请允许我向各位致以诚挚的问候，接下来我们将详细探讨关于修行的细节。我想刚才大家已经听得差不多了，几乎涵盖了所有的内容，包括什么是“什么”，哪个是“有为法”，哪个是“无为法”，哪个是“我们自己”。“我们自己”存在于“有为法”的哪个部分？以及如何放下“有为法”才能进入“无为法”。 这是否可能？或者根本不可能？一位尼师可能已经详细解释了这一点，非常完整。一位长老也对此事解释了很多，我们应该已经几乎能记住他的话了。但这才是所有修行的核心关键。它不在于记忆，不在于思考，也不在于行为。 为什么我们必须使用这些词语？正如那位尼师所说，我们的智慧，或者那位长老昨晚解释的，我们的智慧开始于邪见，开始于执着于自我，也就是从最初的“有身见”开始，从最初的诞生，宇宙中的第一个灵魂开始，这就是邪见的智慧的起点。 任何时候我们依赖自己的智慧，都意味着我们一直依赖着邪见的智慧。这些东西出现在哪里？它们出现在我们所有的生命经历中，无数次轮回。为什么直到今天它们还没有消失？因为它们的根源仍然相同，我们仍然执着于有身见，执着于“这是我自己”。当我们来修行时，即使我们遇到了佛陀，遇到了佛法，遇到了僧侣，或者遇到了能够指导我们的师父，所有这些都仍然只是外在的教导。而内在的，属于我们自己的，是我们自己的智慧。 有时候，“我们自己的智慧”这个词，如果我们只是听听表面，可能觉得很好。但如果我们深入观察，我们自己的智慧本质上是由邪见组成的，从最初的“有身见”开始。因此，从我们自身产生的智慧，总是潜藏着“有身见”或邪见，从最初到现在都是如此。但这并不意味着它将永远保持不变，而是它的根源仍然相同，因此结果也仍然相同。 尽管每一个念头生起又灭去，但“有身见”或这些错误的见解的原因并没有改变，它仍然是当前的原因。因此，基于这样的当前原因，未来产生的结果也必然是这样的，从第一天到现在都是如此。但这仅仅是因为它不是永久不变的，而是因为其根本原因没有改变。这就是为什么佛陀会告诉阿说示尊者，因为一切法都源于因缘。因此，现在发生的一切都源于其原因。所以当我们的原因是邪见，即从第一个念头开始就执着于有身见，直到今天仍然执着于第一个念头是“我们自己”或“属于我们自己的”，这就是有身见，这就是我们修行后，即便明天有所成就，在其内心深处仍然潜藏着有身见，潜藏着这种邪见。 因此，越是修行，越是接近，越是接近，我们越是忘记，那些智慧是来自我们自身，因此它总是会潜藏着这些东西。各种原因也必然是相同的。因此，我们必须唯一地依靠信心。我们已经听了一位长老的讲解，昨天也听过了，为什么我们必须依赖信心作为主要依靠？ 信心意味着什么？为什么在五力中，必须以信心开头，然后是精进、正念、禅定、智慧？因为信心，如果我们只是肤浅地理解，可能只是相信师父，相信佛像，相信经典中的佛法等等。这些确实是信心，也是正确的，但这还不是能让我们脱离痛苦的信心，能让我们脱离痛苦的信心是相信佛陀的智慧，而不是相信我们自己的智慧。 相信佛陀的智慧，意味着相信他证悟了什么。为什么他要像几乎所有佛陀一样，经历这样的积累波罗蜜的过程？正如 一位长老 解释的，佛陀诞生在这个世界上，就像海里的沙粒一样多。之所以用大海来比喻，是因为数量无法计数，或者数不胜数。每一位佛陀都知道同一件事，并且即使积累了最高的波罗蜜，十六阿僧祇百千大劫，他们也是为了证悟同一件事。这种智慧会指出，从第一位佛陀到现在的，以及未来的佛陀，所有佛陀的智慧都是相同的。 也就是说，他们证悟了不生不死的法。也就是说，未曾显现的事物，未曾经历过诞生、衰老、疾病、死亡的事物。佛使比丘解释说，佛教的本质或核心是“没有人出生，没有人变老，没有人生病，没有人死亡”。这并不是说我们自己不会出生、衰老、生病、死亡，而是说在自然法则中，没有人出生，没有人变老，没有人病痛，没有人死亡。他说，这就是佛教的核心。 也就是说，当我们理解佛教的真正本质或核心时，它在于不生不死的法，即永恒的法。被称为不死界，因此也被称为不死法。不死界指的是未曾显现的法。当任何事物未曾显现时，它就不会消失，不会灭亡。但任何显现的事物，都必然会消散。任何未曾显现的事物，都不会消灭。假设它是不死界，是不死法。这就是佛陀的智慧。很多人会问，应该如何生起信心？一直都会有这样的问题。应该以什么方式生起信心？如何才能成为这样？我们如何认识这种信心？这种信心会产生什么结果？但有时候，在这些问题背后，潜藏着有身见和邪见，认为“我们自己”会悬挂在信心之上。 但真正的信心，并不是指“我们”去相信，而是指信心本身就是信心，没有“我们”隐藏在其中。但是，所有的修行者，当我们知道信心能够连接法界，或者这些不死之界，通过各种假设，当我们立刻知道这样的秘密时，所有的修行者，甚至包括我自己，都会准备好把“我们自己”连接到那些信心之上。这是一种邪见，或者是有身见，从我们意识到这些事物存在的那一刻就开始了。甚至包括“没有事物显现”这个概念，所有的灵魂，一旦知道存在这样的事物，出于其自身作为有身见的本性，或者出于我们错误的见解，我们自然会寻求将这些事物变成“我们自己的”，这是一种自动的过程。 这些并非奇怪的事情。这就是所谓的无明，是无知或误解，它使我们成为这样，使我们做出这样的事情。当我们了解了原因和结果，了解了什么是生灭的本质，什么是没有生灭的本质，以及佛陀证悟了什么，以至于需要花费如此漫长的时间时，这回到了我们自己的修行上。它不依赖于对这些事物的知识，而是每个人都依赖于自己的信念和见解，将自己的生活经历带入修行中。这导致每个人都开始出现不同寻常的问题，根据每个人的烦恼和习气而有所不同。有些人想得太多，会陷入沉迷；有些人安于舒适，会更加沉溺其中；有些人怜悯，会更加怜悯；有些人平静，会平静到深入，以至于超越平静，变成了更加沉溺的状态，因为错误的理解。 直到我们理解了，在我们的内心，必须不断地有思考、思索、判断和构想，就像一位尼师解释的那样。没有人喜欢想得太多，也不喜欢痛苦的感受，不喜欢不好的状态。我们知道这些是我们心理上的恐惧。我们认为，如果构想很多，想得很多，那是不好的，对修行有害，会让我们无法平静。当我们听到“平静内心”或“平静”这个词时，我们会责怪这些想法，认为它们使我们的内心无法平静祥和。然后我们会产生各种各样的过程，试图消灭所有的想法。有些人甚至相信，他们已经没有想法了，或者已经耗尽了所有的想法，或者已经停止思考了。这是一种巨大的误解，与佛陀所说的正见并不相符。原因是什么？正如我们昨天解释过的，人的思考就像五蕴的运作过程，就像电脑的 CPU，它运行一切，产生智慧，产生各种各样的过程，就像电脑中处理各种程序，它可以创造各种各样的操作，无论是 Excel 表格、Minitab，甚至是绘制图纸，用于建造各种建筑物，直到制造出高性能的汽车，所有这些都依赖于电脑的 CPU 来进行设计。但是，当我们错误地理解，想要消除所有的构想，消除所有的想法时，就像你要擦除所有的 CPU 一样。也就是说，你将无法创造任何东西。这并不是佛陀想要的。修行不是破坏和消除，不是一场将一切消灭的战争，而是学习真相的过程，了解事物的真实本质是什么。 也就是说，当我们理解佛陀的教法不是一场战争时，我们不会用世俗的观念与解脱的观念作斗争，也不会用解脱去对抗世俗的观念。因此，当我们理解这一点时，我们不会期望世俗的人或生活在世俗世界的人必须和我们一样，或者我们将我们自己与那些生活在世俗世界而不修行的人进行比较。我们不会那样想。因为世俗是世俗，生活在世俗世界的人是世俗，我们自己也是世俗。解脱不是我们自己就是解脱，而是解脱是它自己的状态。当我们理解这一点时，我们不会区分“我们是修行人”和“他们不是修行人，所以他们一定是坏人，而我们是好人”。那是一种区分，那是我们没有意识到的自我。 当出现这样的问题时，误解的修行人开始无法融入世俗世界，无法与周围的人相处，无法面对混乱。社会越是混乱，我们越是觉得这些东西使我们无法平静内心，这些东西让我们心烦意乱。内心的平静无法产生，因此佛法也不会显现。这导致了逃避，逃避社会，逃避生活，逃避家庭，逃避环境和社会。实际上，那是一种逃避。佛陀教导说，不要用世俗的观念与解脱作斗争。一位长老也明确指出，不要与这些事物作斗争。因为那是世俗的世界，你应该让它成为世俗的世界。包括我们自己，我们也是诞生在这个世俗世界上的世俗存在。他们也是世俗的。但是，解脱与他们无关，与我们无关。它是一种不生不老不病不死的自然状态。我们不是解脱的主人，我们也不是世俗的主人。我们并没有存在于世俗之中，我们也没有存在于解脱之中。当我们理解我们自己是修行者时，我们就会开始想要成为修行者的主人和所有者。当我们不断地修行时，我们会认为我们是须陀洹果、斯陀含果、阿那含果，甚至是阿罗汉果，直到涅槃。如果我们仔细观察，这些都被我们自己所占据。这些都是有身见，都是我们自己的自我。 佛陀说，我们自己并不存在于“有”中，我们自己也不存在于“无”中。也就是说，我们自己既不存在于有，也不存在于无。因此，才说“我们自己”是不存在的。但这并不意味着“有”不存在。“有”确实存在。就像一些师父所说的，世俗之人的“空”是没有东西，但佛陀的“空”是有所有东西，但没有任何人执着任何东西。这就是佛陀的“空”。当我们能够区分这些概念的含义时，我们不会被欺骗，我们不会相信他们所说的，我们不会相信他们所教导的。但是，我们将相信佛陀证悟的因果法则。否则，就不会在阿育王柱上刻下“诸法因缘生”。我记不清了，但如果用总结，就是“一切法都源于因缘”。也就是说，如果我们把握住这些核心要点，即一切法都源于因缘，就不会存在一切法都源于空无，一切法都源于停止思考，一切法都源于消除这些东西的情况。那是一场战争，是破坏。破坏那些事物意味着我们正在破坏世俗的一切，这是不可能的。世俗必然与解脱共存。即使我们称之为解脱的，即没有任何事物显现的，也仍然需要世俗作为其属性。但显现是从世俗中产生的。没有可能只剩下解脱，一片空无，什么都不显现。那是不可能的。但它也不会永远显现，并永远保持那样。显现然后消失是可能的。如果我们理解这一点，那么他们所修行的“空”就不会符合佛陀证悟的因果法则。因为世俗必然与解脱共存，一直如此。但区别在于，我们的世俗是从世俗中产生的，因此导致了生、老、病、死的轮回，以及痛苦、悲伤和失望。为什么？因为从世俗中产生的世俗，即所有世俗，或所有显现的事物，都必然进入变化的规律，也就是“有为法”。有为法意味着变化。变化意味着，任何事物显现，就意味着它诞生；任何事物显现，就必然会变化；任何事物显现，就必然会消失。这些都在《转法轮经》中明确指出：“凡所有集法，皆悉归灭尽”。也就是说，任何事物显现，都必然会消失。这是属于有为法的方面。 至于没有显现的法，或者我们称之为解脱，或者其他任何东西，比如法界、不死界等等，它仍然是永远没有显现的事物，从过去、现在到未来，仍然没有显现。但它不是没有。因此，当我们知道这一点时，世俗是有，解脱是没有。但是，没有并不被称为没有。在一些佛经中，佛陀会说那个事物存在，但不是这个，不是那个。不是色、受、想、行、识，不是地、水、风、火，不是空无边处。但佛陀并没有说那个事物是空无，而是说这个不是，那个不是。佛陀没有明确地称那个事物是什么，因为没有任何事物曾经从中显现。这并不是说佛陀的“一切智智”不知道那个事物，而是因为那个法本身没有显现过任何事物。因此，当我们理解这一点时，我们自己存在于世俗的一方，能知者也存在于世俗的一方。世俗的一方存在于有为法中。有为法的本质是，事物显现后必然会消失。所有世俗的事物必然会消失。无论那个世俗的事物是修行者也好，非修行者也好，或者坏人也好，一切都必须根据世俗的状况生灭。 当我们理解这一点时，我们不会用世俗的事物与任何人作斗争，不会争论什么是对什么是错，不会强迫每个人都必须像我们一样。那是以世俗的方式进行修行，这种修行会增加我们的自我。我们会将其他人和周围的人视为坏人、无用的人，或者视为一个混乱的社会。我们会试图改变社会中的那些事物。但实际上，五根手指不可能一样长。你无法改变周围的环境，你无法改变你周围的信息和要素。因为那个人、那个灵魂或你必须出生的环境的根本因果关系，来自于业力。因此他们说，生于业力，也必死于业力之中。当我们理解业力法则，即我们周围的一切都源于业力时，但所有的业力都是世俗的。显现然后消失的世俗。因此，你自己也是世俗，期望和希望他人成为什么样，甚至包括对自己期望和希望证得须陀洹果、斯陀含果、阿那含果，这些都没有意义。因为你正在世俗的一方进行世俗的修行。你不可能跨越到解脱的一方。即使你的修行是正确的，你也不可能跨越到解脱的一方。关键在于，即使你的理解是正确的，你自己也无法跨越到解脱的一方。因为我们自己的本质，或者能知者，或者最细微的有为法，都存在于世俗的一方。所有世俗的事物，根据其特性，都必须生灭然后消失。而解脱与世俗无关。解脱没有任何因素可以使其显现为开悟，也没有任何因素可以使其消失而陷入无知。它不依赖于这些因素。一位尊者写道，涅槃超越因果。没有任何理由可以使其产生，也没有任何理由可以使其灭亡。但是，为什么这些解脱可以显现为世俗呢？因为它们与世俗相互关联。但那些世俗仍然不是解脱。因此，他们称之为从解脱中产生的世俗。但即使是从解脱中产生的世俗，也不是解脱的本质本身。当我们理解这一点时，我们不会用我们能知能觉能思能判能造作的世俗，去做任何跨越到另一方的事情。我们也不会对另一方已经存在的东西做任何事情，而它们在永恒的时间里互不相关。让它显现出来。我们将知道我们自己不是世俗的主人，我们也不是解脱的主人。因此，总结来说，我们自己从未真正存在过，就是因为这个原因。但是，当我们理解“我们自己从未真正存在过”时，每个人都会认为“我们”已经存在，然后试图消灭“我们自己”。我们将使用各种各样的方法，无论是任何形式的修行，为了放下“我们自己”，为了彻底摧毁“我们自己”。因为我们理解，一旦没有了“我们自己”，那就是涅槃。这导致我们认为，也许是想法创造了“我们自己”，而“我们自己”是从想法中产生的。 当我们理解“我们自己”是从想法中产生的时候，很多人就会修行去阻止想法，或者消除这些想法。也就是说，要消除“我们自己”。那是一种错误的行为。它之所以错误，不是因为“我们”是对的，而是因为世俗的本质是，任何事物产生，就必然会消失。你不应该加速或减缓事物的生灭过程，或者使其永久地消失。它不在你的控制范围之内。否则，就不会写着为什么一切都是无我。因为无我不是指没有东西，不是空虚。而是它超出了我们自己的控制。因此，被称为无我。无我意味着它处于业力因素的控制之下，这些因素会导致它发生。因此，被称为无我。无我意味着它不受我们控制，但它受制于因果法则。或者像他们写的缘起法，也就是说，这些反应不受我们控制，而是受这些因素的控制。这些因素是无明、贪爱、执取。它们也都是无我的。但如果我们误解无我是指空无，空白，那不是无我。至于“有我”，它意味着执着于“我们自己”是坚实的、永恒的、不会改变的。那是“有我”。“有我”意味着执着。执着这两个字就已经说明了。执着意味着不愿放手。就像我们的手，手的自然功能是抓住和放开。当我说“执着”时，就像我们一直抓住某样东西，不愿松开，这是一种不自然的运作方式。因为我们的手被创造出来是为了抓住和放开。这就是变化。但是，正是因为错误的理解，我们执着于这些事物，认为它们是“有我”，认为它们不会改变。因为这种“不改变”被执着在我们的内心深处，当任何事情发生时，按照所有事物的自然规律，它们必然会发生变化，但在我们的内心深处，我们不想让它们改变，或者希望它们保持不变，这必然会导致痛苦。痛苦意味着你抗拒变化。是什么导致了痛苦？是变化必然带来的痛苦。因为变化最终必然导致消亡。没有人愿意接受我们身体和心理上的变化，这导致了这些痛苦。直到周围的人和环境也必然会随之改变，我们也无法接受。 直到今天，2500 年过去了，我们也必须承认，即使是佛教，或者佛陀证悟的智慧，即使它是永恒的，是不生不死的法，但由于某些世俗的因素，根据事物的变化规律，佛教也必然开始长出杂草，道路也会开始变得模糊，随着时间的推移而逐渐消失。当我们理解这一点时，即使佛教已经过去了 2500 年，我们周围的情况也必然会随之改变。出生在这个时代的人们也必然会随之改变。因此，有些人认为这些事情是不好的，这些情况是不好的。我们去等待弥勒佛的时代，因为我们认为那个时代只有好人，只有修行人。那只会让我们离现实越来越远。那是因为我们不愿接受正在发生的变化。即使是佛教，这个被人们称为佛教的事物，也必须随着时间的推移而改变，根据其因素。即使是佛陀用了四阿僧祇百千大劫积累的伟大成就，直到今天只过去了 2500 年，它也已经开始改变了。佛陀从未执着于这些事物会消亡或消失。佛陀没有必要执着于它即将消亡，或者已经消失了。然后说我在等待弥勒佛的时代再次到来，这些事物再次显现。即使是弥勒佛的时代，也说有 8 万年。但当 8 万年结束时，或者到最后，它仍然会这样改变。这就是世俗之法的本质，即它自然的改变。这就是所谓“假设”或“有为法”。至于不改变的法，它仍然必须显现为它的不改变，取决于各种因素，什么因素会导致那些事物显现出来。但是，无论什么东西显现出来，所有显现的东西最终都会消失在它的不显现之中。这就是佛陀证悟的原则和教义。当我们理解这一点时，我们不会将佛陀的智慧与“空”混淆，我们不会将佛陀的智慧视为虚无。我们不会试图让自己成为虚无，不会试图消灭能知者，不会试图消灭这样的“有为法”。我们不会去创造一个像弥勒佛时代那样美丽的世俗世界。那是不可能的。那是在抵制整个轮回中必须发生的因缘变化。这就是自然的真相。当我们理解了这些总体情况后，在我们的内心深处，我们就会知道在我们的内心深处也只有变化。最细微的“有为法”就是能知者。能知者，存在于心门的能知者，是最细微的“有为法”。但是，如果能知者被定义为“有为法”，无论它多么细微，我们都无法放下它。但我们最幸运的是，能知者，作为最细微的有为法，细微到像原子一样，但是佛陀仍然用他的智慧证明它仍然是“有为法”。也就是说，当我们能够抓住这一点，即使最细微的能知者潜藏在任何事物之中，但它的自然本质仍然是有为法，我们就可以感到安心了。“有为法”意味着变化。“有为法”总有一天会消失。因此，当你理解这一点时，你就不会去考虑消灭能知者，或者超越能知者。你必须超越自己，或者你自己必须摧毁它。因为那样的行为是用能知者去摧毁能知者，用能知者去超越能知者。这就像一条蛇吞噬自己的尾巴，以至于你不知道该如何放手。为什么你仍然沉迷于这些事物？这些问题会随着我们看到能知者的自然本质而消失，即它是“有为法”，它是“有为的造作”。因此，任何被造作出来的东西，任何可以显现的东西，都会自行消失。更不用说最细微的能知者了，宇宙中的“有为法”，就像一位长老举例说明的，从第一次宇宙大爆炸开始，那也被称为“有为法”了。即使它是能量，包含了电子之前的，比夸克更小的，甚至比夸克更细微的，也被称为“有为法”了。也就是说，即使它没有被认为是固体的形态，甚至它只是最细微的能量，需要将正极和负极聚集在一起，才能形成原子，那也被称为“有为法”了。因此，这些事物仍然处于生灭规律之下。又何必去考虑存在于我们体内的能知造作，会不会是最细微的“有为法”呢？因此，这些事物仍然可以生灭，也就是说，它们被认为是“有为法”，这些事物仍然可以生灭。 根据对这些的理解，乔陈如，以我的理解，他可能指出了作为“有我”的能知者的存在，以及执着于这些事物，认为任何事物显现是自然规律，那事物消失也是自然规律。佛陀并没有说“我们自己”的显现是自然规律，然后“我们自己”的消失是自然规律。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- กราบโอกาสทุกท่านแล้วก็ในรายละเอียกับเกี่ยวกับ。 ในทางเดินแล้วก็รายละเอียดของการปฏิบัติก่อนทุกคนก็น่าจะฟังไปเมื่อกี้ก็แทบจะครบถ้วนจนแทบจะทั้งหมดแล้วว่าอะไรเป็นอะไรตัวไหนเป็นสังขารอันไหนเป็นวิสังขารอันไหนคือตัวเราตัวเราอยู่ในส่วนไหนของสังขารแล้วเวลาปล่อยวางสังขารเพื่อที่จะไปเป็นวิสังขารพรุ่งนี้。 มันเป็นไปได้หรือเป็นไปไม่ได้หรือมันไม่มีทางเป็นไปได้。 แม่ชปุก็คงอธิบาย。 ในรายละเอียดตรงนี้ก็ครบถ้วนแล้วก็หลวงตาเองก็อธิบาย。 ที่เกี่ยวกับเรื่องนี้มาจน。 จนน่าจะแทบในเมมโมรี่เราก็น่าจะแทบจะจำเป็นคำพูดได้แต่นี้คือหลักใหญ่ใจความของการปฏิบัติธรรมอะไรทั้งหมดเนี่ยมันไม่ได้อยู่ที่ความจำมันไม่ได้อยู่ที่ความคิดมันไม่ได้อยู่ที่การกระทำ。 ทำไมเราต้องใช้คำคำนี้ออกมาเพราะว่าอย่างที่แม่ชีฟกบอกแล้วในปัญญาของเราเองเนี่ยหรือว่าที่หลวงตาอธิบายเมื่อคืนที่บอกว่าปัญญาของเราเองเนี่ยมันเริ่มมาจากมิจธที่มันเริ่มมาจากการยึดถือความเป็นตัวของตัวเองเนี่ยมาเป็นสักยะที่ที่เริ่มตั้งแต่แรกตั้งแต่แรกห。 มายถึงแรกเกิดเป็นจิตวิญญาณดวงแรกในจักรวาลก็คือ。 อันนี้คือจุดเริ่มต้นที่วามันเป็นปัญญาที่เป็นมิจธ。 มันคือเมื่อไหร่ก็ตามที่เราพึ่งพาปัญญาของเราเองมันหมายถึงว่าเรากำลังพึ่งพาปัญญาที่เป็นมิจชาทมาเนี่ยตลอดทันตการสิ่งเหล่านี้มันปรากฏได้ตรงไหนก็คือปรากฏจากในสิ่งที่เราเกิดมาทั้งหมดเนี่ยจนนับอสงค์ขายัยไม่ถ้วนเนี่ยถามว่าจนมาถึงวันนี้ทำไมมันถึงได้ไม่。 ห。 า。 ย。 ไป。 เพราะว่าเหตุของมันเนี่ยมันยังเหมือนเดิมเพราะว่าเราก็ยังยึดถือในความเป็นศักยที่ที่หรือเป็นตัวของเราเองว่าเนี่ยคือตัวของเราเวลาที่มันเวลาเราจะมาปฏิบัติธรรมแม้กระทั่งเราพบพุทธเจ้าพบพระธรรมและก็พบภยสงฆ์หรือว่าพบพ่อแม่ครูบาจารย์ที่สามารถที่จะชี้แนะเร。 าได้แต่สิ่งทั้งหมดทั้งมวลพวกนั้นก็คือยังเป็นแค่คำสอน。 ที่ยังเป็นภายนอกแต่ที่เป็นภายในของตัวเองเนี่ยก็คือ。 ปัญญาของเจ้าตัวนั่นคือ。 ปัญญาของตัวเอง。 บางทีความคำว่าปัญญาของตัวเองเนี่ย。 ถ้าเราฟังผิวเผินเนี่ย。 มันก็เหมือนอาจจะดี。 แต่ถ้ามองลงไปลึกๆเนี่ยปัญญาของเราเองเนี่ยในเนื้อแท้ของมันเนี่ย。 มันประกอบมาจากมิจฉธิคือเริ่มจากศักยธมาเนี่ย。 เริ่มแรกเพราะฉะนั้นปัญญาที่เกิดขึ้นมาจากตัวเราเองเนี่ย。 มันเลยเป็นปัญญาที่แฝงด้วยสักทธหรือมิจทธอันนี้。 ไว้ตลอดเวลาจน。 ไลตลอดเวลามันหมายถึงตั้งแต่แรกจนมาถึงวันนี้。 ก็ยังคงเป็นแบบนั้นอยู่。 แต่มันไม่ได้หมายถึงวามันคงอยู่แบบนั้นตลอดเวลาแต่。 เหตุของมันเนี่ยมันยังเหมือนเดิมเพราะฉะนั้นผลเนี่ยมันก็เหมือนเดิม。 ถึงแม้ว่าทุกขณะจิตที่เกิดมาเนี่ยมันจะเกิดดับก็ตามแต่เหตุของศักขยที่หรือความเห็นเหล่านี้มันไม่ถูกเปลี่ยนแปลงคือเหตุเหตุที่เป็นเหตุปัจจุบันเพราะฉะนั้นเหตุปัจจุบันแบบนี้ผลที่จะเกิดขึ้นในอนาคตก็ย่อมเป็นแบบนี้ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ก็คือมันก็ยังคงเป。 ็นแบบนี้เหมือนกันแต่เพียงแต่วามันไม่ได้คงทนถาวรแต่เหตุผลเนี่ย。 มันย่อมไม่เปลี่ยนแปลงเพราะว่าทำไมพุทธเจ้าถึงได้ตัดกลับ。 พระอชิ。 ทำไมถูกว่า。 เพราะว่า。 ทำทั้งหลายเนี่ยมันเกิดจากเหตุเพราะฉะนั้นสิ่งทุกอย่างที่มันเกิดขึ้นปัจจุบันเนี่ยมันเกิดจากเหตุของมันเพราะฉะนั้นเวลาที่เหตุของเราเนี่ยเป็นมิจทติคือการยึดถือศักขยะที่เนี่ยเป็นจุดเริ่มต้นตั้งแต่ในจิตดวงแรกที่เกิดมาจนในวันนี้ก็ยังยึดถือจิตดวงแรกว่าเป。 ็นตัวของเราหรือเป็นของของเรานั่นคือศักขยตินั้นคือปัญญาที่เราปฏิบัติอะไรถึงแม้พรุ่งนี้ออกมา。 ภายใต้นะเนี่ยมันจะมีศักยติมันจะมีมิจที่อันนี้อยู่ด้วย。 เพราะฉะนั้นเวลายิ่งปฏิบัติไปยิ่งใกล้เท่าไหร่ใกล้เท่าไหร่ใกล้เท่าไหร่แต่เราลืมไปว่าปัญญาเหล่านั้นเนี่ยมันเป็นปัญญาที่ออกจากตัวเราเองนั่นคือมันจะแฝงด้วยสิ่งเหล่านี้เสมอไปเหตุต่างๆมันก็ย่อมเสมอไปเราก็เลยจำเป็นที่ต้องใช้อย่างเดียวคือศรัคำว่าศรัทธาที。 ่เราก็ได้ฟังของหลวงตาไปแล้วก็ฟังไปเมื่อวานแล้วว่าทำไมเนี่ยเราต้องพึ่งพาเนี่ย。 ศรัทธาเนี่ยเป็นหลัก。 ศรัทธามันหมายถึงว่าทำไมเนี่ยในภาระห้า45ทำไม。 ต้องขึ้นต้นโดยศรัทธาแล้วก็。 วิริยะและสติสมาธิปัญญาเพราะว่าศรัทธาเนี่ยบางทีถ้าเราแปลมาโดยคำผิวเผินแล้วก็อาจจะศรัทธาในตัวครูบาอาจารย์ศรัทธาในองค์พระพุทธรูปศรัทธาๆพระธรรมอะไรต่างๆที่อยู่ในคัมภีร์สิ่งเหล่านี้คือก็ศรัทธาก็ใช่ก็ถูกต้องแต่มันยังไม่ไม่ใช่ศรัทธาที่จะทำให้คน้นทุกข์ไ。 ด้ศรัทธาที่จะทำให้คน้นทุกข์ได้นั่นศรัทธาใน。 ปัญญาของพุทธเจ้าไม่ใช่ศรัทธาในปัญญาของตัวเราเอง。 ศรัทธาของปัญญาพุทธเจ้าหมายถึงว่าศรัทธาว่าพระองค์ตรัสรู้อะไรในพระองค์ถึงต้องใช้บำเพ็ญบารมีแบบนี้มาเหมือนกันแทบทุกองค์เหมือนที่หลวงตาท่านอธิบายว่าพระทธเจ้าเนี่ยเกิดมาเนี่ย。 อุบัทวขึ้นมาบนโลกใบนี้。 เท่ากับเม็ดทรายที่อยู่ในท้องมหาสมุทรซึ่งถ้านับไปแนคือที่เขาเปรียบเทียบว่าในเท่ากับท้องมหาสมุทรเนี่ยก็เพื่อที่จะนับไม่ได้หรือว่านับไม่ถ้วนแล้วเนี่ยทุกพระองค์เนี่ยจะรู้สิ่งสิ่งเดียวกันแล้วคือแม้กระทั่งบำเพ็ญบารมีสูงสุดเนี่ยสิบหกส่งขายแสนมหากราบเนี。 ่ยพระองค์ก็ใช้สรู้สิ่งเดียวกันซึ่งเป็นปัญญานั้นเนี่ยมันจะเป็น。 ตัวชี้บอกว่าพุทธเจ้าองค์แรก。 จนถึงปัจจุบันและจนถึงอนาคตเนี่ย。 ปัญญาของพระทธเจ้าทุกพระองค์เนี่ยเหมือนกัน。 นั่นคือพระองค์ตสรู้ธรรมที่ไม่เกิดไม่ตายนั่นคือ。 สิ่งที่ไม่ปรากฏสิ่งที่。 ไม่เคยมีการเกิดไม่มีการแก่ไม่มีการเจ็บไม่มีการตายหลวงปู่พุดดาถามวโท่านอธิบายไว้ว่าแก่งหรือว่าหัวใจของพุทธศาสนาเนี่ยมันคือไม่มีคนเกิดไม่มีคนแก่ไม่มีคนเจ็บไม่มีคนตายนั่นไม่ได้หมายถึงว่าตัวเราเองเนี่ยไม่เกิดไม่แก่ไม่เจ็บไม่ตายแต่ธรรมชาติในนะเนี่ยไม。 ่มีคนเกิดไม่มีคนแก่ไม่มีคนเจ็บไม่มีคนตายอันนั้นท่านบอกว่าอันนั้นแหละคือหัวใจของพระศาสนา。 นั่นคือเวลาที่เราเข้าใจว่าแก่นของพระศาสนาจริงๆหรือว่าหัวใจของพระศาสนาจริงๆเนี่ยมันอยู่ที่ทำที่ไม่เกิดไม่ตายที่มันเป็นอมตะเขาเรียกว่าอมตธาตุแล้วก็เขาถึงจะเรียกว่าอมตะธรรมก็คือที่เขาเรียกว่าอมตธาตุในมันคือมันเป็นธรรมที่มันไม่เคยปรากฏเมื่อสิ่งใดที่。 ไม่ปรากฏเนี่ยมันเลยไม่มีการดับไม่มีการสูญหายแต่สิ่งที่สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาเนี่ย。 มันย่อมแตกดับแต่สิ่งใดไม่ปรากฏสิ่งนั้นย่อมไม่ดับมาเลย。 สมมุติเป็นว่า。 เป็นธาตุอมตะและคือเป็นธรรมอมตะเขาจะเรียกอมตธาตุอมตธรรมอันนี้คือปัญญาของพุทธเจ้าคือคนหลายคนเนี่ยก็จะถามว่าศรัทธาเนี่ย。 จะต้องศรัทธายังไงก็คือก็มันก็จะมีคำถามแบบนี้มาตลอดเวลาแล้วจะต้องศรัทธาแบบไหนศรัทธายังไงถึงจะเป็นแบบนี้แล้วเราจะลุกรับรู้ศรัทธานี้ยังไงแล้ศรัทธานี้จะส่งผลอะไรแต่บางทีภายใต้คำถามเหล่านี้มันแฝงไปด้วยศักยแล้วก็มิจว่าตัวเราเองเนี่ยจะแขวนอยู่ในศรัทธาแ。 ต่คำว่าศรัทธาจริงๆมันหมายได้หมายถึงว่าตัวเราเนี่ยไปศรัทธาแต่ศรัทธาเนี่ย。 คือศรัทธาด้วยศรัทธาตัวของมันเองไม่มีตัวเราเนี่ยแอบแฝงอยู่กับสิ่งเหล่านั้นแต่ผู้ปฏิบัติทั้งหมดเนี่ยเราก็จะพอเรารู้ว่าศรัทธาเนี่ยมันสามารถเชื่อมธรรมธาตุหรืออมตธสุพวกนี้เข้ามาได้ผ่านสมมุติอะไรต่างๆด้วยทันทีที่เรารู้ความลับในแบบนี้ทันทีเ。 นี่ย。 ผู้ปฏิบัติทุกคนหรือแม้กระทั่งตัวผมเองเนี่ยก็พร้อมที่จะเอาตัวเราเองเนี่ยไปเชื่อมกับศรัทธาเหล่านั้นซึ่งอันนี้เป็นมิจฉธหรือศักยที่ที่ไปเริ่มตั้งแต่ขณะจิตแรกที่เรารู้ว่าสิ่งเหล่านี้มันมีอยู่แม้กระทั่งคำว่าไม่ปรากฏอะไรขึ้นมาเนี่ยทันท。 ีที่。 ดวงจิตวิญญาณทุกๆดวงเนี่ยรู้ว่ามันมีสิ่งนี้อยู่เนี่ยด้วยธรรมชาติที่มันเป็นศักยะที่หรือความเห็นผิดๆของเราเนี่ยเรา，ย。 ่อมที่จะ。 แสวงหาสิ่งเหล่านั้นเนี่ยให้เป็นของเราเองเป็นอัตโนมัติของสิ่งเหล่านี้อยู่ตลอดเวลาอยู่แล้วนั้น。 สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องแปลกเขาเลยเรียกว่าวิชาคือความไม่รู้หรือว่าความเข้าใจผิดเท่านั้นที่มันทำให้เราเป็นแบบนี้แล้วก็ทำเป็นแบบนี้พอเรารู้ทั้งเหตุและผลหรือว่าอะไรเนี่ยคือคือธรรมชาติของสิ่งที่เกิดตายแล้วอะไรเนี่ยคือธรรมชาติของสิ่งที่ไม่เกิดไม่ตายแ。 ล้วปัญญาพุทธเจ้าเนี่ยพระองค์ตรัสรู้อะไรในที่ต้องใช้เวลาอันยาวนานแบบนี้มันมาถึงการปฏิบัติธรรมของเราเองเนี่ย。 มันกลับ。 ไม่ได้。 พึ่งพาในความรู้ของสิ่งเหล่านี้เลยแต่ทุกคนเนี่ยจะพึ่งพากับในความเชื่อความเห็นของตัวเองสิ่งที่ผ่านมาชีวิตประสบการณ์ของตัวเองเนี่ยเอาเข้ามาปฏิบัติธรรมมันเลยทำให้ทุกท่านเนี่ยเริ่มที่จะมีความผิดปกติไปเนี่ยแตกต่างกันตามอสาวะอนุสัยของแต่ละคนบางคนที่คิด。 มากก็จะเข้าไปสู่การหมกมุ่น。 บางคนที่แช่อยู่สบายๆก็จะแช่หนักลงไปมากกว่าเดิมหรือ。 สารก็งสารไปมากกว่าเดิมหรือสงบ。 สงบจนลึกจนไปจนมันเกินเป็นความ。 เป็นแช่หนักลงไปกว่าเดิมด้วยความเข้าใจผิดๆจนมาถึงว่าพอเรามาเข้าใจว่าคือในจิตในใจของเราในมันต้องมีการคิดนึกตึกตองปรุงแต่งอะไรตลอดเวลาที่เหมือนที่แม่ชีปูอธิบายไปแล้วเนี่ยคนทุกคนไม่ชอบคิดมากหรอกแล้วก็ไม่ชอบที่เป็นทุกข์คเวทนาไม่ชอบอาการที่มันไม่ดีซึ่。 งสิ่งเหล่านี้เราก็จะรู้ว่ามันกลัวในสภาพจิตใจของเราแล้วก็เราคิดว่าถ้าแบบนี้ปรุงแต่งเยอะๆปรแต่งมากๆคิดมากๆ。 แล้วมันไม่ดีมันเป็นโทษต่อ。 ในการปฏิบัติธรรมมันทำให้เราเนี่ยไม่สามารถสงบได้เวลาเราฟังคำว่าสงบใจหรือว่าความสงบเนี่ยเราก็จะโทษว่าความคิดเหล่านี้มันทำให้ให้จิตใจของเราเนี่ยไม่สงบร่มเย็นทีนี้เราก็จะเกิดกระบวนการอะไรต่างๆเนี่ยทำลายความคิดพวกนี้ให้หมดไปจนบางทีก็บางคนก็ชื่อว่าามั。 นไม่มีความคิดหรือมันหมดความคิดหรือว่าสิ้นคิดแล้วเนี่ยผ่านนั้นคือความเข้าใจผิดมาหาที่。 ที่。 ไม่ได้ตรงกับ。 สมาชิกอย่างที่พุทธเจ้าบอกไว้เพราะว่าอะไรคือ。 ได้บอกอธิบายกันตั้งแต่เมื่อวานแล้วคือความคิดของคนเราเนี่ยมันมันเหมือน。 เป็นกระบวนการทำงานของขัน5มันคือ。 มันคือcpuของคอมพิวเตอร์ที่มันจะรันทุกอย่างเนี่ยให้เกิดความเฉลียวฉลาดแล้วเกิด。 กระบวนการอะไรต่างๆเหมือนการประมวลโปรแกรมอะไรต่างๆในคอมพิวเตอร์ที่มันสามารถจะรังสรรค์กระบวนการทำงานไม่ว่าจะเป็นชีสexcelชีสพวกmini tapจนถึงเขียนdrawingอะไรต่างๆที่เรามาก่อสร้างอะไรต่างๆจนที่มันเป็นรถยนต์แรงๆก็ล้วนแต่แล้วแต่ใช้cpuของคอมพิวเตอร์พรุ่งนี้ในการดีไซน์หรือออกแบบต่างๆมากมายแต่เวลาที่เรา。 คิด。 เข้าใจผิดแบบนั้นว่าจะทำความปรุงแต่งให้หมดไปทำให้ความคิด。 ของเราได้หมดไปมันเหมือนกับคุณจะล้างcpuพรุ่งนี้ไปทั้งหมดนั่นคือคุณจะไม่สามารถที่จะร้างสรรค์。 ขึ้นมาได้เลยอันนั้นไม่ใช่พุทธเจ้าพระองค์ไม่ได้ต้องการที่จะให้ทำแบบนั้นการปฏิบัติธรรมไม่ใช่เป็นการทำลายล้างไม่ใช่ไม่ใช่สงครามที่จะไปทำอะไรเนี่ยให้หมดไปแต่มันหมายถึงว่าเป็นกระบวนการเรียนรู้ความจริงว่าในความจริงของธรรมชาติเนี่ยมันเป็นแบบไหนมันเป็。 น。 อ。 ะ。 ไร。 คือเวลาที่เราเข้าใจแล้วว่าคือธรรมะของพระพุทธเจ้าเนี่ยคือมันไม่ใช่การทำสงครามเนี่ยเราจะไม่เอาสมมุติมาทำสงครามกับวิมุฒิที่มันเป็นแบบนี้แล้วไม่ได้เอามุุดเนี่ยไปต่อต้านกับสมมุติที่เขาเป็นแบบนี้เพราะฉะนั้นเวลาเราเข้าใจแบบนี้เราจะไม่ได้ไปคาดหวังกับว่า。 ให้คนโลกๆหรือคนที่อยู่ทางโลกเนี่ยเขาจะต้องเป็นเหมือนเราหรือเราจะเอาตัวเราเองเนี่ยไปเทียบกับคนในทางที่เขาอยู่ทางโลกที่เขาไม่ปฏิบัติธรรมเราจะไม่คิดแบบนั้นเพราะว่าสมมุติมันคือสมมุติ。 คนที่เขาอยู่ในทางโลกเขาก็คือสมมุติตัวเราเองก็คือสมมุติส่วนทดมันไม่ใช่เราเองเป็นวิมุแต่วิมุฒิมันเป็นวิมุติโดยทำของเขาเองเวลาที่เราเข้าใจแบบนี้เราก็จะไม่ได้แบ่งแยกระหว่างเราเราเองเนี่ยคือคือปฏิบัติธรรมแล้วคือเขาเนี่ยไม่ปฏิบัติธรรมในเขาจะต้องเป็นคน。 ไม่ดีแล้วเราเองเราคือคนดีอันนั้นคือการแบ่งแยกแล้วอันนั้นคืออัตราตัวตนของเราที่เราไม่รู้ตัว。 พอมันเกิดปัญหาอย่างนี้ผู้ปฏิบัติธรรม。 เข้าใจผิดๆเนี่ยเริ่มอยู่กับ。 โลกไม่ได้เริ่มอยู่กับคนรอบข้างไม่ได้เริ่มอยู่กับความวุ่นวายไม่ได้ยิ่งสังคมในปัจจุบันนี้วุ่นวายไปเท่าไหร่เนี่ยเรารู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้มันทำให้เราไม่สงบใจสิ่งเหล่านี้มันทำให้เราวุ่นวายความสงบใจไม่เกิดขึ้นเพราะฉะนั้นธรรมะอะไรต่างๆจะไม่ปรากฏสิ่งนำมา。 ซึ่งการหลีกหนีการหลีกหนีต่อสังคมการหลีกหนีต่อชีวิตการหลีกหนีต่อครอบครัวการหลีกหนีต่อสภาพแวดล้อมสังคมอันนั้น。 จริงๆเนี่ย。 มันันคือการหลบหลีก。 คือพระุทธเจ้าตรัสว่าคือ。 อย่าเอาสมมุติเนี่ยคือไปทำสงครามกับวิมติหรือหลวงปู่ล่าเขมะประตูเนี่ยคือท่านก็พูดชัดเจนว่าอย่าไปทำสงครามกับสิ่งเหล่านี้เพราะมันไม่ใช่คือโลกของสมมุติคุณก็ควรที่จะปล่อยให้เป็นโลกสมมติรวมถึงตัวเราเองเราก็คือสมมติที่เกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้เหมือนกันเขาเอง。 เขาก็สมมุติเหมือนกันแต่วิมุติไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับเราคือเขาเป็นธรรมชาติไม่เกิดไม่แก่ไม่เจ็บไม่ตายเขาเป็นอยู่แบบนั้นเราไม่ได้เป็นเจ้าของวิมติ。 แล้วเราก็ไม่ใช่เป็นเจ้าของของสมมติด้วยคือไม่มีตัวเราเนี่ยอยู่ในสมมุติด้วยไม่มีตัวเราอยู่ในวิมุติด้วยเมื่อไหร่ก็ตามที่เราเข้าใจว่าเราเองเป็นผู้ปฏิบัติธรรมเนี่ยเรากำลังจะเริ่มเข้าไปเป็นเจ้าของครอบครองในเป็นผู้ปฏิบัติธรรมแล้วก็มันปฏิบัติธรรมไปเรื่อ。 ยๆเรื่อยๆเราก็จะไปถึงว่าเราเป็นพระโสดาบาลบ้างพระอานาคามีบ้างจนถึงพระอาหันต์บ้างจนถึงเราจนถึงพระนพพานบ้างสิ่งเหล่านี้มันคือถ้าเราดูดีๆเนี่ยมันจะแขวนไว้ด้วยเราเองเนี่ยเป็นผู้ครอบครองทั้งหมดสิ่งเหล่านี้คือมันคือศักยพิที่มันคืออัตราตัวตนของเร。 าเอง。 พระเจ้าเลยบอกว่าตัวเราเองเนี่ยไม่มีอยู่ในอัตราและก็ตัวเราเองเนี่ยก็ไม่มีอยู่ในอนัตาด้วยคือตัวเราเองเนี่ยเลยไม่ไม่มีไม่อยู่ทั้งในอนัตาและไม่อยู่ในทั้งอัตราคือตัวเราเขาเลยสิ่งเหล่านั้นเขาเลยเรียกว่าตัวเราไม่มีแต่ไม่ได้หมายถึงว่าอัตราไม่มีัตาเนี่ยไ。 ม่มีไม่ใช่คือเวลาที่เราไปแปลแบบนี้เราไปแปลทั้งหมดมันไม่มีมันเลยกลายเป็นความว่างแต่ทุกอย่างเนี่ยมันมีคือ。 เหมือนอย่างที่มีครูบาอาจารย์ท่านก็ว่าในว่างของประชาชนเนี่ยคือว่างแบบไม่มีอะไรเลยแต่ว่าว่างของพุทธเจ้าเนี่ยมีทุกอย่างแต่ไม่มีผู้ยึดถือสักอย่างนั้นคือว่างของพุทธเจ้าเวลาที่เราแยกในความหมายในสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาได้เนี่ยเราจะไม่ถูกหลอกเราจะไม่เชื่อในส。 ิ่งที่เขาพูดเราจะไม่เชื่อในสิ่งที่เขาสอนแต่เราจะเชื่อในหลักเหตุและผลของพระพุทธเจ้าที่พระองค์ตรัสรู้มาไม่งั้นคือ。 มันไม่ถูกเขียน。 ในเสาร์อโศกหรอกว่าเยธรรมเหตกว่า。 ยาวอะไรผมก็จำไม่ได้อันนี้ก็คือแต่คือ。 ถ้าสรุปเป็นภาษาไทยเนี่ยทำทั้งหลายเนี่ยมันมาแต่เหตุ。 มันคือถ้าเราจับในแก่นในเกณฑ์ของพวกมันพวกนี้ได้เนี่ยว่าทำทั้งหลายมันมีแต่เหตุของมันเนี่ยมันจะไม่มีหรอกทำทั้งหลายมันมาจากแต่ความว่างทำทั้งหลายมาจากการสิ้นคิดการทำทั้งหลายมาจากการลบล้างในสิ่งเหล่านี้ให้หมดไปไม่ใช่อันนั้นมันคือการทำสงครามการทำลายล้า。 งการทำลายล้างสิ่งเหล่านั้นเนี่ยมันเรากำลังทำลายล้างสิ่งที่เป็นสมมุติให้มันหมดไปมันเป็นไปไม่ได้คือสมมุติเนี่ยมันต้องอยู่คู่กับวิมุฒิอยู่แล้วแม้กระทั่ง。 ความเป็นวิมฒิเนี่ยที่เราเรียกว่าวิมฒิเนี่ยคือความที่ไม่ปรากฏอะไรเลยเนี่ย。 มันยังต้องมีสมมุติเนี่ย。 เป็นคุณสมบัติคู่มากับวิมติแต่มันเป็นการปรากฏ。 ที่เป็นหมดเนี่ย。 ออกมาจากสมมุติมันไม่มีทางที่จะเหลือที่เป็นวิมุติและจนว่างเปล่าไม่ปรากฏอะไรเลยมันยังเป็นไปไม่ได้แต่มันก็ไม่ได้ปรากฏขึ้นมาถาวรแล้วก็เป็นแบบนั้นถาวรแต่ปรากฏขึ้นมาแล้วหายไปได้ถ้าเราเข้าใจแบบนี้แล้วเนี่ยความว่างที่ที่เขาปฏิบัติการเนี่ยมันจะไม่ตรงตามห。 ลักเหตุและผลที่พระพุทธเจ้าเนี่ยพระองค์ก็สรู้มาเพราะว่าสมมุติเนี่ย。 ย่อมต้องอยู่คู่กับวิมฒิแบบนี้เรื่อยไปแต่มันแตกต่างกันว่าสมมุติเรานะเนี่ยมันออกมาจากสมมุติเนี่ยมันเลยกาศเกิดเป็นพบชาติฉลามมรณะทุกข์ศกเศร้าเสียใจเพราะอะไรคือสมมุติที่มันออกจากสมมุติเนี่ยคือสมุดทุกสมมุติหรือว่าสิ่งปรากฏทุกสิ่งปรากฏเนี่ยมันจะย่อมเข้。 าไปไปสู่กฎเกณฑ์ของการเปลี่ยนแปลงที่เขาเรียกว่าสังขารที่เป็นภาษาบาลีสังขารแปลว่าความเปลี่ยนแปลงความเปลี่ยนแปลงหม。 ายถึงว่า。 เกิดสิ่งใดปรากฏนั่นคือสิ่งนั้นเกิด。 สิ่งใดปรากฏแล้วย่อมเปลี่ยนแปลงแล้วสิ่งใดปรากฏเนี่ยย่อมต้องดับลงเป็นธรรมดาสิ่งเหล่านี้。 องค์เนี่ยกตดอยู่ในธรรมจักรกับปวสูตรอยู่แล้วว่ายังกินจิยะธรรมังบันทางที่โลธรรบัตรีคือสิ่งใดสิ่งหนึ่งปรากฏขึ้นเป็นธรรมดาสิ่งนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดาอันนี้คือในฝั่งที่เป็นสังขารที่เป็นแ。 บ。 บนี้。 ส่วนธรรมที่ไม่ปรากฏหรือว่าทำที่เราเรียกว่าวิมตหรือว่าอะไรอ่ะที่มีเขียนไว้ธรรมธาตุอมตธาตุอะไรต่างๆเนี่ยก็ยังเป็นสิ่งที่ไม่ปรากฏอยู่แบบนั้นตลอดกาลตั้งแต่อดีตปัจจุบันอนาคตก็ยังเป็นสิ่งที่ไม่ปรากฏแบบนั้นแต่ไม่ใช่สิ่งที่ไม่มีเพราะฉะนั้นเรารู้แล้วแบบน。 ี้ว่าในสมมุติเนี่ยก็คือสิ่งที่มีคือวิทธเนี่ยคือสิ่งที่ไม่มีแต่คือสิ่งที่ไม่มีเขาไม่ได้เรียกว่าไม่มีเขาเรียกคือในบางพุทธพจน์หรือว่าอะไรเนี่ย。 พระองค์ก็ตัดว่าสิ่งๆนั้นมีอยู่。 แต่ไม่ใช่อันนี้ไม่ใช่อันนี้ไม่ใช่รูปประชาไม่ใช่。 ไม่ใช่ดินน้ำลงไฟไม่ใช่อากาศศาลจายตนะแต่พระองค์ไม่ได้ตัดว่าสิ่งนั้นคือความว่างไม่มีแต่คือพระองค์ตัดว่าสิ่งนี้ไม่ใช่ไม่ใช่นี้ที่พระองค์ไม่กล้าเรียกสิ่งนั้นว่าเป็นอะไรเนี่ยเพราะวามันไม่เคยปรากฏอะไรขึ้นมาไม่ได้หมายถึงว่าสพันธอยู่เนี่ยยังไม่รู้สิ่งนั。 ้นไม่ใช่แต่คือ。 ทำในตัวของมันเองเนี่ยมันไม่เคยปรากฏอะไรขึ้นมาเพราะฉะนั้นเวลาที่เราเข้าใจแบบนี้แล้วเนี่ยตัวเราเองเนี่ยมันอยู่ในฝั่งสมมุติตัวผู้รู้เองเนี่ยมันอยู่ที่ฝั่งสมมุติฝั่งสมมุติมันอยู่ที่สังขารสังขารเ。 นี่ย。 ธรรมชาติของมันเนี่ยมันก็เขาก็ตัดไว้แล้วว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นไปธรรมดาสิ่งนั้นต้องดับไปธรรมดาเนี่ยสมมุติทุกสมมุติเนี่ยย่อมต้องดับลงไปเป็นธรรมดาไม่ว่าสมมุติอันนั้นเนี่ยจะเป็นสมมุติของผู้ปฏิบัติธรรมก็ดีสมมุติของผู้ที่ไม่ปฏิบัติธรรมก็ดีหรือสมมุต。 ิของคนไม่ดีก็ดีเนี่ยแต่ทุกอย่างเนี่ยมันจะต้องเกิดดับไปตามสภาพของสมมุติ。 เวลาเวลาเราเข้าใจแบบนี้แล้วเนี่ยเราก็จะไม่เอาสมมุติเนี่ยไปทำสงครามกับใครไม่โตเถียงกันว่าสิ่งนั้นคือถูกสิ่งนั้นก็ผิดทุกคนจะต้องทำให้เป็นแบบนี้อันนั้นคือการปฏิบัติที่สมมุจะคือการปฏิบัติธรรมแบบนี้เราจะทำให้เราเ。 นี่ย。 ยิ่งอัตราตัวตนของเราเพิ่มมากขึ้นเราจะไปมองคนอื่นๆคนรอบข้างแรงต่างเนี่ยว่าเป็นคนไม่ดีเป็นคนที่。 ใช้ไม่ได้เป็นเป็นสังคมที่วุ่นวายแล้วก็เราก็พยายามที่จะเปลี่ยนแปลงในสังคมสิ่งเหล่านั้นแต่ในความเป็นจริงของในหลักเหตุและผลเนี่ยห้านิ้วเนี่ยมันไม่ทางเท่ากันได้คุณไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อมได้คุณไม่ได้สามารถที่จะเปลี่ยนข้อมูลองค์ประกอบรอบๆตัวคุ。 ณได้เพราะว่าในเหตุหลักและผลของคนคนนั้นหรือว่าดวงจิตนๆหรือว่าสภาพแวดล้อมที่คุณต้องเกิดมาในแบบนั้นมันมาจากผลของกรรมคือเขาเลยบอกว่าเกิดแต่กรรมเนี่ยมันก็ต้อง。 อยู่กระเพาะกรรมตายไปในกระเพาะกรรมนั้นเวลาที่เขาเราเข้าใจกฎแห่งกรรมแล้วว่าทุกๆอย่างที่รอบตัวเราเนี่ยมันเกิดมาแต่กรรมเนี่ยแต่กรรมทุกกรรมเนี่ยมันคือสมมุติสมมุติที่ปรากฏขึ้นมาแล้วก็ต้องหายลงไปเพราะฉะนั้นตัวคุณเองเนี่ยก็เป็นสมมุติความคาดหวังความคาดหม。 ายว่าจะให้เขาเป็นแบบไหนเป็นอะไรและแม้กระทั่งความคาดหวังคาดหมายในตัวเราเองว่าจะต้องบรรลุพระโสดาบาลทคามีนาคามีเนี่ยมันเลยไม่มีประโยชน์เพราะว่าคุณกำลังปฏิบัติสมมุติเนี่ย。 อยู่ในฝั่งสมมุติเนี่ยเรื่อยไปมันไม่มีทางที่จะข้ามฝั่งไปฝั่งวิมฒิได้ถึงแม้คุณปฏิบัติถูกก็ไม่มีทางที่จะข้ามฝั่งไปวิมุฒธได้ข้อสำคัญคือแม้กระทั่งคุณเข้าใจถูกแล้วเนี่ยตัวคุณเองก็ไม่สามารถจะข้ามไปฝั่งวิมุฒิได้เพราะว่าธรรมชาติของตัวเราเองหรือว่าผู้รู้ห。 รือว่าสังขารที่ละเอียดที่สุดเนี่ยมันอยู่ในฝั่งสมมุติสมมุติทุกสมมุติเนี่ย。 ตามคุณสมบัติของมันเนี่ยมันต้องเกิดดับแล้วก็หายไปส่วนวิมุติ。 ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสมมุติและคือเนี่ยวิมฒิเนี่ย。 ไม่ได้มีเหตุปัจจัยอะไรที่มันจะทำให้。 มันเนี่ยปรากฏขึ้นมาเป็นความรู้แจ้งหรือจะมีเหตุปัจจัยอะไรให้มันดับลงไปในความที่มันไม่รู้แจ้งมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเหตุปัจจัยเหล่านี้คือหลวงพ่อชาสุพโธท่านเลยเขียนว่าคือนพพานเนี่ยมันนอกเหตุเหนือผลเพราะไม่มีเหตุผลอะไรเนี่ยไปทำให้มันเกิดขึ้นไม่มีเหตุผล。 อะไรเนี่ยไปทำให้มันดับไปแต่ถามว่าทำไมวิมฒิเหล่านี้ถึงได้ปรากฏออกมาเป็นสมมุติได้。 เพราะว่า。 นั่นคือมันมีการสื่อจากสมมุติแต่สมมุติเหล่านั้นก็ยังไม่ใช่วิมุติเพราะว่าเขาเลยเรียกว่าสมมุติที่ออกจากวิมติแต่แม้กระทั่งสมมุติที่ออกจากวิมติก็ยังไม่ใช่เนื้อแท้ของวิมติอย่างเดียวนั้นที่เราเข้าใจแบบนี้แล้วเนี่ยเราก็จะไม่เอาสมมุติที่เป็นผู้รู้ของเราท。 ี่คิดิดนึกตึกตองปลแต่งเนี่ย。 ไปทำอะไรให้ข้ามฝั่งไปแล้วเราก็ไม่ไปทำอะไรกับอีกฝั่งหนึ่งที่เขามีอยู่แล้วแล้วมันไม่เกี่ยวข้องกันตลอดอาันตการแบบนี้ให้มันปรากฏขึ้นมาแล้วสิ่งเหล่านี้เราก็จะรู้ว่าเราเองเนี่ยไม่ใช่เจ้าของทั้งสมมุติเราไม่ใช่เจ้าของทั้งวิมุฒตัวเราเองเขาเลยเขียนมาว่าสร。 ุปสุดท้ายว่าตัวเราเองเนี่ยไม่เคยมีอยู่จริงก็เพราะสิ่งนี้แต่เวลาที่เราเข้าใจคำว่าตัวเราเองยังไม่เคยมีอยู่จริงเนี่ยท，ุ。 กคนเนี่ย。 ย่อมจะ。 คิดว่าตัวเราเนี่ยมันมีอยู่แล้วก็จะไปทำลายตัวเราเองเนี่ยให้หมดไปเราจะใช้วิธีการแสวงหาสิ่งต่างๆมากมายไม่ว่าจะเป็นกรรวิธีอะไรทั้งหมดเนี่ยเพื่อจะปล่อยวางตัวเราเองเพื่อจะทำลายตัวเราเองเนี่ยให้หมดไปเพราะเราเข้าใจว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่ไม่มีตัวเราเองเนี่ย。 นั่นคือนพพานจนนำไปซึ่งมาว่าเราก็คิดว่าบางทีเนี่ยเราเข้าใจว่าความคิดเนี่ยมาสร้างตัวเราเองและตัวเราเองเนี่ยเกิดจา。 กความคิด。 เวลาที่เราเข้าใจว่าตัวเราเองเกิดจากความคิดเนี่ย。 หลายๆคนก็จะปฏิบัติที่ดักความคิดหรือว่าทำให้ความคิดพวกนี้หมดไปนั่นคือจะทำให้ตัวเราเองได้หมดไปอันนั้นคือการกระทำที่ผิดมันผิดเพราะอะไรมันไม่ได้ผิดที่ว่าของเราถูกแต่มันผิดในธรรมชาติของสมมุติที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นไปธรรมดาสิหนึ่งนั้นต้องดับไปเป็นธ。 รรมดาคุณไม่ควรที่จะไปเพิ่มกระบวนการทำให้สิ่งที่มันต้องเกิดดับเนี่ยดับไปเร็วหรือดับไปช้าหรือดับไปโดยถาวรมันไม่ได้อยู่ในกฎเกณฑ์หรือว่าการควบคุมของเราไม่งั้นเขาไม่ได้เขียนหรอกว่า。 ทำไมทุกสิ่งทุกอย่างเนี่ยมันล้วนเป็นอนัตาเพราะว่าอนัตาไม่ได้หมายถึงว่าสิ่งที่ไม่มีสิ่งที่ว่างไม่ใช่แต่คือมันนอกเหนือการควบคุมของตัวเราเองเขาเลยเรียกว่าอนัตาอนัตานั่นหมายถึงวามันอยู่ภ。 า。 ยใต้。 กฎของเหตุปัจจัยนั้นๆที่มันจะต้องทำให้เป็นไปเขาเลยเรียกว่าอนัตาที่มันไม่ถูกควบคุมได้แต่มันถูกควบคุมได้โดยหลักเหตุและผลหรือที่พวกนี้ว่าถ้าเราเขียนไปวงจรปฏิจากสมมทบาทก็คือปฏิกิญาการพวกนี้คือที่เขาบอกวามันไม่ถูกคอนโทรลด้วยเราแต่มันถูกคอนโทรลโดยอาการ。 สิ่งเหล่านี้นั่นคือวิชาตณหาอุปทานพวกนี้เขาเลย。 พวกนี้ก็ล้วนเป็นหน้าตาทั้งหมดเขาเลยเป็นหน้าตาแต่ถ้าเราเมื่อได้่ก็เราตามที่เราไปเข้าใจว่าหน้าตาคือความว่างความว่างเปล่าคือความไม่มีอันนั้นไม่ใช่อนัตาส่วนอัตรามันหมายถึงว่าการยึดถือว่าตัวเราเองเนี่ยเป็นตัวเราเองที่เป็นแท่งเป็นก้อนแบบนี้ไม่มีวันเปล。 ี่ยนแปลงนั่นคืออัตราอัตรามันหมายถึงการยึดถือยึดถือบัญชื่อมันก็บอกอยู่แล้วยึดถือมันไม่ยอมคลายมันเหมือนกับมือเราเนี่ยมือเราเองเนี่ยธรรมชาติมันถูกสร้างมาเนี่ยเพื่อจับแล้วก็คลาย。 เวลาคำว่ายึดถือเนี่ยมันเหมือนเรากรรมบางสิ่งบางอย่างไว้ตลอดเวลาแล้ว。 ไม่。 ไม่คลายออกมาเนี่ยอันนี้คือการ。 ทำงานที่ผิดธรรมชาติเพราะว่ามือเราเนี่ย。 มันสร้างมาเนี่ย。 เพื่อที่จะทั้งกรรมแล้วก็แบบอันนี้คือการที่มันเปลี่ยนแปลง。 แต่ความเข้าใจผิดๆเท่านั้นแหละที่เรายึดถือสิ่งเหล่านี้ว่าเป็นอัตราหรือว่าสิ่งที่มันไม่เปลี่ยนแปลงเพราะความไม่เปลี่ยน，แ。 ปลงเนี่ย。 มันถูกยึดถือไว้ในใจเราเนี่ยเวลาที่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ยตามธรรมชาติทุกธรรมชาติอย่างมันย่อมต้องเปลี่ยนแปลงเนี่ยแต่ในความรู้สึกลึกๆเราไม่อยากให้มันเปลี่ยนแปลงหรืออยากให้มันคงทนแบบนี้มันก็เลยเป็นทุกข์แน่นอนคำว่าทุกข์มันหมายถึงว่าคุณต่อต้านการเปลี่ยนแ。 ปลงอะไรทำให้เกิดทุกข์และการเปลี่ยนแปลงพรุ่งนี้มันต้องนำมาคือความทุกข์อยู่แล้วเพราะว่าคือความเปลี่ยนแปลงและสุดท้ายมันจะต้องนำไปสู่ความดับคือคนทุกคนไม่ไม่ยอมที่จะรับการเปลี่ยนแปลงในร่างกายและจิตใจของเรามันเลยเกิดความทุกข์พวกนี้ด้วยจนมาถึงคนรอบข้างสภาพแ。 วดล้อมมันก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปตามสภาพของมันแล้วก็ยอมรับไม่ได้จนมาถึงวันนี้2500ปีผ่านมาเนี่ยเราก็ต้องยอมรับว่าแม้กระทั่งพุทธศาสนาหรือว่า。 ปัญญาของพระทธเจ้าที่ตัรัสลุไปเนี่ยแม้กระทั่งมันเป็นอมตะมันเป็นธรรมที่ไม่เกิดไม่ตายแต่ด้วยสมมุติอะไรบางอย่างตามความเปลี่ยนแปลงของสิ่งเหล่านี้พระศาสนาย่อมจะต้อง。 เริ่มที่จะมีหญ้าอะไรลกขึ้นคือทางอะไรต่างพรุ่งนี้ก็จะเริ่มลบหรี่ลงไปไปตามกาลเวลาของมันแมแบบเราเข้าใจแบบนี้แม้กระทั่งพุทธศาสนาเนี่ยผ่านมาสองพันห้าร้อยปีเนี่ยคือสภาพต่างๆรอบรอบตัวเรานี้ก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปด้วยผู้คนคนที่เกิดในยุคนี้ก็ยอมเปลี่ยนแปลงไป。 ด้วยเพราะฉะนั้นคือคุณบางคนก็เห็นว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ดีสิ่งเหล่านี้สภาพแบบนี้ไม่ดีคือเราไปรอ。 รู้เป็น。 อนพุทะในยุคภาษรียยกไม่ตายเพราะวกเราเข้าใจว่าในยุคนั้นมีแต่คนดีๆมีแต่คนปฏิบัติธรรมอันนั้นมันยิ่งมันยิ่งหนีจากสภาพความเป็นจริงเหล่านี้ไปเรื่อยๆทั้งที่อันนั้นน่ะคือเราไม่ยอมรับการเปลี่ยนแปลงของสิ่งที่มันเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นคือสิ่งเหล่านี้แม้กระทั่งพ。 ุทธศาสนาเนี่ยที่เขาสมมุติกันมาเรียกว่าพุทธศาสนาเนี่ยมันต้องเปลี่ยนแปลงไปตามการเวลาตามเพจปัจจัยของมันเนี่ย。 ขนาดสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่พระองค์ใช้บารมีมาถึงสี่สงงขายแสนมหากาพจนมาถึงวันนี้ผ่านไปแค่สองพันห้าร้อยปีเนี่ยมันก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปแล้วพระองค์ก็ไม่เคยยึดถือว่าสิ่งเหล่านี้มันกำลังจะดับศูนย์ลงแล้วก็กำลังจะหายไปพระองค์ก็ไม่เห็นจะต้องมายึดถือว่ามันใกล้จะ。 หมดลงแล้วก็ผมก็หายไปแล้วแล้วก็สิ่งเหล่านี้คือผมก็รอให้ว่ายุภาษียังไม่ตายเนี่ยเกิดขึ้นมาใหม่สิ่งเหล่านี้ก็ปรากฏมาใหม่แม้กระทั่งยุภาษียังไม่ตายก็บอกว่า8ดหมื่นปีเนี่ย。 แต่พอจบแปดหมื่นปีหรือว่าไปท้ายๆเนี่ยมันก็ยังเปลี่ยนแปลงไปแบบนี้อันนี้คือสภาพทำที่มันเป็นทำโดยธรรมชาติของมันของความเปลี่ยนแปลงเขาเรียกว่าสมมุติหรือว่าสังขารส่วนทำที่ไม่เปลี่ยนแปลงมันก็ยังคงต้องปรากฏขึ้นมาเป็นความไม่เปลี่ยนแปลงของมันแบบนั้นแล้วแต่。 เหตุปัจจัยว่าอะไรต่างๆเนี่ยมันจะทำให้สิ่งเหล่านั้นปรากฏขึ้นมาแต่ปรากฏขึ้นมาแล้วคือทุกสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาย่อมต้องหายไป。 ในความไม่ปรากฏนั้นอยู่ดีอันนี้คือหลักเกณฑ์และก็หลักธรรมของพระทธเจที่พพระทธเจ้าตัรัสรู้มามันเลยเวลาเราเข้าใจแบบนี้เราจะไม่เอาปัญญาของพระทธเจ้าในไปรวมบอกว่าว่างเราจะไม่เอาปัญญาของพระทธเจ้าเนี่ยเป็นความไม่มีอะไรแล้วเราจะนำมาถึงว่าเราจะไม่ไปทำตัวเอง。 เนี่ยให้เป็นความไม่มีไม่ไปทำลายผู้รู้เนี่ยให้หมดไปไม่ทำลายให้สังขารแบบนี้。 หมดไปจากโลกไม่ไปรังสรรค์โลกของ。 สภาพแวดล้อมและให้สวยงามเหมือนยุคภาพระศรียะเมตยมันเป็นไปไม่ได้อันนั้นคือการต่อต้านความเปลี่ยนแปลงในตามเหตุปัจจัยของสังังสารวัตรทั้งหมดที่มันจะต้องเป็นไปแบบนั้นอันนี้คือความจริงของธรรมชาติคือที่เราเข้าใจภาพรวมเหล่านี้แล้วเนี่ยถึงในจิใจของเราเนี่ยเ。 ราก็จะรู้ว่าในจิตใจของเราเนี่ยก็คือความเปลี่ยนแปลงเท่านั้นสังขารที่ละเอียดที่สุดในคือผู้รู้ผู้รู้ผู้รู้ที่อยู่ที่ประตูใจของเรานี่คือสังขารที่ละเอียดที่สุดแต่คือคำว่าสังขารที่ละเอียดที่สุดเ。 นี่ย。 ามันไม่ถูกบัญญัติวามันเป็นสังขารเนี่ย。 ให้มันละเอียดเท่าไหร่เราจะไม่มีทางปล่อยวางมันได้แต่เราโชคดีที่สุดว่า。 สังขารที่เป็นผู้รู้ที่ละเอียดที่สุดจนเป็นปรมาูเนี่ย。 แต่คือ。 พระองค์ยัง。 สรรู้ด้วย。 พยานของพระองค์วามันยังเป็นสังขารฉ่นคือเวลาที่เราจับทีมันได้ว่าผู้รู้ที่ละเอียดที่สุดแม้กระทั่งมันไปแฝงอยู่ในอะไรก็ตามเนี่ยแต่ธรรมชาติเนื้อแท้ของมันเนี่ยมันเป็นสังขารเราก็เริ่มอุ่นใจได้แล้วว่าสังขารมันคือความเปลี่ยนแปลงสังขารวันหนึ่งมันจะดับลงไปเ。 พราะฉะนั้นคือด้วยคุณเข้าใจแบบนี้คุณจะไม่ไปพิจารณาในเรื่องการทำลายผู้รู้หรือข้ามผู้รู้ที่คุณจะต้องข้าม。 ตัวเอาคุณเองเนี่ยคุณข้ามผ่านมันไปหรือตัวคุณเองเนี่ยจะทำลายมันไปเพราะว่าการกระทำแบบนั้นมันคือเอาผู้รู้เนี่ยไปทำลายผู้รู้แล้วเอาผู้รู้เนี่ยไปข้ามผู้รู้มันเลยกลายเป็นงูินหางที่ว่าทำไงฉันปล่อยวางไม่ได้สักทีทำไมฉันยังติดในสิ่งเหล่านี้ปัญหาสิ่งเหล่านี。 ้มันจะหมดไปกับการที่เราเห็นความเป็นจริงธรรมชาติของผู้รู้ว่าคือมันเป็นสังขารมันเป็นสังขารปรุงแต่งเพราะฉะนั้นสิ่งใดที่ปรุงแต่งได้สิ่งใดที่ปรากฏได้มันจะดับไปเองอย่าว่าแต่สังขารที่เป็นผ。 ู。 ้รู้。 ที่ละเอียดที่สุดแบบนี้เลยสังขาร。 ในโลกจักรวาลแบบนี้เหมือนที่หลวงตาให้ยกตัวอย่างมาว่าก่อกำเนิดขึ้นมาบิg bangตั้งแต่ครั้งแรกเนี่ยมันก็เรียกว่าสังขารแล้วขนาดที่มันเป็นพลังงานที่มันเป็นทั้งพวกที่มันก่อนที่มันจะเป็นอิเล็กทรอนเนียมมัน。 เ。 ล็。 ก。 กว่าเขาเรียกว่าที่เป็นควรักแล้วก็คือก่อนที่จะเป็นควในละเอียดกว่านะเนี่ยเขาก็เรียกว่าสังขารแล้วนั่นคือแม้กระทั่งในนะเนี่ยมันไม่ได้ยึดถือวามันเป็นตัวเป็นแบบนี้ด้วยซ้ำคือขนาดมันเป็นพลังงานที่ละเอียดที่สุดที่มันจะ。 ต้อง。 เอาขั้วบวกกับขั้วลบเนี่ย。 มา。 มารวมกันจนมาถึงเป็นภมนูญเกิดขึ้นได้อันนั้นเขาก็เรียกว่าสังขารคือเพราะฉะนั้นคือสิ่งเหล่านี้มันก็ยังอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์ของสิ่งเกิดดับนั้นอยู่ดีมันจะนับภาษาอะไรกับผู้รู้แต่งที่อยู่ในตัวเราเนี่ยมันจะไม่ใช่เป็นสังขารที่ละเอียดที่สุดเพราะฉะนั้นสิ่งเหล่า。 นี้มันยังเกิดดับได้เลยที่เขาเรียกว่าสังขารสิ่งเหล่านี้ก็เกิดขึ้นได้ก็คือเกิดดับได้นั้นเหมือนกัน。 ด้วยความเข้าใจเหล่านี้คือพระอญาโกธญะเนี่ย。 ในความเข้าใจผมเนี่ยก็คือ。 พระองค์เนี่ยก็คงชี้ให้เห็นในความเป็นอัตราตัวตนที่เป็นผู้รู้แล้วการไปยึดถือในสิ่งเหล่านี้ว่าอันนี้เป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นเป็นธรรมดาสินั้นย่อมดับไปเป็นธรรดับพระองค์ไม่ได้ตัดว่าตัวเราเนี่ยเกิดขึ้นเป็นธรรมดาแล้วตัวเราเนี่ยดับเป็นธรรมดาเพราะตัวเร。 าเองเนี่ยมันเกิดจากผู้รู้และที่ปลแต่งสิ่งรังสรรค์อะไรขึ้นมาแล้วยึดถืออันนั้นเท่านั้นแต่คือธรรมชาติของผู้รู้ทั้งหมดเนี่ยมันคือสิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นมาแล้วก็。 ย่อมดับไปธรรมดานั้นการทำลายผู้รู้หรือว่าการทำลายความคิดบางคนก็คิดว่าผู้รู้ในอยู่ในความคิดความคิดเนี่ยมันเป็นเป็นเหตุของผู้รู้แล้วเราก็จะไปดับสิ่งเหล่านี้ให้หมดไปมันเลยเกิดการทำลายแล้วก็เป็นทำลายผู้รู้เนี่ยให้หมดไปแล้วเหลือแต่ความว่างแล้วเกิดการเ。 ป็นเหลือแต่สิ้นคิดไม่คิดอะไรแล้วว่างๆเหมือนที่หลวงตาท่านชอบยกตัวอย่างอะไรว่าว่างว่างๆตลอดการไม่คิดอะไรพวกนี้คือการทำลายล้างให้หมดไปมันทำแบบนั้นเท่ากับว่าคุณจะทำลายสังขารทั้งจักรวาลให้หมดไปแล้วเหลือแต่จักรวาลว่างเปล่าเนี่ยพลังงานอะไรคุณจะไม่เหล。 ื。 อ。 เ。 ลย。 คุณทำไปตลอดเอาสงขัยเนี่ยก็ไม่มีวันเป็นไปได้แล้วก็。 ธรรมชาตินี้ก็คือความจริงที่ว่านักวิทยาศาสตร์เนี่ยเขาก็ค้นพบอยู่แล้วว่าทุกสิ่งทุกอย่างเนี่ยมันก็ต้องมีเกิดดับโลกใบนี้หรือว่าจักรวาลเนี่ยยังต้องระเบิดแล้วก็สลายหายไปแต่ไม่ได้สลายหายไปอย่างถาวรวันใดวันหนึ่งที่。 มันมีเหตุปัจจัยอะไรต่างๆสมมุติให้ต่างๆพรุ่งนี้อนุภาคอะไรต่างๆพรุ่งนี้หรือพลังงานที่ละเอียดที่สุดมันก็เริ่มก่อตัวแล้วก็ดึงดูดพวกนี้กลายมาเป็นโรคดวงดาวดวงจันทร์จนเป็นพลังงานอะไรที่เราอยู่คนวันนี้แต่วันหนึ่งมันก็จะต้องหายไปส่วนสิ่งที่ไม่ปรากฏที่เป็。 นรองรับจักรวาลอะไรต่างๆมันก็ยังคงไม่ปรากฏแล้วก็เป็นสิ่งที่คู่กันแบบนี้ตลอดอนันตการเพราะฉะนั้นธรรมชาติภายนอกมันเป็นแบบนี้แต่เราเองเนี่ยเราจะทำตัวเราเองให้แตกต่างจากธรรมชาติภายนอกนั่นคือคุณอยู่คู่กับธรรมชาติไม่ได้แน่นอนนั่นคือเลยทำให้เราเ。 นี่ย。 ปฏิบัติไปมันเริ่มออกอาการต้องไม่เหมือนกับธรรมชาติภายนอกเขาเราเลยต้องเข้าไปสู่กระบวนการของการรักษานั่นก็คือการที่ต้องไปกินยาเพื่อไอนี่บ้างการที่รักษาสภาพพวกนี้ให้มันกลับคืนมาสู่ความเป็นปกติติธรรมชาติการรักษาพุ่งนี้ไม่ได้รักษาอะไรนะแต่รักษาเนี่ยเพ。 ื่อให้กลับมาคืนสู่ความเป็นปกติธรรมชาติเหมือนเดิมแล้วมาเข้าใจธรรมชาติที่มันเป็นธรรมชาติเดิมพวกนี้เท่านั้นเราเวลา，ร。 ู้แบบนี้。 เราจะไม่เอาตัวเราเนี่ย。 ไปเป็นอะไรขึ้นมาเพราะว่าหลวงปู่ล่าเสมาประตูเนี่ยคือท่านก็เขียนไว้ไว้ไว้ดีอยู่อย่างหนึ่งในท่อนท้ายท่านเขียนว่าแม้กระทั่งเรารู้หนทางว่าอันนี้คือก้าวข้ามสังังสารวัตรเนี่ยคือท่านก็ยังเขียนดักไว้อกว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เรามีความรู้สึกว่าเราเป็นผู้ก้าวข。 ้ามหรือเรากำลังจะก้าวข้ามในสิ่งเหล่านี้หรือเราก้าวข้ามในสิ่งเหล่านี้ไปแล้วเนี่ย。 คือท่านบอกว่านั่นน่ะคือ。 มหากเลสแล้วก็คือเป็น。 อุปทานด้วยเป็นพบเป็นชาติเป็นชรามรณะด้วยมติสังขารที่ละเอียดที่ละเอียดที่สุดที่เป็นผู้รู้ที่ละเอียดที่สุดในก็คือตัวเราเองเป็นผู้ก้าวข้ามแม้กระทั่งสิ่งเหล่านั้นมันเป็นตรงไปทำตามทางอยมะก็จริงแต่ในทางอยมะตัวสุดท้ายเนี่ยมันมีการแอบแฝงว่าเราเองเนี่ยเป็。 นผู้ก้าวข้ามในสังสารวัตรเหล่านี้ก็ยังเป็นวิชาการณหาอุปทานที่ละเอียดที่สุดในของพระนาคามีที่จะต้องถูกเขียนว่าผู้รู้ที่จะเป็นผู้ก้าวข้ามในสิ่งเหล่านี้สังสารวัตรเนี่ยมันเป็นสังขารปรุงแต่งมันเป็นสิ่งเกิดดับธรรมดาไม่มีตัวเราเองเป็นผู้ก้าวข้ามไม่มีตัวเ。 ร。 า。 เ。 อง。 เป็นผู้ติดอยู่ไม่มีตัวเราเองที่จะต้องเดินทางไปไหนไม่มีตัวเราเองที่จะต้องถูกทำลายอะไรเมื่อคืนเขาท่านเข้าใจในสิ่งเหล่านี้ทุกสิ่งทุกอย่างเนี่ยมันก็เป็นสิ่งเกิดระดับธรรมดาตัวท่านเลยไม่มีอยู่ในสมมุติตัวท่านเองเลยไม่มีอยู่ในวิมุฒิตัวท่านเองเลยไม่ได้อย。 ู่ในอัตราตัวเท่านั้นเองเนี่ยไม่ได้อยู่ในทางอนัตาแล้วก็ตัวท่านเองก็ไม่ได้อยู่ในผู้รู้ก็คือไม่ได้ยึดถือผู้รู้ในเป，็。 นตัวท่าน。 แล้วก็ไม่ได้ยึดถือ。 นพพานเป็นตัวท่านและตัวท่านเองก็ไม่ได้เป็นผู้ที่จะบรรลุภรณพพพานตัวท่านเองก็เป็นเพียงแค่ขันธ์5เป็นสิ่งเกิดดับที่จะรอวันเวลาที่จะแตกดับลงไปส่วนพระนพพานก็ยังคงเป็นพระนพพานแบบนั้นหลายๆที่บทที่หลวงปู่ล่าท่านเขียนว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เราเป็นผู้ครอบครองพระนพพานหรือเราบรรลุพนพพานอันนั้นคือเป็นการที่。 อาหารที่จะเอาตัวเราเนี่ยไปเทียบเคียงกับพระนพพานนั่นคือการไม่เคารพพระนพพานเพราะพระนพพานเนี่ยไม่มีใครครอบครองพระนพพานไม่มีใครที่จะไปค้นพบพระนพพานไม่เป็นเจ้าของของใครพระนพพานยังเป็นของกลางเข้าและเครียดเขียนว่าคือพระนพพานยังทรงพระนพพานแบบนั้นตลอดอนั。 นกานต์ตั้งแต่พุทธเจ้าองค์แรกจนถึงพระทธเจ้าปัจจุบันและพระุทธเจ้าอนาคตพระนพพานก็ยังเป็นพระนพพานเหมือนเดิมไม่มีใครเป็นเจ้าของไม่มีใครครอบครองสิ่งเหล่านี้เราจะรู้ว่า。 เมื่อไหร่ก็ตามเนี่ยที่มันเป็นของกลางแบบนี้มันเป็นแบบนี้。 อยากเป็นแบบนี้สมมุติเป็นแบบนี้พระนพพานเป็นแบบนี้แล้วตัวเราเองเนี่ยในความจริงของตัวเราเองเราก็คือสิ่งปรุงแต่งขึ้นมาเนี่ยคือจิตที่เป็นวิชาพรุ่งนี้มันก็จะดับลงไปจิตวิชาอะไรต่างๆมันไม่ได้เกิดขึ้นมาจากกระบวนการเลืออะไรแต่มันเกิดจากกระบวนการความเข้าใจ。 ผิดๆเท่านั้นที่เป็นศักยที่แล้วกอดก่อเกิดเป็นจิตวิชาที่มันเป็นเหมือนเงาถ้าเราเห็นเงาเนี่ย。 เวลาคางงคืนที่เรานั่งอยู่ในก็ดีแหละเงาเราเนี่ยมันคล้ายๆกับจิตวิชานั่นแหละคือเราเหมือนมันเป็นจำลองเหมือนเสมือนเป็นสิ่งที่มีอยู่จริงแต่แท้จริงมันไม่ได้มีอยู่จริงเพราะอะไรมันเกิดขึ้นมาจากเขปัจจัยของตัวเราและแสงกระทบเหล่านั้นมันเลยทำให้สิ่งเหล่านี้ป。 รากฏเกิดขึ้นมาแต่ตัวมันเองเราลองไปสัมผัสหรือจับต้องมันเนี่ยเงาเหล่านี้คุณไม่สามารถจับต้องแล้วก็ทำลายมันได้มันมันคล้ายกับสิ่งที่มันจะเหมือนมีอยู่จริงแต่แท้จริงในความจริงมันไม่ได้มีอยู่จริงมันเกิดจากความเข้าใจผิดเท่านั้นในกา。 รยึด。 หรือขันห้าหรือยึดถือสมมุติเนี่ยเป็นเราเองมันก็เลยเกิด。 เป็นเงาที่เป็นจิตวิชาเหล่านี้ขึ้นมาถามว่า。 แล้วทำไมเนี่ยจะต้องพึ่งพาปัญญาของพระเจ้าด้วยเพราะว่าด้วยเหตุปัจจัยที่เราเข้าใจผิดๆมาตั้งแต่ชาติแรกจนถึงวันนี้มันเลยทำให้ก่อเกิดเงาที่เป็นคล้ายกับจิตวิชาพุ่งนี้ขึ้นมามันมีอย่างเดียวที่จะทำลายเงาอย่างนี้ได้นั่นคือแสงของพระอาทิตย์หรือความสว่างที่มั。 นฉายลงมาตรงกับบนไอ้นี่ของเราเนี่ยมันเลยทำให้พวกนี้เงาเนี่ยหายไปคุณไม่สามารถที่จะทำลายเงาสิ่งเหล่านี้ได้。 เงาเหล่านี้คือ。 แม้กระทั่งมันไม่มีอยู่จริงนะแต่คุณต่อให้คุณใช้สิ่งที่。 อนภาพมากที่สุดเนี่ยคุณทำลายเงาไม่ได้แม้กระทั่ง。 อะไรก็ตามล่ะที่จะหายไปได้อย่างเดียวคือ。 แสงสว่างที่มันตกกระทบขึ้นมาแล้วไม่เกิดมุมแล้วมันทำให้สิ่งเหล่านั้นไม่เกิดเงานั่นคือปัญญาของพระุทธเจ้านั่นคืออันนี้คือศรัทธาว่าทำไมเราต้องพึ่งพาปัญญาของพระุทธเจ้าด้วยทำไมคุณูเยอะต้องละทิ้งปัญญาของคุณเองเพราะฉะนั้นปัญญาอะไรต่างๆเนี่ยเขาถึงได้บอกวา。 มันก็คืออยู่ในสังขารแล้วก็อยู่ในขันธ์5ด้วยนั่นคือปัญญามันเป็นปัญญาของคุณเองไม่ใช่ปัญญาของพระุทธเจ้าปัญญาของเจ้าแม้กระทั่งมันเป็นสังขาร。 แต่มันทำให้สังขารที่คุณเข้าใจผิดพวกนี้。 มันหายไปได้แล้วก็คือมัน。 ใครจะไปครอบครองพระอาทิตย์ที่เป็นปัญญาของพระุทธเจ้าได้ไม่มีมันเป็นของกลางและปัญญาของพระุทธเจ้านั้นก็ไม่ใช่ปัญญาของพระุทธเจ้าสมณะโคดมเราด้วยปัญญาของพระุทธเจ้าองค์กรก่อนก็ยังคงเป็นพุทธปัญญาแบบนี้อนาคตก็ยังเป็นพุทธปัญญาแบบนี้แม้กระทั่งพระองค์เองเนี่。 ยก็ยังไม่ได้ยึดถือปัญญานี้เป็นของพระองค์เขาเลยเรียกว่าทำให้มันเลยเป็นของกลางมันเลยเป็นอาจารย์ของพระุทธเจ้าอีกทีนึงที่。 มันไม่ได้ถูกเขียนในสิ่งเหล่านี้เอาไว้แต่เราก็รู้ได้ว่าทำเหล่านี้มันมีอยู่จริงแล้วมันสามารถที่จะปล่อยวางสิ่งเหล่านี้ได้จริงมันเลยเรียกว่าคือ。 ธรรมะไม่ใช่การปฏิบัติธรรมเพื่อทำลายล้างมันไม่ใช่การทำลายทุกอย่างให้หมดไปแต่คือมันทำความจริงให้ปรากฏขึ้นมาเท่านั้นจิตวิชาพวกนี้มันเลยหายไปมันเหมือนกับเงาของคุณเนี่ย。 เป็นความมืดเมื่อไหร่ก็ตามที่แสงสว่างพวกนี้มันสลงมาเอาก็เลยหายไปนะคือจิตวิชาคุณดับไปมันก็เลยเหลือแต่แสงสว่างเขาเลยเรียกว่าจิตวิชาจิตวิชานั้นน่ะแสงสว่างพวกนี้มันไม่ได้คงทนถาวรหรอกเมื่อไหร่ก็ตามที่เอามันหมดเนี่ยแสงสว่างว่าจะหายไปด้วยสิ่งเหล่านี้ก็จ。 ะหายนั่นคือกระบวนการของอันนี้คือที่พระองค์สรู้สิ่งเหล่านี้มาทำไมเราต้องเป็นพุทธสาวกเป็นพระสาวกของพุทธ，เ，จ，้，า，ด้วย，เพราะว่าเ，ร，า。 เอ，งเนี่ย。 ปัญญาของเราเนี่ยมันไม่สามารถที่จะสั่งสมบารมีได้ถึงกับพระองค์ว่ามาค้นพบในความลับของธรรมชาติเหล่านี้ได้เราเลยต้องมีอย่างเดียวคือศรัทธาในปัญญาของพุทธเจ้าที่ทุกๆพระองค์เนี่ยแต่รู้สิ่งเหล่านี้มาแล้วก็บอกเราแบบนี้มาเนี่ยมันเลยเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ทุ。 กอย่างเนี่ยปรากฏเป็นความจริงขึ้นมาได้มันมีวิธีเดียวตัวเราเองไม่สามารถที่จะทำความจริงเหล่านี้ให้ปรากฏข，ึ，้，น，ม，า，ได，้，อ，ันนี้คือค，ำ，ว。 ่า，ศรัทธา。 ศรัทธาเหล่านี้อยู่ในทุกที่อยู่ในทุกที่ที่มีความว่างสิ่งเหล่านี้คือแม้กระทั่งเราเชื่อมพระสังยนะหรือเชื่อมพระพุทธเจ้าเนี่ยสิ่งเหล่านี้เป็นแค่สื่อของความศรัทธาให้มันจับต้องได้เพื่อที่จะทำให้คุณรู้สึกว่ามีสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่คุณจะเชื่อมได้แต่สิ่งเหล่า。 นี้คือสมมุติที่มันให้เชื่อมในความเป็นวิมฒิเท่านั้นแต่ถ้าคุณเข้าใจเลยสิ่งเหล่านี้ว่า。 วิมฒิสิ่งเหล่านี้ไม่เคยหายไปไหนยังคู่อยู่กับธรรมชาติพรุ่งนี้ตลอดเวลาแล้วก็คือมันก็ยังอยู่ในความว่างในยออบตัวเราด้วยอยู่ในตัวเราด้วยเพราะฉะนั้นคือเวลาเข้าใจแบบนี้คุณก็สามารถที่จะเชื่อมสิ่งเหล่านี้ได้ตลอดเวลาเพราะว่ามันก็คือในใจของเราเองแล้วก็คือม。 ันเป็นใจที่เป็นหนึ่งเดียวกันตลอดเวลาเวลาที่เราจะเข้า้ใจอะไรหรือเราจะทำอะไรเนี่ยเราเลยไม่ได้อยู่คนเดียวเราอยู่พร้อมกับพุทธเจ้าทุกพระองค์ด้วยอยู่กับพระธรรมด้วยอยู่กับพระยสงฆ์ด้วยเราไม่เคยอยู่คนเดียวแต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เรายึ。 ดถือ。 ในศักยฐิหรืออัตราตัวคนของเราเนี่ยเราเหมือนจะอยู่กับหลายๆคนเราจะอยู่กับเคียงข้างกับครอบครัวเราจะอยู่กับสังคมเราอยู่หลายๆแต่แท้จริงคือคุณกำลังอยู่คนเดียวคือคุณไม่ได้มีผู้ร่วมเดินทางที่เป็นคือผู้ที่เราที่เป็นเหมือนพ่อแม่ครูบาอาจารย์เราที่อยู่กับเรา。 ตลอดเวลาเพราะฉะนั้นเราเลยไม่คิดว่าเราอยู่คนเดียวเราอยู่กับ。 พ่อแม่เราอยู่กับครูบาอาจารย์เรายังอยู่กับสิ่งเหล่านี้ตลอดเวลาเพราะฉะนั้นคือเวลาที่เราหมดลมหายใจเราไปเราก็คืนทุกอ，ย。 ่างเนี่ย。 ให้กับธรรมชาตินั้นไปรวมถึงสิ่งเหล่านี้ด้วยทุกอย่างที่มีไม่ว่าจะเป็นผู้รู้ไม่ว่าจะเป็นธรรมทำที่ไม่เกิดไม่ตายหรือว่าบารมีอะไรต่างๆเนี่ยเราก็จะคืนให้กับธรรมชาติเหล่านี้ไปเพื่อจะให้วันใดวันนึงเนี่ยที่เราดับศูนย์ไปแล้วเนี่ยก็ยังมีผู้ที่จะใช้บารมีเหล่。 านี้เหมือนกับที่เราใช้บารมีของท่านที่ท่านก็ได้ตัรัสรู้แล้วก็พระอาหารต่างๆที่ท่านนพพานไปแล้วเราก็ยังใช้บารมีของท่านเนี่ยมาช่วยในการปฏิบัติธรรมเวลาของเราเองเราก็。 เสียสละหรือว่าคืนบารมีสิ่งเหล่านี้ให้กับธรรมชาติอันนี้คืนไปเพื่อ。 คนรุ่นต่อๆไปเนี่ยเขาก็จะได้ใช้ในสิ่งเหล่านี้ให้มันเป็น。 สมมุติที่ปรากฏมาจากวิมฒิแบบนี้ได้ก็เลยบอกว่าบารมีทั้งหมดเนี่ยก็คือใช้เป็นชาติสุดท้ายมันเป็นเหมือนเรือที่เมื่อเสร็จแล้วคุณก็ต้องทิ้งเรืออันนี้ไปแล้วก็คือคืนทุกอย่างในไปตัวคุณเองเนี่ยก็ไม่ได้ข้ามไปที่ไหนคือคุณก็หายไปในธรรมชาติที่มันไม่ปรากฏอะไรก็เ。 ลยบอกว่าธรรมชาติพรุ่งนี้ไม่เกิดไม่ตายพรุ่งนี้คือไม่ว่าจะเป็นพุทธเจ้าพระพระเจพุทธเจ้าหรือพระหลันทั้งหลายเนี่ย。 ถ้าไม่ได้หายไปไหนแต่ก็คือสลายหายไปแล้วก็。 บารมีอะไร。 คือขันท่านเนี่ยหายที่เขาบอกว่าพี่ต้องตาย้ำดังกล่าวคือ。 ที่มันเป็นขี้เท่าทุกอย่างมันเป็นขี้เท่าเราไม่ได้ศรัทธาขี้เท่าเราไม่ได้。 ศรัทธาในขันที่มันถูกเผาไปแล้วเหลือแต่。 ที่เท่าที่มันเป็นแบบนี้คือเราฟังแบบนี้มันก็เหมือนกับ。 ถ้าฟังไม่ดีก็เหมือนเราจะไปปรามาสของพระุทธเจ้าแต่เปล่าไม่ใช่อันนี้คือความจริงที่เป็นสมมุติที่วามันจะต้องเหลือแต่ขี้เท่าแบบนั้นแต่ความจริงที่เป็นวิมฒิเนี่ยพระเจ้ายังอยู่ในทุกที่ไม่ได้หายไปไหนยังอยู่ในถ้ำที่ไม่เกิดไม่ตายแบบนั้นแต่เพียงแต่ที่ไม่ปราก。 ฏขึ้นมาเพราะว่าเราศรัทธาในอัตราตัวตนของเราเท่านั้นเองสิ่งเหล่านี้เลยไม่ปรากฏสิ่งเหล่านี้เป็นเหมือนความลับกับธรรมชาติทั่วไปที่มันอาจจะถูกปิดบังมายาวนานอาจจะหลาย。 ปีผ่านมามันแต่ความลับทุกความลับมันไม่มีความลับหรอกแต่เพียงแต่ว่าความจริงและเหตุปัจจัยล่ะอะไรต่างๆเนี่ยมันไม่เหมาะสมมันเลยไม่ได้ถูกเปิดเผยออกมาวามันคืออะไรมันเป็นตรงไหนความลับไม่มีในโลกมีแต่ความจริงเหล่านั้นมันไม่ปรากฏขึ้นมาเท่านั้นเพราะในเหตุปัจ。 จัยในเวลานั้นๆเนี่ยมันไม่แมทกันหรือวามันเหตุและผลเนี่ยมันไม่ต้องการเท่านั้นสิ่งเหล่านี้ไม่ปรากฏแต่เมื่อไหร่ก็ตามที่สิ่งเหล่านี้ปรากฏแล้วคือ。 ทุกอย่างที่ปรากฏ。 ตามกาลเวลาของมันเนี่ยก็ก็ต้องหายไปแล้วก็สูญสลายหายไปรวมถึงความเข้าใจของเราด้วยปัญญาของเราด้วยและปัญญาของพระเจ้าด้วยก็ย่อมสลายหายไปในความไม่มีอะไรก็เลยบอกว่าทุกอย่างสุดท้ายก็คือ。 มันไม่มีอะไรไม่ได้อะไรแล้วก็ไม่เหลืออะไรนั่นคือไม่ได้หมายถึงวามันหมดหรือว่าสูตรเปล่าแต่คนที่จะได้จะเป็นจะมีเนี่ยมันไม่มีแต่ทุกอย่างคุณต้องคืนกับธรรมชาติก็ไปก็เลยบอกว่าไม่เหลืออะไรแต่ในธรรมชาติไม่ได้เป็นธรรมชาติที่ว่างว่าว่างเปล่าเหมือนที่เราเข้า。 ใจกันนพานว่างเปล่าว่างเปล่าอันนี้คืออันนี้คือมิจฉที่รุนแรงที่สุดแล้วทำให้ทุกอย่างเนี่ยมันเสียหายไปด้วยทั้งในชีวิต。 การดำรงชีวิตในการที่จะอยู่กับสังคมเราเลยไปว่างเปล่าว่างเปล่าแบบนี้มันเลยทำให้ศักยภาพของแต่ละคนเนี่ยลดถอยลงไปเรื่อยๆลบไปเรื่อยๆอันนี้ไม่ใช่การปฏิบัติธรรมอันนี้มันคือทำตัวเองไปสู่ความว่างเปล่ามันคือทำตัวเองไปสู่การเป็นก้อนหินการเป็นท่อนไม้ที่ไม่มี。 อะไรมันมันไม่ต่างกับหัวปวกหัวต่อออะไรที่มันรอวันเวลาเสื่อมสลายพุทธเจ้าไม่ต้องการแบบนั้นพุทธเจ้าไม่งั้นคือ。 พระองค์ไม่ตัดหรอกว่า。 ทำประโยชน์ตนให้ถึงที่สุดแล้วก็ทำประโยชน์ท่านให้ถึงที่สุดเราเคยเห็นหัวหลหัวต่ออทำประโยชน์อะไรให้ให้ให้มากมายได้ไหมมันเป็นไปไม่ได้ว่ามีแต่วันนึงเนี่ยจะสูญสลายไปแม้กระทั่งทำสุดท้ายเนี่ยในความไม่ประมาทเนี่ยพระองค์ยังให้ใช้ทำประโยชน์เกื้อกูลกับทุกดวง。 จิตวิญญาณทุกสรรพสัตว์เนี่ยหลักหัวต่อมันไม่ได้มันก็มีอย่างเดียวคือให้ปลวกกินเท่านั้นที่จะรอวันเวลาหลาย，ไ，ป，เ，พ，ร，าะ，ค，ง，ไ，ม่ได้ต้อง，ก，า。 รแบบนั้น。 คือสิ่งเหล่านี้คือความจริง。 สูสุดของธรรมชาติที่มันคู่อยู่กับ。 ธรรมชาติที่เป็นแบบนี้คือใครจะบอกจะสอนอีกเท่าไร่เนี่ยมันก็ยังคงเป็นธรรมที่มันปรากฏเป็นแบบนี้แล้วก็จะต้องหายไปในปัจจุบันนี้ก็เลยบอกว่าทำทั้งหมดเนี่ยมันเกิดที่ปัจจุบันแล้วมันก็ต้องดับหายไปที่ปัจจุบันนั้นเลยทำทั้งหมดเนี่ยมันเลยไม่เหลืออะไรนั่นคือเขา。 เลยบอกว่าทำที่ไม่มีทำในเพราะอะไรคือทำทุกอย่างเนี่ยมันก็เป็นยังเป็นสิ่งปรากฏดีแล้วทำทุกธรรมเนี่ยมันก็ต้องดับอยู่ดีแม้กระทั่งทำเนี่ยมันก็ไม่มีทำอยู่จริงเพราะว่าวามันเป็นสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาได้แล้วมันก็ต้องดับลงไ。 ปได้。 อันนี้คือความจริงสูงสุดของธรรมชาติที่เขาเรียกว่าปัญญาของพุทธเจ้านี่คือปัญญาของพระศาสดาสมนักโคดมอะไรต่างที่ถ่ายทอดผ่านมา250ปีผ่านพ่อแม่ครูบาจารย์ผ่านองค์หลวงตาผ่านอย่างพวกเรามาก็คืออันนี้คือความจริงสูงสุดมันก็คงมีเท่านี้。 การปฏิบัติเพื่ออัตราตัวตนของเรามันก็ควรที่จะวางลงตรงนี้ไม่ควรที่จะมีเหลืออยู่อีกนั่นคือศรัทธาก็คงมีเท่านี้。 สาธละเอียดชัดเจน。 มีใครสงสัยไหมจะได้ให้อาจารย์ทิศกับแม่ชีผู้ช่วยอธิบาย。 ไม่มีใครสงสัยก็เองว่าก็มีแต่ประกัน。