลา。 เรานั่งอยู่ในที่เดียวกันเนี่ยเราจะรู้เลยว่าสิ่งที่แตกต่างกันเนี่ย。 แม้กระทั่งคนที่นั่งอยู่หรือแม้กระทั่งหลวงตาเนี่ยมันแตกต่างกันเฉพาะ。 สิ่งที่สิ่งที่มันเกิดตายแบบนี้แต่สิ่งที่ไม่เกิดไม่ตายไม่ปรากฏเหมือนกับความว่าที่ในศาลาที่เรานั่งกันอยู่เนี่ยมันไม่แตกต่างกันแต่ทำไมในใจเราปฏิบัติเนี่ยเราถึงรู้สึกว่ามันยังไปไม่ถึงแสดงว่าในการไปไม่ถึงอะไรพวกนี้มันต้องมีความแตกต่างกันแน่แล้วคือเมื。 ่อไหร่ก็ตามในสิ่งเหล่านี้เราหวังว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่มันไม่มีสิ่งเหล่านี้นั่นคือเป็นความสมบูรณ์อย่างถา，ว，ร，ส，ิ，่งเห，ล่านี้มัน，ก，็。 กล，ายเป็น。 เหมือนกับผู้เจ้าที่ตัดกับพระนนท์ว่าคือ。 พระองค์เพียรมาเสียสงไขยแสนมหากพย์เนี่ยต้องการความปรารถนาที่ถาวความสุขที่ถาวรที่ทุกข์ไม่มีพุ่งนี้มันกลับกลายเป็นพอพอมาเทียบแบบนี้เราก็ต้องการแบบนั้นเหมือนกันแล้วเราก็มันไม่ได้ต้องการอย่างเดียวคือมันทำตามแบบนั้นด้วยแล้วสุดท้ายเราก็เกิดความทุกข์แบบ。 นั้นด้วยสุดท้ายเราก็จะเริ่มรู้แล้วว่ากูไม่ได้ปฏิบัติตามพระทธเจ้าสอนนี่หวานมันกลับทางกันอะไรต่างเสริมและให้ในสิ่，ง。 เหล่านี้。 ยัง。 เติมให้ในเรื่องว่า。 ให้ไปดูในจิตพุทธอีกว่าท่านอธิบายไว้แบบไหนหลวงปู่ดูอธิบายไว้แบบไหนซึ่งมันก็พอมันไปเทียบเคียงกันแล้วเนี่ยไม่ว่าจะเป็นที่หลวงปู่ว่านสอนแล้วก็หลวงปู่ดาสอนหรือว่าว่าที่มันเป็นปลายเสียงที่เป็นเสียงแท้ๆของหลวงปู่ดูเนี่ยเราก็จะรู้สึกวามันเป็นอันเดียวกัน。 นี่มันเริ่มสอดคล้องกันได้กับในใจของเราที่เราเชื่อมโยงในสิ่งเหล่านี้ได้ก็เลย。 หลวงดูก็อธิบายอีกต้นกำเนิดของจิตอะไรต่างๆวามันเกิดมาจากไหนไม่เกิดมาจากจักรวาลยังไงอะไรต่างๆพวกนี้คือท่านอธิบายว่าอย่างละเอียดซึ่งมันเป็นไฟล์เสียงที่ที่ท่านพูดเองก็คือยังก็คุยกับหลวงตาจริงๆคือความรู้ของหลวงปู่ดูเนี่ยมันค่อนข้างจะละเอียดลึกซึ้งมาก。 เพราะว่ามันมันจะมีช่วงนึงที่มันมีน่าจะเป็นพ่อแม่ครูอาจารย์ถามท่านว่า。 จิตเนี่ยมันเกิดขึ้นแบบไหนก็คือหลวงปู่ดูท่านก็ต่อไปไปแล้ว。 แต่ถ้าคนถามให้เขาถามอีกว่า。 ก่อนที่มันจะรวม。 ตัวเป็นจิตเนี่ยมันเกิดขึ้นมาได้ยังไงคือไอ้คำถามนี้。 ก็ทำหลวงปู่ดูนชะงักไปประมาณครึ่งนาทีก็เลยแต่คือด้วยก็ยังคุยกับพี่ธระแล้วก็คุณโน๊ตแล้วก็หลวงตาว่าความอัจฉริยะของหลว，ง。 ปู่เนี่ย。 ท่านนิ่งมากแล้วก็ท่านสามารถที่จะตอบในสิ่งเหล่านี้อย่างที่แบบ。 คือเราเราก็เหลือชื่อว่าท่านจะตอบละเอียดแบบนี้แล้วก็ความนิ่งที่ท่านไม่หวั่นไหวกับกับคำตอบเลยเนี่ยแล้วก็ตอบจบไปจนกลายมาเป็นต้นกำเนิดของไอ้จิตของพุทธธในช่วงท้ายๆของของท่านอันนี้ยเราก็เลยรู้แล้วว่าทำที่มั่นคงอะไรต่างเนี่ยมันจะต้องแบบนี้มันไม่ใช่มาจา。 กในสิ่งที่เป็นเป็นความเข้าใจหรือความจำอะไรพวกนี้มันก็เลย。 พรุ่งนี้มันก็เลยเป็นเรื่องที่。 ให้ความสำคัญกับในเรื่องของของธรรมในเรื่องของธรรมชาติที่เกิดตายกับธรรมชาติที่ไม่เกินตายเนี่ยเป็นเป็นหัวใจหลักเพราะวามันเป็นตัวเดียวที่ที่ที่จะที่จะเป็นต่อตัวสุดท้ายก็ว่าได้ว่าคือท่านก็เลยว่าามันแม่นหลักอันนี้อย่างเดียวเนี่ยแล้วใช้อันนี้เป็นหลักอย。 ่างเดียวเนี่ยมันจะไม่มั่วใช้คำวามันจะไม่มั่วบวกกับในพวกชยาการอะไรต่างๆท่านวามันจะไม่มั่วแล้วมันจะไม่เปะปากแล้วสุด，ท。 ้ายเนี่ย。 เมื่อทุกคนเนี่ยพิจารณาแบบเดียวกันเนี่ยแม้กระทั่งความทุกข์ของแต่ละคนเนี่ยมันไม่เหมือนกันก็จริงแต่ว่าอันนั้นน่ะมันเป็นปลายของมันแต่ว่าเหตุหัวของมันเนี่ยมันคืออันเดียวกันเพราะฉะนั้นในธรรมพวกนี้มันก็เลยจะกลายเป็นเป็นกลุ่มเป็นก้อนแล้วมันจะมีมีกำลังอะ。 ไรต่างๆมันก็เลยทำพวกนี้มันก็เลยต้องไปด้วยกันมันก็เลยเป็นที่มาของไอเพลงอย่าอย่าปล่อยมืออะไรคือจะไปพร้อมกันแล้วก็แล้วก็。 สิ่งเหล่านี้มันก็จะเป็นธรรมเดียวกันแล้วก็เป็นธรรมที่มั่นคงแบบเดียวกันไม่ไม่งอนแง่นขอนแขนแล้วก็ไม่เกิดความแตกต่างระหว่างทำอะไรกันเพราะว่าไม่ว่าตั้งแต่พระเจ้าพ่อแม่ครูอาจารย์ผ่านหลวงตาผ่านพวกเรามาหรือว่าเราจะผ่านไปกับทุกๆคนเนี่ยมันก็เป็นทำแบบนี้เป。 ็นธรรมเดียวกันอันนี้ต้องการบอกว่านี้คือการจะลงศาสนาการที่จะให้ศาสนาสืบทอดต่อไปเนี่ยไม่ใช่ว่า。 เกิดจากการถ่ายทอดที่ที่。 ที่เกิดจาก。 ในตัวบุคคลแต่ว่ามันกลับกลายเป็นการถ่ายทอดที่ของที่มันมีอยู่แล้วตั้งแต่ตั้งแต่ก่อนตัรัสรู้เป็นพทธเจ้าด้วยซ้ำในสิ่งเหล่านี้แล้วก็ผ่านจนมาถึงวันนี้ยังมีเคยมันจะมีเคยน่าจะเป็นหลวงปู่ว่านท่านบอกว่าพุทธเจ้าเนี่ย。 พระองค์เนี่ยไม่ได้ต้องการที่จะเป็นพุทธเจ้าหรอกในการที่ท่านแสวงหาแต่ท่านบอกว่าท่านต้องการที่จะ。 หาสิ่งที่ไม่เกิดไม่ตายเขาเลยเพราะพระองค์พบก็เลยกลายเป็นพระเจ้าคือเราก็เลยเธอฉะนั้นคือตั้งแต่บรมครูของเราเนี่ยมันเป็นแบบนี้ในวิถีของมันเนี่ยมันเป็นแบบนี้พอมาถึงรุ่นเราเนี่ยมันก็ต้องเป็นแบบนี้ามันไม่เป็นแบบนี้แสดงวามันไม่ใช่เส้นทางของของของศาสดาขอ。 งเราคือพุทธเจ้ามันก็เลยทำให้ทำพรุ่งนี้มันก็จะ。 เริ่มหลอมรวมเป็นอันเดียวกันแล้วก็คือทุกคนเนี่ยก็จะเข้าใจเป็นแบบเดียวกันเพราะว่าที่พูดมาทั้งหมดเนี่ยสุดท้ายพรุ่งนี้มันเป็นทำเกือตายทั้งหมดที่พูดมา28。 030นแล้วเนี่ยก็คือมันเป็นสิ่งเกิดตายทั้งหมดแต่คือสิ่งที่ไม่เกิดไม่ตายแล้วไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งเหล่านี้เลยแล้วคือมันก็มีมาก่อนพเจ้ามีมาก่อนพ่อแม่พูดประการมีมาก่อนเราด้วยซ้ำแต่ตัวเราเองแล้วแต่ทั้งหลายเนี่ยมันเกิดมาทีหลั。 งคือ。 ธรรมชาติที่ที่เกิดตายมันเกิดมาทีหลังแต่คือธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ตายมันมีอยู่แล้วมันไม่มีใครทำให้มันเป็นได้แล้วคือมันแยกกันด้วยเด็ดขาดอยู่แล้วมันไม่มีทางรวมได้อยู่แล้วแล้วก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้แล้วมีแต่ความเข้าใจผิดแค่นั้นที่เราจะไปเปลี่ยนแปลงแล。 ้วก็เราจะไปกลับฝากมันแล้วก็เราจะหวังว่าเราเนี่ยจะเป็นธรรมชาตินั้นสิ่งเหล่านั้นเป็นไปไม่ได้เพราะวามันแยกกันโดยเด็ดขาดแม้กระทั่งเรามีวิชาอยู่เนี่ยธรรมชาติเหล่านี้มันก็ยังคงความเป็นของมันแบบนั้นแม้กระทั่งเราเป็นวิชาเ。 นี่ย。 มันยังคงเป็นแบบนั้นมันเหมือนกับกลางวันกลางคืนมันจะเป็นกลางวันกลางคืนยังไงเนี่ย。 ความว่างเปล่าหรือว่าว่าความไม่มีอะไรของมันเนี่ยมันก็ยังคงเป็นอยู่แบบนั้นจริงๆมันไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยด้วยแม้แต่นิดเดียวเวลาสุดท้ายทุกคนมีคำถามว่าแล้วเราจะพิจารณาไปทำไมตั้งตั้งเยอะตั้งแยะในสิ่งเหล่านี้ที่พูดมาสุด。 ท้าย。 มันก็จะทำให้เรารู้ความจริงว่าความจริงของเราเนี่ยมันอยู่กับแบบไหนของธรรมชาติเกิดตายสุดท้ายคือความจริงของเราเราไม่มีวันที่จะเป็นธรรมชาติที่ไม่เกินไม่ตายได้หรอกสุดท้ายเราจะรู้ว่าเรายึดอะไรอยู่เรายึดอะไรไว้ในใจอยู่สุดท้ายไอ้ที่มันได้ผลมากที่สุดเนี่ย。 เราจะรู้ว่าเราเองเรายึดถืออะไรที่มันเป็นเสี้ยนแทงในใจเราอยู่ตลอดเวลาเนี่ยมันก็คือ。 ที่หลวงตาท่านสอนผมมาอีกทีนึง。 แล้วก็ถ่ายทอดให้กับ。 คน。 ยอดเยี่ยมมากเลยละเอียด。