梅塔解释了隆普曼大师证悟前所作的观照，他观照的是逆向的循环，也就是逆向观照集谛，最终到达无明。正如隆普杜大师所说，无明与明（这里指的是觉悟）和心同时生起。之后，一切生起的事物都会自然消逝，或者说，其中还有更深层的含义。 隆普曼大师建议召坤乌巴利观照十二因缘的生起和灭尽。 生起支：为什么要经历生、老、病、死、苦？ 为什么一定要经历生、老、病、死、苦？ 这些是从哪里来的？ 然后追溯到无明，它是罪魁祸首。召坤乌巴利卡在了“无明缘行，行缘识，识缘名色，名色缘六入，也就是五蕴”。 为什么在五蕴中，还有色、受、想、行、识？ 在十二因缘的大循环中，在生为五蕴之前，是无明缘行，行缘识。但为什么一旦生为五蕴，又会有行和识呢？色、受、想、行、识，为什么在五蕴中会有行和识？而且，行和识又源于无明缘行，行缘五蕴。然后五蕴中又有识，他无法继续，卡在了这里。 他是隆普曼大师的老师。隆普曼大师曾在沙帕图寺（现在改名为巴吞瓦纳兰寺）挂单，并再次向召坤乌巴利学习，当时的寺庙是婆罗摩尼哇寺。召坤乌巴利已经完成了九级的巴利文学习，并是一位高僧（职位），应该是皇家委员会的负责人（如果我没记错）。 他曾反对拉玛六世国王带领国家加入第二次世界大战，站在日本一方，因此遭到反对或受到某种影响，变成一位年迈的僧人，必须出国去缅甸，卡在了这里（十二因缘的问题上）：无明缘行，行缘识，识缘五蕴，也就是色、受、想、行、识。为什么会这样重叠？无法继续修行，所以在去缅甸之前，他先去找了他的弟子。 他的弟子在华富里（不确定是胜多寺还是唐งาม寺），我记不清是哪位了。他打电话给隆普曼大师，直接说，在某年某月的某日，几点几分，他在那里卡住了。他观照十二因缘，从结果开始逆向推导：为什么所有的生命都要经历生、老、病、死、分离之苦？生从何处来？生来自于有（bhava）。有从何处来？有是心中创造的东西，是对每一个当下执取的累积。如果要创造“有”，如果执取某物导致转生为畜生，就会创造一个畜生的“有”储存在心中，外表是人，但内心是畜生。 如果在心中创造的“有”是饿鬼、阿修罗，转生为人，在那一刻，他会在体内创造一个透明的阿修罗的身体叠加在上面。如果执取的“有”是地狱道，那么转生为人时，会带着地狱道的“有”。在我们的身心中，会创造一个透明的地狱道身体。它是生灭生灭的，不是创造了一个人类的身体，里面创造了一个畜生的“有”就能立刻转生为畜生，它是可以在每一个当下改变的。去伤害某人，去爱某人，去爱这个人，它在每一刻都在变化，内心会死亡和诞生，死亡和诞生，一直不停。 将要去轮回的东西，不仅仅是这个五蕴。五蕴会变老、生病、死亡，它会真正地死去，然后被火化。但内心（我们看到的外部五蕴），它是一定会死去的。每个人都承认它会真正地死去，死去后会腐烂，然后被火化，每个人都完全接受。但是内心，有一个执取的“意生身”，它会生灭生灭，不断地生灭。 （有一个故事）当他坐在车上，他的弟子从曼谷来接他。在路上，有人走到车前，他就发愿帮助那个人能够脱险，因为他刚好坐在车里。然后他告诉他的弟子，那个过马路的人，上半身是鸡，被车撞死了，现在它就要去转生为鸡了。那些师父们有神通，他们能够看到每一个心念执取什么，然后如何变化。但是它总是喜欢在内部执取生灭生灭，在每一个当下改变。说“执取”可能不太真实，他们看到、他们知道，他们会说它会叠加在一起。外在的不是重点，外在的会死亡、会衰老。曾经无论多么伟大，从乞丐到国王，到伟大的君王，到大富翁，最终衰老死亡时，面容都是一样的。 是什么驱动了它在每一个当下前往“有”，生灭生灭？然而当真正死亡的时候，它真的会那样去，因为它取决于你创造了什么，创造了什么样的状态，创造了什么样的地狱、饿鬼、阿修罗，它就会那样去，而且有很多。 在十二因缘的大循环中，无明缘行，行缘识。可以从结果开始逆向观照，它来自“有（bhava）”，“有”从何处来？每一个当下创造的“有”都来自于执取（upadana），我们说喜欢和别人争论，那就是执取，它会创造出一个透明的身体，然后就是执取，执取然后是爱欲（tanha），爱欲是挣扎，爱欲是想要、想要得到。如果想要得到什么，却得不到，就无法忍受，这就是爱欲。爱欲是因为喜欢却想要成为，想要成为，想要…想要成为。总是按照自己的梦想去寻找，然后又无法成为那样，无法忍受，无法忍受，这就是爱欲，无法忍受。 想要轻易解决这个问题，想要打电话给某人，想要去玩手机，或者想要打电话给某人，然后试试看去违反它，被违反了，就会无法忍受。内部会剧烈挣扎，会剧烈挣扎，一定要去看，去看手机，一定要打电话，一定要去玩，一定要去看看谁发了消息，或者一定要发消息给谁，无法忍受。如果把手机放在附近，在禅修的时候，或者带在身上，一会儿再看。看看它是否想要看，然后我们不去看它，内部会出现挣扎、不舒服、阻碍，然后无法忍受，最终屈服，然后去玩、去看，这就是爱欲。爱欲会挣扎到无法忍受。 说不思念孩子，不执着什么，也只能忍受一会儿，一两天，或者一天的时间，很快就会打电话了，那是不真实的，不真实的。我们家，孩子在国外，有孩子、有孙子，三四年才打一次电话，从来没有聊过天。只有生病的时候才会打电话，一起生病，所以才打电话，四年才打一次电话，因为病得很重才打。那些说不思念、不执着什么的，不真实，很快就会打电话了。很快夫妻两人会说不思念对方，什么都不在意，一会儿就互相寻找了，晚回家一点就被骂了，去哪里都担心。这个东西它执着，爱欲就是寻找，寻找，寻找，然后爱欲寻找，就是寻找，挣扎，寻找，它就是爱欲。 禅修是不满，一种不满的状态。不满意的人，一定要去除它，如果去除不了，就逃避，逃避去做什么，逃避去玩什么，逃避去找什么吃。不逃避就一定要去除它，会有紧绷、不舒服、烦躁的感觉，一定要去除它，无法忍受不去去除它，这就是爱欲。爱欲是导致执取的原因，执取，执着。或者“有”，在那一刻思考什么，就知道会转生到哪一道。 那么爱欲从何而来？它来自于身心与外境在每一个当下相互碰撞产生的感受，当感受令人愉悦时，就会产生爱欲。当感受令人不悦时，就会产生不想要，就会根据感受而挣扎。感受从何而来？它来自于内在和外在的碰撞，从何而来？来自于名色，名色是由识所产生的，执取的识是产生名色的原因，创造出透明的身体。如果执着于孩子和孙子，就会先创造一个子宫，一旦精子和卵子结合，就开始等待我们的识进入。一旦孩子或孙子的卵子长大到足以让识进入结合，我们就必须死亡。但如果提前知道卵子已经结合，正在等待识进入，也就是我们经常思念他们，就可以及时阻止，我们就不会需要死亡。因为它已经足以让识进入结合，我们就必须立刻死亡，因为那是我们创造的识，别人无法进入，不是说我们不进入，别人就可以来代替，别人是无法进入的，因为是我们创造的，我们执取着它。 一位与隆普曼大师一起修行的老妇人，一直在念诵“佛陀，佛陀，佛陀”，但心里却一直想着她的孙子。然后孙子怀孕了，后来才知道，在孙子的子宫里，有一个孩子，那个识正在等待进入与卵子结合，如果卵子结合，已经准备好，正在等待识进入，只要过了一段时间，到合适的时机，她自己的识就要进入了，她就必须立刻死亡，因为那是她自己的识。隆普曼大师就说：“哎呀，要加紧修行啊，不然就来不及了，因为你就要死了。”于是她加紧念诵“佛陀，佛陀，佛陀”，醒悟过来了。 我们一直观察她是否会走神，是否会想着打电话。如果想着打电话，它就会跑到那里去，跑到孙子的肚子里，打电话，它已经老了，快要死了，它就要进入了，它必须经常去那里，它就会认识，它会认识要去的地方。住在外婆家，念诵着“佛陀，佛陀”，把联系切断，完全切断，不再出门了，这样她才没有死去。但是住在家里，就像那个故事里说的，找寻没有结果，被做成了剪刀一样。好像说，如果和“佛陀”在一起，就不会走神，就像湄奇林，外婆努的妈妈一样，把心紧紧地抓住，就不会放开，和“佛陀”在一起，就不会放开，直到死亡，直到最后一口气还转过头来问我们“是这样的吗？”之后就永远消失了。不必和嘈杂的声音待在一起，和“佛陀”在一起，然后深呼吸，慢慢离去，没有错过任何时刻。因为她已经有了保护她的人，她已经到达了那里，但还没有放下，如果和“佛陀”在一起，就不会去转生。 今天，如果我们思考，不理解这个道理，愚蠢的识一直执取，从临终前开始，无论是什么，就已经创造好了，那就是无明。在还没有死亡的那一刻，每一个当下送出去的就是无明。每一个还没有死亡的当下，送给谁？它已经去创造了，去创造，去创造，准备死亡，准备前往。所以，如果知道这一点，它从我们无法找到的地方来，从很久以前来。它来创造了我们的身体，执取了，所以它来了，来创造，创造来成为我们。然后以无明为缘而产生行，业为缘而产生识。业力创造直到产生我们的身体，那么今生我们就无法改变了。那些从我们还没有死亡的时候就执取的东西，然后我们执取，导致产生了结果。但是我们可以改变的是，不让它继续，不让它继续转生。也就是一定要抓住它，如果我们还没有涅槃，就要抓住“佛陀”，就像外婆一样，就像你一样，直到无法放开，这样就不会立刻死亡。她得了癌症，癌细胞从脸颊长出来，直到露出骨头，仍然活了十年二十年，因为她和“佛陀”在一起，紧密相连，然后她真的没有死。躺了很多年都没有死去，直到医生说：“外婆，您是怎么做到的？请教教我吧！”因为身体里的一切，一旦有细菌进入，它会自动清除。一旦有了伤口，伤口脱落，无论什么，它都会自动修复。总是自动地长出肉，没有什么能做的了，因为她和“佛陀”紧密相连，它会连接到纯净的能量，连接到宇宙中纯净的心能，它会不停地旋转，24小时不停。而且下面的能量和上面的能量反向旋转，协调一致，就像变成了中间的空气，能量从内部的“佛陀”，从心中发射出去，然后连接到上面的无限宇宙，形成旋转的风暴，24小时不停。阿占艮只见过两个人做到这样，非常厉害，一个是得了癌症，全身肿胀，淋巴系统等等都出问题，肿胀起来。然后医生说，今天下午就会去世。她的丈夫去玛哈塔佛寺盘肯分寺找了一个凉亭，然后用车载我们过去。到了那里，一个人都没有，只有一个躺在那里的人，我都认不出来了。我们去找寺庙的管理人员，预订了一个凉亭，我完全记不得这个人曾经是把孩子带来让我们照顾的พญาผู้สาว（泰语词汇，无法翻译，大致形容年轻貌美的女子）。我们走进去，心想，她死了没有？她闭着眼睛，一动不动，全身肿胀。我们就走下去。但是我想她已经死了，我们就走到她旁边说：“阿占纳荣萨来了，你还记得吗？”我听到她在说阿占纳荣萨来了，她原本闭着的眼睛，稍微收缩了一下，她还没有死，喊了一声，引导她的心。然后她就照做了，非常累，筋疲力尽。我们过几天再去拜访她，秘书悄悄告诉我们：“阿占，好点了吗？等会我会告诉你她好点了。”我想去天堂已经很好了，她肿成这样，什么都没剩下了。但很奇怪的是，她竟然没有死。我们两天后再回去，她已经在看电视了，一个人看电视，虽然说不出话，但是看到我们就笑了，一直给我们鼓励，一直鼓励。几天之后，她又回来和她的丈夫一起在床边的桌子上吃饭了。我们很惊讶，她也感到惊讶，说：“阿占，我要做一样东西给您看！”她要做什么给我们看？然后她合起双手，合起双手，然后就有了光芒！然后又要干嘛？行了，行了。来和我们聊聊，今天是怎么回事，是怎么好起来的，我们非常惊讶。她说听到阿占的声音，她非常高兴，当时，光芒已经变得非常微弱，只剩下一个针孔大小，那是她要熄灭的最后的光芒，刚好听到阿占的声音，就像要沉入水底的人，最后一刻抓到了一根木头，紧紧地抓住不放。非常高兴。从那天起，不知道过了多少天，她说她从来没有停止过念诵佛陀，从来没有间断过。“佛陀之光穿透天空，罪恶的乌云缓慢地降落下来，请求施舍。也许因为我积累了功德，佛陀请求施舍，带着鲜花，带着米饭，准备放进钵里。然后放进钵里，佛陀就消失了。”佛陀来请求施舍。她念诵着佛陀，总有一天会成功的。所以完全念诵佛陀的有这个妻子，还有我父亲，直到他生命的最后一刻还在念诵佛陀。还有那个外婆，她87岁，身体已经不行了，很早就住院了，一直没有死。我们一直尝试和她说，身体是无常的，活着这么痛苦，为什么要执着？让她放下。 然后说到无明，当下的无明是什么？或者是什么？但是听了阿占阿提那天的开示，以及隆普杜大师的开示，老师说，无明和明是相辅相成的。这就像黑暗和光明，或者就像手背和手心。如果我们认为，就像之前一样，那是看到当下无明的角度。要想到，如果没有明，那么就是处于一种无明的状态。送出去的就是无明，送进来的就是明。往外送，送给色声香味触法，去迷恋，喜欢，快乐于外在接触到的色声香味触法，以及丈夫妻子儿女，是往外送，往外送的都是无明。往内送的就是明。 那位去修行很久的外婆，一直寻找，最后她去世火化后，骨灰变成了舍利。这和她原本要去转生成孙子的孩子，完全是两回事。最后她切断了联系，证悟了。声音传来告诉我们，她已经去世火化了，她的骨灰都变成了舍利，这完全是两回事，这也就是明。还记得我说的那位外婆吗？她一直没有死，但是每一个念头都送了出去，去创造，去创造成为孙子的孩子。或者我们，每一个念头都去创造了畜生道、阿修罗道、地狱道。每一个念头都在创造着内心的状态，那就是无明。布施也是明，功德也是明。如果还来不及接受，还不是明。当执迷向外，向内发送的时候，就是无明。接收到念头就是明，是灭，是道。向外就是苦，是集。向内是执着于内部的状态，通透、轻盈、舒适、空虚，然后眼睛放空，通透、轻盈、舒适、空虚、平静、宁静、淡漠，眼睛放空看着天空、看着树木、看着大地等等，一直淡漠地看着。那是往外送，没有往内看。所以就会胡思乱想，会一直แต่ง（泰语，修饰、打扮，引申为沉迷于某种事物）沉迷下去。往外送的就是十二因缘中的无明，去创造未来的生命。布施也是明，得到财富也是明，当送出去的时候，要内外兼修。今天只有往外送，没有往内看，那就只能发呆，找点事做，发呆去吧。然后说活在当下，但那不是真正的活在当下。做ทำหกๆ（泰语，大致指做无意义的事情），照顾树木、花草，被蜜蜂蛰等等。那根本不是在修行。它一直在ปรุงแต่ง（泰语，修饰、调味，引申为虚构或捏造）。一直在ปรุงแต่ง（泰语，修饰、调味，引申为虚构或捏造）去寻找舒适，一直躲避不舒适去寻找舒适。但内心只想要一面的舒适，一旦遇到不舒适，就一直抱怨。整天坐在那里，我们是谁，怎么样了，我们一概不知，懒得知道。但是他们不相信，不知道该怎么办。有些人来了十年二十年，他们还是不相信。他们曾经怎么做，曾经怎么修行，曾经怎么想，曾经怎么说，内心里曾经怎么做，曾经怎么想，几十年过去了，直到他们死去，他们还是和以前一样。最终我们只能放弃，他们的命运就是他们的业力，每个人都有自己的业力，众生都要随业而行。十二因缘中的明，观照十二因缘，向内看，到别人家，这个人，那个人，然后说要来修行，为了不让它往外送。然后修行就是用念诵来压制，或者用...，把心放在念诵上，或者压在通透、轻盈、舒适、宁静、淡漠上。假装什么都不想，瓜哇、瓜赛（泰语，指没有领悟能力）。教了什么都不明白。压在那里，压制着它。佛陀说，诸比丘，如果你不往外送，不往内送，不执取，你已经往外送过，往内送过，然后又不执取，一定要先切断这些，先向外送，向内送，才是第三步道，才是道，这就是真正的十二因缘。 真正的十二因缘是什么？每一个当下，就是苦、集、灭、道。无明缘行，行（业）缘识，识（业）创造爱欲、执取、“有”、未来生命，这些都是苦，都是苦的一面，集的一面。向内就不用再多说了，执取。修行苦，不用，要用“明”来切断。当向外送的时候，执着于外在，向内的时候，执着于内在。就必须用智慧来切断，在当下切断。不要去当下，每一个心念，每一个心念来不及的，来不及做什么。外婆就要死了，要转生成孙子的孩子了，做什么都来不及了。必须切断它，用佛陀持续不断地念诵，直到它无法逃脱，直到它无法逃脱。不是用“佛陀”压制住，而是用“佛陀”持续不断地念诵，来观察它是不是去想谁，来观察它是不是去想谁。不是为了压制它不让它去想谁，这和他们平常的修行是完全相反的。错误的修行是压制、阻碍，不让它去想什么，不让它去想谁，让心空空荡荡的，这是完全错误的。但是他们念诵“佛陀”，不放弃“佛陀”，是为了观察它是否会走神，它是否会跑到谁那里去，那就是向外送的心念，或者向内。十二因缘生起，产生了一个心念，取决于你要转生成什么。它是无明，灭掉无明，无明就是愚痴，是不知，是不知放任它往外送，往内送。或者你得到了什么，那就是明，是灭、是道。佛陀一生都在教导，就像一把树叶一样，佛陀说，他一生都在教导这些，没有教导什么奇奇怪怪的东西，没有教导什么比“道”更奇怪的东西，就这样。迷失向外送，迷失向内送，然后道，到道。你没有这三个步骤，你ผ่าน（泰语，通过，这里指证悟），这就是向外、向内。它就是苦、集，一直循环。然后“明”生起，向外就是无明，是苦、是集。布施也是明，是灭、是道。苦、集、灭、道，苦、集。诸比丘，如果你不往外送，识就不会执着于任何外在的东西，不往内送，识就不会执着于任何内在的东西，然后不执取，五蕴就会通过，识没有执着的地方，没有执着的地方，当识灭去的时候，识就灭去了，就像没有燃料的火焰，不再转生，因为没有地方可以去，没有地方可以待，没有地方可以停留。佛陀讲得很清楚，十二因缘就在这里。所以观照直到不迷失向外送，不迷失向内送。向外送就是外婆每一个送出去的心念，都已经成为“有”了，那么无论如何都不可能涅槃了，因为已经送出去执着了。去执着于任何外在的东西，就变成识去转生。向内送，识就执着于内在，然后在内在转生，它就会去转生。转生成通透、空虚、轻盈、舒适的状态，转生成什么？转生成虫子之类的，一直啃食。今天什么都不懂，ประกาศเป็น（泰语，大致指自我宣称开悟，但实际并没有），也什么都不懂，就舒服，舒服。宣布成为在睡觉，在啃食树叶，过着舒适的生活。那个爬得很慢的东西是蛇或鳄鱼，也过得很舒服，食物会自动送上门来。朋友好不容易转生为阿那含，看到朋友和自己一起修行，却转生成厕所里的虫子，好不容易把朋友从厕所里拉出来，然后显出法身说，我们曾经是朋友，一起修行，转生为阿那含在净居天。为什么朋友转生成了虫子吃粪便呢？朋友说，作为天神很舒服，想要吃什么就变出什么，想要什么就变出什么。虫子说，我不需要变，到时间了他们就会喂给我，喂给我们，我们比你还舒服，我们很满意待在厕所里。那么应该认为这就是无明。无明的意思是，如果向内的话，它是一种无明。但是“明”存在于原本的心中，那个像角落一样的无明，能够看到当下心念的无明，它是另一种无明，更微细的无明，不是，它是执取，是第三个，因为认为，如果我们这样做，我们就会得到利益，成为我们自己。如果根据隆普杜大师所说，心、无明、明同时生起，那也就是说，事实上，无论我们是否知道，是否觉知，它都已经在那里了。它与自然无关，与涅槃无关，与不生不灭的法无关，它已经在我们心中了。它就会超越向外、向内，然后执取什么。道，到道。我们自己，总想要让自己去成为什么。所以，就像是，如果心中一直有“定”，关于不生不灭的法，或者行，说它一直存在，就没有必要去坐着看守，看着无明在每一个当下生起，心没有消失过。我不往外送，念诵佛陀，它再也没有回来过。或者说，不要试图去压制，试图去抓住通透、空虚、轻盈、舒适，试图不去想任何东西。这没有任何意义，这些人都不能涅槃。它只是看到，行不是...，行不是不生不灭的法，它们是完全不同的东西。无明、明，觉知，总结来说，苦、集、灭、道，仍然是造作的一面，造作的一面。一面是执着的造作，一面是觉知的造作。执着的造作是苦、集。觉知的造作就是道。它就是苦、道，都是造作。苦、集是黑暗的造作，使我们痛苦。觉知无明中的造作是苦、是集，去执着它就会消失。它就是灭、道。它仍然是白与白，仍然在互相争斗。一旦疏忽了，就会向外送，向内送，然后执取，就变成了只要向外，向内，然后执取自己，执着“我”，就是“我”不往外送了，但是“我”要做什么？“我”想要，“我”想要，“我”想要为了“我”而存在，它仍然是无明，是第三个，执取。为什么什么都不需要了？人、布施和我，为了“我”而存在，它仍然是觉知，觉知然后得到的就是灭和道。它把觉知比作黑暗的一面，然后一旦全部消失，就变成白色的，黑暗就变成了集，白色就变成了灭和道。这些书，它就是这样，一直以来，它就变成了这样，黑暗。它有两面，生命，在旅途中的时候，它有两面。就是苦、集，一直循环，然后“明”，然后觉知，觉知然后成为，就变成了白色的一面。白色的两面就是灭和道。所以，还没有通过，还没有解脱痛苦，还没有到达不生不灭的法，就一直在黑暗的两面和白色的两面之间循环，黑暗的两面和白色的两面之间循环。当黑暗的时候，就是集，就是执取，向外送，向内送，然后执取，执取就是“我”，仍然试图帮助“我”，帮助“我”的心，让它解脱痛苦，让它变成什么样子，变成内心想要的样子。它仍然是执取，在第三个，执取。它不向外送，不向内送，但是它仍然...，就是它仍然...，“我”试图帮助“我”，帮助“我”的心涅槃，它就变成了执取，执取，所以仍然处于黑暗的一面，也就是苦、集。“明”就是布施，然后消除苦、集，就是白色的一面，道。是这样吗？白色，“明”就是斗争。没有斗争就是不向外送，不向内送，不执取。今天的斗争就结束了，就是两面黑暗，两面白色的，就结束了。也就是苦、集、灭、道，结束了。当你没有执取，不向外送，不向内送，不执取的时候，你就不再有苦、集。没有苦、集，你就不需要知道，觉知了，它就不再有灭和道了。最终这四面，就是心行（kiriya-citta）。苦、集、灭、道，仍然是心行，消失了，只剩下这些，只剩下这些，只剩下封面和封底粘在一起，就是起点和终点在同一个点上，就是不生不灭，永恒。它就是我们每个人的心，但是我们被这四面，苦、集、灭、道，我们迷失在这四面，在“明”和“无明”之间斗争，它遮蔽了。正如隆普曼大师所说，观照十二因缘，观照十二因缘直到涅槃，写了《Khawong Thamma》（《法的循环》），就是说，本心遇到本心，这就是本心，本心。给头贴上标签，给尾巴贴上标签，立刻就错了，就是本心，也就是所有心的起源，就是不生不灭的法，是不生不灭的法的起源，遇到本心，就是不生不灭的法，涅槃，只剩下封面和封底，起点和终点在同一个点上。我们每个人出生的时候，所有的众生，都带着无明出生，一旦出生，就会有无明。一旦出生，你打开封面，就会看到黑色，没有人出生后，穿上白色，从封底看穿，变成白色。出生就带着无明，打开带着无明，然后来修行，在黑暗的一面和白色的一面之间斗争，直到最后，超越黑暗和白色，斗争结束了，但却是纯净的，不生不灭，不生不灭的法，没有前面，没有后面，没有看前面看到黑色，没有看后面看到白色，没有了。到达涅槃就没有了，没有自我，没有众生，没有自我，没有我们，没有白色，没有外形。佛陀，阿罗汉，阿罗汉弟子，百万弟子，没有死到哪里去，都汇聚到不生不灭的法中，都汇聚到不生不灭的法中。生灭的都变成灰烬，只是佛陀、阿罗汉、弟子的五蕴，称为五蕴。最终到达不生不灭的法。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- เมตตาอธิบายอาการที่ที่หลวงปู่มั่นท่านพิจารณาก่อนบรรลุนภเจ้าค่ะว่าท่านพิจารณาย้อนวงจรคือคำคือย้อนของวงจรสมุทวงตาแล้วทีนี้มันคือหนูหนูก็แล้วก็มันก็ไปสิ้นสุดที่วิชาแล้วก็。 นักวิชากับวิชาจิตมันก็เกิดพร้อมกันที่หลวงปู่ปู่ดาบอกอย่างนี้ค่ะตาแล้วก็แล้วหลังจากนั้นน่ะต้องหามันมันมันก็คือมันเข้าสู่ว่าทุกสิ่งก็คือเป็นสิ่งใดที่เกิดขึ้นมาแล้วก็ดับไปเป็นธรรมดาแบบนี้หรือเปล่านะคะหรือว่ามันมี。 อะไร。 หลวงปู่บ้าน。 แนะนำเจ้าคุณบุรีอาจารย์ท่านให้พิจารณาปัญญาการ。 เจ้าคุณอุปลีพิจารณ。 ตั้งแต่สายสายเกิดกับสายดับ。 สายเกิด。 แต่ว่าทำไมจึงมาเกิดแก่เจ็บตายให้เป็นทุกข์。 เป็นเหตุใดที่ต้องมาเกิดแก่เจ็บตายให้เป็นทุกข์。 มาจากไหนก็หลายวนไปหาวิชาหัวขบวน。 แล้วก็ไปติด。 ท่านเจ้าคุณวติดไปติดจงว่า。 วิชาจัยเกิดสังขารสังขารเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณ。 วิยาเป็นปัจจัยเกิดน้ำลูกอะไรยตนะคือขันห้า。 อทำไมในฐหน้ามี。 กาย。 มีลูกมีกายมีเวทนามีสัญญามีสาฐานมีวิญาณอีก。 ก็。 ในปจวาตรวงจรใหญ่ก่อนที่จะมาเกิดเป็นขันห้าเนี่ย。 วิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารสังขารใช้เกิดวิญญาณ。 แต่ทำไมพอสาขาเนี่ยแล้วมาเกิดเป็นวิญญาณแล้วทำไมพอเกิดเป็นคันห้ามีสังขารกับวิญญาณอีกลูกเป็นสัญญาสาขาวิญ，ญ，า，ณทำไมมีสังวิ，ญ，ญ。 าณในฐให้。 และสังขาวิทยามันก็มาจากวิชาเป็นปัจจัยเกิดสาขาสาขายาและเกิดเป็นขห้า。 หน้าฐวิยาอีกไปไม่ถูกติด。 เป็นอาจารย์ของหลวงพ่อบ้านหลวงบ้านไปพักที่วัดสปทุมเดี๋ยวนี้เปลี่ยนชื่อเป็นปทุมวนารามแล้วก็ไปเรียนกล，ั，บ，ไ，ป，เ，ร，ี，ย，นก，ั，บ，เ，จ้าคุณอุบา，ล，อ。 ีกวัดนึง。 วัดบรมนิวาทเจ้าคุณบุรีจบจบเรียนเรียนียสรีแล้วก็เป็น。 เป็นในเจ้าคุณอ่ะตำแหน่งถ้าเจ้าคุณอะไรก็น่าจะเป็นอะไรนะ。 หัวหน้าหัวหน้าราชาคณะอะไรจะไม่ได้จำไม่ผิดนะ。 แล้ว。 ท่านพอดีไปไปคัดงานเรื่องรัชกาลที่หกนำประเทศประกาศเข้าสงครามโลกคนที่สอง。 ไปเข้าฝ่ายญี่ปุ่นก็เลย。 ถ้าไปค้าหรือทุก。 มันเป็นหลวงตาแก่ๆ。 เราต้องเดินทางไปนอกประเทศไปไปพม่าการอยู่。 ติดติดตรงนี้เอาวิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารสาขาวิใช้เกิดวิญญาณแล้วก็วิญญาณเป็นปัจจัยเกิดขันห้าลูกเป็นขนาดสัญญาแล้วก็วิญญาณอีกทำไมซ้อนกันอย่างนี้เลยปฏิบัติต่อไม่ได้ท่านก็ก่อนที่จะเดินทางไปประเทศสามารถก็ไปหาลูกศิษย์ท่านก่อน。 ใหญ่。 ถ้าอยู่ที่ลพบุรี。 ไม่สิงโตหรือทำ。 งาม。 ของทำนี่แหละ。 จำไม่ได้ว่าท่านไหนแน่นอน。 โทรไปหาบ้านบอกเลยว่าเมื่อวันที่เท่านี้เวลานี้。 อาจารย์ตรงนี้。 พิจารณาปฏิญาการปฏิจาณบาต。 จะนาท้ายมาก่อน。 ขายมาก่อนว่า。 ทำไมทุกชีวิตต้องเกิดมาแก่มาเจ็บมาตายมาพัดๆให้เป็นทุกข์。 ความเกิดมาจากไหนอ่ะวันเกิดก็มาจาก。 พบมาจากไหนอ่ะพบก็คือสิ่งที่สร้างในใจในการยึดแต่ละขนาดที่。 ในการยึดการอที่จะสร้างพบไว้。 ถ้ายึดอันนี้แล้วมันส่งผลให้รับการเป็นสัตฉานก็เป็นสร้างเป็นสัตฉานไว้กลายเป็นมนุษย์แต่ข้างในเป็นสัตฉาน。 ถ้าพบที่สร้างไว้ในใจด้วยการยึดเป็นเปจสุรกายกลายเป็นมนุษย์ขนาดนั้นก็จะสร้างการโปร่งแสงเป็นเป็นอกายซ้อนไว้ถ้ายึดในประเทศนั้นเป็นสันรกก็กลายเป็นมนุษย์ติดนั้นในร่างกายจิตใจเราเนี่ยก็จะสร้างกายโปร่งแสงไว้เป็นรกมันเกิดตายเกือตายไม่ใช่ว่าสร้างการเป็นุษ。 ย์ข้างในสร้าง。 ไปษัรัฉานแล้วจะเป็นสัได้。 เปลี่ยนการยึดได้ไง。 พพไปทำร้ายอะไรเขาอีกอะไรเขาไปรักเขาไปรักคนคนนี้อะไรมันเปลี่ยนทุกขนาดนั้นข้างในตายตายเกตายเกตายเกือตายตลอด。 ในตัวที่จะไปเวียนว่ายตายเกิดมันไม่ใช่ตายเฉพาไอ้คันหน้านี้นะไอ้คันหน้ามันต้องแก่เจ็บตายมันตายจริงๆแล้วไปเผาจริงๆแต่ข้างในไอ้เนี่ยไอ้หน้าเนี่ยที่เราเห็นอยากเนี่ยมันต้องตายอยู่แล้วล่ะทุกคนก็ยอมรับว่าตายจริงๆตายแล้วก็เน่าแล้วก็เผาทุกคนก็ยอมรั。 บหมด。 แต่ข้างในเนี่ยมันมีไกตายหนึ่งที่ยึดมันจะเกือบตายเกือตายเกือตายเกือบตายเกือบตายตลอดเวลาวงนั่งรถมา。 ลูกศิษย์ไปรับมาจากกรุงเทพฯระหว่างทางมันมีคนเดินตัดหน้ารถท่าน。 ท่านก็เลยอธิษฐานจิตช่วยกัน。 ให้มันรอดพ้นไปได้เพราะพอดีถ้านั่งในรถ。 แล้วถ้าก็บอกกับลูกศิษย์ว่าเนี่ยเดินข้ามถนนเดินข้ามถนนครึ่งตัวบนไก่。 โดนรถชนตายตอนนี้มันก็จะไปเกิดไอไก่。 กันพวกที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านมีอภยาพโานก็จะเห็นว่าขนาดจิตแต่ละขนาดจิตเนี่ยมันยึดอะไรแล้วแล้วเปล，ี，่，ย，น，ไ，ป，ย，ั，ง，ไง，แ，ต，่บอกแล้วม，ั，น。 ก็，ชอบชอบ。 ข้างในอ่ะมันยึดเกิดตายเกินตายเปลี่ยนไปในคณะคณะยึดบอกว่ายึดมันจะไม่จริงอ่ะเขาเห็นเขารู้เขาเขาก็ว่า。 มันจะซ้อนกันอยู่ไอ้ตัวนอกเนี่ยมันไม่ใช่สาระว่านอกมันตายไงแกเมื่อกูจะยิ่งใหญ่ภาใดตั้งแต่เป็นยาจกจนถึงพระราชาเป็นจอมจักรพรรดิมหาเศรษฐีสุดท้ายตายแก่หน้าเหมือนกัน。 ไอตัวไหนดิ。 มันไปสู่พบชาติทุกขณะเกิดตายเกือตายเกือตายเกือตายแต่พอตอนตายจริงๆเนี่ยมันก็ไปอย่างนั้นจริงๆเลยเพราะวามันอยู่ที่คุณเนี่ยสร้างอะไรมากสร้างไว้มากสร้างอาการไม่มากสร้างรกไม่มากไม่มากกูกาสไปแบบนั้นมี。 เยอะ。 ในตัวปฏิสมบาทวงใหญ่วิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารอาหารเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณจะพินาจากท้ายมาก่อน。 ว่ามันมาจากพบพบมาจากอะไรล่ะพบที่สร้างไว้แต่ละขนาดที่ก็มาจากอุปทานคือความยึดมั่นถือมั่น。 ประทานที่เราบอกแล้วก็ชอบเถียง。 คนั่นแหละผ่านนั่นแหละ。 ยจะสร้างเป็นตัวอะไรโปร่งแสง。 แล้วก็เป็นอุปทานยึทานแล้วก็ปัญหาปัญหาการวิว่าปัญหาอยากได้อยากเอาไม่ได้ถ้าอยากจะได้อะไรอยากจะเอาอะไรแล้วไม่ได้อย่างใจมันทนไม่ได้มันเป็นปัญหาการปัญหาเพราะว่าปัญหาก็คือที่ชอบแต่อยากจะ。 เป็น。 อยากเป็นอยากเป็นแต่เขาอยากเป็นเขาอยากอยากอยากเป็นหากินตามความฝันเลยแล้วก็ผมไม่ได้เป็นอย่างนั้นทนไม่ไ，ด，้，ท，น，ไ，ม่ไ，ด，้，ป，ั，ญหาทนไม่ได้，จ，ะ，ทน。 ไม่ได้。 อยากแก้ง่ายๆอยากจะโทรศัพท์ไปหาใครอยากจะไปเล่นโทรศัพท์หรืออยากจะโทรศัพท์ไปหาใคร。 แล้วมันก็ลองดูซิว่าลองขัดใจถูกขัดใจมันจะทนไม่ได้ข้างในมันจะดิ้นพลาดมันจะดิ้นพลาดจะต้องไปดูให้ได้ไปดูโทรศัพท์ไม่ได้จะต้องไปโทรให้ได้จะต้องไปเล่นให้ได้。 จะต้องไปดูไม่ได้ว่าใครlineมาหรือเราจะต้องไลi n eไปหาใครให้ได้มันทนไม่ได้ถ้าเอาโทรศัพท์ไปว่าใกล้ๆสมาธิหรือติดตัวไว้เดี๋ยวมาดูแล้วดูว่าดูว่าามันอ่ะอยากจะดูแล้วเราไม่ดูมันจะมีอาการข้างในจะดิ้น。 อึดอัดขับข้องแล้วก็ทนไม่ได้สุดท้ายก็แพ้แล้วก็ไปเล่นไปดูแม่ก็เรียกว่าปัญหาปัญหามันจะดิ้นจนทนไม่ได้。 ทนไม่ได้。 บอกไม่คิดกับลูกไม่คิดถึงอะไรอ่ะ。 ก็อดทนสักพักนึงวันสองวันทั้งวันเดี๋ยวโทรหาแล้ว。 มันไม่จริงหรอกไม่จริง。 มันยากเรานี่。 ลูกไปอยู่ต่างประเทศมีลูกมีหลานสามปีสี่ปีโทรศัพท์หาอาการครั้งเดียว。 ไม่มีุเลยไม่เคยคุยก็โทรหากับตอนป่วยนะเขาร่วป่วยก็เลยโทรหา。 สี่ปีโทรหากันครั้งหนึ่ง。 ป่วยหนักแล้วเลยโทร。 ไอ้ที่บอกว่าไม่คิดถึงไม่ยึดมาอะไรไม่จริงแล้วเดี๋ยวกลับโทแล้วเดี๋ยวก็พากันพากันสามีภรรยาบอกว่าไม่ค，ิ，ด，ถ，ึ，ง，ก，ั，น，ไ，ม่，อ，ะ，ไ，รบเดียวตา，ม，ห。 ากันแล้ว。 กลับช้าหน่อยก็โดนแล้วไปไหนก็เป็นห่วงเลยไอ้ตัวนี้มันยึดปัญหาคือมันชื่อก็หมดแล้วปัญหาหาหยหาหาหาแล้วตันปัญหาหาก็คือหาแล้วกันหาหาดิ้นนดิ้นรนค้นหามันปัญหาหากัน。 การพัฒนาวัฒนาสนามันเป็นไม่พอใจ。 อาการที่ไม่พอใจคนที่ไม่พอใจ。 ไม่พอใจมันจะต้องกำจัดให้ได้。 ถ้ากำจัดไม่ได้ก็หนี。 หนีไปหาอะไรทำหนีไปเล่นอะไรหนีไปหาอะไรกิน。 ไม่หนีก็ต้องกำจัดให้ได้จะมีอาการแน่นอึดอัด。 ครับข้องใจก็จะต้องกำจัดให้ได้。 คนนไม่ได้ที่จะไม่กำจัด。 เป็นปัญหาปัญหาที่ปัญหาสามเป็นบเกิดเกิดประทาน。 ประธานความยึดมั่นหรือบ้านบ้านในขณะที่นั้นคิดอะไรก็เลยทราบพบชาติ。 แล้วปัญหามาจากไหนก็มาจากการกระทบกันแต่ละขนาดจิตต่างๆที่ไกใจก็เกิดเวทนา。 เวทนาถูกใจก็เกิดการพัฒนาวัฒนาไม่ถูกใจก็เป็นวิภาวัฒนาดิ้นลงไปตามเวทนา。 เวนาไหนนะมาจากการกระทบภายในภายนอกมาไหนก็มาจากลูกน้ำน้ำรูปที่เกิดขึ้นจากจากวิญญาณเป็นปัจจัยวิญญาณที่ยึดบ้านบ้าน。 ปัจจัยที่ทำให้เกิดสร้างรูปปน้ำขึ้นมาเป็นอะไรเป็นการโปร่งแสงขึ้นมาใน。 แล้วก็ถ้าไปยึดลูกหลานไว้ก็ไปสร้างท้องก่อนไว้ใครสุขเริ่มสมกันแล้วก็รอวิญญาณของเราที่จะไปเข้า。 ถ้าเมื่อไหร่ไอ้ไข่ของลูกของหลานมันโตพอที่จะวิญญาณต้องเข้าผสมเราก็ต้องตายแต่ถ้าเรารู้ตัวก่อนว่าใครเนี่ยผสมแล้วเตรียมรอวิญญาณเนี่ยมันคือวิญญาณเราว่าเราคิดถึงเขาบ่อยเนี่ยมันก็ป้องกันทันเราเราจะได้ไม่ต้องตายามันพอที่วิญญาจะเข้า้ผสมแล้วเราก็ต้องตาย。 ท。 ั。 น。 ที。 มันเป็นวิญญาณของเราที่เราไปสร้างไว้คนอื่นเข้าไม่ได้。 ไม่ใช่ว่าพอเราไม่เข้าแล้วคุณอื่นจะมาเข้าแทนเข้าไปไม่ได้เพราะเราเป็นคนไปสร้างเรายึดไว้。 ยายคนนึงที่ปฏิบัติอยู่กับหลวงปู่บ้านพุทธพุทธพุทธแต่คิดถึงแต่หลาน。 แล้วก็หลานท้อง。 หลานท้องปุค่อยมารู้ทีหลังว่า。 ไอ้เด็กที่อยู่ในที่ที่มันจะวิญญาณที่จะเข้าผสมกับใคร。 ที่ผสมกันเติมกับไข่ที่ผสมกันในท้องหลาน。 รอแค่วิญญาณตัวเอง。 ถ้าใครเอามาสมกันจนเป็น。 จะไปก่อนเลือกอะไรที่พอสมควรแล้วก็แล้วก็。 จะเข้าตัวเองก็ต้องตายทันที。 เพราะว่าวิญญาณคือวิญตัวเองหลวงพ่อบ้านก็เลยว่า。 หวายเร่ง。 ภาวนาเอาไว้อยู่นะ。 ไม่งั้นก็ไม่ทันการเพราะว่าจะตายแล้ว。 ก็เลยเร่งภาวนาพุทธพุทธพธ。 เป็นคนเลย。 เราไปสังเกตตลอดเวลาว่าหลุดรู้ไหม。 รู้จักโทรไหม。 ถ้าจะพูดโทมันจะเข้าไปวะไปทองหลายนี่แหละ。 โทรเข้าไปมันแก่จากแล้วมันจะตายแล้วมันจะเข้าแล้วมันต้องไปบ่อย。 มันก็จะรู้จักไปจะรู้จากไปด้วยหนำ。 อยู่บ้านยายกลาง。 พระพุทธุวะไปตัดขาดๆกันไกกรเดียวขาด。 ไม่ออกไปอีกเลย。 แพงเลย。 ก็ไม่ตาย。 แต่。 อยู่บ้าน。 ที่เขาเล่า。 ตามหาบัวเหลกันไม่ได้ทำเป็นกรรไกร。 คล้ายกับวา。 มันไว้กับพุทธจไม่หลุดเลย。 เหมือนแม่สุริิมที่。 แม่ของไงยายหนม。 ผมตึงไว้กับตัวจะไม่รูุ้ด。 พ่อ。 กลับพโทไม่หลุดเลย。 จนตายดับดับเรื่องสุดท้ายยังหันมาถามเราว่า。 ตัวอย่างนี้ไหม。 ระบบตลอดไปเลยไม่ต้องอยู่กับเสียงดังกับพุทธแล้วก็หายใจยาวๆเพื่อต่ายไปเลยไม่มีขาดว่าตอนเยี่ยมเยี่ยมจะไปสวนะไม่ได้นหรอกเพราะวามันมีผู้ผู้ที่ไปไว้กับเธออยู่มีผู้ที่ไปถึงมันยังไม่ได้ปล่อ。 ยวาง。 กับพโทไปสวไม่ไม่ไป。 ไปสร้างต่อ。 วันนี้。 ถ้าพี่จารนามา。 ไม่เข้าใจเหตุนี้ว่าไอโง่วิญาโง่ที่มันประยึไว้ตั้งแต่ก่อนตายอะไรก็ตามก็ไปสร้างไว้แล้วนั่นแหละคือวิชาขนาดที่มันยังไม่ตายแล้วมันส่งออกไปแต่ละขนาดเป็นวิชา。 แต่ละขนาดที่ที่ไม่ตายส่งไปหาใครอ่ะมันไปสร้างแล้วไปสร้างไปสร้างเตรียมจะตายแล้วเตรียงจะไป。 มันก็เลยพอถ้ารู้อย่างนี้มันมาตั้งแต่เราหามันไม่ได้อ่ะของเก่าอ่ะมันมาจะเกิดเป็นตัวเรามาแล้วไง。 ยึดไว้แล้วก็เลยมันมาสร้างสร้างจะเกิดตัวเราแล้วเอาวิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารกรรมการเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณกรรมสร้างจนเกิดเป็นตัวเราแล้วในชาตินี้เราก็แก้ไม่ได้แล้วของที่มันยึดมาตั้งแต่ตอนเรายังไม่ตายแล้วเราก็ยึดเราเลยทำให้มีผล。 เกิด。 แต่เราสามารถแก้ได้ก็คือไม่ให้มันไปต่อไม่ให้มันไปเกิดต่อก็คือต้องตึงไว้ก่อนถ้าเรายังไม่นภเนี่ยต้องเป็นไว้กับพเธอเหมือนยายแล้วเหมือนเนี่ยเหมือนกับเธอจนไม่หลุดไม่มันก็ไม่ตายสดีไม่ตายเป็นมะเร็งราจนออกมานแก้มนี้จนกระ。 ทั่ง。 กระดูกโผล่นี่。 อยู่อยู่ต่อตั้ง1ปียี่สิบปีก็ไม่ตายเพราะแกแกไว้กับพุทธจนมาติดกัน。 มันติดกัน。 แล้วแกก็ไม่ตายจริงๆนะนอนอยู่ตั้งหลายปียังไม่ตายเลยจนหมอบอกว่ายายยายทำจิตยังไงช่วยสอนช่วยสอนหมอบ้างเลยเพราะว่าคือทุกอย่างในร่างกายพอเชื้อโรคเข้ามันก็มันจัดการอัตโนมัติพอมันเป็นแผลแผลลอ่อนอะไรที่นอนกดทับมันก็ร่างกายมันก็ซ่อมอัตโนมัติกลายเป็นเนื้อต。 ิดกันตลอดเวลา。 อัตโนมัติมีอะไรทำได้ไม่มีอะไรทำได้แล้วเพราะว่ากับพไม่หลุดมันไปเชื่อมกับพลังงานพลลังธรรมชาติที่บริสุทธิ์รังจิตที่บริสุทธิ์ในอนจักรวาล์หมุนตลอดเวลายี่ยี่สิบสี่ชั่วโมงไม่หยุดเลยแล้วก็ข้างล่างข้างล่างกับกับข้างบนหมุนสวนประสา。 นกัน。 เหมือนกับมันกลายเป็นไอ้ก็ตรงกลางอากาศ。 วันทโดนพุ่งไปจากพุทธโธข้างในจักจิตและไปเชื่อมกับข้างบนอาณาจักรวาลเป็นพายุธดมหมุนลงมาเชื่อมกันเรื่องมตลอดเวลายี่สิบส，ี。 ่ชั่วโมง。 ตลอดเวลายี่สี่ชั่วโมงอันนี้เก่งเห็นมีอยู่สองคนเก่งมากเก่งแล้วก็มีพคนคือเป็นมะเร็งบัวทั้งตัวและข้าตมน้ำเหลืองเข้าอะไรมาเรียบร้อยบวมแล้วก็บอเขาบอกว่าบ่ายนี้ก็。 ภายในวันนี้ก็เสียชีวิตและ。 สามีก็ไปหาศาลาที่วัดมหาธาตุ。 บางเขน。 เราเขาก็รถมารับเราไปกัน。 ตอนนั้นน่ะเอาไปถึงไม่มีใครอยู่เวย。 ไม่มีใครอยู่มีแต่คนที่นอนอยู่คนเดียว。 จำไม่ได้เลย。 มีไปหาราวัดไปจองสลาวัด。 เรา。 ไม่จำไม่ได้เลยว่ะเป็นพญาผู้สาวเคยเอาลูกมาให้เราช่วย。 เราก็。 เดินเข้าไปมันตายหรือยังวะเนี่ย。 นอนหลับตานิ่งและตัวบวม。 เราก็เลยลง。 แต่คิดว่าตายแล้วเราก็เลยไปพูดข้างๆ。 อาจารย์ณรงค์ศักดิ์มา。 จำได้ไหมเนี่ย。 ผมได้ยินเสียงว่าอาจารย์ณรงค์ศักดิ์มาเนี่ย。 ตาที่มาหลับแล้วมัน。 หบเข้ามาหน่อย。 ไม่ตายเนี่ย。 ตะโกนเลย。 นำร่องเลยนําใจ。 เราเลย。 แล้วเขาก็ทำตามเลย。 ทำตามนี้。 หนยเวย。 เหนื่อยเลยหมดแรงเวยเดี๋ยวจะไปเยี่ยมอีกวันหลัง。 รอมา。 เลขาสารเขากระซิบเรา。 อาจารย์อาจารย์。 หายไหม。 ไว้จะบอกจะหาย。 ขว่าไปสวรรค์ก็บุญและ。 มันบวมขนาดนี้ไม่เหลืออะไรละ。 แต่มันน่าแปลกคือ。 ไม่ตายเวย。 ไม่ตาย。 เรากลับไปอีกสองวันกลับไป。 นอนดูโทรทัศน์。 โทรทัศน์คนเดียวแต่พูดไม่ได้ก็เห็นเราก็ยิ้ม。 อยู่กำลังใจตลอดนะตลอด。 กี่วันสองวันอะไรเนี่ยกลับไปเยี่ยมใหม่ลงมากินข้าวกับสามีที่โต๊ะข้างเตียงได้ละ่อเลยแปลใจมันก็ตกใจแล้วก็ตกใจเปลี่ยขนาด。 ผมเห็นเราดีใจเลิกกินข้าวอาจารย์หนูจะทำให้อะไรอาจารย์ดูนะจ้าหนูทำอะไรให้ดูแล้วก็พนมมือแล้วก็พนมมือแล้วก็เป็นเลย。 เร็ว。 บสว่าง。 แล้วก็ก็จะทำไงต่ออีกแล้วไอพอๆมาคุยกับเราหน่อยดิวามันเป็นมาไงวันนี้เนี่ยมันมันถึงคืนดได้ขนาดนี้นี่แปลกใจมากเลยว่าเรา，ย。 ังแปลกใจ。 มันบอกว่าได้ยินเสียงอาจารย์นะหนูหนูดีใจสุดๆเลยตอนนั้นน่ะแสงมันลี่ลงแล้วเหลือเท่ารูเข็ม。 แล้วมันก็เป็นแสงสุดท้ายที่หนูจะดับแล้วพอดีได้ยินเสียงอาจารย์พอดีเลยมันเหมือนกับวามันจะจมน้ำเพื่อสุด，ท，้，า，ย，แ，ล，้วพ，อ，ด，ี，ก，่อนไม้มาพอ，เ，ล。 ยอยู่เลย。 เสียงอาจารย์ในเกาะอยู่เลยโทรอยู่เลยดีใจมากเลย。 วันนั้นหรือไม่รู้กี่วันต่อมาไม่รู้บอกว่าวันพุธโธไม่เคยวรรคเลยไม่เคยเว้นวรรคพระพุทธเจ้าทะลุฟ้าอุบาต。 อุบาทว์ทะลุฟ้าลงมาช้าๆ。 ขอบณบาต。 คงจะมีบุญกุศลด้วยพจะเจ้าขอบบาตมีดอกไม้มีข้าวพร้อมใส่เสร็จ。 มันก็เลยใส่บาตรพระพุทธเจ้าก็หายเลย。 พระพุทธเจ้ามาขอบณบาต。 สถาบันรวมเป็น。 ก็อยู่เห็นว่าคุณโทเด็ดขาดก็มีเนี่ยมีมีภรรยาผู้คนนี้แล้วก็มีพ่อจนถึงวันระสุดท้ายดับพโดนแล้วก็ยาย。 แกนอนอายุแปดสิบเจ็ด。 หมดสภาพไปก่อนนะ。 ร่างกายมันไม่ไหวแล้วนอนจมอยู่ที่โรงพยาบาลนานไม่ตาย。 เราก็พยายามไปพูดว่าสังฐานไม่เที่ยงจะอยู่ไว้ทำไมหรือว่าว่ายังไงมันก็ทรมานให้ปล่อยวาง。 แล้วพอมาถึงวิชาใช่ไหมคะว่าวิชาในขณะปัจจุบันเนี่ยมันคืออะไรหรือหนูแต่ว่าฟังจากที่ที่อาจารทิตย์วันนั้นนะคะกับกับของปดาค่ะหลวงตาว่าวิชากับวิชาเป็นของคู่กันทีนี้มันก็เปรียบเหมือนกับ。 มือสว่าง。 ถ้าคิดว่า。 เหมือนก่อนหน้านี้。 มันคือ。 มุที่จะเห็นอวิชาในขณะปัจจุบัน。 เพื่อคิดว่าถ้าไม่มีวิชา。 แล้ว。 คือคือมันก็คือเป็นแบบขนาดจิจบในขณะที่เป็นนอก。 ส่งออกนอกแต่ละคณะจิตส่งเข้าในคือวิชา。 ออกนอกหลวงพ่อออกนอกไปเป็นขนาดจิตเป็นนาวิชา。 ออกไปหารูปเสียงกินรสสัมผัสไปติดพึงพอใจติดใจยินดีรูปเสียงกินลสิ่งที่มากระทบสัมผัสภายนอกและผัวเมียลูกเป็นตาข้างนอกที่ส่งไปหาที่ส่งออกไปในคือวิชา。 ก็ยายที่ที่ไปปฏิบัติมากแล้วแต่ก็ตามหาบัวว่าตอนที่ท่านตายแล้วก็เผากระดูกเป็นพระธาตุนะที่สำเร็จนะส่งออกไปเกิดเป็นลูกของหลานสุดท้ายตอนตายสำเร็จ。 เดิมที่จะไปเกิดของหลานแล้วสุดท้ายมันคนละเรื่องเลยพี่กลับมาตัดขาดแล้วสำเร็จเสียงตามมาบอเนี่ยตายแล้วเ，ผ，า，แ，ล，้，วดููกเป็นพระธ，า，ต，ุค。 นคือหา。 คนละเรื่องก็คือวิชาปฏิตยาการ。 จำได้ไหมที่บอกว่า。 ยายนี่ไม่ตายเลยแต่เป็นอวิชาขนาดจิตที่ส่งไปก่อนแล้วไปสร้างไปสร้างเป็นลูกของหลานแล้วหรือเราอ่ะขนาดตที่ไปสร้างเป็นสัตวฉานเป็นธุรกายนรกเหมือนกันไปพบในจิตขนาดที่ก็เป็นวิชาทานก็เป็นวิชา。 กที่สจะได้ก็เป็นวิชา。 ถ้ายังทันรับไม่ได้ยังไม่เป็นวิชาขณะที่หลส่งออกนอก。 ส่งเข้าใน。 ก็เป็นวิชาขนาดจิตได้ก็เป็นวิชาเป็นนิโรธเป็นมาคถ้าที่นอกก็เป็นทุกขสมุทไทย。 ในนะก็ไปติดกับอาการภายในโปร่งเบาสบายว่างเปล่านี่ตาลอยโปร่งเบาสบายว่างเปล่าสงบนิ่งเฉยนั่งตาลอยมองฟ，้，า，ม，อ，ง，ต，้，น，ไ，ม้，ม，อ，งดินอะไรไ，ป，เ。 รื，่อยเฉย。 คือมันจะส่งจิออกนอกภาพไม่ส่งเข้าในก็คิดอะไรจริต้องไป。 สนอกไปเรื่อยที่ส่ง่งออกไปก็คือวิชาในปฏิสมบาทไปสร้างพบชาติ。 แล้วก็ทานก็เป็นวิชาลาได้นะที่ส่ง่งออกนอกที่ส่งเข้าในวันนี้มันมีแต่ส่งออกนอกส่งเข้าใน。 ไม่ส่งเท่าในก็นั่งตาลอยหาอะไรทำตาลอยไปกันเนี่ย。 แล้วก็บอกว่าอยู่กับปัจจุบันแต่มันไม่ได้อยู่กับบ้านจริงหรอกทำหกๆต้นไม้ใบหญ้าโดนต่อต่อยอะไรไปเรื่อยๆมันก็ไม่ได้ไม่ได้，ฝ。 ึกอะไรไง。 ก็เหมือนกันมันก็มันปรแต่ง。 ผมแต่งหมตลอดเวลา。 ผมแต่งไปหาคนสบาย。 แตนี้หามีความไม่สบายไปหาความสบายแต่่งหนีความไม่สบายไปหาสบายแต่ข้างในจะเอาแต่ความสบายหน้าเดียว。 และมีความไม่สบาย。 นั่งอยู่ตลอดเวลาก็หน้าเราใครเป็นยังไงก็ไมเราจะไม่รู้ขี้เกียจจะรู้แต่ว่าแล้วเขาไม่เชื่อไม่รู้ทำไงคนมา10。 ปียี่สิบปีคนไหนไม่เชื่อเขาก็ไม่เชื่ออยู่นั่นแหละเขาก็ยังมีชีวิตเคยทำยังไงเคยปฏิบัติยังไงเคยคิดเคยพูดก็ทำยังไงเคยคิดยังไงปฏิบัติก็ในใจยังไงเขาก็หลายสิบปีผ่านไปจนตายไปแต่ละคนเขาก็。 เขาก็ยังเหมือนเดิม。 อันนี้สุดท้ายเราต้องยอมแพ้โชคชะตาของเขาคือกรรม。 ทุกคนมีกรรมเป็นของของตน。 สัตว์โลกต้องเป็นไปตามกรรมวิชาในปฏิญาบัติที่พิจารณาปัญญาการส่งเข้าในนี่แหละนะ。 ไปกับบ้านคนนั้นคนนี้คนนี้คนนั้นแล้วก็เดี๋ยวจะไปมาปฏิบัติครับเพื่อไม่ให้สกัดได้ส่งออกนอกและปฏิบัติก็ไปกดไว้กับคปฏิพไปกดเอาไว้หรือว่าไปอ่ะเอาไว้กับคำกรรมหรือว่าไปอัดไว้กับโลกเบาสบายนิ่งเฉยทำเป็นไม่คิดอะไรกหัวกห。 ัวใจ。 ตาใจสอนอะไรจบไม่รู้เรื่องสักที。 ไปกดไว้ตรงนั้นไปอััดกดไว้คือพุทธเจ้าตรัสว่าดูภสูจน์ทั้งหลายถ้าเธอไม่ส่ง่งสิตออกนอกไม่ส่งที่เข้าในไม่ยึดบ้านบ้านเธอที่ผ่านมาออกนอกเข้าในแล้วก็ไม่ยบ้านบ้านที่ผ่าน。 มันต้องตัดไอ้เนี่ยก่อนส่งออกนอกส่งข้างในก่อนถึงจะเป็นข้อสามบ้านถึงบ้าน。 นี่คือปฏิอาการแท้ๆเลย。 ปัญยาการแท้ๆคืออะไรขณะก็ก็คือเป็นทุกสมุนไทยฝ่ายวิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารกรรมสังขารการใช้เกิดวิญญาณกรรมสร้างปัญหาอุปทานพบชาติทุกก็คือฝ่ายฝ่ายทุกสมุทไทย。 ในแล้วมันก็ไม่ต้องพูดถึงข้อยึดบ้านถึงบ้าน。 ปฏิบัติทุกไม่ไม่ต้องตัดขาดด้วยวิชาคือ。 เวลาส่งออกนอกติดภายนอกในติดภายใน。 มันก็ต้องไล้าขาด。 ไลขาดตัดให้ขาดในปัจจุบันขณะ。 ไม่ต้องไปปัจจุบันขนาดกระณะจิตขนาดจิตมันไม่ทันหรอกค่อยทำไปอะไรไม่ทันยายจะตายเกิดเป็นลูกของหลานแล้วบรรลุทำได้หรอก。 มันต้องตัดขายกันนั่นแหละคือพุทธกระหน่ำจกระทั่งมันหลุดไปไม่ได้มันหลุดไปไม่ใช่เอาพโทกดไว้นะคือพุทธกระ่，ำ，เ，น，ี，่ยเพ，ื，่，อ，ส，ั，งเกตวามันรู，้，ไ。 ปห，าใครวะ。 เพื่อสังเกตให้เห็นวามันไปหาใครวะไม่ใช่ว่าๆนะเพื่อกดไว้ไม่ให้มันไปหาใครอันนี้มันต่างกันฟ้ากับที่เขาปฏิบัติกัน。 ปฏิบัติผิดคือสะกดสกัดไว้เพื่อไม่ให้มันคิดถึงอะไรไปให้ไปหาใครให้ใจมันว่างๆอันนี้มันผิดร้อยเปอร์เซe n tเลย。 แต่ที่เขาพูดโทรไว้เนี่ยไม่ทิ้งพุทธเนี่ยเพื่อเขาสังเกตวามันหลุดเธอมันแลไปหาใครนั้นคือส่งออกนอกขนาดหรือส่งเข้าใน。 ปฏิการเกิดกำเนิดขึ้นมาหนึ่งขนาดที่ตแล้วแต่คุณจะเกิดเป็นอะไรก็เป็นวิชาดับวิชาคือความโง่。 ความไม่รู้ที่ปล่อยส่งออกนอกตรงเข้าใดหรือสิ่งใดคุณได้ก็เป็นวิชาเป็นฝ่ายนิโรธมาพุทธเจ้าตัดสอนตลอดชีวิตพระองค์ก็บอกว่าใบไม้มาใบหรือมือนึงแล้วบอกว่าตลอดชีวิตพระองสอนแค่นี้แหละไม่ได้สอนอะไรที่มันพิพิษพิอะไรไปมากกว่ามาแบบนี้แค่。 ่นี้。 หลจิตออกนอกหลเข้าในบ้านถึงบ้านเธอไม่มีสามข้อนี้เธอผ่านเนี่ยคือออกนอกภายในมันก็เป็นทุกสมุทไทยเรื่อยไปแล้วก็ทันเป็นวิชาจะได้นอกก็เป็นขนาดจิตก็เป็นวิชาเป็นทุกไทยทานก็เป็นวิชาก็เป็นนิโรเลยไปเนี่ยทุกสมุทไทยนิรถมากทุก。 มไทย。 การที่สุดทั้งหลายเธอไม่ส่งจิตออกนอกวิญญาณก็ไม่ติดสิ่งใดภายนอกไม่ส่งเข้าในวิญญาณก็ไม่ติดสิ่งใดภายในแล้วก็ไม่ยึดมั่นถ，ื。 อบ้านห้า。 จะผ่านวิญญาณไม่มีที่ยึด。 ไม่มีที่ยึดวิญญาณก็ไม่มีที่เมื่อเมื่อดับไปวิญญาณก็ดับไปเหมือนเปลวไฟที่เชื้อไม่ต้องเกิดอีกเพราะไม่ม，ี，ท，ี，่，ไ，ป，ไ，ม่มี，ที่อยู่ไม，่，ม。 ีท，ี่ตั้ง。 พุทธเจ้ากับสชัดเจนปฏิการก็ตรงนี้้แหละ。 ก็พี่จารนาจนกระทั่งท่านไม่ไม่หลส่งออกนอกไม่หลใน。 ออกนอกก็มาจากก็ยายขนาดที่ส่งไปไปพบแล้วมันก็ยังไงก็จะเป็นนิพานไม่ได้แล้วไงเพราะว่าส่งไปติดแล้วไงไปบอกติดยบติดสิ่งใดยภายนอกมันก็กลายเป็นวิญญาณก็ไปเกิดส่งเข้าในญก็ติดภายในแล้วไปเกิดภายในมันก็ไปเกิดและเกิดกับอารมณ์โปร่งโลกเบาสบายไปเกิดเป็นอะไ。 ร。 หนอน。 อะไรกินเรื่อยไปมัน。 วันนี้ไม่มีความรู้อะไรไง。 ประกาศเป็น。 ก็ไม่รู้ก็สบาย。 สบาย。 ประกาศเป็นนอนในช่วงมไปนอนแทะใบไม้ก็อยู่แบบสบายๆไอ้ตัวที่คืบช้าๆ。 เป็นงูหรือจระเข้หน้าปาก。 อยู่ก็สบายยอาหารก็มาให้กินเอง。 เพื่อนอุตส่าห์ไปเกิดเป็นพระนาคามีคนไม่ได้ที่เห็นว่าเพื่อนปฏิบัติธรรมด้วยกัน。 เมื่อเกิดเป็นหนอนในส้วมอุตส่าห์ไปเกี่ยเพื่อนออกมาจากส้วมแล้วก็แล้วก็ปรากฏกายเห็นว่าเราเคยเป็นเพื่อนปฏิบัติธรรมม。 าด้วยกัน。 ไปเกิดเป็นพระนาคามีอยู่ในชั้นสุธวาททำไมเพื่อนมาเกิดเป็นหนอนกินอุจจาระอะไร。 เพื่อนก็บอกว่า。 เพื่อนเป็นเทวดาสบายยังไงก็ก็ได้อยากกินอะไรก็เนมิตเอาอยากได้อะไรกันในรมิิดไอ้นอนมันบอกว่าเราไม่ต้องในรมิถึงถึงเวลาเขาก็เอามาหยอดให้ยอให้ให้เราสบายกับท่านว่าเราพึงพอใจที่อยู่ในช่วงก็ว่ากันควรเป็น。 วิชา。 อาหารแสดงว่า。 วิชาที่หมายถึงว่าถ้าเท่าในนะมันเป็นวิชาที่เป็นวิชาแบบหนึ่งแต่ว่าวิชาที่อยู่ในจิตเดิมแทนไอ้ตัววิชาที่แบบเหมือนกับว่ามุที่จะเห็นตัววิชาในขณะจิตในขณะจิตขนาดจิตเนี่ยมันก็เป็นวิชาอีกตัวหนึ่งที่ที่ละเอียดกว่าใช่ไห。 มไม่。 แต่มันเป็นตัวยึดมั่นถือมั่น。 สาม。 เพราะวามันคิดว่าถ้าเราทำแบบนี้เราจะมีเราได้ผลประโยชน์เป็นตัวเราของเรา。 ถ้าจากที่หลวงปู่หลวงปตรดาบอกว่าจิตวิชาวิชาเกิดพร้อมกันนั่นก็หมายความว่าจริงๆแล้วอ่ะก็คือไม่ว่าเราจะรู้เท่าไม่ว่าจะรู้เท่าทันหรือไม่รู้ทันมันก็เกิดจากมันอยู่แล้วซึ่งมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับกั。 บกับ。 ก็เลยพลถึงธรรมชาติาตุหรือนิพานธาสหรือทำที่ไม่เกิดไม่ตายมันอยู่ในใจเราอยู่แล้วมันก็จะพ้นจากที่สของนอกเข้าในแล้วไปยึดบ้านถึงบ้านอะไรบ้านถึงบ้านตัวเองนั่นแหละพยายามจะเอาตัวเองไปไม่ได้เป็น。 อะไร。 เพราะฉะนั้นเนี่ยมันก็คือเหมือนกับว่าถ้ามันมีสอยู่ในใจตลอดเกี่ยวกับทำที่ไม่เกิดไม่ตายหรือสังขารเลยเนี่ยว่าว่ามันมีอยู่แล้วเนี่ยมันก็ไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องไปนั่งเฝ้านั่งดูเอาวิชาที่มันเกิดแบบในขนาดตในใจว่าไม่เคยหายไ。 ปเลย。 กูก็ไม่หลงส่งออกนอกไป。 พซ่าไม่กลับคืนมาสักที。 หรือว่าไม่ไปสยบพยายามจะไปจับโปงโลกเบาสบายนี่เลยว่าพยายามจะไม่คิดอะไรอะไรมันไม่เป็นไรอย่างนั้นพวกที่พวกนี้มันจะนิผ่，า，น，นะคือมันก็เพ，ี。 ยงแต่ว่า。 เห็นว่าสังขารไม่ใช่ไม่ใช่พี่สังหารไม่ใช่ธรรมชาติไม่เกิดไม่ตายมันไม่คนละเรื่องกันวิชาวิชาพวก。 รู้ทันคือสรุปแล้วฝทุกสมุดไทยกับรถมากมันยังเป็นฝ่ายปรุงแต่งฝ่ายปรแต่งคือฝ่ายหนึ่งผมแต่งยึดอีกฝ่ายปรแต่งทันฝ่ายปรุงแต่งยึดทุกสมุดไทยผมแต่งทจะได้ก็เป็นก็จะเป็นมาเลยไปมันก็คือทุกมาก็คือผมแต่งทั้งคู่ทุกสมุดไทยคือแต่ง。 ไฟดำ。 ทำให้เราเป็นทุกข์。 ความรู้เท่าทานวิชามนุษย์ทานในวิชาที่มันเป็นปลุงแต่งทุกข์เป็นทุกสมุดไทยไปยึดมันก็ละจะได้เพราะเราจะได้มันก็เป็นโรมาถือว่าเป็นธรรมไฟขาวกับขาวมันยังสู้กันอยู่อย่างนี้พลาดแล้วก็เป็นจิตออกนอกส่งนายแล้วก็ยึด。 มันก็กลายเป็นเมื่อไหร่นอกข้างในแล้วก็ยดตัวเองยึดกูอ่ะคือกูไม่ส่งออกนอกแล้วแต่กูอ่ะจะทำอะไรกูหักกูขักกูขักเพื่อกูอยู่มันก็เป็นวิชาในส่วนของข้อสามคือยึดมาถือมัน。 ทำไมไม่ต้องอะไรแล้วมนุษย์ประทานกับกูเนี่ยจะทำอะไรกกูเพื่อกูอยู่เนี่ยมันก็รู้ต้องทานแล้วจะได้ก็เป็นรถมามันคืนรู้ทานให้เปรียบเทียบไปทางฝ่ายดำ。 แล้วมันก็พอละได้หมดก็ไปทำใส่ขาวก็พี่ดำกับขาวดำก็เลยกลายเป็นสมุทไทยแล้วก็ใส่ขาวก็เลยนิโรธมก็ได้นะเนี่ย。 หนังสือเนี่ยมันก็เลยเนี่ย。 ที่ผ่านมาเนี่ยมันก็เลยกลายเป็นว่าเนี่ยดำมามันมีสองแผ่น。 ชีวิตอ่ะตอนระหว่างที่เดินทางอ่ะมันก็มีดำในสองแผ่นคือฝ่ายทุกสมุดไทยวนเวียนทุกรายแล้วก็ฝ่ายวิชาแล้วก็ต้องทานรู้เท่าทานมาก็เป็นก็เป็นฝ่ายขาวไปขาวสองแผ่นก็เป็นนิโรธมักนะเนี่ยมันก็เลย。 ชีวิตที่ยังไม่ได้ผ่านยังไม่พ้นทุกข์ยังไม่ถึงทำที่ไม่เกิดไม่ตายมันก็วนเวียนอยู่กับฝ่ายดำสองแผ่นไฟขาวสองแผ่น。 ไฟดำสองแผ่นไฟขาวสองแผ่น。 ขณะที่ดำ。 ก็เป็นสมุดไทยคือยึดออกนอกส่งเข้าในแล้วก็ยึดยึดก็คือกูยังมีการพยายามช่วยตัวกูช่วยจิตของกูเพื่อให้มันพ้นทุกข์เพื่อมันเป็นยังไงให้ได้อย่างที่ใจต้องการมันก็เป็นการยึดอยู่ในส่วนที่ก็สามที่ว่ายึดบ้านถบ้าน。 มันไม่ส่งออกนอกไม่ถูกข้างในแล้วแต่มันยังยูคือมันยังกูก็พยายามช่วยกูช่วยจิของกูให้นพพานมันก็เลยกลา，ย，เ，ป，็，น，ย，ึ，ด，ย，ดม，ั，น，ก，็เลยยังอย，ู，่。 ในฝ่ายดำ。 คือทุกสมุนไทยวิจารณ์ก็คือประทานและละทุกสมุนไทยได้ก็เป็นไฟขาวรถดดอย่างนี้หรือเปล่าขาววิวิชามันจะเป็นการต่อสู้กัน。 หมดการต่อสู้แล้วคือ。 ไม่。 ส่งนอกไม่ส่งเข้าในไม่ยึดมาถึงบ้าน。 การต่อสู้วันนี้ก็สิ้นสุดลงคือทำสองแผ่นขาสองแผ่น。 ก็สิ้นสุดลงคือทุกสมุดไทยในรถบัสิ้นสุดลงเมื่อคุณไม่มีการยึดถือไม่ส่งออกนอกไม่ส่งข้างในไม่ยึบ้านถึงบ้านแล้วคุณก็ไม่มีฝ่ายทุกสมุดไทยไม่มีทุกสมุดไทยคุณก็ไม่ต้องรู้รู้เท่าทานแล้วมันก็ไม่มีฝ่ายนิโรธมากแล้ว。 สุดท้ายสี่แผ่นนี้ก็คือเป็นกริยาจิตบ้านทุกสมุดไทยรถมากยังเป็นกริยาจิต。 ก็หายไป。 กลายเป็นเหลือแค่นี้。 เหลือแค่นี้。 เหลือแต่แค่ปกหน้ากระปกล้างประกบกันก็คือ。 จุดกำเนิดและจุดสิ้นสุดในจุดเดียวกันคือทำให้เกิดไม่ตาย。 อมตะ。 มันคือใจเราทุกคนนั่นเอง。 แต่เราถูกสี่แผ่นเนี่ย。 ทุกสมุดไพนิโรธมาคที่เราหลงไปเนี่ยระหว่างวิชาวิชาสู้กัน。 มันบาง。 สาฐานมาบางที่ลปู่บ้านท่านว่า。 เนี่ยพี่นาปฏิุบาหรือปฏิรัยาการจนนพานเขียนเรื่องขวฒบางทีธรรมาก็คือว่าต้นจิตมาพบต้นจิตนี่คือต้นจิตต้นจิตจิต้นพลให้หัวลูกปลายจิผิดทันทีไปจิตก็ต้นจิตก็คือที่กำเนิดของจิตทั้งหมดเนี่ย。 ก็คือ。 ทำที่ไม่เกิดไม่ตาย。 เป็นที่กำเนิดของธรรมเกือตาย。 พบต้นจิตคือคำที่ไม่เกิดไปตายค่ะนิพาน。 เหลือแค่。 หน้ากระปลร้าน。 จุดเกิดและจุดสิ้นสุดจุดเดียวกัน。 ชีวิตเราเกิดมาตอนแรกทุกคน。 สรรพสว์ทั้งหลาย。 เกิดมาพร้อมกับอวชาเนี่ย。 เกิดมาปุ๊บก็เมียวิชา。 เกิดมาปุ๊บ。 คุณเปิดแผ่นหน้ากูก็เจอสีดำเลย。 ไม่มีใครเลยที่เกิดมาแล้ว。 เสื้อสีขาว。 เจอที่ดูจากปกหลังแล้วทะลุเป็นสีขาว。 เกิดมาพร้อมกับปวิชา。 เปิดพร้อกระเป๋าวิชา。 แล้วจึงมาปฏิบัติธรรม。 สู้กันระหว่าง。 ฝ่ายดำกับไฟขาว。 จนที่สุดแล้ว。 เหนือทั้งดำและขาว。 การต่อสู้กับสิ้นสุดลง。 ก็。 แต่ความบริสุทธิ์หมดจดคือไม่เกิดไม่ตาย。 ทำให้เกิดไฟตาย。 ไม่มีด้านหน้า。 ไม่มีด้านหลัง。 ไม่มีมองด้านหน้าเจอสีดำ。 ไม่มีมองด้านหลังเจอสีขาว。 ไม่มีแล้วถึงนกว่าไม่มี。 ไม่มีตัวตนไม่มีสัตว์บุคคลตัวตนเราขาว。 ไม่มีรูปลักษณ์อีกต่อไป。 พระพุทธเจ้าพระเจพระเจ้าล้านสาวก。 ไม่ได้ตายไปไหน。 ไปรวมอยู่ที่ทำให้เกิดไม่ตาย。 ไปรวมอยู่ที่ทำให้เกิดไม่ตาย。 เกิดตายไปในเป็นขี้เท่าบุรีเป็นเพียงแค่。 ขันห้าของพุทธเจ้าพระเจเจ้าสาวงนั้น。 อะไรกันห้า。 เรียกว่าสิ้นประไทยกันหน้าก็。 ไปถึงทำให้เกิดไม่ตาย。 ขันห้าด้วย。 มันวิญญาณหลักฐานทำงานร่วมเจสิมันยังมันยังไม่ตายต้องทำงาน。 พูดอยู่คนเดียวบ่นอยู่คนเดียวนี่วิเคราะห์อยู่คนเดียวทั้งวันทั้งคืนเราห้ามไม่ได้เนี่ยเพราะมันเป็นวินอาฐานในการที่ห้าทำงานร่วมกับเจได้ก็คือสัญญาสังขารก็ห้ามไม่ได้มันบ่นมันพูดเราอยู่คนเดียวทั้งวันต่อให้ขันทำกับข้าวกันหน้าบ้านขหน้ากิจการใดไอ้ตัวข้างใ。 นยอาขันที่5ครับ。 กับไอ้เจเวลาสัญญาสาขาที่มันไปกระทบต่างๆใจมันก็เอามาวิเพราะะะคิดถึงถึงแตคิดถึงแต่งในใจตลอดเวลามันเหมือน，ค，นบ้าพู，ด，อ，ย，ู，่，ค，น，เดียวตลอดเว，ล。 าในใจเรา。 แต่มันหมดหมดผู้เสวยแล้วไงหมดสิ้นผู้ยึดถือมัน。 พูดที่หมดสิ้นเลยมาเหมือนคนบ้าในใจคือสิ้นพูดขหน้านั้นเองประทานขหน้าคือการฐานที่ใจแล้วก็มาคิดคิดแตตามที่ถูกใจไม่ถูกใจเป็นเจมันหมดปัญหาไปแ。 ล้วต่อใจ。 ใจมันไม่มีปัญหาต่อคนขี้บ่นในใจเราคนขี้บ่นก็คือเรานี่แหละที่อยู่ในใจเราคือพบชาติที่คอยทราบพบชาติ。 ไอ้ตัวผู้รู้เนี่ยมีอะไรขาคือผู้รู้。 ไอ้ผู้รู้ที่ไปรู้ต่างๆใหญ่แล้วมาทำงานรถเกสิบ่นอยู่คนเดียวพูดอยู่คนเดียวนะเนี่ยเนี่ยที่เรียกว่าผู้รู้ถ้าข้าผู้รู้ได้ก็คือถ้ามไปตัวบ่นนี่แหละหลักฐานที่ทำงานที่บ่นไม่หยุดพูดไม่หยุดคนบ่นไม。 ่ได้。 ก็ถึงทำที่ไม่เกิดไม่ตาย。 ท่านบอกว่าเวลาท่านบอกว่า。 ปริยัติก็คือพระไตรปิฎกทั้งหมดนั่นแหละ。 คำสอนและพระไตรยปกทั้งหมดปริยัติ。 ปฏิบัติก็คือมาแตก。 มแปกที่ว่าเนี่ยสุดท้ายมากนี่แหละก็คือประณฑ์มนุธรรม์ความหลงขนาด。 แล้วก็ส่วนปฏิญาติปฏิบัติปฏิเวศปฏิเวก็คือทำให้เกิดไม่ได้ถึงใจที่บริสุจิตบริสุทธิ์หรือทำที่ที่พานหรือว่าทำให้เกิดไม่ตาย。 ตายเฉพาะขันห้าที่ผู้ยึดถือแล้ว。 ส่วน。 ที่เลยหันหน้าไปไม่มีผู้ยึดเป็นทำให้เกิดไม่ตาย。 ท่านยังไม่ดิลนทุลนทุรายหนีความตายนะเพราะท่านถึงทำให้เกิดไม่ตายนะถ้าเบื่อหน่ายกับสังหารที่เกิดตายมัน，ท，ุ，ก，ข，์，ทรมานไฟทาตุแต，ก，เ，หล。 ือเกิน。 ถ้าอยากจะสลาดมันออกไปจะได้。 แต่คนที่มนต์ให้ท่านอยู่ๆอย่าเพิ่งตาย。 ยังตามหาบัวท่านบอกว่าคนที่เงินให้ท่านอยู่ทั้งหมดจะมีใครสักคนไหมที่รู้ว่าในร่างกายท่านเจ็บปวดทุกข์ทรมานแสนสะอาดยากที่มนุษย์ทั่วๆไปคนทั่วๆไปจะสามารถทนได้。 เพราะท่านในร่างกายท่านไม่มีตรงที่ใดไม่ปวดทรมานเลยท่านปวดรมานแสนสาหัสไม่สามารถจะทนอยู่ต่อไปได้อีกแล้ว。 วันนี้ท่านจะตายที่ผ่านมาพูด。 คือมีแต่ผู้นิมนต์ให้ท่านอยู่ๆแต่ในร่างกายท่านมันเจ็บปวดทุกข์ทรมานแสนสาหัสไม่มีตรงส่วนใดที่ไม่ปวดเลย。 ท่านทนไม่ไหวแล้ว。 กลับ。 ปฏิจาอุบาลหรือปฏิกิยาการ。 เข้าไปถึงต้น้นจตคือทำให้เกิดไม่ได้。 ราหาแล้วรอยต่อของ。 การเปลี่ยนจากทำให้เกิดตายเป็นทำให้เกิดไม่ตายมันไหน。 ก็มันถ้าเป็นแต่งแล้วมันไม่ใช่ทำให้เกิดไม่ตายเพราะทำให้เกิดไม่ตายมันไม่มีกิอาการใดๆไม่มีรูปลักษณ์ไม่มีสัญลักษณ์ใดๆ。 มันก็คือการปล่อยวางผู้รู้ทุกขนาดปัจจุบันตามธรรมชาติ。 แต่มันรับรู้เสร็จแล้วมันจะต้องมีเจตติกับเวทนาสัญญาสถานอีกสามขันมันจะต้องเกิดมันเกิดพอเพขันดับขันอะไรก็เข้าประกบเสมอ。 แล้วถ้าคุณที่ยึดวิททำการร่วมเจคุณก็เท่ากับยึดหน้าเอง。 รค่ะ。 ต่ออะไรอีกอ่ะต่อก็เป็นอะไร。 แม้แต่。 ที่เข้าไปคอยดูไปเช็คไปตรวจสอบเลยนะผู้ที่คอยเข้าไปจ้องไปดูไปเช็คไปตรวจสอบว่าอะไรเป็นสังไอ้คนที่คอยดูแล้วพูดว่าไม，่。 เป็นอะไร。 อย่าโดนสังหารมันหลอกแค่นั้นแหละสังหารปล่อยเป็นต่างหารอย่าปล่อยมาหลอก。 ก็มันก็คือการอยู่ที่ส่งว่าทุกขนาดปัจจุบันมันก็มีแต่สังขารที่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปมันต้องเห็นที่เกิดขึ้นที่เกิดขึ้นแล้วไม่มีไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่มีอะไรตั้งอยู่ไม่มีอะไรดับไป。 และสังขาและเป็นทุกข์。 ที่จัดว่ามีแต่ทุกข์นั้นที่เกิดขึ้นมีแต่ทุกเท่านั้นที่ตั้งอยู่มีแต่ทุกนั้นที่ดับไปนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรตั้งอยู่นอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรดับไฟ。 ภาษาวกที่ฟังทำวันนี้จบกับดูนิพาน。 สังขาได้เป็นทุกข์เป็นนี้จังได้เป็นทุกข์。 วิแต่สังขารเท่านั้นที่เกิดขึ้นตั้งอยู่แล้วก็ดับไปนอกจากสังขารนอกจากทุกขสังขารเป็นทุกข์นอกจากสังขารนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่มีอะไรตั้งอยู่ไม่มีอะไรดับไปที่เรามีชีวิตอยู่ทุกวันนี้มันจะไปอยู่กับทุกข์เพราะว่ามีแต่ทุกข์ทั้งนั้นที่เกิดขึ้นมี。 แต่ทุกครั้งที่ตั้งอยู่มีแต่ทุกครั้งที่ดับไปคนที่ที่ว่าปฏิบัติภาแล้วบอกว่าสบายไม่คิดอะไรใจว่างเปล่านั้นไม่จริงหรอกเพราะว่าชีวิตมัน，เ。 ป็นทุกข์。 สาขาเป็น。 วันนี้ที่มาปฏิบัติได้。 พูดแต่เรื่องสบายของโลกเบาสบาย。 สบายที่จริงมันมโนหลอกไว้。 แล้วสุดท้ายก็มีปัญหาทุกคน。 ขอปฏิบัติสบายๆไม่ชอบลำบากขอปฏิบัติสบายๆไม่ชอบลำบากเราบอกว่าต่อรองเราได้แต่ต่อรองประญาโยพยาบาลไม่ได้。 ราขาคือแสดงว่าถ้าความรู้ตรงนี้มันอยู่มันก็จะไม่เกิดการยึดมั่นถึงมั่นด้วยตัวมันเองอยู่แล้วเพราะว่าถ้าความรู้ตัวนี้มันมีมันก็มันก็ไม่ยึดอมั่นถึงมั่นทั้งในปกติในรู้ทุกอย่างมันก็คือหหมันก็คือการปล่อยวางทุกณะปัจจุบันด้วยตัวของมันเองโดยที่ไม่จำเป็นต้อ。 งเอาตัวเราเข้าไปดูไปดูไม่เห็นอะไร。 แล้วค่ะ。 เข้าใจแล้ว。 กลับขอบคุณนะคะ。