这是一场关于佛教禅修的讲座，讲述了如何通过禅修获得内心的平静，以及这种平静带来的真正快乐。以下是讲座的中文翻译： 它能够触及并感知到宁静。于是开始思考，这种宁静是最殊胜的。它是一种源于内心平静的快乐。因此，我们每个人每天都应该持续不断地禅坐，让禅坐的时间越来越长。当内心拥有平静，就会产生快乐。 这世上所有的物质享受带来的快乐，都不是真正的快乐。真正的快乐必须源于内心的平静。“Natthi Santi Param Sukham”，没有任何快乐能够超越内心的平静，超越远离执迷、造作、执着的平静。 世间所有的快乐，都比不上内心远离造作、远离执着的平静带来的快乐。世间的快乐，与丈夫的快乐，与妻子的快乐，夹杂着贪嗔痴的与丈夫、妻子、儿女、孙辈、财产、房屋、土地的快乐；商业贸易的快乐；看电影、听音乐、饮酒、玩乐、赌博、闲逛、吸食毒品等带来的快乐。 这些夹杂着物质欲望的快乐，需要通过感官（眼、耳、鼻、舌、身、意）来获得，它们不是真正的快乐，而是夹杂着痛苦的快乐。就像酒醒后、毒瘾发作后的痛苦；与丈夫、妻子、儿女、孙辈相处时的快乐过后，可能会有争吵、打斗，家庭内部的矛盾，父母、兄弟姐妹之间的争吵。这种快乐是夹杂着痛苦的。它们是凡夫俗子和轮回众生所追逐的贪嗔痴、无明和执着。 那些被称为“有物质诱惑”的快乐，是无法与内心远离造作、远离执着的平静所带来的快乐相比的。 这种平静可以通过以下方法获得： 首先，在内心建立一个“诱饵”（专注的对象）。佛陀在《三藏经》中列举了40种方法，例如：忆念佛陀、忆念佛法、忆念僧伽、忆念父母师长。忆念佛法，例如：忆念“三念处”（身念处、受念处、心念处）、“七觉支”（念觉支、择法觉支、精进觉支等）。精进地观察自己的身心，这本身就包含了“止”（奢摩他）和“观”（毗婆舍那）。因此，修行并不是割裂的。 现在有些人会说：“我现在要修习奢摩他，不修毗婆舍那”；或者“我现在要修习毗婆舍那，不修奢摩他”，认为奢摩他是初级的东西。有些人因为无知和不理解而这样区分。不论“诱饵”是什么，佛陀称之为“遍处”（Kasina），在《三藏经》中有40种，例如保持正念和正知，正知就是觉知，保持正念就是保持觉知。“七觉支”中的“念觉支”就是指专注于自己的身心。忆念佛陀，并将佛陀安住在心中，忆念着“佛陀还在心中”。对于那些具备正念、定力、智慧、福德和波罗蜜的人来说，仅仅忆念“佛陀、佛陀、佛陀”就能获得平静和清凉。 但有些人可能需要更多的精进，即运用“七觉支”中的“念觉支”、“择法觉支”、“精进觉支”，也就是说需要更多的努力。例如，观想佛像，比如大殿中的佛像，或者白色的佛像，将佛像安住在心中，然后以“佛陀、佛陀、佛陀”来代替佛像，先将其作为一个象征。 忆念佛法，就是观察自己的身心，观察并思考，认识到身心正在走向衰老、疾病、死亡、腐朽，最终回归到地、水、火、风、空五大元素，以及无主的、无自性的、无形体的“识”，融入到空性中。 因此，如果我们在身心中运用“遍处”的修行方法，地、水、火、风是“四十遍处”中的一部分。地大是“四十遍处”之一，水大也是，风大、火大、空大也是，它们都存在于我们的身心中，我们的身体从出生到衰老、疾病、死亡、最终分解回归到地、水、火、风、空五大元素。按照自然规律，我们的身心，或者说生命，由六大元素组成：地、水、火、风、空和识。这六大元素不属于任何人，不属于我们，不是我们的“我”，它们是自然的、公共的。 因此，每个生命都有权利将地、水、火、风、空、识这六大元素组合成一个生命体。它们不属于任何人，是自然的，没有人会吝啬。死亡之后，我们必须回归自然。但我们这些还没有像佛陀、辟支佛和声闻弟子那样证悟真理的人，会执迷于地、水、火、风、空和识这六大元素组合成的生命，执着于“我”、“我的”、“恒常的自我”、“恒常的我的心”、“恒常的我的意”，从而产生贪嗔痴、痛苦和轮回。 在无尽的生死轮回中，我们不断地经历衰老、疾病、死亡，与所爱之人、所爱之物分离，我们最爱的身心也会经历衰老、疾病、死亡和分离，这就是因为无明。无明就是不了解真相，因此，我们要通过观察来认识真相： 我们的身体不是恒常的，它是苦的，它会被迫回归到地、水、火、风，它会衰老、疾病、死亡、分离、腐朽，最终回归到地、水、火、风、空和识。 回归到自然的、原本的状态，因为它原本就是由六大自然元素组成的，它必然会经历衰老、疾病、死亡、分离，死亡后腐朽分解，回归到自然元素，没有任何东西是“我”或“我的”。这样反复地、持续不断地观察，日夜不停，不间断。不久之后，它就会“爆炸”，将“世间”从身体中“爆炸”出去，将身体“爆炸”出去，直到什么都不剩，连自我都消失了，只剩下“空性”和在空性中生灭的“心”。心自生自灭，像萤火虫的光、闪电、海市蜃楼一样。 像水泡一样自生自灭，让“觉知”自然地生起，而不是有一个“我”去专注、去观察、去刻意地、努力地去看、去觉知“心”。“奢摩他”和“毗婆舍那”，“奢摩他”就是正念能够忆念，正知能够觉知，控制“心”持续地专注于“诱饵”。 “诱饵”： 当我们忆念佛陀，观察身心中的佛法，认识到“无常、苦、无我”，忆念我们尊敬的僧伽、父母师长，将他们安住在心中，正念能够忆念到“他们还在心中”，佛陀还在心中，佛法还在心中，僧伽还在心中，然后观察身体分解成地、水、火、风、空、识。 这也是“遍处”修行的一种，称为“界遍处”。颜色，红色是我们的血液，黄色是脓液，死亡后身体腐烂发臭，变成绿色，然后流出黄色的脓液。 红色、绿色、黄色，这些在“四十遍处”中都有提及，每一种颜色，红色就是我们的血液，忆念红色的血液；绿色是死亡后身体腐烂发臭的颜色；黄色是脓液流出的颜色。 因此，红色、绿色、黄色不是向外在的虚空中专注，不是向外专注，而是从内心、从身心中引出。如果向外专注，那是外道的“遍处”，不是佛陀的教法。佛陀的教法是向内，从身心中引出，颜色也是从身心中引出，红色、绿色、黄色，还有地、水、火、风、空、识，都是从我们的身体中引出，观察它分解、腐烂，真实地看到它。还有“死随念”，死亡、腐烂。 “身至念处”，我们的身体被一层皮包裹着，身体内部充满了污秽，我们自己和他人的身体，包括我们所爱之人的身体，都充满了污秽。 身体里充满了腐臭的东西，只要在皮肤上开一个孔，每一个孔都会散发出恶臭，所有的孔都是污秽的。我们爱一个人，迷恋一个人，非常爱他，非常迷恋他，但如果在他的皮肤上开一个孔，眼睛里会流出眼屎，耳朵里会流出耳屎，鼻子里会流出鼻涕，嘴巴里会有牙垢。 如果在汗腺上开一个孔，会流出汗垢；如果在毛发上开一个孔，会有头皮屑；如果在肛门和尿道上开一个孔，会有粪便和尿液流出，非常臭。每一个孔，只要在皮肤上开一个孔，都会有污秽的东西流出。这些从我们深爱之人的身体里流出的污秽物，如果把它们放到饭里，放到粥里，我们根本无法下咽。我们如此深爱着他，必须要这样观察我们自己，更不用说别人的了。从我们的身体里流出的所有东西，如果放到饭里，我们无法再吃进去。我们迷恋这层包裹着污秽的皮肤，非常迷恋，这样观察，淫欲和贪爱就会消失，证得“阿那含果”（三果）。 因此，不是说要让心变得空空的、什么都不想，那样是错误的。修行时让心变得静止、空空的、什么都不想，那是错误的，不要那样做，必须停止。必须运用“奢摩他”和“毗婆舍那”。 每一个当下，如果正念和正知能够忆念到内心的“诱饵”，并且通过正知觉知到“心”还专注于“诱饵”，没有向外散乱，没有离开“诱饵”去别的地方游荡。 必须时刻保持正念。只要保持正念，正念和正知能够控制“心”持续地专注于“诱饵”，这就称为“奢摩他”。但是，在初学阶段，正念和正知会中断。当正念和正知中断时，原本专注于“诱饵”的“心”也会离开。可以打个比方，“心”就像野猴子或者野牛。 正念就像绳子，正念和正知就是将“心”这只野猴子或者野牛拴在“遍处”的柱子上的绳子，“遍处”就是我们安住在心中的一个对象，是“四十遍处”中的一种。就像一根牢固的柱子，只要柱子还在，绳子还在，“心”这只野猴子或者野牛就不会脱离，不会给自己和他人造成损害。例如，如果“心”这只野猴子玩火烧了别人的屋顶，我们就必须赔偿。 这样，自己会遭受损失，他人也会遭受痛苦。佛陀说，如果我们的“心”像野猴子一样，没有正念来控制它，没有正念、正知或者智慧来控制它，让它专注于“诱饵”或者“遍处”，它就会四处游荡，向外散乱，给自己和他人带来痛苦和烦恼。 就像野牛，如果不拴上绳子，它就会跑到别人的田里吃庄稼，我们就必须赔偿损失，自己会遭受损失，他人也会遭受痛苦。 因此，“心”必须有正念、智慧或者正念和正知来控制和照顾它，让它专注于“诱饵”，也就是我们的身心，让它专注于“诱饵”。只要能够忆念到柱子还在，绳子还在，并且“心”这只可能会给自己和他人带来痛苦和烦恼的野猴子或者野牛还在。 只要绳子还在，柱子还在，“心”就还在“诱饵”上。只要“心”还专注于“诱饵”，没有脱离，就会保持定力，这是“正定”，是“定”。但是，如果我们向外专注，将“遍处”放在身体之外的虚空中，那是外道的禅定，是外道的禅修方法，不是佛陀的教法。 佛陀的教法是向内，从身心中引出。忆念佛陀，就将佛陀安住在心中；忆念佛法，就在身心中观察；忆念父母师长、僧伽，也将其安住在身心中。不是向外专注。向外专注，我曾经犯过多年的错误，因为相信了那些被人们使用的书籍，向外专注了很多年，直到身体僵硬，内心也变得僵硬，像一块铁一样。 它变得像一根木头一样僵硬，后来花了多年时间才纠正过来。因为按照书籍上的方法修行，将“遍处”放在外面。 用纸剪成圆形，什么都看不到，如果要专注火，就把火放在外面；如果要专注水，就把水放在外面，距离多少厘米，距离多少米，然后用一张大纸剪出一个圆孔，只看到地、水、火、风；如果要专注骷髅，专注头部，专注“不净观”，专注自己死亡，就专注骨骼，将骨骼放在自己的前面，距离多少距离，用一张大纸。 剪出一个圆孔，看不到其他东西，只看到所专注的对象，然后专注观想，用剪下来的骷髅，把骷髅放在那里，然后用一张大白纸剪出一个圆孔，只看到头骨，然后半睁半闭眼睛，让它印在眼中、印在心中，而不是将它引入心中，半睁半闭眼睛，最后变得模糊不清。 如果要专注火，就点燃蜡烛，将蜡烛放在距离自己一定距离的地方，然后用一张大纸剪出一个圆孔，只看到火焰，半睁半闭眼睛。如果要专注地，就用像新烧制的陶罐一样的土，让它像陶罐一样，然后让它变成一个圆盘，放在自己前面的距离。 多少厘米，然后用一张大纸，总之，所有的“遍处”都用一张大纸剪出一个圆孔，为了避免其他东西的干扰，只看到那个对象，这样向外专注了很多年。 没有任何进展，最后身体僵硬得像石头一样，没有任何放下，没有任何放下，一直专注，一直专注，直到内心变得非常粗暴，随时都可能发脾气。这是错误的修行方法。对于那些将自己死亡的形象放在自己面前，然后坐着专注自己死亡的人来说，这是一种错误的修行方法，那是外道的修行方法，不是佛教的修行方法。 不要这样做，要将它引入到自己的身心中。如果忆念佛陀，就将佛陀安住在心中。对于那些仅仅忆念佛陀就能将佛陀安住在心中的人来说，不需要念诵任何东西。但是，对于那些正念较弱的人来说，需要念诵。对于那些正念更弱的人来说，需要将佛像安住在心中，作为一个观想的对象。这样可以从多个方面帮助，避免绳子经常断裂。 正念就像绳子，这样可以避免绳子经常断裂。如果绳子断了，“心”这只野猴子就会向外散乱，产生“集谛”，成为痛苦的原因，结果就是向外散乱的“心”会带来痛苦，就像野猴子一样，会给他人造成损害，我们就必须赔偿，赔偿损失，这就是痛苦和烦恼。因此，只要正念和正知还在，绳子没有断，柱子还在，“遍处”没有消失，柱子没有被拔掉，“心”这只野猴子就不会给自己和他人带来痛苦和烦恼，我们就不需要赔偿损失。因此，佛陀说：“心向外散乱就是集谛，是痛苦的原因，结果就是向外散乱的心会带来痛苦。”每一个当下，当正念的绳子断裂时，因为正念就像拴着野猴子或者野牛的绳子，当它断裂时，它就会跑到别人的田里吃庄稼，我们就必须赔偿损失，柱子也被拔掉了，“遍处”也消失了。因此，如果它们都还在，就称为有定力，是“八正道”中的“正定”。如果它存在于我们的身心中，就是“八正道”中的“正定”。但是，如果定力保持了一段时间，然后绳子断了，也就是正念断了，最重要的是正念，也就是绳子，如果绳子断了，柱子也会消失。 忘记了柱子，因为正念的意思是“忆念”，然后忘记了“心”这只被拴在绳子末端的猴子。因此，如果正念断了，就会忘记一切，忘记柱子，忘记绳子，也忘记了自己没有正念，也忘记了被拴在绳子末端的猴子或者“心”，它就会造成损害，也就是“心”向外散乱，猴子或者野猴子就会四处游荡，给自己和他人造成损害，我们必须赔偿损失，这就是每一个当下，当正念断裂时，迷失了，心向外散乱了。 “遍处”也断了，绳子也断了，“心”这只野猴子也忘记了忆念，它已经断了，忘记了，柱子也忘记了，“心”向外游荡，造成损害，这就是“集谛”，是痛苦的原因。当意识到这一点时，重新接上绳子，重新插上柱子，把柱子插牢，也就是“遍处”，然后把猴子抓回来，重新拴在柱子上，“佛陀、佛陀、佛陀”。 这样，它就会回来，不会造成损害，就这样持续下去。这就是定力断断续续，但是有定力，只是断断续续，这被称为“刹那定”。 你们将会了解“定”的名称，也就是“刹那定”。但是，如果能够持续地保持正念，绳子没有断，能够持续一天、一夜、一个月、一年，几乎没有断裂，持续不断，例如那些发愿“不睡觉，日夜不睡三个月”的人，他们真的不睡觉，不坐着，不靠墙睡觉。 不躺下睡觉，不坐着靠墙睡觉，如果在发愿的三个月内，向佛陀、佛法、僧伽、父母师长、天神、夜叉、龙、金翅鸟、人类、发愿，向天地发愿，如果在三个月内，睡觉时背部接触地面，或者坐着睡觉时背部靠墙。 只要出现这种情况，就让闪电劈死，让洪水淹死，让火烧死，让大地吞噬。 这是非常勇敢和无畏的。如果能够按照誓言去做，就能在三个月内证得涅槃，世间就会颠倒，“轮回”就会被粉碎。“轮回”就是指在贪嗔痴、执着和痛苦中轮回。在三个月内，所有的烦恼都会熄灭。 因此，在这三个月内，他们修习“奢摩他”和“毗婆舍那”，日夜不睡。因此，在三个月内，正念没有断，也就是绳子没有断，“遍处”没有消失，“心”这只野猴子或者野牛也一直被拴在绳子的末端，它们必须一直在一起，这被称为“八正道”，不仅仅是“正定”，而是“八正道”，也就是从“正见”、“正思维”、“正语”、“正业”、“正命”、“正精进”、“正念”、“正定”，这八种都是“正”，也就是正确、正确、正确。 因此，如果“心”还被绳子拴着，也就是还与正念、正知和“遍处”在一起，没有消失，持续不断，他们不睡觉就是为了让它持续三个月。 柱子没有消失，“遍处”没有消失，绳子，也就是正念和正知，没有断，因为如果睡觉，正念就会断，如果不睡觉，持续日夜不停，正念就不会断，正念和正知就不会断，绳子没有断，柱子没有被拔掉，猴子也不会，也就是“心”，不会脱离，不会向外散乱，不会产生“集谛”和痛苦，这样就会持续地走向“灭谛”和“道谛”，直到它完全解脱，从而获得解脱。现在，他们就这样拴着，这是“正定”，还被拴着。 还保持着定力。但是，如果绳子断了，也就是正念断了，也没有了觉知，正知的意思是“觉知”，正念是“忆念”，它就无法忆念到“遍处”，无法忆念到“遍处”，“心”也脱离了，向外散乱了，也没有了觉知，一切都断了。如果正念没有断，就会“闪现、闪现”，然后“断裂、断裂”，像这样，以“刹那”为单位脱离，但是它还有一些持续性，只是断断续续，这被称为“刹那定”。但是，如果像那样发愿三个月，几乎没有脱离，在没有脱离的持续时间内，长达一个月，这被称为“近行定”。“近行定”，不需要让“心”完全入定，达到“禅那”，称为“安止定”。 这就是学习和了解了，“刹那定”、“近行定”和“安止定”。“刹那定”就是“心”短暂地平静，因为柱子和拴着“心”的绳子，也就是正念和正知的力量，会让“心”平静，平静的时间会更长，但是短暂地平静，然后当“心”向外散乱时，就不平静了，绳子断了，正念断了。 迷失了，心向外散乱，也就是猴子给自身和他人带来了痛苦和损害，就不平静了。不平静就是给自己带来烦恼和不安，内心不平静，散乱，这就是不平静。但是，如果柱子还在，绳子还在，正念和正知还在，猴子或者“心”还被拴在绳子的末端，它就会平静，平静。因此，当平静产生时，是因为柱子还在，正念和正知，也就是绳子，还在，“心”还被拴在绳子的末端，这样就会产生平静的结果，让自己获得源于平静的快乐，这就是“Natthi Santi Param Sukham”，这是“定”的阶段，称为“奢摩他”。 “奢摩他”有三个层次：“刹那定”，短暂的平静；“近行定”，持续的平静；“安止定”，平静到“心”完全入定，达到“禅那”。但是，阿罗汉，他们通过“近行定”的持续平静，观察身心，认识到“无常、苦、无我”。 不恒常，是苦的，它会经历衰老、疾病、死亡，与所爱之物分离，这是苦的。它是无我的，不是“我”，不是“我的”，不是“我的自我”，没有真实的“我”存在，既没有身体，也没有心，没有“我”，没有“我”，没有身体，没有心，没有“我”，不是恒常的“我”。就像“爆炸”了“世间”，在“心”仅仅处于“近行定”的阶段就证得了涅槃，没有达到“安止定”。 如果阿罗汉在“心”没有完全入定，没有达到“安止定”的阶段就证悟了，这是因为智慧的解脱。在“近行定”的阶段，没有达到“安止定”，“心”没有入定，称为“慧解脱阿罗汉”或者“纯观行者”。因此，不需要强迫或者希望“心”入定，这是根据过去积累的福德和波罗蜜而定的。如果过去积累的福德和波罗蜜是“禅那”，心就会入定；如果心没有入定，它就不会入定，就会在“近行定”的阶段证得阿罗汉。也就是说，当“心”进入定力时，观察身心，认识到“无常、苦、无我”，走向衰老、疾病、死亡、腐朽，最终回归到地、水、火、风、空，成为自然元素，不留下任何“我”，不留下任何“我”，不留下任何“我”，不留下任何“我”，不留下任何“自我”，不留下任何东西，不留下任何东西。就这样，它就会“爆炸”世间，完全断除执着，在“心”处于“近行定”的阶段就证得了涅槃，而“心”是否入定并不重要。因为龙婆Chah Subhaddo发愿三个月不睡觉，不靠墙睡觉。 他的正念持续不断，正念和正知没有断，最后他证得了涅槃。但是，在他证得涅槃之前，“心”是否完全入定，他没有说，所以不知道他是以“慧解脱”、“纯观行者”的方式证得涅槃，还是以“俱解脱”的方式证得涅槃。如果“心”在“近行定”的持续阶段，柱子没有断，绳子没有断，“心”这只野猴子还被拴在绳子的末端，持续不断，没有断裂，在这期间，“心”突然完全入定，就像被一个力量强大的机器吸进去一样。 然后，就像一切都消失了一样，然后突然出现。 无论是柱子，还是“觉知”，也就是“觉知”柱子和“觉知”“心”是否还被拴在绳子上，这个“觉知”会完全消失，与“遍处”融合在一起，被强大的力量吸入到“遍处”中，“心”也会完全入定，包括正念、正知、柱子和被拴在绳子末端的“心”，融合成一体。 完全消失，然后突然出现，光明、灿烂，像太阳一样。有些人说，它像一百个太阳一样明亮，一百个太阳，有多么明亮，可以数清天上的雨滴。因此，非常明亮。突然出现，然后有些人，光明只是像月亮一样柔和的光。 但是，所有的人都会感到光明，然后进入“喜”，禅那的第二阶段，身体会感到轻盈，内心也会感到轻盈，就像在空中行走一样，眼泪会充满眼眶，有五种类型，记不清巴利语的名称了，五种类型，眼泪充满眼眶；像飞起来一样，像在空中飞翔，颤抖，全身颤抖，感到毛骨悚然，像被鬼吓到一样，头发竖起来，头发可以竖起来。 颤抖，然后身体像在空中飞翔，眼泪充满眼眶，同时颤抖，总共有五种类型，记不清其中一种是什么，它有那样的表现，那样的特征，就是入定后会那样，内心光明、灿烂，称为“喜”，身体会感到轻安、舒适。当“喜”充满时，它就会消失，被“乐”的情绪所取代，称为“喜”消失，产生“乐”，这是一种在心中产生的“乐”的情绪。而“喜”是在身体上产生的，“乐”的情绪是在心中产生的，是心中产生的“乐”，是世间最快乐的，世间最快乐的，没有任何东西比这更快乐，这是世间最快乐的，从心中发出，世间最快乐的，世间最快乐的。 这是一种“乐”，佛陀说“Natthi Santi Param Sukham”，没有任何快乐能够超越内心的平静，平静，这是“禅那”阶段的平静，没有这种平静。也就是说，佛陀所说的这种平静，是按照次第产生的，也就是“定”的阶段的平静，“刹那定”的平静，短暂的平静也是快乐的；“近行定”的平静，持续的平静；“安止定”的平静，达到“禅那”的层次，都是快乐的。这就是“Natthi Santi Param Sukham”，没有任何快乐能够超越内心的平静，也就是从“禅那”中逐渐产生的平静所带来的快乐。 当“乐”的情绪产生时，会发现它是一种情绪，因此被称为“情绪”，“情绪”是不恒常的，无论是“禅那”的“喜”的情绪，还是“禅那”的“乐”的情绪，都属于“无常、苦、无我”的法则，然后消失。 存在，然后消失，“乐”的情绪也会消失，因为当“乐”的情绪充满时，它就会消失，变成“一境性”或者“舍”，禅那的第三和第四阶段，不苦不乐，平静，像鳄鱼潜伏一样，平静。 但是，平静不是指那些修行时努力压抑自己的“心”，让自己平静的人，那是错误的，那是错误的，那是“邪见”和“邪定”。“舍”或者“一境性”，平静得像鳄鱼潜伏一样，它是光明、通透的，既通透又光明。从头到脚都是通透的，前面通透，后面也通透，我们的整个身体都是通透的。站在我们前面和后面的人，可以透过我们的身体看到另一边；站在我们头顶的人，可以从我们的头顶看到脚底，是通透的，可以看到对方；站在我们脚底和头顶的人，也可以透过我们的身体看到对方。 它是通透的，就像透明的玻璃一样，是平静的。如果静止不动，黑乎乎的，什么都不想，那是“邪定”，那不是“定”，那是错误的，不要那样做。 压抑“心”，让它静止，那是不对的。有些人，我们看到他们，当他们开始听我们讲法时，他们就专注于内心的平静，静止不动。 什么都不想，这是错误的，这是“邪定”，不会产生智慧，不会产生正念和智慧，无法获得解脱。那样什么都得不到，既不是“奢摩他”，也不是“毗婆舍那”，也无法获得解脱，因为那是“邪定”，只是压抑“心”，让它静止不动，那是“苦”，是贪嗔痴和痛苦，去享受那种静止的情绪，这是错误的，这是“邪定”。当他们开始听法时，就专注于静止的情绪，专注于静止、平静的感觉。 什么都不想，这是错误的，最后就会低头打瞌睡，手握得紧紧的。因为他们专注于情绪，执着于“我”、“我的”，这是“邪”，是无明、贪嗔痴和执着，这是“邪定”，不在“八正道”中，不要那样做。 因此，如果是“正定”，它必须按照次第，“刹那定”、“近行定”和“安止定”，因为“定”有三种。“定”就是静止不动。 然后低头打瞌睡，就这样，这在佛教的教义中是没有的，不要这样做。任何在佛教的教义中没有的东西，都不要做。只有这三种，考试中也会考到，初级、中级和高级佛学考试都会考到，“刹那定”、“近行定”和“安止定”。但是，我们去看评论，他们说有人争论说《三藏经》中没有“刹那定”，《三藏经》中只有“近行定”和“安止定”，但是初级、中级和高级佛学考试的答案中却有“刹那定”。 不知道该怎么办。 但是，在实际修行中，确实有“刹那定”，因为在成为“近行定”之前，也就是正念的绳子没有断，柱子，也就是“遍处”，没有被拔掉，“心”这只被拴在绳子末端的猴子也没有脱离，这样就会持续地保持定力，这是“正定”，是“八正道”，为了证得涅槃。 它必须是源于正念的“定”，而不是源于静止不动的情绪，静止不动，黑乎乎的，然后低头打瞌睡，去专注静止、空、轻安、舒适，这是贪嗔痴，是无明、贪嗔痴和执着，它不是正念。 “定”必须源于正念，“定”必须源于正念。父母师长，龙达、龙婆坎Phan Thitathammo，每次去拜访他，他都会说：“正念断了，定力断了，智慧断了；正念消失了，定力消失了，智慧消失了；正念存在，定力存在，智慧存在；正念断了，定力断了，智慧断了；正念消失了，定力消失了，智慧消失了；正念存在，定力存在，智慧存在。”因此，“定”必须源于正念，“定”和智慧必须源于正念。如果没有正念，就没有“定”，也没有智慧。 不是说“定”就是专注于静止不动，听法时静止不动，坐在佛像前静止不动，然后低头打瞌睡，这样是没有正念、定力和智慧的。解脱必须源于正念，正念存在，定力存在，智慧存在，佛法存在，没有痛苦；正念消失了，定力消失了，智慧消失了，佛法消失了，是痛苦的；正念断了，定力断了，智慧断了，佛法断了，是痛苦的；正念存在，定力存在，智慧存在，佛法存在，没有痛苦；正念是“大正念”，是“大智慧”。 正念是“大正念”，是“大定”，是“大智慧”，是佛，是涅槃，是解脱。正念，许多父母师长，龙婆Tha Chara Rom，正念，父母师长，僧伽，都是正念，正念。 还有巴利语，我们记不清了，正念是一切，正念，它被称为什么，正念有无量的功德，巴利语中这样说，现在去找这个词会浪费时间。因此，“定”。 “定”、智慧、佛法和涅槃，要获得解脱，必须源于正念，正念，你们不要去专注静止、空、轻安、舒适、空性、涅槃、空等情绪，不要那样做，停止，停止，停止，停止。现在，当它进入“舍”时，“舍”的特征，不需要去专注静止、空、轻安、舒适，或者去想任何东西。“舍”是源于正念，它已经滋养了“禅那”的情绪，然后变得平静，像鳄鱼潜伏一样，但不是黑暗的平静，它是光明、通透的。 它是通透的，它是光明的，内部是光明的，是空的，是轻盈的。但是，即使是“舍”或者“一境性”，它也不是恒常的，它是一种情绪，“禅那”的所有情绪，直到“色界禅”的第四禅和“无色界禅”的第四禅，它们都是情绪，被称为“禅那的情绪”，属于“无常、苦、无我”的法则，它们是被“觉知”的情绪，它们在心中产生，虽然它们在身体上产生“喜”。 在身体上产生“喜”，但是从“乐”、“一境性”到“无色界禅”的另外四种，都是在心中产生的。但是，它们在身体上产生和在心中产生，在身体上产生的是“喜”，禅那的第二阶段；在心中产生的，从“乐”的情绪开始，“乐”，然后是“一境性”，禅那的第三和第四阶段，这些都是在心中产生的，然后消失，它们在心中消失，然后会不断地变化，因为当“喜”消失时，会在心中产生“乐”；当“乐”消失时，会在心中产生“一境性”或者“舍”；然后，继续深入观察，直到一切都变得空空如也，像虚空一样，没有任何东西，整个世界都消失了，世间的一切都消失了。 只剩下我们的身体和“心”在虚空中，一切都消失了，只剩下身体和“心”在虚空中，世界完全消失了，从“空无边处”开始，这是“无色界禅”的第一禅，紧接着“舍”之后，“无色界禅”的第一禅。 当我们的身体和“心”在虚空中时，感觉它阻碍了空性，就观察我们的身体，直到身体消失，不留下任何“我”，只剩下“心”，或者说“识”，在虚空中，这被称为“识无边处”，是“无色界禅”的第二禅。因为“识无边处”是“无色界禅”的第二禅，它感觉到“识”在虚空中，不断地专注，直到从“想”开始的造作消失，只剩下虚空，没有任何东西，世界消失了，包括星星、月亮、太阳，就在虚空中，不断地专注，直到从“想”开始的造作消失，只剩下虚空，没有任何东西，世界消失了，包括星星、月亮、太阳，明亮的月亮都消失了，我们的身体和“心”也消失了，只剩下虚空，这被称为“无所有处”。然后他们发愿，发愿处于那种状态。 三天、五天、七天，这被称为“非想非非想处”。这时，五蕴无法使用，因为本来的“心”已经脱离了。 脱离了五蕴，因为发愿的力量，让“禅那”，也就是“无色界禅”中的“无所有处”，在“禅那”中发愿，所以。 无法相信，但不是指那些误以为可以“出体”去地狱、天堂的人，不是指离开身体，它还在身体里，在我们的身心中，但是，本来的“心”和五蕴无法一起运作，因此，没有“受”，没有痛苦，也没有快乐，因为它已经失去了连接，还有“想”。 “行”，也就是记忆、认知、思维和造作，无法使用，它已经断开了，已经断开了。因此，它被称为“非想非非想处”，也就是说，有“想”，但无法使用；有“想”和“行”，但都无法使用。 然后，如果坐着，有人会把你抱走，以为你死了，因为你没有呼吸，没有呼吸，但是元素会互相滋养，在自然中，它不会死，但是人们会以为你死了，因为你没有呼吸，会把你拿去火化，如果你想大喊，也无法做到，因为你无法出来，如果还没有到发愿的时间，你无法出来，无法出来说：“不要，还没有死，还没有死，不要火化”，也无法命令，因为它已经失去了与五蕴的连接。 不是指那些在思想中去地狱、天堂的人，不是那样，那是错误的，那是错误的，那是向外散乱。这是指它在身体里，但是无法命令，它什么都知道，它在身体里，它能看到一切，像用肉眼一样看到外面的一切，它什么都能看到，谁在附近，它都能看到，什么都知道，但是，它无法命令，无法说“不要火化，不要火化”，它什么都能看到，什么都知道，就像睁着眼睛一样，但是它无法命令，无法命令他们，也无法和他们说话，无法用五蕴说话，告诉他们“不要，不要，不要火化”，也无法做到。 告诉自己“快点清醒，快点清醒，他们要火化你了”，也无法命令自己，直到。 直到发愿的时间结束，三天、五天、七天，不吃不喝，也不排泄。现在。 当有人要进入这里时，我会锁上门，贴上标签，说“不要进入，这是‘灭尽定’”，不是“灭尽定”，是“非想非非想处”，“不要火化”，也就是它不会死，用钥匙锁上门，从外面和里面锁上，不让任何人打开门把人拿去火化，然后躲到森林里去做。 这就是“非想非非想处”。但是，会发现“色界禅”的四禅和“无色界禅”的四禅，也就是八定，也不是恒常的，属于“无常、苦、无我”的法则，必须退回来。从进入禅那到第八禅，佛陀在成佛之前，已经学习和掌握了这些。 佛教徒因此知道，这些是外道，因为佛陀的觉悟是在这些之后发生的，无论练习多久，都无法证得涅槃。佛陀去向阿罗逻迦兰学习，达到了第七禅，然后向郁陀迦罗摩子学习，达到了第八禅。 也无法证得涅槃，因此，他独自修行，最终证悟成佛。因此，无论禅定多么精细，直到第八禅，都无法证得涅槃，只是“奢摩他”。 必须进入“毗婆舍那”，也就是“观”，要如实地观察自己的身心，认识到“无常、苦、无我”，无法执着，必须走向衰老、疾病、死亡、腐朽，最终回归到地、水、火、风，不留下任何“我”，没有任何“我”，没有任何“我的自我”，哪怕是一点点，一个微尘，都无法执着。出生就是为了死亡，拥有就是为了失去，相遇就是为了分离，没有任何东西是真实的“我”或“我的”。生命必须放弃一切，即使是我们的身体和“心”，也必须放弃。没有任何人能够。 抵抗。 这就是真理。佛陀。 已经为我们开辟了道路，就像最精确的GPS一样，要修行。 要获得解脱，就必须沿着佛陀开辟的道路前进，就像最精确的GPS一样，不要偏离，不要自己思考、自己判断、自己行动。 因为我们出生时带着无明，这是一种愚痴，我们带着愚痴来到这个世界，我们无法自己思考、自己判断、自己行动，必须依靠佛陀的教法、僧伽的教法、父母师长的教法，他们按照佛陀的教法修行，直到证悟。 证悟与佛陀相同。 然后教导我们，我们也按照他们的教导修行，然后证悟，当我们按照父母师长（阿罗汉）的教导证悟时，他们是真正了解、真正看到、真正证悟的人，我们也证悟，与佛陀的证悟相同，称为“佛”，是觉者、醒者、喜悦者，是相同的，没有任何区别，只是过去积累的波罗蜜不同。 因此，不要偏离道路，不要偏离经典，不要自己思考、自己判断、自己行动。不要带着执着修行。如果有“我”去享受，有“我”去执着。 有真实的目标和期望，然后去执着，或者现在可以执着，或者期望将来可以执着，可以拥有，可以成为什么，即使是去执着涅槃，去获得涅槃，将来成为阿罗汉，那也不是真正的佛法，那是假的佛法。 真正的佛法，没有可以执着的东西，也没有执着的“我”，那是假的佛法。任何教派、父母师长，如果教导和让你执着，有可以执着的东西，有涅槃可以执着，说涅槃是空的，涅槃是空、轻安、舒适的，可以执着，有执着的“我”，那是假的佛法，你们不要相信，不要按照他们的教导修行。 即使是静止不动的禅定，静止不动，可以执着，那也是假的禅定，你们不要做，不要按照他们的教导修行。任何教派、父母师长，如果教导断除执着，没有任何东西可以执着，也没有恒常的、执着的“我”。 没有恒常的“我”可以去执着任何东西，没有恒常的“我”可以去执着任何东西成为“我的”，绝对没有。“Sabbesankhara anicca, sabbesankhara dukkha, sabbe dhamma anatta. Sabbe dhamma nalam abhinivesaya.” 一切有为法都是无常的，一切有为法都是苦的，一切法都是无我的。一切法都不值得执着，无论是生灭的有为法，还是不生不灭、不死不生、永恒的、无我的无为法，都没有“我”，哪怕是一点点，一个微尘，都没有。不应该执着于“我”或“我的”。 这就是佛陀的教诲。 --- 翻译以下佛法讲座为中文，要求：完整翻译，不遗漏内容；先把原文合并成文章，并将翻译结果输出为文章的形式；不要包含泰语，全部翻译为中文；保证翻译后的文本通顺，易读 --- มันสัมผัสและรับรู้ได้ถึงความสงบ. ก็เลยมาพิจารณาว่า. เนี่ยความสงบแบบเนี้ยมันประเสริฐที่สุดแล้ว. มันเป็นความสุขที่เกิดความสุขที่เกิดจากความสงบภายในจิตใจ. งั้นพวกเรา. ทุกวันต้องนั่งสมาธิให้ต่อเนื่องยาวนานมากขึ้นเรื่อยเรื่อย. ไอ้จิตใจมันมีความสงบ. มันจะก็จะเป็นความสุข. ความสุขที่มีอาร์มมีทเครื่องล่อในโลกนี้ทั้งหมด. มันยัง. ใช่ความสุขที่แท้จริง. ความสุขที่แท้จริงต้องเกิดจากใจที่สงบนัตถิสันติปะรังสุขัง. สุขใดเล่าจะเหนือกว่าใจที่สงบจากความหลงปรุงแต่งยึดมั่นถือบ้านเป็นไม่. ความสุขใดใดใดในโลก. ไม่เท่าความสุขที่เกิดจากใจที่สงบจากความปรุงแต่ง. ยึดบ้านถือบ้าน. ความสุขในโลกนี้ความสุขกับผัวความสุขกับเมีย. ความสุขที่มีกิเลสตัณหากับผัวกับเมียกับลูกกับหลานกับสมบัติพระราชทานบ้านช่องที่ดิน. การค้าธุรกิจ. ดูหนังฟังเพลง. กินเหล้าเล่นเที่ยวการพนันเที่ยวเตร่เล่นการพนัน. เสพสุรายาเสพติด. ความสุขที่เป็นอาร์มมีทเสบต้องตาอุตุมฤทธิ์กายใจ. ทีวีอาร์มิตรเป็นเครื่องล่อ. มันไม่ใช่ความสุขที่แท้จริงมันเป็นความสุขที่ได้ทุกข์. พอสากเมา. ศาสตร์แจกยาเสพติดก็ทุกข์อีก. ส่างจากสุขกับผัวสุขกับเมียสุขกับลูกหลานเดี๋ยวทะเลาะตบตีกัน. เดี๋ยวก็ทะเลาะกันในครอบครัว. ลูกหลานพ่อแม่พี่น้องทะเลาะกัน. ก็มันเป็นความสุขที่เจอได้ความทุกข์. มันเป็นกิเลสตัณหาเป็นอวิชากิเลสตัณอุปทานสําหรับพวกชาวโลก. และสรรพสัตว์ทั้งหลายที่. วนเวียนอยู่ในกิเลส. มันความสุขเหล่านั้นที่เป็นความสุขเรียกว่าความสุขที่มีอามิสเป็นเครื่องล่อสู้ความสุขอันเกิดจากใจที่สงบจากความปรุงแต่ง. ตกแต่งยึดบ้านถือบ้านเป็นไม่มี. ความสงบ. มันเกิดขึ้นได้. จากกรณีดังต่อไปนี้คือ. ความสงบ. ที่มีเครื่องล่อไว้ในจิตในใจซะก่อน. พุทธเจ้าให้ตัวอย่างไว้ในพระไตรปิฎกถึง40อย่าง. เช่นให้ระลึกถึงพระพุทธเจ้า. ระลึกถึงพระธรรมระลึกถึงพระอริยสงฆ์. ไม่ระลึกถึงพ่อแม่กูอะอาจารย์. ระลึกถึงพระธรรมก็คือเนี่ย. สติ3โพชจงธรรมะวิเตยะ3โพธิ์จง. วิริยะ3โพชจง. นายเพียรพิจารณาอยู่ในร่างกายจิตใจของตัวเองมันก็จะเป็นทั้งสมถะและกรรมฐานไปในตัว. มีทั้งสรรพกรรมฐานและวิปัสสนากรรมฐาน. เพราะฉะนั้นการปฏิบัติเนี่ยไม่ได้แยกว่า. ขณะนี้จะปฏิบัติสมถกรรมฐานไม่สมบัติวิปัสสนากรรมฐาน. อันนี้จะปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานไม่ปฏิบัติกรรมฐานเพราะว่าเห็น. วิปัสสมถกรรมฐานเป็นเป็นเรื่องของเด็กเด็ก. เป็นเรื่องเบสิคเบื้องต้น. บางคนก็ไปแยกแบบนี้ด้วยความไม่รู้ไม่เข้าใจ. ในขณะมีเครื่องล่อไม่ว่าจะเป็น. ไอ้ไอ้เครื่องล่อที่พระพุทธเจ้าเรียกว่ากสิณเนี่ย. ไอ้ในพระไตรปิฎกมี40อย่างเช่นให้ให้มีสติระลึกรู้. ด้วยความรู้สึกตัวสัมปชัญญะมีความรู้สึกตัวสติแปลว่าระลึกรู้อยู่ด้วยด้วยความรู้สึกตัวมีสติสัมปชัญญะสติระลึกได้สมัชจัญญะคือความรู้สึกตัวก็คือสติในสรรพชงอ่ะธรรมวิทยก็คืออยู่ในเนี่ยร่างกายจิตใจของเรานี่แหละ. พระพุทธเจ้ามาไว้ในใจ. แล้วก็ระลึกรู้อยู่ว่าเนี่ยพระพุทธเจ้ายังอยู่ในใจ. สําหรับคนที่. มีสติสมาธิปัญญาบุญวาสนาบารมีเค้าก็แก้ละลึกน้อมพุทโธพุทโธพุทโธมันก็สงบร่มเย็นแล้ว. แต่บางคนอาจจะต้องบางคนอาจจะต้องใช้ความเพียรมากกว่านั้นคือสติสัมปชงธรรมปิยะสัมปชงวิริยะสัมปชงก็คือใช้ความเพียรมากกว่านั้นคือให้นึกน้อมมารูปพระพุทธเจ้าเช่นพระประธานในศาลานี้หรือพระพุทธเจ้าองค์ขาวมาไว้ในใจแล้วก็นึกไว้ที่พุทโธพุทโธพุทโธแทนพระพุทธเจ้าเป็นรูปสมมติก่อน. เนี่ย. พระธรรมก็คือนึกน้อมระลึกถึงพระธรรมก็เห็นว่านี้จะเห็นร่างกายจิตใจเราเนี่ยให้มันพิจารณาเปลี่ยนพิจารณาอยู่ให้เห็นว่า. ร่างกายจิตใจเนี่ยมันเคลื่อนไปสู่ความแก่ความเจ็บความตายนอกป่วยผุพัง. แล้วก็สลายกลับคืนสู่ดินธ้านดินธาตุดน้ําพัดลมธาตุไฟธาตุอากาศเป็นความว่างแล้วก็ธาตุหรือที่ไม่มีเจ้าของ. ไม่มีตัวตนไม่มีรูปลักษณ์ไปร่วมอยู่กับความว่าง. งั้นถ้าเรายังมีเครื่องกรรมฐานอยู่ในร่างกายจิตใจของเราเนี่ยดินน้ําลมไฟที่เป็น1/40กสิณก็ดินชาติดินก็1/40กฐินถ้าน้ําก็1/40ธาตุลมธาตุไฟธาตุอากาศเนี่ยมันก็เป็น1/40กฐินทั้งหมดมันก็เกิดจากในร่างกายจิตใจเราที่สลายบุพการสลายเกิดขึ้นแล้วก็ต้องเกิดไปสู่ความแก่ความเจ็บความตายความสลายกลับคืนไปสู่. พาดดินน้ําลมไฟอากาศถ้ารู้ตามธรรมชาติร่างกายจิตใจเราขันลึกขัน5หรือชีวิตเนี่ยประกอบไปด้วย6ธาตุคือธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมธาตุไฟธาตุอากาศและธาตุดูตทั้ง6ธาตุนี้ไม่ได้เป็นของของใครไม่ได้เป็นของของเราไม่ได้เป็นตัวเราเป็นของของเราเป็นธรรมชาติเป็นของเป็นธรรมชาติของกลางเป็นสาธารณะ. เนี่ยงั้นทุกชีวิตก็มีสิทธิ์ที่จะเอาธาตุดินน้ําลมไฟอากาศธาตุธาตุรู้มารวมกันได้เป็นชีวิตขึ้นมา. ไม่ได้มีของของใครเป็นของธรรมชาติไม่มีใครหวง. แล้วแล้วตายแล้วก็ต้องคืนธรรมชาติแต่เราก็ทั้งหลายที่ยังไม่ได้. ตรัสรู้ความจริงสจะทําความจริงเหมือนดั่งพระพุทธเจ้าพระเผด็จพเจ้าพลสาวกก็จะหลงยึดถือเอาธาตุดินน้ําลมไฟอากาศธาตุและธาตุรู้6ธาตุเนี่ยที่รวมกันเป็นชีวิตเราขึ้นมายึดพื้นบ้านถือบ้านเป็นตัวเป็นตนคงที่เป็นตัวเราคงที่เป็นตัวเราเป็นจิตของเราที่คงที่หรือเป็นใจของเราที่คงที่แล้วก็หลงยึดมั่นถือบ้าน. จนเป็นกิเลสตัณหาและความทุกข์ความทุกข์ความทุกข์. เวียนว่ายตายเกิดในทุกภพทุกชาติแล้วก็ต้องมาแก่มาเจ็บมาตายมาพลัดพรากจากคนที่รักสิ่งที่รักคือร่างกายจิตใจของเราที่เรารักมากที่สุดก็ต้องมาแก่มาเจ็บมาตายมาพลัดพรากด้วยความไม่รู้เรียกว่าอวิชชา. วิชามันไม่แม่นไม่รู้ความจริงเป็นอวิชาก็พิจารณาให้มันรู้ความจริงขึ้นมาว่า. ร่างกายของเราเนี่ยมันไม่ได้เป็นของเที่ยงหรอกมันเป็นทุกข์มันต้องบีบคั้นบังคับให้กลับคืนไปสู่ธาตุดินถ้าน้ําถ้าให้ให้แก่ให้เจ็บให้ตายให้พลัดพรากหน้าป่วยผูกพันกลับคืนสู่ธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมธาตุไฟธาตุอากาศและธาตุรู้. กลับคืนสู่ธรรมชาติถ้าตามธรรมชาติของดั้งเดิมเพราะว่ามันมาจากธาตุตามธรรมชาติ6ทาสมารวมกันมันก็ต้องบีบคั้นบังคับไอ้ไอ้เคลื่อนไปสู่ความแก่ความเจ็บความตายความพลัดพรากนอกตายแล้วก็เน่าเปื่อยผุพังสลายกลับคืนสู่ธาตุธรรมชาติไม่มีอะไรเป็นตัวเราเป็นของของเรามันพิจารณาอย่างเงี้ยซ้ําซ้ําซ้ําซ้ําซ้ําซ้ําวันทั้งคืนทั้งวันทั้งคืนต่อเนื่องไม่ขาดสาย. ไม่ช้ามันก็ระเบิดโลกทาสระเบิดออกจากร่างกายนี่ระเบิดร่างกายนี่มันระเบิดเองไม่. เย็นเราเป็นคนทําสร้างระเบิดมันระเบิดมาออกจากระเบิดร่างกายนี่ออกไปจนกระทั่งไม่เหลืออะไรเลยไม่เหลือตัวตนตัวตนหายไปเหลือแต่ความว่ากับจิตเกิดดับในความว่าง. จิตเกิดดับเองดับเองดับเองดอทเองเหมือนแสงหิ่งห้อยเหมือนฟ้าแลบเหมือนพายัพแดด. เหมือนต่อมน้ําเกิดเอดับเองให้ธรรมชาติรู้รู้ขึ้นมาเองโดยธรรมชาติไม่ใช่มีตัวเราไปจ้องไปเพ่งไปจงใจตั้งใจเจตนาพยายามที่จะดูรู้เห็นจิต. ตอนนั้นสมถะกรรมฐานเนี่ยกับวิปัสสนากรรมฐานสมถกรรมฐานก็คือ. จิตใจเนี่ยสติอะมีสติระลึกได้สมัชชาด้วยความรู้สึกตัว. เออควบคุมจิตไว้ให้อยู่กับเครื่องล่ออย่างต่อเนื่อง. เครื่องล่อ. ขณะที่เราน้อมมาพระพุทธเจ้ามาพิจารณาเอาพิจารณาธรรมในร่างกายจิตใจของเราเห็นว่าเป็นเนื่องจากทุกครั้งอนัตตาน้อมระลึกถึงพระยสงค์พ่อแม่ครูอาจารย์ที่เราเคารพนับถือเนี่ยเอามาไว้ในใจแล้วก็สติกันระลึกได้ว่าเนี่ยยังอยู่นะพระพุทธเจ้ายังอยู่ในใจพระธรรมก็ยังยังอยู่ในใจพระราชกก็ยังอยู่ในใจแล้วก็พิจารณาร่างกายก็สลายไปลงเป็นดินน้ําลมไฟอากาศธาตุถ้าเนี่ยถ้ารู้. ก็อันนี้ก็เป็นกรรมฐาน1/40กรรมฐานกสิณเรียกว่ากสิณธาตุกสิณสีสีแดงก็คือน้ําเลือดเราเนี่ยน้ําเหลืองก็ตายแล้วเน่าเน่าอืดเนี่ยเขียวก็เป็นสีเขียวแล้วก็เป็นน้ําเหลืองไหลออกมาเป็นสีเหลืองเนี่ยก็. สีแดงสีเขียวสีเหลืองนี่ก็ที่ท่านให้เป็น1/40กรรมฐานน่ะแต่ละสีเนี่ยสีสีแดงก็คือน้ําเลือดเรานี่เองน้อมถึงเลือดที่สีแดงเอ้อสีเขียวก็ตายขึ้นอืดเน่าเป็นสีเขียวสีเหลืองก็น้ําเหลืองไหลออกมาเนี่ย. ก็เป็นสีเหลืองเพราะฉะนั้นสีแดงสีเขียวสีเหลืองไม่ได้เพ่งเอาในอากาศไม่ได้เพ่งข้างนอกมันน้อมมาจากในใจเนี่ยในร่างกายจิตใจเราถ้ามันเพ่งออกนอกมันเป็นกสิณฤๅษีไม่ใช่เป็นของพระพุทธเจ้า. ถ้าพระพุทธเจ้าเนี่ย. จะนอร์บเอาจากร่างกายจิตใจของเราสีก็ในร่างกายจิตใจของเราสีแดงสีเขียวที่เหลือเนี่ยแล้วก็ธาตุดินน้ําลมไฟอากาศธาตุธาตุรู้ก็มันก็เนี่ยเนี่ยเอาจากในล่างน้อมเอาจากในร่างกายของเราให้เห็นมันสลายพุงพลางไปแล้วก็เป็นอย่างงั้นจริงจริง. มรณานุสติความตายน่าเปิดผุพัง. กรรมฐานหนังหุ้มขี้แผ่นเดียวไปในร่างเราเนี่ยในร่างกายเราเนี่ยเป็นของสกปรกทั้งหมดร่างกายเราและร่างกายของคนที่เรารักของสพฐทั้งหลายมีแต่ของสกปรกมากไปพลูกพลาง. มีแต่ของเน่าของเหม็นอยู่ในร่างเนี้ยเจาะรูหนังออกมารูใดก็เหม็นเน่าหมดทุกรูแล้วสกปรกทั้งหมดเรารักเขาหลงเขามากเลยรักเขามากหลงเขามากแต่เจาะดูหนังเขาออกมาเนี่ยลูตาก็มีขี้ตาไหลออกมารูหูก็มีขี้หูรูจมูกก็มีขี้มูกลูกปากก็มีขี้ฟัน. รู้เจาะรูเหงื่อก็มีขี้เหงื่อเจาะลูกผมก็มีขี้รังแกเจาะรูทวารหนักทวารเบามีอุจจาระปัสสาวะไหลออกมาเหม็นมากเลยทุกรูขอให้เจาะรูหนังออกมาเพิ่มออกมาแล้วมีแต่ขี้ไหลออกมาทุกรูแล้วขี้ที่ไหลออกมาจากคนที่เรารักมากเลยอ่ะเอามาใส่ข้าวกินเอามาใส่ข้าวต้มกินเนี่ยเราก็กินไม่ได้เลยเนี่ยเรารักเขามากต้องมาพิจารณาแบบนี้ของเราเองอย่าว่าแต่ของเขาเลยที่มันไหลออกมาจากทวารเราทั้งหมดเนี่ย. เอามาใส่ข้าวกินแล้วกลับก็กินกลับเข้าไปใหม่มันออกมาจากร่างเราเนี่ยเราจะกินกลับเข้าไปไม่ได้เลยเนี่ยเราหลงในผิวหนังหุ้มขี้แผ่นเดียวเนี่ยหลงหลงมากเนี่ยแล้วมันกามมาราคะมันก็จะดับไปเป็นบรรลุธรรมขั้นพระอนาคามีถึงขั้น3เลย. เพราะฉะนั้นเนี่ยไม่ใช่น้องเอ้ยทําทําเป็นว่างว่างอะไรนะไอ้นั่นมันมันผิดนะที่มันปฏิบัติแล้วทํามันนิ่งนิ่งว่างว่างเฉยเฉยไม่คิดอะไรอันนั้นมันผิดจะไปทําอย่างนั้นต้องเลิกต้องน้อมพิจารณาให้ไปสมถะกรรมฐานวิปัสสนากรรมฐาน. ทุกปัจจุบันขณะถ้าจิตใจเนี่ยสติสัมปชัญญะสติระลึกได้ถึงเครื่องล่ออยู่ที่ในใจที่เราน้อมอยู่เนี่ยแล้วก็ด้วยความสัมปชัญญะด้วยความรู้สึกตัวหรือว่าจิตเนี่ยยังอยู่กับเครื่องล่อยังไม่ไม่ส่งจิตออกนอกหนีไปเที่ยวไหนที่เครื่องล่อหนีไปหนีออกไปเที่ยวแล้ว. เนี่ยมันต้องระลึกได้ตลอดเวลาตราบใดที่ยังระลึกได้เนี่ยสติสัมปชัญญะควบคุมจิตได้อยู่กับเครื่องล่อได้ตลอดเวลาเนี้ยเรียกว่าสมถกรรมฐาน. เรียกว่าสมถกรรมฐานแต่ในการฝึกใหม่ใหม่เน. สติสัมปชัญญะมันจะ. ขาดพอสติกัญญาขาดเนี่ยจิตที่มันอยู่กับเครื่องรอบมันก็ไม่อยู่. ถ้าเปรียบเหมือนว่าจิตเนี่ยมันลิงป่าหรือเหมือนวัวควาย. สติก็คือเชือกเนี่ยสติสัมปชัญญะก็คือเชือกเชือกที่ผูกจิตเหมือนลิงป่าเหมือนวัวควายไว้กับหลักกรรมฐานที่เราเอาไว้ในใจเราหนึ่งอย่างเนี่ยหนึ่ง1/40เนี่ย. ก็เหมือนหลักที่ปักไว้ไม่ง่อนแง่นแกนหลักที่ปักไว้แน่น. ตราบใดที่หลักยังอยู่เชือกก็ยังอยู่. จิตบอลลิงป่าหรือบอลวัวเหมือนควายอะมันก็ไม่หลุดออกไปก่อให้เกิดความเสียหายแก่ตนเองและผู้อื่นเช่นจิตมะเร็งป่ามันไปเอาไปเล่นจุดไฟเผาหลังคาเค้าเราก็ต้องไปชดใช้หนี้เค้า. เนี่ยกลายเป็นตัวเองก็ไม่ต้องเดือดร้อนผู้อื่นก็เป็นทุกข์เดือดร้อนพระองค์ตรัสว่าจิตมันลิงป่ามันถ้าเราไม่มีสติควบคุมจิตเนี่ยไม่มีสติตามปชัญญะหรือสติปัญญาควบคุมจิตไว้เนี่ยให้อยู่กับเครื่องรอดหรืออยู่กับกรรมฐานเนี่ยมันจะเพ่นพ่านออกไปส่งจิตออกนอกไปก่อให้เกิดความทุกข์เดือดร้อนแก่ตนเองและผู้อื่นเนี่ย. เหมือนวัวควายเนี่ยไม่ล่ามเชือกไว้มันก็ไปกินข้าวในนาของคนอื่นเราก็ต้องไปชดใช้ค่าเสียหาย. ให้แก่ผู้อื่นเนี่ยแล้วเราก็ต้องเดือดร้อนผู้อื่นก็เดือดร้อน. งั้นจิตเนี่ยมันต้องมันต้องมีสติปัญญาหรือสติสัมปชัญญะควบคุมดูแลมันไว้ให้ดีให้มันอยู่กับเครื่องล่อก็คือกรรมฐานในร่างกายจิตใจของเรานี่แหละให้มันอยู่กับเครื่องล่อตราบใดที่ยังระลึกได้ว่าเนี่ยหลักก็ยังอยู่เชือกก็ยังอยู่แล้วก็ไอ้จิตมันเนี่ยเหมือนลิงป่าหรือวัวควายเนี่ยที่จะไปสร้างความทุกข์เดือดร้อนให้ตนในผู้อื่นเนี่ยมันก็ยังอยู่. ถ้าตราบใดเชือกยังอยู่หลักยังอยู่เนี่ยไอ้จิตเนี่ยมันก็ยังอยู่เครื่องล่อเองตราบใดที่จิตยังอยู่เครื่องล่อเนี่ยและยังไม่หลุดไปก็จะเป็นสมาธิอยู่อดเวลาเป็นสัมมาสมาธิเป็นสมาธิแต่ถ้าสมาธิที่เราไปเพ่งนอกไปเพ่งตาสินไว้ในอากาศนอกตัวเราเนี่ยอันเนี้ยมันเป็นชานฤาษีมันเป็นมันเป็นการปฏิบัติสมาธิฤาษีไม่ใช่พุทธะ. พุทธะมันเข้ามาน้อมเข้ามาในร่างกายจิตใจของเราพุทธะนึกถึงพุทธเจ้าก็น้อมเอาไว้ในใจนึกถึงพระธรรมก็มาพิจารณาอยู่ในร่างกายจิตใจของเรานึกถึงพ่อแม่ครูบาอาจารย์พระอริยสงฆ์ก็มาน้อมอยู่ในร่างกายจิตใจของเรามันไม่ได้ออกไปเพศข้างนอกนะเพศข้างนอกเนี่ยหลวงตาเคยทําผิดมาหลายปีเพราะว่าไปเชื่อตําราที่เค้าเอามาใช้กันแล้วก็เพ่งข้างนอกเพ่งเพ่งอยู่หลายปีจนตัวแข็งจิตแข็งไปกระด้างจนเป็นเหมือนตัวแข็งกับ. เนี่ยรวมกันแข็งเป็นแท่งเหล็กเลย. มันแข็งเป็นท่อนไม้เลยต้องมาแก้อยู่หลายปีเพ่งผิดอยู่หลายปีแล้วมาแก้อยู่หลายปีเพราะว่าปฏิบัติตามตําราแล้วก็เอากสิณเพ่งไว้ข้างนอก. เอากระดาษมาตัดทําเป็นกลมกลมลูกกลมกลมไม่ให้เห็นอะไรเลยข้างข้างข้างถ้าจะเพ่งไฟก็เอาไฟไว้ข้างนอกเพ่งน้ําก็น้ําตั้งไว้ข้างนอกห่างกี่เซนห่างกี่เมตรแล้วก็เอากระดาษแผ่นใหญ่ใหญ่มาตัดให้เหลือแต่รูมกลมเห็นแต่ดินน้ําลมไฟเพลงกะโหลกเพ่งศีรษะเพ่งเพลงอสุปกรรมฐานเพ่งตัวเราตายก็เพ่งโครงกระดูกก็เพ่งอยู่ข้างหน้าตัวเราเอามาไว้ข้างหน้าตัวเราไว้ห่างเท่าไหร่มีระยะห่างเอากระดาษแผ่นใหญ่ใหญ่. มามาตัดรูให้เป็นลูกกลมกลมมองไม่เห็นอย่างอื่นให้เห็นแต่สิ่งที่เพ่งอยู่เนี่ยเพื่อเพ่งมโนภาพมาเพ่งไว้เอาของตัดเอากะโหลกเอากะโหลกมาตั้งเอาไว้แล้วก็กระดาษเอากระดาษแผ่นใหญ่ใหญ่สีขาวแล้วมาตัดลูกกลมกลมให้ให้เห็นแต่กะโหลกศีรษะแล้วก็น้อมทําหลับหลับตื่นตื่นทําหลับตาหลับหลับลืมลืมหลับหลับให้มันติดตาติดใจมันไม่ได้น้อมมาที่ใจให้ทําหลับหลับลืมลืมหลับหลับแล้วก็เบลอไปหมดเลย. เนี่ยเพ่งไฟก็ทําเอาเอาแสงเทียนมาเอาเทียนจุดเทียนมาแล้วก็มาตั้งไว้ห่างจากเราแล้วก็เอากระดาษเอาปะเอากระดาษมาแผ่นใหญ่ใหญ่มาตัดรูแล้วก็มองเห็นแต่ไฟพลิกพลิกลับหลับลึกลึบลึบหลับหลับถ้าจะเพ่งดินก็เอาดินเหมือนดินหม้อใหม่มาเผาไฟให้มันเป็นเหมือนกับดินหม้อหม้อแล้วก็ให้มันกลมกลมเป็นแผ่นกลมกลมแล้วก็มาตั้งห่างจากเราไปข้างหน้า. กี่เซนแล้วก็เอากระดาษมามาก็คือทุกอย่างก็เอากระดาษมาใหญ่ใหญ่มาทําเป็นลมกลมกลมเพื่อให้มันไม่ไม่ไม่อย่างอื่นมามารบกวนแล้วก็มองเห็นแต่สิ่งนั้นเพลงนอกอยู่อย่างนั้นแน่ะมันเพ่งมาหลายปี. ไม่ได้ไปยังไงเลยผลสุดท้ายแข็งตัวแข็งเป็นหินเลยไม่ได้ปมปล่อยวางเลยปมปล่อยวางไม่ปมปล่อยวางเพ่งเอาเพ่งเอาเพ่งเอาจนจนจิตมันกร้าวมากเลยอาละวาดอาละวาดพร้อมที่จะอาละวาดได้ตลอดเวลาเนี่ยมันทําผิดแล้วสําหรับที่เอาตัวเรา. พอตายแล้วเราเอาตัวเราอะตายไว้ข้างหน้าเราแล้วเราก็นั่งเพ่งตัวเราตายทําเป็นมโนภาพว่าเราตายแต่ตัวเราตายอยู่ข้างหน้าเราแล้วเราก็เพ่งตัวเราตายอย่างเนี่ยมันปฏิบัติผิดมันเป็นพวกเชดินพวกชีเปื้อยพวกไอ้ว่าเขาอีกละเดี๋ยวขอโทษขอโทษกันด้วยนั่นแหละคือมันเป็นพวกไอ้ลัทธิอื่นที่ไม่ใช่พุทธศาสนาพุทธะ. อย่าไปทําแบบนี้ให้น้องเค้ามาที่ร่างกายจิตใจของเราถ้านึกถึงพระพุทธเจ้าใกล้น้อมมาที่ใจเนี่ยเอาพระพุทธเจ้าถ้าสําหรับคนที่นึกถึงพุทธเจ้าเพียงเค้านึกมันก็นึกถึงอยู่ที่ใจแล้วไม่ต้องบริกรรมอะไรแต่ถ้าคนที่มีสติอ่อนหน่อยก็ต้องบริกรรมแต่คนที่มีสติอ่อนกว่านั้นก็ต้องเอาลูกพระพุทธเจ้ามาไว้ที่ใจเลยเป็นมโนภาพเลยเนี่ยมันจะช่วยกันหลายด้านทําให้ไม่เชือกไม่ขาดบ่อย. สติอะสติตรยักษ์เหมือนเชือกมันจะได้ไม่ขาดบ่อยแล้วไม่มันมันถ้าขาดและจิตมันลิงป่ามันก็ส่งออกนอกไปก่อให้เกิดทุกข์เป็นสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ผลในจิตส่งออกนอกอ่ะมันก็เป็นทุกข์เหมือนลิงป่าจิตเหมือนลิงป่ามันก็ไปก่อให้เกิดความเสียหายต่อผู้อื่นแล้วเราก็ต้องไปชดใช้หนี้. ชดใช้ค่าเสียหายเขาเนี่ยมันก็เป็นทุกข์เดือดร้อนเพราะฉะนั้นตราบใดที่สติตะบัญชะเนี่ย. มันยังอยู่กับมันยังมันยังอยู่เชือกกันอย่างไม่ขาดหลักกรรมฐานก็ยังอยู่หลักไม่ถอนจิตเบื่อลิงป่ามันก็ไม่ไม่ก่อให้เกิดความทุกข์เดือดร้อนแก่เจ้าของและผู้อื่นเราก็ไม่ต้องไปชดใช้ค่าเสียหายแก่เค้าดังนั้นที่ท่านกล่า่าจีนส่งออกนอกไปสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ผลหีบส่งออกนอกเป็นทุกข์ก็คือเนี่ยทุกขณะที่จิตเนี่ยเชือกสติมันขาดเพราะสติเหมือนเชือกที่รั้งไว้อะที่ที่มัดลิงค์ไว้มัดลิงป่าไว้หรือมัดวัวควายไว้เนี่ยมันขาดขาดปุ๊บมัน. ไปกินข้าวในนาคนอื่นเราก็ต้องไปชดใช้ค่าเสียหายแล้วก็หลักก็ถอนกรรมฐานก็หายอย่างเงี้ยเพราะฉะนั้นถ้ามันอยู่ครบมันก็ก็เรียกว่ามีสมาธิเป็นสมาธิในอริยมรรคมีองค์8เนี่ยถ้ามาอยู่ในร่างกายจิตใจเราจะเป็นสัมมาสมาธิในอริมะมีองค์8แต่ถ้ามันมีสมาธิอยู่สักพักนึงแล้วมันก็เชื่อขาดคือสติขาดมันสําคัญที่สุดคือสติเนี่ยคือเชือกเนี่ยถ้าเชือกมันขาดและหลักก็หายเลย. ลืมหลักเพราะสติแปลว่าระลึกได้แล้วก็ลืมลิงคือจิตใจอะที่ผูกไว้ปลายเชือกเลยงั้นถ้าสติขาดเนี่ยมันลืมหมดเลยลืมสักหลักลืมทั้งเชือกแล้วก็ลืมทั้งเนี่ยลืมทั้งตัวมันเองว่าไม่มีสติแล้วก็ลืมทั้งลิงหรือจิตเนี่ยที่ผูกไว้ปลายเชือกมันก็ก่อให้เกิดเสียหายคือทุกโรคจิตออกนอกไปลิงหรือหรือไอ้ลิงป่าเนี่ยก็ออกไปเพ่นพ่านแล้วไปก่อเกิดเสียหายแก่ตนเองและผู้อื่นเราต้องไปชดใช้ค่าเสียหายเค้าเนี่ยเรียกว่าทุกขณะจิตที่สติขาดเนี่ยหลงส่งจิตออกนอกแล. กรรมฐานก็ขาดเชือกก็ขาดแล้วก็จิตรน่ะเบอร์ลิงป่าเนี่ยก็ลืมระลึกได้แล้่ามันขาดหมดแล้วมันลืมแล้วหลักก็ลืมแล้วก็เนี่ยจิตออกไปท่องเที่ยวไปก่อให้เกิดความเสียหายเป็นสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์เนี่ยพอรู้เท่าทันเสื้อต่อเชือกกลับมาใหม่ปักปักหลักให้แน่นตอกหลักให้แน่นคือกรรมฐานน่ะแล้วก็จับลิงมาผูกอีกมาผูกไว้กับหลักเนี่ยพุทโธพุทโธปุโธ. เนี่ยเดี๋ยวมันก็กลับมามันก็ไม่ก่อให้เกิดความเสียหายก็อย่างเรื่อยเรื่อยไปอย่างเนี่ยคือสมาธิขาดเป็นระยะระยะแต่มีสมาธิอยู่ขาดเป็นแต่ขาดเป็นระยะระยะเขาเรียกว่า. คณิกะสมาธินี่พวกท่านจะได้รู้จักชื่อสมาธิคือคณิกสมาธิแต่มันผูกได้สติไม่ขาดเลยผูกได้เป็นวันเป็นคืนเป็นเดือนเป็นปีเลยผูกได้แทบไม่ขาดเลยต่อเนื่องไม่ขาดสายเช่นท่านอธิษฐานจิตกันว่าไม่นอนไม่นอนทั้งคืนทั้งวัน3เดือนเนี่ยท่านก็ไม่นอนจริงจริงไม่นั่งจะไม่นอนแล้วไม่นั่งหลับพิงฝาเลย. จะไม่นอนหลับหลังแตะพื้นกระดานจะไม่นั่งหลับหลังพิงฝาถ้าหากภายใน3เดือนที่อธิษฐานจิตต่อพระพุทธเจ้าพระธัมมชโยพ่อแม่ครูอาจารย์เทพเทวดาอินพรมยมยักษ์นาคครุฑมนุษย์ฐานสัมปทานอธิษฐานจิตต่อฟ้าดินเนี่ยหากภายใน3เดือนเนี่ย. ลูกโป้วเจี๊ยบจุนโทอะที่ท่านอธิษฐานเนี่ยหากภายใน3เดือนเนี่ยหลังเตะนอนแตะหลังเตะพื้นหลังแตะพื้นหรือนั่งหลับหลังเตะ. ฝาเนี่ย. เมื่อใดอะขอให้ฟ้าผ่าตายขอให้น้ําท่วมตายขอให้ไฟไหม้ตายขอให้ธรณีสูบตายทันที. เนี่ยถ้ากล้าหาญชาญชัยมากถ้าหากทําได้อย่างสัจธรรมขอให้บรรลุภนิพพานภายใน3เดือนนั้นโลกธาตุก็หักชาวบ้านวัฏจักรอันนั้นวัฏจักรคว่ําหักสะบั้นหมดเนี่ยวัฏจักรก็คือไอ้วัฏจักรก็คือวัฏวรรณคือวนไปในวัดตันสองศาในกิเลสตัณหาอุปทานและความทุกข์เนี่ยก็ดับหมดสิ้นเนี่ยภายใน3เดือนนั้น. งั้นใน3เดือนนั้นท่านก็ฝึกสมถะกรรมฐานวิปัสสนากรรมฐานเนี่ยไม่หลับไม่นอนทั้งวันทั้งคืนเนี่ยงั้น3เดือนตลอดเวลาที่. ที่สติก็ไม่ขาดคือเชือกก็ไม่ขาดหลักกรรมฐานก็ไม่หายและจิตก็ไอ้จิตหรือเหมือนบนลิงป่าบนวนควายก็อยู่ที่ปลายเชือกมันก็ต้องอยู่ด้วยกันตลอดอย่างเนี่ยเป็นเรียกว่าเป็นอริยมากมีองค์8ไม่ใช่แค่สัมมาสสมาธิอย่างเดียวเป็นอริยมากมีองค์8คือสัมมาเอ่ยตั้งแต่สัมมาธิติเนี่ยสัมมาสังฆสัมมาไวญาโบสัมมา. กัมมันตสัมมาชีโวสัมมาไวยโมสัมมาสติสัมมาตมาธิมรรค8มันเป็นสัมมาหมดคือชอบชอบชอบหมดเลย. เพราะงั้นก็ถ้าจิตเนี่ยมันยังยังติดเชื้อคือยังติดอยู่กับสติสัมปชัญญะและกรรมฐานก็ไม่หายเนี่ยต่อเนื่องเนี่ยที่ท่านไม่หลับไม่นอนก็เพื่อให้มันต่อเนื่อง3เดือน. หลักก็ไม่หายกรรมฐานก็ไม่หายเชือกคือสติปัญญาก็ไม่ขาดให้มันเพราะว่ามันถ้าหลับปุ๊บสติมันขาดพอไม่หลับต่อเนื่องทั้งวันทั้งคืนมันก็ไม่ขาดสติก็ไม่ขาดเชื่อด้วยสติไม่ขาดเนี่ยสติสัมปชัญญะมันก็ไม่ขาดเชือกไม่ขาดหลักก็ไม่ถอนแล้วก็. ลิงป่ามันก็ไม่คือจิตเนี่ยมันก็ไม่ขาดไปส่งจิตออกนอกไปก่อให้เกิดสมุทัยและทุกข์อย่างเนี่ยมันก็จะเป็นฝ่ายนิโรธกับมาร์คเรื่อยไปจนมันไม่หลุดออกไปเลยมันก็ก็จะพ้นทุกข์ไปเลย. ตอนนี้เขาก็ผูกไว้อย่างเงี้ยก็เป็นสมาสมาธิที่ยังผูกอยู่. ยังผูกอยู่ได้ยังเป็นสมาธิแต่ถ้ามันจะเชื่อขาดคือสติอะสติธัญเชื่อขาดแล้วก็ไม่รู้ตัวสัมปชัญญะแปลว่ารู้ตัวสติก็ระลึกได้ไม่มันก็ระลึกถึงกรรมฐานไม่ได้แล้วไม่ระลึกถึงกรรมฐานแล้วแล้วจิตก็หลุดออกไปแล้วก็ส่งจิตออกนอกไปแล้วก็ไม่รู้ตัวอีกอย่างเนี่ยขาดหมดเลยอย่างเงี้ยถ้าถ้าตราบใดที่ไม่ขาดก็เรียกแว๊บแว๊บแล้วก็ขัดแว้บแว้บอย่างนี้ก็เป็นหลุดออกไปเป็นขณะขณะจิตแต่มันมัน. ยังมีต่อเนื่องบ้างแต่หลุดไปเป็นระยะระยะอย่างงี้เรียกว่าคณิกะสมาธิแต่ถ้าท่านอธิษฐาน3เดือนอย่างเงี้ยแทบไม่หลุดเลยเนี่ยแทบไม่หลุดเลยตลอดเวลาที่ไม่หลุดเนี่ยเป็นเดือนเดือนเนี่ยเค้าเรียกว่าอุปจาระสมาธิ. และอุปการะสมาธิเนี่ย. จิตไม่ต้องรวมไปจนถึงเป็นชาญอัปปานาสมาธิเรียกว่ารวมใหญ่ไปถึงฌานเรียกว่าอัปนาสมาธิ. นั่นก็รู้เรียนรู้แล้่าคณิกะสมาธิอุปจาระสมาธิและอัปนาสมาธิเอ้ยถ้าคณิกสมาธิก็สงบเว็บจิตสงบแว๊บแว๊บด้วยอํานาจของไอ้หลักและก็เชือกที่ผูกจิตไว้ด้วยสติสัมปชัญญะเนี่ยก็จะทําให้ผลทําให้จิตใจสงบสงบได้นานมากขึ้นแต่สงบแว๊บๆแล้วก็พอจิตส่งออกนอกก็ไม่สงบแล้วเชือกขาดสติขาดก็. หลวงส่งจิตออกนอกคือลิงอ่ะไปก่อให้เกิดความทุกข์เสียหายแก่ตนเองและผู้อื่นแล้วก็ไม่สงบและไม่สงบก็คือทําให้เกิดทําให้เจ้าตัวนั่นแหละต้องเดือดร้อนต้องวุ่นวายจิตใจก็ไม่สงบฟุ้งซ่านเนี่ยก็ไม่สงบแต่ถ้าหลักก็ยังอยู่เชือกก็ยังอยู่สถิตชัญญาก็ยังอยู่ลิงหรือจิตเนี่ยก็ยังอยู่ที่ปลายเชือกอยู่เนี่ยเจ้าตัวมันก็จะสงบสงบเนี่ยเพราะงั้นพอสงบมันก็เกิดจากหลักก็ยังอยู่. สติสัมปชัญญะเชือกก็ยังอยู่จิตก็ยังยังถูกผูกยังผูกอยู่ที่ปายเชือกอย่างนี้มันก็จะผลที่ทําให้สงบมันทําให้เจ้าของเป็นความสุขที่เกิดจากความสงบเป็นนัตถิสันติปะลังสุขาเป็นความสุขในขั้นในขั้นเป็นขั้นขั้นไปเนี่ยตับในขั้นของสมาธิที่เรียกว่าสมถะ. ที่เรียกว่าสะปะถะมันมี3ระดับคือคณิกสมาธิสงบแว๊บแว๊บอุปการะสมาธิสงบยาวนานแล้วก็เอ้ยอัปนาสมาธิสงบจนถึงจิตรวมใหญ่เป็นชาน. แต่พระอรหันต์เนี่ย. ท่านสงบแก้อุปการะสมาธิยาวนานแล้วก็พิจารณาในร่างกายจิตใจเห็นเป็นอนิจจังทุกขังอนัตตา. ไม่เที่ยวเป็นทุกข์มันเป็นทุกข์กันไปถูกความแก่ความเจ็บความตายพลัดพรากจากสิ่งที่รักเป็นทุกข์มันเป็นอนัตตาไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราไม่ใช่ตัวตนของที่ตัวเราอยู่จริงไม่มีทั้งร่างกายและจิตใจไม่มีตัวตนเราไม่มีตัวตนเราไม่มีตัวตนไม่มีร่างกายจิตใจเราไม่มีตัวตนไม่ใช่ตัวตนคงที่เนี่ยเหมือนกับระเบิดโลกธาตุและนิพพานไปในที่จิตแค่สบเป็นอุปจารสมาธิไม่ถึงอัปนสมาธิ. ถ้าพระอรหันต์องค์ใดสบไปในขณะที่จิตไม่รวมใหญ่เป็นอัปสมาตอัปมาธิคือด้วยปัญญาวิวุฒิไปเลย. เป็นอุปในค่าอุปการะสมาธิไม่ถึงอัปนาสมาที่จิตรไม่รวมเป็นชาญเรียกว่าเป็นอรหันต์ประเภทปัญญาวิมุตหรือประเภทสุขวิปัสสโก. ดังนั้นไม่ต้องบังคับหรืออยากให้จิตรวมมันเป็นไปตามบุญวาสนาบารมีที่. สร้างมาแล้วถ้าเกิดบุญวาสนาเคยบารมีเคยสร้างมาเป็นชาญจิตรวมก็จะเป็นจิตรวมถ้าจิตรไม่รวมก็มันก็จะไม่รวมก็จะไม่รู้อรหันต์ไปในขั้นอุปการะสมาธิคือพี่แอนพอจิตมันเป็นสมาธิแล้วก็. พิจารณาร่างกายจิตใจให้เห็นเป็นนิจังทุกขังอนัตตาน่ะเคลื่อนไปสู่ความแก่ความเจ็บความตายน่าเปิดผุผังสลายกลับคืนสู่ดินน้ําลมไฟอากาศธาตุเป็นธาตุธรรมชาติไม่เหลือตัวเหลือตัวไม่เหลือตัวเหลือตัวไม่เหลือตัวตนไม่เหลืออะไรเลยไม่เหลืออะไรเลยแค่นั้นแหละมันก็. ระเบิดโลกธาตุสิ้นยึดมั่นถือบ้านมนุษย์ที่ผ่านไปโดยในขั้นที่ในขั้นที่จิตที่เป็นอุปจารย์รัฐสมาธิโดยที่จิตไม่รู้ว่ารวมหรือไม่รวมเพราะว่าหลวงปู่เจติชุนโทท่านอธิษฐาน3เดือนแล้วท่านไม่นอนเลยหลังไม่พิงฝาหลับเลยแล้วก็. เนี่ยสติท่านก็ต่อเนื่องของท่านตลอดเวลาสติแต่พระจันทร์ยะไม่ขาดเลยมันก็สุดท้ายมันก็บรรลุนิพพานไปเลยแต่บรรลุนิพพานไปก่อนเนี่ยจิตถ้ารวมใหญ่หรือเปล่าเนี่ยตอนนี้ท่านไม่ได้พูดก็เลยไม่รู้ว่าท่านบรรลุปฏิภาณโดยเป็นไอ้ปัญญวิมุตสุขวิปัสสโกหรือว่าเป็นเจโตวิมุตถ้าจิตรวมใหญ่ไปเป็นฌานซะก่อน. จิตรวมใหญ่คือระหว่างที่เป็นอุปจานราชบัณฑิตต่อเนื่องหลักก็ไม่ขาดหลักก็ไม่หลุดคือเชือกก็ไม่ขาดจิตเอ้ยจิตจิตหรือเหมือนลิงป่าก็ยังยังผูกไว้ที่ปลายเชือกอยู่. ต่อเนื่องไม่ขาดสายระหว่างนั้นจิตมันรวมใหญ่วูบลงไปเหมือนเหมือนมีเครื่องที่มีกําลังดูดที่แรงมากดูดวูบ. ไปแล้วก็. ไอ้เหมือนกับทุกอย่างมันหายไปหมดเลยแล้วก็บึบขึ้นมา. ไม่ว่าหลักไม่ว่าไอ้ไอ้ความรู้ที่ที่คอยรู้ให้รู้หลักแล้วก็รู้รู้จิตที่ว่าอยู่กับเชือกหรือเปล่าเนี่ยความรู้น่ะมันไปรวมกันหมดเลยไปรวมกับหลักกรรมฐานไปรวมกับกรรมฐานถูกดูดไปรวมกับกรรมฐานด้วยกําลังแรงมากแล้วก็จิตก็รวมไปหมดเลยทั้งสติสัมปชัญญะและหลักแล้วก็จิตที่อยู่ปลายเชือกมารวมเป็น. รวมหายวูบเข้าไปแล้ึ้บขึ้นมาสว่างไสวเจิดจ้าเหมือนด่างพระอาทิตย์บางท่านก็บอกว่าเป็นสว่างไสวเหมือนพระอาทิตย์ติดดวงร้อยดวงอะคิดดวงคือสว่างไสวขนาดไหนนับเม็ดเม็ดฝนบนท้องฟ้าได้หมดอะ. เพราะฉะนั้นสว่างไสวขนาดนั้นเลย. ก็ปุ๊บขึ้นมาแล้วก็บางท่านก็สว่างเป็นเป็นแค่แสงนวลของแสงจันทร์. เนี่ยแต่ก็สว่างอยู่ทุกทุกท่านแล้วก็รวมมาเป็นปีติฌานที่2ซูซาร์ซูซาร์ซูซ่ากายเบาใจเบาเหมือนเดินอากาศได้น้ําตาเอ่อคอมันมี5ประเภทอ่ะจําชื่อไม่ได้เป็นภาษาบาลี5ประเภทประเภทน้ําตาเอ่อคอประเภทไก่เหมือนเหาะเหินโดนโจนทะยานรอยเหาะเหินไปในอากาศสั่นสะท้านประเภทสั่นสะท้านไปข้างล่างสั่นสะท้านประเภทขนลุกซาลไปทั้งตัวเลยเหมือนโดนผีหลอกที่ว่าขนหัวลุกตั้งชันขนตั้งชันได้หมด. ประเภทสัตทานแล้วก็ประเภทกายเหาะเหอเดินอากาศประเภทน้ําตาเอ้ยเอ่อขอไปด้วยสัทานไปด้วยเนี่ยมันมีทั้งหมด55ประเภทเนี่ย5ประเภทจําไม่ได้เลขประเภทนึงอะไรมั้ยมันมันมีกิริยาอาการแบบนั้นแหละลักษณะแบบแบบแบบแบบแบบที่ว่ารวมรวมแล้วก็เป็นแบบนั้นสว่างเจิดจ้าอยู่ภายในเรียกว่าเป็นปิติซอกซานซาบซ่านทู่ซากทุกท่าซาบซ่านอย่างงั้นเป็นอารมณ์ปีติเพราะปีติเต็มฐานอะ. มันก็จะปิติก็จะหายไปกลายเป็นอารมณ์สุขมาแทนที่เรียกว่าปิติดับไปเกิดสุขเป็นอารมณ์สุขที่เกิดขึ้นที่ในใจส่วนพิธีเนี่ยมันซู่ซ่าที่กายอารมณ์ปีติมันไปไอ้อารมณ์สุขมันไปเกิดที่ใจไปเกิดที่ใจสุขอิ่มเอิบใจสุขที่สุดในโลกสุขที่สุดในโลกไม่มีอะไรสุขที่สุดอย่างนี้และชีวิตสุขที่สุดในโลกสุขที่สุดในโลกเลยเปล่งออกมาจากใจเลยสุขที่สุดในโลกสุขที่สุดในโลก. เป็นเป็นสุขฮะเป็นสุขเนี่ยที่ท่านว่านัตถิสันติพลางสุขาสุขใดเล่าจะเหนือกว่าใจที่สงบเนี่ยสงบเนี่ยอันนี้อันนี้มันเป็นสงบเด็กขั้นของชานเป็นไม่มีเนี่ยก็คือความสงบที่พระองค์ตรัสไว้เนี่ยมันก็เป็นสงบไปตามลําดับคือสงบในขั้นสมาธิเป็นคณิตศาสตร์สมาธิสงบแพ้ก็เป็นสุขแหละแล้วก็สงบในการอุปการะสมาธิก็ต่อเนื่องยาวนาน. แล้วก็สงบในครั้งอัปนาสมาธิก็ถึงระดับชานเลยก็เป็นสุขทั้งหมดเลยเนี่ยดีกว่านัตถิสันติพลังสุขาเนี่ยสุขใดจะเหนือกว่าใจที่สงบเป็นไม่มีก็คือสงบมาเป็นระยะความสุขที่เกิดจากความสงบมาเป็นระยะระยะจากฌาน. พออารมณ์สุขเนี่ยจะเห็นว่าเป็นอารมณ์หมดนะจึงเรียกว่าอารมณ์อารมณ์มันไม่เที่ยงนะก็อารมณ์ชั้นทุกอาจารย์อารมณ์ชั้นเป็นสุดเนี่ยก็ตกอยู่ใต้กฎให้จังทุกขาหน้าตาแล้วก็. เพื่อดับไป. ก็ตั้งอยู่ดับไปอารมณ์สุขก็ดับไปเพราะอารมณ์สุขเต็มฐานแล้วก็ดับไปเป็นเอกคัตตาจิตหรืออุเบกขาฌานไม่สุขไม่ทุกข์เงียบสงบเหมือนจระเข้กบดานนิ่งเงียบ. แล้วก็แต่นิ่งเงียบไม่ใช่ว่าที่คนไปปฏิบัติแล้วรีดจิตพยายามสะกดจิตตัวเองให้นี่ไงอันนั้นผิดนะอันนั้นผิดเป็นมิจาธิติและเป็นมิจฉาสมาธิไอคําว่าอุเบกขาชานหรือ. เอ้ยเป็นไอ้จิตที่สงบเรียบเงียบเหมือนจระเข้กบดานนี่มันสว่างมันมันกลวงนะแล้วมันก็สว่างทั้งกลวงทั้งสว่างเนี่ยมันกลวงหัวจรดเท้ากลวงหน้าควงหลังคือตัวเราเนี่ยทั้งตัวกลวงหมดเลยคนที่อยู่ข้างหน้าเราข้างหลังเรามองตัวเรามองผ่านตัวเราทะลุหมดคนที่อยู่ที่หัวเรามองมองทะลุจากหัวเราไปถึงปลายเท้าก็ทะลุกลัวมองมองเห็นกันเนี่ยคนที่ยืนอยู่ปลายเท้ากับหัวบนหัวเราก็มองทะลุตัวเรามอง. ใช่แล้วก็กลวงหน้ากวงหลังมันกลัวไปหมดคือมันใสเป็นแก้วมันแก้วใสเนี่ยแล้วก็สงบถ้าไปนิ่งเฉยเฉยดําปื๊ดไปคิดอะไรอยู่นั้นอะอันนั้นเป็นวิจฉาสมาธินะอันนี้ไม่ใช่สมาธิอันนั้นผิดนะอย่าไปทํานะ. ไปลีกจิตดับไปอย่างงั้นน่ะไม่ถูกบางคนเนี่ยเราเห็นเราชอบพวกท่านน่ะตอนที่เราไอ้ไอ้เค้าเปิดไอ้เนี่ยเปิดให้ทําอธิษฐานจิตทําไปบางคนก็พอเริ่มฟังพอเริ่มฟังไอ้เนี่ยเริ่มฟังเราแสดงธรรมพอเราเริ่มแสดงธรรมจากสมาธินิ่งข้างในจับสมาธินิ่งข้างในนิ่งเงียบ. ไม่คิดอะไรอันนี้ผิดนะเป็นวิฉาสมาธิแล้วไม่เกิดปัญญาไม่เกิดสันติปัญญาไม่3ารถพ้นทุกข์ได้เลยอันนั้นไม่เป็นอะไรเลยไม่เป็นสมถะและไม่เป็นไม่เป็นวิปัสสนาแล้วก็ไม่พ้นทุกข์ไม่พ้นทุกข์เลยเพราะว่าอันนั้นเป็นวิจฉาสมาธิสะกดจิตไว้นิ่งเฉยอย่างเดียวอันนั้นเป็นทุกอย่างเดียวเป็นทุกข์เป็นกิเลสตัณหาและความทุกข์ไปเสพไปเสพในอารมณ์นิ่งอย่างงั้นเนี่ยอันนี้ผิดนะเป็นวิชาสมาธิคือฟังพอฟังปุ๊บจับอารมณ์นิ่งเลยจับความรู้สึกนิ่งเงียบ. ไม่คิดอะไรอันนั้นผิดแล้วสุดท้ายก็คอหักหลับสรรพกํากมือตือไปเออเนี่ยเพราะว่ามันไปจับอารมณ์อยู่มันมีมันมียึดถือเป็นตัวเป็นตนไปจับอารมณ์อยู่มันเป็นมิจ๋าเป็นเอาวิชากิเลสตัณหาอุปทานแล้วมันเป็นมิจฉาสมาธิแล้วไม่ได้อยู่ในทางของอริยะมาร์คจะไปทําหน้าแบบเนี้ยเอออย่าไปทํา. เพราะฉะนั้นถ้าเป็นมันสมาธิมันต้องเรียงมาขนิขาดสมาธิอุปจาระสมาธิและอัปณาสมาธิเพราะสมาธิมันมี3อย่างนี่ไอสมาธินี่เงียบเฉย. แล้วรอข้อหาหลับสกปรกนี่เองอยู่อย่างงั้นแหละไอ้นี่มันไม่มีอยู่ในบริษัทธรรมคําสอนอย่าไปทําอันไหนไม่มีอยู่ในบริษัทธรรมคําสอนอย่าไปทํามันมีแค่3อย่างนี่มันออกข้อสอบต้องทําตีนักธรรมโทนักธรรมเอกเลยมันมีอยู่ในข้อสอบเลยเนี่ยผู้ไปสอบต้องทําตรีโทเอกเนี่ยกรรธิการสมาธิอุปการะอุปจานรัฐสมาธิอัปนาสมาธิแต่มีเราไปดูในคอมเมนต์เค้า. แล้วเค้าว่ามันมีคนเถียงบอกว่าไอ้คณิกาสมาธิในพระไตรปิฎกไม่มีในพระไตรปิฎกมีแค่อุปการะสมาธิอุปนาสมาธิแต่พอเฉลยข้อสอบนักธรรมตรีโทเอกมีคณิตการสมาธิด้วย. ไม่รู้จะเอายังไง. แต่ถ้าในสภาพปฏิบัติมันก็มีคนที่ขาดสมาธิเพราะว่าก่อนที่จะเป็นอุปนาสมาธิคือสติที่เชื่อก็ไม่ขาดหลักก็ไม่เคยถอนหลักกรรมฐานที่เป็นกรรมฐานก็ไม่เคยถอนจิตที่ผูกไว้ที่ปลายเชือกก็ไม่เคยหลุดไอ้อย่างเนี้ยมันก็เป็นสมาธิเรื่อยไปเป็นสมาสมาธิเป็นทางอริยอริยผลเพื่อจะไม่รู้มรรคผลนิพพาน. มันจะต้องเป็นสมาธิที่เกิดจากสติสมาธิที่เกิดจากสติเชือกไม่ขาดไม่ใช่สมาธินี่เงียบเฉยจากอารมณ์นี่เงียบเผยดํามืดตื้นแล้วคอหักหลับตอนปกไปไปจับนิ่งจับบ้างจับโปรจับโล่งจับเบาสบายอันนี้มันเป็นกิเลสนะเป็นนักวิชากิเลสตัณหุทานมันไม่ใช่เป็นสติ. สมาธิต้องไปเกิดจากสตินะสมาธิต้องเกิดจากสติเนี่ยพ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงตาหลวงปู่คําตันธิตะธรรมโบไปหาท่านทีไรก็อ้าวสติขาดสมาธิขาดปัญญาขาดสติหายสมาธิหายปัญญาหายสติมีสมาธิมีปัญญามีสติขาดสมาธิขาดปัญญาขาดสติหายสมาธิหายปัญญาหายสติมีสมาธิมีปัญญามีนั้นสมาธิมันต้องเกิดจากสติเนี่ยสมาธิกับปัญญาต้องเกิดจากสติถ้าไม่มีสติไม่มีตั้งสมาธิไม่มีปัญญา. ไม่ใช่สมาธิไปจับนิ่งเฉยฟังธรรมแล้วก็นิ่งเฉยไปนั่งต่อหน้าพระก็นิ่งนิ่งเฉยแล้วก็นั่งคอหักหลับสปาไอ้อย่างนี้มันไม่มีสติสมาธิและปัญญาพ้นทุกข์มันต้องเกิดจากสติสติมีสมาธิมีปัญญามีธรรมมีไม่ทุกข์สติหายสมาธิหายปัญญาหายทําหายเป็นทุกข์สติขาดสมาธิขาดปัญญาขาดทําขาดเป็นทุกข์สติมีสมาธิมีปัญญามีธรรมมี. ไม่ทุกข์สติเป็นมหาสติเป็นมหาปัญญา. เป็นสติสติเป็นมหาสติเป็นมหาสมาธิเป็นมหาปัญญาเป็นพระเป็นพระนิพพานพ้นจากถูกสติอันเดียวก็ไม่หลายพ่อแม่ครูบาอาจารย์เนี่ยหลวงปู่ทาจารรมสติอันเดียวพ่อแม่ครูบาอาจารย์พระเยโสดทั้งหลายล้วนแต่สติอันเดียวสติอันเดียวเนี่ย. แล้วก็เจ้าหน้ามีภาษาบาลีเราก็จับไม่ได้และเนี่ยสติเนี่ยเป็นทุกอย่างเนี่ยสติเค้าเรียกอะไรนะสติมีคุณอนันต์เนี่ยในภาษาบาลีที่ที่กล่าวเนี่ยอันเนี้ยจะค้นตัวนี้ก็จะเสียเวลา. งั้นต้องสมาธิ. สมาธิปัญญาและธรรมและนิพพานเนี่ยจะพ้นทุกข์ต้องมาจากสตินะสติอันเดียวสติอันเดียวท่านอย่าไปจับอารมณ์นิ่งโปร่งโล่งเบาสบายว่างเปล่านิพพานว่างอะไรอย่าไปทําแบบนั้นเลิกเลิกเลิกเลิกเลิกเนี่ยแล้วก็ตอนเนี้ย. พอมันเป็นอุเบกขาชานเนี่ยลักษณะของอุเบกขาชานไม่ต้องไปจับนิ่งจับเฉยจับโป่งโรคเบาสบายหรือไปจับไปคิดอะไรอย่างงั้นอุเบกขาชานคือมันเกิดจากสติที่เลี้ยงอารมณ์ฌาณมาแล้วก็เป็น. นิ่งเงียบเหมือนจระเข้กบดานแต่ไม่ใช่นิ่งเงียบมืดมันสว่างไสวกลัวไปหมดเลย. มันกลัวไม่หมดเนี่ยมันสว่างไสวไปหมดเลยภายในอะมันว่างไปหมดสว่างไปหมดเลยเบาไปหมดเนี่ยไอ้เนี่ยแล้วก็แต่แม้แต่เป็นอุเบกขาชานหรือว่าเป็นเอกคัตตาจิตมันก็ไม่เที่ยงอีกมันมันเป็นอารมณ์อารมณ์ชาร์ตทั้งหมดจนถึงรูปพระฌาน4และรูปพระฌาน4เนี่ยมันเป็นอารมณ์เป็นอคริสต์จะเรียกว่าอารมณ์ฌานตกอยู่ใต้กฎอนิจจังทุกขังหลวงตามันเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้นะมันเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้มันเกิดในใจเราก็จริงมันเกิดปิ. เกิดที่กายแต่ตั้งแต่สุขเอกคตจิตจนถึงอรูปชานอีก4มันเกิดที่ใจแต่มันเกิดที่กายและเกิดที่ใจเกิดที่กายคือปิติฌานที่2แต่เกิดที่ใจอะมันเกิดที่ใจมันมีตั้งแต่ไอ้อารมณ์สุขเนี่ยสุขและก็เอกคตาจิตฉากที่3ชาติที่4อันเนี้ยมันจะเกิดที่ใจแล้วก็ดับมันก็ดับไปที่ใจแล้วมันจะเลื่อนไปเรื่อยเพราะปีติดับไปจะเกิดสุขที่ใจพอสุขดับไป. เอกคัตจิตหรืออุเบกขาที่ใจแล้วก็. พิจารณาละเอียดเข้าไปอะพอถึงพอถึงอุเบกขาแล้วเนี่ยให้ละเอียดเข้าไปเรื่อยจนถึงว่างเปล่าไปหมดเหมือนดั่งอวกาศไม่ไม่มีอะไรเลยเป็นอวกาศเวิร์คว้างไปหมดโลกนี้หายไปทั้งโลกทุกอย่างในโลกนี้หายไปหมด. เหลือแต่ร่างกายเรากับจิตเนี่ยอยู่ในอวกาศเนี่ยหายไปหมดเลยเหลือแต่กายกับจิตในอยู่ในอากาศโลกมันหายไปหมดเลยขึ้นต้นด้วยอาการสาหัสนะคืออนุประชาที่หนึ่ง. ต่อจากอุเบกขาชานขึ้นรูปอาจารย์ที่หนึ่งตัวเนี้ย. พอร่างกายจิตใจเรามันอยู่ในอากาศรู้สึกมันมันไปขวางความว่างก็พิจารณาร่างกายเราจนกระทั่งร่างกายไม่ไม่เหลือตัวเหลือตัวหายไปก็เหลือแต่จิตอย่างเดียวหรือวิญญาณอย่างเดียวในอวกาศจึงเรียกว่าวิญญาณนันจายนเป็นฌานที่2ของลูกประฌาน. เพราะวิยานันดายนชั้นที่2ของลูกประธานมันรู้สึกว่าไอ้วิญญาณเนี่ยมันจะ. Người ta lúc đó đi trúng đích chung cái chung, cái chung, cái cái cái, tức là tầm. กิ๊กกุ๊กกิ๊กอยู่ในอวกาศเพ่งจนกระทั่ง. ไอ้ความคิดตั้งแต่ตอนปรุงแต่งหายไปเหลือแต่อวกาศที่เป็นความว่างอย่างเดียวไม่มีอะไรเหลือเลยโรคก็หายเป็นโรคดวงดาวดวงจันทร์ดวงอาทิตย์พระจันทร์ที่สว่างไสวหายไปหมดแล้วก็ตัวร่างกายจิตใจเราก็หายไปด้วยเหลือแต่ความว่างอวกาศเรียกว่าอากิจรรยายัตตนะแล้วเค้าก็อธิษฐานจิต. อธิษฐานจิตอยู่ในสภาวะนั้นน่ะ. 5วัน3วัน5วัน7วันเรียกว่าเนวะสัญญานาสัญญาจะนะตอนเนี้ยมีขันธ์5ก็เอามาใช้ไม่ได้เพราะ. ไอ้จิตเดิมแท้เนี่ยมันขาดขาดจาก. ขาดจากขัน5ด้วยแรงอธิษฐานให้ชานในฌานที่เป็นอนุประชานเนี่ยที่เป็นอากีจาดาจาฐานะอธิษฐานจิตในฌานมันก็เลย. เชื่อไม่ได้แต่ไม่ได้ว่าที่เค้าทํากันเข้าใจผิดคือถอดจิตไปเที่ยวนรกสวรรค์อะไรอย่างงั้นนะไม่ใช่ออกจากร่างไปมันก็อยู่ในร่างนี้แหละอยู่ในร่างกายจิตใจเรานี่แหนะแต่มันเนี่ยไอ้จิตเดิมเนี่ยกับขัน5เนี่ยมันไม่ยอมทํางานร่วมกันเพราะงั้นมีเวทนาสัญญาเวทนาก็ไม่มีมันไม่เจ็บไม่ปวดแล้วเพราะว่ามันขาดการเชื่อมต่อแล้วก็สัญญา. สังขารเนี่ยที่มันจําได้มั้ยลูกความคิดปรุงแต่งเนี่ยมันเอามาใช้ไม่ได้มันขาดไปเลยมันขาดไปท่านที่กล่าวท่านจึงเรียกชื่อว่าเนวสัญญานาสัญญาจะนะคือมีสัญญาแต่ก็เอามาใช้ไม่ได้มีสัญญาสาขาเอามาใช้ไม่ได้ทั้งหมด. แล้วเนี่ยถ้านั่งอยู่เนี่ยแล้วใครจะอุ้มเอาไปนึกว่าตายแล้วเพราะว่าไม่หายใจด้วยไม่หายใจด้วยนะแต่ธาตุมันกินธาตุกันเองในธรรมชาติมันก็ไม่ตายแต่คนนึกว่าตายแล้วเพราะไม่หายใจจะเอาไปเผาไปอะไรเนี่ยจะไปตะโกนเรียกก็ไม่ได้นะเพราะว่าออกไม่ได้ถ้ายังไม่ถึงเวลาที่อธิษฐานไว้ออกไม่ได้ออกไม่ได้เว้ยอย่าไปยังไม่ตายยังไม่ตายอย่าไปเผาก็ออกก็ไม่สามารถสั่งได้เพราะว่ามันขาดการเชื่อมต่อกับการ5แล้ว. ไม่ใช่ว่าหมายถึงผู้ที่ไปเที่ยวอยู่ในความคิดไปเที่ยวนรกสวรรค์อะไรนั่นไม่ใช่นะอันนั้นผิดอันนั้นผิดอันนั้นทรงจิตออกนอกอันนี้คือมันอยู่ในร่างกายน่ะแต่มันสั่งไม่ได้มันรู้หมดแหละมันอยู่ในร่างกายนี้แน่มันมองอะไรเห็นหมดอะมองเห็นข้างนอกเหมือนเห็นด้วยตาเนื้อเนี่ยแหละมันเห็นหมดใครอยู่ในบริเวณนั้นมันเห็นหมดรู้หมดแหละแต่มาเนี่ยสั่งเข้าไปได้บอกว่าอย่าเอาไปเผาอย่าไปเผามันเห็นหมดรู้หมดเหมือนมันไม่ได้มันมันมันเห็นเหมือนกับลืมตานี่แหละ. แต่มันน่ะสั่งไม่ได้สั่งสั่งเขาก็ไม่ได้พูดกับเค้าก็ไม่ได้พูดเอาให้คันหน้าพูดเค้าว่าอย่าอย่าอย่าไปเอาไปเผาอะก็ไม่ได้. จะบอกให้ตัวเองอะรีบรู้สึกตัวรีบรู้สึกตัวเดี๋ยวเค้าจะเผาก็พูดสั่งตัวเองก็ไม่ได้จนกว่าจะ. จนกว่าจะแน่จนกว่าจะหมดเวลาที่อธิษฐานไว้ฮะ3วัน5วัน7วันนั่นแหละไม่กินด้วยไม่ขับถ่ายด้วยเนี่ย. ตอนนี้. เวลาใครจะเข้าตรงเนี้ยผมก็ล็อคประตูแล้วก็ติดป้ายว่าจะเข้าสัญญาเวทียึดสัญญาไม่ใช่สัญญาเวทีเยอะคือไอ้newsานะสัญญาจะนะอย่าไปเผานะเออคือมันไม่ตายเอาผิดกุญแจล็อคกุญแจเลยล็อคข้างนอกข้างในไม่ให้ใครเปิดประตูเอาไปเผาเนี่ยแล้วไปแอบไปแอบทําอยู่ในป่านี่. แล้วไอ้เนี่ยนี่ว่าสัญญานะสัญญานะแต่จะเห็นว่ารูปชาญเสียรูปประชัน4เรียกประชัน8. ก็ไม่เที่ยงตกอยู่ใต้นี่จางทุกขานหน้าตาต้องถอนคืนมา. ทดถอนคืนมาฉันตั้งแต่เข้าตั้งแต่ฉันจนถึง8ฌานพุทธเจ้าก่อนที่จะทะลุพุทธเจ้าได้ไปศึกษาแล้วทําได้ใช้เป็นมาแล้ว. พุทธศาสนิกชนจึงรู้ว่าอันเนี่ยมันนอกพุทธะเพราะว่าความตรัสรู้พุทธะเกิดขึ้นทีหลังการทําเช่นนี้นานเท่าไหร่ก็ไม่สามารถบรรลุปั๊บผลที่ผ่านได้. พอโอไปเรียนกับอาณานาบทจนได้ถึงฌานที่เจ็ดและต่อจากอุทกดาบสได้ถึงฌานที่8. ก็ไม่สามารถบรรลุมอกผลนิพพานได้จึงออกไปประพฤติปฏิบัติด้วยตนเองแล้วก็สุดท้ายตรัสรู้พุทธเจ้าดังนั้นสมาธิละเอียดปานใดก็ตามเนี่ยก็จนถึงฌานที่8ก็ไม่สามารถหลุมเพราะผลนิพนธ์ได้เป็นแค่สมถะกรรมฐาน. จะต้องก้าวขึ้นสู่วิปัสสนากรรมฐานคือวิปัสสนาให้รู้แจ้งในร่างกายจิตใจของเราเห็นเป็นนิจําทุกครั้งอนัตตาไม่อาจยึดมั่นถือมั่นได้ต้องเคลื่อนไปสู่ความแก่ความเจ็บความตายน่าปล่อยผูกความสลายกลับคืนสู่ธาตุดินน้ําลมไฟตามเดิมไม่เหลือตัวเหลือตนไม่มีตัวตนของเราแม้แต่น้อยหนึ่งนิดนึงปรมาณูนึงที่จะยึดมั่นถือมั่นได้เกิดก็เพื่อตายมีก็เพื่อจากพบกันก็เพื่อพลัดพรากไม่มีอะไรเป็นตัวเราเป็นของของเราที่แท้จริง. ชีวิตจําต้องละทิ้งทุกสิ่งไปแม้แต่ร่างกายจิตใจของเราก็ต้องละทิ้งไป. ไม่มีผู้ใดอาจ. ต้านทานได้เลย. ก็จะทําความจริงนี่. พุทธ. ได้สร้างทางไว้ให้แล้วเหมือนทางจีพีเอสที่แม่นยําที่สุดจะปฏิบัติธรรม. ให้ลุกพ้นจากทุกข์ก็ต้องเดินตามทางที่พระพุทธเจ้าทําทางไว้ให้เหมือนจีพีเอสที่แม่นยําที่สุดอย่าคลาดเคลื่อนอย่าคิดเองเออเองทําเอง. เพราะเราเกิดมาด้วยอวิชามันเป็นความโง่มีความโง่ติดมาประจําจิตเราคิดเองเออเองทําเองไม่ได้หรอกต้องอาศัยพระสธรรมคําสอนของพระพุทธเจ้าพระธรรมอริยสงฆ์พ่อแม่อาจารย์ที่ท่านประพฤติตามพระพุทธเจ้าและที่พระพุทตามพระสัสธรรมที่พระเจ้านํามาสั่งสอนจนตรัสรู้ตาม. ตรัสรูปแบบเดียวกัน. แล้วก็. นํามาสั่งสอนพวกเราเราก็ปฏิบัติตามท่านแล้วตรัสรู้ตามเมื่อเราตรัสรู้ตามที่พ่อแม่ครูอาจารย์ที่เป็นพระอิศวรที่ท่านรู้จริงเห็นจริงเป็นจริงเราตรัสรู้ตามแล้วก็ไปตรัสรู้พุทธเจ้าตรัสรู้แบบเดียวกับพระพุทธเจ้าเรียกว่าพุทธะเป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบานเดียวกันเหมือนกันหมดไม่ได้แตกต่างกันเพียงแต่ว่าบารมีที่สร้างมาต่างกันเท่านั้น. เพราะฉะนั้นเนี่ยอย่าปฏิบัตินอกทางนอกตําราอย่าคิดเองเออเองทําเอง. อย่าปฏิบัติด้วยความยึดมั่นถือบ้านทันใด. ถ้ามีผู้เสวยมีตัวเราไปเสวยไปยึดบ้านหรือบ้าน. มีจริงที่คาดหมายที่หวังแล้วจะไปยึดถือได้หรือยึดถือได้ในปัจจุบันหรือจะคาดหมายจะไปยึดถือไปได้ไปเป็นอะไรในอนาคตแม้แต่จะไปยึดนิพพานไปได้นิพพานเป็นพระอาหลานในอนาคตอันนั้นไม่ใช่ทําแท้อันนั้นเป็นธรรมปลอม. ทําแท้ไม่มีสิ่งที่ยึดมั่นถือบ้านได้และไม่มีตัวตนของผู้ยึดมั่นถือบ้านนั่นแหละคือทําปลอมสํานักใดพ่อแม่ครูบาอาจารย์ใดที่สอนและให้ยึดมีสิ่งที่ยึดมั่นในบ้านมิทําให้ยึดมั่นในบ้านมีนิพพานให้ยึดมั่นถือบ้านได้นิพพานว่างนิพพานว่างโล่งโปรดเบาสบายให้ยึดได้มีผู้ยึดมั่นถือบ้านอันนั้นคือทําปลอมท่านอย่าไปเชื่ออย่าไปปฏิบัติตาม. แม้แต่สมาธินิ่งเฉยนิ่งเฉยให้ยึดมั่นถือบ้านได้อันนั้นก็คือสมาธิปลอมท่านอย่าไปทําอย่าไปปฏิบัติตามสํานักในพ่อแม่ครูบาอาจารย์ใด. สอนให้สิ้นยึดมั่นถือบ้านไม่มีสิ่งที่สิ่งใดเลยที่ยึดมั่นถือบ้านได้และไม่มีตัวตนของผู้ยึดบ้านถือบ้านที่คงที่. ไม่มีตัวตนของผู้ที่คงที่ที่จะไปยึดบ้านถึงบ้านอะไรได้ไม่มีตัวเราไม่มีตัวตนของเราที่คงที่ที่จะไปยึดมั่นถือบ้านสิ่งใดมาเป็นของเราได้เป็นอันขาดสัพเพสังลาอนิจจาสัพเพสังฆาทุกขาสเพธมานัตตาสัพเพธรรมาสน์นาลงอภินิเวสายยะทําทั้งมวลทั้งที่เป็นสาขาเกิดดับและวิสาขารที่ไม่เกิดไม่ดับไม่เกิดไม่ตายที่เป็นอมตะไม่มีตัวตนของเราแม้แต่น้อยหนึ่งนิดนึงปรมานูณหนึ่งไม่มีเลย. ญาติลงยึดมั่นถือบ้านเป็นตัวเราเป็นของของ. เอวังก็มีด้วยประกาศรัชนี. --- 以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文