隆塔尊者慈悲，各位学员大家好。很荣幸能得到隆塔的教导。最近，我感觉自己更有知识、更理解佛法，也更精进修行。我真的从内心深处体会到，我们执着什么，就会因为什么而痛苦，无论是好的、不好的、正确的、不正确的，都是如此。当我明白这一点时，感觉内心更加知足。 我感到内心平静，也更能理解隆塔所指出的，要努力看到我们自身的执着，错误地认为真的有一个“我”。我开始能更清楚地看到这一点。恳请隆塔进一步指点。 你的观察是正确的，但要依靠持续的觉知（Sati）、佛法智慧（Dhamma-Dhipanya）、信心（Saddha）和精进（Viriya）。精进是指持续地觉知和认识。正如你所说，方向是正确的，但千万不要放纵自己的想法，哪怕是一瞬间。当我们知道并看到自己的心按照染污和欲望的方向思考、说话和行动时，必须立即放下。染污和欲望就是执着于当下，不执着就不会产生染污和欲望。 执着于危机就会产生痛苦。如果在此之前已经产生了染污和欲望，我们不执着于它们，而是让它们自然生灭，把它们看作是因缘和合产生的现象（Sankhara），甚至无明（Avijja）、染污和欲望也是如此。它们都是因缘和合的产物。无明、染污、欲望、执取（Upadana），所有这些都因为执着而存在。在缘起法（Paticcasamuppada）的十二因缘中，每一个环节都在每个当下生灭。无明是主导，染污是士兵，它们都在生灭。无明、染污、欲望都是因缘和合的产物，执取也是如此。幸运的是，这些都是因缘和合的产物，都会消灭，包括五盖（Nivarana）也是一样。 五盖，即贪欲（Kamacchanda）、嗔恨（Byapada）、昏沉睡眠（Thinamiddha）、掉举恶作（Uddhaccakukkucca）、疑（Vicikiccha），这些也都是生灭的。当我们看到五盖是生灭的，五盖就无法存在。当我们看到每一个当下，从无明开始，我们想做什么、要成为什么、要执着什么、对什么产生欲望，有了想法，然后我们与想法合二为一，与情绪融为一体。情绪就是色、声、香、味、触，以及法尘，即心中产生的各种现象。当我们与情绪融为一体，那就是无明、染污、欲望和执取的开始。如果没有融为一体，即使有无明、染污、欲望和执取，我们的心也会自然地知道它们是在心中生灭的事物，自然生起，自然消亡。这样就不会有人迷失其中。知道这一点，就不会迷失。如果不知道，就会迷失，迷失于与想法和情绪融为一体。 就像看电影和戏剧一样，观察自己的心就像看电影和戏剧，但不要与剧情融为一体。观察自己的心就像看电影和戏剧，这意味着认识自己的心，就像看电影一样。嘿！不要迷失其中。这样就不会有无明，有选择地专注于痛苦。但在那之前的瞬间，我们已经与剧情融为一体。一旦融为一体，就让它过去。融为一体就是迷失于想法和情绪中，情绪包括色、声、香、味、触和法尘。当下被觉知到的情绪就是电影和戏剧。当下被觉知到的任何事物都是电影和戏剧。 我们只是知道（Sakadewa），只是知道而已。这里说的“只是知道”，不是指我们用一个“我”去设置，用念、定、慧，用一个“我”去强行设立，将自己置于一个对立面，为了执着什么、得到什么。不是这样的。那是一种迷失。迷失是指知道自己的心、知道情绪、知道法尘，知道当下通过眼、耳、鼻、舌、身、意这六个门产生的各种情绪。知道当下，也知道自己的心正在迷失，迷失于想法和情绪。意门最为重要，因为眼、耳、鼻、舌、身这五个外门，当它们接触到外境时，就会进入心中。 通过意识（Vinnana）进入心中，一旦接收，法尘就会开始运作。心所（Cetasika）会开始在心中运作，产生喜欢、不喜欢，或者没有达到喜欢或不喜欢的程度，也就是感受（Vedana）。然后是想（Sanna），记住或不记住。行（Sankhara）会思考和造作，这些都会在心中运作。所以心知道有什么在心中运作。每一次的接触，无论是通过眼、耳、鼻、舌、身、意，都会在心中产生进一步的运作。让它们自然地运作，生起和消灭。无论它们如何运作，我们只是知道自己的心在运作，就像看电影一样，不与剧情融为一体。当我们与剧情融为一体时，就迷失了。这是很正常的。刚开始看电影的人会与剧情融为一体，会因为悲伤的情节而哭泣，也会因为男女主角的亲密举动而产生贪欲。 或者，当我们看到电视剧中女主角掌掴恶毒女配时，我们会与剧情融为一体，想要帮助女主角。或者，当我们观看政治新闻时，我们会与剧情融为一体，划分阵营，变得非常紧张。我们没有客观地看待事实，而是与事实融为一体。 一旦与剧情融为一体，就会带着四种偏见（Agati）融入其中。四种偏见是：爱欲偏见（Chandagati）、嗔恨偏见（Dosagati）、愚痴偏见（Mohagati）和恐惧偏见（Bhayagati）。法官在最初接受训练时，会被教导要诚实、公正，不与案件融为一体，也就是说，不带有四种偏见。因为爱欲而偏袒，因为是亲戚朋友而提供帮助。因为嗔恨而偏袒，因为过去有过争执。因为愚痴而偏袒，因为被蒙蔽了。因为恐惧而偏袒。 如果我们在眼、耳、鼻、舌、身、意接触外境时，没有这些偏见，没有因为爱、恨、痴、惧而迷失，这就是觉知。迷失意味着失去正念，心神恍惚。尤其是意门，从小就被教导要约束，但有多少人能做到呢？ 在每个当下，都要保持约束。眼、耳等五门，要像鸡一样保持警惕。这五门是外门，要约束它们，不要让染污和欲望通过这五门进入，要百分之百地敞开意门。同时，要观察“ตัวเหี้ย”，它代表迷失，迷失于想法和情绪中。如果我们同时敞开六个门，让染污和欲望自由出入，我们就无法及时觉知，因为六个门太多了。我们会迷失于眼前的景象、耳边的声音、鼻子闻到的气味、舌头尝到的味道、身体感受到的触感，尤其是通过意门产生的想法和情绪。我们会完全无法觉知意门。 但这并不意味着我们要完全封闭五门，而是不要让染污和欲望引诱我们。不要让手机诱惑我们，不停地滑动，永无止境。一旦滑动，就会不小心进入染污的世界，沉迷其中。 我们会因为四种偏见而贪恋染污，眼睛会接触到各种事物，耳朵会听到各种声音，然后整天打电话聊天，但聊的不是佛法，而是世俗琐事。聊世俗琐事时，我们会感到快乐，沉浸于感官的愉悦中，沉迷于与五门相关的各种事物。如果总是这样敞开五门，就永远无法摆脱痛苦。 我们需要约束五门，也就是说，不要让染污和欲望引诱我们。当我们不让染污和欲望引诱时，就只剩下意门了。这样就简单了，可以百分之百地敞开意门，观察意门是否迷失，是否迷失于思考和造作，是否迷失于情绪。 意门的情绪被称为法尘。通过意门产生的情绪被称为法尘，是被觉知的事物，是外六入（Ayatana），如果我们执着于外六入，就会迷失并产生贪着。例如，我们喜欢那种空灵、轻盈、舒适、空性、平静、宁静的感觉，然后执着于它。这意味着我们的心向外驰散，这是集谛（Samudaya），是产生痛苦的原因。“ผลในจิตส่งออกนอกเป็นทุกข์”的意思是，心向外驰散就会带来痛苦。 “จิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้งเป็นมรรค”的意思是，心清晰地看到自己的心，这是道谛（Magga）。 “จิตผลในจิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้ง ไปนิโรธ คือดับทุกข์อ่ะ” 的意思是，如果心能清晰地看到自己的心，就能达到灭谛（Nirodha），也就是灭苦。灭苦就是消除集谛。集谛就是执着。现在我们执着于外在的事物，执着于色、声、车等等。我们不要让心向外驰散，而是要约束在内心，观察它是否向外驰散。我们对外在事物的想法，例如妻子、儿女、父母、兄弟姐妹、财产等等，都是通过意门向外驰散的。 我们知道自己的心向外驰散。迷失于向外驰散的心就是集谛，是产生痛苦的原因。“ผลิตส่งออกนอกเป็นทุกข์”的意思是，心向外驰散就会带来痛苦。如果我们敞开意门让ตัวเหี้ย跑出去，也就是迷失，那么就很容易知道和及时觉知自己是否迷失于想法、造作和情绪中。情绪就是当下通过意门被觉知的事物。心是觉知情绪的主体，然后放下情绪，也放下觉知情绪的心。 也就是说，看到被觉知的情绪，以及觉知情绪的心。一旦心开始造作，就会产生下一个被觉知的情绪。所以，如果有人说自己的心一片空白，没有任何想法和情绪，那他就沉浸在某种状态中，执着于外六入的法尘。心向外驰散是集谛，是产生痛苦的原因。但我们错误地认为，如果我们能够达到空性、平静、宁静，就能达到涅槃。这实际上是让“我”执着于外在事物，执着于被觉知的事物。无论是通过眼、耳、鼻、舌、身还是意门，所有被觉知的事物都是情绪。 但这些情绪的强度不同，因此名称也不同。如果是通过眼睛，就称为色尘（Rūpāramma）；如果是通过耳朵，就称为声尘（Saddāramma）；如果是气味，就称为香尘（Gandhāramma）；如果是味道，就称为味尘（Rasaramma）；如果是触感，就称为触尘（Photthabbaramma）；如果是通过意门，就称为法尘（Dhammāramma）。这些情绪在每个当下都不同，因此名称也不同。觉知这些情绪的心也因此有不同的名称，也就是五蕴（Khandha）中的识蕴（Vinnana）。识蕴与心所混合在一起，非常迅速地生灭。识蕴与感受、想、行同时生起。 因此，说自己只是知道而不思考是不可能的。知道之后一定会思考，因为识蕴与感受、想、行一起运作。说自己只是知道而不思考的人，实际上是迷失了方向。一定会存在被觉知的情绪，识蕴会去觉知它，然后产生感受，感到喜欢或不喜欢，然后是想，记住或不记住，然后是行，思考和造作。这些都是自然规律。如果不执着，就不会产生痛苦。 如果我们知道这些，并且知道彼此是谁，我们见过几次面，是谁的配偶、是谁的孩子、做什么工作、叫什么名字，这些都是识蕴运作的过程，与心所一起运作，但我们不执着。我们只是知道。为什么不呢？当眼睛接触到事物时，我们就会认出彼此。 如果心所没有与识蕴一起运作，我们就只会知道，但不知道是什么。 曾经有一位法师在我们之前教导，然后我们接替他继续教导。他教导说，只让识蕴运作，不要让心所参与。也就是说，只知道一切，只是知道而已，不要让它知道这是人、是男人还是女人。看到车，也不要让它知道是车，不要知道是什么颜色，不要知道是什么型号，只是知道一个大概的轮廓。让识蕴单独运作就能达到涅槃。我们觉得这种说法有问题，想上去告诉他这是错误的，会误导人们。识蕴必须与心所一起运作，五蕴在每个当下都必须一起运作，单独让识蕴运作是不可能的。 另外三个蕴去哪里了呢？身体是识蕴运作的基础。感受、想、行这三个蕴又去哪里了呢？它们必须与识蕴同时生起。但那位法师说，只要保留识蕴，知道而不造作。这样就变成了僵化。知道而不造作，就是不让觉知到任何事物，不让记住，没有感受，没有感觉。如果是这样，就不会有清洁系统了。例如，来到这个凉亭，看到它是干净的，就会感到高兴。看到它是脏的，每个人都不喜欢，就会产生清洁系统的意识，拿来扫帚和拖把进行清扫。但是，如果只是知道而不觉知，就不会知道什么是干净，什么是脏。 如果摸到热锅，手被烫到，或者碰到电线触电，因为没有感受，就不会缩手，而是继续被烧伤。因为没有感觉，即使烧到手臂甚至手肘，也不会缩手。没有记忆，不知道什么是火，什么是什么。没有造作，也就没有缩手的想法。 如果这样教导，会变成什么样呢？会变成木头，就像被火烧的木头一样，没有感觉，没有记忆，也没有缩手的想法。这样教导怎么行呢？我们本想上去告诉他，但有人说会被打。最后，他还是被赶出了寺庙，因为他与所有人都发生了争执。训练人变得迟钝，什么都不知道。知道但不思考，不让他有记忆，没有感觉。如果是那样，清洁系统根本不会存在。比如来到这个凉亭，看到凉亭干净了，就感觉很好；看到凉亭脏了，每个人都觉得不好。风把树叶吹进来，雨也飘进来了，每个人都不喜欢，于是就有了清洁系统的意识，拿扫帚来，拿拖把来，大家一起打扫卫生。但是如果像他说的那样，不让觉知任何事物，脏了也不知道脏，好也不好，只是知道，什么都不用做，那样只会变得迟钝。 没有感受，当碰到热锅时，手被烫到，或者碰到电线触电时，如果没有感受，还会缩手吗？只会继续被烧伤，因为没有感觉。即使烧到手臂，烧到手肘，还是没有感觉，因为没有感觉。无法辨别那是什么，无法辨别那是不是手臂，是不是火。记不住，没有记忆。没有造作，没有缩手的想法。这样下去会怎么样呢？会变成木头，被火烧的木头一样，没有感觉，没有记忆，也没有缩手的想法，即使被火烧也不会缩手，这怎么可能呢？ 教导这样的东西，我们本想上去告诉他，但有人说会被打。所以我们就下来了。一开始我们本打算上去的，刚要起身，有人就说会被打，所以我们放弃了。最后，他还是被赶出了寺庙，因为他与所有人都发生了争执。 训练人变得迟钝，知道，呃，迟钝地知道。让他知道，没有记忆，没有感受，没有行。知道，知道，不思考。他误解了修行的真谛。 那种知道而不思考的自然状态，是识蕴的自然状态，是心的自然状态。五蕴不可能知道而不思考，它必须有感受和想伴随。然后将它们带到心中，在心中运作。但是，心是接受运作的地方，心没有自我，所以不会感到痛苦。心是自然地知道，但没有承受者。知道但没有承受者，不是说知道就不思考，而是说，领悟思考之后，不承受思考，不执着于思考。但是，识蕴，也就是第五蕴，通过眼、耳、鼻接触外境时，必须与心所一起运作，也就是感受、想、行。它必须按照喜欢或不喜欢来思考和运作，因此需要采取行动，例如，当手被火烧到，或者过马路时有车要撞到时，我们需要躲避。但是如果我们过马路，有车要撞到，我们却说车不是车， 行人不是行人，那么我们要怎么走呢？难道要让车撞死吗？因为没有感受，所以不会感到疼痛。被车撞了也不会感到疼痛，就让车撞死。但他就是这样教导的。但是当他过马路时，有车要撞到， 他会跳开吗？（讽刺）他没有理解他所教导的东西。他教导说要让识蕴单独运作，不要让感受、想、行参与。要让识蕴知道一切，只是知道，保持平静。不要让他知道那是不是人，是男人还是女人。看到车，也不要让他知道那是车，不要知道颜色，不要知道型号，只要知道轮廓。要让识蕴单独运作，这样就能达到涅槃。 实行那种教导的人，会变得僵化。知道而不思考，不让知道任何事物，不让记住，不让产生感受，无论是喜欢还是不喜欢。如果是这样，清洁系统就不会存在了。例如，来到这个凉亭，看到凉亭干净了，就会感到高兴；看到凉亭脏了，每个人都不喜欢。风把树叶吹进来，雨也飘进来了，每个人都不喜欢，于是就有了清洁系统的意识，拿来扫帚和拖把进行清扫。但是如果像他说的那样，不让觉知任何事物，脏了也不知道脏，好也不好，只是知道，什么都不用做，那样只会变得迟钝。 没有感受，如果碰到热锅，手被烫到，或者碰到电线触电时，如果没有感受，还会缩手吗？只会继续被烧伤，因为没有感觉。无法辨别那是什么，无法辨别那是不是手臂，是不是火。记不住，没有记忆。没有造作，没有缩手的想法。这样下去会怎么样呢？会变成木头，被火烧的木头一样，没有感觉，没有记忆，也没有缩手的想法，即使被火烧也不会缩手，这怎么可能呢？ 教导这样的东西，我们本想上去告诉他，但有人说会被打。哎，算了。我们只好下来了。一开始我们本打算上去的，刚要起身，有人就说会被打，所以我们放弃了。 训练人变得迟钝，知道，呃，迟钝地知道。让他知道，没有记忆，没有感受，没有行。知道，知道，不思考。他误解了修行的真谛。 那种知道而不思考的自然状态，是识蕴的自然状态，是心的自然状态。五蕴不可能知道而不思考，它必须有感受和想伴随。然后将它们带到心中，在心中运作。但是，心是接受运作的地方，心没有自我，所以不会感到痛苦。心是自然地知道，但没有承受者。知道但没有承受者，不是说知道就不思考，而是说，领悟思考之后，不承受思考，不执着于思考。但是，识蕴，也就是第五蕴，通过眼、耳、鼻接触外境时，必须与心所一起运作，也就是感受、想、行。它必须按照喜欢或不喜欢来思考和运作，因此需要采取行动，例如，当手被火烧到，或者过马路时有车要撞到时，我们需要躲避。但是如果我们过马路，有车要撞到，我们却说车不是车， 行人不是行人，那么我们要怎么走呢？难道要让车撞死吗？因为没有感受，所以不会感到疼痛。被车撞了也不会感到疼痛，就让车撞死。这就是他所教导的。但是当他过马路时，有车要撞到，他会跳开吗？ 他没有理解他所教导的东西。他教导说，要让识蕴单独运作，不要让感受、想、行参与。他只知道那只是一个轮廓，他不理解识蕴和识界。 识蕴知道之后，必须与感受、想、行一起运作。而识界，就是心，是纯洁的心。当它运作时，也就是识蕴运作时，它与心所一起运作，在哪里运作呢？当眼睛接触到事物时，它就在心中运作；当耳朵听到声音时，它也在心中运作。无论是通过舌头、身体、鼻子，还是通过所有的外六入，它都在心中运作。 但是心无法运作。心就像一面镜子，它就像一面镜子。当其他部分，也就是识蕴，与心所一起运作时，在每一个当下，每一个极短的瞬间，它都在心中运作。心就像一面镜子，当有影像出现在镜子里时，镜子也会知道。心就是这样知道的，因为心是知道的元素。心知道镜子里有什么影像出现并消失。但是镜子没有生灭。 影像会生灭，但镜子不会。我们不需要去消除影像，因为影像会自然地从镜子里消失。我们也不需要去移动镜子，因为心就像一面镜子，它无法移动去知道。我们也不需要努力帮助心去知道而不思考。 心就像一面镜子，它自然地知道而不思考。而思考，是影像出现在镜子里。思考是影像出现在镜子里，但镜子知道那个思考，那个思考在镜子里出现并消失。镜子的本质是不思考。我们不应该努力帮助镜子，帮助心不思考。那是误解。 那是试图阻止识蕴与心所一起运作，不让它们接收通过眼、耳、鼻、舌、身、意接收到的信息。说要空，让识蕴与心所一起运作，然后保持空，怎么可能有那种状态呢？那是不理解，完全偏离了方向，不知道该如何修行。而那些重要的部分，识蕴与心所一起运作，必须知道时间、地点、人物、场合，知道什么该做，什么不该做，知道该思考什么，该说什么，该做什么。它必须知道这些。 它必须知道是什么，它必须知道。如果什么都不知道，只是迟钝地知道，那只会变得迟钝。什么都不知道，不知道该做什么，不该做什么，疯疯癫癫，糊里糊涂过日子。 教导这样的东西，我们早就说过是不对的，是错误的。 它必须知道什么，然后在心中调整。知道什么是好，什么是坏，什么是善，什么是恶，知道是否要缩手躲避火焰。知道之后，如果手碰到火焰，或者刀要砍到手，或者锄头要砍到脚，它必须知道，然后缩回脚，知道刀要砍到手，它必须，它变得迟钝，只是知道，什么都不知道。不知道那是刀，还把手指伸过去？ 那不是真的。 如果知道而不思考，无法造作任何东西，只是保持空性，就无法执着任何事物，因为那已经涅槃了，已经不执着任何事物了。那不是真的。它在执着，但它执着于一种空虚的情绪，它不知道识蕴与心所一起运作是否会执着于染污和欲望。如果通过眼、耳、鼻、舌、身、意接触外境时没有染污和欲望，它就会在心中运作，然后知道心中是否产生了染污和欲望。染污和欲望就是当它在心中运作时，当它运作时， 法尘是外六入，是被觉知的事物。心是觉知和造作的主体。一旦心开始造作，就会产生下一个被觉知的情绪。然后，是否有人与这个想法和情绪融为一体？就像看电影一样，知道自己是否融为一体。如果融为一体，就觉知它。仅此而已。接受现实。不是要欺骗自己，不是要一直保持空虚、平静和舒适。我们必须知道自己是否融为一体，是否与心中的想法和情绪融为一体。无论通过眼、耳、鼻、舌、身接触到什么，一定会带到心中运作。情绪是内心被觉知的事物。 错就错在不知道情绪。所有的情绪，喜欢也好，不喜欢也好，这并不重要。如果喜欢，就会带来发展；如果不喜欢，就会带来痛苦。如果没有达到喜欢或不喜欢的程度，那就是不苦不乐的感受。这些感受都是正常的，不是说我们要执着于其中一种感受。感受有三种， 当接受了感受有三种的事实之后，当接触外境时，一定会产生喜欢、不喜欢和不苦不乐的感受。重要的是，我们是否是这个感受的承受者？识蕴与识界有什么不同呢？识蕴通过六根去觉知，也就是通过眼、耳、鼻、舌、身、意去觉知外境，然后有心所伴随，也就是感受、想、行，感到喜欢或不喜欢，是或否，知道或不知道，然后思考和运作。 它会如何运作呢？一旦运作，它就会立即变成被觉知的情绪。识蕴与心所一起运作就是这样运作的。所以，色、受、想、行、识是不恒常的，它们是生灭的。这是一个痛苦。维卡塔拉王子也对佛陀说，他能恒常地执着于不恒常且痛苦的事物吗？ 不是这样。让五蕴按照它们的自然规律运作，让感受、想、行、识与心所一起正常运作。 但是识界超越了这些。纯洁的心知道它不执着于任何通过六根接触的事物。特别是意根，当它接触到事物时，会运作到心中。无论运作到心中之后是喜欢还是不喜欢，无论有没有任何轻微的动静，无论是好的还是坏的，或者是不好不坏的，它都不会执着。它不会有任何承受者。它知道它不拿取任何东西，它不执着任何被接触到的事物，它没有任何承受者。 这不是一种存在于当下的知识。它知道当下的每一个念头中没有承受者。但是，如果它成为了承受者，与外在融合，或带着四种偏见，它就会立刻知道，并放下它。 觉知到，然后放下，接受实相。 仅此而已。没有必要欺骗自己。它不需要说 "空，空，轻盈，舒适。" 它不需要说 "空"。一定要有 "放入" 或 "不放入"。 如果它融入，成为承受者，那就会带来苦。 如果它可以移除，那就是成为一个平静的方法，也就是觉察。 从开始，它就不会被 "放入"，那它就是一个自由的道路。 这样就可以了。 因此，在心灵的门里，没有感受。 这五蕴并不是在心灵之门运作，心灵之门必须运作五蕴。当生命持续着，它就必须运作。 那很重要。 心不执着它吗？ 如果不执着，它就会知道它不执着。 它现在不执着心灵之门，也不会在其他门上执着。无论如何都不会执着。如果知道了一切，知道发生了什么，如果一直都与平静合一， 那就很好。 如果执着了，那就放下。那么那个状态是平静之路。那是非常简单。 因此，让我们約束这些（根）。 我们把这些五外门放下吧。 不拿取任何染污誘惑我们的东西。 当没有染污誘惑我们的东西时，就只剩下一个心门。那就简单了。 当心灵之门百分之百地敞开时，要观察心灵之门。 觀察心灵之门是否迷失了。 也就是说，迷失于思想，迷失于精进。 我与情绪融在一起吗？ 通过心灵之门（也就是心灵的感受），称为法尘。 通过心灵而生起的感觉。 这被称为法尘。它是一个被知道的东西，被感知的目标。 因为我们执着于感知的目标，所以才会迷失。例如，当我们进入一种平静，空性，空灵，轻盈，舒适，安详，寂静的状态时。 我们非常喜欢它，并执着于这种状态。这种状态，就是向外流溢的状态。向外流溢的状态是（苦的）起源，是产生痛苦的原因。从内部到外部的影响是一个痛苦。 明确地知道心灵，是通往平静（的路）。 在心灵之内明确地看到心灵，（那就是）通往寂灭（的路）。或者平静冷静。灭除痛苦。 这样我们才能灭除痛苦。 为了能获得寂灭，我们就必须除掉苦的起源。 苦的起源就是我们执着的状态。执着于这种（外在的）形态。所以，我们必须不再向外看。我们必须把心收回，回到心灵之门。一直都看着，它往外面（跑）了？ 无论我们对配偶、子女、家人、财产、社会地位有什么想法，那都是从心灵之门向外流逸的。 它向外流逸，我们就知道它在向外流逸。 我们迷失了心灵，就是走向外的流逸。这个ตัวเหี้ย，就出来了。 当心灵在向外流逸的时候， 就容易看到它，容易知道。 它在执着于思想吗？ 在执着于心念的精进吗？ 它在执着于情绪吗？情绪是内心被知道的事物。 心，就是觉知情绪，然后放下两者，放下感觉的对象，放下知道感觉的心灵。 看到被觉知的各种感觉，心灵就是知道的对象。 心灵造作之后，就变成下一个被觉知的对象。每个人都（渴望着）知道， 没有想法，没有任何情绪。心灵完全的空。完全地沉浸在里面。那是一个执着的状态。一个被感知的执着状态。向外发射，就是一个苦的源头。那是一个造成痛苦的原因。如果你没有理解，现在 如果我们能抓住那种空性， 知道我们可以灭苦， 我们就会知道我们是在涅槃的路上了。 但是，这又是把 "我们" 放入那种状态。将 "我们" 執著於那个狀態了。 心灵是被感知的状态。如果心灵是被感知的状态，那就用五门和心门。心灵是被称为 "情绪 " 的东西。 情绪是被感知的事物。但名称会有所不同。如果有颜色，就被称为颜色。 如果有声音，就被称为声音。 但如果有气味，那就被称为气味。 如果是味道，那就称为味道。 如果是接触，那被称为接触 如果有内心（心灵）的状态， 那就叫做 "法"。 因此情绪。情绪只持续一个心念。因此，（情绪的）强度有所不同。 因此，它们有不同的名字。 所以，那个知道的心，知道（情緒）的心， 也被命名为不同的名称。这是五蕴（第五蕴）的意识。意识去知道，然后生灭。产生和灭绝都非常迅速。 如果混合了（心灵）状态。 有意识， 也有感觉，感知和念头。同时升起。意识会识别目标和感觉。意识就因为这个理由而熄灭。 意识有六种情感。 通过眼，耳，鼻子，舌头，身体和心灵（意识）。 因此，如果只是知道，而没有想过，那是不可能存在的。 当你知道了，你就必须思考。因为有感情，知觉和念头， 所以五蕴才会被混合。如果有人说，他们知道，但一整天都没有思考。噢。 如果是一整天空，就意味着已经迷失了。你一定要对（五蕴）的感觉有所觉察。你一定要有个意识。 意识到（知道的），就会有心灵状态的运作。 那些说他们知道，但什么都没有想过的人， 陷入了失念的状态。这是因为你一定要对感觉有所察觉。你一定要有个（清醒的）意识。知道， 然后你会感觉。当你感觉到了一些什么，你才会觉察到。你才会有想，有了思绪，然后你就可以精进了。因此，在那个我们知道了的当下， 在接触到眼、耳、鼻、舌、身、意的那一刻，它就必须与意识和心灵的状态协同工作。然后你必须意识到，你知道， 你喜欢，你不喜欢， 它不是喜欢，也不是不喜欢。这是一种中性的状态。记起来了，但是你并不知道。你知道了那是什么？那只是一种状态，是一种自然状态， 如果不是因为贪念，你就不会执着。如果不是这样，那就没关系。 因此，如果你知道这些， 并且知道彼此是谁， 我们见过几次面， 我们是谁的妻子，是谁的配偶，我们是谁的子女。我们做什么工作，我们叫什么名字。 我们只是知道这些事， 你知道的。我们是認識的，或是不認識的。我们都知道这是五蕴运作的一个过程。它与心灵状态一起工作。但是我们不执着于此。我们只是知道而已，为什么不呢？当我们的眼睛一接触到它，我们就知道了彼此。我们就认出来了，知道他是谁。 如果它不是 心灵状态， 如果知觉不协同工作， 它就只能知道，但它不知道任何东西。 我们无法知道别人是谁。 过去曾经有一位僧侣在早些时候教导， 然后我们在他之后继续教导。他所教导的是：只知道， 让意识运作， 不要让心灵状态参与。 因为没有心灵状态在参与， 所以你可以只知知道。 只知道任何事物。 只知知道， 然后保持平静。 让你知道，这是一个 人。 不要让它知道这是一个女人或是一个男人。 当你看到一辆车，不要让他知道这是一辆车。 不要让他知道是什么颜色。 不要讓他知道是什麼品牌。 只要知道它的大概的轮廓就可以了。 当你看到任何事物，都只讓你知道一个框架。看到任何东西，你只看到框架。 不知道那个东西是什么。 让意识单独运作。 只有这样你才能达到涅槃。 我只是在想， "如果我告诉他，我会不会被揍一顿？" 因此我決定下来。 因为我知道如果我坚持，我就会被打。 后来，那位僧人真的被驱逐出寺庙了。因为他一直与每一个人争执。 他训练每个人都只是去觉知。他试图让每个人都知道但是却沒有（情緒）。他教导人們，不应该有记忆，不应该有任何感觉。如果真是那样，（社会上）就不会有任何清潔系统了。 比如，我们来到这个凉亭，看到了凉亭是干净的。于是我们就开心了。 然后我们看到那个凉亭是脏的。每个人都不喜欢。 狂风席卷而来，雨倾盆而下。每一个人进到凉亭里都（感覺）不好。 因此就产生了清潔系统的需求。 我们去拿了扫帚和拖把来， 清扫这个凉亭。 我們一起合作，打扫这个凉亭。 但如果按照他教导的那样， 他根本就无法分辨出干净与否。 我会根本无法辨别任何的事物。 那么他所做的只能是顺其自然。 没有知觉， 如果你去摸一个滚烫的热锅。你一定会被烫伤。 如果你去触碰一根（暴露的）电线。你一定会触电。 如果（对危险）没有知觉，那么你就不会把你的手缩回来。 然后你就一定会触电。你的手臂烧了这么久了，都已经烧到你的手肘了， 你还是毫无感觉。 你没有知觉。 你无法认知，无法分辨什么是手肘， 无法認知什么是火。无法（通过知觉来）把它们记住。 你无法进行精进的思考。 你就不会有把手缩回来的想法。 你的手臂都着火了。你还是没有要缩回来的意思。 这怎么可能呢？ 他教导人们学习这样的东西。 我想要跟他说。但是有人跟我说我会挨揍。 因此我就下来了。 因为我原本想要上去告诉他，但又有人说我会被打。我只好放弃了。 最后，他还是被驱逐出寺庙了。 因为他一直在与每一个人争执。 （他訓練人們）去了解那個迟钝，知道那個遲鈍。让他知道，让他完全不知道，然后一直只是空性。 他所做的是完全的误导。 他不理解修行。 那种觉知且不思考的自然状态，只存在于识的元素之中。就是心灵的心。第五蕴（意识）是不可能知道而不思考的。 它必须有觉知和情感伴随。它们在心中协作。但是，心是接受运作的地方。心是没有自我的，所以不会感到痛苦。心（只是自然地）知道，没有承受者。 知道没有承受者，不是说（我们）知道我们就不思考。它指的是，当理解了思考之后，心不再承受那些思考。不再执着于那些思想。 但是，识蕴， 是接触到六境（色声香味触法）之后产生。 当它与感受，想法和冲动结合在一起。 如果知道并且是喜悅的。 识蕴一定会知道。 所以才有了接下来把手伸出的行动。 就像我们快要被滚烫的热锅烫到时， 就像我们快要被车撞到时， 我们会躲闪。 如果我们（在街上）行走并且快要被一辆车撞到。 我們就告诉自己说，这根本就不是一辆车。 而走在路上的那个人也不是一个人。 如果是这样，我们应该要如何行走呢？ 我们就让那辆车撞死吧。 因为我们根本没有任何的感觉。所以我们根本就感觉不到疼痛。 被车撞到也不会觉得疼。 我们就让那辆车撞死我们吧。 这就是他在教导的东西。 当他自己在路上行走时，一辆车向他撞来， 他會不会跳开呢？ 他说， 我们不可能理解他所教导的东西。他告诉他的学生们，让他们只让他们的识运作， 让他们只让他们的识发挥作用。 不要让他们有任何的觉知。 让他们只是知道那个轮廓。 他根本就不了解 "觉 " 或是 "识 "。 识运作之后， 必须要与觉知，情绪，念头和冲动连系。 所以，纯洁的心在知道后就再也没有任何思考。心灵很纯洁。 在识产生运作后，它到底在哪里运作呢？ 它是心灵和情感的运作吗？接触到的目标就在心中运作。 无论所听到的，所闻到的，所品尝的，还是所触碰到的东西， 当接触到所有这些东西时，它们都会开始在心中运作。 但是，心没有办法运作。 心就像一面镜子。 它像一面镜子。当（识）开始作用到眼中，接触到眼（所见），耳（所闻）， 鼻子，舌头和身体与心灵。 在每一个极短的时刻，它们都将会在心中运作。 心灵就像一面镜子。镜子里出现了阴影。心知道自己的镜子知道， 心是觉知的，它知知道。 因为心灵知道在镜子里呈现出来的各个形象，但镜子本身并没有在产生和消灭。 阴影在镜子里出现的时候，镜子并不需要努力地去察觉那个阴影。 阴影会自然地从镜子里消散。 心灵不会移动，去试图觉知那个阴影， 心所做的是去知道。 因为这与镜子运作的方式一样。 心在做的是去阻止自己去认知而不思考。 我们无法強迫，我们无法勉强自己用一种自然的方式，去让心无法产生思维。 但是思考的东西是在镜子里面的影子。 思考就在镜子里显示，然后消灭了。 心本身并不具备思考的特性。 并不是帮助镜子， 或帮助心灵停止思考。 如果是这样，你就在误解了（修行的真諦）。 你去试图消灭那個（五蕴）的运作。 你让（五蕴）停止与感受连系， 不要让（五蕴）接触到（通过）眼，耳，鼻子，舌头，身体和心而获得的。 永远都是保持空性。 让（五蘊）的知识与感受和欲望连结。 怎么可能会有那样的事情呢？ 这些人在修行方面， 完全的不理解，完全的迷失了方向。 有些东西就是证明。 那些东西（五蕴）就是证明。它必须知道，它必须适应。要知道时间和地点，要知道人物。要知道什么是应该做的和什么是不应该做的。要知道什么是值得思考，应该说什么，应该做什么。它必须知道它一定懂得什么时候思考，怎么思考，思考的内容是什么。 它必须知道什么是什么。 如果不知道任何事情， 只知道变得迟钝。 那么他就只能保持迟钝，什么都不知道。 他无法辨别（事物）， 也无法适应（情况）。 疯疯癫癫，浑浑噩噩的度日。 根本不晓得发生了什么事。 如果按照这样的方式去训练一个人， 很久以前我就说过，这样是不对的。 那种修行方式是不正确的。 你必须知道什么。你必须在内心调整， 然后理解那些你知道的。 什么是好，什么是坏。 什么是对的，什么是错的。 什么是益处，什么是有害。 必须知道， 你该不该伸出手去触摸。 如果发生了火灾。你要知道啊，如果火焰要接触到你的手，你必须要知道。 就像你把刀放在手里。或者你要用锄头锄地。 如果发生意外情况。这些你都需要知道。 而且你还要学会如何缩回。 如果刀要割伤你的手。 你一定要缩回。 你知道我是在被激怒吗？ 你知道我正在被愤怒支配吗？ 你完全不知道。 你只是在那里（空性）。 你不真实。 你已经执着了。 然后你却说你没有在思考。 当你没有在思考的时候， 你却在创造（想法）。 你根本就没有真实。 你没有执着吗？你在執著。你没有在执着吗？ 但是你却在执着于创造空虚的感觉。你却不晓得。 当意识在与感受运作的时候， 正在对染污和欲望做出执着的回应。 我们应该要如何阻止那些呢？ 如果我们的感官没有被任何来自外界的（诱惑）侵扰。 那么这些刺激就会运作到你的内心深处。 然后你的内心就會知道在里面到底发生了什么。 里面是否有（被诱惑）的欲望？ 所以当那个东西进入到你的内心深处之后， 你应该会知道到底发生了什么。 你要知道那个时刻到来了。 情感会变成一个被外在感知的目标。 思想才是那个不能被感知的。 你不能对它添加任何你自己的感受。 因为那样是错误的。 所有的（不快乐）情感都将被压抑在你的内心中。当那個意识运作的时候， 这些（不快乐）情感会變成 你所知道的。当那时刻来临了， 你可以像观赏电影和戏剧一样观赏。 这样你可以知道，你是否有融入在剧情里面。你是否执着了？ 如果你有执着，你要清醒地知道。 你应该知道的是， 你只是在接受事实。 但是，如果你只是单纯地知道所有事情，那是不对的。如果你正在迟钝的知道，那也是不对的。 你一定要晓得，你是否执着于思想？ 感情是否在向你袭来？ 所有通过眼耳鼻舌身而进入到你心中的事物，一定会刺激你的内心深处。情感也是一个内心会被感知的东西。 （如果）完全不知道那些情感，那是错误的。 但是每一种感受都必须被喜爱和被接受。 因为所有那些喜爱和被接受的东西都必须被发展。 但是所有不被接受的东西都会演化成为痛苦。 但是如果那些（不快乐的）情感并没有发展到极端，那就不需要担心。因为那种是正常的感受。 在被爱和被恨的状态中间。 你必须知道。 但是你（的心）有被吸进去吗？ 当那些情感袭来的时候， 当你喜欢和不喜欢的时候，当感觉要袭来的时候， 你一定要觉知。 那不是我们唯一要去追求的东西。情绪有三种状态。 你必须要认可，感受有三种状态。每一种感觉都有三种状态。在和（情绪）相遇之后。 当喜欢的感觉来临时。你要如何知道呢？ 然后所有的感觉都必须是中庸的。 但是你没有任何的承受者。知识和意识又有什么不一样呢？ 知识是会按照（感官之门）向外放射的。 按照（眼，耳，鼻，舌，身，意）向外流溢的。 但是意识不是。 意识不会按照那些感官之门（向外流溢）。 意识（是与知识）相互交融的。 它与（感受， 认知，精进）这些在一起的。 喜爱或者是不喜欢。知道或者是不知。 并且思考，冲动，然后又冲动（产生）。 但是它要如何（才能）产生？当它产生的时候，它就变成了已知的情感。 那些就是意识（应该做）的。 这就是意识与心灵状态互动的方式。 因此，外貌，感觉，知觉，心智倾向，还有知觉，全部都不是永恒的。这些（念头，情感，知识）都在产生和消失。 这也是为什么维喀塔拉王子（Vikatara）需要回应佛陀说， 恒常和痛苦， 你应该永恒地执着在（知识）上面吗？ 你不应该执着于永恒和痛苦的。 那不是真实的。 不要执着于子女。 让所有的一切都自然发生。 让知识，知觉，行动和意识都按照它们正常的形态和方式，与心所和谐地一起运作。 但是意识状态是凌驾于其他之上的。 那颗纯洁的心，是知道不执着的状态的。 它不承受当下时刻的任何痛苦。 特别是内心之门。心灵会受到干扰。那些刺激会进入内心。 所有这些（刺激）都会影响到你的感受。 这样不会造成任何的压迫。那些都是值得赞赏的。不管发生了什么事情。 也不管那些念头是好是坏。那（知识）不是（你）去压迫和抵抗的。 没有承受者。 既没有掌控者，也没有承受者。 那就是真正内心的觉知状态。 完全不拿任何东西。 永不执着于任何被干扰的事情。 完全没有任何的承受者。 然后，在当前时刻有觉知。知道当下的一切。 但如果他们正在放纵，那就意味着内心正在变得傲慢。 如果在知道的那一刻，心正在对那些事情产生着偏见， 就会发现（一切都）是不好的。 你一定要知道这些，然后放下。 那才是真正接受万物本来面貌。 事情就是这样，你没有任何的阻碍。 为什么你想要一直欺骗你自身？ 为什么你一直都在说，“空，空，空，轻松，开放。”完全就是虚空？ 这是不可能的。 一定会有“放入"和 "不放入"。 知道“放入”和“不放入”到底是什么东西吗？ 如果你的心没有平静。 如果你“放手”了，那就放手。 如果你“放入”了，那就（带来）受苦。但如果你知道你可以“放手”，你就会走在平静的道路之上。 你一定要从一开始就（放下），不要放入。你要保持自由。这就是关键。 所以，心灵的门是畅通无阻的。 心靈之門是沒有任何的知識的。 如果心在运作时，心灵之门没有运作， 那就完蛋了。 一定要有五个部分（来运作）。 五个感官之门一定要一直运作。 因为只要还有生命存在，它就一定要运作。 如果意识没有执着在里面。 它会知道它没有执着在里面。 它没有在执着于心灵的门。 也没有在执着于其它的门。 不要在任何的事情上面执着。 没有分别。 没有执着。 并且一切都能达到和谐统一。 但是如果那些东西让你执着了， 那你就必须知道，而且要放下。 那么那個状态就是一条通往宁静的道路。 那个状态就是简单。 如果你（有执着），你就会很痛苦。 如果你从一开始就没有执着，那你就可以达到涅槃。 所以，那就要看你知道什么。 你的心要很清楚。 你要对你自己问， 为什么我如此清晰地知道，我是不执着的？ 你要知道你不是在执着什么。 你可以知道你不是在执着任何在那些寺庙里的东西。 我如何知道我没有执着于任何在寺庙里面的东西呢？ 我自己知道。那你如何知道呢？ 我又如何知道你正在执着（于某些东西）？ 知道就是知道。答案就是这样。你只能够这样说。 我没有执着于任何事情。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- กราบนมัสการองค์หลวงตาครูบาแล้วก็กราบบัญชีนักเรียนทุกท่านนะคะก็กับพ่อโอกาสนะคะหลวงตาก็ก็ช่วงนี้ก็รู้สึกว่ามีความรู้ความเข้าใจแล้วก็เพี้ยนได้มากขึ้นนะคะน้ําตาทําให้รู้สึกว่ามันมันมันเห็นเริ่มเห็นจริงจริงที่ใจว่าเรายึดอะไรก็เป็นเป็นทุกข์กับสิ่งนั้นไม่ว่าจะความความดีความไม่ดีความถูกต้องไม่ถูกต้องอย่างเงี้ยค่ะพอเราเห็นไปผมรู้สึกว่า. ใจมันมันพอมากขึ้นอะค่ะหลวงตามันก็. รู้สึกว่าใจที่พอมันมันสงบอะค่ะหลวงตาแล้วก็เข้าใจที่หลวงตาชี้ให้เห็นมากขึ้นว่าให้เพียนเห็นความยึดมั่นถือมั่นที่ตัวเราลงผิดไปคิดว่ามีเราจริงๆอย่างเงี้ยค่ะหลวงตาก็เริ่มเห็นได้มากขึ้นนะคะต้องกราบขอโอกาสหลวงตาช่วยทีแรกค่ะถูกต้องแล้วที่เห็นอย่างงั้นด้วยโดยด้วยใจแต่มันต้องอาศัยว่าสติธรรมาธิปัญญาศรัทธาความเพียรต่อเนื่อง. คือความต่อเนื่องในการเห็นรู้เห็นอย่างงั้นน่ะอย่างที่บอกมาเนี่ยถูกต้องแล้ว. อย่าตามใจตัวเองไปเด็ดขาดแม้แต่ขนาดจิตเดียว. เรารู้ว่าเห็นว่ามันมันคิดมันพูดมากระทําไปตามไปในทางที่ปรุงแต่งไปในทางที่เป็นกิเลสตัณหาก็ต้องละทันที. กิเลสตัณหาคือยึดอะไรในปัจจุบันขณะนั้นน่ะคือเป็นกิเลสตนาไม่ยึดก็ไม่เป็นกิเลสตัณหา. ยึดอะไรกับวิกฤตการณ์แล้วเป็นทุกข์ถ้ามันมีกิเลสตัณหาเกิดขึ้นมาก่อนนั้นแล้วเราไม่ยึดกิเลสตัณหานั้นปล่อยให้มันเกิดดับเองเห็นเป็นสังขารที่เกิดเหตุแม้แต่เอาวิชากิเลสตทาน. ที่มันเกิดขึ้นมานั้นมันก็เป็นสังขารเป็นสังขารทุกแต่งหมดเอาวิชาก็เป็นสังขารทุกแต่งเอาวิชา. กิเลสผหนาอุปาทานยึดมั่นถือบ้าน. ด้วยความยึดมั่นถือบ้านทุกตัวเลยในปฏิญจตุบาททุกตัว12ตัวปฏิจจตุาทที่มันเกิดขึ้นในขณะจิตกระดาษจิตนั้นน่ะอวิชาก็เป็นประธานเกิดดับกิเลสก็เป็นทหารเกิดดับ. วิชากิเลสตัณหาก็เป็นตระการเกิดดับอุปทานก็เป็นตระขารเกิดดับ. โชคดีที่พวกเหล่าเนี้ยมันเป็นสังหารคือดับรวมทั้งนิวรณ์5. นิวรณ์5ที่เป็นไอ้กามฉันทะพยาบาทพุทธจักรอุปจจักรวิจิตรกิจจาฐินพิทักษ์มวลเคลือบเคลิ้มพวกนี้ก็เป็นสังขารเกิดดับเพราะฉะนั้นนิวรณ์5เมื่อเห็นว่ามันเป็นสังขารเกินดับนิว่าก็อยู่ไม่ได้เมื่อเห็นว่าปฏิกิริยาเนี่ยทุกปัจจุบันขณะที่ตั้งแต่เริ่มอวิชาเริ่มขึ้นมาเป็นเราจะไปทําอะไรให้เป็นอะไรเราจะไปยึดอะไรเราจะไปมีกิเลสตนาต่อสิ่งใด. มีความคิดแล้วก็มีแต่เราอะร่วมกันไปกับความคิดมีตัวเราอินไปในความคิดอินไปในอารมณ์อารมณ์ก็คือรูปรถจอดเตียงสัมผัสแล้วก็ทําอารมณ์คืออาการทุกอาการที่เกิดขึ้นในใจแล้วก็มีตัวเราอินเข้าไปมีตัวเราอินเข้าไปอันนั้นก็เริ่มเป็นเอาวิชากิเลสตนะอุปทานถ้าไม่ไม่มีอินเข้าไปแม้แต่มันเป็นเอาวิชากิตนะอุปทานมันก็จะเป็นก็จะมีธรรมชาติรู้จากใจว่าเป็นสิ่งที่เกิดดับในใจเกิดเองดับเองก็จะไม่มีคนหลงไปนั้นไอ้ความรู้แล้วมันก็จะไม่ลง. ตอนที่ไม่รู้มันก็จะหลงไปอยู่หลงไปกับอินเข้าไปใน. อินเข้าไปในความคิดความปรุงแต่งอินทร์เข้าไปในอารมณ์ในปัจจุบันขณะเหมือนดูหนังดูละครอ่ะดูจิตดูใจเหมือนดูหนังดูละครแต่ไม่อินเข้าไปร่วมเล่นร่วมแสดงดูจิตดูใจเหมือนดูหนังดูละครหมายความว่ารู้จิตรู้ใจตัวเองอ่ะเหมือนดูหนังเหมือนรู้เหมือนดูหนังดูละคร. เฮ้ยไม่ไม่ไม่หลงอินเข้าไปร่วมได้ร่วมแสดงมันก็จะไม่มีวิชาเจตนาเลือกประธานที่เป็นทุกข์แต่ขณะจิตก่อนหน้านั้นเนี่ยมันอินเข้าไปอินเข้าไปแล้วอินแล้วก็แล้วไปอินก็คือหลงไปกับความคิดอารมณ์อารมณ์รวมทั้งรูปรสกิจเสียงสัมผัสเศรษฐีทําอารมณ์อารมณ์ที่ถูกรู้ในปัจจุบันก็เป็นหนังละครหมดทุกวันที่ถูกรู้ในปัจจุบันขณะเรียกว่าหนังละครหมด. แล้วก็สักแต่ว่ารู้สักแต่ว่ารู้หนังละครนั้นคือสักแต่ว่ารู้คําว่าสักแต่รู้ไม่ใช่ว่าเอาตัวเราไปไปตั้งเอาจิตเอาสติสมาธิปัญญาเอาตัวเราไปตั้งแข็งไว้ให้เป็นศัตรูรู้เพื่อว่าเราจะไปยึดอะไรไปได้อะไรไม่เป็นฮะไม่เป็นเจตนาอันนั้นมันหลงหลงคือคําว่ารู้จิตรู้ใจรู้ธรรมอารมณ์น่ะแล้วก็รู้รู้อารมณ์ต่างๆในรูปรถกี่เดือนสัมผัสเสียดสีทําอารมณ์ในปัจจุบันขณะปัจจุบันขณะนั้นรู้ในปัจจุบันขณะ. ประตูตาหูจมูกนี่ไกลใจเนี่ยในปัจจุบันขณะแล้วก็อินก็รู้เท่าทันซะอินก็ไปคือหลงเข้าไปหลงไปกับความคิดอารมณ์เนี่ยประตูใจสําคัญที่สุดเพราะว่าประตูตาหูตรงนี้กลายกายกายเนี่ย5ประตูภายนอกขณะที่กระทบอ่ะมันก็เข้ามาปรุงในใจเข้ามา. ปลงในใจด้วยวิญญาณขันธ์รับรู้ปุ๊บทําตามมันก็จะต้องมีทํางานร่วมเจตสิกที่มาปรุงในใจคือถูกใจไม่ถูกใจหรือไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจเป็นเวทนาแล้วก็สัญญาจําได้ไม่รู้สังขารก็คิดพุงพุงคิดมันจะมาปลงในใจนี่แน่แล้วใจมันก็เลยรู้ว่ามีอะไรมาปุงในใจทุกขณะที่กระทบทุกกระดาษกระทบต่างต่างหูจมลิ้นกายใจแม้แต่กระทบทางใจมันก็มาปรุงต่อในใจมาปรุงต่อในใจก็ปล่อยให้มันปรุงเกิดขึ้นเองดับเองเกิดเองดับเองมันจะมาปรุงยังไงกระทบต่างต่างหู. ในใจแล้วมันก็มาปุงในใจก็เห็นเนี่ยรู้จิตรู้ใจที่มันปรุงในใจอะเหมือนหนังเหมือนหนังละครแล้วก็ไม่เข้าไปอินไม่เข้าไม่มีผู้เข้าไปร่วมเล่นร่วมแสดงไอ้ตอนอินอยู่มันก็ลงเข้าไปก็ก็เป็นเรื่องปกติดูหนังที่คนก็ไม่ใหม่ใหม่ก็อินเข้าไปร้องไห้ไปตามบทโศกแล้วก็มีการมาลาค้าเกิดขึ้นในขณะที่ที่ไอ้พระเอกนางเอกเข้าพระเข้านากันก็มีการมาลาคะเกิดขึ้น. หรือว่าอินเข้าไปมีการมาระอินทะหรือว่าอินเข้าไปตอนที่นางเอกตบตีนางอีสานสัญญาเราก็อินเข้าไปไปร่วมตบตีอิจฉาสัญญาไปไปช่วยนางเอกเนี่ยร่วมเข้าไปหรือว่าฤดูการบ้านการเมืองเนี่ยตอนนี้ตอนนี้กําลังเข้าได้เข้าเกมวุ่นวายไปหมดเลยตอนเนี่ยก็เราก็อินเข้าไปแบ่งแบ่งแบ่งฝักแบ่งฝ่ายอินเข้าไปจนเครียดเลยเราไม่ได้ดูเอาข้อเท็จจริงไม่ได้ไม่ได้ดูเอาข้อเท็จจริงแต่เราอะอินเข้าไปในในในข้อเท็จจริงนั้น. อินเข้าไปเนี่ยไม่ได้อินเข้าไปปุ๊บมันก็มันก็อินเข้าไปด้วยอคติ4บินเข้าไปด้วยอคติ4อคติ4ก็คือฉันทาคติโทสะคติโมโหติแล้วก็พญาคติเนี่ยเราก็เป็นผู้พิพากษาก็รู้อยู่แล้วเนี่ยเข้ามาตอนแรกเค้าก็จะสอนเรื่องนี้ว่าจะต้องซื่อสัตย์บริสุทธิ์ยุติธรรมไม่อินเข้าไปในไม่อินเข้าไปก็คือมีตัวเราก็ไม่มีส่วนได้เสียในคดี. คือไม่มีอคติ4ในคดีลําเอียงเพราะรักลําเอียงเพราะเกลียดชัง. ระเบียงเพราะรักก็ช่วยเหลือรักก็ช่วยเหลือเพราะเป็นญาติพี่น้องกันเป็นไรกันเนี่ยก็รักก็เลยต้องเอาคดีไปคืนบอกว่าทําไม่ได้เพราะว่าเป็นญาติกันระเอียดเพราะเกลียดชังเพราะเคยทะเลาะกันมาก่อนก็คู่ความคู่นี้แล้วมาเจอกันอุ้ยไอ้นี่มามาโกรธเคืองกันมาเข้ามาในบัลลังก์ดีแล้วมันเป็นจําเลยเดี๋ยวกูจะเทติ้วนี้เนี่ยอันนี้มันก็โกรธเคืองแล้วมันก็เอี้ยงเพราะเพราะเกลียดชังเนี่ย. แล้วก็ลําเอียงเพราะโมหะตติระเอี่ยมเพราะลุ่มหลงเนี่ยลําเอียงเพราะหลงลําเอียงเพราะกิตติบาตรคติบนลําเอียงเพราะความไม่รู้. แล้วก็ลําเอียงตัดทิ้งคดีลําเอียงเพราะยาคติความกลัวเนี่ยทีนี้ทําไมไม่มีทุกประชาขนกระทบต้องตาหูจมนี้ไกลใจมันไม่มีความลําเอียงในการกระทบคือไม่ไม่หลงติดไปในความด้วยความรักความชังความหลงความลุ่มหลงแล้วก็ความกลัวเนี่ยหลงก็ขาดสติอะตาลอยใจลอยเผลอเผลอเผลอโดยเฉพาะประตูใจที่เดินถลาน7ขวบสอนพระไตรลานเปล่าอะให้สํารวมไว้หน้าตาเหมือนไก่แต่5ประตู. ลักษณะทุกขณะนะมีความเป็นอยู่ในสํารวมตาหูจะเหมือนไก่5ประตูรวมเอ้ย5ประตูเนี่ยเป็นประตูภายนอกให้สํารวมซะอย่าไปมีกิเลสตัณหาทางประตู5ประตูนี้ให้เหลือเปิดประตูใจร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วสังเกตตัวเหี้ยตัวเหี้ยก็คือขณะที่หลงอ่ะหลงอินเข้าไปในในความคิดอารมณ์ตอนนี้ถ้าเราเปิดตั้ง6อ่ะเปิดตั้ง6ประตูเปิดกิเลสตัณหาไม่มีกิเลสตัณหาตั้ง6ประตูมันไม่ทันอะเพราะว่า6ประตูไม่ทันเดี๋ยวก็อินหน้าตาอินต่างหูอิน. ก็เป็นจมูกจริงก็เป็นทางดิ้นกินก็ไปทางไอ้กายสัมผัสอินก็ไปทางประตูใจโดยเฉพาะความคิดอารมณ์เราจะไม่รู้เท่าทันประตูใจเลยเพราะว่าถ้าเราเปิดประตู5ประตูไอ้5ประตูภายนอกอ่ะตาหูจมนิ่งกาย5ประตูภายนอกเราจะไม่รู้เรื่องถึงประตูใจเลย. แต่ไม่ใช่ว่าเราอะไปจมอยู่กับประตูใจนะแต่ไม่ถึงว่าไม่เอากิเลสตัณหามาล่อทางประตูใจประตูตาหูจมูกลิ้นกาย5ประตูไม่เอากิเลสตัณหามาล่อตามเออประตูตาหูจงริกกาย5ประตูคือไม่เอาโทรศัพท์มือถือมาไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไถไปเรื่อยเรื่อยไม่ไม่หยุดสักทีไอ้ไถไปเดี๋ยวมันก็แว๊บเข้าไปหากิเลสไถไถไถไถไถไถมันก็แว๊บเข้าไปหากิเลสแล้วก็เพลิน. แบบกําไรกิเลสด้วยอะไรอะแว่วหลายกิเลสด้วยอคติ4ในขณะจิตที่กระทบเท่าตาเดี๋ยวก็กระทบต้องหูเข้าไปฟังแล้วก็โทรศัพท์คุยกันทั้งวันแต่คุยแล้วไม่ใช่คุยเรื่องธรรมะโทรศัพท์คุยทั้งวันมันคุยเรื่องโลกไอ้ที่มันโทรศัพท์คุยนานไม่มีหรอกคุยธรรมะนานขนาดนี้มันคุยเรื่องโลกคุยเรื่องโลกแล้วก็แบบเป็นนันทิราคะ. มันทิราคะเพลินใจเพลินใจคุยกันกับเพลินไปเรื่อยนันทิราคะเพลินไปต่างต่างหูจงลิ้นกาย5ประตูถ้าเปิด5ประตูแบบนี้ไม่มีทางพ้นทุกข์ได้. ไปหาประตูภายนอกอะภาพประตูภายนอกเนี่ยก็คือสํารวมหรือสํารวมเราวางไว้5ประตูภายนอกคือไม่เอากิเลสตัณหามาล่อทั้ง5ประตูภายนอกเมื่อไม่เอากิเลสตัณหามาล่อมันก็เหลือแค่ประตูใจประตูเดียวก็ง่ายแล้วประตูใจเปิดร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าสังเกตว่า. มันประตูใจมันก็หลงก็คือหลงคิดหลงคิดหลงปรุงแต่งหลงหลงหลงไปกับหลงไปติดอารมณ์หลงคิดหลงปรุงแต่งลงไปติดกับอารมณ์. อารมณ์ทางประตูใจอะทําอารมณ์อารมณ์ที่ทําประตูใจเรียกว่าทําอารมณ์อารมณ์ทางประตูใจเรียกว่าทําอารมณ์เป็นสิ่งที่ถูกรู้เป็นอายตนะภายนอกแต่เราไปติดอายัดตนะภายนอกมันก็เลยหลงแล้วก็ติดอินเข้าไปเช่นไปอารมณ์ที่มันมีความรู้สึกโปร่งโล่งเบาสบายว่างนิ่งเฉยสงบ. ชอบมากแล้วก็ไปติดบ้านอย่างเงี้ยคือหลงไปติดอายัดนะภายนอกเรียกว่าหลวงส่งจิตออกนอกเป็นสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ผลในจิตส่งออกนอกเป็นทุกข์จิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้งเป็นมัก. จิตผลในจิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้งไปนิติโรจน์คือดับทุกข์อะดับหรือสงบเย็นเนี่ยดับทุกข์ดับทุกข์ได้ก็คือถอนทุกข์สมุทัยจะได้เนี่ยถอนสมุทัยได้ทุกระดับไอ้สมุทัยก็คือเข้าไปติดเนี่ยไปติดตอนเนี้ยติดรูปติดเสียงติดติดรถเนี่ยมันก็ส่งไปข้างนอกแต่อันเนี่ยให้มาไม่ให้ส่งไปข้างนอกให้มาสมรวมที่ประตูใจแล้วคอยดูว่ามันส่งออกไปเนี่ยมันก็ส่งออกไปจากทางประตูใจนี่แหละเราคิดถึง. 3ีภรรยาลูกหลานพ่อแม่พี่น้องสมบัติมาตรฐานอะไรเนี่ยมันก็ส่งออกไปตามประตูใจเนี่ย. มันก็ส่งออกไปเราก็รู้ว่ามันส่งออกไปหลงส่งจิตออกนอกเป็นสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ผลิตส่งออกนอกเป็นทุกข์ถ้าเราเปิดประตูใจให้ตัวเหี้ยมันออกก็คือหลงขณะจิตที่หลงส่งจิตออกนอกคือตัวเหี้ยมันออกไปจากใจแล้วมันก็มันก็เห็นแล้วรู้เท่าทันได้ง่ายว่ามันหลงไปกับความคิดหลงไปกับจิตที่ปรุงแต่งแล้วหลงไปกับอารมณ์มั้ยอารมณ์ก็สิ่งที่ถูกรู้ทางใจในปัจจุบันแล้วจิตก็คือผู้ไม่รู้อารแล้วก็ปล่อยวางทั้งอารมณ์ปล่อยวางทั้งจิตผู้รู้อารมณ์. คือเห็นว่าเนี่ยอารมณ์ที่ถูกรู้แล้วก็จิตก็เป็นลูกแล้วจิตก็ไปรู้แล้วจิตก็ปรุงแต่งเพราะจิตปรุงแต่งปุ๊บก็เป็นอารมณ์ที่ถูกรู้ตัวต่อไปตัวต่อไปตัวต่อไปดังนั้นทุกคนจะกระดาษที่รู้แล้วแล้วก็ไม่มีความคิดอะไรเลยไม่มีอารมณ์อะไรเลยไม่มีความคิดอะไรเลยไม่มีอารมณ์อะไรอันนั้นมันจมติดแช่อยู่ในอาการติดแช่อยู่ในทําอารมณ์อายตนะภายนอกอันนั้นต้องคิดออกนอกเป็นสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์แต่เราเข้าใจว่าเนี่ยถ้าเราจับว่างนิ่งเฉยสงบ. ว่างได้แล้วเราจะนิพพานอันเนี้ยมันเอาตัวเราไปติดไปติดอยัฎภายนอกมันเป็นติดที่ถูกรู้ถ้าสิ่งที่ถูกรู้มันทําประตูตาหูจมลิ้นกายสิ่งที่ถูกรู้ทําประตูใจเรียกว่าอารมณ์หมดแต่ชื่อมันเรียก็เรียกว่าเรียกกันต่างไปเนี่ยถ้าถ้าเป็นรูปก็เรียกว่ารูปาลมเนี่ยรูปาลมถ้าเป็นเสียงก็เรียกว่าอะไรคันทารมแล้วก็ถ้าเป็นไอ้กลิ่นก็. เสียงศรัทธารมถ้าไปกินก็คันทาอารมณ์ถ้าเป็นรถก็รักษาลมถ้าเป็นไอ้กายก็ปวดตะพาลมถ้าเป็นประตูใจก็เรียกว่าธัมมทีนี้แสดงว่าไอ้อารมณ์แต่อารมณ์เนี่ยมันเป็นขนาดจิตขนาดจิตรไม่เหมือนกันเค้าจึงมีชื่อที่ต่างกันและจิตที่ไปรู้เนี่ยจิตที่ไปรู้เค้าก็เรียกมีชื่อต่างกันคือวิญญาณในขันที่5เนี่ยไปรู้แล้วเกิดดับเกิดดับเกิดดับเร็วมากเนี่ยที่มีเจตสิกผสมเนี่ยวิญญาณ. ก็คือเวทนาสัญญาสาขาเนี่ยเกิดพร้อมวิจารณญาณขานดับเพราะวิจารณญาณที่เป็นรู้อารมณ์ทั้ง6เนี่ยทางประตูตาหูจังหวัดนี่ไกลใจดังนั้นเนี่ยไอ้ที่มันรู้อย่างเดียวแล้วไม่คิดไม่มีหรอกมันรู้แล้วมันต้องคิดเพราะมันมีเวททามีเจตสิกเวทนาสัญญาสถานเนี่ยประกอบวิญญาณขันธ์ไอ้คนที่บอกว่ารู้แล้วไม่คิดอะไรทั้งวันน่ะเออว่างเปล่าวันนั้นมันหลงขาดเลยคือมันจะต้องมีอารมณ์ที่ถูกรู้แล้วก็มีจิตมีวิญญาณอาคารเนี่ยไปรู้อารมณ์แล้วก็มีเวทนาถูกใจไม่ถูกใจแล้วก็สัญญา. แต่ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรจับรูปจําเจียรจับกลิ่นจับรสจับสัมผัสได้แล้วก็จะต้องมีสัตว์มีสังขารคือคิดปรุงปรุงคิดดังนั้นทุกปัจจัยขณะที่รู้ต่างต่างหูจะหมุนกระจายมันจะต้องมีวิญญาณขันธ์ทํางานร่วมเจตสิกและมันต้องรู้ว่ารู้ถูกใจไม่ถูกใจไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจหรือเป็นกลางจําได้มั้ยรู้แล้วก็คิดปุ่มผมคิดมันอันนี้คือธรรมชาตินะแต่ไม่ยึดถ้าเลยไปนี่มันยึดด้วยกิเลสตัณหาอันนี้ถึงจะเป็นทุกข์. แต่ถ้ารู้อย่างนี้แล้วก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไรรู้ว่าเป็นใครเราเจอกันกี่ครั้งแล้วเนี่ยเป็นเป็นภรรยาใครเป็น3ีใครเป็นลูกใครทํางานอะไรชื่ออะไรนามสกุลอะไรเนี่ยมันก็รู้อยู่เรารู้จักกันไม่รู้จักกันก็รู้อยู่อันเนี่ยมันเป็นกระบวนการทํางานของวิญญาณขานทํางานร่วมเจ4แต่ไม่ได้ยึดกันเนี่ยเราก็รู้เนี่ยรู้ทําไมจะไม่รู้รู้เนี่ยพอกระทบทางตาปุ๊บก็รู้จักกันเนี่ยมันรู้จักกันว่าคนนี้เป็นใคร. เนี่ยถ้ามันไม่. เจตสิกวัฒนาสัญญาณทหารเนี่ยมันไม่เข้ามาทํางานร่วมกับวิอาญานะมันได้แต่รู้แต่มันไม่รู้อะไรเลยนะไม่รู้ว่าใครเป็นใครเลย. เนี่ยหลายมีท่านนึงอะมีมีพระไปสอนก่อนหน้าเราแล้วเราก็ไปรอสอนต่อจากท่านแล้วท่านก็สอนว่าให้รู้อย่างเดียวให้วิญญาณขันธ์ทํางานอย่างเดียวอย่าให้มีเจตสิกเข้าผสม. เพราะไม่มีเจตสิทธิประสมก็ทํารู้อย่างเดียวคือให้รู้ทุกอย่างอะคือแค่รู้รู้แล้วก็เป็นลูกเฉยเฉยไม่ให้ให้รู้ว่านี่เป็นคนนะไม่รู้นี่เป็นคนเป็นหญิงเป็นชายเห็นรถก็ไม่ให้รู้ว่าเป็นรถไม่รู้เป็นสีอะไรไม่รู้เป็นย่อย่ออะไรให้รู้ในโครงบ้าง. ให้รู้เนี่ยเห็นอะไรก็ให้เป็นโครงร่างเห็นอะไรเป็นโครงร่างโครงร่างไม่รู้อะไรเป็นอะไรให้วิญญาณขันธ์ทํางานอย่างเดียวแล้วจะนิพพาน. เราว่าไอเจ้าตัวอักษรเข้ามาทําได้เปล่าวะ. เราก็จะกราบว่าจะขึ้นไปบอกท่านว่ามันผิดแล้วสอนเค้าผิดทําให้เค้าหลง. มันต้องมีเจตสิกวิญญาณขันธ์5มันต้องทํางานร่วมกันทุก5ขันแต่ละขนาดจิตมันจะทํางานเดี่ยวเดี่ยวเฉพาะวิญญานขันธ์มันทําไม่ได้. และอีก3ขันมันไปไปไหนอะส่วนกายมันเป็นที่ตั้งของไอ้ไปรู้ไงกายอ่ะมันเป็นข้างร่างกายเป็นที่ที่ตั้งของที่ไปรู้เนี่ยมันรู้ออกไปจากตัวเรานี่แหละแล้วก็ไอ้เวทนาสัญญาสังขารเนี่ยอีก3ขันมันไปไหนมันเป็นเจตคติต้องเกิดพร้อมวิจารณญาณพร้อมวิจารณาขันธ์แต่ท่านบอกว่าให้เหลือแต่วิจารณาขันที่ไปรู้แล้วไม่ไม่ไม่คิดปรุงรู้แล้วไม่คิดปรุง. คือไม่ให้มีเวลาสัญญาทหารเข้าให้วิญญาณวิญญาณไปรู้แล้วไม่คิดปรุง. โปรดไปทําแบบเนี่ยมันก็แข็งเออรู้แล้วไม่คิดปรุงไม่ให้รู้อะไรเป็นอะไรไม่คิดไม่ให้จําได้5มจําได้5มมีความรู้สึกที่เป็นเวทนาถูกใจ. ไม่ถูกใจไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจไม่ให้มีเวทนาไม่ถูกใจไม่ถูกใจไม่มีเวทนาถ้าเป็นแบบนั้นระบบการทําความสะอาดจะไม่มีเลยเช่นมาในศาลานี้เห็นศาลานี้สะอาดมันก็ถูกใจเห็นศาลานี้สกปรกแล้วก็ต่างคนต่างมีพายุพัดเข้ามาเห็นใบไม้อะไรก็ร่วงเข้ามาเต็มเลยฝนสาดเข้ามาเลยทุกคนก็เข้ามาแล้วก็ไม่ถูกใจก็เลยเป็นระบบเกิดระบบทําความสะอาดคือไปเอาไม้กวาดมาเอาไม้มาถูน้ําเข้ามากวาดกันช่วยกันทําความสะอาดระบบการทําความสะอาดจะเกิดขึ้นแต่อันเนี้ยถ้ารู้เออ. หรือแบบนั้นไม่ให้รู้อะไรเป็นอะไรสกปรกไม่รู้ว่าสกปรกถูกใจไม่ถูกใจสะอาดก็ไม่รู้รู้อย่างเดียวไม่ต้องทําอะไรเลยถ้าอย่างเงี้ยมันเอ๋ออย่างเดียว. เนี่ยไม่มีเวทนาพอไปจับกระทะร้อนร้อนอะทํากับข้าวมือพาดเป็นดงกระทะร้อนร้อนมือพาดไปไปไปโดนปลั๊กไฟไฟช็อตเนี่ยไม่มีเวทนาประกอบในการรู้แล้วมันจะชักมือหนีไหมมันก็ไฟก็ไหม้อยู่นั่นแหละไม่รู้สึกไม่รู้สึกไฟไหม้มืออยู่ไม่รู้สึกไหม้มาจนถึงแขนถึงข้อศอกแล้วก็ยังไม่รู้สึกไม่รู้สึกไม่มีเวทนาจับไม่ได้ว่ามันไม่อะไรไม่แขนไม่เรียกว่าแขน. ไม่เรียกว่าไฟจําไม่ได้ไม่มีความจําสังขารพุงไม่ได้เอาอย่างงี้มันก็เป็นอะไรท่อนไม้. ท่อนไม้เอาต้นไม้ไปเผาไฟท่อนไม้ไม่รู้สึกไม่รู้สึกและไม่มีความจําว่าเป็นไฟเป็นแขน. แล้วก็ไม่มีความคิดปรุงที่จะชักมือหนีเนี่ยไฟก็ไหม้ยังไม่ชักมือหนีมันจะเป็นไปได้ไหม. สอนอะไรแบบนั้นเราว่าพอเราจะขึ้นไปบอกอ่ะทําก็บอกเดี๋ยวโดนต่อยหรอกอ้าวเลยเราก็ลงมาเนี่ยทีแรกเราจะขึ้นไปบอกเราจะลุกไปปุ๊บทําก็บอกแล้วโดนต่อยอ้าวเราก็เลยเลิกสุดท้ายถ้าก็โดนเขาขับไล่ออกจากวัดไป. เพราะว่าอะไรทะเลาะกับเค้าไปทั่วหมดเลย. ฝึกให้รู้เอ้อเอ๋อรู้จะเอ้ยให้รู้ไม่มีสัญญาไม่มีเวทนาไม่มีสัญญาไม่มีสังขารรู้รู้ไม่รู้ไม่คิดรู้ไม่คิดท่านเข้าใจผิดในเรื่องการปฏิบัติ. ไอ้ธรรมชาติที่รู้ไม่คิดมันเป็นธรรมชาติของวิญญาณธาตุคือใจมันไอ้ขันห้ามันจะไปรู้ไม่คิดไม่ได้มันต้องมีเวทนาสัญญาประกอบแล้วเอามาปรุงในใจมาปรุงในใจแต่ใจอะมันเป็นที่รองรับของการปรุงแต่ใจมันมีตัวตนมันไม่มีตัวตนออกรับมันก็เลยไม่ทุกข์ไอใจน่ะมันเป็นธรรมชาติที่รู้แล้วมันไม่มีผู้เสวยไอ้รู้แล้วไม่มีพูดเสวยเนี่ยไม่มีผู้เสวยความคิดไอ้ส่วนคิดคิดอยู่แต่ไอ้รู้ความคิดแล้วไม่มีผู้เสวยความคิดอันเนี้ยมันไม่ใช่ไอ้รู้อันนั้นมันไม่คิดแต่มันคือ. ไอที่บรรลุความคิดแล้วมันไม่เสวยความคิดมันไม่ติดไปกับความคิดแต่ไอ้วิญญาณขันธ์เนี่ยขัดที่5มันรู้ต้องตาหูจมประกอบด้วยเจตสิกเป็นธนาสัญญาสถานมันต้องมาคิดปรุงตามที่ถูกใจไม่ถูกใจจึงต้องกระเกิดกระบวนการชักปืนออกถ้าถูกไฟไหม้หรือว่าเดินข้ามถนนรถจะชนมันก็มีการหลบเนี่ยแต่ถ้าเราจะเดินข้ามถนนรถจะชนมองรถก็ไม่ใช่รถเว้ย. ไอ้คนเดินเนี่ยก็ไม่ใช่คนเว้ยแล้วจะเดินมันจะมันจะไปยังไงอะกูปล่อยให้รถชนตายมันจะเป็นไปได้ไหมไม่มีเวทนาก็ไม่เจ็บปวดรถชนก็ไม่เจ็บปวดก็ปล่อยรถชนตายไม่แล้วท่านสอนแบบนี้แล้วพอท่านเดินถนนน่ะรถชน. 5มไม่ให้กระโดดหนีไหมโบ้ยมันก็ไอ้ที่สอนเขาไม่เข้าใจบอกว่าให้มันให้มันมีวิญญาณอาขันธ์ทํางานอย่างเดียวไม่ให้มีให้รู้รู้เป็นแค่เป็นโครงสร้างอะไรโครงสร้างมันมันไปไม่เข้าใจเรื่องวิจารณขันธ์กับวิญญาณธาตุ. วิญญาณทหารน่ะมันรู้แล้วมันต้องประกอบด้วยเจตคติเวทนาสัญญาณทหารไอ้ส่วนวิญญาณธาตุน่ะมันมันคือใจมันคือใจที่บริสุทธิ์เนี่ยใจที่บริสุทธิ์แล้วมันก็พอมันปรุงแล้วมันก็มาปรุงไอ่วิญญาณขานเนี่ยมันพอไปเจตสิกมันปรุงที่ไหนกระทบทําตามันก็มาปรุงในใจกระทบต่างหูมันก็ไอ้เจตติกมันก็ประกอบแล้วก็มาปรุงในใจกระทบตรงดิ้นกระทบทางกายกระทบทางจมูกเนี่ยกระทบทางอายะภายนอกทั้งหมดเนี่ยมันก็มาปรุงในใจ. แต่ใจอ่ะมันมันปรุงไม่ได้นะใจมันเหมือนกระจกมันทําหน้าที่คล้ายคล้ายกระจกเอาใส่ไอ้ส่วนอื่นกระทบต้องตาหูจมูกลิ้นกายใจที่เป็นวิญญาณประกอบกับเจตสิกทุกขณะจิตหนึ่งกระดาษจิตหนึ่งกระดาษจิตมันเกิดดับเร็วมากนะท่านผู้รู้ท่านเปรียบเทียบไวรัสนี่มือเดียวเกิดดับเป็นแสนกรดขนาดจิตมันก็มาปรุงในใจใจมันเปลี่ยนกระจกแล้วมีเงาอะมาเกิดให้ในกระจกได้รู้เองกระจกมันก็เลยรู้ว่ามันเป็นถ้ารู้ไงใจอะมันเป็นธาตุรู้มันก็เลยรู้ว่ามีงานขนาดนี้มีเงาอะไรมาปรากฏในกระจกแล้วก็ดับไปแต่กระจกมันไม่ได้เกิดดับ. เงาและกระจกมันไม่ต้องไปไล่รู้ละปล่อยวางเงาเพราะกระจกมันได้แต่รู้เงาแต่เงาประดับไปจากกระจกเองเงาเนี่ยมันก็ดับไปจากกระจกเองเงาเนี่ยมันดับไปจากกระจกเองไม่ใช่กระจกไปไล่ไล่ดับเงาและกระจกมันเคลื่อนที่ไม่ได้ใจจึงทําหน้าที่รู้เหมือนกระจกมันเคลื่อนที่ไปรู้ไม่ได้และมันพยายามจะช่วยตัวมันน่ะให้รู้ไม่คิดไม่ได้. มันทําหน้าที่เหมือนกระจกคือมันช่วยให้ตัวมันน่ะรู้โดยไม่คิดไม่ได้ก็กระจกว่ามันไม่คิดได้โดยธรรมชาติแต่ไอ้ที่คิดนั่นคือเงาที่มาปรากฎในกระจกไอ้ที่คิดเนี่ยมันคือเงาที่มาปรากฏในกระจกแต่กระจกอ่ะมันรู้บรรรู้ความคิดที่และไอ้ความคิดอะคิดที่ปรากฏในเงาประจกแล้วก็ดับไปกระจกมันท่าที่คิดไม่ได้โดยธรรมชาติไม่ใช่ไปช่วยกระจกช่วยใจให้ไม่คิดช่วยใจให้รู้โดยไม่คิด. อ้าวแล้วไม่ใช่เข้าใจผิด. ไปพยายามดับไอ้วิญญาณทํางานรั่วเจติกไม่ให้คิดดับวิญญาณนาถทํางานร่วมเจนจาติกที่รับรู้ทางตาหูจมูกนี่ไกลใจว่างอย่างเดียววิญญาณนาถันทํางานร่วมเจสิกว่างอย่างเดียวมันมีเหรอวิญญาณนาถไปทํางานร่วมเจสิกแล้วว่างอย่างเดียวมีเหรอไอ้นี่มันไม่เข้าใจไม่เข้าใจเตลิดเปิดเปิงหมดปฏิบัติยังไงก็ไม่รู้ไอ้ส่วนที่เป็นพยานหลักฐานทํางานล้นเจตสิกอ่ะมันต้อง. รู้กาละเทศะบุคคลโอกาสสถานที่รู้อะไรควรไม่ควรรู้ควรคิดควรพูดควรกระทํามันต้องรู้แล้วมันต้องรู้ว่าเนี่ย. มันต้องรู้จักอะไรเป็นอะไรมันไม่รู้อะไรสักอย่างเอ๋ออย่างเดียวอย่างนี้มันก็เอ๋อเอ๋ออย่างเดียวอย่างเดียวไม่รู้อะไรเป็นอะไรเลยไม่รู้อะไรกวนไม่ควรติ้งต๊องบ้าบ้าบอบอไปวันวันไม่รู้เรื่องอะไรเลยอย่างเงี้ย. เย้แล้วก็ฝึกแบบเนี่ยเราพูดตั้งนานแล้วว่าไม่ถูกมันทําให้ถูก. มันต้องรู้อะไรแล้วมันต้องปรับปรุงในใจรู้ว่ามันแล้วรู้อะไรอะรู้ดีรู้ชั่วรู้บาปลูกกุศลกุศลรู้ว่าเนี่ยมันจะต้องชักมือหนีไหมไฟไหม้อะรู้แล้วเนี่ยมือไฟมันโดนเนี่ยทําแบบเนี่ยมีดจะมีดฉาดมือจอบจะฟันเท้ามันก็ต้องรู้แล้วต้องชักเท้าหนีแล้วมีดจะบาดมือมันก็ต้องรั่วมีดฉาดมืออะไรอะไม่รู้หรอมันมันเอ๋ออย่างเดียวมันว่างอย่างเดียวไม่รู้อะไรเลยไม่รู้ว่านี่คือมีดอันนี้คือก็หันนิ้วไปเหรอ. ไม่จริงหรอกไม่งั้นจะยึดรู้แล้วมันไม่คิดอะไรได้มันปรุงอะไรไม่ได้ว่างอย่างเดียวมันยึดอะไรไม่ได้หรอกมันไม่ยึดคนนั้นมันมันนิพพานไปแล้วมันยึดอะไรเลยมันไม่จริงหรอกมันยึดแต่มันไปยึดแล้วมันไปสร้างอารมณ์ว่างแล้วมันไม่รู้เรื่องอะไรเลยว่าวิญญาณอาคารทํางานแล้วเจสิกเนี่ยมันปรุงยึดในกิเลสตัญหามั้ยถ้าไม่มีกิเลสตัณหาในการที่กระทบต่างต่างของตรงนี้กระใจมันก็มาปรุงที่ใจแล้วมันก็รู้เองว่ามีกิเลสตัณหาเกิดขึ้นในใจมั้ยมีกิเลสตัณหาก็คือเวลามาปรุงเนี่ยมาปรุงในใจเนี่ยมาปรุงแล้วเนี่ย. ทําอารมณ์เป็นเป็นอายตนะภายนอกถูกรู้ไอ้จิตคือผู้ไม่รู้แล้วก็ปรุงแต่งแล้วมันก็พอมันปรุงแต่งปุ๊บมันก็เป็นอารมณ์ที่ถูกรู้ตัวต่อไปแล้วมีพวกอินไปกับความคิดอารมณ์มั้ยเหมือนดูหนังดูละครแล้วก็รู้ตัวเองว่ามันอินไม่อินล่ะอินก็รู้สึกตัวขึ้นมาก็แค่นั้นแหนะก็ยอมรับความเป็นจริงไปไม่ใช่รู้ว่างเปล่าอย่างเดียวเอ๋ออย่างเดียวมันก็ต้องรู้ว่าอินมั้ยอินไปกับความคิดอารมณ์มั้ยกระทบตาหูจมูลนี่ไกลใจอะมันก็ต้องมาปรุงในใจแน่แน่อารมณ์เป็นสิ่งที่ถูกรู้ทางใจ. ผิดก็ไม่รู้อารมณ์เนี่ยแต่นั้นไอ้อารมณ์อ่ะทุกอาการเนี่ยมันจะถูกใจไม่ถูกใจมันก็ไม่ต้องถูกใจแล้วไม่ถูกใจและเป็นอาการต้องถูกใจก็ไปสู่พัฒนาไม่ถูกใจก็ไปทุกข์ก็เป็นธนาไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจเป็นทุกข์ความสุขเวทนามันเป็นเวทนาตามปกติถูกใจไม่ถูกใจแต่มันอินไปมั้ยล่ะพอถูกใจไม่ถูกใจเป็นเวทนาสัญญาจําได้ไม่รู้ว่าเป็นอะไรแล้วสังขารก็คิดปรุงปรุงคิดมันปรุง. ตลอดเวลาเนี่ยดับมันไม่ได้เพราะมันเป็นชีวิตขันหน้ามันเป็นชีวิตตอนนี้มันปรุงแล้วเนี่ยแล้วรู้พอรู้ปุ๊บมันก็ปรุงต่อรู้แล้วก็ต้องปรุงต่อลูกแล้วมันต้องปรุงต่อปรุงว่าอะไรเป็นอะไรเพราะว่ามันไอ้ที่ไปรู้ก็คือพญานาคไปรู้ทําอารมณ์มันก็ต้องมีเจตสิกตัวใหม่มาประกอบวิญญาณขันธ์ดังนั้นวิทยาขันธ์ที่มัน. มันมีเจตต่อสิ่งอ่ะมันเกิดดับเร็วมากมันเกิดดับเป็นท่านท่านผู้รู้ท่านกล่าวเปรียบเทียบไว้ว่ารัดเนี่ยมือเดียวเกิดดับซึ่งแสนโกรธขนาดจิตแต่เราไปไล่รู้กันไม่ทันหรอก. แต่ที่พูดแบบนี้เพื่อต้องการให้เห็นว่าไม่มีหรอกไอ้ที่รู้แล้วไม่คิดอะ. เพราะว่ามันเป็นวิญญาณขานที่รับรู้ต้องตาหูจงอุทิศกายใจที่จะไปทําให้รู้เลยไม่ได้คิดมันไม่มีเพราะมันมันรู้แล้วมันต้องคิดแต่มันไปคิดในใจอะใจมันไม่เสวยแค่นั้นแหละใจมันไปเสวยไม่ได้มันเลยรู้ว่าเนี่ยมีอะไรมาเกิดที่ใจดับที่ใจไอ้เนี่ยมันถูกไอ้อะไรที่ถูกใจเป็นถูกเวทนามันก็จําได้ว่าเป็นอะไรแล้วก็สังขารมันก็คิดปูเป็นเป็นวินาขารทํางานร่วมมโนวิญญาณเนี่ยมโนวิญญาณในขณะที่5ทํางานร่วมกับเจตสิกอะมันก็ปรับปรุง. ใครอะว่าอะไรเป็นอะไรถูกใจไม่ถูกใจหรือค่าใช้อาการจําได้ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแต่มันมาภูมิที่ใจเหมือนกระจกอะใจเหมือนกระจกแล้วไอ้สังขารเนี่ยมันก็ไปเงาที่ปรากฏในกระจกเองกระจกมันก็ไปไล่รู้เงาเงาเงาปรากฏในกระจกเองปรากฏกระจกของใจใจมันก็เลยรู้เงาเนี่ยใจมันก็รู้เลยรู้เงาในกระจกว่าอันเนี้ยมันเงาอันเนี้ยมันมันเป็นสุขเวทนาหรือเป็นทุกเวทนา. ถ้าถูกเวทนาก็ถูกใจทุกเวลาก็ไม่ถูกใจถ้าไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นทุกข์ก็สุขเวทนามันต้องมีกระทบแล้วในใจต้องมีถูกใจไม่ถูกใจแล้วก็มีเจตนาก็คือเวทนาแล้วสัญญาจําได้ว่าอะไรเป็นอะไรว่าอันนี้มันถูกใจไม่ถูกใจอันนี้มันเป็นกลางกลางแล้วก็สังขารก็คิดปรุงปรุงคิดมันก็คิดวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยรู้ดีรู้ชั่วรู้บุญรู้บาปลูกกุศลอกุศลรู้ว่าอันเนี้ยมันจะมันจะเข้าอินเข้าไปไปยึดหรือเปล่าหรือไป. เรือสักตัวว่รู้แต่สักตัวรู้ว่านิพพานเรื่อยไปถ้า. อินเข้าไปก็รู้สึกตัวขึ้นมาก็แค่นั้นแหนะไม่ใช่ว่าต้องไปตายอะไรต้องไปหลอกลวงตัวเองอะไรอินเข้าไปเมื่อไหร่อินไปกับความคิดอารมณ์ในใจอะก็รู้สึกตัวขึ้นมาอินแล้วก็รู้สึกตัวขึ้นมาพบว่าทุกครั้งที่อินเข้าไปมันก็เป็นสมุนไพรเป็นเหตุให้เกิดทุกข์พอรู้รู้สึกตัวขึ้นมาละเสียได้มีสติปัญญามีสติสัมปชัญญะรู้สึกตัวขึ้นมาพอรู้สึกตัวก็ได้อะแล้วก็ขาดจากอินไปรู้สึกตัวขึ้นมาก็ไม่อินเข้าไปในความคิดอารมณ์ผมไม่อินแล้วก็รู้ว่าไม่อินแล้วไอ้ใจมันเป็นทาส. ก็ต้องรู้ว่าอินหรือไม่อิน. รู้ว่าเนี่ยเป็นสมุไทยเป็นทุกข์หรือไม่ไม่ไม่เป็นสมุทัยหรือว่ามันเป็นเพราะเป็นสมุทัยแล้วทุกข์ก็ต้องรู้ขึ้นมาเนี่ยก็จะเป็นนิโรธเป็นมุขเรื่อยไปแต่ถ้ารู้แล้วศัตรูลูกก็เป็นนิพพานเรื่อยไป. เนี่ยมันก็รู้อย่างเงี้ยใจอ่ะมันรู้ไม่ใช่ไม่รู้เออว่างอย่างเดียวไม่รู้อะไรเลยไม่คิดอะไรไม่รู้อะไรไม่คิดอะไรว่างอย่างเดียวมันเป็นไปได้มั้ยเนี่ย. เอาใหม่เอาใหม่ว่าจะไม่ดุไม่ว่ากันเอออดไม่ได้. เข้าใจไหมเนี่ยเข้าใจค่ะคุณป้า. ไม่ต้องคือมันต้องมาปลงในใจ. แล้วใจเหมือนกระจกอะไร. เออเงามันมาปรากฏเองอ่ะมันต้องมันต้องไม่ว่าจะคิดดีคิดชั่วคิดบุญคิดบาปคิดกุศลเอากุศลจะมีอารมณ์ถูกใจไม่ถูกใจมันก็มาเกิดมันเป็นงานมาก็ปรากฏในกระจกที่ใจแล้วก็หายแล้วก็หายไป. แต่ใจที่เปรียบเหมือนกระจกเนี่ยแท้จริงมันไม่มีกระจก. มันไม่มีไม่มีแม้แต่กระจกคือใจมันไม่มีตัวตนรูปลักษณ์ไม่มีอะไรเลย. มะลูกออกมาจากความไม่มีอะไรแต่การรู้ของมันมันเหมือนกระจกคือมันมันไม่สามารถเคลื่อนที่ไปไปทําอะไรกับเงาในกระจกได้. แต่แท้จริงไม่มีแม้แต่กระจก. เบื่อกระจกไม่มีเนี่ย. แล้วฝุ่นละอองคือกิเลสตัณหามันจะไปเกาะอะไรได้ที่ท่านกล่าว. ถ้าใจมันมีจิตมันมีตัวใจเหมือนกระจก. มันก็มีฝุ่นละอองกิเลสตัณหาก็เกาะได้. ท่านนึงเนี่ย. ที่เป็นของไอ้เซ็นเนี่ยชื่อว่าชินชาเป็นศิษย์เอกของประคับปรินายกองค์ที่5ก็ไปแต่งว่าใจเปรียบเหมือนกระจก. แล้วพวกกิเลสตัณหาทุกขณะจิตในขณะจิตมันก็เหมือนฝุ่นลองออกมาเกาะที่กระจก. มันเช็ดถูตลอดเวลาฝุ่นก็เกาะไม่ได้. ใจเปรียบเหมือนกระจกเงาใส. กิเลสตัณหาเนี่ยคืออินอ่ะอินเข้าไปในในรูปรสกี่เดือนสัมผัส. อินก็ไปกับความคิดอารมณ์หลงอินเข้าไปอินเข้าไปก็คือหลงเข. เข้าไปมีส่วนร่วมเราก็ไม่มีส่วนได้เสียมีอคติ4ในขณะที่กระทบต่างต่างหูจมูลนี่หายใจในปัจจุบันขณะแล้วก็อินเข้าไปมีตัวเราอินเข้าไปกับความคิดอารมณ์ไม่ใช่รู้แต่เป็นอินเข้าไปไม่ใช่รู้เหมือนดูหนังดูละครแต่อินเข้าไปร่วมเล่นร่วมแสดงก็ต้องรู้สึกตัวขึ้นมาอินแล้วต้องรู้สึกตัวขึ้นมาเหมือนดูหนังดูละครร้องไห้อินก็ไปร้องไห้เป็นวับเวก็ต้องรู้สึกตัวเลิกร้องไห้ซะทีอินก็ไปต่อว่าด่าด่าด่าด่าด่าพวกที่อยู่ในในหนังในละคร. ในการบ้านการเมืองก็ต้องรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วก็ต้องคอยรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วก็ไม่ให้มันอินแต่ถ้าตอนให้ตัวเองแข็งไว้ตั้งให้ตัวเองแข็งไว้แล้วไม่ต้องไม่ให้อินไม่อินอันเนี้ยมันอินตลอดเวลาอยู่แล้วเพราะว่ามันมีความอยากให้ไม่อิน. เนี่ยแล้วเนี่ยถ้าบรรอินกันรู้สึกตัวขึ้นมาอินก็รู้สึกตัวขึ้นมาก็แค่นั้นแหละไม่อินก็รู้ว่าไม่อินก็รู้ดูหนังดูละครดูข่าวสารบ้านเมืองก็รู้ว่าไม่อินไม่อินก็รู้เองแหละว่าไม่อิน. มันก็รู้เองมันเป็นธาตุรู้มันก็รู้เองว่าไม่อินไม่ใช่ต้องเจ้าขอถามว่าอินมั้ยเนี่ยดูหนังดูละครอินมั้ยดูจิตดูใจเหมือนดูหนังดูละครอินเข้าไปมั้ย. ตอบได้ทันทีว่าอินหรือไม่อินเออไม่อินแล้วรู้ได้ไงว่าไม่อินเอออินก็รู้สึกตรวจซะมีสติแต่ว่าธัญญ่ารู้สึกตัวขึ้นมาก็แค่นั้นแหละ. เพราะฉะนั้นพอมันมันอินเราก็รู้สึกตัวขึ้นมาอินแล้วก็รู้สึกโตขึ้นมาเข้าไปมันมันอินไปกับความคิดอารมณ์ก็รู้สึกขึ้นมาแล. มันก็รู้สึกตัวขึ้นมาดังนั้นมันก็รู้สิว่าอินหรือไม่อินแล้วแล้วตอบได้รู้ตอบได้ทันทีเลยว่าอินหรือเปล่า. กินไปเนี่ยอินอินก็เข้าไปยึดมั่นถือว่าด้วยกิเลสตนาด้วยอคติ4รึเปล่าอินมั้ยมาวัดเนี่ยมาวัดนี่เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้วอินไปกับอะไรมั้ยอินก็ไปอยากมีอคติ4กับสิ่งใดมั้ยถ้ามีอคติ4สิ่งใดก็ต้องก็ต้องละไปแล้วถามแล้วมาวัดเนี่ยอินเข้าไปในวัดเนี่ยคือมีความอยาก. อะไรมั้ยตัณหาตัวสิ่งใดในวัดเนี่ยมั้ยในวัดใช่มั้ยอยากอยากมีความอยากอยากเอาอยากได้อยากอยากอยากเป็นเนี่ย. มีความยึดอะไรมั้ยยึดก็อยากอยากดูดดูดและผลักเนี่ยถ้ายึดก็คือมันมีดูดกับผักเนี่ยบิ๊กเข้ามาในวัดนี้แล้วดูดมั้ยดูดอะไรไม่อยากอยากดูดของเราแล้วอยากผลักอยากผลักอยากผักอยากกําจัดอยากกําจัดสิ่งนั้นมีมั้ยไม่มีก็เรียกว่าไม่อินไม่อินเรารู้ได้ไงไม่อินขอเวลาดูจิตก่อนจะได้รู้ว่าอินหรือไม่อินต้องขอเวลาดูมั้ยมันไม่ต้องลองไอ้พวกที่ฝึกดูจิตดูจิตมันไม่เข้าใจ. ว่าขอเวลาดูจิตดูใช่มั้ยไม่ดูอะไรวะดูจิตขอเวลาดูจิตดูจิตดูก็ไปดูอาการไล่ดูอาการภายในหน้าอกตัวเองจุกแน่นนะอดปวดร้าวไปหมดอะมันก็จิตมันคือหรูรู้อินหรือไม่อินก็แค่นั้นแหละถ้าไม่อินไม่อินมันก็เป็นนิพพานเรื่อยไปรู้ต้องตาหูเจ้ามูลนิธิไกลใจรู้เอาไม่มีไม่โดนดูดโดนผลักอินเข้าไปโดนดูดกระดูกจื๊ดเข้าไปแล้วไปร่วมไปร่วมเค้าถ้าผลักก็หมายถึงว่าเข้าไปไม่พอใจก็อินเหมือนกันถ้าดูต้องผักอินอินเข้าไปไม่พอใจ. คือการบ้านการเมืองเราไม่พอใจคนนี้อินก็ไปลวกผสมเลยแต่เนี่ยอินเข้าไปนั่นมันอินเข้าไปเนี่ยมันต้องดูดแล้วผักไอ้ผักเนี่ยไม่ใช่ว่าไปอินอินเข้าไปแล้วเราก็รู้ตัวถ้าไม่ดูดไม่ผักก็รู้ว่าไม่ดูดน้ําผักเว้ยรับรู้ทุกประชาขนน่ะ. แต่ถ้าเราไปอยู่กับว่างเปล่าโปร่งโรคเบาสบายว่างเปล่าอย่างงี้มันอินอินก็เป็นอารมณ์แล้วก็อันนี้มันอินนะอินอย่างงี้คือเป็นสมุนไพรเป็นเหตุให้เกิดทุกทุกจนตายแล้วก็ตายแล้วก็ไปทุกข์ต่อ. อย่างเงี้ยอันนี้มันอินไปอินก็รู้ว่าไม่อินทั้งภายนอก5ประตูภายในหนึ่งประตูก็คือภายในก็คืออาการอาการที่ถูกรู้ทันใจอันเนี่ยอินหรือไม่อินหรอกเนี่ยถ้าภายในมันไม่อินภายนอกมันไม่อินเพราะไอ้ประตูภายในเนี่ยที่มันอินเนี่ยมันมันใกล้ชิดใจมันมันมันมันถ้าไม่ภายในใจไม่อินเนี่ยรู้รู้ภายในใจตลอดว่าอินไม่อินอินไปกับความคิดอารมณ์มั้ยถ้าไม่อินไปกับความคิดอารมณ์ก็รู้ได้ถ้า. ได้จนกระทั่งมันไม่อินไปกับความคิดอารมณ์เลยได้แต่รู้อันเนี่ยมันก็พอถึงกระทบต่อตาหูตรงนี้ไก่คาประตูมันก็ได้แต่รู้ไม่อินเลย. วันสําคัญที่ประตูใจเน้นเอาหลาน7ขวบจึงสอนพระอุจิรใบลาป่าว่าให้สํารวมซะ5ประตูภายนอกแล้วเหลือแต่ประตูใจแล้วก็สังเกตเอาไว้อินหรือไม่อินความคิดอารมณ์ที่เกิดขึ้นในใจเพราะฉะนั้นในใจเราเนี่ยมันมีความคิดอารมณ์อยู่ตลอดอารมณ์คือสิ่งที่ถูกรู้อาการที่ถูกรู้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ความปรุงแต่งปรุงแต่ง. จงใจตั้งใจเจตนาพยายามพยายามพยายามดิ้นรนกดดัน. อันเนี้ยมันเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้ทางประตูใจหมดเลยอะไรก็ตามขอให้มันมีอาการกระดุกกระดิกขึ้นมาได้แม้แต่น้อยหนึ่งนิดหนึ่งปรมาณูหนึ่งมันเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้หมด. ทางใจอ่ะ. แล้วก็พอไปรู้วิญญาณขันธ์เนี่ยมโนวิญญาณเนี่ยมันไปรู้ปุ๊บไอ้มโนวิญญาณที่ไปรู้มัน. ไม่รู้ทําอารมณ์. มันก็เป็นมันก็ไปทํางานมีเจตนาครับประสมมันก็เป็นสิ่งเกิดดับวิญญาณก็เป็นสิ่งเกิดดับเมื่อกี้เราสวดอนัตตรกานสูตรอ่ะที่พระพุทธเจ้าถามพระเจ้าวิธีตั้ง5ว่ารูปเที่ยงหรือไม่เที่ยง. บ๊ะจ่างก็ขี่สัก5ว่าลูกไม่เที่ยง. เวทนาเที่ยงหรือไม่เที่ยงไม่เที่ยงสัญญาเที่ยงหรือไม่เที่ยงไม่เที่ยง. สังขารเที่ยงหรือไม่เที่ยงไม่เที่ยงพระเจ้าค่ะ. วิญญาณเที่ยงหรือไม่เที่ยงไม่เที่ยงพระเจ้าค่ะเนี่ยวิญญาณไม่เที่ยงเห็นมั้ยวิญญาณที่รู้รู้. ทําอารมณ์ทําประตูใจอะ. รู้อาการทุกอาการเนี่ยที่มันกระดุกกระดิกได้กุ๊กกิ๊กได้กระเพื่อมได้ไว้ไหวติ้งได้มีอาการอะไรที่ปรากฏได้ถูกรู้ได้มันเป็นทําอารมณ์หมดเลย. และเพื่อวิญญาณขันธ์มาดูวิญญาณไปรู้ธรรมอารมณ์ไม่มีหรอกไอ้ที่รู้ว่างเปล่าไม่มีรู้เอ่อรู้เอ่อไม่มีหรอก. มันก็รู้แล้วมันต้องมีเจตคติเขาผสมวิญญาณแล้วพอเจตสิกเขาผสมมันก็จะต้องมีเวทนาถูกใจไม่ถูกใจกับอาการนั้น. 7โปร่งโล่งเบาสบายนิ่งเฉยสงบว่ามันก็ถูกใจ. แต่ยังไม่ถึงขั้นยึดนะถูกใจเนี่ยถ้าอาการไม่โปร่งไม่โล่งไม่เบาไม่สบายไม่นิ่งไม่เฉยไม่สงบไม่ว่าก็ไม่ถูกใจ. แล้วก็. ไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นทุกข์กับพระสุเวทนาถ้าถูกใจก็เป็นสุขเวทนาไม่ถูกใจก็เป็นก็เป็นทุกข์เวทนา. เวทนามันต้องมี3หน้าไม่ใช่เรื่องไม่ใช่เรายึดหน้าเดียวเวทนามี3หน้า. เมื่อยอมรับว่าวีทนามันมี3หน้ามากระทบแล้วมันจะต้องมีอาการที่ถูกใจอาการไม่ถูกใจเป็นกลางกลางแต่มันไม่มีผู้เสวยไอ้วิญญาณธาตุเนี่ยมันต่างกับวิญญาณขันธ์ยังไงไอ้วิญญาณขันธ์เนี่ยมันไปรู้ตามทวารรู้ต่างต่างนี่กายใจอะไม่รู้ตามทวารแล้วมีเจตสิกก็ประสบเวทนาสัญญาสังขารถูกใจไม่ถูกใจเป็นกลางกายจําได้ไม่รู้แล้วก็คิดภูมิปลูกคิดแต่มันจะปรุงยังไงอะพอมันปรุงปุ๊บมันก็เป็นอารมณ์ที่ถูกรู้ทันทีเสี้ยววินาทีเดียวที่มันมีเจตคติเข้าผสมมันปรุงปุ๊บมันก็เป็นอารมณ์ที่ถูกรู้. ไอ้เนี่ยวิญญาณหลักฐานเนี่ยมันทํางานร่วม70เพราะฉะนั้นรูปเวลาสัญญาณรักข้าวิญญาณเนี่ยมันไม่เที่ยงมันเป็นสิ่งเกิดดับมันเป็นทุกข์. พระเจ้าวิคธร5ก็ตอบพระพุทธเจ้าในพระราชูปถัมภ์เที่ยงแล้วเป็นทุกข์ควรหรือที่เธอจะยึดมั่นถือมั่นในสิ่งที่ไม่เที่ยงและเป็นทุกข์ก็เป็นตัวเราของเราไม่ควรเลยพระเจ้าค่ะ. ไม่ไม่ยึดลูกเป็นธรรมดาธัญญาสังขารวิญญาณก็ปล่อยให้ลูกเป็นธรรมดาสัญญาสังขารวิญญาณเนี่ยทํางานร่วมกับเจตสิกอย่างเป็นปกติตามธรรมชาติของเขา. แต่วิญญาณธาตุมันเหนือกว่านั้นคือใจที่บริสุทธิ์เนี่ยมันรู้แจ้งแก่ใจว่าไม่ยึดไม่เสวยสักประตูเดียวที่กระทบในปัจจุบันขณะโดยเฉพาะประตูใจมันกระทบแล้วมาพุงที่ในใจจะเป็นอาการถูกใจไม่ถูกใจจะเป็นกระดุกกระดิกตุกจิกยังไงก็ตามไม่ว่าจะเป็นกุศลหรืออกุศลหรือเป็นกลางๆไม่ยึดไม่มีไม่มีผู้เสวยแม้แต่ประตูเดียวมันรู้แก่ใจแบบนี้ว่าไม่เอาอะไรเลยไม่ยึดอะไรเลยที่ถูกกระทบที่มีปรากฏไม่ยึดเลยไม่มีผู้เสวยเลย. แล้วไม่ได้มันเป็นความรู้ในปัจจุบันขณะรู้ในปัจจุบันน่ะไม่มีผู้เสวยในปัจจุบันแต่ถ้าเค้าไปเสวยก็อินเข้าไปหรือมีอคติ4ตอนรู้นั้นก็รู้เท่าทันละละเซี่ยก็แค่นั้นน่ะรู้เท่าทันแล้วก็ละเซียะก็ยอมรับตามความเป็นจริงแค่เนี่ยไม่เห็นจะต้องไปหลอกตัวเองอะไรทําไมว่าว่างเปล่าว่างเปล่าโป่งโลวเบาสบายว่างเปล่ามันไม่มีหรอกมันต้องกินเข้าไปหรือไม่อินเข้าไปรู้มั้ยเล่าถ้ารู้ก็ระเสียเออ. ถ้ามันอินเข้าไปก็เป็นทุกข์สมุทัยถ้ามันระได้ก็เป็นนิโรศเป็นมรักษ์เนี่ยเรื่อยไปแต่ถ้ารู้แล้วไม่ติดตั้งแต่แรกเลยมันก็เป็นนิพพานเรื่อยไป. มันก็แค่นี้แหนะตรงไปตรงมา. ดังนั้นไม่ใช่ว่าในประตูใจอะ. ไม่มีเวตไม่มี. ไอ้คัน5ไม่ทํางานทําประตูใจมันไม่มีประตูใจมันต้องมีขันขันธ์5เนี่ยอายัดนะทางประตูใจเนี่ยมันต้องทํางานมันทํางานอดเวลาเอาชีวิตยังมีอยู่มันต้องทํางานอดเวลาแต่มันอินก็ไปยึดมั้ยล่ะไม่ยึดก็รู้ว่าไม่ยึดไม่ยึดยุบปัจจุบันไม่ยึดทําประตูใจแล้วไปยึดทําประตูอื่นด้วย. มายึดอย่างอื่นด้วยมายึดอย่างอื่นด้วยอย่างไรก็นิพพานเรื่อยไปแต่ถ้ายึดแล้วก็ละเสีย. ก็เป็นนิโรธเป็นมรรคเรื่อยไปถ้าไม่ยึด. มันก็เป็นนิพพานเรื่อยไปถ้ายึดแล้วก็เป็นทุกข์สมุทัยทุกข์สมุทัยเป็นทุกข์เป็นกิเลสตัณหาแล้วเป็นทุกข์ละได้ก็เป็นวิโรจน์เป็นมรรคเรื่อยไปมันก็รูปแบบเนี่ยแต่ทําไมยึดเลยตั้งแต่แรกมหิดเลยรู้ต้องตาหูตรงนี้แกจะไม่ยึดซักอย่างเดียวรูปก็ไม่ยึดเสียงเข้ามายึดกินเข้ามายึด. รถก็มายึดสิ่งที่มาสัมผัสก็ไปยึดแล้วก็อาการที่เกิดขึ้นทางใจก็หุกกระดิกกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กแม้แต่น้อยหนึ่งนิดหนึ่งปรมาณหนึ่งไม่ว่าจะถูกใจไม่ถูกใจหรือเป็นอาการไม่ว่าจะเป็นกุศลหน้ากุศลหรือเป็นกลางกลางไม่ยุบซักอย่างเดียว. เมื่อไม่มีผู้ยึดแล้วสังขารที่เกิดขึ้นในใจอะอาการที่ถูกรู้แหละ. แล้วก็วิยาขันที่ไปดูและมีเจตสิกเข้าผสมเนี่ยแล้วมาปรุงแต่งในใจมันก็เป็นสิ่งที่ถูกรู้ตัวต่อไปดังนั้นในสิ่งที่ถูกรู้ตัวต่อไปเนี่ยมันไปรู้แล้วมันก็ต้องปรุงแต่งแล้วมันก็พอปรุงแต่งมันก็เป็นอารมณ์ที่ถูกรู้ของจิตคือวิญญาณขันธ์เนี่ยรวบเจสสิกของตัวต่อไปพอไอตัวต่อไปมันมารู้ปุ๊บมันก็เป็นอารมณ์ที่ถูกรู้ตัวต่อไปตัวต่อไปแล้วก็จะมีวิจารณญาณทํางานร่วม70มารู้อารมณ์มารู้ทําอารมณ์ที่มันมันเกิดขึ้นมานั้น. ดังนั้นเนี่ยทุกระยะเวลาที่มารู้ทางประตูใจเนี่ยมันจะต้องมีวิญญาณขันธ์ทํางานร่วมมารู้ทําอารมณ์นั้นแล้วมันก็ปูมปุ๊บมันก็เป็นอารมณ์ที่ถูกรู้ของวิจารณาขานทําเงินแล้วเจติกตัวต่อไปเรื่อยไปจนกว่าจะสิ้นอายุขัย. แต่นิพพานตรงไหนนิพพานมันคือมันมันรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่ประตูใจแต่มันไม่มีผู้ยึดไม่มีผู้เสวยไม่มีผู้ยึดไม่มีผู้เสวย. แกแน๊าดแอร์ถ้ามีถ้ามีผู้ยึดมีผู้เสวยเป็นกิเลสตัณหาและเป็นทุกข์การรู้เท่าทันละเสีย. รู้ทดแทนแล้วก็ล้าเซี้ยมก็เป็นฮีโร่เป็นมากเรื่อยไปถ้าไปยึดเออมันก็มีเป็นทุกข์สมุทัยถ้ารู้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ยึดมันก็เป็นนิพพานเรื่อยไป. เนี่ยมันก็รู้แก่ใจรู้แก่ใจแล้วรู้แก่ใจว่าทําไมกูรู้แก่ใจว่าไม่ยึดไม่ยึดเอ้าก็รู้สิมันก็เหมือนไอ้คําว่ารู้แก่ใจว่าไม่ยึดมันเป็นยังไงหลวงตาก็เหมือนคุณมาวัดเนี่ยคุณมาที่วัดนี้แล้วคุณเดี๋ยวก็กลับบ้านแล้วคุณมาฟังธรรมคุณก็รู้ว่าคุณไม่ยึดอะไรเลยในวัดนี้แล้วคุณรู้ได้ไงว่าคุณไม่ไม่ยึดอะไรในวัดนี้ก็รู้อะสิแล้วคุณรู้ยังไงละกูรู้ได้ยังไงว่าคุณไปยึดอะไรก็รู้ก็แล้วกันรู้ก็แล้วกันมันก็ตอบได้แค่นี้ว่ารู้ก็แล้วกันว่ามายึดอะไรเลย. แล้วถามว่า. มารู้ได้จากไหนวะว่าไปยึดอะไรเลยภายนอกร่างกายก็มายึดร่างกายจิตใจเนี่ยมันจะตายแตกสับก็มายึดเพราะว่า. มันได้แต่รู้แจ้งแก่ใจว่าไม่ยึดและไม่ยึดแม้แต่ไอผู้รู้แจ้งแก่ใจ. ไม่ยึดทั้งสิ่งที่ถูกรู้และไม่ยึดทั้งไอ้ผู้ที่รู้แจ้งแก่ใจด้วยไม่ยึดที่ไม่เรียกว่าไม่ยึดอะไรเลยไม่ยึดทั้งภายในและภายนอกและไปยึดทั้งไอที่รู้แจ้งแก่ใจว่าไม่ยึดไม่ใช่รักษาความไม่ยึดถ้ารักษาความไม่ยึดมันเท่ากับยึด. แต่เนี่ยไม่ยึดได้เลยแล้วคุณรู้ได้ไงไม่ยึดไม่ยึดก็แล้วกันไม่ยึดก็แล้วกันมันก็ตอบได้แค่เนี้ยรู้ก็แล้วกันว่าไม่ยึดรู้ก็แล้วกันว่าไม่ยึด. พรรคภายนอกภายในแม้แต่ไอที่รู้แล้วไม่ยึดเนี่ยรักษาตัวมันเองมั้ยก็รู้ว่ามันไม่รักษาเพราะว่าอะไรเดี๋ยวมันก็มันก็ไม่รู้มันก็ไปรู้ไอนู่นรู้นี่รู้นี่แต่มันก็รู้แก่ใจก็แล้วกันว่าไม่ยึดแต่ถ้ายึดมันก็รู้ต้องทานแล้วละเสียอย่างนี้เรียกว่าจิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้งเป็นนิโรธผลให้จิตเห็นจิตเองแจ่มแจ้งเนี่ยเป็นจิตเห็นจิตเองแจ่มแจ้งเป็นมาร์กผลให้จิตให้จิตเองแจ่มแจ้งเป็นนิโรศตามที่ท่านได้ชมรมท่านได้เอาพระไตรปิฎกทั้งหมดอะ. เขียนไว้ให้เป็นภาพปฏิบัติให้มันง่ายขึ้นคือที่ส่งออกนอกเนี่ยมันมีกิเลสตัณหาประยุทธ์สิ่งใดให้เป็นกิเลสตัณหาเนี่ยมันก็เป็นทุกข์สมุทัยเรื่อยไป. เป็นทุกข์เรื่อยไปเนี่ยจิตส่งออกนอกในปัจจุบันก็เป็นเป็นทุกข์เป็นกิเลสเป็นทุกข์เรื่อยไปโผนในจิตส่งออกนอกก็เป็นทุกข์เนี่ยจิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้งเป็นนิโรธเป็นมรรคเรื่อยไปอย่างเงี้ย. มันก็ยึดมันก็รู้ด้วยว่ายึดหรือไม่ยึดแล้วถ้ายึดแต่รู้เท่าทันแล้วก็รักเสีย. เนี่ยไม่ต้องไปไปหลอกลวงตัวเองว่างเปล่าโปร่งโล่งเบาสบายตลอดเวลาว่างเปล่าอย่างเดียวไม่คิดอะไรมันต้องคิดต้องปรุงแต่มันรู้ว่าไปยึดไอ้ความคิดอารมณ์ในใจตัวเองมั้ยล่ะ. มันต้องรู้ว่ายึดหรือไม่ยึดหรอกเออไม่ยึดก็ไม่ใช่ว่างเปล่าเออมันไม่มีหรอกไอ้พวกที่มายึด. เกิดมาไม่ยึดเลยยังไม่เป็นอรหันและว่างเปล่าจากจากตัวตนผู้ยึดมั่นหรือมันไม่มีหรอกมันต้องยึดก่อนแล้วละยึดไปก่อนแล้วละที่จะจนกระทั่งวาระได้หมดแล้วแล้วไม่ยึดอีกต่อไปมันเห็นสังขารปรุงแต่งหมดแล้วว่าการไปยึดสังขารปรุงแต่งลงไปกับสังขารผู้แต่งเป็นทุกข์โทษภัยทั้งในในปัจจุบันในอนาคตและในภพชาติต่อไปมันก็เห็นสังขารตัวเองดับเองในความว่างเปล่าเลยสังขารเกิดเองดับเองในความว่างเปล่าไม่มีคนยึดทั้งสังขารที่เกิดเองดับเองในใจที่ว่างเปล่าและมันไม่ยึดถือใจที่ว่างเปล. ไม่ใช่ว่าป่าว่างเปล่าไม่เห็นสังขารเกิดดับในใจแล้วก็ไม่รู้ว่ามันมีผู้ยึดสังขารที่เกิดดับมั้ยมันรังเกียจสังขารที่เกิดดับมั้ยแล้วอยากได้ใจที่ว่างเปล่ามั้ย?เออถ้ามันเป็นอย่างงี้มันก็ยึดซะดิมันมีกิเลสตัณหาคือไม่พอใจสังขารที่เกิดดับในใจที่ว่างเปล่าจากสัตว์บุคคลตัวตนเราขาวว่างเปล่าจากรูปลักษณ์ว่าเปล่าจากการเกิดดับว่าเปล่าจากการปรุงแต่ง. มันรังเกียจไหมมีผู้เป็นรังเกียจสังขารไหมแล้วไปอยากได้ไปเป็นใจที่ไม่ปรุงแต่งไหมถ้ามันมีความรังเกียจดีรักชั่วชารังเกียจทุกข์รักสุขเออมันอยากได้มันอยากได้ก็รู้เท่าทันกันละเสีย. รัสเซียเราว่าพบมันมีผู้ยึดกะรัสเซียเอ่อละเซียแล้วก็พอละแล้วเอ้อใจที่มันว่างเปล่าจากสัตว์บุคคลตัวตนเราขาวว่างเปล่าจากรูปลักษณ์ว่างเปล่าจากแสงสี. ว่าปราศจากความสุขและทุกข์ว่างเปล่าจากผู้ยึดม่านั้นถือบ้านว่าป่าจากผู้เสวย. มันก็เป็นของมันเองอย่างนั้นแหละมันก็เป็นของมันเองอย่างนั้นแหละเดิมมันก็เป็นของที่ว่างเปล่าจากผู้เสวยว่างเปล่าจากตัวตนรูปลักษณ์ว่าเปล่าจากแสงสีว่างเปล่าจาก. สุขและทุกข์มันก็เป็นโรงพยาบาลอยู่แค่เดิม. ไอ้ที่ไอ่ที่มันเป็นแบบนั้นน่ะไม่ใช่เราไปทําให้มันเป็นของเดิมมันไม่ยึดอะไรอยู่แล้วมันเป็นของมันอย่างงั้นอยู่แล้วมันเป็นของมันอยู่อย่างงั้นแล้วแต่เราอะสิ. เสือกเข้าไปเป็นมันอยากเป็นมันเลยไม่เห็นไม่ปล่อยวางตัวเราแต่เราจะไปเป็นมันให้ได้.