（一开始有人问）这样可以了吗？这样可以了吗？我这样说。发自内心地说，可以吗？ 从早上开始，听了师父的开示，就……就……很清晰了。清晰地认识到，（实相和现象）本来就是分离的。之前一直说我们一直在追寻，在（虚幻的）世间追逐，一直以来，我们都在调整、玩弄着各种因缘和合的现象（行，sankhara），在这些现象中感受着快乐，这些快乐都建立在（对无常的）理解之上，并以自我为中心。听了师父的开示，虽然不能说完全理解，但内心深处有所触动。 就好像，师父说的话，以前从未听过。医生说，我们对“当下”的理解是流动的。我们理解的“当下”是需要去实践的，需要安住的，这只是世俗层面的理解，是世俗假设的“当下”。但实际上，“当下”是法的“当下”，法的“当下”是什么？是解脱（涅槃，vimutti），是永恒不变的，是无生无灭的。而世俗的“当下”是生灭变化的，因为没有显现任何东西，但它真实存在，不是消失或灭绝，而是解脱（涅槃），是真实存在的，只是没有显现任何东西。 当有事物显现时，“过去”就显现了，“当下”就显现了，“未来”就显现了。对于无始无终的永恒来说，则没有任何事物显现，它是浑然一体的。无论过去、现在、未来，无论在哪个时空，都是解脱（涅槃），都是没有显现任何事物的本然状态。“过去”是这样，“现在”是这样，“未来”也是这样。对于解脱（涅槃）来说，没有过去、现在、未来。 但对于世俗的“当下”来说，有过去、现在、未来，它不断生灭变化，从“当下”流向“过去”，从“未来”流向“当下”，再流向“过去”，不断流逝。世俗是变化的，而解脱（涅槃）没有任何变化，是浑然一体的，是没有任何事物显现的整体，不是有事物显现，而是没有任何事物显现，是永恒的。 医生说：“我真是太棒了，我的心中有佛陀。”我告诉医生，没有“我”和“佛陀”的分别，这就像医生你身处一个有空调的房间，而把所有的佛陀都放在了外面，我们自己却待在空调房里。这是世俗的分别，有“我”、有“他”、有“在玻璃房里”、有“装了空调”，这样我们就把佛陀们放在了外面，而自己待在空调房里。 但如果没有玻璃房呢？就像一个开放的大厅，与外界空气相通，没有玻璃房，就不会有“我们”在玻璃房里，也不会有“佛陀”在外面，没有“我”、没有“他”，是同一的本然，是没有显现任何事物的同一本然，不会区分“我们”和“佛陀”。区分“我们”和“佛陀”是世俗的。佛陀、圣弟子和我们以及一切众生，本来的实相都是解脱（涅槃），但世俗的生灭都在同一个层面，佛陀、圣弟子和我们没有区别。 因为这是没有显现任何事物的同一本然，没有区别。如果有区别，就是世俗的。 所以在《阿姜曼传》中写到，佛陀和阿罗汉圣弟子们一同前来，这是从解脱（涅槃）中显现出来的世俗相。这是从“没有显现任何事物”中显现出来的世俗相，是佛陀和阿罗汉圣弟子。因为这是从解脱（涅槃）中显现出来的世俗相，所以显现时是平等的。佛陀和圣弟子们坐在一起，是平等的，没有分别。 阿姜曼感到疑惑，为什么阿罗汉圣弟子可以和佛陀平起平坐，而佛陀也可以和阿罗汉圣弟子平起平坐？只要这样想，就是世俗的，立刻就变了，佛陀坐在高处，阿罗汉圣弟子坐在低处。佛陀说，这就是世俗的，从解脱（涅槃）中显现出来的世俗相。一开始是从解脱（涅槃）中显现出来的世俗相，但现在你正经历着从世俗中显现出来的世俗相，这是世俗世界的，所以就不平等了。 从解脱（涅槃）中显现出来的世俗相是平等的，没有时间，没有过去、现在、未来，是解脱（涅槃）的“当下”。如果是世俗的“当下”，就需要努力锁定自己，让自己安住于“当下”，做什么事都要把自己锁定在“当下”，这是世俗世界的“当下”，试图锁定自己，让自己不想任何事情，安住于“当下”，这是世俗世界的“当下”，不是解脱（涅槃）的“当下”。解脱（涅槃）的“当下”没有分别，不需要我们锁定自己，让自己安住于“当下”，做任何事都不去想，这是世俗的“当下”。 我们需要理解，世俗有从世俗中显现出来的世俗，也有从解脱（涅槃）中显现出来的世俗。任何时候，如果感觉世俗是来自于“我”，那就是世俗的。但如果世俗来自于“无我”，来自于解脱（涅槃），那就是不同的。世俗有从世俗中显现出来的世俗，也有从解脱（涅槃）中显现出来的世俗。 例如，从解脱（涅槃）中显现出来的世俗，像佛陀和圣弟子们，有神通、有智慧。这是从解脱（涅槃）中显现出来的，没有“我”，然后显现为“我”，所以才能展现神通，比如身上冒出火焰，身下流出水，或者上面是水，下面是火，上面是火，下面是水，这样去展现。这是从解脱（涅槃）中展现出来的，所以没有“我”，不觉得是从哪里展现出来的，而是从“空性”中展现出来的。但是当身体还活着的时候，就会从身体中展现出来，但当身体消失后，这些展现出来的神通、光芒等等都会消失，因为已经熄灭了。但是当身体还在的时候，就能看到从身体中展现出来，但实际上已经熄灭了，称为“灭尽涅槃”。 世俗显现出来，也是从解脱（涅槃）中显现出来的，是“没有我”、“没有形态”的。但是现在身体还在，就有感觉从身体中显现出来，但当身体坏灭后，这就是从解脱（涅槃）中显现出来的世俗。 但是，对于还没有证悟、还没有断除执着的人来说，无论想什么、展现什么神通，都是从世俗中展现出来的。比如提婆达多展现神通，让阿阇世王杀害他的父亲频婆娑罗王。最后，因为这是从执着于“我”的世俗中展现出来的，所以最终会衰败，被大地吞噬，堕入地狱。 有从解脱（涅槃）中显现出来的世俗。即使身体还没有坏灭，但当执着于“我”的时候，使用神通、祈愿的时候，就会从解脱（涅槃）中显现出来。但是当我们看到身体还在、没有死亡的时候，就会认为是从身体中显现出来的，但实际上不是从身体中显现出来的，而是从解脱（涅槃）中显现出来的。 通过神通和智慧，就能看到在使用神通、祈愿的时候，是从“空性”、“没有显现任何事物”中祈愿出来的。祈愿结束后，无论是光芒还是其他的精神力量，都会消失，就像没有发生过一样。显现出来，是从“没有”中显现出来，然后消失，回归于“没有”。 但是当身体消失后，就与“空性”、“法性”融为一体，但不是我们可以去执着的“空性涅槃”，而是与“空性”相应的“觉知”，是“觉知”的熄灭，“受”的熄灭，没有“受者”感受痛苦了，这是永恒的，是涅槃，不是我们有一个“我”去获得“空性涅槃”的状态。这个“觉知”，这个“感觉”，会认识到“受”的熄灭，生死轮回已经结束，不再有生，所作已办，此生是最后一生。这个“觉知”是永恒的，是涅槃，是自动的禅定，自动的智慧，自动的解脱，不是世俗的智慧，不是世俗的正念，不是世俗的禅定，不是世俗的智慧。有世俗的正念，世俗的禅定，世俗的智慧，世俗的“我”去建立正念，正念是“我”建立的“觉知”。而自动的正念，自动的禅定，自动的智慧，是从解脱（涅槃）的智慧中显现出来的。 这是本然的正念，本然的禅定，本然的智慧。佛陀不会再失去正念，不会再去执着，不会再产生烦恼和痛苦，因为已经是永恒的了。不是说佛陀什么时候失去正念，什么时候就没有烦恼和痛苦了，不是这样的。佛陀不会再有烦恼，否则怎么能成为佛陀呢？ 这个（世俗的）正念还在建立，正念还在安住，还没有成为正念、正定、正智、正解脱，这是第八正道，不是第九、第十正道。第九正道是圣者的心，已经超越了世俗，是苦的灭尽，而第八正道还是世俗的心，需要去觉知苦、集、灭、道，然后还是会去执着，执着于刹那的觉知。第八正道的正念、正定、正智，还是会回到苦、集、灭、道，然后还是会去执着，没有灭尽，没有集，然后就不需要成为圣者了，只剩下“觉知”，正智和正解脱，也就是解脱知见。然后正解脱就是觉知到已经解脱了。 这是第九、第十正道，我们只学到第八正道。就像刚才，好像得到了“慈悲”和“智慧”的答案。 对世间的一切不再执着，亲人、财产、地位、儿孙，都不再执着，不再牵挂。对身体也不再牵挂，无论是好是坏，都不再执着，不再厌恶。最终，所有的心理影像都会放下。需要这样去观察自己的内心。 但如果我们理解了本然的状态，解脱（涅槃）就是解脱（涅槃），世俗就是世俗，就能理解什么是世俗，什么是解脱（涅槃），就能与佛性融为一体，无论是佛陀的佛性，还是我们的佛性，还是一切众生的佛性，都是同一的。从解脱（涅槃）中显现出来的“觉知”也是同一的，就是认识到“没有我”的那个“觉知”，在一切事物中都没有“我”的存在。 这只是一种错误的认知，认为有“我”的存在。但实际上，没有“我”，没有“我的”，只有事物的生灭，事物不生不灭，以及认识到这个真理的“觉知”。但这三者，无论是生灭的事物，还是不生不灭的事物，还是认识到这个真理的“觉知”，都不是“我”，没有“我”在其中。 所以，事实就是这样。事物生灭就生灭，不生不灭就不生不灭，而认识到这个真理的“觉知”，也不会认为“我”是认识到这个真理的“觉知”。“觉知”是每个人的本然，所以称为“没有”，但实际上是认识到“没有我”这个真理的“觉知”。在过去、现在、未来，都没有“我”的存在，这个认识到真理的“觉知”是永恒的，不生不灭的，最终会与不生不灭的本然融为一体。 是认识到真理的“觉知”存在于不生不灭的本然之中，而不是我们有一个“我”去成为不生不灭的本然。这个“觉知”认识到没有执着于现象的“我”，也没有厌恶现象的“我”，不执着于现象，也不执着于认识到真理的“觉知”，只剩下认识到真理的“觉知”。但是没有执着的“我”，这个“觉知”认识到什么？认识到真理，认识到真理，但没有执着的“我”，这不叫“认识到真理”，而是“认识到迷失”，因为还在迷失于有“我”的存在。认识到真理，是认识到“没有我”，所以没有执着的“我”。不是有时知道，有时不知道，这样是迷失的。 所以，要知道涅槃的本然，是认识到“没有我”、“没有我的”这个真理的本然。这个本然是永恒的，不是我们去执着过去的那个认为是永恒的。有些人说话不太清楚，说了之后又去执着“空性”，认为这是本然。所以说起话来，让人不太明白。 （有人问）师父，您刚才说还有执着，执着这个，执着那个，执着一切，这些都是错误的认知，是迷失的认知。我们喜欢安住于“当下”，就像我们一开始说的关于信心。 相信佛陀，就是与佛陀融为一体。在那里，当“觉知”生起，“迷失”消失，所有过去迷失的一切，实际上都消失了，都成为虚假的，都与佛性融为一体，没有“我”的存在。如果没有“我”、“没有他”，就不会融为一体。融为一体，就是没有“我”和“佛陀”的分别，是同一的解脱（涅槃）。 这个（分别）也没有了，成为“我”的傲慢、仪式、无明都消失了，就只剩下认识到“没有什么是实有的”这个真理。连“空性”也没有人说，“空性”就是“没有”，没有生灭，没有显现，也没有执着的“我”，只有现象在“没有我”的空性中生灭，但认识到这个真理的“觉知”，没有“受者”，没有执着于在空性中生灭的现象的“受者”，也没有执着于“空性”或“没有生灭”的“受者”。 因为身体还没有死亡，所以生灭还在进行，但是执着的“我”没有了。不生不灭的本然也没有人去执着，也没有人去迷失于“我是认识到真理的人”，只剩下认识到真理的“觉知”。事物生灭就生灭，事物不生不灭就认识到这个真理，但涅槃不是这三者，而是没有执着于这三者的“我”。没有执着于生灭的本然的“我”，没有执着于不生不灭的本然的“我”，也没有执着于认识到真理的“觉知”的“我”。 如果有执着的“我”，认识到了，但还有执着的“我”，说明认识得不真实。认识得不真实。但如果只认识到真理，而没有执着的“我”，就是认识到“没有我”这个真理。这是认识到真理。但如果认识到了，还有执着的“我”，说明认识得不真实。 感谢师父的开示。真的是认识到真理，认识到了，但如果认识得不真实，就认识到“没有我”，不需要去想什么，“没有我”是真实存在的，所以没有什么可得到的，这是认识得不真实。认识到了，认识到了一切，一切都认识到了，但还是有执着的“我”，所以不需要任何的方法或途径去放下、去释放、去执着或不执着，这些都不是。 也没有执着于世俗，世俗也是这样，放下一些，因为认识到了真理，不是我们认识到了真理，真理不会认识到没有“我”，不要把“我”带入到认识真理中，不要期待“我”会成为什么。这不是，不是认识到真理。只要知道有“我”的存在，想去得到什么，想成为什么，都是迷失的。 这不是认识到真理。这个迷失，就是“无明”，不是“觉知”。认识到真理，称为“觉知”，“迷失”称为“无明”。认识到真理，是没有“我”的存在。 就像师父指着镜子给我们看。镜子吗？镜子吗？镜子中的镜子。这样如果只停在这里，会问，看到镜子中的人了吗？看到了镜子了吗？但实际上，涅槃或本然，不是镜子中的“我”，也不是镜子，也不是看到镜子中人的“我”。 （有人说）师父，我突然想到，本然的状态本来就是圆满的，从过去、现在、未来，都是无始无终的，没有时间。 解脱（涅槃）的本然是无始无终的，没有时间，没有过去、现在、未来，永远是“当下”，是法的“当下”，是解脱（涅槃）的“当下”，就是这样，没有，没有执着的“我”，“当下”没有执着的“我”，“未来”也没有执着的“我”，没有“我”的存在。所以没有时间，但世俗有时间。 我们生活在世间，需要学习世俗和解脱（涅槃），它们是同时存在的，世俗和解脱（涅槃）就在我们的身心中。不能只学习世俗，也需要学习我们身心中的解脱（涅槃）。这并不难，如果我们认真听，认真分析，真实地面对自己的内心。 内心有什么生起？内心是空的，但没有“空”。事物在“空性”中生灭，没有“我”的存在。无论是什么，都让它去，都是事物在生灭，但更重要的是认识到没有执着的“我”。没有执着于现象的“受者”，也没有执着于不生不灭的、没有显现任何事物的本然的“受者”。 所以，内心是远离“我”的空性，不会去执着任何东西，因为是远离“我”的空性，不会去执着内心生起的现象，也不会有“我”去厌恶现象。现象还是现象，内心还是内心，内心安住于空性，生灭的现象穿透空性的内心。 无论现象是好是坏，是快乐是痛苦，是有福报还是有罪恶，是善还是不善，是喜欢还是不喜欢，现象本身不知道自己是好是坏，是快乐是痛苦，是有福报还是有罪恶，是善还是不善，但是“觉知”会去分别，看到不好的就厌恶，看到好的就想执着。但是当没有“我”的存在时，内心就成为远离“我”的空性，现象是什么样就是什么样，因为现象本身不会说自己是好是坏，是善是恶，是有福报还是有罪恶。但如果我们有“我”，作为从世俗中显现出来的“觉知”，就会厌恶不好的现象，想要得到好的现象，或者不想得到任何现象。 这是从世俗中显现出来的“觉知”，就是“我”，“我”会有欲望。不喜欢的、不顺心的，就会想摆脱，喜欢的、顺心的，就想得到。不好的现象，就想要好的现象，所有的不好和好，都放入头脑中，不想得到它们，因为它们是生灭的、不好的，但我们想要不生不灭的，有分别。 执着，从有“我”开始执着，就等于这个“觉知”不真实，因为是从不真实的、生灭的世俗中显现出来的。但从解脱（涅槃）中显现出来的“觉知”是真实的，是不生不灭的，所以这个“觉知”是永恒的，是没有执着的“我”的，这个“觉知”是从解脱（涅槃）中显现出来的，不分别好坏、善恶、快乐痛苦、有福报还是有罪恶。内心是什么样就是什么样，但没有执着的“我”，因为这个“觉知”是从解脱（涅槃）中显现出来的，这个“觉知”是永恒的。 但是从世俗中认识到的，认识到“我”的执着，执着，执着。哪个好，我就要，哪个不好，我就厌恶，哪个好，我就要保留，或者不想得到任何东西，想要不生不灭的本然，这样就是执着，实践也是执着，建立心理影像是执着。 这是从“我”的世俗中认识到的，所以，“我”是执着的根源，是从“无明”、“迷失”、“愚痴”中认识到的，是错误的认知。实践需要从解脱（涅槃）的智慧中出发，不是我们有一个“我”去实践，让“我”得到什么，成为什么，想得到什么，不想得到什么，“我”会得到什么，“我”要这个，不知道期待涅槃是什么，期待就是执着，然后开始想东想西，想孩子，想丈夫，想这个想那个，不是在实践，而是在跟随自己的想法。 试图去控制，让它不生起，让它只剩下“空性”，这是错误的实践。错误的想法，需要认识到有欲望，想要，想要，想要这样，想要那样，是这样，想让它成为这样，是这样，不想让它成为这样，想让它成为那样，是那样，不想让它成为这样，想让它成为这样。如果有想要或不想要，就是执着，执着到死，死了之后还要继续执着，继续痛苦。 这样。需要有勇气去观察自己的内心，已经学习到这个程度，已经解释到这个程度，需要有勇气去观察自己的内心。强迫自己的内心，它想要，不想要，没有不想要，或者是这样，想成为那样，是这样，想让它成为这样，是这样，不想让它成为这样，不想让它成为那样，是怎样，不想成为这样，想成为这样，无论是想要还是不想要。 这样，烦恼、无明、与涅槃相反的道路，这些都不需要去走与涅槃相反的道路，要走断除执着的道路。需要问自己的内心，它执着什么，有什么执着，有什么欲望，有什么牵挂。本然的状态是平静祥和的，突然之间，因为痛苦、欲望、烦恼而波动起来。 就像瓶子里的水，我们把一瓶水放在地上，水是平静祥和的。但当我们拿起瓶子摇晃，水就会波动，因为我们的想法、执着、欲望而波动，因为我们的手去执着瓶子，我们去执着瓶子，所以水就波动了。这是痛苦，需要认识到，这是痛苦，是因为内心的波动、混乱而产生的痛苦，是因为我们去摇晃瓶子，水就波动了。水说，本来好好的，突然就变得混乱、痛苦。 瓶子里波动的水是痛苦的，因为我们去抓瓶子，我们去抓瓶子，水就波动，所以就痛苦，内心的波动、不安、混乱是痛苦的。本然的状态是平静祥和的，就像瓶子里的水放在地上，是平静的，是本然的平静，水放在地上是本然的平静，这是涅槃。 但当我们去抓瓶子摇晃，它就会波动、混乱、挣扎，我想要，我想要，我想要成为，混乱，得不到平静，即使想让它平静，想让它平静，想让它现在就平静，还是混乱、不安，就等于更加用力地摇晃瓶子，而不是放下瓶子。 放下烦恼，放下欲望，内心就会回归到平静祥和，就像瓶子里的水一样。但实际上，用水来比喻，还是有事物显现，但真实的内心，连水都没有，没有任何事物显现，是本然的平静祥和，因为没有任何事物显现。 用瓶子里的水来比喻，是为了方便教学。但实际上，比瓶子里的水还要更进一步，水还是有事物显现，但真实的内心，没有任何事物显现，所以是平静的，远离“我”的空性，这个空性是平静祥和的，因为烦恼熄灭了，所以平静祥和。 这是它的本然状态。不知道你们为什么还要去挣扎，去得到什么，因为挣扎，只有挣扎，挣扎到死，只有痛苦，只有混乱。本然的状态是平静祥和的。平静祥和是因为什么？因为没有烦恼、贪嗔痴、我执，所以只有痛苦、混乱。 但本然的状态没有烦恼，烦恼是烦恼的事，不是真实的内心，真实的内心没有烦恼。烦恼是“无明”的事，烦恼是愚痴的事，与内心无关，真实的内心是无法被染污的，所以是平静祥和的，远离“我”的空性，不会被执着。 这个执着是烦恼，不是内心，内心是无我的本然，而执着是无明、是烦恼、是愚痴、是错误的认知、是迷失、是愚痴、是造作，但真实的内心是超越造作的本然。 这是不被造作的本然，烦恼是造作的，烦恼不是内心，烦恼在内心之外，真实的内心是平静祥和的，烦恼是烦恼的事，与内心无关。这是错误的造作。但真实的内心是无法被造作的，是本然的平静祥和，需要认识到烦恼是造作的。 但真实的内心是无法被造作的，当烦恼熄灭，就不会有烦恼，不会有混乱，不会有波动，这是现象的本然，但真实的内心是无法被造作的本然，是空性，是涅槃，是永恒的，没有任何事物显现，是永恒的。 所以，在真实的内心没有无明、烦恼、执着，只有无明、迷失、错误的认知，会认为烦恼、痛苦、混乱是内心的事，这是现象的事，不是真实内心 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- เอาไปดพี่หน่อย。 โอเคหรือไม่โอเค。 โอเคหรือไม่โอเค。 พี่คุยคุยเนี่ย。 โอเคไงพูดจากใจสิ。 ก็คือว่าเราแต่เช้า。 ก็คือว่าเหมือนกับว่าพอฟังพี่ใหญ่พูดแล้วก็。 มัน。 มันก็。 ชัดเจนค่ะ。 ชัดเจนว่า。 เหมือนกับ。 มันแยกกันขาดอยู่แล้วเลยมาเนี่ยค่ะ。 แล้วก็หลอดมาที่หลมาบอกว่าเราวิ่งหา。 นทานนอกใจเลยอ่ะ。 มาตลอด。 เราปปรับแต่งๆเล่นอยู่กับสังขารมีความสุข์มีความสุข。 อยู่บนความเข้าใจ。 หนี。 โดยที่ยืนตัวเองไว้。 พอเหมือนฟังพี่ใหญ่แล้วมัน。 มันก็ไม่เข้าใจนะคะไม่ได้เข้าใจ。 แต่มันสัมผัสที่ใจอย่างนั้นนะคะ。 แล้วมึงก็。 เหมือนกับ。 ก็เหมือนกับพี่ใหญ่บอกวามันเป็นคำที่。 เหมือนไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยตลอด。 การระนาน。 ไอ้คำที่ที่หมอศิราพูดไม่บอกว่า。 เราเข้าใจเรื่องปัจจุบันคลดเคลื่อน。 ที่เราเข้าใจเริ่มต้องปฏิบัติต้องอยู่กับปัจจุบันมันเป็นเรื่องเข้าใจของโลกไม่ใช่เป็นเรื่องเข้าใจว่ามันเ，ป，็，นเรื่อ，ง，เ，ข，้，า，ใ，จ，ของโลกที่，เ，ป。 ็น，สมมุติ。 ปัจจุบันสมมุติแต่แท้จริงอ่ะคำว่าปัจจุบันมันเป็นเรื่องของธรรมปัจจุบันของทำคืออะไรเป็นวิวฒฒก็เป็นอมตะตลอดก็เป็นตลอดไม่เกิดไม่ดับแต่สมุดดับดับดับเปลี่ยนแปลงกฎเมื่อความไม่มีอะไรปรากฏแต่มันมีอยู่จริงไม่ปรากฏไม่จริงไม่ใช่ว่าหายสาั。 บสูญ。 เป็นวฒมันมีอยู่จริงแต่ไม่ไม่มีอะไรปรากฏ。 เมื่อมีอะไรปรากฏเนี่ยอดีตมันก็เป็นธรรมชาติมีอะไรปรากฏปัจบปรากฏอนาคตอนสการยาวเป็นอันนั้นอตะมันก็ไม่，ม，ี，อ，ะ，ไ，ร，ป，ร，าก，ฏ，ม，ั，นจะเป็นหนึ，่，ง。 เดียวรวด。 อดีตการโพสต์ปัจจุบันอนาคตปัจจุบันของพี่มติอยู่ที่ไหนก็เป็นไม่ว่าจะการเวลานานใดก็เป็นวิมฒิก็คือเป็นธรรมชาติที่ไม่มีไม่มีอะไรปรากฏเป็นอย่างนี้แหละอดีตก็เป็นอย่างนี้แหละเป็นอย่างนี้แหละอนาคตเป็นอย่างนี้แหละมันจะไม่มีอดีตปัจจุบันอนาคตสำหรับ。 วุฒิ。 แต่สมมุติมีทั้งอดีตปัจจุบันอนาคตมันเกิดระดับเปลี่ยนแปลงจากปัจจุบันก็ไหลเป็นอดีตจากอดีตจากอนาคตก็ไหลมาเป็นปัจจุบันไหลเป็นอดีตมันก็หลายผ่านไปผ่านไปปัจจุบันก็ไหลเป็นอดีตอนาคตก็ไหลมาเป็นปัจจุบันแล้วก็เป็นก็ไหลเป็น。 อดีต。 สมมุติเปลี่ยนแปลงแต่มุไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งเดียวรวดสิ่งเดียวรวไปว่าเป็นสิ่งที่ไม่มีอะไรปรากฏรวดไม่ใช่มีสิ่งปรากฏไม่มีสิ่งใดปรากฏรวดเลยสิ่งเดียวรวดเป็นอบาตะ。 วันที่ที่หมอสิิราบอกว่าผมสุดยอดเลยเนี่ยมีพระพุทธเจ้าอยู่ในใจของผม。 บอกหมอไม่มีไม่มีเรากับพระพุทธเจ้าแยกกันอยู่กันแล้วนอกเปรียบเหมือนแยกแบบนี้เหมือนหมอศิลามาอยู่ในอากาศท้องแอร์แล้วปล่อยให้พระพุทธเจ้าทุกพระองค์เจ้าพระองค์อยู่อยู่ในธรรมชาติอยู่ข้างนอกแต่เราอยู่ในห้อง。 แอร์。 เป็นสมมุติ。 มีเรามีเขามีกในห้องกระจกติดแอร์ได้ต่างกันอย่างนี้เราก็เท่ากับมีพระพุทธเจ้าทั้งหลายอยู่ข้างนอกเราอยู่ห，้，อ，งแอร์แต่ไม่ม，ี，ห。 ้องกระจก。 มันเป็นเหมือนศาลาเราเปิดโลกเป็นอากาศเดียวกันไม่มีห้องกระจกมันจะไม่มีเราอยู่ข้างในห้องกระจกแล้วไม่มีพุทธเจ้าอยู่ข้างนอกมันจะไม่มีเราไม่มีเขาคือธรรมชาติเดียวกันคือธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏเดียวกันมันจะไม่แบ่งแยกระหว่างเรากับพุทธเจ้าแบ่งแยกเราเจ้าเ。 ป็นสมมุติ。 แบแยกเราพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าองค์เจ้าสาวกกับเราและสรรพสัตวทั้งหลายที่เป็นวฒมันมีทาตุเดิมแท้อยู่ที่เป็นวฒน์แต่สมมุติมันเกิดดับอยู่ในทมอกันหมดตั้งแต่พุทธเจ้าเจ้า้าเราในไม่ได้แตกต่างกัน。 เพราะมันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีอะไรปรากฏเหมือนกันไม่ได้แตกต่างกันถ้าแตกต่างกันเมื่อไหร่เป็นสมมุติ。 ดังนั้นตอนที่ในหนังสือตามมหาบวชที่เขียนถึงประวัติหลวงปู่มา่านที่บอกว่าพระพุทธเจ้าพระอรหันต์สาวกเสด็จมาพร้อมกันเป็นคือเป็นสมมุติที่ออกมา。 จากวิมฒิ。 เป็นเป็นเป็นสมมุติที่ออกมาจากสมมุติคือออกมาจากความไม่มีอะไรปรากฏก็เป็นสมมุติเป็นพระพุทธเจ้าพระหลังสาวก。 เนื่องจากเป็นสมุดที่ออกมาจากพี่วุฒิเนี่ยเวลาออกมาแล้วเนี่ย。 มันก็เลยเสมอกัน。 พระพุทธเจ้าพระสาวกนั่งเสมอกัน。 พระเจ้านั่งคุกนั่งนั่งไปในนั่งไปในกลุ่มเดียวกับพระสารสาวกเสมอกันไม่ได้ไม่ได้แบ่งแยกแตกต่างกัน。 หลวงปู่บ้านเลยสงสัยว่าอ้าว。 ทำไมพระหลานสาวกจะไปนั่งเสมอพระพุทธเจ้าและพระเจ้าไปนั่งเสมอว่าหลังสาวกคิดแค่นี้มันเป็นสมมุติเปลี่ยนเลยพระพุทธเจ้านั่งสูงอาหารต์สาว，ก。 นั่งล่าง。 พระเจ้าเลยตัดว่าที่เป็นสมมุตินะสมุดออกมาจากก็เลยตัด。 ก็ตอนแรกมาโดยโดยโดยสมมุติที่ออกมาจากวิมุฒิแต่ตอนนี้ท่านกำลัง。 สมมุติที่ออกมาจากสมมุติ。 ว่าเป็นสมมุติของโลกมันก็เลยไม่เสมอกัน。 สมุดที่ออกมาจากวิมฒิมาเสมอกันหมดไม่มีการเวลาไม่มีอดีตปัจจุบันอนาคตมันจะเป็นปัจจุบันของพี่วุฒิถ้าเป็นปัจจุบันของโลกจะต้องพยายามล็อกตัวเองบล็อกตัวเองให้อยู่กับปัจจุบันจะทำอะไรก็จะบล็อกตัวเองให้อยู่กับปัจจุบันเป็นปัจจุบันของโลกที่พยายามจะบอกล็ให้มั。 นไม่คิดอะไรอยู่กับปัจจุบันให้ไม่คิดอะไรเรื่องปัจจุบันของโลก。 ไม่ใช่ปัจจุบันของพี่วุฒิปัจจุบันของพี่วุฒิไม่มีการแบ่งให้เราลอกตัวเรามาอยู่กับปัจจุบันที่เราทำอยู，่，โ，ด，ย，ไ，ม，่，ค，ิ，ดอ，ะ，ไ，รเป็นปัจจ，ุ，บ。 ัน，ของโลก。 มันต้องเข้าใจว่าสมมุติมันออกมาจากสมมุติกับสมมุติออกมาจากวุฒิถ้าเมื่อไหร่สมมุติที่มันรู้สึกวาสมมุติอะไ，ร，ก，็ตามมั，น，อ，อ，ก，ม，า，จ，ากเราอ่ะม，ั，น。 เป，็นสมุด。 แต่สมมุติออกมาจากไม่มีตัวตนมันออกมาจากวิวฒิ。 ต่างกันสมมุติมันมีทั้งสมุดที่ออกมาจากสมมุติและสมมุติที่ออกมาจากวิมฒิ。 อย่างสมมุติออกมาจากจากวิบฒอย่างพระพุทธเจ้าสาวกเนี่ย。 มีขันเวลาอิทธิฤเดอปริญา。 ออกมาจากวิวุฒิไม่มีตัวตนแล้วเป็นเป็นตนมันก็เลยยาพระองไปแสดงอิทธิฤทธิ์ปาฏมีไฟพุ่งขึ้นฟ้ามีน้ำพลงข้างล่างน้ำพบนมีไฟลงข้างล่างมีไฟขึ้นบนน้ำลงข้างล่าง。 ที่จะไปทำไปแสดง。 แสดออกมาจากทแล้วไปเลย。 ไม่มีตังค์。 ไม่รู้สึกว่าแสดงออกมาจากไหนออกมาจากความว่าแต่เมื่อคันหน้าพระองค์ยังมีชีวิตอยู่มันก็เลยแสดงออกแสดงออกมาจากหน้าที่แต่ผมหายแล้วเนี่ยสุดท้ายมันก็ให้ที่แสดงออกมาด้วยที่เป็นอีกทธิรังสีอะไรหายไปะไปหมดเลยดับแล้วก็แต่ผมยังมีอยู่จะมองเห็นออกมาจากพระองค์แต。 ่พระองเป็นดับ。 ดับแล้วเรียกว่าดับขันปรินิพพาน。 สมมุติ。 มันออกมามันก็ออกมาจากไอ้วุฒิเป็นไปความไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างอะไรเลยแต่ตอนนี้หน้าอยู่หน้ามาบางมีความรู้สึกออกหน้าแต่พอหน้าแตกดับแล้วมันเป็นสมมุติที่ออกมาจาก。 แต่ถ้าผู้ที่ยังไม่ไม่ตัดสรู้ยังไม่ไม่สิ้นยึดมั่นเป็นตัวเป็นตนเนี่ยไม่ว่าจะสมมุติจะคิดจะแสดงอีกที่，อ，ะ，ไ，ร，ม，ั，น，ก，็，แส，ด，ง，ออกมาจากส，ม，ม。 ุต，ิเช่นๆ。 เทวได้ชาแสดงอิทธิฤทธิ์อีกทธิต่างๆได้ก็ให้พระเจ้าอาเจศัตรูข้า้าพระราชบิดาพระเจ้าพิศาล。 สุดท้ายเมื่อมันเป็นสมมุติที่ออกมาจากสมมุติที่เป็นยึดมันเป็นตัวเป็นตนสุดท้ายก็เสื่อมแล้วก็โดนธรณีสูบไปตกนรกเอาเวที。 มันมีสมมุติที่ออกมาจากวิมฒิ。 เวลาท่านแม้แต่คันหน้าท่านจะไม่ดับแต่เมื่อท่านยึดเป็นตัวเป็นตัวแล้วมันก็เลยเวลาท่านใช้อิทธิฤลต่างๆอธิษฐานจิต。 มันก็ออกไปอธิษฐานออกมาจากววุฒิ。 แต่พอเราเห็นตัวท่านกัน5ยังมีอยู่ไม่ตายเราก็เลยออกมาจากตัวท่านแต่จริงอ่ะมันไม่ออกมาจากตัวท่านเราไม่ออกมาจากวิมติ。 นจากฤทธิ์อภญาวิตาทิพย์จึงมองเห็นว่าตอนชั้นใช้อธิษฐานฤต่างๆเนี่ยอธิษฐานออกมาจากความว่าความไม่มีอะไรเลยและที่ฐานจบฉพาละสีหรือว่าออะไรหรือว่าอำนาจจิตอะไรที่เป็นแสงสีต่างๆมันก็หายไปไปดีกว่าไ。 ม่มี。 แล้วออกไปออกมาจากไม่มีแล้วก็หายไปเลยก็ไม่มี。 แต่พอกันหน้าหายไปปุ๊บแล้วแต่เป็นหนึ่งเดียวกับความว่าเปล่าธรรมว่าแต่ไม่ใช่เป็นความว่างที่เราจะไปยึดนิพานว่างคือมันเป็นความรู้คู่ความว่างคู่ธรรมชาติด้วยก็รู้สิ้นพูดเสวยไม่มีผู้เสวยให้เป็นทุกข์อีกแล้วอันนี้เป็นอมตะเป็นที่ผ่านไม่ใช่เรามีเราไปได้สภาว。 ะว่างนพพพานความรู้นี่แหละรู้สึกจะทำว่าสิเสวย。 พบชาติแล้วกาเว้นวายใจเกิดไม่มีอีกแล้ว。 ที่ต้องทำจบแล้วชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายความรู้วันนี้。 เป็นอมตะเป็นที่พาน。 อัตโนมัติสมาธิอัตโนมัติปัญญาอัตโนมัติญิมุติไม่ใช่ปัญญาสมมุติ。 ไม่ใช่สติสมมุติสมาธิสมมุติปัญญาสมมุติมันมีสติสมมุติสมาธิสมมุติปัญญาสมมุติสมมุติตั้งสติเอาตัวเราไปตั้งสติสติเป็นตัวเราตั้งรู้ไว้สติอัตโนมัติสมาธิอตโนมัติปัญญามัติออกมาจากปัญญาวิวุฒิ。 มันเป็นสติธรรมชาติสมาชิกธรรมชาติปัญยาธรรมชาติพระพุทธเจ้าเคยขาดสติให้ไปยึดให้เป็นเกิดปัญหาและความทุกข์อีกแล้วเพราะถ้าเป็นอมตะไปแล้วไงจอย่างเป็นอมตะ。 ไม่ใช่ว่าพุทธเจ้าร้านจะลอสติเมื่อไหร่ไม่มีปัญหาและความทุกข์อีกไม่มีแล้วพุทธเจ้าไม่ปัญหาอีกจะเป็นพุทธเจ้าได้ไง。 อันนี้มันเป็นสติยังตั้งอยู่สติต้องรู้ฐานอยู่มันยังไม่ได้เป็นสติสมาธิปัญญาที่เป็นสัมมาญาณสัมมาวิวฒิในวันที่9วันที่10วันที่9วันที่เป็นอริยาจิตมันพ้นจากสมมุติไปแล้วที่ยาเป็นที่สุดในทุกปีแล้วแต่8มันจะเป็นมันจะเป็นกิริยาจิตที่ต้องรู้เท่าทานความทุกขสมุทไทยเป็นจิตจิต。 แล้วก็สมุทไทยและทุกดับไปก็ไปรถเป็นมาเดี๋ยวก็ไปลงยึดถืออีกยึดถือในขณะจิตขนาดจิตทานด้วย8。 สมาธิปัญญาสติมาปัญญาเนี่ยมันก็กลับมาเป็นรถดมาทุกสมุทไทยดับไปก็ไม่ได้รถแล้วไม่มีแล้วไม่มีสมุทไทยก็ไม่ม，า，แ，ล้วก็แ，ล，้，ว，ก，็，ไ，ม，่ต้องเป็น，ร，ะ。 ริ，ที่สุด。 เหลือแต่ความรู้แจ้งสัมมาญาณแล้วก็สมมมาวิมฒยปัญญาณก็คือปัญญาวิมตญาณทัศนะ。 แล้วก็สมาวิมฒิก็คือรู้แจ้งว่าผ่านแล้ว。 เป็นวันที่ที่9มาที่0พวกเราเรียนแต่แค่มา8เมมา9มา。 เราก็เมื่อกี้เหมือนตอนที่มันก็เหมือนได้รู้คำตอบที่ไอ้คำว่าเมตตากับปัญญา。 มา。 เกในใจเรา。 โลกก็ไม่ทิ้งยึดหมดญาติพี่น้องสมบัติสถานลูกหลานยึดหมดห่วงใยกังวลหมด。 ภายในร่างกายก็ห่วงใยควรจะเป็นจะตายก็เอาดีๆไม่ดีก็รังเกียจที่สายสุดท้ายมโนภาพ。 ตลอดสายไม่ใช่ปล่อยวางหมด。 มันต้องอ่านใจตัวเองเนี่ย。 แต่ถ้าเราเข้าใจธรรมชาติได้แล้วว่าพี่มุเป็นพิมุติสมมุติเป็นสมมุติมันเข้าใจว่าอะไรเป็นสมมุติอะไรเป็นมุติมันก็เป็นหนึ่งเดียวกับพุทธเดียวกันหมดไม่ว่าพุทธของพุทธเจ้าหรือพุทธเราหรือพุทธของสัตในสารพระพุทธเดียวกัน。 ความรู้ที่ออกมาจากวิวุฒิก็เป็นความรู้เดียวกันคือความรู้อะไรว่าไม่มีตัวตนประยุทธ์นั่นแหละไม่มีตัวเราในทุกสรรพสิ่ง。 ไม่มีตัวตนของเราอยู่ในทุกสรรพสิ่ง。 อันนี้เป็นแค่ความหลงผิดความเห็นผิดว่ามีตัวเราของเราแต่ได้ทำแท้ไม่มีตัวเราไม่มีของเรา。 มีแต่สิ่งใดเกิดสิ่งระดับสิใดไม่เกิดสิ่งนั้นไม่ดับแล้วก็ธรรมชาติที่รู้ความจริงนี้แต่ทั้งสามอย่างเนี่ยทั้งสิ่งเกิดดับและสิ่งไม่เกิดไม่ดับและพูดที่รู้ความจริงเนี่ยไม่ใช่ึเป็นตัวเราของเราเลยไม่มีตัวเราอยู่ในนั้น。 มันก็เลยเป็นจริงอย่างนั้น。 เรอย่างนั้นเลยไปคือสิ่งใดเกิดระดับไป。 ไม่เกิดไม่ดับก็ไม่เกิดไม่ดับตลอดไป。 แล้วก็ความรู้ความจริงก็ไม่มีใครคิดว่าเราเป็นลูกพูดรู้ความจริงความรู้ความจริง。 มันเป็นธรรมชาติของความคิดทุกคนทุกข์เราเลยเรียกว่าไม่มีแต่ความจริงว่ารู้ความจริงว่าไม่มีตัวตนของเราอยู่ในทุกสิ่ง。 ในอดีตปัจจุบันอนาคตก็ไม่มีตัวตนของเราตลอดกาลให้ความรู้ความจริงอันนี้มันเลยเป็นอมตะไม่เกิดไม่มันเป็นอมตะและมันก็สุดท้ายก็ไปรวมอยู่กับธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ดับ。 เป็นธรรมชาติที่ไม่เกิดระดับที่รู้ความจริงอยู่ในนั้น。 ไม่ใช่เอาเราไปเป็นธรรมชาติได้เกิดระดับคือธรรมชาติรู้ความจริงแล้วรู้ว่าไม่มีผู้ยึดตั้งสังขารและไม่มีผู้รังเกียจสังขารและไม่ไปยึดถึงสังขารและก็ไม่ยึดธรรมชาติที่รู้ความจริงรู้。 เหลือแต่รู้ความจริงแต่ผู้ยึดไม่มีก็รู้อะไรรู้ความจริงรู้ความจริงและมีผู้ยึดมันไม่เรียกว่ารู้ความจริงรู้ความหลงเพราะว่าให้หลงมีตัวตนรู้ความจริงมันรู้ว่าไม่มีไม่มีตัวตนมันเลยไม่มีผู้ประ。 ยุติ。 ไม่ใช่รู้บ้างไม่รู้บ้างรู้บ้างไม่รู้บ้างไอ้อย่างนี้มันหลง。 ขอให้รู้ว่าธรรมชาติที่พานคือธรรมชาติที่รู้ความจริงว่าไม่มีตัวตนไม่มีตัวเราของเราที่แท้จริงอันนี้คือธรรมชาตินี้。 เป็นอมตะ。 ไม่ใช่เราไปยึดที่ผ่านมาว่าเป็นอมตะ。 พูดดีมันพูดอะไรไม่ค่อยจะรู้เรื่องพูดแล้วก็ไปยึดความว่างจะให้เป็นธรรมสะ。 เวลาพูดอะไรมันก็เลยเออไม่ค่อยรู้เรื่องว่าไง。 ถามหลวงตานะเจ้าคะตะที่ที่หลวงตาบอกวามันยังยึดอย่างนู้นอยู่ยึดอย่างนี้อยู่ยึดอย่างนั้นอยู่อ่ะยึดทั้งหมดตรงนี้มันคือความเข้าใจผิดิดที่มันหลงผิดไปเราเราได้ที่เราชอบได้แต่ปัจจุบันนะคะที่อย่างที่เราพูดกันตั้งแต่ต้นเรื่องตอนแรกเรื่องศรัทธาแล้วเ。 ช。 ื่อม。 เป็น。 พุธมันคือหนึ่งเดียวกันหมดถ้าตรงนั้นน่ะ。 ความรู้แจ้งที่ความหลงผิดมันสิ้นไป。 ไอ้ทั้งหมดที่ที่หลงมาทั้งหมดจริงๆมันก็คือมันก็。 มันก็หายหมดเลยมันก็ไม่ได้มันก็ของปลอมไปเป็นพุทธเดียวกันหมดแล้วก็ไม่มีอะไรไม่มีตัวของเรามันไม่มันยังมีเรามีเขาก็ไม่รวม。 ไปรวมเป็นหนึ่งเดียวกันคือมันไม่มีแยกเรากับพุทธเจ้าเราแยกกันคือเป็นหนึ่งเดียวคือวิมุฒิเดียวกัน。 อันนี้ก็ไม่มีแล้วก็เป็นตัวตนเป็นมานะพิธีวิชาหายหมดแล้วก็คือโง่งง。 มันก็เหลือแต่รู้ความจริงว่าไม่มีอะไรเป็นอะไรก็อย่างนั้นเนี่ยความว่างก็ไม่มีคนพูดความว่างคือว่าไม่มีอะไรไม่เกิดดับนะไม่มีอะไรเกิดดับไม่ปรากฏก็ไม่มีผู้ประยุทธ์ก็มีแต่สังหารเกิดดับในความในความว่างเปล่าที่ไม่มีตัวตนบุคคลเราเขาแล้วแต่ความรู้สัจธรรมคว。 ามจริงอย่างนี้แล้วก็ไม่มีผู้ไปเสวยไม่มีผู้ไปสังขารเกิดระดับในความว่างแล้วก็ไม่มีผู้ไปเสวยความว่าง。 หรือเป็นความไม่มีอะไรเกิด。 มันก็เกิดดับไปเกิดดับไปเพราะหน้ายังไม่ตาย。 เกิดดำเนินไปแต่ผู้จะถือไม่มี。 ธรรมชาติไม่เกิดดับก็ไม่มีใครหลงเอาสักขาดมายธรรมชาติไม่เกิดดับ。 แล้วก็ไม่หลว่าเราเป็นผู้รู้แจ้งจะทำก็เหลือแต่ความรู้ความจริงสิ่งใดเกิดสิ่งระดับสิเกิดดับต้องเกิดดับได้ไม่ใช่ไม่เกิดไม่ดับก็รู้ความจริงอยู่อย่างนี้ไปแต่นิผ่านไม่ใช่ทั้ง3。 อย่างนี้คือไม่มีผู้ยึดตั้ง3。 ไม่มีผู้ยึดธรรมชาติเกิดระดับไม่มีผู้ธรรมชาติที่สังขารไม่เกิดดับและไม่มีผู้ยึดธรรมชาติของผู้รู้สัจทำความจริง。 ถ้ามีผู้ยึด。 รู้แล้วมีผู้ยึดแสดงวามันรู้ไม่จริง。 รู้ไม่จริง。 แต่รู้จริงคือไม่ได้แต่รู้ความจริงแต่ไม่มีผู้ผู้ยึดรู้ว่าไม่มีตัวตนของผู้ยึดคือรู้ความจริงว่าตัวตนของเราไม่มีอยู่จริงไม่รู้ความจริงแต่ถ้ารู้ยึดแสดงว่ามันรู้ไม่จริง。 ขอบพระคุณเจ้าพูดเล่นจริงๆคือมันคือจะทำนะรู้รู้แล้วรู้รู้。 ไม่รู้ความจริงมันก็รู้ไม่มีตัวตนไปคิดดอะไรหรอกไม่มีตัวตนว่าอยู่จริงมันก็เลยไม่มีอะไรได้ไม่รู้จริง。 รู้แล้วรู้แล้วอะไรก็รู้หมดรู้ไม่หมดไม่หมดแต่กูยึดแรกกเลย。 มันเลยไม่ต้องมีกรรมวิธีหรือวิธีอะไร。 ที่จะต้องไปไปวางไปปล่อยหรือยึดหรือไม่ยึดคือไอ้นั้นมันไม่ใช่เลยสักอย่าง。 ก็ไม่ได้ยึดอะไรทั้งสมมติอย่างเดียวได้ไง。 ไปบ้างอะไรบ้าง。 เพรู้แจ้งสัจธรรมไม่ใช่ว่าเรารู้แจ้งจะธรรม。 ว่าจะทำไม่รู้แจ้งไม่มีตัวเราเอาตัวเราไปเพรู้แจ้งจะทำ。 โดยคาดหมายคาดหวังว่าตัวเราจะเป็นไปได้เป็นอะไร。 อันนี้ไม่ใช่ไม่ใช่เป็นหลงไม่ใช่。 ไม่ใช่รู้แจ้ง。 ตราบใดถ้ารู้ว่ามีตัวเราจะไปเอาไปได้เป็นอะไร。 ลงหมดแหละ。 ไม่ไม่รู้แจ้ง。 ไอ้ลูกหลงก็เลยไม่รู้。 เขาเรียกไม่รู้ไม่ใช่เขาเรียกวิชาไม่รู้。 รู้แจ้งไม่เรียกว่ารู้ลง。 ไอ้ที่หลเรียกว่าไม่รู้。 รู้แจ้งรู้มีตัวเราอยู่ในอะไรเลยสักอย่างเดียว。 เหมือนหลวงอชี้ให้หลวงพ่อเยอะดูกันนั่นแหละ。 กระจกไหมเยอะกระจกไหมกระจกในกระจกด้วย。 อย่างนี้ถ้าจะไม่หยุดแค่นี้จะถามว่าเห็นผู้เห็นเอาในกระจกไหม。 เห็นเห็นกระจกไหม。 แต่ที่ผ่านหรือธรรมชาติเดิมแท้เนี่ย。 ไม่ใช่ตั้ง。 เราในกระจกแล้วไม่ใช่ทั้งกระจกแล้วไม่ใช่ต้องพูดเห็นเอาในกระจก。 กลับเขากลับน้องตาครับมันขึ้นมาว่า。 ธรรมชาติก็สมบูรณ์ในตัวอยู่แล้ว。 ตั้งแต่อดีตปัจจุบันอนาคต。 อกาลิโก。 ไม่มีกาลเวลา。 มีคำตรวจมีอากาศที่โก้。 ธรรมชาติของพี่วุฒิเป็นอการที่โกไม่มีไม่มีกาศเวลาไม่มีอดีตปัจจุบันอนาคต。 ปัจจุบันเสมอไปปัจจุบันเป็นธรรมคือวฒเป็นปัจจุบันก็เป็นอย่างนี้ไม่มีอะไรไม่มีอะไรยึดไม่มีผู้ยึดปัจจุบันก็ไม่มีผู้ยึดอนาคตก็ไม่มีผู้ยึดเดียวเลยไม่มีตัวตนยด。 มันจะไม่ไม่มีมันไม่เลเลือกกาลเวลาไม่มีกาลเวลารแต่สมมุติมีกาเวลา。 เราอยู่ในโลกมันต้องเรียนรู้สมมุติกับพี่มด。 มันอยู่ด้วยกันนะสมมุติก็พี่วุฒิอยู่ในร่างกายจิตใจเรานี่แหละ。 เราจะไปเรียนรู้แต่สมมุติอย่างเดียวก็ไม่ได้ต้องเรียนรู้วุฒิในร่างกายจิตใจแล้ว。 ทำไมไม่ได้ยากเย็นอะไรหรอกถ้าเราเนี่ยได้ฟังดีๆวิเคราะหจริงๆ。 ตั้งความจริจริงๆ。 ของจริงเลยใจแล้ว。 อะไรอยู่ในใจเกิดขึ้น。 ไปดี。 ใจก็ว่างเปล่าไปสิแต่ไม่มีอ่ะ。 ว่าก็ว่าไปก็เกิดดับอยู่ในความว่าจะสัตบุคคลตัวตนแล้วครับว่าไงที่อยู่ที่ตั้ง。 ก็เป็นไปดิอันไหนว่าจะตว์บุคคลต้นแล้วเขาก็ว่าไปอันไหนเป็นสิ่งเกิดก็ไปแต่มันเหนือกว่านั้นคือไม่รู้แจ้งใจว่าผู้ยึดไม่มี。 ไม่มีผู้เสวยทั้งสังขารและไม่มีผู้ไปเสวยทั้งวิสาขาร。 ทำที่ไม่เกิดไม่ตายไม่มีอะไรปรากฏไม่มีผู้เสวย。 สนใจมันก็เลยว่าป่าจากสัตว์บุคคลต้นต้นเราขาวใจมันถึงไม่ไปยึดอะไรได้หรอกเพราะเป็นว่าบุคคตนเราขาแล้วไม่ไปยึดสังขาดที่เกิดในใจและใจความว่าบุคคตัวตนเราขามันจะไม่มีไม่มีตัวตนมายึดใจและไม่มีตัวตนไปรังเกียจสั。 งขาร。 สาขาก็คงเป็นสาขาเขาไป。 แต่ใจก็คงไปจ่ายไป。 ใจมันก็อยู่ด้วยความว่างเปล่า。 สาขาที่เกิดดับก็ทะลุใจไปทะลุใจที่ว่างเปล่าไป。 สังขารไม่ว่าจะสังขาดีชั่วสุขทุกบุญบาปกุและกุศลถูกใจเราไม่ถูกใจเรายังไงสังขานะมันไม่รู้ตัวมันเองหรอก。 ว่าบดีชั่วสุขทุกข์บุว่ากุศลและกุศลแต่ผู้รู้จะไปให้ขามันก็เห็นวามันไม่ดีก็รังเกียจมันบวามันดีก็จะเอายึดมัน。 แต่พอมันมาที่ตัวตนซะแล้ว。 มันก็เลยกลายเป็นใจที่ว่าป่าจากบุคคลตัวต้นเราขาวซแล้วมันก็เลยสังหารเป็นยังไงก็เป็นจริงตามนั้นเลยมันเพราะว่าสังขารมันไม่ได้บอกมันดีมันชั่วมันศมันทุกวันบุทบาทกุศกุศลมันไม่ได้บอกแต่ถ้าเราเป็นตัวเราเป็นผู้รู้ที่เป็นลูกออกมาจากสมมุติมันจะรังเกียจสังขา。 ที่ไม่ดีแล้วมันจะอยากได้สังขาที่ที่ดีๆ。 หรือว่าไม่อยากได้สาขาก็ได้ไม่อยากได้มีสังฐาน。 มันรู้มาจากสมมุติคือตัวเราตัวเราเลยมีความอยากจาก。 ถ้าไหนอ่ะที่มันไม่ชอบใจไม่ถูกใจเราก็จะดิลนพักสายมันที่ถูกใจเราก็จะอยากได้มัน。 สังขาไม่ดีเราก็อยากได้สังขาที่ดีทั้งหมดไม่ดีดีและไม่ดีใส่สมองมันเป็นไม่อยากได้มาเขไม่ดีทุกๆเกิดดับไม่ดีแต่เราอยากได้สิ่งไม่เกิดระดับมีข。 าดอยู่ดี。 ยึดยึดตั้งแต่。 ผมมีตัวตนยึดมันก็เท่ากับว่าความรู้วันนี้เนี่ยไม่จริงเพราะมันลุออกมาจากสมมติที่เป็นของไม่จริงเป็นของเกิดตายแต่ความรู้ออกวิมฒิเป็นของจริงคือมันไม่เกิดไปตายมันก็เลยกลายเป็นความรู้วันนี้เป็นอมตะคือไม่มีตัวตนของผู้ยึมันรู้ออกมาจากวิมฒมันไม่แบ่งดีชั่ว。 สุขทุกบุญบากุศลและกุศลนะในใจเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้นแหละแต่ผู้ยึดไม่มีเพราะไม่รู้ออกมาจาก。 ความรู้มาจากวิมฒมันจะเป็นที่ผ่านมาคือเป็นอมตะ。 แต่ที่รู้จักสมมุติรู้จักตัวเรายึดแรกกย็ดแรกก。 ยึดแรก。 อันไหนดีกูก็จะกูก็อันไหนไม่ถูกใจกูก็รังเกียจที่โดนตัสายอันไหนดีถูกใจกูก็จะเอาไว้หรือมาเขมาต้องหาทั้งหมดไม่ดีทั้งหมดอยากได้ธรรมชาติไปเกิดไม่ตายเป็นธรรมตะอย่างนี้ก็ยึดแหลกเลยแหลปฏิบัติยแหลกสร้างมโนลมณ์แหลกล้า。 นเลย。 ไม่รู้มาจากตัวเราสมมุติมันก็เลยพอรู้มาจากตัวเราที่เป็นสมมุติมันไอ้ตัวเรานี่แหละเป็นตัวยึดแหลกอยู่แล้วรู้มาจากความไม่รู้จากวิชาความหลงความโง่。 เห็นผิดปฏิบัติมันต้องมาจากปรัชญาวิวุฒิไม่ใช่ปฏิบัติเอาตัวเราไปปฏิบัติให้เราได้เราเป็นอะไรถึงจะเอาอะไรไม่เอาอะไรจะกูจะได้นะกูจะเอาอันนี้ไปคาดหมายที่ผ่านว่าอะไรก็ไม่รู้คาดหมายก็แหลกล้านแล้วก็ทำเป็นไปคิดไม่คิดถึงไปคิดถึงลูกไปคิดถึงผัวไปคเบียนเป็นวอ。 ะไรไม่ใช่ปฏิบัติไปเรื่องกับธรรมชาติ。 ไปตามปฏิบัติไปตามความคิดเห็นเจ้าตัว。 พยายามจะไปบีบบังคับให้มันไม่ปลูกให้้นั่นให้มันเหลือแต่ความว่าง。 ปฏิบัติผิด。 ผิดด้วยความคิดึดบ้านถึงบ้านหมดต้องรู้ว่ามีความอยากอ่ะ。 อยากอยากอยากๆ。 มันเป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนั้นมันเป็นอย่างนั้นอยากให้เป็นอย่างนี้。 หรือว่าเป็นอย่างนี้ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนั้นมันเป็นอย่างนั้นไม่อยากให้เป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนี้ถ้ามีความอยากไม่อยากแล้วแหละ。 ยึดยดตายเลยอย่างนี้ยึดจนตายตายแล้วก็ไปยึดต่อเป็นทุกข์ต่ออีก。 แบบนี้。 อาจจะใจตัวเองให้ขาดได้แล้วมันเรียนมาถึงขนาดนี้อธิบายถึงขนาดนี้มันต้องอาจจะใจตัวเองขาดได้แล้ว。 จำใจจจำใจนใจตัวเองมันอยากนะไม่อยากไม่ไม่มีไม่อยากหรือไม่อยากอ่ะ。 เป็นอย่างนี้ก็อยากเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้อยากให้เป็นอย่างนี้มันเป็นอย่างนี้ไม่อยากเป็นอย่างนี้ไม่อยากให้ให้เป็นอย่างนั้นมันเป็นยังไงไม่อยากเป็นอย่างนี้อยากเป็นอย่างนี้มันจะอยากก็ไม่。 อยาก。 อย่างนี้กเลสปัญหาหาวิชาตรงข้ามผ่านแบบนี้ทั้งหลายไม่ต้องงดำเนินในทางที่เป็นวิชาทานไปตรงข้ามผ่านเดินทางที่ยึสิ้นจาก。 มันต้องถามใจตัวเองวามันยึดอยาก。 มันมีความยึดความอยากมีความห่วงใจกังวล。 อะไรอยู่ในใจธรรมชาติเดิมแท้มันสงบร่มเย็นแล้วอยู่ๆก็ก็เพื่อไหจริงขึ้นมาด้วยความทุกข์ความอยากด้วยขเลสปัญหา。 เหมือนน้ำในขวดเนี่ยน้ำเปล่าในขวดเราวางไว้กับพื้นเนี่ยเปล่าในขวดวางไว้กับพื้นมันก็สงบร่มเย็นโดยธรรมชาติเพราะเราไปจากขวดเข้าน้ำมันก็กระเพื่อนเนี่ยก็เพื่อนด้วยความคิดึดความอยากเพราะเรามือก็เราไปยึดขวดมันเราไปยึดขวดมันเข้าไปขวดน้ำได้ขวดมันก็เลยกระเพ。 ื่อนไว้จริงอันนี้มันเป็นทุกข์โยมก็บอกว่าจะรู้ว่าเนี่ยเป็นความทุกข์คือการร้อนลนด้วยความกระเพื่อมด้วยความวุ่นวายภายในจิตใจร้อนรนเพราะว่าเราไปเขย่าขวดและน้ำขวด。 มันก็บอกว่าอยู่ดีๆมันก็เลยร้อลนมันก็เลยเป็นทุกข์。 ไอ้น้ำที่กับเพื่อน。 ในขวดเนี่ยเป็นทุกข์ว่าเราไปจับประขวดมันจะไปที่เราไปจับขวดมันมันก็เลยน้ำกับเพื่อนมันก็เลยเป็นทุกข์กระเพ่มความหวั่นไหวในจิตใจวุ่นวายนะมันเป็นทุกข์ธรรมชาติเดิมมันแท้ๆมันก็เป็นความสงบร่มเย็นมันอยู่แล้วโดยเหมือนกับน้ำในขวดเนี่ยวางไว้กับพื้นมันก็สงบมั。 นสงบโดยธรรมชาติน้ำที่วางไว้กับพื้นมาสงบโดยธรรมชาติเลยน้ำนพพาน。 แต่พอเราไปจับขวดขยะว่ามันก็เพื่อนร้อนลนวุ่นวายกระเสือกกระสนกูอยากได้กูอยากเอากูอยากเป็นร้อนลนหาความสงบร่มเย็นไม่ได้แม้แต่อยากจะให้มันสงบร่มเย็นอยากให้มันสงบร่มเย็นอยากให้มันกว่าเดี๋ยวนี้มันยังร้อนลนเลยวุ่นวายก็เท่ากับยิ่งไปเพิ่มขวดให้มันจับขวดได。 ้มันเขยาวแรงขึ้นแทนที่จะวางมาลง。 วางลงและวางกเล็ดปัญหาลงวางความอยากลง。 ใจมันก็กลับไปสู่ระบบร่มเย็นเหมือนน้ำในขวดตามเดิม。 แต่ความจริงแล้วเปรียบเทียบเหมือนน้ำเนี่ยมันก็ยังอย่าปรากฏว่าเป็นสิ่งที่มีแต่ใจแท้มันไม่มีแม้แต่น้ำมันอะไรปรากฏมันจะเป็นความสงบร่มเย็นโดยธรรมชาติของมันที่เพราะมันไม่มีอะไรปรากฏ。 มาเปรียบเทียบในการสอนเทียบกับน้ำในขวด。 แต่แท้จริงยิ่งกว่าน้ำได้ขวดอีกกว่าได้ยังเป็นสิ่งที่มีสิ่งที่ปรากฏแต่ใจๆมันชาติไม่มีอะไรปรากฏมันจึงสงบว่างเปล่าจากสัตว์บุคคลตัวตนแล้วามันว่างเปล่าแล้วมันก็สงบเย็นความสงบเย็นไม่คือมันมันไปขเลสปัญหามันดับไปมันก็เลยสงบแล้วก็。 เย็น。 มันเป็นธรรมชาติของมันนะ。 ก็ไม่รู้ว่าการพวกท่านดิ้นรนจะไปเอาอะไรเพราะดินมีแต่ดิ้นรดิ้นรดิ้นรนก็ทุกๆตายมีแต่ความเร่าร้อน。 ธรรมชาติแท้จริงแท้ของมันสงบเย็น。 สงบมันเย็นเพราะอะไรก็เพราะว่าวามันไม่มีไฟกเลสราคาโทรศัพท์มหาที่ติมานะกูจะเอากูจะเอากูจะเอาอยู่。 มันก็เลยมีแต่ความทุกข์ความเร่อร้อน。 แต่ธรรมชาติแท้จริงมันไม่มี。 กเลสมันก็เป็นเรื่องของกเลสมันไม่ใช่ใจใจแท้จริงไม่ใช่กเลส。 แท้จริงไม่มีกเลส。 ไอ้กเลสเป็นเรื่องของวิชาคือความไม่รู้กเลสเป็นเรื่องของงกเลสไม่เกี่ยวกับใจใจแท้จริงมันคือเป็นจัยที่แต่งไม่ได้มันจึงเป็นความสงบร่มเย็นแล้วว่าเปล่าจะตัวตนว่ากว่าจะพูดยึดมั่นถือมั่น。 ไอ้ความยึดมั่นถึงบ้านเป็นกเลสไม่ใช่ใจใจมันเป็นธรรมชาติที่ไม่มีตัวตนที่ยึดบ้านหรือว่าในเป็นวิชาเกประทานได้วิชาเขตปัญหาหาอุทานได้มันเป็นความเห็นผิดหลงผิดความโง่เป็นความปรุงแต่งแต่ใจแท้มันเป็นธรรมชาติที่พ้นจากความปรุง。 แต่ง。 มันเป็นธรรมชาติที่ไม่ปรุงแต่งกเลสมันปรุงแต่งนะกเลสมันไม่ได้เป็นที่ใจแต่กเลสมันอยู่นอกใจใจแท้มันก็สงร่มเย็นกเลสก็เป็นเรื่องของกเลสไปไม่เกี่ยวกับใจ。 มันเป็นเรื่องของความปรุงแต่งที่ผิดๆ。 แต่ใช้พแต่งไม่ได้มันก็เป็นความสงบร่มเย็นโดยธรรมชาติของมันให้เห็นว่าขี้เลมันเป็นสิ่งพุงแต่ง。 แต่ใจแท้ๆมันเป็นประชาผมแตกไม่ได้เมื่อเลสแตกมันก็ถูกได้มีกเลสได้วุ่นวายกับวุ่นวายกับเพื่อนไหวจริงมันเป็นเรื่องของสังขาแตกแต่ใจแท้มันเป็นชาติที่เป็นไม่อาจแต่งได้เป็นวิสังขารเป็นสุยตาธาตุที่ผ่านธาตุเป็นธรรมชาติที่เป็นอมตะไม่มีอะไรปรากฏอย่างเป็。 น。 อม。 ตะ。 มันจึงไม่มีวิชาแกตปัญหาอุปทานใน。 ในใจแท้มันมีแต่วิชาที่ความหลงผิดเห็นผิดก็เห็นว่าไอ้ขี้เลสปัญหาหาทั้งหมดในความทุกข์ยากลำบากทั้งหมดในวุ่นวายไปในจิตใจมันเป็นเรื่องของสังขาแต่ไม่ใช่เป็นเรื่องของแท้ๆใจแท้ผมแต่ไม่ได้คนละเรื่อ。 งกัน。 เปรียเหมได้ขเลสปัญหาเหมือนๆเมฆแต่ใจแท้มันคือความว่าเปล่าของท้องฟ้าจักรวาลที่ไม่มีอะไรปรากฏอย่าเป็นอมตะ。 แต่แต่ไอ้ที่ขี้เลสมันเป็นแค่เบส。 แต่แม่ยังไม่ได้ไม่เป็นท้องฟ้าไม่ท้องฟ้าแม่กับแม่กับท้องฟ้าคนละชั้นกัน。 ตลขึ้นเครื่องบินไปต่างประเทศให้มีอยู่ข้างล่างนี่แต่ฟ้ามองขึ้นไปไม่มีท้องฟ้าทะลุไปจักรวาลมีขอบเขตแต่สมัยก่อนเราเป็นเด็กเราคิดว่ามองขึ้นฟ้าไปมันไม่ไม่ติดอยู่ที่ท้องฟ้าแต่จริงๆไม่ม。 ีฟ้า。 เราขึ้นเครื่องบินไปต่างประเทศจึงรู้ว่าอยู่ข้างล่างนู่นมองขึ้นไปข้างบนไม่มีฟ้าหรอกไม่ทะลุไปเลยจักรวาล。 นะเนี่ยพุทธเจ้าซื่อสัตย์อุปกเลสเนี่ยวิชากเลอุปทานแค่แขกจมาเหมือนเมฆมาวาางใจมาบางธรรมชาติเดิมแท้ที่ไม่ไม่มีอะไรปรากฏไม่มีอะไรปรุงแต่งเหมือนเมฆมาบางเฉยๆ。 แต่เราอ่ะมั่วไปยุ่งอยู่ในเมฆ。 ไอ้ใจแท้ๆมันมีอยู่ไม่เข้าใจ。 ไปยุแม่ฆพูด่นวายกับเมฆทั้งวันกูจะเอากูจะเอากูไม่เอากูไม่เอาเป็นว่าไปหลังกินยากินยาอีกอายุ7็แปสิบจะตายแล้วก็ยังต้องกินยาแล้วครับประสาต้องเข้าโรงพยาบาลกูจะเอากูจะเอาอย่างนี้กูไม่เอากูเป็นเป็นหลังอยู่นั่นแหละ。 ไม่เข้าใจสักทีว่าเมฆเป็นเมฆใจมันเหมือนความว่างเปล่าของจักรวาลท้องฟ้ามันไม่มีหรอกจิตตัวใจมันปลไม่ได้มันปลได้ที่เมฆแล้วนะเนี่ยไม่ใช่เมฆเป็นท้องฟ้าแล้วจะ。 ยุ่งวุ่นวายกับเมฆจะให้เมฆมันเป็นต้องฟ้าให้ได้ฆเป็นเมฆฟ้าเป็นฟ้ามันไม่เกี่ยวกันไว้。 มันไม่เข้าใจเวยมันจะเอากูไปเอานพาอยู่นั่นแหละนพามันคือธรรมชาติที่โลกมาจากฟ้า。 มันไม่ได้เกี่ยวกับเมฆคือนพานธรรมชาติที่รู้มาจากวิวฒิ。 ไอ้แม่ฆไม่พแต่งรู้มาจากกูมันรู้มาจากสมุดคือกูตอนนี้มันจะเอาไอ้พแต่งกูไปเอาฟ้าเป็นนพพานมันเมฆมันเป็นแค่เศษเสี้ธดีในจักรวาลจะเอาเมฆไปครอบครองฟ้าเอากูไปครอบครองฟ้าหลวงปู่จะบอกว่าประมาทแบบว่าอา。 จมาก。 เอาเราไปครอบครองนพพพาน。 เรานี่เป็นแค่เศรษเทียธรีของจักรวาลแต่เราจะไปครอบครองรีพเลยอาจมากเราเอาเราไปส่งนพาน。 แล้วมันไม่ฟังอ่ะ。 มันก็คิดเองเอง。 จบเสร็จก็กโททิ่มปฏิบัติทั้งหมดโททิ่มเอาแต่ตัวกูเป็นหลักมันก็ต้องกินยากินยากินยากัน。 ช็อตไฟฟ้ากินยาช็อตไฟฟ้าเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ。 บรรยุบุ่นวายแต่ที่ก้อนเมฆจะเอาก้อนเมฆไปยึดฟ้าให้ได้มันก็ต้องกินยากินยากันอยู่นี่ฆเป็นแค่เศษเที่ยวตรงนี้หัวจักรวาลจะไปยึดจักรวาลไปตรงฟ้าให้ได้。 ปฏิบัติตั้งใจฟังจริงๆมันจะยากอะไรก็เป็นเด็กไปใจเป็นปรุงแต่งไม่ได้เรื่องกเลสมันไม่ใช่เรื่องของใจใจมันไม่กเลสไม่ได้ปัญหาไม่ได้แต่มันเป็นสังขารไม่มีอะไรปรากฏมันจะไปเลปัญหาได้ไงชาติมันเป็นสั。 งขาร。 ไอ้ขี้เลสปัญหา。 เอาวิชาเกถามมันอยู่ที่เมฆต้องรู้เมฆเป็นเมฆแค่นี้แหละรู้ว่าเมฆเป็นเมฆคือบรรรู้มาจาก。 รู้เมฆเป็นเมฆ。 แต่ขอจบเดี๋ยวแหละขามาหลังใหม่หนูนพพานว่า。 อะไรวะฟังยังไงวะรอหลังมาอย่างเดียวเข้ามาเดือนละหลังใหม่มาแล้วตอนนี้ผมหรือหนูนิผ่านที่ผ่านมาว่ายัง。 คนขายเข้ามามามันคือใครมันก้าจะมารายงานว่าตอนนี้ผ่านอยู่ที่เป็นธรรมชาติที่เป็นไม่ปรากฏแหละ。 กูที่จะไปเอาที่ผ่านมันเป็นสิ่งปรากฏมันจะไปยดในสิ่งที่ไม่ปรากฏได้อย่างไร。 ลุงไปเรื่องกูอยู่เนี่ยก็กินยาจนตายแล้วเนี่ยกิน。 60, 70, 80. ก็ยัง。 ก。 ิ。 น。 อ。 ย。 ู。 ่。 น。 ั。 ่。 น。 แ。 ห。 ล。 ะ。 จ。 ะ。 ต。 า。 ย。 แ。 ล。 ้。 ว。 ก。 ็。 ย。 ั。 ง。 ก。 ิ。 น。 อ。 ย。 ู。 ่。 น。 ั。 ่。 น。 แ。 หละต้องเข้าโรงพยาบาลอยู่นั่นแล้วก็ไปโรงพยาบาลบ้านแล้วก็ไปสาดอยู่นั่นแหละ。 แปลกมากเลยอ่ะมันคิดไม่เป็นเวย。 ความถามให้มันคิดไม่เป็นมันจะยึดอย่างเดียวเลย。 ฟังทำเนี่ยจบไม่รู้ว่าลูกตาพูดอะไรเลยไม่รู้เป็นอะไรทุกครั้งพูดฟังอยู่ไม่รู้พูดอะไรอย่างเดียวอย่างเดียวไม่รู้พูดอะไรเลยจบไม่รู้เลยพูดอะไรอย่างเดียวไม่สอนอะไรกินยา。 ช็อตไฟฟ้ารห่มร้องไห้พากันร้องๆร้องไห้。 ทั้งวันทั้งคืนทั้งวันทั้งคืนเป็นสัปดาห์เป็นเดือน。 ซึมเศร้าจะฆ่าตัวตาย。 โดยปฏิบัติธรรมที่ผ่านว่าอะไรอย่างนี้วะ。 ทำไมเป็นแบบนี้กันทิ้งไว้ในโลกนี้เต็มไปหมดเลย。 วันนี้น่าสงสารมากเลยน่าสลดสังเวศ。 ก็มีด้วยประการราชินนี。