徒： 师父，我今天有机会来拜见您。我想请教关于烦恼的问题。虽然我一直在修行，也能减少愤怒，但感觉还没有真正透彻地理解佛法。所以想请师父指点。

师： 好。我们过去世的习气和惯性，是导致我们痛苦的原因。这些习气就像“烦恼障”（āsava）和“随眠”（anusaya），是长久以来的惯性。我们要知道，涅槃是存在的，它是一种智慧，知道烦恼的止息。要达到“漏尽通”（āsavakkhaya-ñāṇa），也就是最终断除烦恼，需要断除“烦恼障”，这是长久以来像复利一样累积的习气和惯性。

徒： 我承认我是一个情绪化的人。

师： 这就是“随眠烦恼”（anusaya-kilesa），它不断地累积，对吗？

徒： 是的，师父。它跨越了许多世，不断累积，成为一种习气，让我变得情绪化，无法忍受挫折。自从我接触佛法以来，我已经意识到了这一点，并努力减少愤怒，但我认为自己做得还不够好。我应该如何修行才能断除这种习气呢？

师： 嗯，首先你必须接受。我们今天所遭受的痛苦，都是因为我们自己的习气和“烦恼障”。没有人能让我们痛苦。我们的思想、言语、行为和习气，因为无明（avijjā，对实相的无知），伤害了我们自己。这些习气像复利一样累积，让我们以自我为中心。

首先，如果我们接受这个事实，没有人能真正伤害我们，是我们的习气在伤害我们自己。如果我们接受这一点，就可以开始改正自己。改正自己，不要责怪任何人。不管过去发生了什么，都让它过去。不要把任何事情放在心里，慢慢地放下、放下、放下。因为你接受了业力和业报，也就是你自己的习气。慢慢地改正自己，不要再以自我为中心。不要逃避，当心里有什么事情的时候，不要逃避到空虚、轻松、舒适的状态。如果你逃避，情况会更糟。不要逃避到空虚、轻松、舒适的状态，去找点事情做。那种什么都不想、什么都不去感受的状态，只会让情况越来越糟。

你必须接受事实。然后要有耐心、忍耐、克制、约束自己。不要顺着烦恼、欲望和情绪走。要忍耐、忍耐，接受自己过去生生世世所造的业力和业报。这样，烦恼就会慢慢减少。

徒： 我接受，师父。我现在接受您所说的。但是我想请教的是，当我决定走上这条道路时，我知道这并不容易。而且，这些累积的习气也不是轻易就能断除的，因为它跨越了许多世。但是，在修行的过程中，我感觉自己理解了，但还不够透彻。有时候，当烦恼出现时，我还是无法控制。虽然我能减少愤怒，接受自己，但我认为我已经在这方面做得比较好了。

师： 很好。修行并不是要去了解什么法。修行就是减少、减少、减少“烦恼障”和习气，那些以自我为中心的习气。当你无法忍受挫折时，要慢慢减少。不要逃避，不要逃避内心的造作。你必须接受事实，不要逃避。如果你逃避，情况会更糟。

徒： 我有机会在这条路上获得成就吗？

师： 成就是指能够战胜自己的心，而不是去学习很多东西。能够战胜自己的心，不再被情绪左右，不再被自己的想法左右，不再以自我为中心，这就是成就。成就是战胜自己的心，而不是去学习很多佛法。

徒： 我曾经认为，有世间法，也有出世间法。这是错误的吗？

师： 世间法和出世间法都在我们的心里。我们误解了。世间法和出世间法都在我们的心里。当我们执着于世间法时，就会有痛苦。这就是“苦集”（dukkha-samudaya），这就是世间。如果是出世间法，就是知道苦集在当下生起，然后能够放下，心就会平静下来，这就是“灭”（nirodha）和“道”（magga），这就是出世间法。

世间就是痛苦的生起，烦恼、压力和欲望的生起，导致当下的痛苦和压力，这就是“苦集”，这就是世间。就像人们建造的雕像，一个人背着地球仪。这就是背负着世间。我们必须了解世间，也就是了解我们当下的习气和情绪。要慈悲、宽恕、不计较，慈悲、宽恕，然后放下，一切都过去了。然后在当下慢慢地放下，心就会在当下平静下来，这就是“灭”和“道”，这就是出世间法。世间法和出世间法是相对的，它们在我们的心里不断地旋转。一会儿是世间，一会儿是出世间。当我们执着于世间时，就会有烦恼和痛苦。如果是出世间法，就是知道“苦集”是痛苦，然后“苦集”灭去，就是出世间法。

但是，如果我们逃避，现在就只有世间了。逃避就是逃避事情、逃避想法、逃避内心的情绪，逃避到手机、逃避到和朋友聊天、逃避到吃喝玩乐购物、逃避到整理家务、做饭、找朋友聊天，逃避内心的真相。当有什么事情发生时，你不愿意接受，不愿意放下“苦集”，而是逃避。假装做一些事情，心里空空的，做这做那，心里空空的，不想任何事情，不想孩子、不想丈夫、不想过去的事情。师父总是说我们，我们不想任何事情，然后就逃避。但最终，会变得更加焦虑、更加崩溃，按下按钮，吃药，电击。现在这个世界上，很多人都是这样修行的，最后的结果很可悲，就是吃药和电击。

所以，你必须面对，不能逃避。最终，你必须面对，接受自己习气所导致的结果。不要责怪任何人，绝对不要责怪任何人。慢慢地放下、放下、放下，心就会平静下来。放下多少，心就会平静多少。假设烦恼、欲望和习气是百分之百，从出生开始就是百分之百。我们放下多少？如果放下百分之二十五，那就是做了百分之二十五的修行，而不是什么都不做。不是去读书、去学习、去空虚。很多人来找师父，说要进入空虚的涅槃。想什么时候进入就什么时候进入，涅槃是空的，一进入就进入空虚的涅槃，什么都不去感受。涅槃是空的，还有进进出出的涅槃。这是错误的。

我们必须慢慢地减少自己的习气。这些习气导致我们产生想法，给自己带来伤害，然后去责怪别人，对别人发脾气。慢慢地减少，如果能减少百分之二十五，那就是百分之二十五的出世间法。如果能减少百分之五十，那就是减少了百分之五十的执着，就是百分之五十的出世间法。

如果能减少百分之七十五的习气，也就是那些导致我们自己和他人痛苦的想法、言语和行为，那就是减少了百分之七十五的世间，就是百分之七十五的出世间法。如果能完全消除那些导致我们自己和他人痛苦的习气，那就是百分之百的涅槃。所以，涅槃或出世间法不是去寺庙里学习，不是去哪里学习。就是在这里，在自己的心里学习。减少多少，就是多少，这就是出世间法。如果执着于世间更多，那就是更多的世间，更多的痛苦。所以，世间法和出世间法是相互关联的。

就像黑暗和光明，它们是相互关联的，在我们的心里。我们减少多少？不是去寺庙里学习佛法，不是去学习经文，不是去学校里学习。那是去学习，为了理解什么是对的，什么是错的。但是，真正的修行方法是，我们必须自己修行，让它减少、减少、减少。不是逃避，然后空虚，假装整理家务，做这做那，什么都不想。空虚，这是妄想，执着，这是百分之百的执着于世间。修行多少世，都是这样。要认识到痛苦，必须勇敢。

要学习，生命就是从内心的真相中学习真理。你必须勇敢，不要逃避真相。因为几乎百分之百的修行者都在逃避真相。

来寺庙里，感觉很舒服。去请求师父，说要永远住在寺庙里，不回家了。这是厌离智（vipassanā-ñāṇa）？是吗？厌离智已经到涅槃了。恐怕不是，只是厌倦了而已。厌倦了什么？你和你丈夫吵架了，对吗？是的。

哦，和你丈夫吵架了，不回家了，厌倦了丈夫，厌倦了丈夫，不想回家了，请求永远住在寺庙里。不行，不行，不行，我们怕了。

这种类型的人，厌倦了丈夫，然后来寺庙里，笑嘻嘻的，走来走去，笑嘻嘻的。我们说，她笑什么，笑得像，只是外表笑，内心是黑的，外面光鲜，内心是黑的。我们说，为什么会这样？叫她过来，为什么她只是脸上笑，走来走去，住在寺庙里，感觉很舒服。但只是外面光鲜，内心却是黑的，为什么会这样？

只是说到这，她就崩溃了。开始数落起丈夫不好，哭得稀里哗啦，整个大殿都听到了，丈夫不好，丈夫不好，只有丈夫的不好。我们很困惑，一开始说丈夫最可爱，孩子最可爱，孙子最可爱，世界上所有人都最可爱，一切都最可爱，一切都最好。但是，一会儿，丈夫不好，丈夫不好。我们说，好吧，把电话号码给我，让丈夫来接你回家。我们说，你的妻子崩溃了。然后，他们拥抱在一起，上车回家了。

修行必须学习真相，在心里发生的真相，直到烦恼止息。最终的烦恼就是“烦恼障”，这是长久以来的习气。要有“漏尽通”，要有智慧，知道自己的习气，那些导致自己和他人痛苦的习气，已经完全消除了。能够战胜自己的心，就是超越了世间，超越了烦恼，能够战胜自己的心，不执着于世间，不执着于出世间法。

徒： 师父，我从小就害怕死亡。

师： 死亡是必然的，为什么要害怕死亡？死亡是必然的。

徒： 是的，死亡是必然的。所以我一直在寻找方法，为那一刻做准备，到时候，我该如何面对它？

师： 很好，很好，很好，这是对的。你必须做好准备，因为我见过很多人死亡。从他们决定放弃治疗的那一刻起。

徒： 我已经修行了一段时间，我认为修行的原则就是对生起的“行”（saṅkhāra，造作）保持平等心，直到它逐渐减少。要面对它，保持平等心，接受它，然后放下，放下。但是我们的“行”太多了。我是说，这是累积了许多世的“行”。所以，我认为，在最后，当我们即将死亡的时候，最后的心念禅定和正念会非常弱，这是死亡的过程。但是，“受”（vedanā，感受）和“行”所产生的“受”，会非常强烈。所以，我想知道，我们如何才能保持平等心？因为正念会减弱我们的平等心，因为我们的正念很弱。师父，您有什么方法？实际上，自从修行以来，我的恐惧减少了。不太强烈的“行”，我可以保持平等心。但是，如果很强烈，我认为我还不行。

师： 很好，就是这样。在死亡之前练习死亡，这是对的。因为每个人都必须练习，每个人都必须努力练习。因为每个人最终都会在ICU结束。在ICU，我们必须独自一人。

我们必须时刻做好准备，必须为那一刻做好准备，每个人都必须到达那一刻。大多数人，出生后，最终都会在ICU结束。然后，你必须成为一个卧床不起的病人，没有手机。没有收音机，没有电视，没有报纸可读，没有杂志。没有亲戚，没有丈夫，没有妻子，没有孩子进来。ICU，当真正要死的时候，他们也不让亲戚守着，对吗？他们不让亲戚进来。

你独自一人。没有便利的设施，没有手机可以玩，没有娱乐。没有收音机，没有电视，没有报纸，没有杂志可读。独自一人。面对。烦恼、欲望、痛苦和恐惧。和自己的心，完全、完全、独自一人。正念和智慧，正念和智慧，与烦恼、欲望和痛苦，一对一，完全面对面。那时，没有任何其他的帮助。完全面对面。

必须努力练习。必须勤奋练习，称之为在死亡之前练习死亡。我们将如何生活？我们必须一直假设。每天晚上睡觉前，走来走去，或者坐着，或者站着，或者做任何事情，或者躺着，睡不着的时候，必须一直练习。

在这种情况下，我们独自一人，没有手机，没有收音机，没有电视，没有报纸可读，没有杂志，没有亲戚，没有孩子，没有孙子，没有任何东西可以帮助我们。独自一人。或者说，正念、禅定和智慧，与心里的妄想、心的造作、烦恼、欲望和所有的痛苦。以及“受”，身体的四大分解，疼痛，痛苦，极度痛苦。我们将如何生活？那时，心，心会是什么样的？那时，我们必须有心，心将如何生活？正念、禅定和智慧。

然后，它必须给自己的心一个依靠。那时，我们依靠什么？没有办法逃避，没有办法逃避。真相就是真相。那时，身体的四大分解了，你想逃避到空虚、轻松、舒适的状态，那种“受”是不存在的。感受会非常强烈，不是轻松、舒适的感受。那时，没有士兵。身体的四大分解，哦，非常痛苦，极度痛苦。那时，身体的四大分解，没有，会挣扎，会抽搐。

去培养那种舒适的感觉，就像现在很多人修行的那样，那种自欺欺人的修行，不是真的。到那时，哦，非常痛苦。而且，那时，会更加挣扎，会更加胡思乱想。那些空虚、轻松、舒适的人，到那时，我们见过很多人，崩溃，胡思乱想，胡言乱语，直到死亡。

我们见过很多这样的人。所以必须面对真相，独自一人。

晚上，走来走去，走来走去，不要念咒，不要念任何东西。不要念咒，不要念任何东西，因为没有帮助。不要寻找救生圈来帮助自己的心，不要寻找救生圈来帮助自己的心。观察一下，我们将怎么活？

没有救生圈，心不会念咒，不会念任何东西，不会念任何经文。整夜走来走去，不睡觉。看看，我们将如何生活？看看，我们将如何生活？真相会显现出来，哦，非常崩溃。一会儿就胡思乱想，一会儿就胡思乱想，一会儿就胡思乱想，我肯定完蛋了。当我死的时候，一定会这样，肯定不好。我肯定完蛋了，当我死的时候，一定会这样。因为没有手机可以玩，没有电视可看，没有收音机可听，没有报纸可读，没有杂志可读，没有亲戚，没有孩子，没有孙子在身边。独自一人，哦，崩溃。无法逃避，无法逃避到空虚、轻松、舒适的状态。那时，非常痛苦，极度痛苦。然后你会知道，当你努力练习的时候，当你还没有达到那种极度痛苦的时候，你的心是如何生活的。那时，你会知道，哦，独自一人，当没有任何东西可以帮助你的时候，崩溃，胡思乱想，胡思乱想，胡思乱想。必须努力练习，直到不胡思乱想。必须努力练习，这是必须努力练习的。

如果我们是一个卧床不起的病人，在死亡之前，我们必须处于那种状态。我们必须互相交流，胡思乱想，这有用吗？这没用，必须，必须不胡思乱想。不胡思乱想，依靠什么？一开始，当没有任何其他东西可以帮助你的时候，你只剩下念“佛陀，佛陀，佛陀”（Buddho, Buddho, Buddho），或者念任何东西，或者想起佛陀。然后，这是一种依靠。这只能去天堂。如果死亡的时候，脱离了“佛陀”，就会去恶道。但是，如果死亡的时候，还停留在“佛陀”上，就会去天堂。这只能去天堂，还没有解脱。

但是，我们要超越这个，必须没有任何帮助，没有任何念咒，没有任何东西。不要念任何东西。然后，与“无”在一起，不执着于任何东西，尤其是心门。色、声、香、味、触，这五个外面的门，当我们独自一人，晚上走来走去的时候，它们是不存在的，都已经睡觉了。这些东西不是诱饵。没有看电视，没有听音乐，没有读杂志，没有和家人在一起，没有和朋友在一起，没有吃喝玩乐。你独自一人，完全、完全、独自一人。这五个门，烦恼，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体，它们是不存在的。只剩下一个门，就是心门。就是有感觉、想法和情绪的门。那个门，它有感觉、想法和情绪，你执着于它吗？就在这里学习，直接学习，直接学习。

当有感觉、想法和情绪进入心里的时候，无论它是愉快的还是不愉快的，无论是好的还是坏的，无论是快乐的还是痛苦的，无论是善的还是恶的，你执着于它吗？或者只是观察它？直接从真相中学习，只是观察它，还是执着于它？直接学习。如果你执着于它，就放下，放下。如果你有正念和正知，在当下觉知，执着于它，就有正念和正知，在当下觉知。然后，你学习真相，现在，减少执着于内心的造作，也就是感觉、想法和情绪，减少，减少，减少，减少。让所有的“行”，感觉、想法和情绪，或者对过去的思考，自己生起，自己熄灭，自己生起，自己熄灭，自己生起，自己熄灭。从“无”中生起，感觉、想法和情绪生起，然后熄灭，消失。让它们自己生起，自己在“无”中熄灭，自己生起，自己在“无”中熄灭，显现出来。然后，没有人执着于它。

一切，如果执着于它，就觉知，觉知。如果执着于它，执着于胡思乱想，执着于感觉、想法和情绪，或者对过去的思考，就觉知。然后，通过正念和正知，觉知。然后，学习。然后，努力练习，不要，不要，不要执着于它。努力练习，直到你学习到，这种情况，就是执着于它。

还有另一种情况，就是像这样，打压、强迫，试图控制自己，不要执着于它。这两种情况都是错误的，都偏离了佛法。因为这是执着，执着于“我”，执着于“我”不想执着于它，这也是错误的。如果执着于“行”，感觉、想法和情绪，就相当于“欲乐”（kāmasukhallikānuyoga），佛陀说，这条路不应该走，这是通往恶道的路。执着于“行”，不好，它会通往恶道。

如果不想执着于它，就压抑，强迫，坚持，不要执着，坚持，不要执着，坚持。哦，怎么样？比执着更糟糕。因为执着不是一直执着，但是，压抑不执着，坚持，坚持，怎么样？头痛，胸闷，肩膀痛，呼吸困难，压力很大，必须吃药。

这些人必须吃药。反而那些执着于胡思乱想的人，不需要吃药。因为他们很快乐，吃喝玩乐，很开心，不需要吃药。但是，那些坚持，坚持不执着的人，必须吃药、电击。坚持不执着。这相当于“苦行”（attakilamathānuyoga），让自己受苦。

然后，这两边，佛陀说，不要走，不应该走。这条路是“欲乐”，沉迷于快乐，不应该走。那条路是打压身心，让自己受苦，修行让自己受苦。

你正在问问题。我们可以简单地比较一下，坚持，坚持，坚持自己，坚持，坚持，坚持不执著。

徒： 头痛，发烧。

师： 我们可以简单地说，这两边，不要走。

徒： 哦，应该走中道（majjhimāpaṭipadā）。

师： 这就是中道，保持中立。不是我们站在那里，保持中立。也不是把我们的心放在中间的某个位置上。更不是把我们的头、把我们的心，放在正中间。而是既不让它成为“欲乐”，也不让它流向“苦行”。

徒： 做不到啊，没有办法把自己的心放在中间。有分界线吗？

师： 没有。我们把心放在中间，除了自欺欺人，就像演员一样，他们有一个场景，表演哭泣，进入哭泣的场景。他们表演情绪，因为他们表演戏剧。但是，修行者，一生都在表演情绪，表演，表演，表演，让它空虚、轻松、舒适，在中间。这不是真的，那不是中间。那是创造情绪，这是“欲乐”，表演情绪，保持中立，“欲乐”，在舒适的情绪中感到快乐。

这不是真的快乐。所以，必须知道真相，然后慢慢地学习。嘿，去观察：这是执着，这是执着于“欲乐”。“欲乐”就是执着，知道了，然后放下。然后，当我们经常学习，我们就越来越知道：哦，这是动摇，执着于“欲乐”，沉迷于快乐，眼睛、耳朵、鼻子、舌头、身体、心，沉迷于感觉、想法和情绪，就逃避，就知道，知道，知道。夜晚，慢慢地变短，变短。

那些坚持自己、坚持不要执着，坚持到不能呼吸的人，也需要慢慢地觉知，觉知，觉知。从真相中学习。

最终，两边都变窄，变窄，变窄。然后，最终，当它变窄的时候，它去哪里？它去哪里都去不了，它就自然而然地保持中立，不走向“欲乐”，不走向“苦行”，只剩下“知”。

“知”，不走向“欲乐”，也不走向“苦行”，就是中道，八正道（ariyo aṭṭhaṅgiko maggo），就是戒、定、慧，或者说，正念、禅定、智慧，合而为一，就像一把钻石剑，砍断两边的执着。然后，慢慢地从真相中学习，它就会慢慢地变窄，变窄，变窄，然后自然而然地保持中立。

所以，我们不能把我们的心放在中间，没有人能做到。就像当他们要画一条分界线在马路的中间，用来划分车道，他们先画哪条线？

先画两边的线！嗯，他们先画两边的线。就像“欲乐”和“苦行”，然后，当有了两条线，就可以找到中间的线。如果没有两边的线，就无法画中间的线。

明白了吗？

徒： 嗯。

师： 还有什么要问的吗？

徒： 还有一点，就是像师父说的，我们必须知道，然后回来，保持中立。知道，然后放下，知道，然后放下。直到它成为中道。但是，我们就会一直这样知道，知道，知道。但是，最终，我们必须停止“知”。对吗，师父？就是知道，直到它。直到它不需要知道了。

师： 嗯，这一点，必须长谈，因为这一点，它就是涅槃。

如果能放下“知”，那就是涅槃。龙普拉（Luang Pu La）曾经说过：涅槃不是“知者”，涅槃超越“知者”，直到没有目标。涅槃不是“知者”，涅槃超越“知者”，直到没有目标。

他说得很好，龙普拉，真的很棒。我们，知道在心里，但是没有写出来，没有说出来。但是，龙普拉，敢于宣布，涅槃不是“知者”，涅槃超越“知者”，直到没有目标。就是涅槃。

涅槃在哪里？涅槃就是发现“知者”，超越“知者”。有一位著名的僧人，他说他从龙普敦（Luang Pu Dun）那里听到的，他说。发现心，摧毁心，发现“知者”，杀死“知者”。如果能够杀死，或者超越“知者”，就是涅槃。放下“知者”，就是涅槃。

所以，医生所说的，就是最终的。医生必须先发现“知者”，首先，必须发现“知者”，才能超越“知者”，或者杀死“知者”。如果不发现“知者”，就无法超越“知者”，因为不知道什么是“知者”。医生必须在当下发现“知者”，在当下发现“知者”，然后，然后超越“知者”，停止执着于“知者”，放下“知者”，就能够解脱。

所以，“知者”，就是执着于“我”在知道，执着于“我”是“知者”。

“我”是“知者”，“知者”，“知者”，聪明，优秀，比任何人都聪明。“我”将要解脱，“我”知道这么多，“我”将要解脱。这个，“知者”，是“我”，是必须杀死的“知者”。杀死“知者”，杀死是“我”，就可以解脱，涅槃。杀死那种感觉是“我”、“我”的、“我”在知，就可以涅槃。

徒： 有一个时刻，我看到了。因为，我很好奇，嘿，这个“知者”，它也是无常的，它也是生灭的。然后，那我们要依靠什么？然后，我转向另一边，它变成了“无”。我很震惊，因为我觉得，咦，我们修行是为了什么？什么都没有，什么都不剩。所以，我回来了，重新回到正念。因为，恐惧生起了。

师： 就回来观察恐惧。

徒： 师父曾经告诉我，必须有勇气。敢于放弃“知者”。但是，我认为，我无法勇敢，因为它还没有看到，我们是“知者”，观察身体和心，它还很牢固。我们还没有完全接受。也就是说，我们还没有百分之百地看到它。所以，我认为，我们必须百分之百地看到它吗，师父？直到我们接受，然后愿意放弃“知者”。

师： 嗯，有两种情况，分别是身和心。

身体，摧毁对身体的执着，认为身体是“我”，“我”的，是永恒的。必须看到身体是无常的。必须观察身体，让它成为无常的。任何方面都可以，无论是观察。

任何方面，无论是“不净观”（asubha-bhāvanā），“死随念”（maraṇānussati），看到它是元素，或者“三十二身分”（dvattiṃsākāra），分解，就像汽车的零件，不让它成为一个整体。必须分解，必须分解身体的每一个部分，让它成为汽车的零件。然后，身体的每一个部分，头发、体毛、指甲、牙齿、皮肤、骨骼、肝脏、肾脏、肠子、胃、心脏，都放在地上。分解，然后每一块，每一块，都放在地上。然后，与土壤融合，来自土壤，回归土壤，回归自然。来自水，血液、淋巴、唾液、尿液、脂肪，分解与水，放在地上。来自水，分解到大海里。来自水，回归水，不留下自我。呼吸，变成空气。火元素，消失。

当人们去参加葬礼的时候，外国人，当他们去参加葬礼的时候，当他们把棺材放进坟墓里的时候，然后埋葬的时候，去参加葬礼的外国人，会一起拿一把土，撒在棺材上，然后用英语说，他们翻译成，来自土壤，回归土壤，来自土壤，回归土壤，来自土壤，回归土壤。然后，撒土，这就是外国人，他们也明白，必须回归自然。

如果我们不断地这样观照，就会逐渐消除对身体的执着，身体会消失，变得空无一物，只剩下心。心念、情绪的生灭，就像萤火虫的光、海市蜃楼、露珠、闪电一样，自生自灭，空无一物。

因为“我”已经消失了，这些念头和情绪在空无中生灭，不再觉得它们在“我”的内部或外部生起，因为已经没有“我”了。它们就在虚空中生灭。观察这些念头和情绪，每一个念头，每一个情绪，都是自生自灭，如同看到萤火虫的光、海市蜃楼、露珠、闪电一样，最终你会不再关注它们的生起。

你会看到，任何生起的事物，不论是念头、情绪，还是善、恶、苦、乐、烦恼、智慧，都是一样的，都是生起后就会灭去。不要再关注它们的生起和住留，而是只关注它们的灭去。任何在心中生起的事物，不论是感受、念头、情绪，还是任何造作（行），都只是不断地灭去。

就像庆祝活动中燃放的烟花，发射到空中，绽放出绚丽的光芒，然后熄灭，化为灰烬，消失在空中。然后又发射新的烟花，绽放，然后熄灭。关注每一个烟花的熄灭，你会发现所有的烟花都是如此，不断地熄灭。心也是无常的，它会粉碎整个世界，心也是苦的、无我的。整个身心都会消失，只剩下“觉知者”，独立存在。再观照“觉知者”也是无常的。

最终，“觉知者”也会消融。

一切都归于平静，没有身体，没有心念，没有“觉知者”，一切都消失了，这就是涅槃。隆波查尊者（Luang Por Chah Subhaddo）经历了三次这样的“爆炸”。第一次，身体消融了，只剩下心和“觉知者”。第二次，心消融了，只剩下“觉知者”。第三次，“觉知者”也消融了，一切都归于平静，什么都没有留下，这就是涅槃。

徒： 感谢师父，没有问题了。

师： 要努力练习，努力练习，然后就会自己明白，不用问任何人。


---


翻译以下佛法讲座为中文，要求：
1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2. 完整翻译，不遗漏内容
3. 翻译结果输出为对话问答的形式
4. 不要包含泰语，全部翻译为中文
5. 保证翻译后的文本通顺，易读

---

วันนี้โยมีโอกาสได้มากราบหลวงตาทีนี้เนี่ยถามว่าเรื่องความทุกข์มันยังมีอยู่อะค่ะได้มีการเข้าปฏิบัติแต่ว่ารถโทสะได้แต่ยังไม่ได้เข้าถึงทํา.

โดยถ่องแท้ก็เลยอยากจะขอคําชี้แนะจากหลวงตาเจ้าค่ะเอาสุวะเอาสุวะอนุสายความเคยตัวเคยใจแต่ปางก่อนเป็นเหตุที่ทําให้เราเป็นทุกข์เป็นเหตุที่ทําให้เป็นทุกข์เป็นอาสวะอนุสัยความเคยตัวเคยใช้. เวลาว่าอาหารทั้งหลายเว. รู้ว่าโพนนิพพานคือสิ่งมีญาณอย่างรู้ว่าสิ้นอาสวะ. จะบรรลุอาศวขยายยายาสุดท้ายคืออาสาวะระยะยาว. คืออาสวะนิสัยสันดานที่สั่งสมมาเหมือนดอกเบี้ยทบต้น.

เราสะสมมาคือเป็นคนเจ้าอารมณ์ยอมรับเจ้าค่ะเออแล้วมันคืออนุสัยกิเลสที่มันนองเนื่องมาใช่ไหมเจ้าคะใช่นอเนื่องมาข้าพข้ามชาติแล้วก็สั่งสมเพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นเป็นความเคยตัวเคยใจเป็นคนเจ้าอารมณ์ขัดถูกขัดใจไม่ได้.

เท่าที่ได้ได้เข้ามาในทางธรรมก็ได้ทราบถึงจุดนี้แล้วก็ได้ลดโทสะตัวเองลงแต่คิดว่ายังทําได้ไม่ดีไม่ทราบว่าโยมควรจะปฏิบัติอย่างไรคะที่จะสามารถละอนุสัยตัวนี้ได้.

อือก็ต้องยอมหนึ่งอันดับแรกก็ต้องยอมรับซะก่อนว่า. ไอ้ที่เราทุกข์ยากลําบากทุกวันนี้กับเป็นเพราะนิสัยสันดานเราที่เป็นอาสวะอานุสัย.

ไม่มีใครทําให้เราหรอก.

เราอะการคิดการพูดการกระทํานิสัยสันดานเราเองทําตัวเองทําร้ายตัวเองด้วยอวิชชาคือความไม่รู้.

สั่งสมเป็นดอกเบี้ยทบต้นมาสั่งสมเป็นความเคยตัวเคยใจมาเอาแต่อารมณ์เอาแต่ใจตัวเอง. เมื่ออันดับที่หนึ่งอันดับแรกถ้าเรายอมรับความจริงอันนี้. ไม่มีใครทําร้ายเราหรอกที่จริงอะอุปนิสัยใจคอเราทําร้ายตัวเราเอง. เรายอมรับเราก็ค่อยแก้ไขตัวเอง. แก้ไขไม่โทษใครทั้งสิ้นไม่ว่าเรื่องอะไรทั้งหมดที่ผ่านมาอันจบไป.

ผ่านมาแล้วแบบจบไป.

ไม่เอาเรื่องอะไรมาค้างไว้ในใจค่อยค่อยสละออกสระออกสระออกสระออก. เพราะว่ายอมรับกรรมผลของกรรมที่มันเกิดขึ้นนิสัยสันดานของตัวเอง.

ก็ค่อยค่อยแก้ไขไปไม่เอาแต่ใจตัวเองค่อยค่อยแก้ไขแล้วอย่าหลบเราพอมีเรื่องอะไรในใจอย่าหลบก็ไปอยู่ในสภาวะที่ว่างโล่งโปร่งเบาสบายถ้าหลบหลบแล้วจะยิ่งมีอาการมากขึ้น. เดี๋ยวหลบไปในสภาวะว่าโรคโปร่งเบาสบายแก้หาอะไรทํา. ความเป็นไม่คิดอะไรไม่รับรู้อะไรอันเนี้ยอันนี้ยิ่งจะเป็นโทษหนักร้ายแรงขึ้นเรื่อยเรื่อย. ก็ไม่ค่อยยอมรับความจริง. แล้วก็ไม่ขันติอดทนอดกลั้นข่มใจแล้วครับยับยั้งตั้งใจ. ไม่ไหลไปตาม.

กิเลสตัณหาของเจ้าตัวอารมณ์กึ่มก่ํากึมก้ําอดทนอดทนยอมรับในกรรมและผลของกรรมที่ตัวเองได้สร้างเอาไว้ทุกภพทุกชาติมันจะค่อยค่อยลดลงลดลงลดลงลดลง.

เออโยมยอมยอมยอมยอมรับนะคะทุกวันนี้เนี่ยโยมยอมรับในจุดที่หลวงตาบอกแต่ทีนี้อยากขอคําชี้แนะว่า. เมื่อโยมตัดสินใจเดินมาในทางสายทางนี้แต่ก็รู้ว่ามันไม่ได้ง่ายแล้วก็.

อานุสัยที่มันนองเนื่องมาอยู่เนี่ยมันก็ไม่ได้ละได้ง่ายเพราะมันข้ามภพข้ามชาติมาแต่ว่าในหลักการปฏิบัติที่เราจะไปได้ถูกทางทุกวันนี้เนี่ยโยมมีความรู้สึกว่าโยมเข้าใจแต่มันไม่แตกฉาน.

บางครั้งมันเจอมันก็ยังไม่ได้แต่ในการที่ว่ารถโทสะตัวเองลงยอมรับตัวตนมากขึ้นอันนี้โยมคิดว่าโยมทําได้ในระดับนึงแล้วก็ดีแล้วก็ก็ก็แนะแนวการที่ปฏิบัติธรรมไม่ใช่ว่าเป็นการไปรู้ธรรม.

ก็จะทําอะไรหรอกก็คือในการปฏิบัติธรรมก็คือรถเนี่ยรถรถรถลด.

อาสวาสนิสัยความเคยตัวเคยใจในสัญญาณตัวเองลงไปเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยที่ที่มันเอาแต่ใจตัวเองไว้ในใจขัดใจก็ค่อยค่อยลดไปแล้วจะหนีนะอย่าหนีอย่าหนีสังขารปกแต่งในใจตนต้องยอมรับความจริงให้ได้ยอมรับแล้วก็ไม่หนี. ถ้ายิงหนี. เลวร้ายใหญ่อย่าหนี.

แล้วจะมีโอกาสสําเร็จในทางธรรมมั้ยคะที่คิดตั้งใจไว้สําเร็จก็คือหมายถึงว่าเอาชนะใจตัวเองได้ไม่ใช่ว่าสําเร็จคือไปเรียนรู้อะไรให้มากนะไม่ใช่อ่ะเอาชนะใจตัวเองได้ค่อยค่อยเอาชนะใจตัวเองได้รับที่จะเป็นไปตามอารมณ์กึ้มก้องกึ๊มก้ํากึ่มก้ําไปตาม.

ความคิดเห็นของเจ้าตัวเอาแต่ใจตัวเองอะมันค่อยค่อยเอาชนะใจตัวเองได้นั่นแหละคือสําเร็จสําเร็จก็คือเอาชนะใจตัวเองได้เนี่ยคือสําเร็จไม่ใช่ว่าไปเรียนรู้ทําอะไรสําเร็จจนสําเร็จมาอะไรโยมเคยมีความคิดว่ามีทางโลกเราก็จะมีทางธรรมอันนี้คิดผิดป่าวคะโลกก็ทําก็อยู่ในใจเรานี่แหละเข้าใจผิดโลกธรรมมันก็คือในใจเราเนี่ยเมื่อไหร่ที่เราเนี่ยรกโลกมันก็ทุกข์ไง.

ก็เป็นทุกข์สมุทัยเนี่ยคือโลกถ้าเป็นธรรมก็คือรู้ต้องทานทุกข์สมุทัยที่เกิดขึ้นในปัจจุบันแล้วก็ละเสียได้และกระใจก็สงบร่มเย็นลงเป็นนิโรธมรรคนั่นคือธรรมไอ้โลกมันก็คือโลกก็คือความทุกข์ที่เกิดขึ้นความทุกข์ความเครียดกิเลสตนาที่เกิดเป็นความทุกข์ความเครียดในปัจจุบันขณะก็คือทุกสมุทัยปัจจุบันนั้นคือโลกเรียกว่าโลกแบกโลกแบกโลกเหมือนเค้าสร้างเป็นรูปไว้มีคนแบกลูกโลกไว้ข้างบนแล.

้วก็หลังอุ้มเลยอะนั่นก็คือแบกโลกนั่นไม่รู้ต้องทันโลกคือรู้ก็ทันไอ้เนี่ยนิสัยไอ้นิสัยสันดานเราที่เป็นอารมณ์กึ่มก้ํากั้นในปัจจุบันอ่ะก็เมตตาให้อภัยไม่ถือสาเมตตาให้ภัยพื้นฐานแล้วก็แล้วไปแล้วก็แล้วไปทุกอย่างพิธีกรรมแล้วก็ค่อยค่อยละได้ในปัจจุบันขณะเป็นขณะไปละได้ใจสงบลงได้ใน.

จากความทุกข์ความเครียดกิเลสตนาในปัจจุบันนั้นก็ละได้ในปัจจุบันใจก็จะสงบลงในปัจจุบันก็เป็นนิโรธเป็นมาร์คอันนั้นคือธรรมโลกกับธรรม์มันก็คุมันก็ตรงกันข้ามอยู่นี่แหนะมันก็หมุนติ้วติ้วติ้วติ้วอยู่ในจิตเรานี่แหละเดี๋ยวก็ไปเป็นโลกเดี๋ยวก็เป็นธรรมเดี๋ยวก็เป็นโรคเป็นธรรมเมื่อไหร่ที่ที่หลงโลกก็เป็นกิเลสตัณหามีความทุกข์แล้วก็เป็นธรรมก็คือไอ้รู้เท่าทันสมุทัยที่เป็นเป็นทุกข์แล้วก็ทุกข์สมุทัยดับไปก็เป็น.

ก็เป็นธรรมเออแต่ถ้าเราหนีไม่ไปหนีแล้วก็ตอนเนี้ยโลกอย่างเดียวเลยหนีคือหนีเรื่องราวหนีความคิดหนีอารมณ์ภายในใจหนีไปดูโทรศัพท์มือถือหนีไปหาเพื่อนคุยไปไปกินไปเที่ยวไปช้อปปิ้งหนีไปแจ้งทําเป็นจัดบ้านจัดนู้นจัดนี่จัดนู้นทํากับข้าวทํานู่นทํานี่หาเพื่อนคุยหนีความจริงในใจตน.

พอมีเรื่องอะไรก็ไม่ยอมรับรู้ไม่ยอมไม่ยอมที่จะละทุกข์สมุทัยแต่เล่นหนีเอาอย่างเงี้ยทําเป็นแบบว่าทํางานอะไรด้วยใจว่างเปล่าทํานู่นทํานี่ด้วยใจว่างเปล่าไม่คิดอะไรไม่เคยคิดถึงลูกไม่เคยคิดถึงผัวไม่เคยคิดถึงเรื่องอดีตอะไรเลยหลวงตาชอบว่าเราเรื่อยเราไม่เคยคิดถึงลูกไม่เคยคิดถึงผัวไม่เคยคิดถึงเรื่องอะไรหลวงตาชอบว่าเราเรื่อย. เราไม่เคยคิดถึงอะไรแล้วก็หลบ.

แต่สุดท้ายอะกลายเป็นแบบว่านอยด์มากขึ้นสติแตกมากขึ้นกดปุ่มบังคับกินยาช็อตไฟฟ้าเป็นแถวเป็นแนวอะไรแบบเนี้ย. ในโลกนี้ตอนนี้ปฏิบัติกันแบบนี้เยอะแยะมากมายสุดท้ายจบด้วยน่าเศร้าคือกินยาช็อตไฟฟ้า.

แล้วเจอหน้าน่ะต้องไม่หนีต้องท้ายที่สุดต้องไม่หนีแล้วก็ยอมรับในผลที่เกิดขึ้นตามนิสัยสันดานของเจ้าตัวอย่าโทษใครอย่าโทษใครเป็นอันขาดค่อยค่อยละไปละไปละไปใจก็จะสงบละไปได้เท่าไหร่ใจก็สงบร่มเย็นเท่านั้นสมมติว่าเอาวิชากิเลสตหนาไอ้อุปทานที่ว่านิสัยสันดานอัศวสงสัยมันมีร้อยเปอร์เซ็นต์ตั้งไว้ร้อยสมมุติว่าร้อยเปอร์เซ็นต์ตั้งแต่เกิดมาเนี่ย.

ร้อยเปอร์เซ็นต์เราลดละเลิกไปได้เท่าไหร่ล่ะถ้าลดละเลิกไปได้25%นั่นแหละคือทําเราไม่รู้ทําไปแล้ว25%ไม่ใช่ไม่รู้ไม่รู้ทําไปอ่านหนังสือไปเรียนอะไรไปว่างเปล่านิพพานว่างเขามาหาหลวงตากันมากมายมาถึงก็3ารถเข้านิพพานว่างภายใน. จะเข้าเมื่อไหร่ก็ได้นิพพานว่างเข้าปุ๊บเข้านิพพานว่างเลยไม่รับรู้อะไรเลยนิพพานว่างอะไรนิพพานว่ามีนิพพานมีเข้าเข้าออกด้วย. ไอ้นั่นมันผิดแล้วมันผิดอันเนี้ยมันก็คือค่อยค่อยลดละนิสัยสันดานเจ้าตัวเนี่ย.

ที่มันทําให้เกิดความคิดทําให้เกิดโทษพิษภัยแก่ตัวเองแล้วก็ไปว่าคนอื่นเค้าก็มีอารมณ์ใส่คนอื่นวีนแตกอะค่อยค่อยลดเดี๋ยวนี้ละไม่ได้ละไม่ได้ละ8%ก็เป็นธรรม25%นะฮะภาระไม่ได้50%. 50%ก็เรียกว่าสิ้นหลงโลกไป50%ก็เป็นธรรม50%.

ภาระนิสัยสันดานเจ้าตัวที่ทําให้เกิดความเดือดร้อนการคิดกับผู้กระทําชอบทําให้เกิดความเดือดร้อนแต่ตนเองและผู้อื่นน่ะ75%ก็เรียกวาระโลกไปได้75เป็นธรรม75%ละนิสัยอัศวนิสัยสันดานตัวเองที่ทําให้ตัวเองเป็นทุกข์เดือดร้อนตอนอื่นเป็นทุกข์เดือดร้อนเนี่ยหมดไปร้อยเปอร์เซ็นต์ก็.

วิภานะ25%ก็เทียบธรรมได้กับพระโสดาบันลดไม่ได้50%ก็เทียบทําขั้นเศรษฐกิจราคามีหรือพลัสสะกัดราคามีลดไปได้75%ก็เทียบทางขั้นเพราะอนาคามีลดหายหมดเลยอาสวะ. นิสัยด่าเจ้าตัวที่ทําให้เจ้าคิดเจ้าพูดเจ้ากระทําที่ทําให้ตัวเองเดือดร้อนและทําคนอื่นเดือดร้อนหายไปร้อยเปอร์เซ็นต์ก็นึกผ่าน. เพราะฉะนั้นนิพพานหรือทําไม่ได้ไปเรียนตามวัดมาลาไปเรียนที่ไหนหรอก.

คือเรียนที่ใจตนเองนี่แหละลดไปได้เท่าไหร่ละนั่นแหละลดไปได้เท่านั้นน่ะนั่นแหละก็คือเป็นธรรมเพราะหลงโลกมากขึ้นไปอีกมันก็เป็นโลกขึ้นไปเป็นทุกข์ขึ้นไปเนี่ยงั้นโลกอธรรมของคู่กันนี่แหละ.

มันเหมือนโลกความมืดกับความสว่างอะมันก็เป็นของคู่กันในใจเรานี่แหละมันลดไปได้เท่าไหร่ละเราไม่ใช่ไปเรียนทําตามวัดวาลาไปเรียนตามตําราไปเรียนตามโรงเรียนอะไรอันนั้นไปเรียนเพื่อเข้าเพื่อก็ฟังให้เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรแต่วิธีการปฏิบัติจริงจริงคือต้องต้องเราต้องปฏิบัติเองให้มันลดลงไปลดลงไปลดลงไปไม่ใช่หนีไปแล้วก็ว่างเปล่าแกล้งจัดบ้านจัดตั๋วทํานู่นทํานี่ไม่เคยคิดถึงอะไรเลย. ว่างเปล่าตลอดเวลาไอ้เนี่ยมันมันมโนโหหลงหลงอันนั้นหลงโลกร้อยเปอร์เซ็นต์ปฏิบัติไปกี่ภพกี่ชาติเนี่ยไปยังไงแบบนั้น. ต้นพระปรารถนาความรู้ทุกข์ต้องกล้าหาญ.

ที่จะรีบไอเลินรีดไอเลิร์นชีวิตคือการเรียนรู้ความจริงจากความจริงประสบการณ์ตัวภายในใจตนเองต้องกล้ากล้าหาญไม่ใช่หนีความจริง. เพราะผู้ปฏิบัติธรรมเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์หนีความจริง. มาอยู่วัดสบายใจ. ไปขอหลวงปู่บอกว่าขออยู่ตลอดชีวิตไม่กลับบ้าน. หลวงปู่บอกว่าถ้าหลวงตาณรงค์ฝากอนุญาตก็อนุญาต. เราก็สงสัยเดินมาหาเรา.

เฮ้ยหลวงปู่เป็นเจ้าอาวาสทําไมต้องมาให้ขออนุญาตเราแสดงว่ามันต้องมีเหตุแน่นอนเลยเราก็เอะใจ.

เราก็พิจารณาดู.

จะบอกไม่กลับบ้านเลยเหรอไม่กลับไม่ขอกลับอีกละจะอยู่วัดตลอด.

นี่เบื่อหน่ายและนี่ปีทาญาณโอ้โหนิปีทาญาณจนนิพพานแล้วนะเนี่ยนิพิฏฐ์จนนิพพานแล้วเบื่อเบื่อเบื่อเบื่ออะไรนะสงสัยมากเลยมันจะนิพัทธ์ทายาทจะนิพพานแล้วหรอเนี่ยเราก็พิจารณาดูทะเลาะกับผัวมาใช่ไหมเนี่ยใช่โอ้โหทะเลาะกับผัวมาไม่กลับบ้านแล้วเบื่อผัวเบื่อผัวไม่อยากกลับบ้านแล้วขออยู่วัดตลอดไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้ไม่เอาไม่เอาไม่เอาเราเข็ดละเราเข็ดละ.

ไอ้ประเภทแบบเนี้ยเบื่อผัวมาแป๊บเดียวอะแล้วมาอยู่วัดยิ้มเพร่เดินไปเดินมายิ้มยิ้มเพ่อยู่นั่นแหละเราก็บอกมันยิ้มยังไงเหมือนกันวะยิ้มแต่ยิ้มข้างนอกข้างในดําข้างนอกสดใสข้างในดําป้าติ๊งโหน่งไงเราก็เอ๊ะทําไมเป็นแบบเนี้ยเรียกมาทําไมมันยิ้มแต่ใบหน้ายิบผลไปเดินไปเดินมาไปอยู่วัด. ครับสบายใจข้างในดําพริกป๋ีดําป้าติ๊งโหน่งอะทําไมมันข้างในกัดหนองเนี่ยข้างนอกสดใสข้างในกัดหนองทําไมเป็นอย่างเงี้ย. แค่นั้นแหนะสติแตกเลย.

ผัวไม่ดีอย่างงั้นผัวไม่ดีอย่างงี้ผัวไม่ดีอย่างงั้นผัวไม่ดีร้องไห้ฟูมฟายโห่ลั่นศาลาเลยผัวไม่ดีอย่างงั้นผัวไม่ดีอย่างงี้มีแต่ความไม่ดีของผัวงงไปเลยทีเนี้ยอะไรตัวแรกบอกว่าผัวก็น่ารักที่สุดลูกก็น่ารักที่สุดหลานก็น่ารักที่สุดใครก็น่ารักที่สุดในโลกนี้ทุกอย่างน่ารักที่สุดดีไปหมดแต่พอพักเท่าแน่แน่.

ผัวก็ไม่ดีอย่างงั้นผัวไม่ดีอย่างเงี้ยโอ๊ยทําไมเป็นแบบเนี่ยเราบอกเราเราเข็ดอะไรแบบเนี้ยเราเข็ดแล้วไม่เอาแล้วไม่เอาไม่เอาปรากฏว่าเอางี้เอาเบอร์โทรศัพท์มาไล่ผัวกลับบ้านผัวมาส่งไล่ผัวกลับบ้านบอกว่าถ้าไม่โทรไปหาอย่ามานะ. เราเอาโทรศัพท์อันนี้โทรให้เรียกผัวมา. บอกว่าเมียเจ้าสติแตกแล้วเนี่ยแล้วก็เนี่ยซักไปซักมาได้ความแบบเนี้ยเนี่ย.

เอาละเดี๋ยวก็ตีหัวเธอเนี่ยมาทําให้ฉันเนี่ยน้ําตาแตกอายเข้าไปหมดเลยเนี่ยแล้วก็ประคองกอดกันขึ้นรถกลับบ้านไปโอ้ยเราไม่เชื่อแล้วเบื่อแบบนี้เราไม่เชื่อไม่เชื่อแต่ละคนเนี่ยโอ๊ย.

มันไม่ค่อยจริงว่ะปฏิบัติธรรมกันน่ะมันต้องเรียนรู้ความจริงความจริงที่เกิดขึ้นในใจจริงจนสิ้นอาสวะไปอาสวะนิสัยสันดานเจ้าตัวนั้นยามสุดท้ายมันคืออาสวะขยะยานอาสวะยานมีญาณอย่างรู้ว่าแบบเนี้ยนิสัยสันดานเจ้าตัวที่มันทําให้ก่อให้เกิดความทุกข์เดือดร้อนแก่ตนเองและผู้อื่นน่ะมันหมดสิ้นไปนะเอาชนะใจตัวเองได้เรียกว่าเหนือโรคเหนือตับเอาชนะใจตัวเองได้ไปติดโรคไม่ติดธรรม.

สาธุกับนมัสการพระอาจารย์ก็พอดีคือโยมอะมีความกลัวตายมาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะก็คือกลัวตายเหรอใช่เออตายแหงแหงจะกลัวตายแง่แหงกลัวตาย.

ใช้กระต่ายแก้เหงาไตแน่แน่ก็เลยหาทางที่จะที่จะเตรียมพร้อมว่าพอถึงเวลาแล้วเนี่ยเราจะสู้กับมันหมายถึงว่าเผชิญกับมันยังไงดีดีดีอันนี้ดีดีอันนี้ต้องยังงั้นแหละต้องเตรียมไว้อดเวลาเพราะว่าหนูก็เห็นคนตายมาเยอะอะค่ะตั้งแต่แบบตอนที่เค้าแบบตัดสินใจว่าเค้าจะไม่ไหวแล้วอะไรอย่างเงี้ยค่ะซึ่งหนูคิดว่าในตอนตายเนี่ย.

คือหนูก็ปฏิบัติมาระยะนึงคิดว่าหลักการปฏิบัติก็คือการวางอุเบกขาต่อสังขารที่มันเกิดขึ้นจนมันเอ่อมันลดลงไปเรื่อยเรื่อย.

อย่างที่พระอาจารย์บอกว่าให้เผชิญหน้าแล้วก็วางอุเบกขายอมรับแล้วก็ผ่านไปผ่านไปแต่ว่าสังขารเราเนี่ยมันเยอะมากเลยอะค่ะหมายถึงว่าคือมันเป็นสังขารที่มันสั่งสมมาหลายชาติแล้วดังนั้นหนูก็เลยคิดว่าถ้าสุดท้ายแล้วเนี่ยตอนที่เราจะตายอะค่ะจิตสุดท้ายเนี่ยคือ.

สมาธิกับสติเราจะอ่อนมากคือตามโพรเซสของการตายอะค่ะแต่ว่าเวทนาความแล้วก็สังขารที่มันปรุงเวทนาขึ้นมาเนี่ยมันจะแรงมากเลยอะครับก็เลยคิดว่าเราจะสามารถ.

ทํายังไงที่เราจะอุเบกขาได้ถึงขั้นที่เพราะว่าสติมันก็จะทําให้อุเบกขาเราอ่อนลงเพราะสติเรามันอ่อนน่ะค่ะพระอาจารย์พระอาจารย์พอจะมีทางที่จะทําให้โยมรู้สึก. ว่าเรา.

จะไม่กลัวตายค่ะแต่จริงจริงตั้งแต่ปฏิบัติมาความกลัวน้อยลงค่ะคิดว่าสังขารที่เราที่มันไม่หนักมากเนี่ยพอจะวางอุเบกขาได้ค่ะแต่ว่าถ้าแรงเนี่ยก็ยังคิดว่ายังยังไม่ไหวค่ะ.

ก็ดีอย่างงั้นน่ะ.

ฝึกตายก่อนตายอย่างเงี้ยฝึกตายก่อนตายถูกต้องแล้ว. เพราะทุกคนจะต้องฝึกทุกคนต้องฝึกอย่างหนักด้วย.

เพราะทุกคนสุดท้ายก็ต้องไปจบที่ไอซียูเนอะหมอเนี่ยก็รู้แล้วเราเป็นหมอนะเออก็รู้เลยว่าคนไข้คนตายทุกอย่างก็ไปที่ไอซียูจบที่ไอซียูเนี่ยที่ไอซียูเนี่ยเราจะต้องอยู่คนเดียว.

เราต้องเตรียมพร้อมไว้ตลอดเวลาต้องเตรียมตรงนี้ว่าเราจะต้องถึงตรงนั้นแน่นอนทุกคนก็ต้องถึงตรงนั้นส่วนใหญ่เลยเกิดทั้งหมดก็คือต้องไปจบที่ไอซียูแล้วจะต้องเป็นคนไข้ที่อยู่ติดเตียงโดยที่ไม่มีโทรศัพท์มือถือ. ไม่มีวิทยุไม่มีโทรทัศน์ไม่มีหนังสือพิมพ์อ่านไม่มีวารสาร. ไม่มีญาติพี่น้องไม่มีผัวไม่มีเมียไม่มีลูกเข้ามาอยู่คือ. ไอจียูอะจะตายจริงจริงเค้าก็ไม่ให้ญาติเฝ้าใช่มั้ยเออเค้าก็ไม่ให้ญาติเข. อยู่ตัวคนเดียว. ไม่มีเครื่องอํานวยความสะดวกที่ที่ที่เป็นโทรศัพท์มือถือให้เล่นให้ให้เครื่องล่อ. ไม่มีวิทยุโทรทัศน์ไม่มีหนังสือพิมพ์ไม่มีวารสารอ่าน. ตัวคนเดียวล้วนๆ. สู้. กิเลสตัณหาความทุกข์ความกลัว.

กับใจของตัวเองล้วนล้วนเลยโดดโดดเลยสติปัญญาสติปัญญากับเนี่ยกิเลสตนาและความทุกข์แบบระเดียวกับเดียวเลยเรียกว่าเผชิญหน้ากันตอนนั้นน่ะไม่มีไม่มีเครื่องช่วยอย่างอื่นเลยเผชิญหน้ากันจริงจริง.

ต้องฝึกอย่างหนัก.

ต้องหมั่นฝึกฝนในหนักเรียกเราบอกฝึกตายก่อนตายแล้วจะอยู่ยังไงเราต้องสมมุติตลอดเวลาว่า. ทุกวันทุกคืนก่อนนอนเดินจงเดินไปเดินมาหรือว่าจะน่าจะเดินจะยืนจะทําอะไรก็ตามหรือจะนอนเมื่อจะนอนไม่หลับต้องฝึกตลอดเวลาว่า.

เนี่ยในสภาพที่เราอยู่คนเดียวโดยที่ไม่มีโทรศัพท์มือถือไม่มีวิทยุไม่มีโทรทัศน์ไม่มีหนังสือพิมพ์อ่านไม่มีวารสารไม่มีญาติพี่น้องไม่มีลูกหลานไม่มีเรื่องอะไรที่จะมาช่วยเลยเดี่ยวแปปเดียวเลยหรือว่าสติปัญญาสติสมาธิปัญญากับเนี่ยจิตฟุ้งซ่านจิตปรุงแต่งกิเลสตัณหาแล้วความทุกข์ทั้งมัวเนี่ยที่ละประใดปดังมาทั้งเวทนาก็ไฟไฟธาตุแตกเนี่ยปวดเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสแก่กล้ามากจะอยู่ยังไงจิตใจอะใจตอนนั้นน่ะจะมีอะไรเป็น. ตอนนั้นเนี่ยเราจะต้องมีใจใจจะอยู่ยังไงอะสติธรรมาธิปัญญา.

แล้วนี้มันจะต้อง.

มีที่ผึ้งให้แก่ใจตัวเองแล้วอะไรเราเป็นที่พึ่งให้แก่ใจตัวเองตอนนั้นอะมันไม่มีทางที่จะหนีไม่มีทางที่จะหนีเลยคือความจริงคือความจริงตอนนั้นไฟธาตุแตกแล้วจะหนีกลับไปอยู่ในอารมณ์ว่างโล่งโปร่งเบาสบายที่เป็นเวทนาไม่มีหรอกเวทนาแก่กล้ามากเลยไม่ใช่เวทนาเบาสบาย. อันนี้ไม่มีทหารฮะไฟธาตุแตกโอ้โฮมันเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส. ไฟธาตุแตกตอนนั้นน่ะมันไม่มีหรอกดิ้นทุรนทุรายกระตูดกระสนเลยละ.

ไปปลูกรูปความสบายแบบว่าที่ทําปฏิบัติกันแบบทุกวันนี้ที่ที่หลายคนปฏิบัติยังไปปฏิบัติยังทําแบบหลอกตัวเองแบบเนี้ยไม่จริงหรอกถึงเวลานั้นน่ะโอ้โหแสนสาหัสเลยแล้วยิ่งตอนนั้นนะยิ่งกระเสือกกระสนแล้วยิ่งเพ้อปั่นป่วนไปหมดเลยพวกที่มาโป่งโรคบางสบายใจอะไรอย่างเนี่ยพอถึงเวลานั้นนะเราเห็นแล้วหลายคนน่ะสติแตกฟุ้งซ่านเพ้อพูด.

มาคนเดียวเลยสติแตกไปหมดเลยพูดอยู่นั้นแหละจนตายเลยอะจนตายเราเห็นมาเยอะอะไรแบบนั้นอืมงั้น. มันจะต้องเผชิญกับความจริงอยู่คนเด.

กลางคืนเนี่ยเดินไปเดินมาเดินไปเดินมาไม่ได้กําหนดไม่ต้องบริการอะไรนะไม่ต้องกําหนดไม่ต้องบริการอะไรทั้งสิ้นเพราะไม่มีเครื่องช่วยไงไม่ต้องหาชูชีพช่วยให้แก่ใจไม่ต้องหาชูชีพเพื่อชูชีพช่วยให้แก่ใจก็ลดลงสังเกตดูสิจะอยู่ยังไง.

ไม่มีเครื่องชูชีพเป็นกระจายไม่ตรงกําหนดไม่ต้องบริการอะไรไม่ต้องสวดมนต์อะไรเดินไปเดินมาทั้งคืนน่ะไม่นอนแล้วดูซิอยู่ยังไงอย่าอยู่ยังไงเดี๋ยวความจริงจะปรากฏเลยว่าโอ้โหสติแตกมากเลยเดี๋ยวก็ฟุ้งซ่านเป็นเรื่องนักฟุ้งซ่านเป็นเรื่องที่ฟุ้งซ่านเนี่ยกูแห้งแหงเลยตอนจะตายต้องเป็นแบบนี้ไปไม่ดีแน่นอนเลยกูเนี่ยแหงนเลยเนี่ยตายตาต้องเป็นแบบนี้ตายเนี่ยพอไม่มีไปเล่นโทรศัพท์มือถือไป.

ไม่มีโทรทัศน์ดูไม่มีวิทยุฟาร์มไม่มีหนังสือพิมพ์อ่านไม่มีวารสารอ่านไม่มีญาติพี่น้องไม่มีลูกหลานมาอยู่ใกล้ใกล้อยู่ตัวคนเดียวอย่างงั้นอ่ะโอ้โหสติแตกเลยไม่ไม่สามารถหลบเข้าเอาหลบขว้างหลบโป่งพอสบายได้ตอนนั้นมันเจ็บปวดทุกข์ทรมานอยู่แล้วแสงสาหัสเหรอประเด็ปาด. ตอนนั้นแหละ.

รู้เลยว่าไอ้ตอนที่ฝึกอย่างหนักอ่ะไอ้ตอนที่ยังไม่ถึงยังไม่เจ็บปวดแก่กล้าอ่ะอยู่ยังไงอ่ะใจตัวเองอยู่ยังไงไอ้ตอนนั้นจะรู้เลยว่าโอ้โหยอยู่คนเดียวพอไม่มีอะไรเข้ามาช่วยนะสติแตกฟุ้งซ่านสะบัดเลยฟุ้งซ่านนู่นฟุ้งซ่านนี่ฟุ้งซ่านสารพัดจะฟุ้งซ่านเลยมันต้องฝึกอย่างหนักจนกระทั่งไม่ฟุ้งซ่าน. มันต้องฝึกอย่างหนักอันนี้มันต้องฝึกอย่างหนัก.

ว่าถ้าเราอยู่ในเป็นคนไข้ติดเตียงก่อนตายเราต้องอยู่ในสภาพนั้นน่ะเราต้องคุยกันมาว่าฟุ้งซ่านเนี่ยมันใช้ได้เหรอมันใช้ไม่ได้มันต้องมันต้องไม่ฟุ้งซ่านและไม่ฟุ้งซ่านอยู่กับอะไร. ตอนแรกแรกอ่ะเมื่อมันไม่มีอย่างอื่นช่วยแล้วสุดท้ายมันก็ต้องเหลือแค่อ้าว.

บริกรรมพุทโธพุทโธพุทโธหรือบริการอะไรขึ้นมาหรือนึกถึงพุทธเจ้าขึ้นมาแล้วก็อันเนี้ยเป็นเครื่องอยู่อันเนี้ยมันก็ไปแค่ไปสวรรค์นะถ้าหลุดตายแล้วหลุดจากพุทโธก็ไปไปอบายแต่ถ้าตายแล้วยังอยู่ในอังคารพุทโธอยู่มันก็ไปสวรรค์ยังไปแค่สวรรค์ยังไม่ได้พ้นทุกข์อะไร.

แต่เราจะเหนือกว่านั่นมันต้องมันจะต้องไม่มีเครื่องช่วยไม่มีเครื่องบริกรรมไม่มีอะไรเลยไม่ต้องกําหนดอะไรเลยแล้วก็เนี่ยอยู่กับรั้วไม่ติดมีดอะไรสักอย่างเดียว.

ไม่ติดไม่ยึดอะไรสักอย่างเดียวโดยเฉพาะประตูใจที่ไปทําอารมณ์ไอ้ประตูภายนอกอ่ะรูปเสียงกินรสสัมผัส5ประตูภายนอกมันไม่ไม่มีตอนที่เราอยู่คนเดียวเดินไปเดินมากลางคืนก็หลับนอนหมดแล้วไอ้พวกนี้มันได้แบ่งเป็นเครื่องล่ออยู่แล้วไม่ได้ดูโทรทัศน์ไม่ได้ฟังเพลงไม่ได้อ่านวารสารไม่ได้ไม่ได้คลุกคลีกับครอบครัวไม่ได้คลุกคลีกับหมู่คณะไม่ได้หากินหาเที่ยว. หาดื่มอะมันก็ฮื้ออยู่ตัวคนเดียวโดดโดดอย่างงั้นน่ะไอ้ประตู5ประตูกิเลสตั้งตาหูตรงนี้กายมันไม่มีอยู่แล้วมันเหลือประตูเดียวคือประตูใจ. ก็คือประตูที่มีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แหละประตูนั้นน่ะมันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยหลงติดไปกับมันมั้ยก็เรียนรู้ตรงนี้เลยตรงตรงเลยเรียนรู้ตรงตรงว่า.

เวลามีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เข้ามาในใจอะคือไม่ในใจไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่เป็นถูกใจไม่ถูกใจไม่ว่าดีชั่วถูกทุกข์บนบาปหลงติดไปกับมันมั้ยหรือแค่สัตวมันเรียนรู้ตรงตรงจากความจริงนี่เลยว่าแค่สัตวลุมันหรือว่าหลงติดไปกลับมันก็เรียนรู้ตรงตรงถ้าหลงติดไปกับมันก็เลิกได้ละเสียรู้สึกตัวขึ้นมาถ้ามีสติสัมปชัญญะรู้สึกรู้ขึ้นมาในปัจจุบันขณะหลงติดไปกับมันก็มีสติสัมปชัญญะรู้สึกตัวขึ้นมาในปัจจุบันเราก็เรียนรู้ความจริงว่าตอนนี้.

ลงน้อยลงน้อยลงหลงน้อยลงลงไปกับสังขารพุกแต่งในใจคือความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยน้อยลงน้อยลงน้อยลงน้อยลงปล่อยให้มันสังขารทั้งหมดเนี่ยความรู้สึกนึกคิดอารมณ์หรือคิดนึกถึงตอนปรุงแต่งเนี่ยมันเกิดเองดับเองเกิดเองดับเองเกิดเองดับเองจากความไม่มีอะไร.

เกิดขึ้นมาจากความไม่มีความรู้สึกหรือคิดอารมณ์นั้นแล้วก็ดับไปหายไปเกิดมาจากความรู้สึกนึกคิดอารมณ์นั้นเกิดขึ้นแล้วก็ดับไปหายไปปล่อยเค้าเกิดเองดับเองในความไม่มีอะไรเกิดเองดับเองดับไปในใจที่เป็นความไม่มีอะไรปรากฏแล้วก็ไม่มีใครหลงติดไป.

ทุกอย่างเนี่ยตลกติดไปก็รู้สึกตัวรู้เท่าทันถ้าหลงติดไปหลงติดไปกับฟุ้งซ่านเผลอเผลอเพลินติดไปกับความรู้สึกนึกคิดอารมณ์หรือความรู้สึกคิดนึกถึงตอนปรุงแต่งก็รู้สึกตัวขึ้นมาแล้วก็ด้วยสติสัมภาษณ์ยุยะรู้สึกตัวขึ้นมาแล้วก็อะแล้วก็เรียนรู้ว่าต่อไปก็ฝึกอย่างหนักไม่ไม่ไม่เพื่อไม่ให้หลงติดไปฝึกอย่างหนักจนกระทั่งเรียนรู้ว่ากรณีอย่างเนี่ยคือหลงติดไปกรณีนี้. อย่างเนี่ยกดขบบังคับพยายามล้างตัวเองไว้ไม่ให้หลงติดไปทั้ง2กรณีนี้.

ผิดหมดเลยผิดจากธรรมหมดเพราะว่ามันยึดถือมั่นยึดมั่นถือมั่นไม่อยากมีตัวตนของเราหลงผิดไปกับมีตัวตนของเราเนี่ยไม่อยากให้หลงติดไปอันนี้ก็ผิดหมดเลยถ้าหลงติดไปกับความกลับสังขารปรุงแต่งความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ก็เทียบได้กับกามสุขาลิกานุโยคเจ้าตรัสว่าทางเนี้ยไม่ควรดําเนิน.

มันเป็นทางของไอ่.

ที่จะนําไปสู่ภพชาติที่ไม่ดีเลยเนี่ย. เรียกว่า abile ลงติดไปกับสาขาผู้แต่งก็ไม่ดีมันจะไปสู่ abile.

ร้องไม่อยากให้หลงไปกดข่มบังคับอึดอึดอึดอึดอึดไม่หลงอึดไม่ล้มไม่รู้อึดโอ้โหเป็นไงหนักกว่าเดิมอีกหนักกว่าหลงอีกเพราะว่าไอ้หลงนี่มันมันไม่ใช่หลงตลอดเวลาแต่ไอ้กดไม่หลงนี่สิอึดๆเป็นไงปวดหัวก็ปวดปวดจุกแน่นไปหมดเลยปวดร้าวต้นคอหัวไหล่แน่นจุกอึดอัดหายใจไม่ออกแล้วก็เครียดมากเลยต้องกินยา.

ไอ้พวกนี้ต้องกินยาไอ้ที่หลงฟุ้งซ่านไม่ต้องกินยานะเออมันสุกอ่ะกินเที่ยวเพลิดเพลินเจริญใจไม่ได้ไม่ต้องกินยาไหนพวกเนี้ยแต่ไอพวกหรือว่าว่าตลอดไม่เคยคิดอะไรพวกนี้ต้องกินยาชอตไฟฟ้า. หมดอึ๊ดอื๊ดอื๊ดอื๊ดอื๊ดไม่หลงอะมันก็อันเนี้ยเทียบได้กับอัตรา. การนิยมคือทําให้ตนได้ลําบากเนี่ย.

ทีนี้ทั้ง2ฝั่งเนี่ยพุทธเจ้าตรัสว่าไม่ทรงดําเนินไม่ควรทรงดําเนินทางที่เป็นกามศึกษานิยมเพลิดเพลินเจริญใจไปอย่างเนี่ยไม่ควรดําเนินหรือว่าพาให้ตนเองลําบากปฏิบัติให้ตัวเองลําบากลําบากอึดอัดอึดอัดอึดอัด. 3.

ไปอาจจะกําลังมาถามประโยคก็ไปเปรียบเทียบง่ายง่ายอัดอัดอัดตัวเองอะแหละอัดๆมาถามยกอัดตัวเองอัดตัวอุดอุดอุดอุดอึอเนี่ยปวดหัวตัวร้อนไปหมดแล้วแหละไอ้ตัวเนี้ยก็แกเราบรรยาศายกก็อัดอัดเนี่ยแล้วก็จําง่ายง่ายบอกอัดอัดก็คืออัดตัวเองอัดตัวเองเนี่ย2ฝั่งเนี้ยเป็นคนดําเนิน. โอ้ว่าควรดําเนินมัชฌิมาปฏิบา. ก็จะเป็นมัชฌิมาปฏิปทาที่ว่าหมอบอกว่าเราจะวางใจเป็นกลาง.

ก็คือตรงเนี่ยมัชฌิมาปฏิปทาวาจาเป็นกลางไม่ใช่เราอยู่อยู่แล้างเจติกลางคืออยู่อยู่เอาใจของเราไปวางป๊อกตกกลางอยู่อยู่เอาหัวเอาหัวใจดวงใจเราไปวางป๊อกตรงกลางไม่ให้ไม่ให้เป็นกรรมสู่กาละโยคไม่ให้ไหลไม่เข้าไปไปอัดตัวเองอัดอัดอัดอัดอัด. เป็นอัดอะไรมาถามนุโยคก็. ไม่ว่างได้นะเอาใจตัวเองไปวางตรงกลางได้มั้ยมันมีเส้นแบ่งไหม. หมอมีเส้นแบ่งมั้ยบอก.

เออมันมันยากไม่มีหรอกไอ้ไอ้ที่เราไปวางตรงกลางนอกถ้าจากว่ามโนหลอกตัวเองเบี้ยวเบี้ยวลงบิ้วเหมือนดาราเค้าบิ้วบิ๊วอารมณ์เค้าเอาฉากให้บิ้วอารมณ์ร้องไห้เข้าฉากร้องไห้เลยนะดาราในดาราเค้าเบี้ยลงเพราะว่าทอแดงละครแต่ผู้ปฏิบัติธรรมบิ๊วอารมณ์ตลอดชีวิตบิ้วบิ้วบิ้วให้มันว่างโล่งโป่งเบาสบายตรงกลางมันไม่จริงไงตรงนั้นมันมันไม่ใช่ตรงกลางอันนั้นมันก็คือมันสร้างอารมณ์ขึ้นมาอันเนี้ยเป็นการมันถูกหาที่การอนุรักษ์นะเบี้ยวอารมณ์เป็นกลางบรรจุกันโยกความเพลินใจในอารมณ์สบาย.

สบายใจไม่สบายจริงหรอกอันนั้นน่ะนะเพราะฉะนั้นมันต้องรู้ความจริงแล้วค่อยค่อยเรียนรู้ว่าเฮ้ยตัวนี้มันหลงไปเว้ยมันมันลงไปไปไปกามมันถูกกันและการอนุโยกมันก็คือหลงไปก็รู้เท่าทันละเสียอ้าวแล้วนี่เราทีนี้พอพอเรียนรู้บ่อยบ่อยบ่อยครับมันก็รู้ว่าอ้อนี่ขยับอีกและลงไปไปเป็นไอ้การมาสู่การนโยบายคือเพลินมีความเพลิดเพลินเจริญใจต่างต่างหูจึงรีบกายใจเพลิดเพลินไปตามความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ก็หลบไปก็รู้ถัดทันรู้ตอนทันทีราตรีมันค่อยค่อยสั้นลงสาลลงฝ่ายกาม.

บุคลากรนิยมไอที่อัดตัวเองอึดอัดอืดอึดอัดอัดอัดก็อัดตัวเองอ่ะอัดตัวเองอัดอื๊ดอื๊ดอื๊ดอาจจะไม่ออกก็ค่อยค่อยรู้ตัวทันรู้ตอนทันรู้ตอนทันมันก็เรียนรู้จากความจริงนะสุดท้ายทั้ง2ฝั่งก็แคบเข้ามา.

แทบเข้ามาเข้มเข้ามาเทพเข้ามาแล้วที่สุดรายพอแคบมามันก็ไปตรงไหนไปตรงไหนไม่ได้ก็มันก็เป็นกลางของมันเองไม่ไปไม่ไปไอ้กราฟบรรทุกกรรมาธิการนิยมไม่เป็นอัตกรรมบรรเทานิ้วก็เหลือแต่รู้.

รั่วไม่ลงไปทางการมาศึกษาธิการโยกและก็ไม่ลงไปทั้งอัตประธานนิโยกก็คือเป็นกลางมัชฌิมาปฏิปานด้วยมรรค8อริยมรรคเป็นองค์8คือศีลสมาธิปัญญาหรือคติสมาธิปัญญารวมเป็นหนึ่งเหมือนหนึ่งดาบเพชรคอยฟันขาดกระเด็นถลงหลงไปทั้ง2ฝั่งอะก็ฟันขาดกระเด็นเรื่อยไปแล้วก็ค่อยค่อยเรียนรู้จากความจริงมันก็จะค่อยแคบเข้ามาแคบเข้ามาแคบเข้ามาแล้วก็เป็นกลางเอกอัตโนมัติ. ดังนั้นอยู่อยู่เนี่ยเราจะจับจิตของเราไปวางก้านตรงกลางเลยมันทําไม่ได้ไม่มีใครทําได้เหมือนกับอย่างงี้. เค้าตีเส้นแบ่งคือกลางถนนเนี่ยเวลาเค้าจะตีเส้นแบ่งคือกลางถนนเนี่ยแบ่งแบ่งเลนเนี่ยเส้นแบ่งกลางถนนแบ่งเลนเนี่ย.

โยมหมอว่าเขาตีเส้นแบ่งกึ่งกลางถนนเลยเร็วเขาตีเส้นไหนก่อนตีเส้นข้างก่อนเออเขาตีเส้นข้าง2ข้างก่อนมันจะต้องตีเส้นข้าง2ข้างก่อนเปรียบเหมือนเส้นกลางมสุขนิอะโยกกับโยกก่อนแล้วพอมันได้2เส้นแล้วมันค่อยเจอเส้นตรงกลางได้เองถ้าไม่มีเส้นข้างตรงข้ามตีเส้นกลางไม่ได้หรอก.

เข้าใจมั้ยค่ะเอออ้าวมีอะไรต้องไปอีกก็มีอีกจุดนึงก็คืออย่างที่พระอาจารย์บอกไปแล้วอะค่ะว่าเราก็จะต้องรู้รู้แล้วก็กลับมาให้อยู่ตรงกลางมีรู้ตรงกันกลับมาตรงกลางไม่มีคือรู้ปุ๊บแล้วก็เลิกไปรู้แล้วก็เลิกไปค่ะก็จนมันเป็นมัชฌิมาปฏิปทาแต่ว่าคราวนี้เราก็จะรู้มันไปอย่างเงี้ยเรื่อยเรื่อยก็คือ. แต่สุดท้ายแล้วเนี่ยเราจะต้องเลิกหรู.

ใช่ไหมคะพระอาจารย์ก็คือรู้จนมัน. จนมันจนมันไม่ต้องรู้แล้วอะค่ะ.

เดี๋ยวไอ้ตรงนี้อะนะ. ต้องพูดกันยาวไอ้ตัวนี้มันมันจะนิพพานแล้ว.

ถ้ามันปะละรู้ได้เนี่ยมันนิพพานแล้วเพราะว่าตามหาบ่อยจนสํานึกแม่งครัวอาจารย์หลวงปู่หล้าเกิดมาปะโตปู่ชอบก็.

เนี่ยเออว่านิพพานดูแลถ้าไปเยี่ยมหลวงปู่หล้าที่ปู่เจ้าก็เห็นนกบุล่าติดป้ายผ้าไว้ตัวเบ้อเร่อเลยนิพพานไม่ใช่กูรูนิพพานเหนือผู้รู้ขึ้นไปจนไม่มีที่หมาย. นิพพานไม่ใช่ผู้รู้นิพพานเหนือผู้รู้กันไปจนไม่มีที่หมาย.

โอ้ท่านตบอกหางเลยถ้าล่าเนี่ยสุดยอดจริงจริงเราเนี่ยรู้แก่ใจแต่เราไม่ได้เขียนออกมาไม่ได้พูดออกมาแต่ท่านล่านี่กล้าประกาศเลยว่านิพพานไม่ใช่กูรูนี่พานเหนือผู้รู้ขึ้นไปจนไม่มีหมายคือนิพพาน.

ตรงไหนนิพพานก็คือพบปุรุกข้ามผู้รู้ที่ที่หมอพูดเนี่ยคือนิพพานเลยนะถ้าพบผู้รู้ก่อนแล้วก็พบผู้รู้แล้วก็ข้ามผู้รู้แต่มีพระองค์นึงอ่ะที่มีชื่อเสียงท่านว่าท่านไปฟังจากหลวงปู่ดูนตุโลมาพ่อแม่ครูอาจารย์เจ้าเฮงจิตว่า. พบจิตทําลายจิตพบผู้รู้ฆ่าผู้รู้.

เพราะฉะนั้นที่หมอพูดเนี่ยคือนิพพานเลยนะถ้าฆ่าได้หรือค่าข้ามผู้รู้ได้นิพพานเลยละผู้รู้ได้นิพพานเลยเพราะฉะนั้นที่หมอพูดเนี่ยมันมันคือถึงที่สุดแล้วหมอต้องพบผู้รู้ก่อนอันดับแรกต้องพบผู้รู้ก่อนที่จะข้ามผู้รู้หรือฆ่าผู้รู้ได้ถ้าไม่พบผู้รู้มันก็มันจะข้ามยังไงถ้าผู้รู้ได้ไงเพราะว่าไม่รู้ว่าอะไรคือผู้รู้หมอต้องพบผู้รู้ในปัจจุบันขณะพบผู้รู้ในปัจจุบันขณะแล้วก็แล้วก็ข้ามผู้รู้สิ้นยึดถือผู้รู้ข้ามผู้รู้ก็คือ.

ที่จะพ้นทุกข์ได้เพราะงั้น.

ผู้รู้นี่แหละที่ยึดถือเป็นอัตราตัวตนยึดถือเป็นกูเป็นผู้รู้.

กูเป็นผู้รู้ผู้เห็นผู้รู้ผู้รู้ผู้เห็นผู้เก่งผู้เลิศผู้เก่งกว่าใครผู้รู้แจ้งเนี่ยกูเป็นผู้รู้เป็นผู้จะพ้นทุกข์แล้วกูจะพ้นทุกข์แล้วกูรู้ขนาดนี้กูจะพ้นทุกข์แล้วไอ้นี่เนี่ยผู้รู้ที่เป็นกูนี่เนี่ยต้องฆ่าผู้รู้ที่เป็นกูฆ่าผู้รู้ที่เป็นกูนี่ได้แล้วก็จะพ้นทุกข์นี่ผ่านได้ฆ่ากูนี่แหละฆ่าความคิดก็รู้สึกเป็นกูเนี่ยตัวกูของกูได้ก็จะนิพพาน.

คือมันมีจังหวะนึงที่ยมเห็น.

มันเพราะว่าอยู่อยู่มันก็สงสัยว่าเอ้ยไอ้ตัวรู้มันก็มันก็ไม่เที่ยงแฮะมันก็มันก็เกิดดับก็เลยอ้าวแล้วเราจะไปพึ่งที่ไหนก็เลยหันไปอีกทางนึงมันมันกลายเป็นไม่มีอะไร. มันตกใจค่ะเพราะว่ารู้สึกว่าเอ๊ะเราปฏิบัติมาเพื่อเพื่ออะไรมันไม่มีอะไรไม่เหลืออะไรเลย. ก็เลยกลับมา. อยู่ที่สติใหม่เลยค่ะเพราะมันเป็นความกลัวขึ้นมา.

ก็มาดูความกลัวอ่ะฮะก็กลับมาลงมาคราวนี้ก็เลยคือพ่อแม่ครูอาจารย์เคยบอกหนูว่าให้ต้องมีความกล้า. กล้าที่จะทิ้งผู้รู้.

แต่หนูคิดว่าพอหนูคิดว่ามันมันกล้าไม่ได้เพราะว่ามันมันมันเลยยังไม่เห็นว่าไอ้ตัวที่เราผู้รู้ที่ดู.

กายเนี่ยกับใจนี้อยู่อะกายกับใจนี้มันยังไม่มันยังมันยังเหนียวแน่นอยู่มันยังเรายังไม่ยอมรับโดยดุษฎีว่า. ว่าคือเรายังไม่ได้เห็นมันร้อยเปอร์เซ็นต์นะคะ. มันก็เลยไม่หนูว่ามันต้องเห็นร้อยเปอร์เซ็นต์มั้ยคะพระอาจารย์จนกว่าเราถึงจะยอมรับแล้วก็ยอมจะทิ้งผู้รู้ไปค่ะ.

เออส่วนใหญ่มันมี2กรณี. ส่วนใหญ่เลยต้องเอ.

ไก่ทําลายความยึดมั่นถือมั่นกายที่เป็นเป็นตัวเป็นตนเป็นตัวเราของเราที่เที่ยงแท้นะฮะเห็นว่ากายร่างกายนี้เป็นของไม่เที่ยง. ก็ต้องพิจารณาร่างกายเนี่ยให้เป็นของไม่เที่ยงให้ได้ไอ้แง่มุมใดก็ได้ไม่ว่าจะพิจารณา.

แง่มุมใดไม่ว่าจะเป็นนักศุภกรรมฐานมรณานุสติให้เห็นเป็นทาสหรืออวัยวะอาการ32ถอดออกเป็นเหมือนอะไหล่รู้เทียนปงไม่ให้เห็นเป็นตัวผิดตนต้องถอดออกให้ได้ถอดร่างกายนี้ทุกอวัยวะให้เห็นเป็นในอะไหล่รถเกียงโกงแล้วก็อวัยวะที่เป็นผมขนเล็บว่านางนี่กระดูกตับไตได้น้อยแต่ใหญ่มาสพอร์ตหัวใจก็กรอกไปบนแผ่นดินถอดออกแล้วแต่ละชิ้นละชิ้นกับกองบนแผ่นดินแล้วก็สลายลงกับดินสลายลงถูกคืนธรรมชาติแผ่นดินไปแล้วก็กําชับว่ามาจากดินกลับคืนสู่ดิน.

มาจากน้ําเลือดน้ําเหลืองน้ําลายน้ําปัสสาวะน้ําไขมันข้นก็ถอดกับน้ําแผ่นดินมาจากถอดลงในทะเลในมหาสมุทรมาจากน้ํากลับคืนสู่น้ําไม่เหลือตัวตน. พัดลมหายใจก็เหลอบรรยากาศธาตุไฟก็เลยไป.

เวลาเค้าไปงานศพอะฝรั่งที่เค้าไปงานศพเวลาเค้าฝังศพลงไปอ่ะในฝังในโรงแล้วก็ฝังลงไปเนี่ยแล้วฝรั่งที่ไปในงานศพเค้าก็จะช่วยกันเอากรรมก้อนดินแล้วไปโรยบนโลงแล้วก็พูดเป็นภาษาอังกฤษแล้วหนังแน่นเค้าก็แปลว่ามาจากดินกลับคืนสู่ดินมามาจากดินกลับคืนสู่ดินนะมาจากดินกลับคืนสู่ดินนะแล้วก็โรยโรยดินโรมันลงก็คือฝรั่งเขาก็สามารถเข้าใจว่าต้องกลับคืนสู่ธรรมชาติ.

ถ้าเราพิจารณาอย่างนี้อย่างนี้เรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยปุ๊บมันก็จะสิ้นความหลงยึดมั่นถือว่าร่างกายร่างกายก็จะหายไปเลยหายไปเลยว่างเปล่าไปเลยไม่มีร่างกายมันระเบิดออกไปเลยแล้วก็เหลือแต่จิตจิตที่มันมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เหมือนกับเกิดดับเหมือนแสงหิ่งห้อยเหมือนพยัคฆ์เหมือนเหมือนต่อมน้ําค้างเหมือนกับฟ้าแลบ. เกิดเอดับเองเกิดเองดับเองด้วยความว่างไม่มีแล้วเพราะตัว.

มันหายไปแล้วเออเกิดอื่นในความว่างไม่ไม่รู้สึกว่าเกิดนอกตัวในตัวแล้วเพราะไม่มีตัวมันเกิดอยู่ในอากาศเลยเห็นไอ้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ที่เป็นขนาดจิตแต่ละขนาดจิตเกิดเองดับเองเกิดเอดับเอได้ความว่าเหมือนดั่งเห็นเกิดดับเหมือนแสงยิงห้อยเหมือนเหมือนพยับแดดเหมือนในเหมือนในตอนน้ําเหมือนแตงหิ่งห้อยกระเด็นตัดเองแล้วจนกระทั่งเห็นว่าไม่ไม่ใส่ใจหน้าเกิดเลย.

เห็นว่าไอ้สิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นเรียกว่าไม่เรียกว่าความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ไม่ว่าเป็นบุญเป็นบาปเป็นดีไปชั่วเป็นสุขเป็นทุกข์เป็นบาปเป็นกุศลนึกกุศลอะไรเห็นว่าเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งรวบเลยสิ่งใดที่หนึ่งเกิดขึ้นมีแต่ดับไฟดับไปดับไฟดับไฟดับไปดับไปไม่พึงใส่ใจหน้าเกิดขึ้นตั้งอยู่แต่พึ่งใส่ใจหน้าเดียวคือสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมีแต่ดับไปดับไปดับไปไม่เรียกว่าความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ไม่ว่าดีชั่วสุขทุกข์พูดว่ากุศลอะไรคือสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาในใจ. ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกหรือคิดอารมณ์หรือเรียกว่าสังขารปรุงแต่งอย่างไรก็ตามมีแต่ดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปพึ่งเห็นแต่หน้าดับไปดับไปดับไปดับไปดับไปเหมือนอย่างนี้.

เหมือนว่าเวลางานเฉลิมพระชนมพรรษาเนี่ยเค้าก็จะยิงไอ้ไอ้ดอกไม้ไฟยิงปุ๊อะปุ้งเกินไปนะยิงปุ้งขึ้นมาก็เกิดละเกิดแล้วก็ตั้งอยู่ก็คือแสงสว่างวาบสว่างกระจายเต็มท้องฟ้าแล้วก็ดับไปก็คือกลายเป็นไอ้ไอ้ไอ้ไฟที่ดับค่อยค่อยตกลงจากฟ้าแล้วก็ดับหายไปในอากาศแล้วก็ยิงลูกใหม่ขึ้นไปอีกปุ้งได้เกิดแล้วก็นั่นคือจะเกิดแล้วก็สว่างปั๊บขึ้นมาเป็นไปประกายแล้วแต่ว่าเค้าจะทราบเป็นรูปอะไร.

ระหว่างก็เรียกว่าตั้งอยู่แล้วก็ดับเป็นสายไปเนี่ยเนี่ยใส่ใจแต่หน้าไอ้ทุกลูกที่ยิงกันมาสรุปได้เลยใจว่าทุกรูปยิงกันมาดับหมดเลยทุกรูปดับดับไปดับไฟดับไฟดับไปดับไปดับไปแค่นั้นแหนะจิตไม่เจี้ยงจิตไม่เที่ยงมันระเบิดโลกธาตุหมดเลยระเบิดโลกธาตุหมดเลยจิตไม่เที่ยงจิตไม่เที่ยงจิตไม่มีตัวตนจิตไม่มีตัวตนมันระเบิดโลกธาตุหมดเลยทั้งกายและจิตหายเรียบเลยเหลือแต่ผู้รู้ร้อยเด่นเป็นอิสระเนี่ยเหลือผู้รู้แหละ. เพราะกายกับจิตที่บางผู้รู้เนี่ยมันหายไปแล้วเหลือแต่พูดรู้รอยเด่นมีอิสระเห็นผู้รู้ไม่เที่ยงผู้รู้ไม่เที่ยงอะไรเนี่ย. มันระเบิดผู้รู้ไปอ่ะ.

ราบเรียบไปหน้ากอไปเลยไม่มีร่างกายไม่มีทั้งจิตไม่มีทั้งผู้รู้หายราบเรียบไปเลยนิผ่านไปเลยนี่นี่หลวงพ่อชาสุภัทโทเนี่ยท่านระเบิด3ครั้งระเบิดกายกลายละลายหายไปหมดเลยเหลือแต่จิตกับผู้รู้ระเบิดครั้งที่2ไอ้จิตละลายหายไปหมดเลยเหลือแต่ผู้รู้ระเบิดปลื้มครั้งที่3นั่นแหละผู้รู้ระเบิดหายเรียบเป็นหน้ากองเลยไม่เหลืออะไรเลยนั่นแหละนิพพานไปเลย. กราบขอบพระคุณหมดคําถามพ่อฝึกอย่างหนักนะฝึกอย่างหนักแล้วก็จะรู้แจ้งเองไม่ต้องถามใคร.

---

以上的泰语，根据最开始的要求，全部翻译为中文