法就像厨房里的烹饪一样。想要做出美味佳肴，成为技艺精湛的大厨，就像那些参加“铁锅料理”比赛的厨师，必须经过不断的练习、专注和用心。但如果一个人对烹饪毫无兴趣，不管别人做什么菜，他只管吃，那他永远也学不会做菜，因为他对烹饪这件事毫无兴趣。 有些人只管吃，或者只买现成的食物，自己却不会做。所以，当大家聚在一起讨论做菜、讨论“铁锅料理”、讨论如何才能做出美味佳肴、掌握各种烹饪技巧时，由于我们不会做菜，没有投入精力去关注、去学习，也没有把烹饪当回事，所以根本听不懂他们在说什么。他们说要放这个、放那个，这个要先下锅，那个要先洗，这个要放九层塔，那个要放罗勒，那个要放香叶…… 各种调料都不一样。 如果我们不会做菜，听别人讨论，他们说这个情况要先炸，那个情况要先下锅，这个要后放，比如九层塔、罗勒之类的，要最后放，起锅前放进去就行，而不是一开始就和辣椒之类的东西一起炒。 如果我们做菜很厉害，就能和他们聊得来。但如果我们不关心、不重视，就听不懂他们在说什么。听他们讨论如何做菜、如何成为“铁锅料理”大厨、如何掌握烹饪技巧，我们只能张着嘴巴，完全听不懂。 这是因为我们缺乏“四正勤”：爱（欲）、精进（勤）、专注（心）、思惟（观）。我们缺乏对烹饪的热爱、专注和反复思考，为什么这道菜好吃，那道菜不好吃，原因是什么？为什么这道菜要用这个来去腥？为什么这道菜煎鱼不会粘锅？有什么技巧？还有炒青菜，为什么别人炒出来的菜翠绿欲滴，就像刚从地里摘下来一样，而我们炒出来的却黑乎乎的？ 他们有各种技巧，比如如何去除鱼腥味、肉腥味，甚至是羊肉、牛肉的膻味，他们都有世代相传了千百年的智慧。我们需要向他们学习，而不是自己瞎琢磨。 我（讲座者）思考和比较了“听闻佛法”、“修行佛法”以及最终“心即是法”这几个阶段。这就像我们不关心烹饪，所以一直不会做菜。我们站在旁边看别人做，却不知道他们在做什么，只能自己瞎琢磨，而这些都不是真正的“民间智慧”。我们想放什么就放什么，结果做出来的菜根本不能吃。因为如果我们想改良、创新，做得比别人更好，就必须先学习别人的做法，彻底掌握之后再加以改进，才能做得更好。 这就是在原有的基础上进行提升，而不是凭空想象。 在修行佛法中，最终“心即是法”，修行者会变得非常厉害。他们不需要翻阅经书，要做什么，一切都在心中。心变得非常厉害，可以说“融会贯通”，但具体在哪里厉害，却说不清楚。这不表示“心”变成了书房或经书，而是变得融会贯通。就像“铁锅料理”比赛，只给5分钟、10分钟或15分钟，根据不同的菜肴，时间会有所不同。他们会用布把食材盖住，不让参赛者知道要做什么菜，然后告诉他们要做什么，让他们自己决定怎么做。参赛者必须同时揭开布，看到有什么食材就必须用这些食材，在10分钟、15分钟或20分钟内完成。菜品要在那一刻构思出来。 那些积累了知识的人，不知道把知识积累在哪里，但积累了技巧、熟练度和明辨力，这些都积累在哪里了呢？在“心”里，这只是一种比喻的说法。但具体在哪里，却说不清楚。这些知识、理解和技巧，是真的厉害，可以立刻动手去做，不需要思考。 那些需要站在那里思考的人，比不上那些直接动手的人，因为他们速度慢。时间有限制，比如10分钟内必须完成，就必须在规定时间内完成，而且还要好吃，不是做完就行，评委有很多。 同样的道理，如果不重视、不关注修行，不关心别人如何修行、如何听法，那么当大家聚在一起讨论修行的时候，就会听不懂他们在说什么，因为我们没有关注他们是怎么做的。就像做菜一样，不知道什么东西可以去腥，什么东西要先放，什么东西要后放，什么东西要先炸，什么东西要炖久一点…… 这些技巧别人都教了，这些都是世代相传的民间智慧。如果我们想做得更好，就必须先向他们学习。 学习佛法也一样，要先学习佛陀的教导。如果我们想进一步发展，超越佛陀，也必须在佛陀教导的基础上进行发展，而不是自己凭空想象。佛陀已经教导了各种方法，就像民间智慧一样。例如，对于贪欲重的人，要修“不净观”，观察身体就像一个被皮肤包裹的、充满污秽的袋子，经常这样观察，可以对治贪欲，减少对色、声、香、味、触、法的贪恋。 如果是嗔恨心重的人，容易生气、烦躁、发脾气、易怒，而且怒气难以消散，那就需要修“慈心观”。这些都是佛陀的智慧，我们需要学习。如果贪欲重，喜欢看美的东西、闻香水、睡柔软的床铺、吃美味的食物，这些都会让贪欲增长。 如果晚上睡觉梦遗，精液流失，这都需要学习佛陀的智慧。如果是容易胡思乱想、心神不定、妄念纷飞的人，佛陀教导要修“止观”，把心专注在一个对象上，比如佛像、佛法、僧团、四大元素（地、水、火、风）等，或者观想身体的三十二个组成部分，如头发、指甲、牙齿、皮肤、骨骼、肝脏、肾脏、肺、心脏等。佛陀把这些都教导了，就像不同的情况要用不同的方法来解决，就像做菜一样。 就像做菜一样，太甜了要加什么来中和？太咸了要加什么来中和？太酸了要加什么来中和？太辣了要加什么来中和？太油腻了要加什么来中和？都有方法，需要学习。如果不重视、不关注、不用心，只顾着胡思乱想、沮丧、悲伤，就如同每天在厨房帮忙，却只做洗菜、洗水果的帮手，没有用心学习，所以什么都不懂。当大家讨论做菜、讨论佛法、讨论修行、讨论“心即是法”的精妙之处时，就会听不懂，因为“知识”、“能力”、“离苦”、“断执”、“觉悟”都融会在“心”里了，超越了记忆，变成了一种熟练、一种觉悟，就像那些参加“铁锅料理”比赛的厨师一样。 把盖着的布掀开，看到有蔬菜、水果、肉类和各种厨具，一切都准备好了，只需要开火，下锅烹饪就行了。因为肉、辣椒、洋葱、大蒜等食材都准备好了，我们只需要调味。这种厉害，不知道之前积累在哪里，但现在都在“心”里了，不需要思考，可以直接动手。厉害之处在于“心”，断除执着、离苦、觉悟到一切事物的本质。 首先要学习佛陀的教导，例如，贪欲重的人，看到什么、闻到什么、吃到什么、触到什么，都会让贪欲增长，胡思乱想。 看到这些情况，就知道要如何应对。例如，一起出去的时候，对方总是喜欢看女人的胸部，喜欢看那些画着大胸部的画。对方拿了很多奶酪来供养，而且供养了很多，让你吃。你知道对方贪欲会增长，因为他喜欢看那些大胸部的画。你让他吃两包奶酪，结果第二天早上洗衣服的时候，发现内裤上有精液。 你说的没错，如果出现这种情况，就需要对治烦恼。如果出现这种情况，就会沮丧、悲伤，感到压力很大。这些都是从“心”里产生的。出现这种情况，就知道要如何应对，佛陀都已经教导了。要认真修习佛陀的教导，就会明白，如果这样想、有这样的情绪、偷偷看、偷偷听、偷偷玩手机，就会产生这样的结果。 佛陀已经把这些都教导了。如果贪欲重，就要注意“六根”（眼、耳、鼻、舌、身、意），不要去接触那些会让自己起贪欲的东西，比如香水、香皂、洗发水等。 如果嗔恨心重，容易生气、烦躁，就要修“慈心观”，先对自己慈悲，再对别人慈悲。如何对自己慈悲呢？我们本来的心，就像放在瓶子里的饮用水一样，如果静静地放在那里，它就会平静、清澈，没有任何问题。但如果去摇晃它，瓶子里的水就会晃动，这就是“苦”，内心因为外在的刺激而产生的波动，最后迷失其中，产生执着，这就是“苦”。 波动本身就是“苦”，即使没有迷失其中，心还是会平静，只是波动存在，但心不苦。波动本身是苦的，因为它会产生，然后无法保持原来的状态，必须产生然后消失，受到自然法则的制约。当它波动之后，必须恢复到原来的平静状态。就像瓶子里的水，当我们摇晃它，水就会波动，这就是“苦”的本质，被称为“苦谛”。 但当我们放下瓶子，水就会恢复平静，这就是“离苦”。“离苦”就是恢复到我们本来的状态，不是去做什么新的事情，而是回到我们本来的状态。我们本来的心，就像放在地上的瓶子里的水，平静、清凉。这种平静、清凉的本质就是“离苦”，它不会受到外在的刺激而波动。当我们用手去摇晃瓶子，水就会波动，产生“苦”，因为这是它的自然状态。因此，如果我们随着它波动，就会变成“苦”的执着。 即使是“苦谛”，它也会波动，但心不会随之波动。因此，心只是“知”，心是“知”的本质，没有实体、形象，没有象征，没有光，没有暗，没有亮，没有聪明，没有愚蠢，没有“我”，没有“你”，没有“我的”，没有“你的”。它是“知”的本质，从“无”中产生，所以不会随着波动而动摇。波动是“苦谛”，但心是“知”的本质，所以不会随之波动，也就不会“苦”。因为如果波动了就会苦，如果不波动就不会苦。 如果随着波动而动摇，就会产生执着。眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、意念受到外在的刺激，内心产生波动，如果随着波动而动摇，就会产生“苦”；或者想让它不波动，试图控制它，也会与它混合在一起，变成“苦”。但心的本质是不会与它混合在一起的，因为它没有实体、形象，无法波动，无法产生，无法消失，无法被控制，无法思考，所以只能让波动在心中产生，各种外在的刺激，让心中产生波动，但心不会随之波动，只是“感受”。 但“知”的本质，是无法波动的，因为它没有实体、形象，没有任何显现。当“知”的时候，就无法波动，无法执着，无法思考。能思考的不是“知”，能思考、能感受的不是“知”。“知”的本质是从“心”中产生的，“知”、“思”、“想”都无法动摇，无法波动，无法思考。 简单地说，“知”不思，“思”不知。“知”是“知”的本质，它不思。如果思，就不是“知”；如果“知”，就不是“思”。 “思”不是“知”，“知”知道“思”，但它不思。“知”不思，但它知道“思”。“思”不是“知”，但“知”伴随着“思”。伴随着“思”的“知”，就是“思”，而不是“知”。“知”伴随着“思”，理解这个、理解那个，这就是“思”。 但是，如果我们迷失在“思”中，就会沉溺其中，变成“痴”，迷失在“思”中，整天沉溺在“思”和“想”中。如果“知”到“思”，它就会“知”，但“知”本身不会“思”。如果我们试图控制“知”，让它不“思”，试图控制“我”，让“我”不“知”不“思”，这就是“思”，因为“知”的本质是只能“知”，无法控制它让它“知”而不“思”。这是一种“思”，一种控制，一种执着。 “因缘法”：无明为因，产生行；行为因，产生识。因此，简单地说，“知”的本质是无法思考的。“思”不是“知”，“思”是理解，不理解就不是“知”，因为它在思考、分析，所以才理解。“思”能理解，但不是“知”。“知”知道它在思考、分析、理解，但“知”不需要理解或不理解，它只是“知”，从“心”中产生，从“无”中产生，“无”中没有“知者”。“知”从哪里来，不知道，但它从我们的“心”中产生，具体在哪里，不知道。 “知”不知道它从哪里来，所以无法思考，也无法控制它，让它不“知”不“思”，因为它无法被控制，它是无法被控制的本质，它是“无为法”、“空性”、“涅槃”。它无法被控制，它是“不生不灭”的。从一开始到现在，到未来，它都是这样，它是“知”的本质，没有任何显现，它是永远“不生不灭”的，这就是“涅槃”。“涅槃”就在“不生不灭”中。 但我们却想让我们变成“涅槃”，让我们变成“不生不灭”。“我们”是“造作”，是“思”，不是“知”，“知”不是“思”。“知”无法“思”，但“知”能“知”“思”。当“思”的时候，它就“知”，但“知”本身无法“思”。但有些人却试图控制“知”，让它“知”而不“思”，让它只是“知”。这是“思”，不是“知”，因为“知”无法被控制，让它只是“知”而不“思”。这是它的本质，从一开始到现在，到未来，它都是这样，因为它是“不生不灭”的，从“无”中产生，永远“不生不灭”，没有任何显现。 不是我们让它没有任何显现，让它“知”而不“思”，“知”而不“知”不“动”，这是我们修行错误。我们去压抑心的“相”，压抑心的“相”，最后导致神经系统紊乱，精神错乱，失去理智，因为我们压抑它，违背了自然。“知”的本质是只能“知”，无法“思”。“思”的本质是“思”，不是“思”的本质去控制它，让它不“思”，让它静止、不动，这是修行错误。 “思”的本质是要思考、分析、研究。思考、分析、研究会让人变得聪明、敏锐，能够明辨是非、善恶，了解因果，知道什么是“苦”，什么是“苦”的原因，什么是灭除“苦”的方法，知道“苦”的熄灭是因为什么原因。这些都是“思”，都是“造作”，但最终都会归于“苦”。无论怎么思考、怎么造作、怎么聪明，或者怎么愚蠢，“知”都只是“知”，它知道“这个很愚蠢，我就是那个愚蠢的人，我在思考，我在造作，但‘知’知道‘我’、‘我们’，但它不是‘我’，不是‘我们’，它只是‘知’。我们现在很愚蠢，我们现在很聪明，聪明到不再执着任何东西为‘苦’，‘知’也知道我们聪明到不再执着任何东西为‘苦’。” “我们”的愚蠢、聪明，与“知”无关，“知”知道我们愚蠢，“知”知道我们聪明，它知道我们很坏、很聪明，能够明辨是非、善恶，了解人情世故，知道“苦集灭道”，知道现在执着就会“苦”，这就是“苦集灭道”中的“集”，导致“苦”产生。“知”知道方法，知道如何灭除“集”，“集”灭了，“苦”也就灭了。它知道了，记住了，理解了，然后融会贯通，就像“铁锅料理”一样，所有的知识都积累在哪里了？ 那就是“不再受苦”，“知”只是“知”，但它很厉害，当要用的时候，它非常厉害，因为不知道积累在哪里，最终的“觉悟”就是“佛性”，但“佛性”在哪里，不知道。 最后变得像个傻瓜一样，因为“知”的本质是“知”它自己什么都没有，没有任何显现。“知”知道两种情况：一种是“显现的不是它”，另一种是“它是唯一的、没有任何显现的本质”。它与“它自己”在一起，也就是“心与心同在”，或者“涅槃与涅槃同在”。 “心”会认识“心”，或者“涅槃”会认识“涅槃”。用眼睛、耳朵、身体、意念，用思维去寻找“心”，去认识“心”，去寻找“涅槃”，是做不到的。我们本末倒置地修行，试图用“造作”去寻找“不造作”的“心”，这是做不到的，因为“造作”的心，只是宇宙中的微尘。“造作”的心，只是宇宙中的尘埃，即使外国人写的歌《VR Star Dust》里也唱到：“我们只是宇宙中的尘埃”。“心”就像宇宙一样，它认识两种情况：一种是“心的宇宙”，“心”就是“本来的宇宙”，不知道它是什么，它是唯一的、无法“造作”的，没有任何显现、形象，不生不灭，它是“不生不灭”的“法”，能生灭、能造作的不是它。所以它知道两种情况：能生灭、能造作的不是它，而它是不生不灭、唯一的。 但不是用“心”，或者“清净的知”，或者“不造作的涅槃”，去观察“生灭的行”，去观察“生灭的行”，让它不“造作”。这样认为的“知者”，就是“造作”。要知道，“知者”就是“造作”。但在“知者”之上，还有一个“知”，它知道“知者”是“造作”。 在“知者”之上，还有一个“知”，它知道“知者”是“造作”的本质。而这个“知者”之上的“知”，它知道“知者”是唯一的、不造作的，没有任何东西需要去观察，没有任何东西需要去了解，或者不需要成为什么。 它只是认识到“它”是“哑巴”，就像一个哑巴。其他人会说话，但它不需要让哑巴一直盯着会说话的人，说：“你在造作，我没有造作；你在造作，我没有造作；你会说话，我不会说话；你会说话，我不会说话。”那个说“你在造作”的，它也是在“造作”。 会说话的人，不需要一直盯着不会说话的人，说：“你在说话，我在造作，但我没有造作；你在说话，我在造作，但我没有造作。”哑巴知道自己坐在哪里，他不会说话，其他人会说话。“知”的本质，或者“心”，它认识自己，就像哑巴一样，知道自己无论在哪里，都无法说话，无法“造作”。 它不需要去观察“造作”，说：“你在造作，你在造作，但我没有造作；你在造作，我在造作，但我没有造作。”这样“知”就是“造作”。但有一个更高的“知”，不知道在哪里，它知道“你在造作，我没有造作；你在造作，我没有造作。”它说：“你说你没有造作，但你也在造作。”“知”的本质就是这样。 “知”的本质就像哑巴，不需要去观察会说话的人，说：“你会说话，我是哑巴；你会说话，我是哑巴。”它只是知道自己是哑巴。“知”的本质只是知道自己是哑巴，它不“造作”，这就是“涅槃”。 因此，“涅槃”就是这样。 “清净心”、“佛性”，或者“只知不思的知”，被称为“佛性”。但“佛性”在哪里，不知道。“知”是“觉悟者”，“佛性”不是“知”了之后思考、分析，然后知道什么是“什么”。分析、评论、批判，这些都是“思”。它需要“思”，因为这是“思”的本质。 要让它思考、分析，但不要沉溺其中。沉溺其中就是“烦恼”，会产生“苦”，因为沉溺其中，迷失在思维和造作中，这不是“知”，不是分析，不是“觉悟”，而是迷失在色、声、香、味、触中，迷失在思维中，沉溺在对过去喜欢的人、讨厌的人、喜欢的事、讨厌的事的回忆中，对未来感到焦虑，现在则沉溺在胡思乱想中，这被称为“迷失在思维中”。 “迷失在思维中”和“觉知思维”不一样，要区分清楚。现在这种情况是“迷失在思维中”，“迷失在思维中”是“集谛”，是产生“苦”的原因。“知”到“迷失在思维中”，“知”到“集谛”，导致“苦”产生，“苦”就灭了，这就是“灭谛”。需要思考，而不是“迷失在思维中”。要区分“迷失在思维中”和“觉知思维”。“知”不“思”，但“思”不是“知”。有些人试图控制“思”，让它不“思”，试图控制它，让它只是“知”而不“思”，这是错误的修行。 “知”试图控制它，让它“知”而不“思”，“思”的本质是思考、分析、研究，了解善恶、因果，了解世间、人情世故，结果却变得精神错乱。这是违背自然的修行。自然的修行是“念处”、“正勤”、“四如意足”，要多思维，多思考善恶、因果，了解什么是“苦”，什么是“苦”的原因，学习如何灭除“苦”，灭除当下产生的“苦”，立刻灭除，凭借自己的智慧，这就是“念处”、“正勤”。 要多思维，多思考，这就是“择法觉支”。如果不思考，怎么会知道呢？因此，要“择法”，要思考，“思”的本质是要思考，但不是“迷失在思维中”。“择法”是为了“觉悟”，而不是“迷失在思维中”。“迷失在思维中”是整天胡思乱想，沉溺在对过去喜欢的人、讨厌的人、喜欢的事、讨厌的事的回忆中，对未来感到焦虑，心不在焉，向外攀缘，这就是“迷失在思维中”。要“知”到它，“知”到心在思考，立刻“知”到，立刻“知”到，心不思考，立刻“知”到。它“知”到“思”，但不是控制它不“思”。思考就思考，分析就分析，研究就研究，非常厉害。思考就需要让它思考，多思维，这就是“念处”，用“念”来控制思考。这是“念”的“造作”。 但“知”不是“知”，“念”、“定”、“慧”的“造作”，它只是“知”，“念”、“定”、“慧”非常厉害，有智慧，很聪明，“知”也知道“我很坏，很聪明，有智慧，每天都在进步，每天都在减少‘苦’，每天都在修行”。 聪明在于“思”，在于“造作”，但“知”会知道愚蠢、聪明，这与“我们”的愚蠢、聪明无关，这是两回事。 修行不是控制“知”，让它不“思”。“思”的本质是要思考、分析、研究，让它知道什么是“什么”，了解善恶、因果，了解世间、人情世故。了解什么是“苦”、“集”、“灭”、“道”，不要沉溺在过去、未来，不要迷失在思维中。 迷失、沉溺在思维中，要立刻“知”到，立刻“知”到，但如果它只是“知”而不沉溺其中，思考也“知”，思考什么都“知”，分析、研究也“知”，但“知”不是让它消失，而是“知”到正在思考、分析、聪明，但不是沉溺其中。沉溺其中了，要立刻“知”到，立刻灭除。沉溺在思维和造作中，要立刻“知”到，立刻灭除。但如果它在思考、分析、评论、批判，就需要让它多思考，这就是“念处”、“正勤”、“择法觉支”，要不断地思考，不要间断。 但我们却让它停止思考，让它静止、不动，让本应该“择法”的它，不去“择法”，结果变得愚蠢、迟钝。这就是为什么祖师大德会骂得很厉害，说“愚蠢、迟钝”。 过去世愚蠢、迟钝，这一世又让自己变得愚蠢、迟钝。本应该修“念处”、“正勤”、“择法觉支”，“择法觉支”就是多思维，用“念”来控制。不是说它没有沉溺在思维中，它正在思考、研究，因为“知”了就让它消失，让它静止、不动。消失的只是沉溺、迷失的部分，沉溺在胡思乱想中，必须立刻灭除，立刻“知”到，立刻灭除，因为这是“集谛”，是产生“苦”的原因，在哪里产生，就在哪里灭除，在“心”中产生，在“心”中灭除，必须立刻灭除。但如果它在“知”到“思”，就不是灭除，它正在思考、分析、研究，就需要让它多思考。它在思考，也在“知”，“知”到“思”，它正在思考有益于“法”的事情。 多思考，这就是“择法”，用“念”来观察，不是说它在“择法”，我们就让它停止思考，静止、不动，整天什么都不研究，“择法”也不“择法”，这是错误的。修行本末倒置，让“知”的本质只是“知”，无法思考，却去控制它，让它“知”而不“思”，这就等于“思”了，“造作”了。本应该多思考、分析，了解什么是“什么”，了解善恶、因果，了解世间、人情世故，结果却变得愚蠢、迟钝，什么都不知道，跟不上时代。 不是聪明，而是迟钝。越修行越愚蠢、迟钝，祖师大德会骂，修行本末倒置，精神错乱，让心静止，祖师大德会骂，早上骂，下午骂，晚上骂，一直骂，让你自己变得愚蠢、迟钝，因为知道这样修行是愚蠢、迟钝的，会一直骂。 要明白“择法”的本质是要在“法”中“择法”，而不是在“烦恼”中“择法”，迷失在“烦恼”中，这需要“知”，“知”了就立刻放下，“知”了就立刻放下。用“法”来“择法”，知道这是“苦”，这是“集”，这是“灭”，这是“道”，只关注“苦集灭道”，而不是用“法”来“择法”，却跑到其他地方去了。用“法”来“择法”，必须是：这是“苦”，这是“集”，这是“灭”，这是“道”。如果沉溺在思维中，就是“苦”、“集”。如果只是“知”，有任何情绪都只是“知”，思考任何事情都只是“知”，有任何“相”都只是“知”，这是从“知”的本质中产生的，这就是“离苦”，而且是永久的，就是“涅槃”，永久的“涅槃”。 “集”、“灭”、“道”，因为它是“知”的本质，从“心”中产生，“知”到“心”，但“心”在哪里，不知道，无法思考，没有显现，没有位置，不知道它从哪里来，但它知道它从“心”中产生，从只能“知”的“心”中产生。思考就思考，但“心”只是“知”，变成了两种不同的本质，不是用“心”去“知”“思”，不是用“心”去“知”“思”。 但“心”知道两种情况，“知”的本质知道两种情况：它知道自己是唯一的、无法波动的，没有任何显现，就像天空一样空旷，或者像无限的宇宙一样空旷，无法感知，没有位置，没有“心”的起点或终点。 “知”的本质，或者“心”，是同一个东西，没有起点，没有终点，没有位置。或者“จิต”（心）或者“ใจ”（心）或者“ธาตุรู้”（知），如果说“ธาตุรู้”（知），就是同一个东西，“清净心”没有起点，没有终点，像天空一样空旷，像宇宙一样。思维和心中的造作，就像闪电、雷鸣、霹雳。像天空或宇宙一样的“心”，不需要去观察闪电、雷鸣、霹雳，正在思考、有情绪、有感受。 修行试图用“心”去观察“造作”的心，用“心”去观察“造作”的心，这是错误的。 “心”就像天空一样，它知道两种情况：它知道自己是什么，它是没有实体、形象的本质，没有光明，没有颜色，没有地、水、火、风，没有空气，没有众生，没有人、我、他，没有黑暗，没有光明，没有太阳、月亮，什么都没有，甚至没有形象，没有像星星一样的光点。它没有，甚至没有光明，它是“无”，不是说它在这里，我们能看到这里有光明，那里有光明。按照隆波玛哈布瓦的说法，真正的“法”，就是“无”，没有任何显现。“无”认识它自己，它是唯一的，没有任何显现。有任何显现，即使是颜色，即使是光，即使是文字，都是“有”，“有”不是“无”。“心”知道“无”，知道它是没有任何显现的“无”，有显现的不是“心”，它是这样知道的。但不是用“心”去观察“造作”的心，用“心”去观察“造作”的心，然后假装不执着。这是错误的修行。 很多人这样做，结果用心去压抑心的“相”，让它不“造作”，结果被“知”的心无法“造作”，本应该“造作”，了解人情世故，了解什么是应该做的，什么是不应该做的，本应该聪明、敏锐，跟得上时代，结果什么都不知道。 这是压抑了本应该聪明的“心”，让它变得愚蠢。而“知”的部分，变成了用“造作”的心去“知”，因为“知”的本质不需要用“造作”的心去“知”“造作”的心，用“造作”的心去“知”“造作”的心，“造作”的心就无法“造作”，因为“造作”的心被“知”住了。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- ธรรมะมันก็เหมือนกันในถ้าเปรียบเทียบก็เหมือนกับทำอาหารในครัว。 จะทำอาหารเก่ง。 ทำอาหารเก่งทำอร่อยทำชำนาญ。 ที่เขาเอามาแข่งกันเรียกว่าเชฟกระทะเหล็กฟกระทะเหล็ก。 มันก็ต้องเกิดจากการฝึกฝนการเอาใจใส่การสนใจ。 แต่คนไหนไม่สนใจไม่สนใจใครจะทำอาหารอะไรก็ไม่สนใจ。 กินอย่างเดียวมันก็ทำอาหารไม่เป็นเพราะว่าไม่สนใจเรื่องการทำอาหาร。 แต่。 ก็ใครทำอะไรก็กินอย่างเดียวกินอย่างเดียวหรือซื้อซื้ออาหารถุงสำเร็จ。 ตัวเองก็ทำอาหารไม่เป็น。 ดังนั้นเวลาพอเข้ากลุ่มในศาลาพูดเรื่องการทำกับข้าว。 เรื่องือกเชฟกระทะเหล็กเรื่องจะทำยังไงให้เกิดความชำนาญได้เก่งให้อร่อยเทคนิคต่างๆเนี่ย。 ในเมื่อเราทำกับข้าวไม่เป็นเพราะเราไม่ได้สนใจเราไม่ได้ใส่ใจไม่ได้สนใจไม่ให้ข้าไม่ได้ให้ความสำคัญกับการทำอาหาร。 เราฟังเขาก็ไม่รู้เรื่องพูดอะไรกันว่าใส่นู่นใส่นี่ใส่นั่นแต่นี่เอานี่ลงก่อนนะไอ้นี่ก่อนเอาไอ้นี่ไปล้างก่อนไปนี่มันต้องดับด้วยพวกนี้นี่ก็ต้องใส่กระเพราถ้าเป็นอาหารประเภทนี้ก็ต้องใส่กระเพราอาหารนี้ต้องใส่กระเป๋านี้ก็ต้องใส่มงรักอันนี้ก็ต้องใส่ยี่ลา。 มันไม่เหมือนกัน。 วันนี้เวลาเราไม่ทำเราทำกับข้าวไม่เป็นเราฟังเขาฝาก。 เขาใส่อะไรแล้วอะไรกรณีเงไม่ต้องไปทอดก่อนไม่ต้องไปลงกระทะก่อนกรณีนี้ไม่ต้องไปใส่างตอนนี้ต้องใส่ที่หลังสุดเนี่ยอย่างเช่นพวกระพางรักอะไรเนี่ยมันก็ต้องใส่หลังสุดเพราะใส่แต่ก็ยกลงเลยไม่ใช่ไปว่าวกกับน้ำพริก。 อะไร。 กระทั่งให้เห็นเลยว่าในกระเพราเป็นอะไร。 มันก็เขาก็รู้มา。 พูดอะไรกันก็มันก็ไปกับเขาเลยเพราะทำกับข้าวเก่ง。 ตอนนี้มันไม่ใส่ใจไม่ให้ค่าความสำคัญ。 มันก็เขาพูดอะไรก็ไม่รู้เรื่องมานั่งฟังเขาพูดเรื่องทันการทำอาหารเชฟกระทะเหล็กก็ทำยังไงมีเทคนิคยังไงที่จะทำให้อร่อย。 อาหารอาหารนี่เราก็อ้าปากหัวอย่างเดียว。 ไม่รู้เรื่องไม่รู้เรื่องพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลยพูดอะไรกันไม่รู้เรื่อง。 ก็เพราะอะไรมันขาดความอิทธิบาสี่ใจรักมีฉันทะมีวิริยะมีจิตตะมีบางสาคือมันขาดความใจรักเอาใจใส่แล้วก็มัน่นวิเคราะห์วามันทำไมทำอร่อยไม่อร่อยมันเกิดจากอะไรอนาไมอันนี้มันต้องดับดับกลิ่นข้าวด้วยอย่างนี้อันนี้มันทอดปลาแล้วทำไมมันไม่ติดกระทะมันทำยังไงมีเท。 คนิคไงไอ้ผัก。 ไฟแดง。 ผักอะไรต่างๆเนี่ยทำไมเขา。 เขาทอดแล้วไอ้เขาเขา。 ผัดน้ำมันมาแล้วเนี่ยมันจะเขียวเหมือนกันอยู่ที่ต้นเลย。 แต่ทำไมเราผัดแล้วมันดำปีเลย。 ก็ทำยังไงมันทำไมก็ผัดมาแล้วมันยังเขียวอยู่เลย。 ไฟแดงหรือว่าผักอะไรต่างๆเนี่ยมันเขียวเขียวเหมือนอยู่ที่ต้นเขามีเทคนิคยังไงเขาก็สอนแล้วก็ทำยังไงมันผัดระดำปี๋เลย。 เขาก็มีเทคนิคทุกอย่าง。 อะไรที่จะดับคาวปลาดับคาวเนื้อดับคาวต่างๆเนี่ยพวกแกะเนื้อแพอะไรต่างๆเนี่ยเขาก็มีเทคนิคมีวิธีที่จะดับคาวมันเป็นภูมิปัญญาที่สืบต่อกันมายาวนานเป็นเป็นพันๆปีเราก็ต้องศึกษาจากเขาไม่ใช่เราคิดเอาเองเองอะไรเนี่ยหลวงตามาคิดมาพิจารณาเปรียบเที。 ยบดู。 รายการฟังธรรมปฏิบัติธรรมแล้วก็สุดท้ายใจเป็นธรรมเนี่ย。 มันก็เหมือนกับการที่เราไม่ใส่ใจเรื่องการทำกับข้าว。 เราก็ทำไม่เป็นอยู่นั่นแหละเข้าไปยืนดูเขาเข้าไปยืนดูเขาก็เจอก็ทำอะไรกันคิดิดไม่ออกทำอะไรแล้วก็คิดเองเองในสิ่งที่มันไม่ใช่ภูมิปัญญาชาวบ้านเราจะใส่อะไรก็นึกจะใส่แล้วก็ใส่มันก็กินไม่ได้เพราะว่าวามันต้องถ้าเราจะดัดแปลงadapให้มันพัฒนาเก่งกว่าเขาเราก็ต้อง。 ศึกษาของเขาก่อนมาศึกษาของเขาแตกขาแล้วเราก็ไปเอามาเอามาพัฒนามันก็จะเก่งขึ้นกว่าเขาเนี่ย。 คือมันต้องต่อยอดจากของเก่าไม่ใช่อยู่ๆเราก็。 คิดจะทำอะไรก็ทำ。 การในการปฏิบัติธรรม。 แล้วสุดท้ายก็ใจเป็นธรรมใจเป็นทำไมถึงเก่งมากเลย。 คือไม่ต้องเปิดตำราแล้ว。 จะทำอะไรมันก็อยู่ที่ใจเลย。 ใจมันมันเก่งที่ใจมันเก่งไปได้เขาเรียกอะไรล่ะมันไปอยู่ที่ใจก็มันเก่งที่ใจแต่ไม่รู้เก่งที่ไหนหรอกไม่，ใ，ช，่，ว，่，า，ใ，จ，เป，็，น，ห，้องทางห้อง，ต，ำ。 ราแต่มัน。 เก่งไปเลยอ่ะอย่างเช่นกระทะเหล็ก。 เขาให้เวลาเพียงแค่ห้านาทีสิบนาทีหรือว่าสิบห้านาทีแล้วแต่ว่าเขารู้ว่าอาหารประเภทนี้มันจะต้องทำใช้เ，ว，ล，า，ม，า，เ，ท，่，า，ไห，ร，่，แต่เขาก็เ，อ，า。 ผ้，ามาปิด。 ปิดไปไม่ไม่ไม่ให้รู้ว่าอาหารไอ้พวกวัสดุอุปกรณ์อะไรต่างที่จะมาทำอาหารมื้อเนี่ยแล้วก็ไปบอกว่าทำอะไรได้ทำอะไรแต่ไปไปตัดสินใจทำเองนั้นเขาก็เอาผ้าคลุมไว้แล้วคนที่จะเข้าแข่งขันก็ต้องที่เดียวพร้อมกันเปิดแล้วก็มันมีอะไรก็ต้องเอาอันนั้นน่ะทำให้เสร็จภายใน。 สิบนาทีสิบห้านาทียี่สิบนาที。 ต้องทำให้เสร็จ。 อาหารคิดเดี๋ยวนั้นน่ะ。 ไอ้คนที่ความรู้ที่มันสะสมไว้อ่ะ。 สะสมที่ไหนก็ไม่รู้ว่า。 แต่มันสะสมความเก่งความเชี่ยวชาญความชำนาญความรู้แจ้งเนี่ยมันสั่งสมไว้ที่ไหนก็ไม่รู้แต่ไม่คจะสั่งสมไว้ที่ใจภาษาสมมุติเรียกว่าใจภาษาสมมุตินะแต่สมที่ไหนไม่ความรู้ความเข้าใจความเก่งเนี่ยมันเก่งจริงๆทำเลยไม่ต้องคิดท。 ำเลย。 อะไรอ่ะมันทำเลยเร็วมากเลยวามันไม่ต้องคิดเลยว่าจะทำอะไรผมไม่เห็นทำเลยไอ้คนที่ต้องไปยืนคิดก่อนมันก็สู้เขาไม่ได้มันทำช้าให้เวลาจำกัดที่บบังคับว่าสิบนาทีอันนี้ต้องเสร็จก็ต้องทำให้เสร็จภายในเวลาเขาบีบังคับแล้วก็อร่อยด้วยไม่ใช่เสร็จอย่างเดียวกรรมการก็。 หลายคนอร่อย。 เหมือนกันการปฏิบัติธรรมไม่ใส่ใจไม่สนใจ。 ไม่เขาปฏิบัติอะไรเขาสนใจเขาฟังกันยังไงไม่ใส่ใจไม่สนใจตอนนี้เวลาเข้ามามาคุยกันทีนี้คุยอะไรกันวะคุยอะไรไม่รู้เรื่องคุยอะไรไม่รู้เรื่องก็เราไม่ได้ไปใส่ใจว่าเขาทำยังไงเราก็ไม่ใส่ใจทำอาหารก็ทำยังไงบ้างอะไรดับคาอะไรอะไรใส่ก่อนใส่ร้านอะไรมันต้องไปทอดก่。 อนอะไรที่มันต้องนานหน่อยใส่นานก่อนอันนี้ทำไมมากกว่าอะไรก่อนเขาสอนเทคนิคหมดอะไรมันเป็นภูมิปัญญาชาวบ้านติดต่อมาแล้วก็ถ้าเราจะพัฒนาเก่งเขาก็ต้องเรียนของเขาก่อนศึกษาเขาก่อน。 การถามพุทธเจ้าต้องศึกษาก่อน。 ถ้าเราจะพัฒนาต่อยอดให้เก่งกว่าเราก็ต้องไปเราก็ต้องพัฒนาจากของเขาไม่ใช่ว่าเราคิดเองเอเองกับวิธีต่างๆนะพุทธเจ้าตสอนวิธีไว้หมดแล้วเหมือนเหมือนจะเป็นภูมิปัญญาชาวบ้านธรรมะถ้าเป็นราคาก็ต้องพิจารณาสุภาพกรรมสานหนังหุ้มขี้แผ่นเดียวพังมากมากๆก็จะดับพวกจริ。 ตนิสัยที่การาคะมีราคากำเริบหนักไม่ได้ราคะ。 ความเพลินใจจิตใจดีๆในรูปรถกี่เสสัมผัสดสีทำอารมณ์。 ถ้าเป็นเรื่องโทสะคนอะไรก็ของขึ้นของขึ้น。 ชอบหงุดหงิดขี้รำคาญของคลื่นโมโหร้ายโมหง่ายโกรธง่ายกดง่ายหายช้าไม่ใช่กดง่ายหายเร็วกดง่ายหายตาไอ้นี่มันก็ต้องเมตตาเนี่ยมันเป็นผู้มิปัญญาชาวบ้านภูมิปัญญาของพระพุทธเจ้ามันต้องศึกษาเรียนรู้ว่าไอ้นี่มันต้องใส่นี่ถ้าเป็นไอ้พวกการาชอบเห็นของสมสวยงามงามก。 ลิ่นน้ำหอมหน่อยที่นอนผ้าอะไรที่ไม่เนียเป็นรูปข้าวกากำเริบหรือกินอาหารอาหารอะไรที่กินที่มัน。 ที่มันกำเริบง่ายๆ。 อันนี้。 ให้พลังงานแคลอรี่สูงเนี่ยการาคะมันก็กำหนักแหละ。 ครับมันก็กำหนักขึ้นมาเนี่ย。 ดีนอนนอนกลางคืนก็ฝันเปียกอ่ะ。 อสุจิเคลื่อน。 ไอ้พวกนี้มันต้องเรียนรู้จากภูมิปัญญาชาวบ้านแต่นี่มันเป็นภูมิปัญญาพระพุทธเจ้าเลยเราก็ต้องเรียนรู้เนี่ยเรียนรู้ถ้าเป็นไอ้พวกโมหะจริตความเบลอเพลินลลลินตาลอยใจลอยคิดฟุ้งซ่านมลอเพลินใจลอยตาลอยคิดฟุงซ่านมลเพลินพุทธเจ้าก็ต้องตัดให้มีกสินไว้ในใจอย่างสิน40อย่างเช่นสินพระพุทธเจ้าพระธรรมพระยสงฆ์。 ตัสินชาติ。 ดินน้ำลมไฟอากาศธาตุอกินกฐินแสงสว่าง。 หรือว่า。 ธาตุดินน้ำลมไฟอากาศสธาตุหรือว่าอากาศสามสิบสองครับผมขเล็บฝนังด้วยกระดูกตับไตให้น้อยทยามากปอดหัวใจเนี่ยพวกนี้พุทธเจ้าตัดไว้หมดแล้วมันเป็นมันเหมือนกับวาภาพมันเป็นแบบนี้มันต้องแก้แบบนี้แบบนี้มันต้องแก้แบบนี้แบบนี้ก็แก้แบบนี้เหมือนอาหารเราก็มาพี่ก็เห。 มือนอาหารทำครัวทำกับข้าวามันหวานต้องตัดด้วยอะไรมันหวานเกินไปแล้วต้องแก้ด้วยอะไรเค้มเกินไปต้องแก้ด้วยอะไรเปรี้ยวเกินไปแก้ด้วยอะไรเผ็ดเกินไปแก้ด้วยอะไร。 มันจดเกินไปก็แก้ยังไงมันมันเกินไปแก้ยังไงมันมีเขาสอนวิธีไว้หมดแล้วมันต้องศึกามันต้องศึกษาไม่สนใจอะไรก็ไม่สนใจไม่ใส่ใจคิดปรแต่งทุกอย่างเดียวซึมเศร้าอย่างเดียวทุกอย่างเดียวซึมเศร้าอย่างเดียวไม่ใส่ใจไม่สนใจอันนี้มันก็เหมือนกับเรามาเปรียบเทียบดูเหม。 ื。 อ。 น。 คน。 ทำกับข้าวเข้าครัวอยู่ทุกวันก็สุดท้ายก็。 เป็นลูกมือล้างผักเขาอย่างเดียวเป็นลูกมือรักผลไม้เขาอย่างเดียวมันก็ไม่ได้สนใจใส่ใจเลยเนี่ยมันก็ไม่รู้เรื่องไม่รู้เรื่องเพราะเข้ามามาคุยเรื่องทางกับข้าวเข้ามามาคุยเรื่องธรรมะเรื่องปฏิบัติธรรมเรื่องใจเป็นธรรมที่เชี่ยวชาญมากเลยคือความเก่งอ่ะความรู้ค。 วามสามารถความพ้นทุกข์ความสิ้นยึดเนี่ยความรู้แจ้งมันอยู่ที่ใจหมดเลยมันจำมันไม่ใช่จำแต่มันเลยความจำไปแล้วมันเป็นค。 วามชำนาญ。 เป็นความรู้แจ้งรู้จริงเหมือนไอ้พวกเชกระทะเหล็กที่เข้ามามาแข่งกันน่ะ。 คือเปิดผ้าที่เอาออกมาว่ามีผักมีผลไม้มีเนื้ออะไร。 มีเครื่องมืออะไรก็ให้พร้อมหมดเบ็ดเสร็จทำอย่างเดียวเลยเราแค่เปิดเตาแล้วทำเลยลงกระทะก็ทำเลยเพราะว่าเขาเอาให้มาหมดแล้วทั้งเนื้ออะไรทั้งพริกทั้งหอมกระเทียมอะไรต่างๆเนี่ยเขาให้ครบหมดแล้วเราเพียงแต่ปรุงเลยอันนี้มันความเก่งอันนี้ไม่รู้ไปก่อนไว้ตรงไหนมั。 นอยู่ที่ใจแล้วมันคือมันไม่ต้องคิดเลยทำได้เลยความเก่งอยู่ที่ใจความสิ้นยึดความพ้นทุกข์ความรู้แจ้งว่าอะไรเป็นอะไรเนี่ย。 ตอนแรกก็ต้องเรียนจากพุทธเจ้าก่อนว่าถ้าพวกที่。 ราคาเนี่ย。 มันเห็นอะไรดมอะไรกินอะไรสัมผัสเนี่ยยอะไรการาข้ามกับของขึ้นแล้วคิดวงแต่งไปต้องการเวลาข้ามกับของขึ้นแล้ว。 เราเห็นแล้วบอกว่าเจ้าเวลามองภาพอะไรเนี่ยเวลาไปไปด้วยกันนะมองภาพชอบมองแต่หน้าอกผู้หญิงเนี่ยชอบมองแต่หน้าอกภาพที่มันที่เขาวาดภาพนมโตๆก็เราบอกว่าเจ้ามองแล้วคิดด้วยข้างในใจอ่ะวันนี้เขาเอาเอาชีมาถวายเยอะที่เป็นเป็นเป็นๆอ่ะก็ถวายหลายแพ็คเจ้าฉ。 ันนะ。 พระเจ้าเจ้าฉันเนี่ยตามราจะกำเริบเพราะว่าเห็นแล้วมันจะ้าชอบมองแต่ไอ้นมโตหน้าอกของที่ภาพวาดที่เขาปั้นเจ้าฉันชีสไม่เชื่อฉันไปสองแพ็คที่เป็นมัดไปสองแพ็ค。 เดี๋ยวตอนเช้ามืดมาซักผ้าซักผ้าที่นู่นและซักผ้าที่นกลางคืนสุจิเครื่องน้ำอสุจิแตกเราพูดอะไรไม่ผิดเลยคือถ้าเราเป็นอย่างนี้ก็ต้องทุกแบบนี้ก็ต้องกเลสนะกันหาจัดถ้าเป็นอย่างนี้ก็ต้องซึมเศร้าเป็นอย่างนี้ก็ต้องหนักหนาสาหัสมันมีเหตุที่มันออกมาจากใจเลยมันม。 ีเหตุออกมาแล้วก็บอกว่าอย่างนี้นะถ้าอย่างนี้จะต้องเป็นอย่างนี้พระพุทธเจ้าสรรณอยู่ได้ตัดไว้หมดแล้วเราฝึ，ก，ฝ，น，ต，า，มพ，ร，ะ，อ，งค์มันก็ร，ู，้。 จริงๆว่า。 ถ้าเจ้าคิดอย่างนี้เจ้ามีอารมณ์อย่างนี้เจ้าแอบมองอย่างนี้เจ้าแอบฟังแบบนี้เจ้าแอบเล่นโทรศัพท์แบบนี้มันจะต้องเกิดแบบนี้。 เพราะว่าพุทธเจ้าตัดสได้หมดแล้วถ้าเป็นคนมีการมาราฆมากก็จะไปต้องระวังสำรวมอินทรีย์อย่าไปไกใจอย่าไปสัมผัสอะไรที่มันเป็นมันขึ้นกินก็กลิ่นน้ำหอมสบู่ก็ใช้ที่เป็นกลิ่นหอมไม่ได้อีกพวกยาสระผมก็ใช้ที่มีกลิ่นหอมไม่ได้โดยผ่านหลวงปู่บ้านของผมมันด่าเลยอย่างนี。 ้พระเจ้าชู้。 พวกนี้มันของขึ้นหมดน่ะ。 ต้อง。 ต้องให้มันตรงกันข้ามไว้ถ้าเป็นการมาราคา。 มีกลินที่เยา้ายวนต่างๆทั้งหมดห้ามทั้งหมดเลย。 แล้วก็。 ต้องให้มันเป็นกรรมฐานให้มันเหม็นให้มันเน่าอย่างเดียวจริตของขึ้นบ่อยกดหายช้าเนี่ยเจ้าอารมณ์ในฉนเขียวในมันก็ต้องเมตตาเมตตาตนเมตตาต้นสำคัญก่อนเมตตาต้นเมตตาคนอื่นเมตตาต้นยังไงอ่ะจิเดิมแท้เราเนี่ยธรรมชาติของเราแท้เนี่ยมันก็เหมือนตามที่เราเราน้ำดื่มเน。 ี่ยที่ตั้งไว้ในขวดเนี่ย。 น้ำดื่มที่ตั้งในขวดที่มันตั้งไว้กับพื้นของมันเนี่ยถ้ามาตั้งเฉยๆมันก็สงบนิ่ง。 ไม่มีโทษพิษอะไรหรอก。 แต่ถ้าพอไปยุ่งวุ่นวายกับมันไปจับขวดขึ้นมาเนี่ย。 ไอ้น้ำในขวดมันก็กระเพื่อมคือความทุกข์การกระเพื่อมในจิตใจการหวักันไหวการกระเพื่อมไปตามที่กระทบกระแทกน่ะแล้วก็สุดท้ายก็หลงไปตามนั้นน่ะแล้วก็ยึดเนี่ยมันทุกการกระเพื่อเนี่ยมันเป็นทุกข์มันก็เพไม่มีผู้หลงไปกระเพื่อมใจมันก็สงบแต่อาการมันกระเพื่อมแต่ใจม。 ันสงบใจมันไม่ทุกข์แต่อาการกระเพื่อมันเป็นทุกข์เป็นทุกขัตริย์มันเกิดขึ้นแล้วมันก็ทนอยู่ในสภาพเดิมไม่ได้มันก็ต้องเกิดขึ้นแล้วก็ต้องดับไปแล้วก็มันถูกสภาพบีบคั้นโดยธรรมชาติคือเมื่อมันก็เพื่อมแล้วมันก็ต้องกลับคืนสู่ความสงบตามเดิมเนี่ยน้ำในขวดเนี่ยเมื่อเรา。 ตั้งไว้มันก็เราจับและขยับน้ำในขวดมันก็เพื่อนคือสภาพที่เป็นทุกข์โดยธรรมชาติก็เรียกว่าทุกกษัตริย์。 แต่พอวางแล้ว。 มันก็มีวิธีเดียวเท่านั้นคือต้องวาง。 เมื่อทุกข์แล้วก็ต้องวางวางแล้วเนี่ยก็วางขวดน้ำลงไปน้ำมันก็กลับคืนสู่ความสงบอย่างเดิมนี่ก็คือความพ้นทุกข์เนี่ยความพ้นทุกขก็คือกลับไปสภาพเดิมของเราเองทุกข์มันไม่ได้ไปทำอะไรขึ้นใหม่มันกลับไปคืนสู่สภาพเดิมของเราเองใจเดิมของเราเนี่ยมันก็เหมือนในขวดที。 ่ตั้งอยู่บนพื้นมันนิ่งมันมีความสงบร่มเย็นของมันความสงบเย็นโดยธรรมชาติเนี่ย。 มันเป็นความพ้นทุกข์มันก็ไม่ถูกขแต่กระทบกันแล้วก็กระเพื่อไปตามสิ่งที่กระเพื่อเอามือไปจับขวดเข้าน้ำมันก็กระเพมันก็เป็นทุกข์เพื่อนมันเป็นทุกข์เพราะมันเป็นธรรมชาติให้สภาพเดิมมันก็เลยต้องถูกเป็นทุกข์เขาเรียกว่าจัดดังนั้นแล้วเราก็หวั่นไหวไปตามมันก็เลย。 กลายเป็นทุกขยึด。 แต่เบอร์ทุกยึดแล้วหรือแม้แต่ทุกกษัตริย์เนี่ย。 มันก็เคลื่อนไหวไปแต่ใจมันไม่เคลื่อนไหวดังนั้นแต่ใจไม่ใจมันได้แต่รู้ใจเนี่ยมันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีตัวตนรูปลักษณ์อะไรใจแท้ใจเดิมใจบริสุทธิ์เนี่ยหรือสภาพเดิมของเราเนี่ยมันไม่อาจเคลื่อนไหวไปได้มันได้แต่เป็นภาพรู้ได้แต่รับรู้สิ่งที่เคลื่อนไหวสิ่งที่ก。 ับเพื่อนแต่ธรรมชาติของภาพรู้เนี่ยมันไม่มีตัวตนรูปลักษณ์ไม่มีสัญลักษณ์ไม่มีแสงสีไม่มีมืดไม่มีสว่างไม่มีก็ไม่มีฉลาด。 ไม่มีไม่มีฉลาดไม่มีผ่องใสไม่มีเจ้าร้าหมอไม่มีกูไม่มีมึงไม่มีของกูไม่มีของมึงมันเป็นธรรมชาติที่ได้รู้จะออกมาจากความไม่มีอะไรมันเลยไม่หวั่นไหวไปตามสิ่งที่กระเพอมได้ก็เพมันเป็นสภาพทุกกษัตริย์แต่เมื่อใจเป็นชาติรู้ซะแล้วถ้ารู้เดิมมันไม่หวั่นไหวไปตามท。 ี่กับเพื่อนมันก็เลยไม่ถูกเพราะว่าถ้ากระเพื่อนแล้วมันทุกๆถ้าไม่กระเพื่อนมันก็ไม่ถูกบมันวัน่นไหวไปตามที่กับเพื่อนมันความยึเพื่อนไม่，เ。 ป็นทุกข์。 ในใจก็กระทบตาหูจมูกที่ไกใจแล้วมีอาการมากระเพื่อมที่ใจหวั่นไหวไปตามกระเพื่อมก็เลยเป็นทุกข์หรืออยากให้มันไม่กระเพื่อพยายามบีบังคับไว้ก็เข้ากับไปผสมลงกับมันที่เป็นทุกข์ใจแต่โดยธรรมชาติแล้วมันไม่ผสมโรงได้หรอกเพราะว่ามันมีตัวตนรูปลักษณ์มันเพื่อนที่ไม。 ่ได้เกิดดับไม่ได้มันคงแต่งไม่ได้จะคิดจะปรแต่งก็ไม่ได้มันก็เลยปล่อยให้อาการกระเพื่อมกระเพื่อมไปในใจอ่ะกระทบต่างๆหนูจะใจก็จะไม่มีอาการที่มากระเพื่อมในใจก็ใจก็ไม่หวั่นไหวไปตามกระเพื่อมได้แต่เรารู。 ้สึก。 แต่ใจที่เป็นพลาดรู้เนี่ยมันก็เพื่อไม่ได้เพราะมันไม่มีตัวตนรูปลักษณ์ไม่มีอะไรปรากฏเมื่อรู้เนี่ยมันก็เพื่อไม่ได้ไว้จริงไม่ได้คิดไม่ได้ไอ้ที่คิดได้ไม่ใช่รู้ไอ้ที่รู้ไอที่คิดที่ผมแต่งที่มีอารมณ์ได้ไม่ใช่รู้ไอ้ที่ธรรมชาติที่รู้รู้มาจากใจอ่ะรู้จิคิดที。 ่ผมแต่งเนี่ยมันไหวจริงไม่ได้ก็เพื่อไม่ได้คิดไม่ได้ผมแตไม่ได้。 สรุปสั้นๆคือคิดไม่รู้ถ้ารู้ถ้าเป็นธรรมชาติรู้ไม่คิดถ้าคิดไม่ใช่รู้ถ้ารู้ไม่ใช่คิด。 ถ้าคิดไม่ใช่รู้ถ้ารู้มันรู้คิดแต่มันอ่ะไม่คิดรู้เนี่ยมันไม่คิดแต่มันรู้คิดแต่คิดเนี่ยมันไม่ใช่รู้แต่รู้ไปด้วยคิดไปด้วยมันคือคิดรู้ไปด้วยคิดไปด้วยมันคือคิดไม่ใช่รู้นั้นอ่ะที่รู้แล้วคิดไปด้วยเข้าใจไปด้วยอย่างนั้นอย่างนี้อย่างนี้อย่างนั้นอย่างนี้เร。 าจะหรือว่าเราทำไมเราฟังไม่รู้เรื่องหรือหรือจะรู้เรื่องหรือไม่รู้เรื่องมันคือคิด。 ว่าเรากำลังคิดอย่างนี้。 แต่ถ้าหลงคิดมันก็คือมันก็หลงคิดลเพลินเป็นเป็นโมหะหลงไปเลยเป็นโมหะหลงคิดหลงแต่งเพลินทั้งวันหลงคิดหลงแต่งเพลินทั้งวันแต่ถ้ารู้คิดเนี่ยมันคิดคิดขึ้นมาในใจถ้ารู้มันก็รู้แต่ถ้ารู้มันคิดไม่ได้ถ้าเราไปบีบบังคับให้รู้ไม่คิดพยายามไปบีบบคับตัวเราไม่รู้ไม่。 คิดอันนี้มันคือคิดเพราะว่าถ้ารู้แท้เนี่ย。 มันบีบบังคับตัวมันเองให้ให้ได้แต่รู้แล้วไม่คิดมันทำไม่ได้มันเป็นธรรมชาติที่ได้แต่รู้แต่ไปบีบังคับให้มันรู้แล้วไม่คิดไอ้เนี่ยมันคือคิดวงแต่งคิดที่จะไปบีบังคับถ้ารู้ให้รู้โดยไม่คิดให้นี่มันคือคิดคือแต่งคือยึดบ้านถือบ้านด้วยวิชาปรัชยาสักราชสักราปัญ。 ญาวิญานาคคือวิชาเป็นปัจจัยเกิดสาขารกรรมสาขากรรมเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณกรรมดังนั้นเนี่ย。 สรุปสั้นๆคือ。 รู้เนี่ยมันคิดไม่ได้โดยธรรมชาติของมัน。 ไอ้คิดเนี่ยมันไม่ใช่รู้ไอ้คิดเนี่ยมันคือเข้าใจ。 ไม่เข้าใจมันไม่ใช่รู้。 เพราะว่าวามันคิด。 มันปมันวิเคราะห์มันเลยเข้าใจไอ้คิดมันเข้าใจมันไม่ใช่รู้ไอ้ที่รู้ว่ามันกำลังคิดวิเคราะห์แล้วก็เข้าใจแต่รู้เนี่ยมันไม่ต้องเข้าใจหรือไม่เข้าใจมันรู้มันลุออกมาจากใจรู้ออกมาจากความไม่ไม่มีผู้รู้ไม่รู้มันรู้มาจากไหนก็ไม่รู้มันรู้มาจากไหนก็ไม่รู้แต่มัน。 ก็รู้ออกมาจากในใจเรานี่แหละแต่ไม่รู้อยู่ตรงไหนก็ไม่รู้จะอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้มันรู้มันเมื่อมันไม่รู้ว่ามันรู้มาจากไหนมันก็เลยคิดไม่ได้แล้วมันจะไปบีบังคับไอ้ตัวรมาเนี่ยไม่รู้ที่ไปคิดมันก็ทำไม่ได้เพราะมันคงไม่ได้มันเป็นธรรมชาติที่ไม่อาจปรุงแต่งได้มันเป็นว。 ิสังหารเป็นอสังฆทาตุศูนย์นจตราธาตุนพพานธาตุ。 มันไม่อาจปรุงแต่งได้ตอนนี้มันเป็นอมตะอมตะนี่หมายถึงวามันไม่เกิดไม่ดับมันตั้งแต่ดั้งเดิมเป็นมายังไงปัจจุบันเป็นยังไงอนาคตมันก็เป็นอย่างนี้คือมันเป็นธรรมชาติที่ได้แต่รู้แต่มันไม่ปรากฏอะไรเลยมันเป็นอมตะแบบนี้ตลอดกาลไอ้เนี่ยมันคือนพพานพานก็อยู่ที่อม。 ตะนี่แหละแต่เราจะทำให้เราเป็นนพพานให้เราเป็นอมตะไอ้เรานี่มันเป็นปรุงแตงเป็น。 คิดไม่ใช่รู้รู้ไม่ใช่คิด。 รู้เลยคิดไม่ได้แต่รู้เลยไม่รู้คิด。 คิดมันก็รู้เมื่อคิดมันก็รู้。 แต่รู้เนี่ยมันคิดไม่ได้แต่เขาจะไปบีบบังคับพยายามให้รู้เนี่ยมันรู้โดยไม่คิดให้มันรู้เฉยๆรู้อันนี้มันคิดไม่ใช่รู้ให้รู้เนี่ยมันปรุงแต่งบีบบังคับตัวมันเองไม่ได้ให้มันเป็นธรรมชาติที่ได้แต่รู้ไม่คิดแต่มันเป็นธรรมชาติเดิมแท้ตั้งแต่เริ่มกำเนิดขึ้นมาในธ。 รรมชาติจนถึงปัจจุบและอนาคตการอัญญาพลมันก็ต้องเป็นเทคนนี้ตลอดกาลเพราะมันเป็นอมตะคือความไม่มีบรรลออกมาจากความไม่มีอะไรปรากฏอย่างเป็นอมตะมันไม่มีอะไรปรากฏอย่างเป็นอมตะไม่ใช่เราว่าไปทำให้มันเนี่ยไม่มีอะไรปรากฏเลยรู้ไม่คิดรู้ไม่รู้ไม่กับเพื่อนรู้ไม่ไหวจริ。 งเราปฏิบัติผิดเราไปกดอาการของจิตไปกดอาการมันเนี่ยจนกระทั่งเป็นโรคจน。 ระบบประสาทเสียจิตเสียเสียียจิตเสียียกายเสียสติหมดเพราะว่าไปกดให้มันเนี่ยผิดจากธรรมชาติธรรมชาติรู้มันก็ได้แต่รู้มันคิดไม่ได้ธรรมชาติคิดมันก็คิดไม่ใช่ธรรมชาติคิดไปบีบังคับให้มันให้มันไม่คิดให้มันนิ่งว่าๆเฉยๆนี่มันปฏิบัติกับผกับหากับได้กับตาลปัดไอ้。 ธรรมชาติคิดมันต้องคิดต้องวิเคราะห์ต้องวิจัยคิดวิเคราะห์วิจัยมันได้เป็นคนฉลาดเฉลี่วฉลาดท่านคนทันเหตุการณ์ทันโลก。 มันจะได้รู้การละเทศะบุคคลโอกาสสถานที่รู้อะไรควรไม่ควรรู้ว่ารู้บุญรู้บาปรู้ดีรู้ชั่วรู้อะไรเป็นทุกข์รู้อะไรไม่ทุกข์เนี่ยรู้ว่าเหตุอะไรที่ทำให้เกิดทุกข์รู้อะไรที่จะดับเหตุให้เกิดทุกข์จะได้แล้วก็ความดับทุกข์ระดับสิ้นไปเพราะเหตุสิ่งใดมันก็มันก็รู้หม。 ดฉลาดเฉลี่วอันนี้มันคือคิดคือความทุกแตงแต่สุดท้ายมันก็ต้องทุกจไม่ว่าจะคิดจะแตจะฉลาดยังไงหรือจะโง่ยังไงก็ตาม。 ไอ้รู้มันก็ได้แต่รู้ว่าไอ้เนี่ยมันโง่อยู่กูนี่แหละโง่อยู่ไอ้กูได้คิดกูได้กแตกแต่รู้ว่ารู้กูรู้เราเนี่ยมันไม่ใช่กูไม่ใช่เราไม่ได้แต่รู้เราโง่ตอนนี้เราโง่ตอนนี้เราฉลาดมากเลยฉลาดจะไม่คิดึดอะไรเป็นทุกข์แล้วรู้ก็รู้ว่าเราอ่ะฉลาดจนไม่อะไรเป็นทุกข。 ์。 แล。 ้ว。 ไอ้เราเนี่ยงูฉลาดมันไม่ได้เกี่ยวกับรู้ไอ้รู้ก็รู้ว่าเราก็ไอรู้ก็รู้ว่าเราฉลาดมันรู้ว่าเราเนี่ยเลวฉลาดกันคนเหตุการณ์เทบุคคลสถานที่รู้ทุกสมบู่ไทยนิโรธรู้ว่าขณะนี้ยึดแล้วเป็นทุกข์เนี่ยก็เป็นสมบู่ไทยชให้เกิดทุกข์รู้ว่าว่ารู้วิธีด้วยรู้วิธีด้วยว่าจะท。 ำยังไงดับสมุทไทยจะได้สมุทไทยก็ดับไปทุกดับไปมันรู้แล้วมันจดจำได้มันเข้าใจแจ่มแจ้งเป็นแบบนี้แล้วไปรวมอยู่ที่。 ความ。 อะไรล่ะ。 เหมือนเทกระทะเหล็กอ่ะความรู้ทั้งหมดเลยสะสมไว้ตรงไหนอ่ะ。 ไอ้นัคือไอ้นัคือพูดไปทุกขไม่ไปทุกอีกต่อไปมันก็ได้แต่รู้แต่มันเก่งมากเลยามันจะใช้มันจะใช้ขึ้นมามันเก่งมากเลยเพราะไม่รวมที่ไหนก็ไม่รู้สุดท้ายไม่รู้แจ้งเนี่ยมันคือพุทธแต่พุทธธอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้ก็เ。 รียก。 เธอไปเลยกลายเป็นคนโง่ดักดไปธรรมชาติมันไม่ใช่รู้จิมันรู้จักมันเองวามันไม่มีอะไรเลยไม่มีไม่มีอะไรปรากฏปรากฏไม่ใช่มันก็รู้จัก2อย่างคือรู้้ที่ปรากฏไม่ใช่มันและรู้จักวามันเนี่ยเป็นธรรมชาติหนึ่งเดือนที่ไม่ปรากฏแล้วมันก็อยู่กับอยู่กับอยู่มันเองก็คือใจอยู่กับใจหรือนพานอยู่นพพาน。 แล้วก็ใจก็จะรู้จักใจหรือว่านพพานยอมรู้จักนพพานจะเอาตาหูไกใจจะเอาความคิดแต่งอ่ะไปพบใจไปรู้จักใจไปพบที่พพานทำไม่ได้เรากลับหัวกลับหาปฏิบัติพยายามจะเอาความปรุงแต่งไปพบใจที่ไม่ปรุงแต่งธรรมชาติมันทำไม่ได้เพราะว่าใจที่ปรุงแต่งแค่เศษยยวทรีของจักรวาลจิปร。 ุงแต่งมันเป็นแค่เศษของจักรวาลแม้แต่ฝรั่งเข้าไปแต่งเพลงvr star dukหรือ。 เราเป็นแค่ฝุ่นผงทุรีในจักรวาลใจมันคือเหมือนกับจักรวาลไม่รู้จักมันสองอย่างคือจักรวาลของใจอ่ะใจคือจักรวาลเดิมไม่รู้วามันเนี่ยเป็นหนึ่งเดียวที่ผมแต่งไม่ได้หนึ่งเดียวที่ผมแต่งไม่ได้ไม่มีไปปรากฏไม่มีรูปลักษณ์ไม่เกิดไม่ตายมันเป็นอวตะเป็นธรรมที่ไม่เกิด。 ไม่ตายที่เกิดตายปรแต่งได้ไม่ใช่มันไม่เลยรู้2อย่างว่าไอ้ที่เกิดตายแตไม่ใช่มันแต่มาเนี่ย。 ไม่เกิดไม่ตายหนึ่งเดียวเท่านั้นแต่ไม่ใช่เอาใจหรือถ้ารู้ที่บริสุทธิ์เนี่ยหรือธรรมชาติที่ไม่ปรแต่งที่พานเนี่ยไม่ค่อยรู้สังขารเกิดดับไว้ค่อยรู้สังขารเกิดดับไว้เพื่อให้มันไม่ปรุงแต่งอย่างนี้ให้ผู้รู้อันนั้นอ่ะคือความปรุงแต่งขอให้รู้ว่าเนี่ยผู้รู้นะค。 ือความปรุงแต่งแต่เหนือใจที่ไปคอยรู้ไว้เนี่ยมันคือถ้ารู้ที่รู้ว่าไอ้ผู้ที่เป็นคอยรู้จิตไว้เนี่ยมันคือความปรุงแต่ง。 มันมีผู้ที่เหนือกว่าายผู้รู้ขึ้นไปอีกไอ้ผู้ที่ไม่ค่อยรู้จิตผู้แต่งเนี่ยมันมีผู้ที่เหนือมันขึ้นไปอีกคือเหนือไปก็คือรู้ว่าไอ้ผู้ที่เป็นคอยรู้จิตปรแต่งเนี่ยมันคือธรรมชาติของความปรุงแต่งแต่ไอ้ผู้ที่มาคอยรู้จิตผู้รู้ที่เป็นคอยปรุงแต่งรู้ไว้เนี่ยไอ้นั。 ่นแหละรู้วามันเป็นหนึ่งเดียวที่ไม่ปรแต่งไม่มีอะไรต้องไปคอยรู้อะไรไม่มีอะไรจะต้องไปคอยรู้อะไรหรือไม่ถึงอะไรหรือไม，่。 เป็นอะไร。 แต่มันแค่รู้จักมันว่า。 มันเนี่ยเป็นใบ้。 เปรียบเหมือนเป็นคนใบ้ไอ้พที่ไม่แต่เป็นคนใบ้。 แต่คนอื่ๆเนี่ยเขาพูดได้。 แต่มันไม่ต้องเอาคนใบ้ไปคอยจ้องคนพูดได้ไว้ตลอดเวลาว่าเองปรแต่งขไม่ปรแต่งปรุงแต่งขไม่ปรแต่งปรแต่งขไม่ปรแต่งพูดได้ค่ะพูดไม่ได้เองพูดได้ค่ะไม่ได้ไอ้พูดที่เป็นคจ้องไอ้คนที่พูดได้ไว้แต่โทรมนะบอกวามันพูดไม่ได้ไอ้นั่นมันคือปรุงแต่งมันพู。 ดได้。 แต่คนไม่จริงๆอ่ะมันไม่ต้องไปคอยจให้้คนที่พูดได้ว่ามึงพูดแต่กูไม่พูดแต่มึงพูดแต่กูไม่พูดแต่มึงพูดได้กูพูดได้ไอ้คนไม่มันไม่ต้องไปคอยจให้คนพูดแตว่ามึงพูดแตมึงแต่กูไม่พูดแต่ไอ้คนไม่มันก็รู้ว่ามันนั่งอยู่ที่ไหนมันก็พูดไม่ได้ไอ้คนอื่นเขาพูดได้ไอ้ความร。 ู้ของถ้าาดูหรือใจอ่ะมันรู้จักมันเองเหมือนคนใบ้อย่างนี้แหละวามันเนี่ยไปว่าอยู่ที่ไหนในโลกนี้มันก็คือพูดไม่ได้คือผม，แ。 ตกไม่ได้。 มันไม่ต้องไปคอยรู้ความปรุงแต่งไว้ว่ามึงปรแต่งมึงแต่งแต่กูไม่พแตมึงแตแต่กูไม่พุงแต่งไอ้ที่รู้แบบนี้มันคือปรุงแต่งแต่มันมีธรรมชาติที่เนื้อไปอีกจะไม่มีที่หมายไม่รู้ว่าไอ้คนที่เป็นคอยรู้เขาว่ามึงแตกูไม่พแต่งมึงอะไรก็พ。 แต่ง。 ไม่ค่อยบอกมึงเพิ่งกูไม่แตที่บอกว่ากูไม่พูดกูแตรู้ได้ก็รู้โดยธรรมชาติที่เป็นรู้โดยธรรมชาติเป็นธาตรู้ธรรมชาติมันมารู้เราว่าที่เราไปพแต่งรู้ว่าอย่างนั้นว่ากูไม่พแตกูไม่แตกแตมึงแตกกูไม่พแต่งในมันมึงก็ที่บอกว่ามึงไม่ปรแต่งนะมึงก็พแต่งไอ้ถ้ารู้ม。 ั。 นรู้。 ไอ้ถ้าารู้เนี่ยมันก็คือคนใบ้。 ที่มันไม่ต้องไปคอยรู้ไอ้คนที่พูดได้ว่ามึงพูดได้กูเป็นได้มึงพูดได้กูเป็นบ้านมันก็แค่รู้วามันเป็นใบไอ้ถ้ารู้มันก็แค่รู้วามันเป็นใบมันไม่ปรุงแต่งแค่นั้นแหละคือที่ผ่าน。 aวันก็มีด้วยประกาศและชนี。 ใจบริสุทธิ์พุทธะหรือถ้าารู้ที่ได้แต่รู้ไม่คิดเนี่ยเรียกว่าพุทธะแต่พุทธะไปอยู่ตรงไหนไม่รวมตรงไหนความรู้วันนี้มันเป็นผู้รู้แจ้งเลยพุทธะไม่ใช่ว่ารู้แล้วคิดรู้และวิเคราะห์รู้และวิเคราะห์แล้วก็คิดแล้วก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไรอ่ะก็วิเคราะห์วิจารณ์วิจารณ์วิ。 พากษ์วิจารณ์วิเคราะห์วิจารณ์วิจารณ์วิพากษ์วิจารณ์ที่มันคือคิดแต่อันนี้มันต้องคิดวามันเป็นธรรมชาติของคิดฉลาด。 ก็ให้มันคิดให้มันวิเคราะห์ได้ทำอย่าไปไหลไอ้ที่มันเพลินไปไหลไปเป็นนกเลสปัญหาเนี่ยเป็นทุกข์กับเพราะวามันไหลไปมันหลงไหลไปตามความคิดความทุกแตไม่ใช่รู้มันไม่ใช่รู้ไม่ใช่วิเคราะห์จะรู้แจ้งแต่มันการไหลหลงไปตามรูปรถกินหลงคิดหลงลอเพลินไปหลงคิดแต่่งไหลไปห。 าคนรักคนชังสิ่งที่รักสิ่งที่ชังในอดีตกังวลกับในอนาคตปัจจุบันก็ปล่อยให้มลอเพลินหลงคิดไหลไปตามความคิดเรียกว่าหลงคิด。 นั้นหลงคิดกับลูกคิดไม่เหมือนกัน。 มันต้องสังเกตให้ออกว่ากรณีเช่นนี้ทุกปัจจุบันขนาดนี้มันคือหลงคิดหลงคิดมันเป็นสมุดไทยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์รู้เท่าทันความหลงคิดิดได้แต่รู้สมุดไทยให้เกิดทุกข์ที่หลงคิดดับทุกข์ก็เลยดับก็เป็นนิโรเป็นนั้นมันต้องคิดไม่ใช่หลงคิดแยกไม่ออกระหว่างหลงคิดกับคิ。 ดรู้มันไม่คิดแต่คิดแต่มันไม่ใช่ลูกมันจะเป็นบีบบังคับ。 คิดไม่ให้มันไม่ให้มันคิด。 ว่าบีบบังคับมันได้แต่รู้ไม่คิดปฏิบัติมั่วมากเลยไอ้รู้ว่าจะไปบิดบังคับให้มันรู้ไม่คิดไอ้คิดมันเป็นธรรมชาติต้องคิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยรู้ดีชั่วบุลูกบาศ์ลูกกุศลกุศลโลกเหตุการณ์บคับการเป็นโรคจิตไปไอ้เนี่ยมันผิดธรรมชาติหมดปฏิบัติธรรมชาติมันสติชงธรรม。 วิจัยยะคือธรรมวิจัยต้องวิจัยให้มากเพียนวิจัยมากดีชั่วบุญลูกบาศกลูกกุศลกุศล。 มันึได้เป็นทุกข์มันเป็นทุกข์เป็นสมุดไทยเรียนรู้รู้ว่ากับวิธีใดที่มันจะดับสมุดไทยได้ในปัจจุบันขนาดระดับระดับสมุดไทยที่มันเกิดและระดับทันทีเกิดทันทีดับทันทีเนี่ยด้วยความเฉลี่วฉลาดของเจ้าตัวสติปัญญาของเจ้าตัวก็เป็นสติตจงธรรวิยาสจวิทยาสจเพียงเพเพเพท。 ี่มีสติปัญญาให้มากๆธรรวิจัยธรรวิจัยไอ้นี่มันคือต้องคิดธรรวิจัย。 ไม่คิดแล้วมันจะรู้ได้ยังไงอ่ะ。 เพราะฉะนั้นเนี่ยธรรมวิจัยให้คิดธรรมชาติคิดต้องให้มันคิดแต่ไม่ใช่หลงคิดคือการคิดวิจัยให้มันรู้แจ้งมันไม่ใช่หลงคิดให้้หลงคิดมันนั่งเหม่อลลลินตาลอยใจลอยไปถึงคนที่รักคนที่ช้างเรื่องที่รักเรื่องที่ทางเรื่องที่ไม่สบายใจในอดีตไปกังวลใจกับอนาคตจิตใจไม่อ。 ยู่กับตัวส่งออกไปข้างนอกอันนี้มันหลงคิดให้รู้ได้มันรู้ว่าจิตมันคิดรู้ทันทีรู้รู้ทันทีจิไม่คิดขึ้นมารู้ทันทีมันรู้คิดแต่ไม่ใช่ไปบีบบังคับให้ไม่คิดคิดก็คิดไปวิเคราะห์วิจารวิจัยเก่งมากเลยวิเคราะห์อะไรก็วิเคราะห์วิวิเก่งมากคิดก็ต้องให้มันคิดวิใจให้มากๆเป。 ็นสติสติมีสติควบคุมด้วยการคิดคิดคิดอันนี้คือสติที่เป็นสติพแตง。 แต่รู้เนี่ยมันไม่ใช่รู้มันพดจากสติปรแต่งสมาธิปรุงแต่งปัญญาพุ่งแต่งมันได้แต่รู้ว่าเนี่ยไอ้สติสมาชิิปัญญาไอ้เฉลี่วฉลาดมากเลยเป็นผู้มีสติปัญญาเป็นผู้เฉลี่วฉลาดรู้มันก็รู้ได้ว่ากูเนี่ยเลวฉลาดมีสติปัญญาเพิ่มพัฒนาขึ้นทุกวันกูลงทุกวันปฏิบัติกูยุทุกวันฉ。 ลาดมันอยู่ที่คิดอยู่ที่แตแต่รู้มันจะรู้ว่าโง่ฉลาดมันไม่ใช่เราที่โกฉลาดคนละเรื่องกัน。 ปฏิบัติไม่บีบังคับให้รู้ให้มันไม่คิดตัวได้คิดมันจะต้องคิดวิเคราะห์วิจัยวิจัยให้มันรู้ว่าเนี่ยอะไรเป็นอะไรมีชั่วสุขทุกบุบาทกุศส่วนที่มันเป็นทุกข์สมุดไทยเกิดทุกข์วิธีที่จะปฏิบัติดับสมุดไทยที่เกิดขึ้นในปัจจุบันจะได้ลงไปในอดีตลงไปอนาคตอยู่บ้านหลงใหล。 ไปหลงใหลไปไหลไปตามความคิดแตว่าไหลไหลหรือหลงไปก็ต้องรู้ทันทีละทันทีรู้ทันทีละทันทีแต่ามันรู้มันไม่ไหลก็รู้ว่าไม่ไหลอย่างนี้ไม่เป็นสมุดไพเป็นเหตุให้เกิดทุกขถ้ารู้ไหลไปหลงไป。 คิดไปหลวงปู่แต่งไปในอดีตในอนาคตเป็นกังวลใจในอนาคต。 เดี๋ยวก็หลงไปในอดีตเรื่องราวในอดีตจบได้ไม่แล้วจบไม่จบเลิกไม่เลิกเล่นไม่เลิกอันนี้มันก็รู้ว่าหลงใหลแล้วก็ต้องรู้ต้องทานรวเร็วไล่เร็วด้วยเร็วๆเร็วในปัจจุบันธรรมะทั้งหมดก็มีแต่ปัจจุบันนี้แหละปัจจุบันขนาดมันหลงก็ไหลหลงใหลไปก็หลงใหลในปัจจุบันนีแหละรู。 ้ทแล้วทันทีในปัจจุบันแต่ถ้าไม่ได้แต่รู้แล้วมันไม่ไหลไปคิดก็รู้คิดก็รู้คิดอะไรแต่ก็รู้คิดวิเคราะห์วิจวิ，จ，ัยก็รู，้，แ，ต，่，ร，ู，้，ไม่ใช่ให้มั，น。 ดับไปคือ。 รู้สิ่งกำลังที่คิดอยู่วิเคราะห์อยู่ฉลาดอยู่แต่ไม่ใช่ว่าที่มันคิดวิเคราะห์อยู่ไม่หลงใหลไปแต่ไปแล้วก็รู้แล้วทำให้มันดับรู้แล้วทำให้ดับรู้มันนี่เฉยๆไอ้กรณีอย่างนั้นมันคือไหลไปแล้วรู้แล้วต้องดับทันทีไหลไปหลงไปไหลไปกับความคิดหลงไปกับความคิดวงแต่งรู้แ。 ล้วต้องดับทันทีรู้แล้วต้องดับทันทีแต่ามันเนี่ยคิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจารณ์วิพากษ์วิจารณ์ต้องให้มันคิดมากๆมันจะเป็นสติสัจงธรรมะวิทยสัจงวิทยสัจงเพวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยในทำให้มากตลอดเวลาต่อเนื่องไม่ขาดสายอย่างนี้ให้มันคิดมากๆแต่เรากลับรูให้มันเลิกคิดรูให้。 มันเลิกคิดให้มันนิ่งเฉยๆว่าให้ธรรมชาติที่มันควรจะวิธรรมวิจัยมันเลยไม่วิจัยมันก็เลยโง่ดักด่านเนี่ยที่ท่านกลว่าก็ดักมาพ่อแม่ครูบาอาจารย์ด่าแรงมากเลยโง่ดัก。 เมื่อกี้ชาติแล้วชาตินี้ก็มาทําให้ตัวเองโง่ดักด่าน。 มันควรจะธรรมะสติสามภชชงธรรมะวิยะสามโพชชง。 ธรรมวิจัยยะก็คือวิจัยให้มันวิจัยมากๆด้วยสติสติสติ。 ไม่ใช่ว่าไอ้ที่มันหลงมันไม่หลงไปกับความคิดมันกำลังคิดวิจัยอยู่เพราะรู้แล้วทำให้มันดับอย่างนั้นเนี่ยรู้แล้วทำให้มันดับให้มันนิ่งๆเฉยๆไอ้ที่มันดับมันดับเฉพาะที่มันหลงที่มันไหลไปจะดับเพลเพลินใจลอยเพลินใจลอยคิดตรงแตคิดแตคิดแต่งไปมันต้องดับทันทีรู้ทั。 นทีต้องดับทันทีเพราะมันเป็นสมุดไทยเป็นเหตุให้เกิดทันทีก็ต้องดับทันทีเกิดที่ไหนดับที่นั่นเกิดที่ไหนเกิดที่ใจดับที่ใจเกิดที่ใจดับที่ใจอย่างนี้ต้องดับทันทีแต่ถ้ามันรู้คิดอยู่มันไม่ใช่ดับมันมันกำลังคิดวิเคราะห์วิจารวิจัยก็มันคิดมากๆมันก็คิดไปด้วยรู้ไปด้ว。 ยรู้แจ้งไปด้วยคิดไปด้วยรู้แจ้งไปด้วยว่าอันนี้มันรู้คิด。 มันกำลังคิดในสิ่งที่เป็นประโยชน์ในทำ。 อันนี้คิดิดได้มากๆเรียกว่าธรรมวิจัยสติโดยสติดูแลอยู่เนี่ยไม่ใช่ว่าเพราะมันธรรวิจัยเราไปดูแลวันหยุดคิดนิ่งเฉย。 วันๆไม่ต้องวิจัยอะไรเลยธรรมะวิจัยก็ไม่ต้องวิจัยมันคนละเรื่องปฏิบัติกับหัวัวกับขวางให้ธรรมชาติรู้มันเป็นธรรมชาติที่ได้แต่รู้มันคิดไม่ได้ก็ไปบีบประคับให้มันรู้ไม่คิดอย่างนี้มันก็เท่ากับคิดแล้วก็พแตด้วยเอาวิชาว่าถือบ้านธรรมชาติที่มันควรจะคิดวิจัยให。 ้มากๆว่าอะไรเป็นอะไรรู้ดีรู้ชั่วลูกบุญลูกบาปลูกกุศลกุศลรู้โลกรู้เหตุการณ์ความเป็นไปกับเป็นคนโง่ดักดัน，ไ，ม，่，ร，ับไ，ม，่，ร，ู，้อะไรเลยไม่，ท，ั，นอ。 ะไรเลย。 เป็นคนไม่ใช่ลี่ยวฉลาดให้เป็นคนเหตุการณ์การยิ่งปฏิบัติยิ่งอยู่ไปยิ่งโง่ดักด่านไปเรื่อยๆนะพ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านด่าเอาดาวปฏิบัติกับหัวกับหางผิดแล้วก็จิตก็นี่อยู่จิตทำให้จิตนิ่งมอาจารย์ด่าด่ากวานด่าบ่ายด่าเย็นด่าข้ามปฏิบัติตัวเองให้โง่ดดเพราะรู้ว。 ่。 า。 จ。 ิต。 ปฏิบัติแบบนี้โง่ดักดันพูดกระแทกไปเอากระแทกไป。 มันต้องรู้ว่าธรรมชาติวิจัยก็ต้องวิจัยในธรรมไม่ใช่วิจัยในกเลสหลงเลสอย่างนี้มันต้องรู้รู้แล้วละทันทีรู้แล้วล่ะทันทีทำมันวิจัยได้ทำว่านี้เป็นทุกข์นะอันนี้เป็นสมุดไทยอันนี้โรนี้มากนะวิจัยได้ทำมันต้องเข้ามาที่ทุกสมุทไทยนิโรธมักอย่างเดียวไม่ใช่วิจัยใน。 ธรรมและไปอย่างอื่นออกไปอย่างอื่นวิจัยได้ธรรมมันต้องนี่คือทุกข์คือสมุทไทยนี่คือนิโรธนี่คือมานี่คือทุกข์นี่คือสมุทไทยนี่คือนิโรธนี่คือมาเนี่ยถ้าลงคิดมันเป็นทุกข์สมุทไทยถ้ารู้คิดอะไรก็ได้แต่รู้มีอารมณ์อะไรก็ได้แต่รู้คิดอะไรก็ได้ก็ได้แต่รู้มีอาการอะไรก็ไ。 ด้แต่รู้ก็ได้แต่รู้ที่เป็นรู้โดยออกมาธรรมชาติของท่านาสรู้อันนี้มันก็พ้นทุกข์เรื่อยไปมันก็。 มันเป็นถาวรแล้วก็เป็นที่พานเลยก็เป็นที่พานถาวรเลยเนี่ย。 สมุดไทยในโลกมาเพราะเป็นธรรมชาติที่ได้แต่รู้ออกมาจากใจรู้จักใจแต่ใจมันอยู่ไหนก็ไม่รู้มันคิดไม่ได้มันไม่ปรากฏที่อยู่ที่ตั้งและมันไม่รู้ว่าไม่ออกมาจากไหนแต่มันรู้แล้วกันวามันออกมาจากใจมันออกมาจากใจใจที่ได้แต่รู้และคิดก็คิดไปแต่ใจก็ได้แต่รู้มันกลายเ。 ป็นธรรมชาติคนละประเภทไปไม่ใช่เอาใจไปรู้คิดไม่ใช่เอาใจไปรู้คิด。 แต่ใจมันรู้ว่าเนี่ยมันรู้จักสองอย่าง。 ใจที่เป็นทารุไม่รู้จักสองอย่างมันรู้จักมันเองวามันเป็นคนทำโมหนึ่งเดียวที่มันก็เพื่อไม่ได้ไหวจริงไม่ได้ไม่มีอะไรปรากฏเลยเปรียบมันเนี่ยเหมือนกับท้องฟ้าที่ว่างเปล่าหรือความว่างเปล่าของอนนั้นจักรวาลอาหารก็เกตไม่ได้ไม่มีที่อยู่ไม่มีจุดไม่มีต่อมของใจท。 ี่เป็นใจหรือว่าถ้ารู้ก็คือเดียกันถ้ารู้หรือใจเดือนเดียวกันไม่มีจุดไม่มีต่อมของใจไม่มีที่ตั้งของใจหรือไม่มีที่ตั้งของ。 ถ้าารู้ก็คืออันเดียวกันหรือจิตหรือใจหรือถ้าารู้เนี่ยถ้าพูดถึงถ้ารู้คืออันเดียวกันจิตบริสุทธิ์หรือใจบริสุทธิ์คือไม่มีจุดไม่มีต่อมมันว่างเปล่าเหมือนท้องฟ้าเหมือนจักรวาลตัวความคิดความทุกแตในใจก็เหมือนฟ้าแลกฟ้าร้องฟ้าผ่าฟ้าแลกฟ้าร้องฟ้าผ่าใจที่เปลี่。 ยนเหมือนท้องฟ้าหรือจักรวาลเนี่ยมันไม่ต้องไปคอยดูไอ้ฟ้าแลกฟ้าร้องฟ้าผ่าที่กำลังคิดที่กำลังมีอารมณ์ที่กำลังมีความรู้สึก。 ที่ปฏิบัติพยายามเอาใจไปคอยรู้จิต。 ที่ผมุงแตกเอาใจไปคอยรู้จิตที่ผมแตกมันผิดหน้านั้นน่ะ。 มันใจก็เพียบเหมือนท้องฟ้ามันรู้จักสองอย่างคือมันเนี่ยวามันรู้แจ้งแก่ใจวามันคืออะไรมันคือธรรมชาติที่ไม่มีตัวตนรูปลักษณ์ไม่มีแสงสว่างไม่มีแสงสีไม่มีดินน้ำลมไฟไม่มีอากาศอยู่ในมันไม่มีอะไรอยู่ในมันไม่มีสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาอยู่ใ。 นมัน。 ไม่มีมืดไม่มีสว่างไม่มีพระอาทิประจย์อยู่ในมันไม่มีอะไรเลยอยู่ในมันไม่มีอะไรเลยแม้แต่รูปลักษณ์แม้แต่เป็นดวงเป็นเป็นเป็นดวงเป็นเป็นดวงดวงดดดดวงเหมือนดวงดาวมันก็ไม่มีเนี่ยมันไม่มีแม่แสงสว่างด้วยมันคือความไม่มีไม่ใช่ว่ามันมีตรงนี้เราไปมองได้ตรงนี้มี。 แสงสว่างตรงนั้นมีแสงสว่างตรงนี้เนี่ยตามหมาบัวโดนท่านบอกว่าเอาวิชาที่แท้จริงก็คือเนี่ย。 วิชาวิชาคือวิชาจริงๆแล้วมันไม่มีมันเลยอีกเลยสไปไม่มีเลยไม่มีอะไรปรากฏเนี่ยไม่มีแน่มันรู้จักมันเองมันเป็นภาพรูปก็รู้จักวามันมันหนึ่ง่งเดียวทั้งหมดที่ไม่มีไม่มีอะไรปรากฏไอ้ที่มีอะไรปรากฏแม้แต่แสงสีแม้แต่อะไรก็ตามเนี่ยแม้แต่สักษรเนี่ยมันคือค。 ว。 ามมี。 ไอ้ความมีไม่ใช่ความไม่มียนี้ไอ้ใจมันก็รู้ว่ารู้จักความไม่มีวามันคือความไม่มีอะไรปรากฏเลยไอ้ที่มีปรากฏไม่ใช่ใจมันรู้แบบนี้แต่มันไม่ใช่เอาใจเป็นคอยรู้จิตที่ผมแตกเอาใจไม่ค่อยรู้จิตปแต่งแล้วทำเป็นไม่ยึดเอาใจไม่ค่อยรู้จิตแตกแล้วทำไม่ยึดไอ้มันปฏิบัติผ。 ิดหลายคนทำแบบนี้เลยเลยเอาใจที่มีอาการมีพฤติกรรมได้ไปกดอาการของจิตให้มันไม่ปรุงแต่งเลยกลายเป็นไอ้จิตที่ถูกรู้ก็ปรุงแต่งไม่ได้ควรจะปรุงแต่งรู้กาละเทศะบุคคลโอกาสสถานที่รู้อะไรควรไม่ควรควรจะลาดเฉลี่วทันคนทเด็จการทันโลกเลยไม่รับรู้อะไรเลยไม่รู้สักอย่างนึง。 เนี่ยอันนี้ก็ไปกดไอ้จิที่ควรจะเฉลี่วฉลาดให้มันโง่ไอ้ส่วนรู้ก็。 ก็กลายเป็นเอาไอ้จิตพงแต่งไปรู้เพราะไอ้ธรรมชาติรู้มันไม่ต้องใช่เอาใจที่เป็นพรู้ไปค่อยรู้จิตพแต่งเอาใจจะคอยรู้ไปรู้จิตพแต่งไอ้จิตพแต่งก็เลยพแต่งไม่ได้เพราะไอ้ใจมันไปค่อยรู้ไว้。