请记住，开悟需要佛陀的智慧。 我们的念头、禅定、智慧如果执着为“我的”、“我的”，那就是无明。必须与佛陀的智慧合为一体才能开悟。如果开悟与佛法成为一体，就会知道开悟用来做什么，用来摧毁自我，因为它狭隘。 仅仅想着佛陀拉屎都会觉得狭隘，只想到自己，没有与佛陀合为一体。如果开悟只想着佛陀、佛祖、阿罗汉僧团、弟子、父母、师父，这种服务也是狭隘的，只能以痛苦艰难的方式存在，只想着我们自己。 威德、神通、福报、功德、修行都只是宇宙中的一粒微尘。如果那样使用，就只会用到宇宙中的一粒微尘。但是佛陀的开悟，力量和威力是无限的，有殊胜的涅槃。来自佛陀的威神力、佛法的威神力、僧团的威神力、佛陀的功德、佛法的功德、僧团的功德，当与我们的福报功德结合在一起时，那一切都会变得伟大。 会像宇宙一样浩瀚，无法找到边界。愚蠢的人，不聪明的人，只使用自己那充满无明和烦恼的智慧，任何东西都想着“我”、“我”、“我的”、“我的”，因此就变得狭隘、卑微，缺乏福报。 他们没有与佛陀的功德、佛法的功德、僧团的功德，与佛祖、佛陀、阿罗汉僧团、弟子、佛陀、师父合为一体。因为没有合为一体，就变得像大海一样浩瀚。 我们拥有的，只是生命中一滴福报功德的水，与佛陀的威神力、佛法的威神力、僧团的威神力、佛陀的功德、佛法的功德、僧团的功德这四大海洋结合起来的水相比，甚至比这还要浩瀚，它是无限的宇宙。 但我们只有一粒微尘，我们的福报功德与宇宙相比只是一粒微尘，而我们却只使用宇宙中的一粒微尘，想想会怎么样？必须要合为一体，做任何事都要想到佛陀、佛法、僧团，父母、师父。 不是我们自己做。即使是加持佛牌，拿去使用，加持圣水，祈愿圣水，祈愿佛牌、药膏、各种药物，所有这些都不是龙达（Lunta，泰语，意为“叔公”，此处指讲座的僧人）做的，不是我们做的。我们是肮脏的凡人，没有力量，没有威德，没有任何力量。 如果我们用自己去加持，用自己去祈愿，会有什么神圣呢？那是用烦恼、问题、执着、用固执的想法去加持，是用想要它神圣的欲望去加持，想要它神圣，用想要没有烦恼才能神圣的欲望去加持，那是不会神圣的。 因为它混合了自我，它只有烦恼，只有贪欲，只有无明，因此不神圣。加持什么都不会神圣。加持佛牌，加持护身符，加持圣水，加持任何东西，不要说加持什么，都不会神圣。 最终，加持自己成为圣人，成为须陀洹、斯陀含、阿那含、阿罗汉，也不会神圣。因为缺乏知识，愚蠢，就只使用自己的东西，用自己那在宇宙范围内有限的力量和威力，那纯洁的佛法就在宇宙中。 佛陀、佛祖、阿罗汉弟子，他们只是舍弃了五蕴，舍弃了物质，肉身分解成灰烬，但他们并没有死。佛陀、佛祖、弟子没有死，因为原本的心、原本的意识、原本的觉性，也就是佛性，是不生不灭的，是永恒的。 但它并不包含在空虚的自然中，在宇宙中，那是无法看到的，耳朵听不到，鼻子闻不到，舌头尝不到，身体触摸不到，心门也无法感知到。因为眼睛只能看到形状，耳朵只能听到声音，鼻子只能闻到气味，舌头只能尝到味道，身体只能感受到冷热软硬。 心门也只能感受到心的状态，或者意识的状态，但它无法了解佛性。佛性包含了一切。因此，佛陀、佛祖去世后并没有消失，而是融入了那不可见的自然之中，无法用我们人类或所有生物拥有的感官去触摸和感知。 唯一可以触摸和感知的就是纯洁的心，也就是涅槃。不是去感知佛陀、辟支佛、阿罗汉弟子的解脱，不是去感知那个，而是从那颗如婴儿般纯洁的心中得到开悟，现在到达了纯洁的心。 无法用眼耳鼻舌身意去感知，但可以用那颗纯洁的心去证悟，或者说，现在我们的心，不是我们的心，而是存在于我们之中的心，它纯洁了。无法用任何感官去感知它，但可以在心中知道，现在已经到达了纯洁，到达了涅槃，已经结束了迷惑，不再执着于自我，不再执着于“我的”。 知道五蕴、家也是五蕴，身体也是五蕴，没有造作的心也存在于我们的身体里，在我们的身心中。五蕴是造作，是生灭之物，而心不会随着五蕴生灭。心无法造作，心无法迷惑于五蕴。 心无法努力帮助自己不迷惑于五蕴，心只是知道真相。不是努力让心不迷惑于五蕴，不是用心去帮助五蕴，让五蕴消失，让五蕴全部灭尽，只留下没有造作的心。 没有造作的心，纯洁的心，是无法造作的。试图去熄灭五蕴，让五蕴全部熄灭，只留下没有造作的心。或者说，没有造作的心，会努力帮助自己不造作，不迷惑于五蕴，会帮助自己不成为五蕴，让自己成为没有造作的心。 但原本的心，最真实的心会说：“我已经是不造作的自然了，你不用来帮我。”心是心，五蕴是五蕴，它们是原本就存在于我们身心中的自然。但是无明，是黑暗，只会迷惑于造作。 无论是思考什么，做什么，都只会想到“我”、“我”、“我的”、“你的”、“我的”。如果没有“我”和“你”，一切都消失了。如果没有“我”，就没有“你”。“你”之所以有“我”，是因为有“我”。所以有“我”就没有错，“没有我”就没有错，因为有“我”才有“你”，所以不用伤害“你”，不用伤害“我”。 但实际上，“我”和“你”都属于造作。我的和你的，都是造作。但它诞生于没有“我”，没有“你”，没有众生、个人、自我、他的心中，没有男，没有女，没有愚蠢，没有聪明，没有无明，没有知识，没有黑暗，没有光明。 那是一种没有的状态，原本的心、纯洁的心，是一种没有任何东西显现的状态。它没有任何形状，没有光，没有颜色，没有行为，没有反应，没有任何现象，没有任何症状。无论有什么现象或症状，无论是好是坏，是功德是罪过，是喜欢是不喜欢，那都是五蕴。 只要有什么从无中生出，然后又消失，然后又新生，然后又消失，它会消失。那从无中生出的，是不会随着五蕴生灭的。只有五蕴生灭，但“无”不会随着五蕴生灭。 “无”与“有”是共存的，在我们的身心中，也在自然之中，在宇宙之中。因为那“无”就是宇宙本身。浩瀚无垠，无法用眼耳鼻舌身意去感知。 这不是天文学家用望远镜观察到的宇宙，这是一个空虚的宇宙，只剩下空虚。不要以为空虚就是抓住空虚，等待新的转世，然后偷偷摸摸地走进来，举起双手说“现在到达空虚了吗？”，这是愚蠢的。 那是无明，那是想要用自我抓住宇宙中的空虚，那是想要把作为佛性的自然变成“我的”。这样就是贪婪，什么都想抓住，都想据为己有。自然是什么样就是什么样，五蕴可以生灭，就是五蕴生灭。 原本无法生灭的自然，就是无法生灭的自然，它们是共存的。不要胡来，不要错误地修行，想要把造作的自然熄灭，变成无法造作的自然。然后试图让造作的自然去帮助原本无法造作的自然，让它不要造作。 然后对于那些可以造作的，就试图用造作的自然去熄灭造作的自然，让它全部熄灭，完全消失，只剩下彻底的空虚。说了多少遍都不听。那是无明，很多人还在这样修行。说了这么久还在这样做。 然后等待机会，等没人的时候偷偷摸摸地走进来，举起双手问：“现在到达空虚了吗？到达涅槃了吗？”那些偷偷摸摸走进来的人要知道自己是谁，是一种造作。是用造作来问：“现在我造作的空虚了吗？” 空虚一直都是空虚，那是一种自然的空虚。但当有了“我”，那空虚会怎么样？那空虚就不会摆脱作为无明的“我”。这叫做愚蠢，叫做迷惑，叫做黑暗。当我们在空虚中时，立刻就会变得黑暗，变成无明，变得愚蠢。 师父们说，涅槃没有人得到，没有人失去，没有人成为，没有人不成为。自然就是那样。只要消除愚蠢，就足够了。我们现在所说的，不是我们自己说的。被广泛认可的师父们，比如龙普·考·阿纳拉佑（Luang Pu Khao Analayo），他是我们的第一位老师，是阿罗汉僧。 必须要仔细思考，不要听了龙达的话，却不知道是什么意思，心里一直空虚。一直都是空虚，不知道龙达教了什么，说了什么。听的时候也不知道龙达在说什么，一直都是空虚，等龙达讲完了，还是一直空虚。 整天都处于空虚的状态，不知道龙达说了什么，不知道心里什么是造作，什么是原本的，什么是造作的。什么都不知道，只知道空虚。必须要知道，每天心里都有造作的自然和没有造作的自然。造作的自然会生灭，存在于没有造作的心中。 那个知道真相的，也是造作的自然之一。有造作的自然，也有没有造作的自然，那被称为纯洁的心、纯洁的意识，或者纯洁的觉性。知道真相的人会知道：造作的自然是生灭之物，是不恒常的。 但是生灭不恒常之物，会在没有造作的自然中生灭。那不造作之物是不生不灭的，是永恒的。佛陀、佛祖们消失后，融入了不生不灭的自然之中。 身体和心就像一个旅馆，房子破旧了就会腐烂死亡，灰飞烟灭。不是佛陀、佛祖、弟子死亡后就彻底消失了，而是以一种无法用眼耳鼻舌身意去感知，去看到，去触摸的形态存在着。 但可以用同一颗心去了解，那就是一颗摆脱了众生、个人、自我、他的心，一颗摆脱了想法和执着的心，那就是一颗开悟的心，一颗拥有佛性的心，然后放下心。 作为不生不灭的自然，心就是那样，那是它的自然。让生灭的五蕴保持生灭的状态，但没有执着。对于执着于在心中生灭的五蕴的人，执着于作为我们身体，会在自然中生灭的身体和心的人，执着于在自然中生灭的五蕴的人，执着于在心中生灭的五蕴的人，执着于不生不灭的心的人，这些都没有。 只有开悟，而开悟也没有执着于“我们是开悟者”。总结来说，没有人执着于生灭的五蕴，没有人执着于五蕴，或者涅槃，没有人执着于不生不灭。也没有人执着于“我们是开悟者”。 凡是有生之物，皆有灭去之法，这就是真相。领悟到这一点的心就足够了。佛陀说：“拘邻若，你真的开悟了。”因此给拘邻若增加了一个新的名字叫“阿若拘邻若”，意思是“开悟者”。 开悟了什么？开悟了凡是生起的东西都会灭去，开悟了须陀洹的境界。不是我们自己到达了须陀洹，而是彻底领悟了这个法。这个法是他们已经确认的，被自然所认可的。 这个阶段彻底领悟了，就是须陀洹。那就是法的状态，它就是那样。领悟这个法不需要任何人认可，不需要任何人规定。佛陀根据法来规定，不是根据佛陀的心来规定。 如果你领悟了这个，你就会到达须陀洹的阶段。再转世不超过七次，就能到达涅槃，结束轮回。如果是一个种姓的须陀洹，那么再转世一次就能到达涅槃，结束轮回，不用再去承受恶果。 你只要知道这个法，就能被称为到达了须陀洹。这是一个假名，用来比较等级，不是佛陀规定了须陀洹、斯陀含、阿那含、阿罗汉。那只是一个假名规定。但如果你知道这些，你就是须陀洹。 如果你领悟了这些，你就是斯陀含。如果你领悟了这些，你就是阿那含。如果你领悟了这些，你就是阿罗汉。开悟了这个，就是阿罗汉。那是自然的法则，不是任何人的法则，而是自然的法则。 不是佛陀规定了地狱、天堂和人间。不是佛陀规定了色界、无色界。而是自然规定，那是自然的法则。你做了这样的恶业，你就会去到这样的地狱。你做了这样的恶业，你就会成为阿修罗。你做了这样的恶业，你就会成为畜生。 如果你修持善业，你就会成为天神，去到六欲天。如果你修持色界禅定、无色界禅定，你就会到达色界梵天、无色界梵天。如果你不断行善，你就会转世为人。如果你了解了这个真相，如果你这样做，你就会变成这样。如果你这样做，你就会变成这样。 佛陀开悟后，就彻底了解了一切，知道不要这样做，如果这样做就会去地狱，这样做就会去天堂。总是这样想，这样说，这样做。总是这样想，这样说，这样做。久而久之，就会变成习惯。久而久之，这样去做，这样想，这样说，这样做的次数多了，它就会变成习性。 喜欢让自己变得消极，喜欢让别人变得消极，喜欢让自己和别人都变得消极，没有积极的想法，没有功德，没有行善，让心里充满功德。只会想着消极的事情，想着让自己痛苦的问题，只想着用问题的火焰来燃烧心。只想“你”和“我”，“你”和“我”，什么都没有。 最终就只会纠缠在这些事情里，家里只有“你”和“我”，不够宽广。因此龙达教导你们，要发愿，让真正的佛法融入心中。请求允许让纯洁的佛法，通过纯洁的心，包括来自纯洁佛法的力量，与纯洁自然的力量，以及来自佛陀的纯洁的心结合起来。 依靠佛陀的功德、佛法的功德、僧团的功德、佛陀的威神力、佛法的威神力、僧团的威神力，与我们的福报功德结合起来，让我们从今天开始，一直都自动地这样做。让心和行为合为一体，不要区分对外和对内。不要区分对外和我们的心，不要区分“我的”心，让它们合为一体。 没有“我”，没有“你”，没有“我的”，没有“你的”，没有对外。这些都是佛陀的，这些都是我们的，但要结合成一个涅槃。一旦涅槃了，就知道了，佛陀的心、佛祖的威力、弟子的力量，涅槃就是这样的。 不是我们不知道佛陀的心，而是不知道自己的心。当我们不知道自己的心时，也就不知道佛陀、佛祖、弟子的心了。不是用感官去了解，而是用心去了解。在同一个心中了解。不是我们的心看到了佛陀的心，看不到的，因为它是解脱。真实的心、纯洁的心是解脱，无法看到彼此，无法在解脱中了解彼此。但在假象中，当它们一致时，就像电话号码相同，拨打就可以接通一样，那是在假象中相遇。 在假象中，在解脱中，无法相遇，但知道当我们的心变得纯洁，到达解脱，到达涅槃时，那就是什么都没有的状态，从众生、个人、自我、他的空虚中解脱出来。 不要用空虚的感觉来创造，不要用自我来抓住空虚，然后偷偷摸摸地走进来问：“我到达空虚了吗？”这样就是执着。但开悟的人，以佛陀的智慧开悟的人会知道，现在已经结束了迷惑和执着，不再有自我，不再有“我的”，它是一颗纯洁的心，没有执着。即使对于空虚，对于法，对于涅槃，也不执着。 佛陀教导说，不要执着于任何事物，即使是涅槃，也没有执着者的自我。因此，不会执着于家，一直执着到涅槃。不会有人跑进来问：“我现在到达涅槃了吗？到达空虚了吗？” 这是对心开悟的真正了解，现在已经结束了执着。无论五蕴发生什么，无论是好是坏，是快乐是痛苦，是功德是罪过，无论多么空虚，都没有执着的人。 无论做什么，无论多么伟大，多么糟糕，都没有执着的人。甚至已经到达了涅槃，也没有执着的人。那么，还有什么比涅槃更好，比涅槃更糟糕的呢？既然已经到达了涅槃，也没有执着的人，就会知道没有执着，没有迷惑。 当没有执着的人，也就结束了迷惑。结束了烦恼和一切痛苦。假象的语言称之为涅槃。假象的语言称之为涅槃，但真相就是那样。当不再有执着的人，也就不会有痛苦。这是自然的法则。如果你还在执着，你就会痛苦。这都是自然的法则。但假象的语言称之为涅槃。 然后称那个人为阿罗汉。无论那个人是你们，是龙达，是穿着黄色袈裟，穿着白色衣服，穿什么衣服，都一样。但如果你们心中开悟，知道心已经结束了执着，也知道现在已经到达涅槃了。 心会自己开悟，如果开悟不在心中，那就没有人执着了，只是开悟，开悟只是开悟。五蕴生灭，在不生不灭的自然中。然后没有执着，没有执着，没有执着的人，只是没有执着的人而已。不是我们不执着，我们对世界上的一切都不执着，但我们执着于“我们”。 如果还有“我们不执着”、“我们已经到达了不执着”、“我们已经结束了迷惑和执着”，那就说明我们还在执着于“我们”，执着于“我们不执着”。知道感到“我们”是五蕴的造作。 不要执着于“我们不是执着的人”，然后把不执着送给别人。没有人敢于把涅槃送给别人，无法把不执着送给别人。涅槃会自己送给自己。始终是自然的，是永恒的，不生不灭，不破坏。没有谁可以创造它，无论是哪个神都无法创造它，佛陀也无法创造涅槃，因为涅槃一直都在。 它是一种自然的，不生不灭，不破坏。是一种开悟，知道真相中没有执着者的自我。涅槃是不生不灭，不破坏。没有人可以破坏它，是完全永恒的。五蕴是生灭的，须陀洹只知道五蕴生灭，但不知道不生不灭，没有任何东西显现的涅槃。它从众生、个人、自我、他的空虚中解脱出来。想要永恒。 因为不知道，不了解我们自己。我们只是知道真相，知道凡是生起的东西都会灭去。但那些不了解真相的人，还没有看到自己，他们会执着于自己，认为自己是开悟的人，认为“我们是开悟的人”，然后他们会到达涅槃。他们会以为他们开悟了，以为他们到达涅槃了。 那些知道真相的人，他们会与五蕴合为一体吗？不会的，事物生灭存在于不生不灭的自然中。包括知道真相的人，也属于生灭之物。总结来说，或者说，事实是，生灭之物在不生不灭的自然中生灭。有两种东西：知道事物生灭的自然和不生不灭的自然。 这个宇宙中有没有从众生、个人、自我、他那里空虚的自然？那里没有世界，没有星星，没有月亮，没有太阳，没有黑暗，没有光明。那是一种空虚的自然。然后所有事物都显现在宇宙中，显现在宇宙的空虚中。 世界、星星、月亮、太阳等等显现出来。然后所有精妙的生物，都显现在阿婆娑罗梵天中。他们只是星星的光芒，显现出来后，他们立刻意识到“这是我”，或者“这是我们”，“这是我们的自我”，“这是我们的”。他们立刻执着，他们从“无”而来，然后显现，然后他们立刻执着，认为“这是我，我的”。 如果要知道真相，怎么知道“我们是从无而来”？我们的自我是从无而来。通过现在的心，通过涅槃的元素，通过觉性，或佛性来知道。这不是“我们的”觉性，这是无明。 这是与我们的心合为一体的佛性，成为了同一个佛性，没有区分外部的佛性与我们内心的佛性。它们结合在一起，然后知道，在执着于“我们”之前，是没有执着的。然后突然想到，然后造作，执着成为“我们”，然后又去执着其他东西。 不是执着一个东西就不再执着其他东西了。执着丈夫之后又执着孩子，执着孙子。有些人一心一意，非常爱妻子，非常爱丈夫。当遇到外貌符合自己理想的年轻人，当遇到外貌符合自己理想的美女，就改变了执着。从执着丈夫，执着妻子，变成执着其他男人，执着其他女人。这种执着一直在改变。 因为五蕴是不恒常的。所以执着也是不恒常的，有什么好执着的？一会哭，一会笑，一会哭三天四天，抑郁。上精神病院，电击治疗。这样就是只执着一个东西，然后不断改变执着。这种执着是不恒常的。没有什么是不恒常的。 那些开悟的人会看到，如果有什么从无中显现，无论什么东西显现，无论是执着，还是试图不去执着，那都是五蕴，是五蕴生灭。知道了之后，会知道开悟的佛性与我们的心合为一体，成为了同一个佛性，然后开悟了，所有生灭的东西，都在不生不灭，不生不死，永恒的自然中生灭。 那是我们心中原本就存在的自然。不是我们拥有的心，而是与土、水、风、火、空元素和觉性元素合为一体的心，总共六种元素，虚构了我们短暂的身体和心，然后分解，回到原本的土、水、风、火、空元素和觉性元素。六种元素没有谁是主人，不属于我们，是公共的元素，是自然的。 但我们执着于土元素：头发、指甲、牙齿、骨头、肝脏、脾脏、身体内部的所有东西。不仅仅是心脏，都认为是“我们”，是“我们的”。执着于自然的水元素：血液、淋巴液、唾液、尿液、汗液、脂肪。认为是“我们”，是“我们的”。执着于呼吸进出的风，认为是“我们”，是“我们的”。执着于火元素：热量，温暖，认为是“我们”，是“我们的”。 执着于空元素：身体里的空隙，认为是“我们”，是“我们的”。执着于觉性：只能知道，不能执着，认为是“我们”，是“我们的”，认为“我们是知道的人，我们是知者”，认为知者是“我们”，是“我们的”。从最初诞生意识时就这样执着。 我们怎么知道最初诞生意识时就那样执着呢？因为执着是从不执着而来。在没有执着者和被执着者之前，当有什么东西升起，当开始感到有意识，有“我们的”意识时，立刻就会有执着者。不是突然想到“我们的意识”，然后突然执着，认为那是“我们”，那是“我们的”。 不是一直都这样，而且执着也并不是一成不变的。执着会不断改变。因此，它来自于“无”，没有被执着的东西，也没有执着的人。然后突然开始执着，有了执着的人。而被执着的东西和执着的人也不断改变。 不是一成不变的。因此，被执着的东西和执着的人，会在当下发生改变，会改变被执着的东西。然后执着的人也会在当下新生，然后又改变被执着的东西，而新的执着者在当下也会新生。被执着的东西和新的执着者会同时生灭。在当下生灭，在当下。 当开悟了，就会知道：被执着的东西，被执着的人，无论执着谁，执着什么。它从一开始就是没有的。它来自于“无”，没有被执着的东西，也没有执着的人。然后突然有了被执着的东西，有了想要的东西，想要得到的东西，想要成为的东西。 又有了不想发生的事情。没有执着，就没有想要和不想要。然后突然有了想要和执着。想要和执着不是一直存在的。突然之间，有了来自于“无”的执着和想法。没有执着者，没有想要的人。然后突然有了执着和想法，有了执着的人和想要的人。 不了解了执着和想法。来自于没有，最终发现没有。然后最终，那颗放下一切的心，会慢慢地放下，直到放下内心最微细的执着。执着于父母、兄弟姐妹、配偶、子女、财产、地位、房产。从粗略的执着开始放下，然后再放下对自身身心的执着。然后执着于自己最想要的：情绪。修饰情绪，修饰情绪。 情绪是修饰过的，会执着于各种各样的情绪。然后最终会仔细地进入，进入，进入，直到进入了那颗不执着于任何事物，而最终执着于它自己的心。在世界上，我们什么都没有，我们什么都不是，我们已经涅槃了，我们只有空虚。我们已经涅槃了，空虚了。我们什么都不想了。 但我们把涅槃的空虚感保留着。以前也空虚过，但有“我们”创造了妄想。以前也空虚过，但我们执着于空虚的感觉，我们创造了空虚的感觉，然后“我们”进入了，然后最终真正了解了的人，他们知道没有。 已经涅槃了，但最终还是执着于涅槃。不是执着于空虚，而是因为误解了“我们什么都不执着”，不执着世界上任何事物，无论是多么美好，多么卓越，多么空虚，都不执着。事实上不是真的不执着，有些人已经九十岁了。 已经当了很久的僧侣，很久了，不是像我们很多人那样修行，只是创造妄想，实际上什么都没放下。从未放下世界，从未放下任何东西。然后来到寺庙，又创造了更多的妄想，创造了世界里从未放下过的妄想。 然后最终不得不吃精神类药物，不得不电击治疗。去精神病院、疯人院。那些不听劝告的人，不相信，不听从。不以自己为榜样，以自我为中心。不听从佛陀的教导，不信仰佛陀、佛法、僧团，只信仰“我”、“我”、“我的”。 然后最终患上精神病，一有不顺心的事就哭泣。每天都哭泣，三四天都哭泣，一个星期都哭泣，一个月都哭泣。得了抑郁症，却不自知。知道了也不改正。放纵自己。佛陀已经教导了一切，龙达也用佛陀的教导来教导大家。佛陀的教导和真相就在那里。 要发愿让佛法进入心中，让心成为原本的心。让心与佛陀、佛祖、弟子合为一体。然后让它成为一颗知晓的心，这被称为佛性，同一个佛性。当开悟了，会知道，今天到来的乌云，凭借着无明和执着，凭借着黑暗，都消失了。 只剩下原本的心，或者纯洁的心。它没有形状，没有外貌，没有光，没有颜色，没有任何东西显现。无法用任何感官去感知它。这就是真相。存在于自然中的真相。 它一直都是那样，原本就是那样。没有人敢于创造它。不要试图把“我们”变成任何东西，那是绝对不可能的。我们试图把“我们”变成任何东西，想要“我们”涅槃，想要“我们”成为什么，那些都是无明，都是愚蠢，都是黑暗。 敞开心扉，让它变得光明。接受佛陀的真理。祈愿佛陀，祈愿佛陀的开悟、佛祖、弟子的力量进入我们的心。让他们合为一体，消除黑暗，消除愚蠢，消除执着。 已经黑暗很久了，已经执着很久了，太痛苦了。痛苦到极点。正如师父们所写的那样，比如龙普·泰·朗西（Luang Pu Thate Desarangsi）、龙达·玛哈布瓦（Luangta Maha Bua），“太痛苦了，痛苦到极点”。我们执着于各种想法。痛苦到极点。 现在已经开悟了，我们不会再投生为痛苦了。这一生是最后一世。然后你们将会到达纯洁的心，到达纯洁的佛性。“终极”（ultimate），一本新书即将出版，是英语的。“终极”（ultimate），封面是纯洁的心。纯洁的心（Pure Heart），“终极”（Ultimate）。 所有真相都在其中详细说明，包括最彻底的放下执着，达到最微细的心，即使有非常微细的造作，也无人执着。即使说了很多，讲了很多，也不是仍然有人说“我们去执着，我们去执着我们的自我”。指出，我们去执着和被执着都是无明。 那是心中的黑暗，愚蠢，看不到执着无明的，也是五蕴的造作。不执着它，却以为我们没有执着。事实上，如果我们不执着“我们”，我们才能在世界上什么都不想。但如果说“我们不执着世界上的一切”，那就要清楚地说明原因，并阐明其中的真与假。 如果有人对佛法有疑问，就提出来。如果没有人提问，就结束了。阿弥陀佛。就这样，解散，各自精进修行吧。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求： 1. 完整翻译为中文，不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- จงจำไว้ว่าความรู้แจ้งต้องใช้ปัญญาพุทธ。 สติสมาธิปัญญาของเรามันยึดเป็นของเราของเราเป็นอวิชา。 ต้องรวมเป็นหนึเดียวกับปัญญาพุทธะความรู้แจ้งถ้ารู้แจ้งพุทธรถเป็นหนึ่งเดียวกันบันทึกจะรู้แจ้งใช้ทำอะไร，ใ，ช，้，แต่ละพังตัวเอ，ง，ม。 ันคับแคบ。 บังคับแค่พุทธเจ้าตดว่ามันครับแค่คิดถึงแต่ตัวเองตัวเองไม่รวมเป็นหนึ่งเดียวกับพุทธธ。 ความรู้แจ้งพุทธเจ้าพระเจพุเจ้าพระอริยสงฆ์สาวกพ่อแม่ครูบาอาจารย์บริการเป็นคับแคบมีความเป็นอยู่ด้วยความทุกข์ยากลำบาก。 กับแค่ลำพังเราคนเดียว。 วิเดชอภิญญาบุญวาสนาบารมีมันแค่ธรีในจักรวาล。 เราใช้ถ้าอย่างนั้นเราจะใช้จะใช้แค่ส่วนที่เป็นทุเรียนในจักรวาล。 แต่ความรู้แจ้งของพุทธ。 อำนาจและอาุภาพไม่มีขอบเขตมีวิสุธมาร。 จากพุทธานภนะธรรมานุภาวนะสังานนุภาวนะพุทธบารมีธรรมบารมีสังฆบารมีเนี่ยเมื่อมารวมกับบุญบารมีของเราแล้วทั้งหมดเนี่ยมั，น。 ยิ่งใหญ่。 ดุดดักจักรวาลหาขอบเกตไม่ได้。 คนที่โง่คนที่ไม่ฉลาดใช้แต่ปัญญาของเจ้าตัวที่เป็นยัดเยึดมาถึงบ้านด้วยอวิชากิเลตประทานอะไรก็เราเรากูกูกูของกูๆของกูมันก็เลยกลายเป็นคนที่คับแคบน้อยอภอับวาสนา。 มันไม่รวมให้ยิ่งใหญ่หรือุดจักรวาลกับพุทธบารมีธรรมบารมีสังฆบารมีของพุทธเจ้าพระธรรมพระริยสงฆ์สาวกพร，ะ，ป，ร，ะ，เ，จ，พ，ุ，ท，ธเ，จ，้，าพระแม่คร，ู，บ。 าอ，าจารย์。 ไม่รวมกันซะ。 มันก็กลายเป็นว่า。 เหมือนกับน้ำทะเลน้ำมหาสมุทรยิ่งใหญ่ไพศาล。 เรามีน้ำแค่ในชีวิตเรามีน้ำบุญวาสนาบารมีหยดเดียวเมื่อเทียบกับน้ำที่รวมกันแล้วในพุทธธในพุทธธนภวนาธรรมานภวนาสังฆานนุภาณพุทธบารมีธรรมบารมีสังคบุรีมหาสมุทรทั้งสี่มารวมกันและยิ่งใหญ่กว่านี้อีกมันคืออนตจัก。 รวาล。 แต่เรามีแค่ทุเรียนเดียววาสนาบารมีเราเทียบแล้วทุเรียนเดียวในจักรวาลแต่เราใช้แต่ทุเรียนเดียวในจักรวาลลองคิดดูที่มันจะ，เ。 ป็นยังไง。 มันต้องรวมทำอะไรต้องนึกถึงพระพุทธเจ้าพระธรรมพระยสงฆ์。 พ่อแม่ครูบาอาจารย์。 ไม่ใช่เราเป็นคนทำแม้จะปลุกเสกพระเครื่อง。 เอาไปใช้ปลุกเสกน้ำมนต์อธิษฐานน้ำมนต์อธิษฐานพระเครื่องยาหมองยาต่างๆเนี่ย。 ทั้งหมดเนี่ยไม่ใช่ไม่ใช่หลวงตาเป็นคนทำไม่ใช่เราเป็นคนทำเราอ่ะมันมนุษย์ขี้เหม็นเดินดินไม่มีฤทธิ์เดชอาภาพอำนาจอะไร。 เราเอาตัวเราไปปลุกเสกเอาตัวเราไปอธิษฐานจะศักดิ์สิทธิ์อะไรมันปลุกเสกด้วยวิชากเลสปัญหาอุปทานด้วยความคิดบ้านถือมั่นก็จะปลุกเสกด้วยความอยากอยากให้มันศักดิ์สิทธิ์อยากให้มันศักดิ์สิทธิ์ปลุกเสกด้วยความอยากให้ไม่มีกเลสจะได้ศักดิ์สิทธิ์มันไม่ศักดิ์สิทธิ์。 หรอกเพราะมันมีตัวเราไปผสมมันมีแต่กเลสตันหามีแต่เอาวิชากเลปทานมันจึงไม่ศักดิ์สิทธิ์ลูกเสกก็อะไรก็ไม่ศักดิ์สิทธิ์。 ปลุกเสก。 พระเครื่องปลุกเสก。 เครื่องรางของขามปลุกเสกน้ำมนต์ปลุกเสก。 อย่าบอกปลุกเสกอะไรทั้งหมดเนี่ย。 ไม่ปลุกเสกไม่ไม่ศักดิ์สิทธิ์。 สุดท้ายปลุกเสกตัวเราให้เป็นพระ。 พระโสดาบานพระสนาคามีพระนาคามีพระหารก็ไม่ศักดิ์สิทธิ์。 ความไม่รู้วิชาความโง่ก็ใช้แต่ของตัวเอง。 ของตัวเอง。 ด้วยอำนาจได้อนุภาพคในขอบเขตวาลสัธรรมอันบริสุทธิ์อยู่ในจักรวาลเนี่ยพระพุทธเจ้าพระเจพเจ้าพระสาวกพระองค์ดับขันเฉพาะดับธาตุขันตายแตกดักเป็นขี้เต้าทรีแต่พระองค์ไม่ได้ตาย。 พระพุทธเจ้าพระเจพระเจ้าสาวกไม่ได้ตายเพราะเพราะใจเดิมแท้จิตเดิมแท้หรือทาตุรู้เดิมแท้คือพุทธธไม่เกิดไม่ตายเป็นอมตะ。 แต่ไม่รวมอยู่ในความว่างเปล่าในธรรมชาติในจักรวาลที่มันไม่สามารถที่จะ。 ถ้ามองเห็นหูได้ยินเอาจมูกไปดมเอาลิ้นไปเลียเอากายไปจับต้องสัมผัสเอาประตูใจไปรับรู้เขาไม่ได้เพราะว่าตามองเห็นแต่รูปหูได้ยินแต่เสียงจมูกก็ดมได้แต่กินได้แต่รถกายสัมผัสได้แต่เย็นร้อนอ่อนแข็งที่มาสัมผัสสพระประตูใจก็รับรู้ได้แต่อาการของใจหรืออาการข。 อ。 งจ。 ิต。 แต่มันไปรู้ธรรมชาติของพุทธไม่ได้。 ความเป็นพุทธธไปรวมกันหมดอยู่ในนั้น。 ดังนั้นพุทธเจ้าพระพระเจเจ้าตายแล้วไม่ได้ดับศูนย์แต่ไปรวมอยู่ในในธรรมชาติที่ไม่ปรากฏไม่สามารถจะเอาอายตนะความสามารถของมนุษย์เราหรือสรรพสัตว์ทั้งหลายที่มีอายตนะไปไปสัมผัสไปรับรู้ได้หนึ่งเดียวได้ที่จะสัมผัสรับรู้กันได้ก็คือใจที่บริสุทธิ์หรือนพพานพดน。 ั่นแหละ。 ผ่านานธาสไม่ใช่ไปรับรู้。 ที่เป็นวิมฒิของพระพุทธเจ้าประเจกพุทธเจ้าพระลังสาวกไม่ใช่ไปรับรู้ตรงนั้นแต่ได้ความรู้แจ้งออกมาจากใจที่เป็นทารพุทธว่าบัดนี้ถึงใจที่บริสุทธิ์แล้ว。 ไม่อาจที่จะรับรู้ได้ด้วยอายตนะตาหูจลิ้นกายใจ。 แต่บรรลุได้ด้วยใจที่บริสุทธิ์นั้นเองหรือว่าบัดนี้ใจเราเนี่ยไม่ใช่ใจของเราแต่ใจเราที่มันอยู่ในเรานี่แหละมันบริสุ。 ทธิ์แล้ว。 ไม่สามารถเอาอายตนะใดๆไปรับรู้ขาได้แต่มันรู้ได้ในใจว่าบัดนี้ถึงซึ่งความบริสุทธิ์แล้วนพพานแล้วสิ้นผู้สินความหลงยึดมั่นถือมั่นเป็นตัวตนเป็นตัวเราของเราแล้ว。 รู้แจ้งว่าเส้นยึดบ้านหรือบ้านแล้วสังหารก็คงเป็นสังขารใจก็คงเป็นชายที่ไม่ปรุงแต่งก็อยู่ด้วยกันในร่างกายเรานี่แหละในร่างกายจิตใจเราคือสังขารคือความปรุงแต่งก็เป็นสิ่งเกิดดับไปส่วนใจเนี่ยสังขารก็เกิดที่ใจจิตสังขารปรุงแต่งทุกความรู้สึกนึกคิดปรุงแต่งอ。 ารมณ์ต่างๆเนี่ย。 ก็เกิดที่ใจดับที่ใจเกิดที่ใจดับที่ใจแต่ใจมันไม่เกิดไม่ดับไปตามสังขารใจไม่อาจปรุงแต่งไปตามสังขารได้ใจไม่อาจหลงสังขารได้ใจไม่อาจจะพยายามช่วยตัวเองให้ไม่ให้หลงสังขารได้ใจมันก็คงเป็นใจที่ได้แต่รู้ความจริงอย่างนี้ไม่ใช่ไปพยายามทำใจให้ไม่หลงสังขารเอาใ。 จไปช่วยสังขารให้ไม่สังขารเพื่อจะให้มันสังขารมันดับหมดแล้วแต่ใจที่บริสุทธิ์มันทำไม่ได้เพราะว่าใจมันปรุงแต่งไม่ได้。 ใจแท้ใจบริสุทธิ์น้ำปรุงแต่ง。 พยายามไปไล่ดับสังขารให้สังขารดับหมดเหลือแต่ใจที่ไม่สังขาร。 หรือใจที่ไม่สังขารเนี่ย。 มันจะพยายามช่วยตัวมันเองให้ไม่สังขาร。 ไม่หลงสังขารแล้วจะช่วยตัวมันเองไม่ให้เป็นสังขารให้มันเป็นใจที่ไม่สังขารแต่ใจแท้ใจที่สุดมาพูดได้บอกกูก็เป็นธรรมชาติที่ไม่สังขารอยู่แล้วมึงไม่ต้องมาช่วยกู。 นะเนี่ยใจมันก็เป็นใจสาขาก็เป็นสาขามันเป็นธรรมชาติที่มีอยู่แล้วในร่างกายจิตใจเรานี่แหละ่แต่ความไม่รู้อ่ะวิชาคือค，ว。 ามมืดบอด。 มันก็หลงแต่พุงแต่งพุงแต่งจะคิดอะไรจะทำอะไรก็นึกถึงแต่กูกูกูมึงกูกับมึงนั่นแหละถ้าไม่มีกูกับมึงกับคนทุกไปแล้วถ้าไม่มีกูมึงก็ไม่มีมึงมึงอ่ะมีกูมีมึงก็มีกูนี่แหละก็มีกูกูก็ไม่ถูกบแหละไม่กูก็ไม่มีถูกก็มีกูก็มีมึงเลยไม่ต้องไปทำร้ายมึงไม่ต้องทำร้ายกูแ。 ต่ธรรมชาติอ่ะไอ้กูมึงก็มาอยู่ในสังกัดปรแต่ง。 กูของกูมึงของมึงนี่。 มันเป็นสังหารงแตแต่สังขาแตมันเกิดจากอยู่ในใจที่ไม่แต่ไม่มีกูไม่มีมึงไม่มีสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาไม่มีหญิงไม่มีชายไม่มีโง่ไม่มีฉลาดไม่มีเอาวิชาไม่มีวิชาไม่มีมืดไม่มีสว่างในนั้นมันเป็นความไม่มีใจเดิมใจแท้บริสุทธิ์เป็นความไม่มีอะไรปรากฏมันไ。 ม่มี。 มันมีมีอะไรที่เป็นรูปลักษณ์มีแสงมีสีมีพฤติกรรมมีปฏิกิริยามีปรากฏการณ์มีอาการใดๆขึ้นมาไม่ว่าจะมีปรากฏการณ์หรืออาการเนี่ยมันจะเป็นชั่วสุขบุญบากุศลกุศล。 จะถูกใจไม่ถูกใจยังไงอ่ะมันก็เป็นทหารทั้งนั้นขอให้มันมีขึ้นมาเป็นอาหารหมดใดที่มีขึ้นมาที่ปรากฏขึ้นมาจากความไม่มีแล้วมันก็ดับหายไปแล้วเกิดมาอีกใหม่มีใหม่เกิดใหม่อีกแล้วดับหายไปอีกใหม่เกิดมาอีกหายไปอีกมันหายไปความไม่มีมันเกิดมาจากความไม่มีความไม่มี。 มันไม่เกิดไม่ดับไปตามสังขารมีแต่สังหารเกิดดับแต่ความไม่มีมันไม่เกิดดับไปตามสังขาร。 ไอ้ความไม่มีกับความมีนะมันอยู่ด้วยกัน。 รการจิตใจเราและอยู่ในธรรมชาติด้วย。 ธรรมชาติในจักรวาลด้วยเพราะว่าไอ้ความไม่มีก็คือจักรวาลนี่แหละ。 มีปัญหาขอบเขตไม่ได้ไม่สามารถเอาอายตนะตามกายใจ。 ไปรับรู้ว่าได้ไม่ใช่จักรวาลที่นัก。 ดาราศาสตร์เข้ากล้องไปส่องได้。 มันเป็นจักรวาลที่ว่างเปล่ามันเหลือแต่ความว่างเปล่าในจักรวาลไม่ใช่ว่าความว่างเปล่าแล้วเอาตัวเราไปยึดความว่างเปล่าว่างหรือยังรอคอยหลังใหม่แล้วผ่านเข้ามาแอบคานเข้ามายกมือขึ้นฟ้าสองข้างตอนนี้ถึงความว่างเปล่ายังถึงความว่างเปล่าอันนี้มันเป็นความโง่เป็。 นวิชามันจะเอาตัวเราไปยึดความว่างเปล่าในจักรวาล。 มันจะไปยึดธรรมชาติ。 ที่เป็นพุทธธมาเป็นของเรา。 มันอย่างนี้มันเป็นความโลภเป็นความโลภ。 อะไรก็จะยึดเราเป็นของกูเหมือนของเราของเราคือธรรมชาติมันเป็นยังไงก็ต้องมันเป็นอย่างนั้นเนี่ยอันไหนสังขารเกิดดับได้ก็เป็นสาขาเกิดดับอันไหนมันเป็นธรรมชาติที่ไม่อาจเกิดดับได้มันก็เป็นธรรมชาติที่ไม่อาจแต่ไม่อาจเกิดดับได้มันอยู่คู่กันอย่ามั่วอย่าปฏิบั。 ติมั่วเอาพยายามเอาไอ้ธรรมชาติที่ปรุงแต่ง。 แล้วจะดับดับธรรมชาติที่ปลแต่งไปเป็นธรรมชาติที่ไม่อาจถูกแต่งได้。 แล้วก็พยายามจะเอาธรรมชาติที่ผมุงแต่งไปช่วยธรรมชาติที่ไม่อาจปรุงแต่งได้ให้มันไม่ปรุงแต่งแต่อันไหนที่มันปรุงแต่งได้ก็พยายามจะเอาธรรมชาติที่ปรแตไปไล่ดับธรรมชาติที่ปรแต่งให้มันดับให้มันหายมันเกี้ยงไปให้เหลือแต่ความว่างเปล่าสิ้นดีเลยพูดเท่าไหร่ก็ไ。 ม。 ่ฟ。 ัง。 มันเป็นวิชาแล้วก็ยังหลายคนก็ยังปฏิบัติแบบนี้พูดมาตั้งนานก็ยังทำแบบนี้。 แล้วก็คอยรอจังหวะไหมว่างเมื่อไหร่คนหายไปเมื่อไหร่แล้วคานเข้ามาแล้วแล้วก็ยกมือขึ้นฟ้าตอนนี้ถึงว่าถึงความว่างหรือยังว่างเปล่าหรือยังเป็นนพพานหรือยังไอ้คนที่คานเข้ามาเนี่ยมันต้องรู้ตัววามันเป็นใครมันเป็นวิมันเป็นความปรุงแตเอาความปรุงแต่งมาถามจะให้ว。 ่าตอนนี้หนูหรือผมเนี่ย。 ปรุงแต่งมันว่างเปล่าหรือยัง。 ความว่ามันว่างอยู่แล้วมันว่าโดยธรรมชาติแต่พอมีตัวเราก็อยู่ในความวามันเป็นไงความวามันไม่ว่างจากตัวเราที่เป็นวิชาเรียกว่าโง่หรือหลงนี่หรือมืดบอดนี่เมื่อไหร่นี่เราอยู่ในความว่ามันก็กลายเป็นมืดบอดเป็นวิชาเป็นความโง่ทันทีเขาพ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านว่าน。 ผ่านไม่มีใครได้ใครเป็นหรอกไม่มีใครไม่ได้ไม่เป็น。 ธรรมชาติเช่นนั้นแล้วมันหายโง่อย่างเดียวเนี่ย。 ที่เราพูดในไม่ใช่ว่าเรามาพูดเองพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เป็นพระอาหารที่เป็นที่ยอมรับทั้งหลายในหลวงปู่ขาวนาอยู่เนี่ย。 ที่เป็นอาจารย์องค์แรกเราที่เป็นพระอยสงฆ์。 มันต้องพิจารณาตามนะไม่ใช่ว่าฟังหลวงตาแล้วไม่รู้มันเป็นอะไรใจว่างเปล่าตลอดเวลา。 มันว่าเปล่าตลอดเวลาไม่รู้หลวงตาสอนอะไรพูดอะไรเลย。 ตอนฟังอยู่ก็ไม่รู้ว่าหลวงตาพูดอะไรมันว่างเปล่าตลอดเวลาแล้วลูกตาสอนจบบ้างแล้วแต่ความว่าง。 แล้วก็มีความเป็นอยู่ทั้งวันได้ความว่างว่าตลอดเวลาไม่รู้ว่าลูกตาพูดว่าอะไรไม่รู้ว่าในใจมันอันไหนมันคงแตกอันไหนมันพแตอันไหนมันเป็นชาติไปปรุงแต่ง。 ไม่รู้เลยว่างอย่างเดียวมันต้องรู้ว่าทุกวันในใจมันมีธรรมชาติผมุงแต่งกับธรรมชาติไม่ปรุงแต่งธรรมชาติผม，แ，ต，ก，็，เ，ก，ิดด，ั，บ，อ，ย，ู่ในใจที่ไ，ม，่。 ปรุงแต่ง。 ไอ้ผู้ที่รู้ความจริงอันนั้นน่ะก็เป็นธรรมชาติของุงแต่ง。 หนึ่งธรรมชาติหนึ่งคือธรรมชาติคงุงแต่ง。 สองในธรรมชาติที่ไม่อาจผมแต่งได้ที่เรียกว่าใจบริสุทธิ์จิตบริสุทธิ์หรือถ้ารู้บริสุทธิ์ให้ผู้ที่รู้แจ้งจะทำความจริงนี้ว่าเนี่ยธรรมชาติใดผมแต่งก็เป็นสิ่งที่เกิดดับไม่เที่ยงแต่สิ่งที่เกิดดับไม่เที่ยงเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในธรรมชาติที่ไม่พแต่งไม่อาจแต่งม。 ันไม่เกิดไม่ดับเป็นอมตะมันไม่เกิดไม่ตายเป็นอมตะพระพุทธเจ้าพระเจพเจ้าทั้งหลายเนี่ยท่านหายตัวไป。 ไปรวมอยู่ในธรรมชาติไม่เกิดไม่ดับ。 ร่างกายใจลูกเป็นธสัญาานขาหน้าก็เน่าตายหน้าเปิดทรีไปเป็นขี้เฒ่าทุรีไปไม่ใช่พุทธเจ้าพระพระเจพระเจ้าสาวกตายแล้วหายสาสูญนี้ไม่ใช่แต่ไม่ได้มีตัวตนอยู่มีรูปลักษณ์อยู่จนสามารถเอายประตูตาหูใจไปรับรู้ได้ไปมองเห็นไปสัมผัสได้แต่มันรู้ได้ด้วยใจเดียวกันคือใจ。 ที่เป็นความว่าป่าจากสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาว่าป่าจากความคิดว่าหรือบ้านเป็นใจที่รู้แจ้งและเป็นพุทธะแล้วก็ปล่อยใจ。 เป็นธรรมชาติไม่เกิดไม่ดับก็เป็นใจอยู่เช่นนั้นเป็นธรรมชาติของเขาเช่นนั้น。 สาขารที่เกิดดับก็ปล่อยให้เป็นสาขาที่เกิดดับไปอย่างนั้นแต่ผู้ยึดถือไม่มี。 ผู้ยึดถือสังขารที่เกิดดับในทุกในใจผู้ยึดถือร่างกายจิตใจที่อยู่เป็นร่างกายเราเนี่ยที่เป็นสิ่งที่เกิดดับอยู่ในธรรมชาติผู้ยึดถือสังขารที่เกิดดับในธรรมชาติผู้ยึดถือสังขารที่เกิดดับในใจและผู้ที่ยึดถือใจที่ไม่เกิดไม่ดับมันไม่มีผู้ยึดถือมันมีแต่ความรู้。 แจ้งและมีความรู้แจ้งเนี่ยก็ไม่มีผู้ยึถือว่าเราเป็นผู้รู้แจ้งสรุปแล้วไม่มีผู้ยึดถือทั้งสังขารที่เกิดดับไม่มีผู้ยึด，ถ。 ือสังขาร。 หรือนพพานถ้า่าุที่ไปเกิดไม่ดับ。 และไม่มีผู้ยึดถือว่าเราเป็นผู้รู้แจ้งสัจธรรมนี้。 ว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งมีความเกิดขึ้นสิ่งนั้นยมีความดับไฟเป็นธรรมดายังกิติสมุทธยะธรรมมังสพันธต่างโลธรรมม，ต，ิ，ธ，ญ，ะ，ร，ู้แ，จ，้，ง，ท，ำนี้ได้ใจแ，ค，่。 นั้นแหละ。 พระพุทธเจ้าตรัสว่าโกสิวโง์ธโกสิวโพง์กธธยรู้แจ้งแล้วนะนั้นธญะเดินชื่อกธญะจึงได้เพิ่มชื่อใหม่ว่าญากธญาแปลว่าผู้รู้แจ้งแจ้งอะไรแจ้งว่าสิ่งใดสิหนึ่งที่เกิดขึ้นมาเป็นธรรมดาทั้งหมดยอมดับไปเป็นธรรมดาแจ้งบรรธรรมขั้นโสดาบันไม่ใช่ตัวเราบรรลโสดาบันทะลุแจ้ง。 ธรรมอันนี้เป็นผู้ที่เป็นธรรมที่เขายืนยันอยู่แล้วรับรองด้วยธรรมชาตินั้นเองว่าทำขั้นนี้ทะลุแจ้งอย่างนี้เป็นพระโสดาบัน。 เนี่ยมันเป็นธรรมแบบนั้นที่มันเป็นเช่นนั้น。 มันเป็นเช่นนั้นเองไม่รู้แจ้งทำวันนี้ไม่ต้องมีใครมารับรองไม่ต้องมีใครมาบัญญัติ。 พระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าบัญญัติตามธรรมมใช่บัญญัติตามใจพุทธเจ้า。 ว่าถ้าคุณรู้แจ้งอย่างนี้คุณก็ไปทำขั้นพระโสดาบันไปเกิดอีกไม่เกินเจ็ดชาติก็บรรลุภนิพพานไปซึ่งการเวียนว่ายตาเกิดหรือถ้าเป็นพระโสดาบาลประเภทเอกับพcก็เกิดอีกชาติเดียวก็บรรลพิพานไปซึ่งการเปลี่ยนว่ายตายเกิดไม่ต้องไปรับผลกรรมในร่างไปอีกต่อไปเนี่ยคุณรู้。 แ。 ค่นี้ทำนี้ก็ได้ชื่อว่าเป็น。 ผู้ที่บรรลุพระโสดาบันเป็นชื่อสมมุติการเพื่อให้เทียบลำดับ。 ไว้ว่าอันนี้มันเป็นอย่างนี้ไม่ใช่พระพุทธเจ้าบัญญัติพระโสดาบาลพระกตตาคามีพระนาคามีพระหารคือมันเป็นสมมุติบัญญัติแต่ทำเนี่ยถ้าคุณรู้อย่างนี้มันก็จะเป็นพระโสนาบาลคุณบรรรู้อย่างนี้กิจราคามีคุณบรรรู้อย่างนี้เป็นพระนาคามีบรรรู้อย่างนี้เป็นพระอาหารรู้แจ。 ้งแบบนี้เป็นพระอาหารันต์มันเป็นมันเป็นหลักของธรรมชาติไม่ใช่หลักของใครแต่หลักของธรรมชาติไม่ใช่พระพุทธเจ้าเป็นผู้บัญญัตินรกสวรรค์และโลกมนุษย์。 ไม่ใช่พระพุทธเจ้าเป็นผู้บัญญัติการประภพรูปปภพปภพ。 แต่มันเป็นธรรมชาติบัญญัติมันเป็นกฎเกณฑ์ของธรรมชาติคุณทำบาปกรรมแบบนี้คุณก็ต้องไปสู่รกอย่างนี้คุณทำแบบนี้บาปกรรมอย่างนี้คุณก็ไปเป็นอสุรกายคุณทำบาปกรรมอย่างนี้คุณก็ไปเป็นสัตว์รัฉาน。 คุณเจริญในในฝ่ายบุญกุศลอย่างนี้กูก็ไปเกิดเป็นเทพเทวดาเทวโลกหกชั้นคุณเจริญรูปประชาานประชาานคุณเกิดรูปพรหมรูปพรมคุณศรกรรมบวต่อเนื่องมันก็เกิดเป็นมนุษย์ทำแบบนี้เจ้ารู้ความจริงแบบนี้ถ้าคุณไปทำแบบนี้ก็ต้องเป็นแบบนี้คุณทำแบบนี้ก็ต้องเป็นแบ。 บนี้。 พระพุทธเจ้าเป็นก็ไปตัรัสรู้มาก็เลยเป็นศรรพยุรู้แจ้งหมดเนี่ยว่าอย่าไปทำนะแบบนี้ถ้าไปทำแบบนี้มันก็ไปนรกมาทำแบบนี้ก็ไปเป็นสัวอย่างนี้คิดอย่างนี้พูดอย่างนี้ทำอย่างนี้บ่อยๆคิดอย่างนี้ก็ต้องพูดอย่างนี้ทำอย่างนี้บบ่อยคิดอย่างนี้ก็ต้องพูดอย่างนี้ต้องทำแ。 บบนี้บ่อยๆบ่อยมันก็เป็นนิสัยนานๆทำไปทำไปคิดไปพูดไปทำไปคิดไปพูดไปทำไปชอบคิดอย่างนี้。 มันก็กลายเป็นสันดานชอบคิดให้ตัวเองติดลบชอบคิดติดให้คนอื่นติดลบชอบคิดติดลบกับคนอื่นคิดบไม่มีคิดบวกให้มันให้มันเป็นที่เป็นกุศลเป็นบุญเป็นกุศลทำให้จิตใจมันบุญกุศลไม่มีคิดอะไรก็คิดจะติดลบคิดตัวเองติดลบคิดตัวเองเป็นทุกข์คิดปัญหาคิดแต่เอาไฟปัญหามาเผาใ。 จคิดแต่กูกับมึงกับกูกับมึงไม่มี。 อะไรเลยสุดท้ายก็พัวพันอยู่แต่ในเรื่อง。 เนี่ย。 มีแต่กูกับมึงในครอบครัวไม่ไม่กว้างขวางออกไปดังนั้นหลวงตาจึงสอนพวกท่านให้อธิษฐานจิตให้สัดธรรมออกจะขออนุญาตให้พระษธรรมแท้บริสุทธิ์ผ่านพระไทยบริสุทธิ์เจ้ารวมทั้งพลังอำนาจและภาพกรอบเขตจากสัตวธรรมบริสุทธิ์พลังธรรมชาติที่บริสุทธิ์รวกับพลังจิตที่บริสุท。 ธิ์จากพระเภตตาสุมาจากพระพุทธเจ้า。 จับพระพุทธคุณธรรมคุณมสังคุณพุทธนภณธรรมนุภาวนะสังฆรนุภาวนะพุทธบารมีธรรมบารมีสังฆบารมีร่วมกับบุญบารมีของเราถวรเชยอตโนมัติตลอดเวลาตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปให้ให้ใจกระทำเป็นหนึ่งเดียวกันไม่แยกกว่าทำภายนอกกับทำภายในไม่แยกทำภายนอกและใจของเราใจของกูให้ทำก。 ับใจเป็นหนึ่งเดียวกันไม่มีไม่มีกูไม่มีมึงไม่มีของกูไม่มีของมึงไม่มีทำภายนอก。 อันนี้เป็นของพุทธเจ้าอันนี้เป็นของเรา。 แต่มารวมเป็นนพพานเดียวกัน。 นพานแล้วไปเลยรู้ว่าเนี่ยขอใจพุทธเจ้าภาพพระเจพระเจ้าพลังสาวกนพเป็นแบบนี้นพานมันเป็นแบบนี้ไม่ใช่เราไม่รู้ใจพุทธเจ้าแต่ไม่รู้ใจเราเมื่อไม่รู้ใจเรารู้จักเราใจเราก็เลยรู้จักใจพุทธเจ้าพระพระเจพระเจ้าหลังสาวกไปด้วยกันไม่ใช่รู้ด้วยเอาอายตนะไ。 ปรู้。 แต่รู้ได้ใจเดียวกัน。 รู้ในใจเดียวกันไม่ใช่ว่าเราใจเราไปเห็นใจพุทธเจ้าไม่เห็นหรอกเพราะวามันเป็นวิมธใจแท้ใจบริสุทธิ์มันเป็นวิมุติมันเห็นกันไม่ได้รู้กันไม่ได้ในวิมติแต่ในสมมุติเนี่ยามันตรงกันแล้ที่ท่านกล่าว่าโทรศัพท์มันเบอร์เดียวกันแล้วมันก็โทรหากันติดมันเป็นสมมุติมาเ。 จ。 อ。 ก。 ัน。 ในสมมุติเนี่ยในวิทเนี่ยในถ้าดบรรลุมันไปเจอกันไม่ได้หรอกแต่มันรู้ว่าพอใจเราเป็นบริสุทธิ์แล้วเป็นวิมฒิแล้วเป็นนพพานแล้วมันคือความไม่มีอะไรเลยนะมันว่าเปล่าไปหมดแล้วว่าจากบุคคลตัวตนเราเขาว่ากว่าจะพูดยึดมั่นหรือบ้านไม่ใช่เอาความรู้สึกว่างสร้างไว้แล้ว。 เอาตัวเราไปเป็นความว่างเอาตัวเราไปยึดถึงความว่างแล้วคอยเข้ามาถามว่าหนูถึงความว่างหรือยัง。 ผมถึงความว่านพพานหรือยังเนี่ย。 อย่างนี้มันยึดมั่นถือมั่น。 แต่รู้แจ้งว่าบัตรเป็นปัญญาพุทธธพุทญาพุทธรู้แจ้งว่าบัดนี้มันสิ้นความหลงยึดมั่นถือมั่นแล้วเป็นตัวเป็นตนเป็นตัวเราของเราแล้วมันเป็นใจที่บริสุทธิ์แล้วไม่มีผู้ยึดมั่นมั่นมันก็บริสุทธิ์แล้วไม่ยดมั่นแม้แต่ความว่างไม่ยึดมั่นแม้แต่ทำไม่ยึดมั่นหรือมั่นแม้。 แต่พานที่เจ้าตัดกับภาษวกว่าอย่าว่าทำที่ยึดมั่นถือมั่นไม่ได้。 แม้แต่นิผ่านก็ไม่มีตัวตนของผู้ยึดมั่นถือมั่นนี่。 นั้นความไม่ยึดมั่นถือบ้านไม่ได้ยึดมั่นถือบ้านไปถึงนพานนู่น。 นะเนี่ยมันจะไม่มีผู้เข้าขานก็มาถามหรอกว่าตอนนี้หนูถึงนิพพานหรือยังที่ว่างเปล่าหรือยังผมถึงนิพานที่ว่างเปล่าหรือยังมันเป็นความรู้แจ้งแกก่ใจว่าบัดนี้มันสิ้นความยึดมั่นถือมั่นว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นทั้งสังหารไม่ว่าจะดีชั่วสุขทุกบุทบากุศลกุศลว่างเปล่าข。 นาดไหนก็ไม่มีผู้ยึดมั่นหรือมั่น。 ทำทำในเลิศประเสริฐขนาดไหนหรือแย่ขนาดไหนก็ไม่มีผู้ยึดบ้านหรือบ้านจถึงนพพานแล้วก็ยังไม่มีผู้ยึดมั่นถือบ้านเลยแล้วจะอะไรที่มันมันนานกว่าแย่กว่านผ่านมันประเสริฐกว่านพานแล้วขนาดนี้ผ่านแล้วยังไม่มีผู้ยึบ้านถือบ้านเลยเมื่อรู้เลยแจ้งว่าไม่ยึถึงบ้านใดๆทั。 ้งหมดรวมมถึงที่ผ่านเลยจะรู้ว่าสิผู้ยึดมั่นถือบ้านแล้วความหลงยึดบ้านถึงบ้านแล้ว。 เมื่อไม่มีผู้ยึดมั่นถือบ้านมันก็สิ้นความหลงยึดมั่นถือมั่น。 สิกเลสและทุกทั้งมวล。 เนี่ย。 ภาษาสมมุติเรียกว่านพพานมันเป็นภาษาสมมุติเรียกว่าพพานแต่ทำเนี่ยมันเป็นเช่นนั้นเองเมื่อผู้ยึดบ้านถือบ้านมันก็ไม่มีผู้ทุกๆเองอันนี้มันเป็นกฎเกณฑ์ของธรรมชาติคุณยังยึดอยู่คุณก็ต้องทุกยึดกูก็ไม่ถูกบมันคือกฎเกณฑ์ของธรรมชาติแต่ภาษาสมมุติไปเรียกว่านพพานแ。 ล้วเรียกผู้นั้นว่าอาหารันไม่ว่าจะเป็นพวกท่าน。 หรือเป็นหลวงตาหรือเป็นห่มเหลืองห่มขาวห่มอะไรก็ท่าน。 แต่ถ้าท่านรู้แจ้งแกก่ใจว่าใจถึงสิ้นความยึดมั่นถึงบ้านแล้วก็รู้แล้วแจ้งว่าบัดนี้นผ่านแล้วใจมันรู้แจ้งเองไม่รู้แจ้งที่ใจแล้วมันไม่ได้มีผู้ยึดมั่นหรือมั่นว่าเราเป็นผู้รู้แจ้งนี้เราเป็นผู้รู้แจ้งนพพานนี้รู้แจ้งกับแต่ว่ารู้แจ้งผ่านานกษนพพานสังหารกษสั。 งขารเกิดดับไปในธรรมชาติไม่เกิดดับ。 แล้วก็ไม่มีผู้ยึดถือไม่มีผู้ยึดถือไม่มีผู้ยึดมั่นถือบ้านก็สักแต่ว่าไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นไม่ใช่เราเป็นผู้ไม่ยึดมั่นถือมั่นเราไม่ยึดมั่นถือมั่นใดๆในโลกแต่เรายึดมั่นถือมั่นเราอยู่ถ้ายังมีความรู้สึกว่าเราไม่ยึดมั่นถือมั่นแล้วเราซึ่งความยึดมั่นถือมั。 ่นแล้วเราสิ้นความหลงยึดมั่นถือมั่นแล้วแต่เราเนี่ยแสดงว่าเรายังยึดมั่นถือมั่นเราอยู่ว่าเราไม่ยึดมั่นถือมั่น。 ก็เห็นว่าเนี่ยมันมีเรามายึดบ้านถือบ้านแล้วเห็นว่าไอ้ความเป็นเรารู้สึกว่าเป็นเราที่เป็นผู้มายึดมั่นถือบ้านมันเป็นสังกาศพแต่งไม่ใช่ไปยึดว่าเราไม่เป็นผู้มายึดมั่นถือมั่นแล้วส่งไว้ซึ่งความไม่ยึดมั่นถือมั่นแล้วก็ทรนพพานไว้ไม่มีใครบังอาจไปทรนิพพพานได้。 ได้ไม่มีใครบังอาจไปส่งความไม่ยึดมั่นถือบ้านได้นพพานก็ส่งไว้ถึงนพพานของเขาเองไม่ใช่เอาตัวเราไปส่งนพพานนพพานคงเป็นนพพาน。 โดยถาวรสิ้นเชิงจงเป็นธรรมชาติเช่นนั้นเองเป็นอมตะเป็นอมตะคำว่าอมตะไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายไม่มีใครเสกขึ้นไม่ได้ไม่ว่าพระเจ้าองค์ใดก็เสกขึ้นมาไม่ได้พระพุทธเจ้าก็ไม่ได้เสกนิพานขึ้นมาเพราะว่านิพพานเป็นนิพพานอยู่แล้วเป็นโดยธรรมชาติไม่เกิดไม่ดับไม่。 แตกไม่ทำลายเป็นธรรมชาติที่รู้แจ้งกว่าจะทำความจริงว่าไม่มีตัวตนของผู้ยึด。 นิผ่านก็คงเป็นนพพานที่ไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทำลายไม่มีใครอาจทำลายได้เป็นถาวรสิ้นเชิงเป็นอมตะสาขาก็คงเคยเป็นสาขาที่เกิดดับนั้นสดบาลก็รู้แจ้งแค่สังหารเกิดดับแต่ยังไม่รู้แจ้งนพพานพบว่าสังขารเกิดดับมันเกิดดับนพานถ้าตุที่ไม่เกิดระดับที่เป็นอมตะนะเนี่。 ยแล้วก็ที่ยึดบ้านถึงบ้านแม้แต่นพพานที่เป็นพระอาหารที่เป็นจริงนพพานแต่ทำไมระหว่างทางเนี่ยคือเพราะโสดามันไปเห็นแต่สิ่งใดเกิดสิ่งระดับแต่ไม่เห็นนพพานที่เป็นที่มันไม่เกิดไม่ดับไม่มีอะไรปรากฏมันว่าเปล่าจากสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาว่ากว่าจะพูดใหญมั่นถือบ้านอยา。 กเป็นอมตะ。 ก็เพราะไม่เห็นไม่รู้ไม่รู้ตัวเราอ่ะที่เราไปรู้แจ้งสัจธรรมความจริงนะว่าสิ่งใดเกิดสิ่งนั้นดับแต่ไอผู้ไม่รู้แจ้งจะทำความจริงอ่ะมันยังไม่เห็นตัวมันเองมันจะยึดตัวมันเองว่าตัวเราเป็นผู้รู้แจ้งแล้วตัวเราเป็นผู้รู้แจ้งแล้วมันจะ้นพบวามันรู้แจ้งที่ใจทีวาไ。 อ้ผู้ที่รู้แจ้งจะทำความจริงเนี่ยว่าสิ่งใดเกิดสิ่งอันดับและไปรู้แจ้งว่าที่เกิดดับเกิดดับอยู่ในธรรมชาติ，ไ，ม，่，เ，กิด，ร，ะ，ด，ั，บและรวมทั้ง，ผ，ู，้ร。 ู้แจ้ง。 จะถามความจริงนี้ก็เป็นสิ่งเกิดดับ。 ในธรรมชาติสรุปแล้วหรือไม่จริงเกิดดับเกิดดับอยู่ในธรรมชาติไปเกิดดับสองอย่าง。 เพราะอะไรผู้รู้แจ้งสัจธรรมความจริงอ่ะมันก็ไปรวมอยู่กับฝ่ายสิ่งเกิดดับซะเดิมมันมีสามมีสิ่งธรรมชาติที่สิ่งใดเกิดสิ่งอันดับแต่สิ่งเกิดดับอยู่ในธรรมชาติไม่เกิดไม่ดับไม่เกิดไม่ตายบันได้จักรวาลนี้มันมีธรรมชาติที่ว่างเปล่าจากสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาไม่มีโ。 ลกไม่มีดวงดาวไม่มีดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ไม่มืดไม่สว่างมันเป็นธรรมชาติที่ว่างเปล่าแล้วก็สิ่งทั้งหลายเนี่ยก็มาปรากฏขึ้นมาในจักรวาลในความว่างเปล่าของจักรวาล。 โลกดวงดาวดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ทั้งหลายเนี่ยมาปรากฏขึ้นแล้วก็มีสัตว์ทั้งหลายวิจิตรทั้งหลายมาปรากฏขึ้นในชนอภสราพรมเนี่ยก็มาปรากฏขึ้นเป็นแสงสว่างของดวงดาวแค่ั้นแหละแล้วมันเกิดขึ้นมาปรากฏขึ้นมาก็ึตัวมันเองทันทีว่านี่คือกูหรือนี่คือเรานี่คือตัวเรานี่คื。 อของเรามันยึดทันทีมันมาจากความไม่มีแล้วมันก็มีขึ้นมาแล้วก็มันยึดทันทีว่านี่คือกูตัวกูของกู。 และจะทำความจริงเนี่ยมันรู้ได้ยังไงว่าเรามาจากความไม่มีความเป็นเราเป็นตัวเราของเราเนี่ยความยึดเนี่ยมันมาจากความไม่มีก็มันเห็นความจริงได้ใจรู้ได้ใจในปัจจุบันเนี่ยด้วยนิพานธาตุเนี่ยด้วยธาตุรู้หรือพุทธะเนี่ยมันไม่ใช่ธาตุรู้ของเราของเราของเราอันนี้มั。 นเป็นวิชามันเป็นธาตุรู้พุทธะที่มารวมเป็นเดียกับเดียกับใจเรากลายเป็นพุทธธเดียวกันไม่ได้แบ่งแยกกันระหว่างพุทธภายนอกกับพุทธภายในใจเรามารวมกันซะแล้วก็เลยรู้แจ้งว่า。 เดิมก่อนที่จะยึดถือเป็นตัวเราของเราเนี่ยมันก็ไม่มียึดถือแล้วอยู่ๆมันก็คิดมันก็ปรุงแต่งยึถือขึ้นมาเป็นตัวเราของเราแล้วลก็ได้ไปอีกไปอีกแล้วก็ไปอีกขึ้นมามันไม่ใช่ยึดไว้อย่างเดียวแล้วไม่ต้องไปยึอย่างอื่นอีกเลยลูกแต่ึดผัวน่าจะยึดผัวลูกยึดหลานเดี๋ยวก็。 คนนี้รักเดียวใจเดียว。 รักเมียมากรักเมียมากรักผัวมาไปเจอหนุ่มหล่อถูกสเปคไปเจอสาวสวยถูกสเปคก็เปลี่ยนที่ยึดผัวยึดเมียไปยึดนและไปยึดเมียเขาไปยึดผัวเขาไปยึดสาวสาวคนอื่นไปยึดผู้ชายคนอื่นและการยึดถือเปลี่ยียงไปเรื่อยบันทึกไม่เที่ยงๆก็ยึดราคาเลยอะไรก็ไม่ไม่ต้องดับไม่ต้องไปไห。 นเปลี่ยนการยึดไปเรื่อยสิเดี๋ยวก็ร้องไห้เดี๋ยวก็หัวเราะๆเดี๋ยวก็ร้องไห้3วัน4วันซึมเศร้าร้องไห้เป็นสัปดาห์ร้องไห้เป็นอาทิตย์ซึมเศร้าเนี่ยรคประสาท。 ไปช็อตไฟฟ้า。 เนี่ยอย่างนี้มันยึดอย่างเดียวเมื่อไหร่แล้วมันเปลี่ยนการยึดไปเรื่ออยๆการยึดมันก็ไม่เที่ยงเนี่ยไหมไม่เที่ยงสักอย่างนึงเลยก็เห็นว่าผู้ที่รู้แจ้งแล้ววจะเห็นว่าถ้ามันมีอะไรปรากฏขึ้นมาจากไม่มีมันมีปรากฏขึ้นมาไม่ว่าการยึดหรือการพยายามให้ไปยึดมันก็เป็นส。 ังขารเกิดดับหมดมันเป็นสังขารเกิดดับหมดขอให้มันมีขึ้นมาปรากฏขึ้นมามีอะไรปรากฏขึ้นมามีอาการมาเป็นสังขารเกิดดับหมดแล้วก็ไปพบว่าใจรู้แจ้งพุทธปัญญาพุทธรวมกับใจเราเป็นพุทธเดียวกันแล้วไม่รู้แจ้งว่าเกิดดับทั้。 งหมด。 มันเกิดดับอยู่ในธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับไม่เกิดไม่ตายเป็นอมตะเป็นธรรมชาติเช่นนั้นอยู่แล้วในใจเราเป็นใจเราแน่ไม่ใช่ใจของเราที่เราเป็นของเราแต่ไม่เป็นมารวมกับธาตุดินน้ำลมไฟอากาศธาตุและธาตุรู้รวมเป็น6。 ธาตุสมมุติเป็นร่างร่างกายจิตใจเราขึ้นมาชั่วคราวแล้วก็แตกดับกลับคืนไปสู่ดินน้ำลมไฟอากาศธาตุและธาตุรู้ตามเดิมถ้าด6。 ไม่มีใครเป็นเจ้าของไม่ได้เป็นของเราเป็นธาตุสาธารณะเป็นของธรรมชาติ。 แต่เราประยุทธ์。 ธาตุดินผมขรเลผนังกระดูกตับตายได้น้อยแต่อย่างมากกว่าหัวใจมาเป็นตัวเราเป็นของเราประยุึดธาตุน้ำของธรรมชาติน้ำเลือดน้ำเหลืองน้ำลายน้ำปัสสาวะน้ำเหงื่อน้ำไขมันข้นเป็นตัวเราของเรายึดธลมหายใจเข้าออกเป็นตัวเราของเรายึดภาพไฟความร้อนความอบอุ่นเป็นตัวเราของ。 เรายึดภาพอากาศที่เป็นความว่างช่องว่างในร่างในร่างเราเป็นตัวเราของเรายึดภาพรู้เนี่ย。 ที่ได้แต่รู้ไม่ยึดเนี่ยมันเป็นตัวเราของเราว่าเราเป็นคนรู้เราเป็นผู้รู้ผู้รู้เนี่ยเป็นตัวเราเป็นของเรามันยึดมาตั้งแต่ชาติแรกเลยของการกำเนิดจิตมาแต่เรารู้ได้ไงว่าชาติแรกมันกำเนิดจิตมาเนี่ยมันยึดตั้งแต่ชาติแรกคือไอยึดเนี่ยมันมาจากความไม่ยึดมันมาจาก。 ความไม่มีก่อนไม่มีผู้ยึดแล้วมันก็พอมีอะไรขึ้นมาเพราะเริ่มรู้สึกว่ามีจิตมีจิตของเรามันก็มีผู้ยึดทันทีนั้นอยู่ๆมันไม่ได้คิดถึงจิตเราแล้วอยู่ๆก็คิดถึงจิตเราแล้วก็คิดึดว่ามีตัวเราเป็นตัวเรานี่เป็นของเรามันไม่ได้มีอยู่ตลอดเวลาแล้วมันก็ไม่ได้ยึดอยู่ขาอยู่ม。 ันเปลี่ยนไปเรื่อยๆการยึดก็เปลี่ยนไปดังนั้นมันมาจากความไม่มีไม่มีสิ่งที่ยึดและไม่มีผู้ยึด。 แล้วอยู่ๆก็มันก็มายึดแล้วก็มีผู้ยึดแล้วก็การยึดและสิ่งที่ยึดก็เปลี่ยนไปเรื่อยมันไม่ใช่คงที่ดังนั้นสิ่งที่ยึดและผู้ที่ไปยึดสิ่งนั้นในปัจจุบันขณะในปัจจุบันขณะมันเกิดมาเปลี่ยนไปได้ก็ไปเปลี่ยนสิ่งที่ยึดใหม่และแล้วไปเปลี่ยนผู้ยึดก็มาเกิดใหม่ในปัจจุบั。 นแล้วก็เปลี่ยนสิ่งที่ยึดใหม่และผู้ยึดใหม่ก็เกิดใหม่ในปัจจุบันสิ่งที่ยึดและผู้ยึดใหม่เกิดดับไปพร้อมกันเกิดดับไปพร้อมกันในปัจจุบันขนาดปัจจ。 ุบันขนาด。 แล้วพอรู้แจ้งแล้วมันจึงรู้ว่าอ้าว。 ไอ้สิ่งที่ยึดไอ้คนที่ถูกยึดและผู้ที่ไปยึดไปยึดคนนั้นยึดคนนี้ึสิ่งนี้ึสิ่งนั้นสิ่งนี้มันก็ยแต่แรกนี่หว่าเนี่ยมันมาจากความไม่มีสิ่งที่ยึดและไม่มีผู้ยึดและอยู่ๆก็มีสิ่งที่ยึดสิ่งที่หมายสิ่งที่อยากได้อยากเอาอยากเป็นแล้วก็สิ่งที่ไม่อยากให้มันเป็นอย่า。 งนั้นไม่อยากให้มันเป็นอย่างนี้มันไม่มีความอยากที่ว่าไม่มีความยึดก็ไม่มีความอยากมีความไม่อยากแล้วอยู่ก็มีความอยากความยึดความอยากขึ้นมาความยดความอยากมันไม่ได้มีอยู่ตลอดเวลา。 อยู่ๆแล้วก็มีความคิดความอยากมาจากความไม่มีความคิดึดความอยากไม่มีผู้ยึดผู้อยากแล้วอยู่ๆก็มีความคิดึดความอยากมีผู้ยึดผู้อยากขึ้นมาเอาความคิดดความอยากพูดพูดอยากให้มันเกิดขึ้นมาจากความไม่มีไม่มีก็เลยไปพบความไม่มีและสุดท้ายความไม่มีใจนั้นก็ที่ปล่อยวา。 งไปเรื่อยๆปล่อยวางเรื่อยๆจถึงสังขารที่ละเอียดถึงปรมาูภายในจิตใจ。 ยึดยาพ่อแม่พี่น้องสามีภรรยาลูกหลานสมบัติมาตรฐานบ้านช่องตั้งแต่อยากค่อยไล่มาแล้วก็ค่อยไล่มายึดร่างกายจิตใจตนเองแล้วก็ยึดจิตใจตัวเองที่ยังอยากที่สุดอารมณ์เนี่ยผมแต่งอารมณ์ผมแตเนี่ยมันยึดอย่างๆอารมณ์อย่างๆๆแล้วสุดท้ายก็ไปละเอียดเข้าไปยึดเข้าไปยึด。 ไ。 ป。 ถ。 ึง。 เนี่ย。 ไปถึงไอ้ผู้ยึดแล้วมันไม่ยึดอะไรทั้งหมดแล้วสุดท้ายมันยึตัวมันเองเนี่ย。 มันหมดในโลกนี้เรามีอะไรเลยเราอะไรสักอย่างนึงเรานพาแล้วเราว่าเปล่าอย่างเดียวเรานพานว่างแล้วเราไม่คิดอะไรเลยแต่เรายพานว่างไว้ที่ผ่านมาใช่ว่างแต่มีตัวเราไปสร้างมโนที่ผ่านมาว่างแล้วเรายึดความรู้สึกว่างสร้างความรู้สึกว่างแล้วเราก็มีตัวเราไปสุดท้ายก็ม。 าคนที่จริงๆมันก็รู้ว่าไม่แล้ว。 นิพานแล้วแต่สุดท้ายมันลงยึดนพพานไว้โดยที่ว่าไม่ยึด。 ไม่ใช่ว่าประยุทธทธ์ความว่าง。 แต่。 ด้วยความเข้าใจผิดว่าเราไม่ยึดอะไรแล้วในโลกไม่ว่าจะเป็นอาการดีเลิศประเสริฐไม่ว่างที่สุดขนาดไหนไม่ยึดจริงๆไม่จริงๆนะไม่ใช่คนที่แกก็ไม่ยึดนะไม่จริงๆไม่อะไรอะไรสักอย่างเดียวจริงๆเพราะมาหมด。 แล้ว。 บวชอายุจะเก้าสิบแล้วแต่ละท่าน。 เป็นพระอัยสงฆ์มาตั้งนานแล้วไม่ยึดอะไรมานานมากแล้วหลายปีแล้วไม่ใช่ว่าเหมือนพวกเราปฏิบัติกันหลายคนมามโนกว้างอยู่แล้วอย่างอื่นไม่เคยทิ้งเลยไม่เคยปล่อยวางโลกไม่เคยไปวางอะไรเลยแล้วมามาวัดก็มโนที่ผ่านมาอีกเพิ่มขึ้นในโลกร้อยในโลกไม่เคยวางอะไรแล้วมาอยู่。 มผ่านแล้วสุดท้ายก็ต้องไปกินยาแล้วครับประสาทไปชอบ็ไฟฟ้า。 เข้าโรงพยาบาลประสาทโรงพยาบาลบ้า。 เนี่ย。 ไอ้พวกว่าไม่จำ。 สก็ไม่เชื่อไม่ฟัง。 ไม่เอาตัวเองเป็นศาณะเอาตัวเองเป็นที่ตั้งไม่ไม่เอาคำสอนพุทธเจ้าไม่ศรัทธาพุทธเจ้าพระธรรพิสและศรัทธาแต่กูกูกูแล้วสุดท้ายก็เป็นโรคประสาทร้องไห้มีอะไรไม่ถูกใจหน่อยก็ร้องไห้ตลอดเปิดเพืองไปสามวันสี่วันสัปดาห์เป็นเ。 ดือน。 อย่างนี้ไม่รู้จักตัวเองไม่รู้จักตัวเองแต่ตัวเองไม่รู้จักตัวเองว่าตัวเองอ่ะมันไม่มีตัวตนหรอกมันมีตัวตนที่เทียงแท้อยู่จริงหรอกมันเป็นแค่ความคิดความทุกแต่งมาเป็นขึ้นมาในปัจจุบันขนาดที่เป็นความคิดผมแตยึถือในปัจจุบันขนาดแล้วก็ขนาดไปแล้วก็คิดผมแตยึดถื。 อมาก่อนคิดแต่ยึดถือเป็นตัวเราเป็นของเรามันก็ไม่มีมาแต่แรกมันเกิดมาจากความไม่มีนี่หว่าเนี่ยแล้วมันก็มีผู้ไปยึด。 แล้วก็มันไม่มีแล้วก็มีผู้ประยุทธดอีกมีสิ่งที่ยึดมีผู้ประยุทธ์ไอสิ่งที่ยึดและสิ่งที่สิ่งที่ไปคิดไปคาดหมายไปอยากได้อยากเอาอยากเป็นมันก็ไม่ได้ไม่ได้มีความอยากอย่างแต่แรกตอนที่มันไม่ไม่ประสบไม่เป็นพบมันก็แต่แรกอยากมีผัวก็ยังไม่เจอผัวแต่แรกเป็นเด็กอย。 ู่อยากมีเมียก็ไม่ได้เจอเมียคนแต่แรกเป็นเด็กอยู่มาเจอทีหลังมาเจอทีหลังที่ผัวตาม。 สมบัติสถานีพ่อแม่พี่น้องกูก็ไม่ได้เจอกันตั้งแต่แรกมันไปยึดที่หัวเลยเนี่ยมันไม่มีมันไม่ได้พิจารนาเข้าไปว่ามันไม่มีแต่แรกว่ากูแต่แรกในท้องแม่ก็ไม่มีลูกสัญญาวิญาณหน้านี้มันก็ไม่มีตัวกูแต่แรกในท้องแม่ทั้งและน้ำเนี่ยมันไม่มีมาแต่แรกแล้วมันก็เพิมีลูกข。 ึ้นมาเมื่อตอนพ่อพ่อเป็นธาตุดินใครของแม่เป็นธาตุน้ำไหว้เข้ามาแล้วมาผสมพันธุ์กัน。 แต่ตัวกูยังไม่มีเลยอ่ะมีแต่ของพ่อกับของแม่ก็ยังไม่เป็นของพ่อจริงของแม่จริงพ่อแม่ก็ยืมธาตุดินมาใช้ธาตุน้ำมาใช้。 แล้วสุดท้ายก็เราตัวเราย้อนไปจะถึงเอาตัวเรานี่เองก็ยังไม่มีเลยไอ้ตัวเราร่างกายเราจิตเราจิตใจเราก็ยังไม่มีมาแต่แรกดีกว่าเนี่ยแล้วก็มีขึ้นมามีขึ้นมาก็ยังไม่ได้มีผัวคนนี้ไม่ได้มีเบียคนนี้แล้วมีที่หลังมีลูกคนนี้มีหลานคนนี้มีสมบัติสถานแบบนี้มันก็ไม่มี。 นี่หว่าเนี่ยมันมีทีหลังหมดเลยทุกอย่างและถอยกลับไปถอยกลับไปถก็ไปจถึง。 ธรรมชาติของจิตเดิมแท้ว่าธรรมชาติที่เดิมแท้ก็คืออะไรก็คือความไม่มีทุกอย่างที่มีขึ้นมามาจากมาจากความไม่มีไม่มีไม่มีอะไรเลยไม่มีบุคคลตัวตนเราเขาไม่มีมืดไม่มีแต่ว่าว่าไม่มีโง่ไม่มีไม่มีฉลาดไม่มีดินน้ำลมไฟไม่มีโลกไม่มีดวงดาวไม่มีดวงอาทิตย์ไม่มีไม่มีพ。 ระจันทร์ไม่มีมืดไม่มีสว่างอะไรเลยมันไม่มี。 เสร็จแล้วคนโง่ก็คานก็และหลังใหม่。 ตอนนี้ถึงความไม่มียัง。 ตอนนี้หนูถึงความไม่มียัง。 ไอ้ความไม่มีมันไม่มีตัวเราไม่มีตัวหนูไม่มีตัวผม。 แต่ก็ไอ้คนโงคตอนนี้หนูถึงความ。 ยังผมถึงความไม่มียังมือขึ้นฟ้าสองข้างแล้วขึ้นมาไม่มีคนและผ่านเข้ามาแล้วตอนนี้หนูถึงว่าไม่มีหนูถึงไม่มียังผมถึงความไม่มียังเนี่ยมันวิชามันก็อยู่อย่างนี้สอนแล้วก็ไม่ฟังจะบ้านถือบ้านตัวเองนะไว้เนี่ยเมื่อปล่อยวางหมดปล่อยวางหมดแล้วก็เลยเห็นมันปลแต่งเ。 อียดเอียดเป็นมนจะเป็นเรียนในจักรวาล。 แต่มนรู้แจ้งแก่ใจว่ามึงจะพูดยังไงก็มีคนยึดมั่นถือมั่นจะพูดยังไงก็ไม่มีคนยึดมั่นถือมั่นมันมีภาพที่ใครทำให้รู้ภาพล่าสุดสุดท้ายที่มีเก้าอี้วางอยู่ในธรรมชาติมีมั้งภาพอันนี้แล้วไปเอาภาพที่เป็นอี้ว่าเปล่าอยู่ในในธรรมชาติไม่มีคนนั่งเราชอบใจมากเลยภ。 า。 พน。 ี้。 มันเป็นธรรมชาติเช่นนั้นเองแม้แต่เก้าอี้ที่ว่างเปล่ามันเปรียบเหมือนความไม่มีไม่มีคนนั่งไม่มีคนยึดถือมัน，ม，ีแต่ธร，ร，ม，ช，า，ต，ิ，ท，ี่เป็นเช่นน，ั。 ้นเองอี้。 ที่ตั้งอยู่ในธรรมชาติมันเป็นธรรมชาติที่งดงาม。 คนนั่งอยู่นั่งเก้าอี้ที่ครอบครองเก้าอี้ไม่มีมีแต่เก้าอี้ที่ว่างเปล่าอยู่ในธรรมชาติที่งดงาม。 ธรรมชาติที่งดงามก็คงเป็นธรรมชาติเช่นนั้นธรรมชาตินั้นก็ไม่เป็นของของใครผู้ที่ชื่นชมธรรมชาติที่งดงามที่เป็นผู้ที่ครอบครองเก้าอี้นั่งเก้าอี้ทำธรรมชาติงดงามก็ไม่มีจึงเป็นเก้าอี้ที่ว่างเ。 ปล่า。 สุดท้ายอยากมีก็คืนไปถูกู่ความไม่มีทุกอย่างที่ยึดไว้รวมทั้งผู้ยึดก็ตายหาหมด。 กลับไปสู่ความว่างเปล่าตามเดิมนี่คือธรรมชาติที่เป็นสัจธรรมความจริงแท้เป็นเช่นนี้ตลอดกาลพระพุทธเจ้าทุกองค์ปฏิเจพระุทธเจ้าองค์พระธรรมชาตินี้เดียวกันไม่ได้แตกต่างกัน。 เมื่อสิึบ้านผู้ใหญบ้านอยู่บ้านแล้วก็เหมือนกันรู้แจ้งแก่ใจเหมือนกันไม่ต้องถามกันเสวยบ้านถึงบ้านแล้ว，เ，ห，ม，ื，อ，น，ก，ันไม，่ต้องถามก，ั，น。 อี，กต่อไป。 เนี่ยทำนี้ย。 คงเป็นธรรมเช่นนี้ตลอดไปมันอยู่ที่เราอ่ะใส่ใจมันไหมสังเกตมันไหมหรือเราไม่ใส่ใจมันเราไม่สังเกตมันเราแต่ตัวกูของกูตัวกูของกูเสร็จแล้วก็มีแต่กูกับมึงกูกับมึงของกูเขามึงไม่ยอมที่จะสนใจใส่ใจมันจ。 ริงๆ。 ธรรมชาตินั้นนะสิ่งที่เบื่อที่สุดที่ไม่ชอบที่สุดคือธรรมะ。 แต่ธรรมะมันคือ。 ชีวิตเลยมันคือชีวิตเราเราไม่ชอบมันยังไงมันก็ต้องอยู่กับเรามันคือชีวิตเราคือสัจธรรมความจริงเกิดมาแล้วก็ต้องขึ้นไปสู่ความแก่ความเจ็บความตายความตลอดเวลาต้องจากคนที่รักสิ่งที่รักไปตลอดเวลาจะคิดจะพิไม่คิดไปพี่น่าจะชอบไม่ชอบธรรม。 ะแต่。 ธรรมะมันก็คือแสดงความจริงอยู่ตลอดเวลาว่าเมื่อเกิดขึ้นมาแล้วคุณก็ต้องเคลื่อนเลื่อนไปเลื่อมไปไปสู่ความแก่ความเจ็บความตายความพัดพาลาจากคนที่รักสิ่งที่รักตลอดเวลาที่รักที่สุดในโลกก็คือตัวเราร่างกายจิตใจของเราเราต้องพพาคจากสิ่งที่รักที่สุดก็คือร่างกา。 ยจิตใจของเราไป。 ไม่มีใครอ่ะที่จะเป็นใหญ่เฉพาะตนไม่มีใครเลยที่จะต้านทานทำความจริงนี้ได้ที่ยึดไว้ยดไว้จะเอาจะเอาของกูกูกกที่สุดหมดไม่ได้อะไรเลยก็ตายไม่ได้ไปหมดแล้วก็แสนตายแล้วก็เป็นทุกข์อีกถูกก็ไ。 ปอีก。 พุทธเจ้าตัดไปแล้วว่าจะทำความจริง。 สัความจริงนรกสวรรค์。 นิพานมนุษย์ทั้งหลายเนี่ยพระุเจ้าไม่ได้เป็นคนสร้าง。 คุณูจะเป็นอย่างนี้กูจะอย่างนี้จะเป็นทุกข์。 กูก็ต้องโดนลากไปสู่ความทุกข์。 เพราะว่าอาทิที่เป็นทุกข์มันไม่ได้ตายนะ。 เป็นทุกข์ไม่ได้ตาย。 มาตายเฉพาะขันห้าเท่านั้นแต่ที่จะได้เป็นทุกข์。 มันไม่ตายอันนี้มันน่ากลัวที่สุดไม่ตายมันไปรับผลกรรมเขาลากเอาไปแล้วอยู่ในร่างอื่นแต่จิเดิมที่จะได้เป็นทุกข์มันคืออันเดิมมันก็ไปอยู่ในร่างใหม่แค่นั้นมันน่ากลัวที่สุดทุกข์ไม่ตายเมื่อมันยึดแล้วมันตายไปเฉพาะความยึดแต่ไอ้จินั้นมันเป็น。 อมตะ。 มันเป็นอมตะนั้นยึดอยู่เนี่ยเดียวกันยอยู่มันเป็นทุกข์แต่นั่นแหละมันไม่ใช่ใหม่เพราะว่าเดแท้มันไม่เกิดไม่ตายไม่แตกไม่ดับแต่ตอนยมันเกิดดับมันเกิดดับเฉพาะสิ่งที่ยึดกับไอที่ไปยึดแต่ที่ไปยึดมันเป็น。 อมตะ。 มันต้องเข้าใจว่าทำทำแท้ๆมันเป็นอะไรมันเป็นเป็นยังไงมันจะต้องเรียนรู้เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรไม่สนใจที่จะเรียนรู้สักอย่างว่าอะไรเป็นอะไรวะมันตายมันเกิดแบบเฉพาะลูกเป็นทนาสัญญาทหารวิญญาณขัดหมันเกิดดับยึเป็นวิชาเกิดดับยึดวิชามันไม่ใช่จิเดิมแท้เดแท้มันไ。 ม่เกิดดับไม่ตายดับไปเฉพาจิที่ยึดเป็นวิชาคือเมฆเหมือนเหมือนความมืดบที่มาบาง。 ไอจิเดิมแท้。 ตายหายไปเฉพาะความมืดบอดในใจเราคือจิตวิชามันทึกจะเกิดดับคือไอ้ความมืดบอดมันหายไปมันบจิตเดิมแท้แต่จิแท้มันไม่เกิดไม่ดับไม่ตายหรอกไอ้เนี่ยแต่ไอความมืดบที่มันบางเนี่ยตอนตายมันตายด้วยความเป็นทุกข์ก็ไปทัไปตายไปเป็นสัตเป็นสุรกายสัตโลกสิแต่ามันไม่มีความ。 มืดบมันบางมันหายไปมันก็มันก็บางมากเลย。 ความคิดขทั้งหลายบางมากก็ไปสู่สวรรค์ไปเป็นมนุษย์。 แต่ความมืดบอดที่ยึดมันหายไปหมดสิ้นที่ผ่าน。 นะไอ้จิที่มืดบที่เป็นวิชามันคนละอันกันคือเหมือนเมฆเหมือนเมฆที่ลอยผ่านมาเฉยเป็นขนาดจิตขนาดจิตเขาจึงเรียกว่าอุปกเลสปแล้วลว่าของจรกเลสมันเป็นของจรมาแล้วจรไปจรมาแล้วจรไปแต่เรายึดจริงๆจังๆหัวทิ่มหัวตำเนี่ยผัวเนี่ยมันก็จรมาตอนแรกก็ไม่มาไม่ได้มีมาเมียค。 นนี้มันก็จรมามันก็ไม่ได้เป็นคนนี้ตลอดไปลูกหลานคนนี้พ่อแม่พี่น้องสมบัตินี้มันก็เป็นของจรมาความยึดเนี่ยมันไม่ยได้ต，ล。 อดไปหรอก。 มันเป็นของจอมันเป็นเลขเป็นเมฆที่มาวางใจตัวเองให้มืดบอดในความทุกข์ในกเลปัญหาและความทุกข์เป็นขนาดจิตขนาดจิตและขจรไปใหม่อีกสิ่งใหม่อีกก็เป็นเมฆบางให้มืดไปอย่างนี้มันเป็นของจรมาแล้วตอนไปจะไม่รู้ไม่รู้เท่าทันก็ทีไม่รู้ตัวสักทีเป็นของจรมาแล้วจอดไปเหมื。 อนเมฆดีกว่าเนี่ย。 ค่อยๆรู้สถานแล้วที่ยึดไปเรเลยรู้แล้วที่ึดไปเรื่อยๆยึดลงไปเรื่อยๆสุดท้ายไม่มันก็บางลงบางลงบางลงไอ้เมฆที่ลอยมาใหม่ไม่ใช่เมเก่านะไอ้เมฆเก่ามาลอยไปแล้วไอ้เมฆใหม่แต่ก็บางลงไปเรื่อยๆบางลงไปเรื่อยๆเพราะว่ามันมาสะสมเป็นเมฆฝนไม。 ่ได้。 ไอ้ที่สะสมเป็นเมฆฝนได้คือเมฆมันมารวมกันเยอะๆเข้าสุดท้ายเป็นเมฆดำเลยเนี่ยสีจิตออร่าดำออกมาทำบุแล้วก็เป็นโรคจิตโรคประสาทเข้าโรงพยาบาลประสาทโรงพยาบาลบ้าก็เพราะว่าให้สั่งสมเข้าด้วยความยึดมั่นถือบ้านจนดำทำบุึนเห็นว่าเป็นของจจมาจรไปจมาจไปที่สุดในเมฆที。 ่มาใหม่มันไม่ทันมาสั่งสมกัน。 บ้านด้วยด้วยอนสัยวอนสัยนิสัยสันดาร。 มีความยึดมั่นถือมั่นที่เลยปัญหา。 กเลสนะตันหาจัดที่ท่านกล่าว่ากเลสนะตนาจัด。 มันค่อยบางลงบางลงบางลง。 ไอ้ที่มาใหม่อ่ะมันก็ไม่ทันรวมตัวกันมันก็เป็นเมฆที่บางแสงแดดเป็นพอส่องทะลุได้คือประพสลังจิตด่างจิเดิมแท้ประพสมันก็ส่องสว่างทะลุเมฆมาได้เพราะวามันไม่ใช่เมฆฝนและถ้าเป็นเมฆฝนนะมันทะลุไม่ได้หรอกเพราะวามันดำทำมึนไปหมดเลยมันก็ไปเอาไปอย่างเ。 ดียว。 ผมเอกใหม่มาไอ้ทำบุญยังไงก็ต้องผ่านไปฝนตกแล้วฟ้าหลังฝนมันก็ต้องฟ้าหลังฝนและแดดก็ออกแต่เดี๋ยวเบใหม่มาอีกแล้วด้วยความรู้เท่าทันด้วยความไม่สิ้นวิชาไม่หายโง่สักทีใหม่อีกใหม่อีกก็สั่งสมก็มาอีกกลายเป็นเมฆดำแล้วก็ฝนตกคือร้องไห้ร้องไห้3วันสี่วันร้องไห้เป็นอาทิตย์ร้องไห้เป็นเดือน。 เป็นโรคประสาทโรคซึมเศร้าไม่รู้ตัว。 รู้ตัวแล้วก็ไม่แก้ไข。 ปล่อยตามใจตัวเอง。 ธรรมะพุทธเจ้าสอนหมดหลวงตาก็นำธรรพระุเจ้ามาสอนในทำของลูกตาและทำนะเจ้าของพุทธเจ้าสัจธรรมความจริงมีอยู่แล้วให้อธิษฐานเอาสทำเข้าสู่ใจให้ใจเป็นใจแท้จะเดิมใจเป็นหนึ่งเดียวกับพุทธพระพุทธเจ้าพระพระุเจ้าสาวก。 แล้วก็เป็นใจเดียวกันคือเป็นใจที่รู้แจ้งเรียกว่าพุทธธพุทธธเดียวกันไม่รู้แจ้งแล้วรู้แจ้งอะไรวันนี้เมฆที่มาบางเป็นเอาวิชาด้วยความคมั่นคือบ้านความมืดบอดมันหายไปหมดแล้ว。 เหลือแต่ใจเดิมแท้หรือจิเดิมแท้ที่บริสุทธิ์。 ที่ไม่มีตัวตนรูปลักษณ์ไม่มีแสงสีไม่มีอะไรไม่มีอะไรปรากฏไม่อาจจะรับรู้ได้ด้วยอายนะใดๆทั้งหมด。 นี่คือสัจธรรม。 สัจธรรมจริงแท้ที่มันเป็นอยู่แล้วในธรรมชาติ。 ที่มันเป็นอยู่นั้นอยู่แล้วเป็นเช่นนั้นอยู่แล้วเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว。 ไม่มีใครบังอาจไปเสกไปเป่าไปทำไม่เป็น。 เดี๋ยวจะเอาตัวเราก็พยายามจะไปทำให้เราเป็นอะไรเลยไม่มีทางจะทำได้หรอก。 ไอ้การที่เราพยายามจะเอาตัวเราไปทำอะไรเป็นให้ตัวเรานพพานในตัวเราเป็นอะไรอันนั้นมันคือวิชาคือความโง่ความมืดบอด。 จงเปิดใจตัวเองให้มันสว่างขึ้นน้อมรับเอาพระสัตวธรรม。 อธิษฐานเอาพระพุทธเจ้าความรู้แจ้งพระุทธเจ้าพระพเจเจ้าพลังสาวกเข้าสู่ใจเรา。 ให้เป็นหนึ่งเดียวกันให้หายมืดบอดหายจากโง่หายจากวิชาที่หลงอยู่ึดบ้านซื้อบ้านสักที。 มันมืดบอร์ดมานานแล้วมันยึดบ้านถือบ้านมานานมากแล้วมันทุกมากเหลือเกินทุกขมาม่าเหลือเกินเราทุกข์มาม่าเหลือเกิน。 ทิท่านพ่อแม่ครูบาอาจารย์เขียนไว้แต่ละองค์เช่นหลวงปู่เทศรังสีประเทศเปมหาบัวทุกขมามากเหลือเกิน。 เราทุกข์มาม่าเหลือเกิน。 ความคิดบ้านถือบ้าน。 ทุกข์มาม่าเหลือเกิน。 บััดนี้ได้รู้แจ้งแล้ว。 เราจะไม่เกิดมาให้เป็นทุกข์อีกต่อไปชาตินี้เป็นชาติสุดท้าย。 แล้วท่านก็ถึงซึ่งจิตบริสุทธิ์หมด。 พุทธจิตบริสุทธิ์。 ultimate ultimateหนังสือเล่มใหม่กำลังจะออกแต่เป็นภาษาอังกฤษเป็นภาษาอังกฤษultimate。 นั่นแหละ。 หน้าปกก็คือจิบริสุทธิ์。 จิตบริสุทธิ์。 utimateบริสุทธิ์。 สัจธรรมทั้งหมดก็แจกแจงละเอียดทั้ง。 การสิยึดที่สุดสิ้นยึถึงที่สุดที่จิละเอียดที่สุด。 มีความคิดติดต่อปลแต่งจะเป็นทุเรียนละเอียดผ่านใดก็ไม่มีผู้ยึดไม่มีผู้ยึด。 สิพูดเสวยที่พูดยูเสวย。 ไม่ใช่ว่ายังมีผู้เลยว่าเราไปยึดเราไปยึดยึดตัวเราอยู่。 โททานว่าไอ้ที่เรามายึดมายึดเราอยู่ไอ้เรานำเป็นวิชา。 มันเป็นความมืดบอดในใจมันโง่อยู่ไม่เห็นว่าไอ้ผู้ยึวิชาความมืดบอดมันก็เป็นสังขารเป็นการแต่งก็ไม่ยึดมันไม่ให้เรานี่แหละมันก็คือเรานี่แหละเราที่เราไม่ยึดจริงๆมันต้องยึดเราก็ไม่ยึดเรามันถึงไม่คิดถึงได้ในโลกแต่จะยว่าเราไม่ยึดเราทุกอย่างใ。 นโลก。 แจแจ้งสาเหตุและผลและคนมายาของมันหมด。 ใครยังสงสัยในพระธรรม。 ถามมาแจจะแจกแจ้งให้ถ้าไม่มีอะไรถามก็วางก็มีด้วยประกันแล้วแคนี้แยกย้ายกันไปทำความเพียร。