Part 1 效仿祖师：杜绝发呆，活在正念

关于坐着发呆、缺乏正念的问题，一直无法彻底解决，必须以正念为基础，培养强大的正念。那种发呆的状态，在我们的祖师大德身上是不存在的，他们从不曾那样。因此，我们也不应该让自己出现那种状态，我们必须杜绝发呆、缺乏正念的举止行为，就像他们从未有过一样。

他们看到什么，听到什么，都不会随之流转，不会沉溺于内在的感知中，也不会发呆地向外驰散。他们没有眼神呆滞、心神恍惚的状态，哪怕只是一瞬间。和他们相处多年，从未见过他们发呆、缺乏正念，或者沉迷于内在的世界。他们从未有过那种对任何事物执着而痛苦的状态，我们也不应该有。

当我们了解了祖师大德的生活状态，包括外在和内在，我们就必须努力效仿他们。这才是最重要的，甚至比他们的教诲还要重要。教诲是为了让我们去实践，但他们的真实状态，内在和外在，却超越了教诲本身。我们看到他们没有沉迷、没有陶醉、没有缺乏正念，不会沉浸在思绪和情绪中，不会呆坐在那里。我们甚至曾经推他们去拿纸巾，但他们还在发呆，必须推好几次，最后里面的人出来帮忙拿。这样是不行的，如果这样修行是行不通的，必须赶紧改正。因为时间飞逝，我们不知道生命何时终结。世界的灾难、自然灾害、战争，都在逼近，而我们还在发呆，这绝对不行，必须改正。

凡是祖师大德不曾做过、不曾带领我们去做的事，我们也不做，尤其是在内心方面。他们不做，我们也不做。即使在国外非常寒冷，我们也从未见过他们穿长袖外套。信徒想拿给他们，即使是褐色的，但祖师大德从不那样做，我们也不做，我们忍耐着。

凡是祖师大德不带领我们做的事，我们也不做。这就是上座部佛教，上座部佛教是理性地传承下来的，从佛陀时代开始，阿罗汉弟子们就按照佛陀所教导的去做。即使佛陀在涅槃之前说，小的戒律如果想要废除，可以召开僧团会议来废除，但直到现在也没有人废除，也没有人增加，因为佛陀已经圆满了。

所以，我们要以祖师大德为榜样，他们不做，我们也不做。这是指外在的行为。如果他们没有这样的心理状态，我们也不要有。不要有发呆、缺乏正念的状态，哪怕只是一瞬间；不要有沉迷、愁眉苦脸、痛苦、焦虑的状态，哪怕只是一瞬间。他们生气的时候，生气了就过去了，不会怀恨在心。但是那种发呆、沉迷于色声香味触法，沉迷于思考、沉迷于情绪、沉迷于内在的世界，这些是没有的，我们从未见过他们有哪怕一瞬间。

我们从祖师大德那里学到的，就是这些，这是最有价值的，胜过他们的教诲。这种通过观察学习的方式非常有价值。我们曾经见过隆布·考·阿纳拉佑、隆布·泰斯·泰萨朗西、隆布·瑞恩·瓦拉珀、隆布·达玛哈布瓦·雅那桑潘诺、隆布·安萨·苏卡罗、隆布·拉·凯玛帕托、隆布·占塔·塔瓦罗、隆布·翁·达玛卡莫、隆布·堪坦·提塔达莫，这些都是广受认可的大德，还有很多我们没有提到名字。我们从未见过他们有我们所说的那些行为。他们没有，我们就不要有；他们不做，我们就不要做。

凡是他们做得好的，我们就跟着做。这样可以加快修行的速度，比单单听闻教诲更快。如果我们没有作为阿罗汉的祖师大德，我们要以什么为榜样来修行呢？我们就只能想象阿罗汉的状态大概是那样，涅槃大概是那样。但是当我们见到他们，我们就观察他们，在心里请求他们允许，不要认为是冒犯，只是想知道阿罗汉的状态是怎样的。我们就一直在暗中观察。

我们没有看到他们有什么执着。别人执着这个，执着那个，这里有问题，那里有问题，沉迷其中。但是祖师大德们，我们看不到他们有什么执着，我们看不透他们在想什么，在构思什么，有什么情绪，什么都没有。就像能量波，出现在空旷的天空中，然后消失；在虚空中产生，然后消失；自然产生，自然消灭。但他们一直在接待弟子，接待访客。

那些在他们心中产生的能量波，就像自然的虚空，宇宙的虚空，没有边界，没有实体，没有形状，没有光和色彩。然后，他们每次和弟子交谈时，他们的思想和言语，都像能量波一样，消失在空气中，消失在虚空中。我们看不透他们在想什么。但如果是普通人，会有一个接收屏幕，那就是执着、无明、烦恼、欲望、抓取。因为还有接收屏幕，所以当他们思考或者产生情绪时，就会显现在屏幕上，这样就能知道前因后果，知道现在怎样，将来怎样。但那些卓越的祖师大德，就能完全看透，因为他们是从屏幕上看到的。屏幕不会消失，屏幕会记录一切，记录过去、现在、未来的思想、言语、行为，记录过去世、今生，乃至未来的生命历程，会有一张地图指示着旅行的方向。但是祖师大德们，他们没有任何地图。

我们比较一下，我们和祖师大德们都有身体，身体的结构都像手机一样。但是我们这些还没有断除无明、烦恼、抓取的人，就像手机里有记录数据的应用程序。当我们要玩手机，无论是玩YouTube、Facebook、TikTok还是什么，我们的游戏历史、观看历史都会被记录在应用程序中。所以，有些人去应聘工作，或者进入某些大学时，他们会检查手机，即使删除了，也能恢复数据。

有一个孩子，考了第一名，考上了大学。但是他们检查了他的手机，发现他曾经发表过支持恐怖分子的言论，所以他们没有录取他，直接取消资格。所以我们思考一下，这很像，那些仍然执着的人，身体和祖师大德们一样，都是像手机一样的机器。但是祖师大德们，因为他们已经没有执着，没有自我，所以没有记录的应用程序，没有记录他们每个时刻的思想、言语、行为、生活方式的应用程序。

所以，当他们涅槃时，阎罗王们会来检查，但却找不到他们玩过的、想过的、说过的、做过的记录，因为没有被记录下来。最终他们也找不到，不知道从哪里找起。当手机坏了，就变成一片空白。但那些仍然执着的人，即使手机坏了，也就是身体死了，但执着于无明的意识，会被记录在应用程序中。这个无明意识就像一个数据记录器，即使身体死了，五蕴分解了，它也不会消失，因为会被记录在无明意识这个应用程序里。那些阎罗王，那些按照业力法则进行审判的人，会打开应用程序查看，他们就会知道过去做过什么业，然后就会受到业报。

业报的评估，就像现在的人工智能。打开应用程序一看，人工智能立刻进行评估，瞬间就能知道应该受到什么样的惩罚。那个世界就像人工智能和记录数据的手机一样，人工智能一读取，立刻就知道应该去接受哪种惩罚，因为它被记录在意识里，用意识感知，比人工智能还要快。

所以，祖师大德没有的，我们就不要有；他们不做的，我们就不要做。他们没有那样做，我们也不要那样做。他们所教导的还很少，但通过观察学习，偷偷地了解，偷偷地观察，这是最卓越的。他们也不会说什么，他们会很高兴，很喜欢这样勤奋学习的弟子，这样通过观察学习的方式，被认为是顶尖的人。

佛陀对阿难说：“阿难，我不会娇生惯养你们，无论是比丘、比丘尼、优婆塞、优婆夷、沙弥，我会一遍又一遍地敲打你们，就像优秀的陶艺师，一遍又一遍地揉捏泥土，一遍又一遍地敲打泥土，为了制作出精美的陶器，得到柔软细腻、没有砂砾的泥土，适合制作陶器，然后制作出最精美的陶器。我会像优秀的陶艺师那样对待你们，制作出精美的陶器，我不会娇生惯养你们。谁能忍受，谁就能证得涅槃；谁不能忍受，谁就会彻底毁灭。”

有祖师大德的教诲，是最棒的。佛陀说，我们能够出生为人，拥有完整的32相，是世界上最困难的事情。因为大多数生命都转生为畜生、饿鬼、阿修罗、地狱众生，只有极少数能够逃脱出来。大多数是转生为人，或者是从天界死亡后转生为人，大部分都转生为畜生、饿鬼、阿修罗、地狱众生。所以能够重新转生为人，拥有完整的32相，是世界上最困难的事情。

一位弟子问，有多困难呢？佛陀说，如果要做个比较，好让大家看得见，就是用指甲挑起一点泥土，然后问，指甲上的泥土和整个地球上的泥土相比，哪个多哪个少？如果用百分比来算，那就是所有众生，包括人类，以及从人类和天界死亡后，有机会重新成为天人和人类的，机会相当于他指甲上的泥土。除此之外，所有转生为畜生、阿修罗、地狱众生的机会，都相当于整个地球上的泥土。所以百分之一都没有。

我们大部分人类，都会成为畜生、阿修罗、地狱众生，没有机会再转生为人。即使天人想要再转生为天人，机会也很渺茫。所以佛陀说，能够再转生为人的机会，是世界上最困难的事情。弟子们问，为什么会这样？为什么所有众生死后都转生为畜生、阿修罗、地狱众生？如果人类和天人真心希望再转生为人、再转生为天人，他说是如果能够战胜自己内心的烦恼，就可以再来，但大部分都输给了烦恼。

沉迷于享乐，顺从欲望，是一种烦恼，被称为“南提”（Nandi）。南提拉迦萨哈卡塔，达特拉达特拉比南提尼。舍也提堂？伽摩丹哈，婆瓦丹哈，维婆瓦丹哈。南提是沉迷于享乐，心神恍惚，眼神呆滞，沉迷于色声香味触，沉迷于思考，沉迷于情绪，眼神呆滞，心神恍惚。它是三种欲望的根源，欲望是抓取的根源，抓取是生命轮回、衰老、死亡、悲伤、哀号、痛苦、忧愁、绝望的根源，是轮回的根源，也是导致痛苦的因。看到了吗？隆达呵斥“南提”，就是因为它是一种“南提”，是欲望的根源。如果放任不管，就无法摆脱痛苦。

所以，能够再转生为人的机会已经很困难了，更别说摆脱痛苦的机会。最困难的是，出生为人之后，能够遇到卓越的祖师大德，指导我们真理，告诉我们应该做什么才是高尚的、真实的，这是世界上最困难的事情。但现在我们一切都具备了，是拥有完整32相的人，不是疯子、哑巴、自闭症患者、唐氏综合症患者，而且还有祖师大德，能够听闻佛陀的教诲，这是世界上最困难的事情。

如果拥有了这两样，就是世界上最困难的事情。但我们已经拥有了，那么在拥有这两样之后，怎样才能证得涅槃呢？只剩下一个条件了。在佛陀所说的《三藏经》中，主要有两个条件：一、拥有善知识，也就是有卓越的老师，以及朋友，有在世间法方面支持我们的父母，会劝诫我们。父母、祖父母从小就带我们去找隆达，也很多人从小就带我们去找作为阿罗汉的祖师大德，这样就会养成习惯（好的习惯）。如果宿世有善缘；二、将教诲持续不断地拿来修行，这叫做“如理作意”（yoniso manasikara），拿来思考，拿来实践，真正地知道、真正地看到、真正地成为真实，这叫做“如理作意”。

如果有这两个条件，就有机会证得道果涅槃。如果缺少其中任何一个，就无法涅槃。除非那个人，是为证悟佛陀、辟支佛而降生于今生今世。这样的人不需要老师，也能自己证悟，因为那是他们成为佛陀的最后一世，成为辟支佛的最后一世。但如果是阿罗汉弟子，就必须有祖师大德。如果没有肉身的祖师大德，也必须有在灵性层面的（老师）。

而“如理作意”就是经常把教诲拿来思考，并实践到心里。现在我们都具备了，出生为人，拥有完整的32相，不是疯子、哑巴、自闭症患者、唐氏综合症患者、不是老年痴呆症患者，而且还有善知识，有祖师大德，听闻佛法，一切都具备了。剩下的就在我们自己身上了，第二点是我们自己的事情。“如理作意”他们无法替我们做，必须把真理教诲拿来实践，真正地知道、真正地看到、真正地成为真实，这是我们自己的事情，不是他们的事，因为他们只能帮助我们到这里。

因此，佛陀说：“阿卡塔罗 塔塔加塔”（Akkhātāro Tathāgatā），如来只是指路人。“如理作意”是修行正确的方法，“正见”必须自己做。“阿塔喜 阿塔诺 那托 括喜 那托 帕罗 喜雅”（Attā hi attano nātho ko hi nātho paro siyā），要自己引导自己脱离痛苦，用智慧引导自己脱离痛苦，怎么能指望依靠别人呢？因为别人都是不确定的，明白吗？


Part 2 通往涅槃的钥匙：善知识与如理作意

徒：顶礼隆塔，各位比丘僧众、女众及各位善友。弟子想说的是…我看不清那些思想和感受，它们好像是我内在的“自我”，非常固执。我知道这一切都是因缘和合的产物。一旦事与愿违，或者触碰之后不如意，修行也不如意。触碰之后不如意，内心就会很郁闷。即使我没有说出来，但内心却一直很压抑，这些压抑的情绪会累积起来，等待爆发。

师：我们必须认识到它只是因缘和合的产物，那个试图压抑情绪的“自我”也是因缘和合的产物。升起的情绪也是因缘和合的产物，情绪和故事本身都是因缘和合的产物。过去了就过去了，过去了就过去了，不要执着于过去，不要沉溺于过去，不要渴望过去，不要担忧未来。在当下，就让因缘和合的产物在心中生起，在无中生有，又在无中消失。让因缘和合的产物在虚空中产生，在虚空中消失。放下一切，无论是被认知的事物，被认知的情绪，还是认知情绪的人，一切都只是因缘和合的产物。一切都是生灭的因缘和合。这样，你的心就会清空那些记录数据的应用，没有任何东西可以被记录。不是去做空的感觉，而是心中没有任何东西，没有东西滞留在心中，明白吗？

徒：但当我们感到有情绪或症状产生时，我们不想让它产生，或者希望这些症状尽快消失。然后我们试图设定一种姿态，认为未来的情绪不应该再是这样，必须努力避免。我们误以为，一旦有了情绪，我们就设定目标：下次绝对不能再有这样的情绪。现在，当我们这样设定之后，一旦情绪升起，我们就无法忍受它。于是我们试图压抑它，最后我们和情绪产生了冲突，最终又与引发情绪的人产生了问题。不知道您是否明白。

师：首先要解除这种压抑情绪的防御姿态。要真正活在当下，不要在未来设定任何预设值。也就是说，当下的状态是，发生的一切事情，情绪一层又一层地叠加，呈现出各种症状，对吧？这都是自然规律。就像我们把石头扔进水里，扔一块大石头，水面就会剧烈地荡起很多圈涟漪。如果扔一块中等大小的石头，涟漪就会适中。如果扔一块小石头，涟漪就会很小。如果是灰尘落入水中，就只会荡起一点点涟漪而已。在心中也是一样的。如果触碰到与你的习气和个性相符的事物，就像扔了一块大石头一样。如果触碰到的事物与你的习气不符，就不会那么强烈，就像灰尘一样，过去了就过去了。但是，无论触碰有多么强烈，无论涟漪如何根据你的习气和本性加剧，都会有一种叫做“烦恼”的东西。无论涟漪多么强烈，都不会对你的心造成压抑的问题。例如，你可能会因为生气而持续一个星期。我们需要训练自己，即使涟漪持续一个星期，也不会对你的心造成任何问题，明白吗？每次发生争执或引发愤怒，就会根据你的习气或烦恼继续滋生，例如，“嘿，又说我了！这个人真差劲，怎么会这样？”它会在我们心中继续喋喋不休，我们已经无法阻止。这才是训练的正常开端。但是，即使它继续喋喋不休，即使我们因为烦躁而产生更多的情绪，也要让它自己生起，自己消失。它不会对你的心造成任何问题，你的心和意识没有“自我”作为支撑，没有“自我”来承受这些症状。即使这些想法越来越多，情绪越来越强烈，也不会对你的心造成问题，因为你的心没有“自我”，没有具体的形相。不知道您是否明白。

徒：所以，用“不会对心造成问题”这句话来提醒自己。

师：可以，可以用任何让你感到触动的话语。因为心没有“自我”来承受，所以不会有问题。隆塔想告诉你的是，接下来无论我受到多大的触动，无论水面的涟漪有多大，都要保持耐心，不要压抑它，不要逃避它，也不要加入其中。慢慢地不加入，慢慢地不加入，让没有“自我”的参与，但不是说没有症状。症状肯定会有很多，但是取决于触碰到的是否符合你的习气，是否符合你的本性、烦恼和潜在的倾向。

徒：太痛苦了。

师：是的，当然痛苦！这不新鲜。经常说，这是非常痛苦的。但是，如果你能做到这一点，那就是最高的境界，涅槃。症状会一直存在，多少取决于你的潜在倾向、烦恼以及长期积累的习气和本性，那是跨越轮回的习性，是浸染本性的烦恼。每个人触碰到的事物都不一样。有贪欲重的人、有嗔恨重的人、有愚痴重的人、有觉悟心重的人、有信心重的人、有多思多虑的人。触碰之后，会碰到什么是不一样的。一旦触碰到自己内在的习气，就会产生强烈的涟漪。但是，无论涟漪有多少层，都没有“自我”来承受，没有“自我”去执着，没有“自我”去参与或做什么。要以耐心接受它的真相。这里的“耐心”不是让你忍耐到症状消失，不是让你憋着，然后怒目而视。而是指我们做任何事情都要活在当下，让我们的觉知和智慧存在于当下，觉知我们正在思考、说话、做事、听法，保持觉醒的状态，这样我们的觉知才是活在当下的法，不会让我们陷入压抑的状态，或者指责他人，或者只是盯着症状消失。要真正活在当下，症状何时消失并不重要，那是它自己的事。但它肯定会消失。只是消失得快慢，几天或几个月，都由它去吧。不要试图让它立刻消失。有时候会持续好几天甚至好几个月，尤其是当它与你的习气相符的时候。如果是一个小心眼的人，会持续很久。如果你的本性是小心眼，那就会持续很长时间，会生气很多天。但无论它持续多久，都会逐渐消退。例如，曾经生气一个月，接下来会减少到生气一个星期，然后减少到生气一天，接着减少到生气一个小时，最后减少到生气几分钟。无论是贪欲、嗔恨还是愚痴，都会这样被触动。

徒：如果生气一个月，该如何生活呢？如果没有...

师：就和平常一样生活。指的是思考、说话、做任何事情的时候都照常，但不要伤害他人，不要制造麻烦，也不要和内心的症状作对，更不要和他人作对，就这些而已。意思是，和平常一样生活，吃、住、睡、工作都照常。只是不与他人制造麻烦，也不与内心的症状制造麻烦，不要火上浇油。

徒：就这两件事？

师：通常我们都是这样生活的。不要挑衅他人，不要和他人打架，不要拳打脚踢。对于内心升起的症状，我们也不要火上浇油。通常我们都是这样做的，只是我们不明白方法。其实我们一直都是这样生活的。我们照常吃、住、睡、工作。当愤怒、生气、不悦的情绪升起时，不是说我们没有情绪。每个人都有情绪。许多阿罗汉也有生气的时候，但是他们没有怨恨、没有耿耿于怀、没有记仇、没有恶意。生气就是生气，那些症状不会对他们的心造成任何问题。也就是说，他们没有“自我”去与他人争斗，也没有“自我”去与内心的症状争斗。但是，内心的症状并不是没有。这一点非常重要。就像把石头扔进水里，不可能会没有涟漪，一定会有涟漪。阿罗汉也会生气，但是他们...我们...那些事物不会留在心中，因为他们的心是空旷的，就像天空，就像自然的虚空。它升起然后消失，升起然后消失，升起然后消失。但是，升起是存在的，并不是没有，只是它会消失。它自己升起，自己消失，自己升起，自己消失。

徒：弟子有个疑问。是否完全不需要用慈悲心去化解什么？

师：仅仅保持耐心就可以了。如果我们在家，那是训练的步骤，我们要修习慈悲心。练习慈悲心，慈悲，慈悲，然后把慈悲心扩展开来。佛陀自己说过，如果一个人容易生气，嗔恨心重，就必须修习慈悲心。修习慈悲心就像念诵经文一样，念完后，继续慈悲，然后再慈悲。慈悲然后继续慈悲，修习慈悲心就像是开发智慧，不选择亲疏远近。修习慈悲心就像念诵“佛陀、佛陀、佛陀……”一样，一整天甚至一整夜都在修习慈悲心，就像念诵“佛陀、佛陀”一样。它会化解那些容易斤斤计较、容易紧张、容易生气、容易发怒的人。这些人非常痛苦。那些喜欢斤斤计较、容易发怒、嫉妒别人、总是挑剔别人、喜欢挖苦别人的人，他们以为自己这样做很痛快、很舒服、很能表达自己，但实际上他们比任何人都痛苦和紧张。我们看到那些总是喜欢挖苦别人的人，其实他们自己非常紧张，最终只能靠精神药物来维持，甚至住进精神病院。他们以为自己做得很痛快、很喜欢、很好，认为自己可以这样做，但最终却只能住进精神病院、精神病院，明白吗？我们必须理解，必须懂得如何训练，必须理解生活。没有什么可以执着不放的，无论是爱还是恨，都是无常的。爱、恨、满意、不满意，都会在我们心中生起，然后消失。没有什么可以执着不放的。没有什么可以执着不放的。没有什么真正属于“自我”或“我的”。不要迷失在执着之中。每一个生命都会衰老，没有什么是永恒的。它们会被衰老、疾病和死亡所引导，没有什么是永恒的。没有人可以独自掌控，没有人可以抵抗，即使是佛陀。没有什么真正属于我们，没有什么真正属于“自我”或“我的”。每一个生命都必须放弃一切。我们要思考这个真理，这样才不会压抑任何情绪。

徒：好的，顶礼隆塔。弟子请求女众及各位法友的许可。上次十月份我来拜见隆塔，告诉您我的母亲突然去世。隆塔告诉我，让我思考死亡，因为无论如何，我也会面临同样的结局。要铭记于心，经常思考死亡。我无法一直像您教导的那样思考，但我尽量在早上醒来后、傍晚、晚上睡觉前都尽量去思考死亡。并且思考不净观。我明白了无论如何都会死，只是早晚而已。出生就是为了死亡。我也更加明白，这其实是一个事实。我们，我们都会死。整个人只是由因缘和合而成的。而我们的思想和感受，我们所珍视的东西，我们所执着的观点，也都是由因缘和合而成的。正是这些东西让我们痛苦。当事情发生变化，当某些事情触碰到我们时，如果我们明白了真相，就会少受一些痛苦。如果明白得晚，就会一直痛苦下去。如果不及时明白，就会在明白之前就死去。弟子顶礼隆塔。

师：是的，医生说的是对的，但医生仍然只触及了“有”，还在执着于“有”。只是“有”，有思想，有意识活动，有行为，有症状，有观察者，有知觉者，“有”一个试图努力的人，“有”一个刻意、有目的地、有意图地努力的人。仍然执着于“有”，只是“有”症状，“有”意识活动，但没有触及到“无”。那个“自我”没有触及到“无”。也就是说，智慧解脱没有刺穿它，智慧解脱，觉知的智慧没有刺穿意识活动。无法触及到解脱的原始状态，因为它仍然执着于意识活动。仍然执着于思考、推理、运作、挣扎着寻找摆脱痛苦的方法，在思考和推理时以“自我”为中心，挣扎着，试图刻意地、有目的地、有意图地做某事，成为什么，认为那是意识活动。智慧的刺穿，也就是智慧刺穿，就是要让一切穿透，让一切贯穿，让一切穿透。每一个时刻的意识活动，无论是哪种行为，都不会迷失在刻意、有目的地、有意图地努力之中，不会迷失在试图思考、推理、运作、分析、判断、研究、评论，寻找原因和结果，寻找对与错，寻找努力奋斗的过程之中。这些挣扎都只是意识活动，它们是心的活动。它们自己升起，自己消失，它们没有价值，没有意义，没有实质，也没有内核。让一切都贯穿，让一切都穿透。这种智慧叫做智慧解脱。刺穿，刺穿一切，贯穿一切，进入到智慧解脱的原始状态，也就是不生不灭的状态。智慧解脱会明白，此时此刻可以做到不生不灭，也就是没有任何东西显现。所有的意识活动对智慧解脱来说都没有任何意义。这样就能到达纯净的心，纯净的心就是涅槃，是可以做到不生不灭的。

徒：刚才我有一点时间去礼拜了白色的佛像，可能和隆塔所教导的类似，祂告诉我，那些想法没有任何意义。我明白了，所有的一切努力都是没有意义的。而且，没有意义的努力都是徒劳的，甚至是阻碍涅槃的。它让人看不到涅槃，它不仅仅是徒劳的，它没有任何意义，而且它还会阻碍涅槃，遮蔽了一切。它遮蔽了原始的本性，那种不生不灭、不毁不坏、不会被摧毁的本性。

徒：弟子继续请教。我没有太多的智慧，它（妄想）一直在不断尝试。我看到了那些努力，它来自于无明，也就是它仍然觉得必须帮助自己。它还是感觉要帮助自己，这些都是无明，也就是因缘和合的产物。

师：是的，那是因缘和合的产物。去问问白色的佛像，祂会告诉你，那没有任何意义，不需要任何人去做什么。所有的意识活动，所有的努力，所有的行为，佛陀会告诉你，它没有任何意义。也就是说，不需要任何人去对那些意识活动做任何事情，不需要任何人迷失在那些意识活动的陷阱中，不需要任何人逃离那些意识活动。让意识活动自己生灭，毫无意义。你就会发现平静、宁静的心，那种没有意识活动、没有震动、没有骚动、没有涟漪、没有动摇、没有显现的心，那就是不朽的涅槃。

徒：感恩隆塔。

师：也就是说，你已经看到了它有，有试图想要“嗯？”然后回头又要做什么，那都是意识活动。

徒：是的，所以到了诵经的时候就诵经，思考死亡的时候就思考死亡。但是，如果它突然冒出来，说我们必须要做什么，那其实都是来自于一种感觉，感觉自己仍然想要帮助自己，那都是意识活动。

师：是的，那些都是意识活动，没有任何意义。你所说的一切，都没有任何意义。要看到每一个时刻的意识活动，无论那些意识活动以何种方式呈现，它都没有任何意义。所有的意识活动，一切行为，从没有到有，震动从不震动而来，动摇从不动摇而来，显现从不显现而来。它从无中显现，又在无中消失。它为了让无而显现，为了让无去了解，知道它的存在。当它显现时，那显现的无也消失了。所有的意识活动，从没有到有，都是因缘和合的产物。无论是顺心还是不顺心，是善还是恶，是功德还是不功德，是任何一种行为，它们都是毫无意义的因缘和合，没有什么可以执着不放。它对于心来说没有任何意义。心不会给予任何意识活动任何关注、价值或重要性。意识活动对心来说没有任何价值或意义。


Part 3 破除“自我”的迷雾：认识“中间者”的陷阱

徒： 顶礼师父、古巴、梅奇，以及各位法友。今天特意来拜见师父，没有特别的问题，只是非常感恩师父。过去师父慈悲教导我，说大多数人来修行，90%都是带着“自我”来修行，这样反而会产生一种“有我”的感觉。即使是想要行善、想要修行的“我”，但仍然存在着“我们自己”。我也得到梅奇的指点，说过去我们本来没有“我”，后来才有了“我”，这也是一种“自我”。我反思自己，发现自己的定力很弱，遇到烦恼或自我出现时，就会随之而去，因为定力不够。我从这里学到了很多。出夏安居期间，师父法务繁忙，一直没有合适的机会，所以今天特意来拜见师父。

师： 很好。

徒： 谢谢您。

师： 已经好多了，感觉“我们”更清晰了，“我们”变得更好了，“我们”更清净、更丰满了。但是，所有这些变好的感觉，都是“我们”觉得自己变成了一个更好的“自我”。而这个“自我”，将会成为痛苦的根源，因为如果我们遇到的境界不合心意，就会感到痛苦。

徒： 经常会有两个“疯婆子”在我的脑海里争吵，一个说“这样好”，另一个就会说“你看，又有一个想要变好的‘自我’了”。这种情况会不时出现。

师： 这就是了，要看到有一个“中间者”，这个“中间者”就是选择，那就是无明、烦恼、执取，也就是那个大的无明，它在做选择和分类，区分“好”和“坏”、“黑”和“白”、“乐”和“苦”、“清净”和“污浊”。但实际上，这个做选择的，就是那个贪婪的家伙，那个大的无明自己在选择，然后它也在区分好坏、苦乐、善恶、功德和罪恶，并且它自己会选择好的，排斥不好的。最可恶的就是“我们”自己，是“我们”在选择和分类，然后“我们”知道这个好、那个坏，这种感觉、这种想法、这种情绪是好是坏、是苦是乐、是善是恶、是功德是罪恶、是黑是白。最终是谁在选择？是“我们”在选择，在区分，然后“我们”自己产生贪婪，喜欢好，厌恶坏，喜欢快乐，厌恶痛苦，喜欢好，厌恶坏。可以看到，最厉害的其实就是“我们”自己，是“我们”的念头和感觉，是作为“中间者”的“我们”。然后看到，修行顺利的时候就感觉很好，修行得很好，很正确，很清净，但却有一个“自我”在享受这份清净。如果这样，喜欢好，厌恶坏，喜欢快乐，厌恶痛苦，就无法摆脱痛苦，明白吗？

徒： 明白了，师父。就是有一个非常隐蔽的“暗藏者”，潜伏在其中。

师： 必须把这个“暗藏者”去掉，更要把这个“中间者”去掉，把那个去享受的“我们”去掉。这样，原本清净的本性就会更加放出光芒，直到最后，所有的光芒都消失，只剩下什么都没有显现的状态。但是在所有的一切消失之前，它一定会绽放出最明亮、最耀眼的光芒，就像太阳一样，颜色像金黄色，亮度像太阳一样，然后最终才会消失。

徒： 顶礼感谢师父。

徒： 阿弥陀佛，顶礼师父、各位僧众、各位梅奇、优婆塞、优婆夷。我叫雨。这是我第一次来这里。

师：（未回应）

徒： 其实我还没有真正开始修行，或者说还没有走上这条道路，也许只有一点点。但是，最近生活中发生了很多事情，让我开始对内在探索的道路产生兴趣。一位善友前辈向我推荐了这里，所以这是我第一次来这里。我想开始修行，但是因为我没有基础，也不知道自己站在哪里。意思是，如果我要迈出第一步，我不知道该向左走、向右走，还是直走，也不知道我的内心有什么执着，或者应该注意什么。师父您能给我一些建议吗？

师： 已经有个很好的开始了，进步很多了。这表明已经有一个好的基础了，很了不起了，现在只需要继续努力完成它。必须继续努力，必须看到自己，不要让“自己”去看这个看那个，知道这个知道那个，必须要认识自己。因为不认识自己，所以不明白。就像是心，它是一种无明，创造出一个“自我”，但实际上并没有。在师父所讲述的那些父母师长中，证悟的阿罗汉是什么都没有的，什么都没有显现，没有自我，就像存在于一个应用程序里，被记录下来，不会消失。因为“你”的手机里有一个应用程序，它有记录功能，所以就可以被检查出来。在“你”的身上，即使是五蕴坏灭了，像手机一样的“你”的色、受、想、行、识，就像一整部手机。但是被记录下来的，就像记录你使用手机的应用程序。手机本身就像身体，就像身体，就像手机的机身一样。所有那些玩手机的，那些看到的，所有那些被记录下来的，所有那些你玩的，所有那些你能看到的，这个手机，这个机身，就像身体一样，比喻成身体。所有那些去看、去玩的东西，就像受、想、行、识，它们生起，然后改变，然后消失，然后又去玩其他的，但是有一个应用程序记录了所有的这些。这就是无明，就是被记录下来的无明之心。那些阿罗汉们是没有这些的，没有无明之心，没有被记录的应用程序。只有像手机一样的身体，只有受、想、行、识，就像所有那些用来玩的东西，所有那些进去看、进去玩的东西。但是阿罗汉们没有记录的应用程序。而那些有无明之心的人，就会有记录，玩了什么都会被记录下来，看了什么都会被记录下来。这个记录，那些负责根据业力法则进行审判的人，会进去查看。阎罗王会打开应用程序来查看，然后用智慧进行处理，这个心，就像人工智能一样，会迅速处理，然后判决说，你应该根据你所做的业力来接受惩罚，你在活着的时候是如何思考、说话和行动的。这个是绝对公正的，它没有私心，会根据人工智能来处理，根据应用程序里记录的所有信息，迅速处理，然后判决你接受相应的果报，去投胎成为某种类型的畜生、阿修罗、地狱众生，或者成为天人，在不同层次的天界，或者成为色界、无色界的梵天，或者成为人类，变成各种各样的人，然后即使是同一种类型，也会有贫穷、困苦、悲惨、残疾、瞎眼、耳聋、断手断脚，或者变成疯子、自闭症患者、唐氏综合症患者、身体不健全的人，情况各不相同。也有富有、有奴仆、有福报的人，情况也各不相同。所有这些都被记录在无明之心里。但是阿罗汉没有，佛陀、辟支佛、阿罗汉弟子们都没有这些应用程序。就好像佛陀、阿罗汉弟子、辟支佛是旧式的古董手机，很大，没有应用程序，只能打电话和接电话，没有记录功能。手机坏了，就是死了，身体坏了，五蕴坏了，分解了，所有那些玩过的、记录过的，都没有了，因为手机坏了，而且没有应用程序，没有地方储存信息，所以无法进行审判。

师： 但是那些有无明之心的人，就像拥有了带有记录功能的现代手机，记录了信息，明白吗？比喻来说，你的手机有记录功能，也就是你还有“你”，去管这个人、管那个人、管那个、管这个，为什么这样？为什么那样？为什么要这样？为什么不那样？你就会去管很多事情，就是不要把我们所想的当成是“自我”。

徒： 就是这个“我们”啊，就是这个去管事，去参与的“我们”，就是因为这个“我们”啊。必须放下这个“我们”，要看到它只是一个被制造出来的东西。

师： 然后这个“我们”就会消失，被记录在应用程序里的东西，就会消失。

师： 不是，不是误解成“我们”就不能和任何人在一起了。接下来听明白了，接下来我回家，我就不和任何人在一起了，不是这样理解的，这是错误的。就是这个“我们”，必须是懂得放下的“我们”，因为不是用“我们”来放下“我们”，“我们”就会不断叠加。自然的本性是没有“我们”的，自然的本性没有“我们”，要放下“我们”自己。

徒： 对对，自然的本性是放下“我们”的，它不执着“我们”，但是“我们”却执着“我们”，把“我们”当成“我们”自己，我们从未见过“我们”自己。

师： 是的，所以“我们”被记录在应用程序里，因为我们从未见过“我们”自己。这个“我们”，就是那个记录者，没错，是被记录的。这个“我们”，应用程序也不知道要记录什么，因为应用程序记录的是“我们”。一旦有了“我们”，应用程序就不知道要记录什么了。

徒： 是的，谢谢您。

师： 就像是现代手机，但是却落到了不会玩的老年人手里。即使得到了，也不会用，只会打电话和接电话，不会去玩其他的程序。孩子们买给爷爷奶奶外公外婆，但他们只会打电话，这已经是新款手机了，确实有记录功能，但他们不会使用，什么都不会玩，只会打电话和接电话，然后接起来只会说“喂，喂”，然后说不太清楚就挂断了。他们从来不会玩其他的东西，所以也就没有什么被记录下来。就像这样，也就变成了像佛陀一样。因为如果不会玩这些，什么都不会玩，那么所有这些，他们就都不会去玩，只会打电话和接电话。然后当他们去世的时候，就什么都没有了，没有任何记录。因为他们从来没有玩过。所以，当那个玩的人，他的“自我”消失的时候，也就没有什么可以被记录的了。

徒： 是的，明白了。感谢师父。

师： 下次再来的时候，就没有了啊。现在这个记录的应用程序，已经无法被打开查看了。必须，记录信息的，必须打开查看时什么都看不到。

师： 是的，那个已经完全消失，什么都没有了。以前有一个，当时，有一群年轻女孩，当时她们租了三辆面包车过来。到了之后，其中一个女孩，和你有点像，很会说话，到了之后，坐在前面，说自己什么都不执着，她已经涅槃了，一切都空了，她什么都不执着。我们就说“不是真的，不是真的，不是真的”。她说“为什么不是真的？一切都是空的，我什么都不执着啊。”我们就说“不是真的，你执着着”。她说“我什么都不执着啊，为什么师父说我执着？”我们说“你的心里什么都没有，一切都空了，你已经涅槃了，一切都空了”。我们说“没有”。


Part 4 翻转智慧：从“有我”到“无我”的解脱


徒： 我曾经尝试过修行，观想“佛陀、佛陀”，然后我发现我的心在念诵“佛陀、佛陀、佛陀”的同时，又开始分析和评论。我听您说过，这是“烦恼”，对吗？但那时我还不知道您是谁，看到这种现象，我只是觉得很烦躁，很恼火，为什么它不停下来，一直在说个不停？我还以为我修行的方法错了。之后，我就去看网上的视频学习，但那时还没遇到您。我用的方法就像是去参加课程，我觉得我可能太专注了，修行的时候也很用心。有时会感到平静、清明，但有时回到日常生活中，还是会有愤怒等情绪。但是，从我所有的修行经历来看，就像是积累一样，直到我听了您的开示，所以我想来见您，希望能理解更多。

师： 好，很好。但你还没有真正领悟，因为还有无明、烦恼、执取、我执阻碍在你的心里。

徒： 我曾经有过一次修行经历，当时我用的是“腹部起伏”的观法，然后也持续地觉知自己在做什么。然后，当我准备睡觉，要翻身的时候，我看到这个过程是一段一段的，好像翻身被分成了几个阶段，要很久才能翻完，然后我就睡着了。从那以后，我修行中就只有这些体验：看到阶段性的过程，看到您说的“妄念”，有时感到清明，然后又回到散乱的状态，就这样循环往复。

师： 你修行的方向是对的，而且已经修得不错了。只是你还没有看到、没有认识到那个“无明”，也就是从无明中生起的“造作”。我们没有看到，所以就陷进去了。没有从心里看到，没有从智慧解脱中觉悟到，我们内心的这些行为模式其实是“造作”。如果我们看到了，不迷惑、不执着，它就不会成为无明。

“造作”就是那些行为模式。如果我们看不到，迷惑、执着于它，它就会变成无明。我们会错误地执着那些东西为“我”，而“我”就是那些东西。然后，我们又用这个“我”去造作、去寻找涅槃、去寻找佛法、去寻找不苦的“我”。但实际上，我们从一开始就执着了“我”，执着了“造作”来构成“我”，这就是无明。

徒： 理解了。所以，一切都是“造作”的产物？

师： 是的。

徒： 那我该怎么办呢？我从“我”出发，那“我”不就一直都是无明吗？没有“我”这个概念，那“我”又该怎么办？“我”也是“造作”的产物。您不会看到它是“造作”的产物，不会去执着它为真正的“我”。我听您对别人说，就像“翻转手掌”一样，正见就像是我们看到了什么，是没有“我”的。我听您说没有“我”，什么都没有，它可能只是由造作而生起的，只要翻转手掌，我们就能看到，但我们做不到。这是“舍弃”还是什么？我们没办法带“我”过去，我们必须把“我”放下。

徒： 您说为什么我过不去，就像翻转手掌一样，那边就是彼岸。为什么我过不去？就像隔着一层薄膜一样。为什么我过不去？因为我没有放下“我”，没有放下“我”的感受，把“我”留在了“造作”的这一边，而想把“我”带到“非造作”的涅槃那一边。因为涅槃里没有“我”，就像是一种没有一切显现、纯净的状态。所以，没有人可以带着“我”进入涅槃。必须把“我”留在“造作”的世界里，也就是欲界、色界、无色界。

因为欲界、色界、无色界，这三界都是有“我”的世界，执着“我”、“我所有”的世界。所以，我们才会在三界中轮回：欲界是执着感官享受的世界，色界是执着色界禅定的世界，无色界是执着无色界禅定的世界。但在涅槃里，没有这三界，无法带着“我”进去。所以，要证得涅槃，必须把“我”留在三界，不能把“我”带过界限进入涅槃。就像涅槃没有界限，什么都没有，但它是纯净的，无法带着“我”进去。你没有放下“我”，而是想带着“我”一起进入涅槃，这是不可能的。就像是一种纯净的自然状态，如果有“我”存在，就找不到它，必须把“我”留在世间，才能找到。

徒： 那现在，我可能还做不到，对吗？我们是不是要用…

师： 因为你还不明白。

徒： 是的，它还没有翻转，智慧还没有翻转过来。

师： 是的，它还停留在“我”的这一边，用“我”的想法来分析。现在，无论我说什么，你都会用“我执”来分析，分析我们怎么才能把“我”留在世间，怎么才能证得涅槃。你一直在这样想，所以分析都是从“我”出发的，没有把“我”留在世间。你说你想把“我”留在世间，但不知道怎么做。如果你能放下“我”，“我”就能证得涅槃。你放下了“我”，但还是想把“我”带到涅槃去。

徒： 那我们应该怎么办？我明白要觉知、觉知，觉知自己在做什么，轻松自在，不要专注，就这样持续地觉知。但有时我们还是控制不住愤怒，贪欲也会生起，痛了就想逃避，就这样来来回回。我们就这样觉知、觉知。如果我的寿命越来越长，就这样一直做下去，这样是对的吗？

师： 是的，就这样持续地觉知。

徒： 会不会到死都还没觉悟？

师： 是的，我会觉得很可惜，白白生而为人。您说我们该怎么办？一直做下去，直到老了，然后自己就能觉悟吗？这样还是没有放下“我”。或者我们应该怎么做，才能…？

师： 就像把“我”倒过来，立刻就觉悟了。就像把“我”倒立过来，头朝下，脚朝上，把理解颠倒过来。和现在的理解完全相反。你现在的理解是从“我”出发的。你说，哦，我就这样慢慢地放下、觉知，直到老去，应该就能完全放下了。你不这样认为吗？你担心，所以才来请教我。

当下就可以转变。转变见解：从“从‘我’出发的见解”转变为“从‘觉知’出发，从与无‘我’的自然合一的心出发的见解”。它看到五蕴——色、受、想、行、识，也就是整个“我”，都是造作的、生灭的、无常的，没有实质。这种觉知是纯净的心的觉知，与整个宇宙合一，是不生不灭的。

它知道“我”，也就是身体、心、色、受、想、行、识，都是生灭的、无常的，生就是为了死。但这种觉知是不死的、不灭的，是涅槃。如果用头脑这样理解，听了您的话，我以为我理解了，然后呢？心还没有从烦恼的造作和寻找中平静下来，还没有从烦恼中平静下来。当烦恼平息下来，心就会成为超越色、受、想、行、识的自然，会自动地超越“我”，是自动的解脱。

自动地灭尽烦恼、灭尽渴爱，或者说灭尽当下的烦恼，心就纯净了，就会发现纯净的心。发现纯净的心不是我们想出来的，而是当烦恼在当下灭尽时，就会发现心、发现佛法、发现涅槃，它是本来就纯净的。自己发现、自己成为，不是带着“我”去发现，而是从心中觉悟到，此刻心就是涅槃。

涅槃的心就是没有烦恼、没有“我执”掺杂的自然的心。它看到“我执”、烦恼是什么，都是“造作”的产物，没有实质。心就寂静、空寂、空无，与永恒的自然合一。但五蕴还是会继续运作，谋生、生活，但心不再与五蕴相关，五蕴也不再与心相关，但它们在一起，是一种自然的状态。每个人都会死，五蕴会死去，只剩下纯净的心。纯净的心与五蕴无关，与宇宙本来的空性、纯净合一，寂静、安详、永恒。

寂静的自然。寂静的自然。

没有理由，超越理由。如果想用任何理由去理解，都无法达到寂静的自然。没有理由。心必须成为寂静的自然, 与自然合一，寂静、空寂、空无。

安详。圆满。

寂静遍布一切，寂静遍布整个自然，就像世界消失了一样，成为永恒。当我们沉迷于“造作”、忙于“造作”、迷惑于“造作”的产物时，就无法体会到这种寂静。因为当我们不再忙于“造作”、不再寻找、灭尽无明、烦恼、执取的刹那，就会发现这种寂静。用心感受、用心觉悟，它是寂静、空寂的，与整个无限的自然合一，成为永恒。但是，当再次执着于“造作”时，它又会被遮蔽。但是，寂静、空寂、与自然合一的心并没有消失，它是永恒的，只是被对“造作”的迷惑遮蔽了。再次发现与自然合一、没有“我”的心，不黑暗也不光明，既没有明也没有无明，既没有光明也没有黑暗。

正如经中所说的，纯净的心，也就是“处”，这被称为涅槃。没有地、没有水、没有风、没有火，没有色界禅定、没有无色界禅定，没有生、没有灭、没有死、没有去、没有来、没有住，没有众生、“我”、他，没有太阳、没有月亮、没有星星。那里没有黑暗也没有光明，没有太阳、没有月亮、没有星星，但没有黑暗也没有光明，它不依赖于任何造作的因缘。它被称为“无为法”，“无为界”。“无为”的意思是，它不依赖于任何因缘来造作它、使它存在或变化。

它是自然而然的，永恒的，没有人可以创造它，也没有人可以摧毁它。我们自己无法创造它，任何神灵也无法创造出这种纯净的自然状态。它是本来就存在的，一直都存在，是永恒的，因此被称为“不死法”，“不死界”，是“法界”，“大空性界”，“大涅槃”。它被称为“不死法”、“不死界”，所以它从未生灭，从未消失，它一直都是如此。

正如所说的，当处于无明的迷惑状态时，这种法并没有消失，这种纯净的涅槃并没有消失。当处于明的状态时，它也不是刚刚产生的。无论处于明还是无明，它都一直存在。但处于无明时，无法用心感受、用心觉悟。但当处于明时，无明消失，就会用心觉悟到，此刻心就是法，是法界、是大空性界、是不死法。

这被称为“刹那间的心念转变”，就像翻转手掌一样，真实地知道、真实地看到、真实地成为。心是寂静、安详、空寂、空无，是永恒的寂静的自然，是他自己的寂静的自然. 是寂静、是纯净、是空无，与无限的宇宙合一，是永恒的自然的空性。

那里没有地、水、风、火，没有太阳、没有月亮、没有星星，但也没有黑暗，既没有光明也没有黑暗。没有生起也没有灭去，没有众生、“我”、他。没有去、没有来、没有住，没有生灭，无法被摧毁。它不是因为有人造作而产生的，因为它是“无为”的。因此，我们无法造作出涅槃，任何神灵也无法造作出涅槃。要发现真正的涅槃，它就在每个众生的心中，但因为对“造作”的迷惑遮蔽了它，没有及时觉知到五蕴，遮蔽了佛法，遮蔽了佛性，直到看不见真正的寂静的自然。

这被称为“真实地知道、真实地看到”，而心也真正地成为寂静的自然，是永恒的。

安详，圆满的心。是永恒的安详、寂静。佛陀用“寂静”这个词，没有比寂静的心更殊胜的快乐了。

安详。安详。

这种“翻转”，不是指把“我”翻转过来，而是把愚痴的、无明的智慧翻转过来，变成明，它不再愚痴。它翻转过来的是智慧解脱，它不再愚痴。涅槃，没有人可以到达涅槃，只有不再愚痴。智慧从无明的、执着的、沉睡的状态翻转过来，变成觉醒，变成“佛陀”。“佛陀”的意思是“觉悟者”，是永恒觉醒的自然，从长久的迷惑和沉睡中醒来，从长久的无明和沉睡中醒来。如来现在已经醒来了，当如来醒来时，这个世界也可以醒来。

它是觉悟的自然，是觉悟的心，是觉醒的自然，是觉醒的心，从长久的无明和沉睡中醒来。是永恒的喜悦，喜悦意味着没有无明、烦恼、执取来遮蔽本来的心，使它成为烦恼、痛苦、忧愁。因此，它是永恒的觉悟、觉醒、喜悦，是“佛陀”，是智慧，是解脱，从无明到明的刹那间的转变。

当渴爱和寻找停止时，一切都变得寂静，就会发现自然本来就是寂静的。本来的心和自然，寂静遍布整个自然、整个无限的宇宙。但在这种寂静中，五蕴就像一个疯子一样，自言自语，在心里自言自语。五蕴还在说话，但心是寂静、空寂、空无的，但五蕴就像一个疯子一样，不停地在心里说话。

我们无法熄灭这个，因为五蕴就像一个人在自言自语，这是无法熄灭的，因为这是生命，如果熄灭了，就会死。它还在说话，但心是寂静的，心不说话，但就像有一个疯子在心里说话，但心不说话。心不在心里自言自语。“说话”是指在心里说话。但五蕴就像一个疯子一样，在心里不停地说话，但心是寂静的。

因此，有人说：“真理是沉默的，能说话的不是真理。”真理是沉默的，能说话的（指能在心里说话）不是真理，是无常、苦、无我的，是生灭的、会坏灭的。真理只有一个，就是不生不灭的法，这是沉默的自然。

"一法"，就是说真正的法只有一个，就是不生不灭的法，或者说是真理，究竟的真理。

真正的、纯净的本心，真理是沉默的，能在心里说话的不是真理。


Part 5 善业与恶业：警惕抱怨与诽谤的业力

徒： 我也做一些善事，比如照料、安排供养食物给佛、阿罗汉和他们的弟子。我会准备食物，吩咐下人拿来供养。这些事情我都有在做。但是我的缺点是，我一边做，一边说话很多、抱怨很多、很烦躁、有情绪。就是一边行善，一边又有情绪、抱怨、烦躁。因为有善的一面，所以我才能有机会接触到佛法。但由于我行善的同时又不停抱怨，总是烦躁、容易生气，造成即使下属做了事情不合我的心意，我也会抱怨、责骂。这样的业力导致我很难平静下来，很难达到内心的平静。无论我尝试多少修行方法，都无法获得平静。这就是我所受的业力影响。

师： 这种情况我认可并肯定。只是因为这样，所以按照因果逻辑来说，也应该是这样的。你做了善事，但也造了恶业。人们因为无知，往往会积累这样的业力，而这些业力会阻碍你生生世世。

师： 甚至那个叫做...她叫什么名字来着？叫“帕帕卡”什么的，我不记得了。名字类似，叫做“帕帕卡”的女子，她的皮肤非常美丽，任何触碰到她的人都会为之倾倒。她的皮肤非常美丽，谁触摸她都会着迷。她曾经是一位国王的妻子，但因为长相丑陋，被民众厌恶，说她是灾星，要将她放在木筏上漂走。但因为她是国王的妻子，国王非常爱她，所以就让她被流放，被绑在木筏上漂走。她漂到了另一个城市，另一个国王在那里打水，看到一个被绑在木筏上的女子，便上去营救。当他触碰到她时，立刻被迷住了，尽管她长相丑陋。最终，前任国王得知消息，他被流放的妻子现在与另一个国王在一起，便要求把她还给他，两个国家因此发生了争执。后来好像是由一位裁判做出了判决，两个国家都接受了判决，如果由这个人来判决，他们都愿意听从。最终，判决两人每人拥有她六个月。我之所以讲这个故事，是因为她因为善业而拥有美丽的皮肤，芬芳的身体，任何触碰她的人都会着迷。在佛陀时代，一位阿罗汉正在建造精舍，需要泥土来涂墙。印度用茅草席，用从牛粪和稻草中提取的泥土来糊墙。当时他没有泥土，看到一位女子正在和泥，糊自己家的墙，便去乞讨。女子给了他米饭，但他不要，只想要泥土。女子当时很疲惫，心情不好，便将精心和好的泥土，带着愤怒情绪扔进了钵里，虽然是供养，但带着情绪。供养和好的泥土，用来建造精舍的功德，使她的皮肤美丽动人，散发光芒，任何触碰她的人都会被吸引。但因为她带着情绪去做，所以最终变得丑陋，被称为“多重丑陋”。这种业力会一直跟随那些傲慢自大的人。很多人不知道这是一个多么严重的业力。与佛、阿罗汉僧侣或修行良好的人所做的功德是非常巨大的，但造恶业也是非常严重的。人们不知道这个道理，就像 “肉没吃到，皮没用来坐，却把骨头挂在脖子上”。他们喜欢把骨头挂在脖子上，肉没吃到，皮也没用来坐。这样纯粹是自找麻烦。世界上大多数人都是这样，傲慢自大，诽谤他人。自己没有修行，却诽谤那些传播佛法、教导真理的人。他们诽谤他人，纯粹为了满足自己的口舌之快，在网络上评论、诽谤他人。这样的业力非常严重。

师： 这是一件非常糟糕的事情，但人们却不知道这是一个多么严重的业力，不应该这样做，不应该诽谤他人，因为这种业力毫无益处，“肉没吃到，皮没用来坐，却把骨头挂在脖子上”，什么好处都没有，只有坏处，而且是毁灭性的坏处。做生意、做买卖，生意会失败，在这一世就破产了，而且还会积累更多的业力。我见过很多这样的例子。有一位拥有两家大型碾米厂，二十多辆卡车的老板，因为诽谤了一位阿罗汉，导致他的产品卖不出去，卡车无法运行，米粮堆积如山，被蚊虫滋生，最终卖不出去。这都是业力的影响。还有一位，在曼谷市中心拥有一块土地，这块土地非常值钱。他向我展示这块土地，说一开始预售，还没开始建造，已经有人预定土地，准备建造别墅。因为这块土地位于曼谷市中心。但后来，夫妻两人一起诽谤了一位阿罗汉，最终，所有人都放弃了预订，不知道为什么，没有人来购买，损失惨重，非常伤心。因为那次业力，他想来修行也被阻碍。他非常痛苦，多次联系我，但最终也没能来修行，就消失了。

师： 我再举一个例子，说到我们的佛陀。我们的释迦牟尼佛，在过去世中，我还没真正去查阅《三藏经》，只是看了别人发布的内容。在过去世中，在迦叶佛时期，我们的佛陀带着朋友去听迦叶佛讲法，他的朋友证得了阿那含果，在听完迦叶佛讲法之后。但是我们的佛陀，却诽谤了迦叶佛，说“成佛不是那么容易的”，不相信他是佛，不相信朋友，诽谤迦叶佛。所以，迦叶佛就预言，在未来的无数劫之后，当我们的佛陀证悟成佛时，会被业力缠身，在六年时间里都找不到解脱痛苦的方法，几乎要丧命。这个业力导致我们的佛陀在证悟之前，几乎饿死，禁食、断水，屏住呼吸，饿到皮包骨头，几乎死去，六年都找不到解脱之道，这都是因为他诽谤了迦叶佛。因此我说，这件事非常严重。我很少说，偶尔才会说一次。但这件事非常重要，应该经常提醒大家。不要积累那种 “肉没吃到，皮没用来坐，却把骨头挂在脖子上”的业力，什么好处都没有，只有损失，而且是巨大的损失。在世俗上，会破产、损失惨重，在修行上，则会积累业力，生生世世受苦，历经无数劫。想想看，要经过多久才能成佛？如果总是烦躁不安，很难找到平静，那是因为你受到了业力的影响，你容易情绪化，业力就会影响你的心灵。你觉得呢？这是你姐姐替你说的，你好像没什么反应，好像不知道，正在思考。

徒： 是的。我想知道是否有解决的方法？是否可以请求宽恕？

师： 一切都在于你的内心，成就在于内心。佛陀说，一切都取决于内心，内心是主导，内心是核心，内心是核心，成就在于内心。

徒： 如果我真的意识到自己罪孽深重，真心悔过，那就有解决的办法了吗？

师： 否则我看不出其他方法。从内心感受到，在心里请求宽恕。因为仅凭一部经也可以涅槃，那就是《惭愧经》，对过去所犯的罪过感到羞愧，从内心感到害怕。内心深处真心忏悔，一部经也能使你涅槃。但这必须发自内心，从内心忏悔，真心感到后悔。这可能是一种无明，人们不明白，做了之后才后悔。在心里忏悔，佛陀和阿罗汉都不会怀恨在心，重要的是业力存在于我们的心中，会生生世世跟随着我们。

师： 我举个例子，关于隆普托·颜塔罗。我们曾经读过他的传记，也认识他。在他涅槃之前，他一直在修行。当他的心即将突破、证悟涅槃时，却无法突破，好像有什么东西从内心深处涌出，阻碍了他进入平静，无法达到真我本性。他不知道原因，不知道发生了什么。直到有一天，他遇到了隆普康迪·帕帕索，他是隆普托的老师。隆普康迪告诉他，隆普托曾经诽谤过一位阿罗汉。隆普托很惊讶，突然想起来，他曾经说过那位隆达（一位僧侣的尊称）不是阿罗汉，他一直坚称那位隆达不是阿罗汉，他不相信。但后来，在火化隆达时，他的骨灰变成了舍利子。隆普托的心中一直存有疑虑，但他不知道他的修行受阻，是否与他诽谤这位隆达有关。隆达去世后，他的骨灰变成了舍利子。他没有想到，他修行受阻，与诽谤这位隆达是同一件事。他的老师提醒了他，他立刻感到震惊。他想知道该怎么办，因为隆达已经去世了，如果活着还可以请求宽恕，现在已经去世了，要去哪里找他？他感到后悔，觉得自己不应该那样想，不应该胡乱评论， "肉没吃到，皮没用来坐，却把骨头挂在脖子上"。隆普康迪安慰他说，佛、阿罗汉已经达到了最高境界，他们已经达到纯净的状态，不会因为被人诽谤而怀恨在心。问题在于，这种业力会留在我们的心中。所以，解决问题必须从内心入手。他因为这件事感到非常后悔，只有真心感到后悔，才能洗刷罪孽。这就是《惭愧经》所说的，对罪孽感到羞愧，敬畏罪孽，从内心深处忏悔。他来到隆达的火化之地，在那里跪拜、请求宽恕。真心忏悔，请求修行功德，供养佛、法、僧，以此赎罪。他在火化地，请求赎罪，直到黎明。如果不到黎明，他不会离开那里，他会一直待在那里，保持清醒直到黎明。他进行修行，请求宽恕，并在那里证悟了涅槃。这是他在传记中记录的。

徒： 隆达，我想问一下，您刚才说我积累了“做善事却抱怨”的业力，那么我是否要像对那些被我抱怨过的人一样忏悔呢？我有点困惑。我是不是也要向那些被我抱怨过的人请求宽恕，因为我所积累的业力，就像您说的，我是一个一边做善事，一边又抱怨的人？我正在思考...

师： 不是的。罪孽来自于一边行善，一边抱怨、烦躁，你应该感到后悔，你不应该成为这样的人。因为无明，因为无知，从今以后，你不会再成为这样的人。

徒： 好的。

师： 然后请求对所有的人宽恕，一起请求宽恕。我们并没有去抱怨他们。只是对那些下属、那些没有做好事情的人感到烦躁。就像佛陀知道未来的事情，知道有人带着食物来供养他，但在来之前，却因为孩子哭闹要吃东西而打了孩子。佛陀训斥他，说如果你要分，就应该有条理地分。这是给孩子的部分，这是要供养的部分，要分开来。用心将这部分分好，这部分是留给自己和孩子吃的，这部分是要供养佛的。而不是混在一起，分给孩子，然后用同一个盘子去供养佛。这样是不对的，会积累新的业力。你要分开，用不同的碗、不同的盘子来盛。你不知道这件事，这就是无明。我们可能不知道我们曾经抱怨过谁。但因为我们的业力，比如说，我们正在做饭，孩子饿了，就打了孩子，然后我们就要去做功德了。佛陀训斥他，我们该问，我们对谁造了业？也许是对佛不敬，也许是对前世的孩子做了坏事。总之你要在心里忏悔，要真心忏悔，明白吗？

师： 你不明白。看来你不太容易理解，总是困惑、迟钝。

(音乐)

师： 当人们受到业力缠绕时，就会这样困惑。当你说什么的时候，他们就会...嗯...他们就会感到困惑。没有受到业力影响的人，就会立刻理解。那些没有受到业力影响的人，但我们受到了影响。当隆达说话时，有些人会困惑，他说了两遍，还不知道。他们说了好几遍还不知道，也没有改正。很多人都是这样，已经很长时间了，不是几天、几个月，而是十年、二十年在一起生活。有时候，即使说了好多次，也无法改正，因为他们说受到了业力的影响。受到业力的影响，就无法改正。而且那个业力会让你头昏脑涨，不知道怎么回事。总是头昏脑涨，忽冷忽热，总是头昏脑涨、迟钝。告诉他们该怎么做，他们也听不进去，总是麻木不仁，总是头昏脑涨，总是浑身发热，总是晕晕乎乎，不知道怎么回事。当人们受到业力影响时，就会变得非常迟钝、麻木。说什么也听不懂。明白了吗？明白就自己去改正吧。我不知道这是否正确，就去改正吧。而且改正你的缺点是好事，你会改正你的坏习惯，爱抱怨、不满意等等，这样才能进入正道。如果还是这样，就会一直积累业力。

(音乐)


Part 6 平静制服动荡：在不安中发现内心的平静

徒： 顶礼隆塔、僧众、以及各位同修。今天其实只是来拜见隆塔，不知隆塔是否有慈悲开示？

师： 嗯，有什么想分享的吗？

徒： 最近发生的一件事是，有一天，我被许多人，包括我的老师、修行上的朋友等等，都说我像个“木头人”。突然间，我的内心就升起一个念头：“只有佛陀，只有佛陀。” 也就是佛陀已经涅槃，这是唯一重要的事。我感到这才是真正的信仰佛陀，也就是佛陀的教诲，佛陀的教法，就是这样。当时这个念头是在心中自然升起的。有时候，我是一个容易焦虑和怀疑的人，隆塔您也知道。但当这个念头升起后，我喜欢比较的习惯，以及那些思绪，都消失了，然后就过去了。只是，就像女性会经历生理期一样，突然间，我感觉自己像进入了更年期。这种感觉出现了，然后又结束了。

师： 这种感觉的出现，通常对女性来说是没有特定原因的。起初，我们以为只有女性会有更年期的问题，但后来发现，男性也会有更年期，只是他们自己可能没有意识到。更年期，知道吗？更年期就是，有时会毫无原因地出现情绪波动，内心烦躁不安，身体也会跟着不舒服，不知道是什么原因。当我们自己经历的时候，才意识到：“哦，原来男性也会这样！” 我自己也经历过，突然就有了更年期的感觉。虽然不确定是不是真的更年期，但感觉很像。不过，后来却变成了好事，可以说是幸运。

师： 这件事很值得分享，因为它是一种幸运。虽然感觉像更年期，但当时我在寺院里，跟随我的老师修行。那时我在一位备受尊敬的阿罗汉座下修行。现在，寺院的主殿就建在山顶上。那天早上，我刚好经过山顶的殿堂，发现有人把殿堂的门窗都打开了。因为在山顶，风吹得很凉爽，我觉得应该进去坐坐，因为上面没有人，非常安静。我走进去后，独自一人坐在殿堂里。坐着坐着，突然就有了更年期的感觉，内心烦躁不安，像狂风暴雨，像疯狂的大海，整个身心都动荡不安，突然间就好像失控了一样。当时我独自一人，环境也很安静祥和，但突然就有了更年期的感觉。内心就像狂风暴雨一样，翻腾不止。我努力对抗这种感觉，想要控制住它，让它平息下来，恢复平静。但越是努力，就越是动荡，就像跳进了风暴的漩涡，越陷越深。

师： 就在这时，外面的狂风也同时刮了起来，风声呼啸，好像要把殿堂的玻璃窗都吹破。那时，殿堂的窗户是玻璃窗和木窗双层的，都打开了。窗户抵挡不住强风，风声呼啸，好像要把玻璃吹碎。我心想，外面要把玻璃吹破了，里面又烦躁不安，我正在努力平息内心的思绪和情绪。内外夹击，我不知道是该起身去关窗户，还是先处理内心的烦躁。当时很混乱，感觉自己像个疯子，内外都在战斗。我不知道是该起身去把所有的门窗都关上，还是先处理内心的战斗，因为内心的战争还没有结束。内心就像疯狂的大海，找不到出口，烦躁不安。

师： 突然间，出现了僧人的形象，那是我的老师的老师，一位备受尊敬的阿罗汉。他出现在殿堂中央，静静地站着，双手在身前交叉，非常庄严。那一刻，我立刻明白了，在内外风暴中保持平静，才是真正的平静。但并不是说我们之前的修行是错误的。我们之前是试图平息风暴，平息烦躁不安的更年期症状。但当僧人的形象出现时，那位尊者穿着袈裟，披着僧袍，非常庄严地站着，静静地行走，缓慢地经行。

师： 我内心顿时明了，在动荡中保持平静，才是最高境界，才是圣者。阿罗汉，或者说圣僧，就是能够在不平静中保持平静，而不是试图把不平静变成平静。我们一直以来的修行都理解错了，我们一直试图控制内心的不平静，让它平静下来，以为这样就能解脱痛苦。但实际上，在不平静中保持平静，才是最高境界，才是像磐石一样坚强的人，不被风吹动，不被情绪、思想和流言蜚语所动摇。这样的人，才是最高境界的人，不被外境所动摇。这就是阿罗汉，或者说圣僧。能够在不平静中保持平静，而不是试图把不平静变成平静。

师： 就是这样，当尊者出现时，我的内心受到了极大的触动，就像甘露一样，清凉甘甜，感觉像是吞下了一块比冰还要冷的冰块，清凉感直达心底，穿透全身，直到心灵深处。全身都起了鸡皮疙瘩，身体和内心都变得轻盈，眼泪流了下来，内心平静、安宁，就像清澈的甘露，非常安静、非常平静。即使内心的风暴还在，外面的风还在吹着窗户，但我的内心非常平静。我对自己说：“没关系，窗户破了就找人来修。” 在烦躁不安的时候，是想不到这些的，但当内心平静下来后，就会意识到，窗户破了可以找人来修，先放一放，现在先专注于内心的平静。我就这样坐在不平静中的平静里。

师： 很久以后，当我的内心平静下来后，平静就平息了动荡。当内心平静下来后，内外的一切动荡也都随之平息，而我并没有起身去关窗户，也没有试图平息内心的不平静。结果是，内心的平静，让内外的不平静都自然而然地平息了。这才明白，原来这就是“以静制动”的含义。

师： 我把这件事分享给你们，是希望你们不要误以为，要对不平静和烦恼感到烦躁，试图去控制它，消除它，对不平静感到烦躁，这是错误的理解。在混乱中保持平静，才是最高境界的人，才是圣者，才是阿罗汉。

师： 不平静和烦恼，就让它们去烦恼吧，但内心，要保持本来的平静。让内心的平静，成为指引你的导航。就像你们从一个城市来，要到这里，到大山里的佛教中心，有很长的距离，但你们为什么能不迷路，开车来到这里呢？因为你们打开了导航。所以，你们的内心也要有一个准确的导航，要知道，本来的心，或者说纯净的心，是无法被改变的，它本来就是平静的。无论如何改变，都只是外在的改变，这与内心的平静是两种不同的本质。本来的心，就像哑巴一样，无法言语。但能够被改变的，就不是平静的心。不要误以为，要试图把能够被改变的变成平静，也不要试图去保护和维持本来就平静的心，让它保持“哑巴”状态，告诉它不要说话，不要造作，不要在心里说话，不要在心里造作。但如果那个“哑巴”能说话，它会说：“我本来就是哑巴，无法言语，也无法在心里说话，你为什么要阻止我？为什么要保护我，让我不说话？” 但是，如果那个能够被改变的能说话，它会说：“我本来就是能够被改变的，你为什么要强迫我不改变呢？”

---

Part 1

翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求：
1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

[เพลง]
เแก้ไม่ตกไไอ้เรื่องนั่งเหมอเเมอ
ลอยยังขาดสติเมอลอยบ่อยแต่แก้ไม่ตกมัน
ต้องสติเป็นมหาสติเหมอลอยไม่มีเลยออันไหน
ที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ไม่ไม่มีไม่เป็น
แล้วอย่าอย่ามีอย่าเป็นสิ่งที่อยู่กับ
ท่านประโยชน์สูงสุดคืออันไหนที่ท่านไม่มี
ไม่เป็นน่ะเราก็ไม่ต้องปฏิบัติให้จนถึง
ขั้นที่เราก็ไม่มีไม่เป็นอย่างท่านท่าน
ไม่เคยเหม่อหลอยให้เราเห็นแม้แต่เสี้ยว
วินาทีเดียวเราก็ต้องไม่ไม่มีกิริยาอาการ
ที่เหมอลอยคาสติ
เลยไอ้ที่ท่านเห็นอะไรได้ยินอะไรแล้วก็
ไหลตามไปมื่อมองไปมือลอยนั่งคิดอะไรอยู่
ข้าง
ในเราไม่เห็นท่านจมแช่หลุกตามีอาการ
ลักษณะหลุบเข้าไปดูอาการของจิตหมกบุนอยู่
ภายในแล้วก็ไม่เหมอลอยออกไปข้างนอกตาลอย
ใจลอยไม่มีเลยไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาที
เดียวแล้วอยู่กับท่านหลายปีไม่เคยมีเลย
ว่าเหมอลอยตาลอยออกไปข้างนอกไม่มีขาดสติ
เสียยไว้ในทีเดียวก็ไม่มี
หมกมุ่นหลุบหลุบตาๆหลุบตากลับตากลับด้าน
กลับจิตเข้าไปหมกมุ่นอยู่ภายในก็ไม่มี
ท่านไม่เคย
มีเราเอามาหมกมุ่นกังวลหน้านิ่้วกิ้ว
กระหมวดเอามายึดอะไรเป็นทุกข์ไว้ในใจก็
ไม่
มีพอเรารู้ว่าอ๋อความเป็นอาหารเป็นแบบนี้
มันภายนอกท่านก็เป็นแบบนี้ภายในกับภายนอก
เราก็ต้องเหมือนท่านฝึกจนเหมือนท่าน
นะเนี่ยคือสิ่งที่สำคัญที่สุดกว่ากว่าคำ
สอนของท่านไอ้คำสอนของท่านน่ะก็ผู้สอนสอน
ๆให้เราปฏิบัติแต่ความเป็นจริงของท่านที่
มันยิ่งกว่าคำ
สอนคือความเป็นจริงของท่านภายในและภายนอก
่านเราก็เห็นว่าท่านอท่านไม่มีไม่มีที่
หลงไลหลงไลเป็นนันทิเพลินขาดสติเพลินไป
หลงคิดหลงปรุงแต่งมีอาการเพลินๆลอยๆไปทาง
ตาไปทางหูทางจมูกทางลิ้นทางกายโดยเฉพาะ
ทางใจทางทางความคิดอารมณ์นั่งตาลอย
ๆเราอุตส่าห์ชี้สะกิดๆให้เอากระดาษติชู่
ให้หมอเหน่อยต้อง 2-3 รอบจนกระทมนต์นั่ง
อยู่ข้างในต้องออกมาลุกออกมาเอากระดาษ
ทิชู่เองอันนี้ไม่ได้นะนี้มันถ้าท่านฝึก
แบบนี้มันต้องมันต้องยยังชื่อว่าใช้ไม่
ได้ต้องแก้ไขอย่างรดเร็วแก้ไขอย่างด่วนๆ
ดนๆเพราะวันเวลาที่ล่วงไปไม่รู้ว่าชีวิต
เราจะดับตอนไหนภัยพิบัติของโลกภัยพิบัติ
ธรรมชาติสงครามมันก็ใกล้เข้ามาแต่เรายัง
เมอรออยู่เลยยังยังเหมือนเดิมอยู่อย่าง
นี้ไม่
ได้ต้องแก้ไขต้องแก้
ไขสิ่งใดที่เราอยู่กับพ่อแม่ครูบาอาจารย์
พ่อแม่ครูบาอาจารย์ไม่เคยทำไม่เคยทำแบบ
นี้ไม่เคยนำพาประพฤติแบบแบบนี้ไม่เคยทำ
ให้เห็นนำพาประพฤติแบบนี้เป็นตัวอย่างให้
เห็นเราก็ไม่
ทำพะแม่ครูบาอาจารย์ท่านไม่นำพาทำเราก็
ไม่
ทำภายในยิ่งภายในท่านไม่ทำเราก็ไม่ทำเรา
ไม่อย่างเยอากาศมันหนาวจะตายเราไปสอนต่าง
ประเทศมันหนาวมากๆเลยเย็นมากๆหิมะตกเงี้ย
แต่เราไม่เคยเห็นเราอยู่กับพ่อแม่ครูบา
อาจารย์เราหลายท่านไม่เคยเห็นท่านสวม
เสื้อกันหนาวแขนยาวโยมก็พยายามจะเอาเสื้อ
แขนหนาวแขนยาวมาให้เราใช้แม้แต่เป็นสี
กลักอ่ะแต่เราอยู่กับพ่อแม่ครูบาอาจารย์
เราพ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านไม่พา
ดำเนินเราก็ไม่ทำเราก็อดทนเอาอดทนอดทนอื
เราก็ไม่ทำ
อะไรคือถ้าพ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านไม่พา
ดำเนินเราก็ไม่ทำอันนี้เเรียกเถรวาท
พุทธศาสนาเถรวาทคือปฏิบัติตามตามกันมามัน
ตามตามกันมาอย่างมีเหตุผลไม่ไม่ไม่มีเหตุ
ผลคือตามตากันมาตั้งแต่สมัยพุทธเจ้าคือ
พระอรหันต์สาวกก็ถ้าพระพุทธเจ้าไม่พา
ดำเนินท่านก็ไม่ทำขนาดพุทธเจ้าตรัสก่อนจะ
ดับขันปรินิพพานบอกว่า
ไอ้พระพระวินัยอ่ะอะไรที่มันเป็นข้อปีก
ย่อยเป็นเกล็ดอ่ะไอ้เล็กๆน้อยๆถ้าจะยก
เลิกประชุมสงฆ์แล้วยกเลิกก็ได้
แต่จนถึงปัจจุบันนี้ก็ไม่มีใครยก
เลิกไม่มีใครยกเลิกแล้วก็ไม่มีใครบัญญัติ
เพิ่มเพราะพระองค์ก็สมบูรณ์
แล้วดังนั้นน่ะถ้าพ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่าน
เราก็ดูตามตัวอย่างเเรียกเถรวาทพะแม่ครู
บาอาจารย์ท่านไม่ไม่ไม่ทงดำเนินไม่พา
ดำเนินเราก็ไม่
ดำเนินเดี๋ยวอมานี่ข้างนอกเลยนะนี่ข้าง
นอกถ้าไม่พาดำเนินเราก็ไม่ดำเนินท่านไม่
มีกิริยาพฤติแห่งจิตกระทำอย่างนี้แบบนี้
มีอีแอบแบบนี้แอบอย่างงั้นเเหม่อลอยตาลอย
ใจลอยเหม่อลอยขาดสติไม่มีไม่มีแต่เสี้ยว
วินาทีเดียวก็ไม่มีหมกมุ่นหน้านิ้วคิดก็
หมวดเป็นทุกข์เป็นความหมวนหมองความกังวล
ไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวไม่
มีแต่เวลาโมโหเ่าก็โมโหอยู่แต่ก็โมโหแล้ว
ก็หายเลยไม่ใช่แม่โมโหวลลูกศิษย์ปฏิบัติ
บางทีมันมันไม่ไม่ได้อย่างใจท่านอะไร
เงี้ยท่านก็ปรารถนาดีท่านก็ดุจริงๆว่า
จริงๆโมโหจริงๆแต่ถ้าโหแล้วก็ไม่ได้แค้น
เคิงค้าคาอะไรว่าแล้วก็แวว่าแล้วก็แล้วไป
แต่กิริยาเหม่อลอยกิริยาหลงๆแบบเหม่อลอย
หลงเพลินไปในรูปเสียงกิตรสสัมผัสเพลินคิด
เพลินมีอารมณ์เพลินหมกมุ่นข้างในคิดอะไร
เพลินๆอนี้ไม่มีเราไม่เคยเห็นท่านแม้แต่
เสี้ยวไว้นาทีเดียวอันเนี้ยเมื่อเราสิ่ง
ที่เราได้คุณค่าอยู่กับพ่อแม่ครูบา
อาจารย์พระหลา
เนี่ยเราก็ถือว่าไอ้เนี่ยมีคุณค่าที่สุด
กว่าคำสอนท่านมีคุณค่าอยู่แล้วแต่ไอ้ที่
มันคครูพักต์รักจำเนี่ยอันนี้มีคุณค่ามาก
กว่าที่เราสอนพวกท่านครูพักรักจำมันมีคุณ
ค่ามาก
กว่าเราเคยพบหลวงปู่ขาวอนาลโยหลวงปู่
เทศน์เทศรังสีหลวงปู่เหรียญวลาโพธิ์หลวง
ปู่ตามมหาบัวยสมโนหลวงปู่อ่อนสาทุกโลหลวง
ปู่ล่าเขมัปะโตเนี่ยหลวงปู่จันทาถาวโร
หลวงปู่อัมธัมมกาโม
หลวงปู่คำตันทิตธัมโมท่านเหล่านี้ล้วนแต่
ได้เป็นที่ยอมรับทั้งหมดแล้วปุทาจรธัมโม
เนี่ยที่ท่านเรานนี่แต่พเจพที่ที่มรณภาพ
ไปแล้วที่ยังไม่ได้มรภาพก็ไม่ได้เอ่ยชื่อ
อีกเยอะเราไม่เคยเห็นท่านเหล่าเมี
พฤติกรรมอย่างที่เราบอกเมื่อท่านไม่มีเรา
ก็อย่ามีถ้าไม่เป็นเราก็อย่าเป็นอย่าง
งั้นอันไหนที่เราเห็นว่ามันดีเหมาะสมแล้ว
ท่านประพฤติดีมาดีแล้วเราก็เอตามเยี่ยง
ยามอันเนี้ยมันจะทำให้การประพฤติปฏิบัติ
มันเร็วนะมันจะเร็วขึ้นเยอะเร็วกว่ารอฟัง
คำสอนอย่าง
เดียวถ้าเรายังนึกอยู่ในใจว่าถ้าเราไม่มี
พ่อแม่ครูบาอาจารย์เป็นอรหันต์
นะเราจะเอาตรงไหนเป็นตัวอย่างในการ
ปฏิบัติเราก็ได้แต่คิดเอาว่าเออความเป็น
อรหันต์มันคงเป็นแบบนั้นมั้งนิพพานคงเป็น
แบบนี้มั้งมั้งเราก็ได้แต่คิดเอาทีนี้เรา
เห็นเลยเราก็ดูเลยขออนุญาตท่านดูนึกในใจ
ขออนุญาตท่านว่าขอขอดูท่านอย่าถือเป็นการ
ละลาบละล้วงเลยอย่าไปโทษบาปเวกรรมกับ
เกล้ากับผมเลยจะขออนุญาตเพื่อให้รู้ว่า
ความเป็นอรหันต์เป็นยังไงเราก็แอบดูตลอด
เลยตั้งแต่นั้นพะขออนุญาตแล้วขอกมาแล้วอ
ว่าอย่าได้ไปโทษบาปเป็นกรรมก้ากับผมเลยขอ
แอบดูก็ไม่เห็นไม่เห็นท่านเมียอะไรเลยคน
อื่นนปั๊กได้ปั๊กได้หมดติดนั่นติดนี่ยึด
นั่นยึดนี่มีปัญหาตรงนั้นมีปัญหาตรงนี้
หมกมนนมั่วไปหมดดูพ่อแม่คุาอาจารย์ไม่
เห็นมีอะไรเลยไม่เห็นอะไรด้วยซ้ำอ่านไม่
ออกเลยมีความคิดเรื่องอะไรปรุงแต่งเรื่อง
อะไรมีอารมณ์อย่างไรมีอะไรไม่มี
เลยมันคือทุกอย่างมันเป็นแขนเหมือนคลื่น
พลังงานความคิดอารมณ์ทั้งหมดมันเหมือน
เสมอกันไม่ว่าจะดีชั่วสุขทุกข์บุญบาปกุศล
อกุศลไม่ว่าจะเป็นไอ้ไอ้ไอ้พวกจิตเป็น
อกุศลกุศลอะไรต่างๆเนี่ยเป็นกลางๆมันเสมอ
กันไปหมด่ะคือมันเหมือนคลื่นพลังงานเกิด
ในท้องฟ้าที่ว่างเปล่าแล้วหายไปเกิดใน
ความว่างธรรมชาติแล้วหายไปเกิดในความว่าง
แล้วหายไปเลยเกิดเองหายเองเกิดเองดับเอง
แต่ท่านที่ทั้ก็รับลูกศิษย์เรับแขกอยู่
ตลอด
เวลาเป็นคลื่นพลังงานเกิดในในใจท่านเ
เหมือนเป็นความว่าเปล่าของธรรมชาติของ
อวกาศของอนันจักรวานอลขอบเขตไม่มีตัวตน
รูปลักษณ์ไม่มีแสงสีไม่มีอะไรเลยแล้วพอ
ขึ้นพลังานที่ท่านพูดคุยกับลูกศิษย์แต่ละ
ครั้งในความคิดการพูดของท่านแต่ละครั้ง
มันก็เป็นคลื่นพลังงานแล้วหายไปในอากาศ
เลยขายไปในความว่างอ่านไม่ออกแม้แต่ว่า
ท่านคิดอะไรเรื่องอะไรแต่ถ้าเป็นคนทั่วไป
อ่ะมันมีจอรับภาพคือความยึดถืออวิชชา
กิเลสตันอุปทานน่ะมันยังมีจอรับภาพอยู่
เวลามันคิดมีอารมณ์อะไรมันก็ไปไปปรากฏ
อยู่ในจอรับภาพมันเลยรู้รู้ว่าเนี่ย
เบื้องหลังที่เป็นมาเป็นยังไงปัจจุบัน
เป็นยังไงอนาคตจะเป็นไปยังไงเพราะแม่ครู
บาอาจารย์ที่เป็นเลิศท่านก็จะอ่านขาดหมด
เพราะว่ามันดูจากในจอมันจอมันไม่หายไปมัน
จอนี่มันก็จะบันทึกไว้หมด่ะในการคิดการ
พูดการกระทำในชีวิตการประยุที่ผ่านมาในภพ
ชาติทุกภพชาติที่ผ่านมาจนถึงในชาติ
ปัจจุบันในอดีตปัจุบันในอดีตในชาตินี้และ
ในปัจจุบันและอนาคตที่จะเป็นไปมันจะมี
แผนที่บอกการเดินทางแต่พ่อแม่ครูบา
อาจารย์ทั้งหลายไม่มีแผนที่เลยเราก็มา
เทียบเปรียบเทียบว่าพวกเราและพ่อแม่ครูบา
อาจารย์ทั้งหลายเนี่ยมันมีร่างกายมีโครง
สร้างร่างกายเหมือนโทรศัพท์มือถือเหมือน
กัน
หมดแต่พวกเราที่มันไม่สิ้นอวิชากิเลสอน
อุปทานเนี่ยมันมีแอปบันทึกข้อ
มูลเวลาเราจะเล่นโทรศัพท์มือถือเหมือนกับ
เราเล่นโทรศัพท์มือถือไม่ว่าจะเล่น
YouTube ไม่ว่าจะเล่นแชทเล่นเล่น
Facebook ไม่ว่าจะเล่น tiktok ไม่ว่าจะ
เล่น
อะไรมันก็จะถูกบันทึกไว้ว่าประวัติการ
เล่นการดูของเราเนี่ยมันถูกบันทึกไว้ใน
แอปดังนั้นแม้แต่คนที่จะไปสมัครงานบางบาง
งานน่ะหรือเข้ามหาวิทยาลัยบางมหาวิทยาลัย
ในโลก
เนี่ยตามที่เราฟังข่าวเราก็ไม่ได้นั่นเรา
ก็ไม่ได้ประสบตรงๆแต่เราฟังข่าวเอาตอน
นั้นอ่านข่าวก็มีเด็กคนนึงสอบที่ที่ 1
อ่ะเข้ามหาวิทยาลัยได้แล้วเก็เอาโทรศัพท์
มือถือที่เด็กคนี้เล่นขนาดลบหมดแล้วเนี่ย
ลบหมดแล้วเก็กู้
ได้กู้ข้อมูลที่เล่นได้เขาเห็นว่าเคยไป
คอมเมนต์สนับสนุนพวกที่เป็นพวกก่อการร้าย
เเลยไม่รับเลยปรับตกเลยนะขณะสอบที่ที่ 1
ด้วยนะเปรับตกเลย
เนี่ยเราก็เลยมาพิจารณาดูเออมันก็เหมือน
กันนหรือว่าไอ้พวกที่มันยังยึดมั่นถือ
มั่นเนี่ยไอ้ร่างกายมันก็มีเหมือนกันหมด
กับพ่อแม่ครูบาอาจารย์คือเป็นมีเป็น
เครื่องโทรศัพท์มือถือบอดี้มันมีอยู่แต่
พ่อแม่ครูบาอาจารย์น่ะท่านไม่มีความยึด
มั่นถือมั่นเป็นตัวเป็นตนแล้วมันไม่มีแอป
ที่บันทึกเวลาเวลาการคิดการพูดการกระทำ
การดำเนินชีวิตในทุกประจขณะเนี่ยมันไม่มี
ไม่มีแอปบันทึกข้อมูล
ไว้นั้นเวลาพอท่านดับขันปรินิพพานเนี่ย
พวกยยะพวกยมบาลเนี่ยเคก็จะเอาไปตรวจดู
แล้วมันก็ไม่มีะไม่มีแอปที่เขาเล่นมาที่
เขาคิดเพูดเก็ทำมามันไม่มีถูกบันทึกไว้
สุดท้ายมันก็หาไม่เจอไม่รู้ว่าจะไม่รู้จะ
หาจาก
ไหนพอเครื่องโทรศัพท์พังมันก็เลยว่าง
เปล่าไปเลยแต่คนทั่วไปที่ยังยึดมัถือมั่น
น่ะแม้แต่เครื่องโทรศัพท์พังก็คือบอดี้
ตายร่างกายตายแตกดับแต่ไอ้จิตที่มันยึด
ด้วยอวิชชาเนี่ยมันถูบันทึกไว้ในแอปมัน
ไอ้ไอก็คือจิตอวิไอ้อจิตอวิชชาเนี่ยมัน
เป็นเหมือนไอ้เครื่องบันทึกข้อมูลไว้ไอ้
จิตวิชามันจะไม่ดับหายไปแม้แต่ร่างกายจะ
ตายแล้วขันธ์ 5 จะตายแตกดับแล้วแต่มันถูก
บันทึกไว้ในจิตอวิชชาที่เป็นเหมือนแอป
บันทึกโทรศัพท์เนี่ยพวกพญาาบาลพวกที่เา
ต้องพิพากษาตามกฎแห่งกรรมถทำหน้าที่ตามกฎ
ของธรรมชาติเก็มามาคลี่ออกดูเปิดแอปดูเขา
ก็รู้ว่าชีวิตที่ผ่านมาเนี่ยทำกรรมอะไรมา
บ้างก็ได้รับผลของกรรมไปเนี่ยก็เป็นไปตาม
นั้นผลของกรรมก็ประมวลผลนเหมือนกับเทียบ
กับในสมัยปัจจุบันก็มันก็ประมวลเร็วมาก
ในยผลของ AI พอเปิดแอปออกมาดูปุ๊บ AI ก็
ประมวลผลเลยประมวลผลปึ๊บเดียวเที่ววินที
เดียวก็ออกมาแล้วว่าควรจะรับโทษอะไร
ในโลกของอันนั้นก็เป็นแบบเหมือน AI กับ
ไอ้เครื่องโทรศัพท์มือถือที่บันทึกข้อมูล
ไอ้ AI เข้าไปอ่านปุ๊บมันก็นั่นเลยว่า
เสี้ยวกันได้ทีเดียวก็รู้เลยว่าคุณควรจะ
ไปรับโทษประเภทไหนเพราะมันถูกบันทึกในจิต
มันรู้ด้วยจิตมันเร็วกว่า
AI เงี้ยดะนั้นอันไหนที่พ่อแม่ครูบา
อาจารย์ประหลาท่านไม่มีเราก็อย่ามีถ้าไม่
เป็นเราก็อย่าเป็นอย่างนั้นน่ะคือท่านไม่
ได้ประพฤติแบบแบบนี้เราก็จะประพฤติ
ปฏิบัติแบบนี้ไอ้สิ่งที่ท่านสอนเมันยัง
มันยังน้อยนักแต่สิ่งที่ครูพระรักจำแอบดู
แอบรู้แอบเห็นเนี่ยอันนี้เป็นสิ่งที่เลิศ
ประเสริฐท่านก็ไม่ท่านไม่ว่าอะไรท่านก็ดี
ใจมากแล้วก็ชอบมากลูกศิษย์ที่ขยันแบบ
เนี้ยครูพักขยันครูพักรักจำอย่างเนี้ยจะ
เป็นถือว่าเป็นยอด
คนพระพุทธเจ้าตรัสกับพระอานนท์ว่า
อานนท์เราจะไม่ทนุถนอมพวก
เธอไม่ว่าจะเป็นพี่ภิกษุภิกษุณีอุบาสก
อุบาสิกาเนี่ยสามเณรเนี่ยเราจะไม่ทนุถนอม
พวกเธอเราจะทุบแล้วทุบอีกตีแล้วตีอีกทุบ
แล้วทุบอีกขนับแล้วขนับอีกเหมือนในช่าง
ปั้นหม้อที่เป็นเลิศที่นวดดินนวดแล้วนวด
อีกทุบดินแล้วทุบดินอีกทุบหม้อแล้วทุบ
หม้ออีกที่ปั้นหม้อเพื่อให้เป็นหม้อที่งด
งามได้ดินที่นวดแล้วนวดอีกทุบแล้วทุบอีก
ให้มันเป็นดินเหนียวนุ่ม
นวลไม่มีเม็ดกวดเม็ดทรายเป็นดินที่นนุ่ม
เหนียวนุ่มนวลเหมาะควรแก่งานในการปั้น
หม้อแล้วก็ปั้นหม้อมาสวยงามมากที่สุด
เนี่ยเราจะทำกับเธอเหมือนในช่างผู้เป็น
เลิศฝีมือเป็นเลิศปั้นหม้อที่สที่งดงาม
เราจะไม่ทนุพวกถนอมพวกเธอผู้ใดอดทนได้ผู้
นั้นก็ถึงซึ่งพระนิพพานได้พลแห่งทุกข์ได้
ผู้ใดอดทนไม่ได้ผู้นั้นก็จะเสียหายย่อย
ยับไปอดีแล้วมีพ่อแม่ครูอาจารย์ตักเตือน
น่ะเป็นเป็นสิ่งที่เลิศประเสริฐสุดแล้ว
การที่เราเกิด
มาพุทธเจ้าตรัสว่ายากที่สุดในโลกคือเกิด
มาเป็นมนุษย์มีอาการครบ 32 นี่ยากที่สุด
ในโลกเพราะภพจ้าส่วนใหญ่ก็ไปเกิดเป็น
สัตว์ฉานเปดอรกายสัตว์นรกเป็นส่วนใหญ่สวน
น้อยนักที่จะหลุดรอดออกมาได้ส่วนใหญ่ก็ไป
เกิดเป็นคนที่มนุษย์เนี่ยหรือเทวดาที่ตาย
จากเทวดาแล้วส่วนใหญ่ก็ไปเกิดเป็นไปเกิด
เป็นสัตว์เดรัจฉานเปตสุรกายสัตว์นรกกัน
เกือบทั้งหมดเลยโอกาสจะกลับมาเกิดเป็น
มนุษย์มีอาการครบส 2 ยากที่สุดในโลกเพราะ
สาวกว่ายากขนาดไหนที่ว่ายากที่สุดในโลก
คิดเป็นเปอร์เซ็นต์ได้มั้ยอะไรเงี้ย
พุทธเจ้าบอกขนาดคิดเป็นเปอร์เซ็นต์คิดไม่
ได้เลยนะพพุทธเจ้าเลยเปรียบเทียบว่าถ้าจะ
เปรียบเทียบอ่ะให้พอเห็นภาพได้คือเอาเล็บ
เนี่ยตักดินมาเอาเล็บตักดินมาแล้วก็บอก
ถามว่าดินในเล็บเนี่ยกับดินในภาคพืในพืช
ปฐพีทั้งหมดของโลกเนี่ยใครใครมากน้อยกว่า
กันถ้าเทียบเป็นเปอร์เซ็นต์เนี่ยคือสั
ทั้งมนุษย์เนี่ยมนุษย์ที่ตายจากมนุษย์และ
เทวดาตายจากเทวดาแล้วเนี่ยที่มีโอกาสจะ
กลับมาเป็นเทวดาแล้วมนุษย์ที่ตายแล้ว
โอกาสจะกลับเป็นมนุษย์เนี่ยมีเปอร์เซ็นต์
เท่ากับดินในเล็บขี้ดินในเล็บของพระองค์
นอกอันนั้นเนี่ยจะไปเกิดเป็นสัตว์
เดรัจฉานอสูรกายสัตว์นรกทั้งหมดเท่า
กับดินในพื้นปฐพีเนี่ยขนาดนั้นเลยฉนั้น
เปอร์เซ็นต์นึงยังไม่มีเลยยังไม่ได้คิด
เป็นเปอร์เซ็นต์เดียวยังไม่ได้เลยงั้น
ส่วนใหญ่พวกเราตายมนุษย์เทั้งหมดเนี่ยก็
ไปเป็นสัตว์เดรัจฉานเป็นอสูรกายสัตว์นรก
จะกลับมาเป็นคนอีกไม่มีไม่มีถ้าบไม่มี
โอกาสพูดง่ายๆแม้แต่เทวดาที่จะกลับมาเป็น
เทวดาอีกก็แทบไม่มีโอกาสเพราะว่าเทียบกับ
ดินในขี้เล็บอ่ะกับดินพฤ
ปฐพีแล้วเนี่พพุทธเจ้าจึงตรัสว่าเนี่ย
โอกาสที่จะกลับมาเป็นมนุษย์ได้ยากที่สุด
ในโลกยากสุดในโลกพระสาวกเลยว่าโอทำไมเป็น
แบบนั้น
น่ะทำไมสรรพสัตว์ทั้งหลายตายแล้วไปเป็น
สัตว์เดฉานเป็นอสุรกายสัตวนรกหมดน่ะถ้า
มันมนุษย์และเทวดาทำไมก็ตั้งใจดีๆว่าจะ
กลับมาเป็นมนุษย์อีกจะกลับมาเป็นเทวดาอีก
เี้ท่านบอกว่าถ้าเอาชนะกิเลสในใจตน
ได้ส่วนใหญ่ก็คือส่วนใหญ่ก็แพ้กิเลสถ้า
เอาชนะกิเลสได้ก็กลับมา
ได้แต่สนใหญก็แพ้กิเลสตัวเองเนี่ยเนี่ย
ที่ว่าเพลินใจตามใจนันทิเป็นกิเลสนันทิ
นันทิราคะสหกตตัตรตัตภินันทินีสยาทิัง
กามะตัณหาภวะตัณหาวิภวตัณหาเนันทิคือความ
เพลินใจใจลอยๆตาลอยเพลินๆไปตลูกูรถกิน
เสียงสผาดเพลินคิดเพนมีอารมณ์ตาลอยใจลอย
ไปเนี่ยมันเป็นบ่อเกิดของตัณหา
3 ตัณหาเป็นบ่อเกิดของอุปทานอุปทานบ่อ
เกิดของภพชาติชลวนะทุกข์โศกเศร้าเสียใจ
คับแค้นใจเป็นบ่อเกิดของการเวียนว่ายตาย
เกิดและเป็นเป็นสมุทัยที่เป็นเหตุให้เกิด
ทุกข์เนี่ยเห็นมั้ยนันทินี่เองที่หลวงตา
ดุว่าก็เพราะว่ามันเป็นนันทิเป็นบ่อเกิด
ของตัณหาถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปมันจะไม่
พ้นทุกข์นั้นโอกาสมันจะกลับมาเป็นมนุษย์
ก็ยากแล้วโอกาสพ้นทุกข์ยังไม่มี 2 ที่แต่
ว่าได้ยากสุดคือเกิดมาเป็นมนุษย์แล้วได้
มีพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เป็นเลิศแล้วชี้ต
เป็นผู้ชี้ธรรมบอกธรรมให้ทำอันประเสริฐ
ให้ทำอันแท้จริงให้ก็ยากที่สุดในโลกแต่
นี้เรามีพร้อมหมดแล้วไงก็กเป็นมนุษย์มี
อาการครบ 32 ไม่เป็นบ้าใบ้ออทิสติกดาว
ซินโดรม
แล้วก็มีพ่อแม่ครูบาอาจารย์มีได้ฟังธรรม
คำสอนจากพุทธเจ้าอันนี้เป็นสิ่งที่ยากที่
สุดในโลก
เนี่ยถ้ามีครบ 2 อย่างเนี่ยเป็นสิ่งที่ตั
ไว้ยากที่สุดในโลกแต่เรามีบแล้ว
นะแล้วทำไมเมื่อมีครบ 2 อย่างนี้แล้วทำ
ยังไงจึงจะบรรรุนิพพานก็เหลืออันเดียวอ่ะ
ก็คือในพระไตรปิฎกที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้
เป็นส่วนใหญ่ก็คือมี 2 อย่างคือ 1
กัลยาณมิตรก็คือมีอาจารย์ผู้เป็นเลิศแล้ว
ก็มีเพื่อนมีพ่อแม่ที่เป็นกัลยามิตรคอย
สนับสนุนให้ในธรรมที่เป็นโลกุตรทำคอยตัก
เตือนเนี่ยมีพ่อแม่ปู่ย่าตายายพามาหาคอย
ตั้งแต่เด็กๆก็พามาหาลูกตาก็ก็เยอะพามาหา
พ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เป็นอรหารตั้งแต่
เด็กๆมันก็ได้เด็กๆก็ได้นิสัยถ้ามีวาสนา 2
แล้วนำคำสอนมาประพฤติปฏิบัติอย่าต่อ
เนื่องไปกาศสายเรียกว่าโยนิโสมนสิการนำมา
พิจารณานำประพฤติปฏิบัติให้รู้จริงเห็น
จริงเป็นจริงขึ้นมาเรียกว่าโยนิโสมนสิการ
ถ้ามี 2 อย่างเนี่ยก็มีโอกาสไปรุมรรผล
นิพพานได้ถ้าไม่มี 2 อย่างขัดอย่างใด
อย่างหนึ่งก็นิพพานไม่ได้ยกเว้นแต่ท่าน
นั้นเนี่ยจะเกิดมาเพื่อตรัสรู้เป็นพระ
พุทธเจ้าพระปัจเจกพพุทธเจ้าในชาตินี้ใน
ชาติปัจจุบันอย่างเนี้ยเขาไม่ต้องมีครูบา
อาจารย์ก็สามารถที่จะตรัสรู้เองได้เพราะ
เพื่อเป็นพุทธเจ้าเป็นชาติสุดท้ายเป็นพระ
ปจเจ้าชาติสุดท้ายแต่ถ้าพระอรหันสาวกร
ต้องมีพ่อแม่ครูอาจารย์ไม่มีพ่อแม่ครูบา
อาจารย์ที่เป็นกายเนื้อก็ต้องงในมิติ
ทิพย์แล้วก็
กโยนิโสนิการคือเอาหมั่นเอาคำสอนไป
พิจารณาและปฏิบัติให้ลงถึงใจก็นิพพานท
อย่างเนี่ยตอนนี้เราบหมดแล้วครบหมดแล้ว
เกิดเป็นมนุษย์มีอาการครบ 32 ไม่เป็นบ้า
เป็นใบ้อิติดาวเซ็นโดไม่เป็นอัลไซเมอร์
เนี่ยแล้วก็ไอ้มีกัลยาณมิตรมีพ่อแม่ครูบา
อาจารย์ได้ฟังธรรมก็ครบแล้วเหลือที่ตัว
เราไอ้อย่างอื่นไอ้ไอ้ข้อ 2 เนี่ยมันเป็น
เรื่องของเราโยนิโสมนสิการเนี่ยท่านทำให้
ไม่ได้ไงต้องเอาสัธรรมคำสอนมาประพฤติ
ปฏิบัติให้รู้จริงเห็นจริงเป็นจริงขึ้นมา
อันนี้เป็นเรื่องของเราไม่ใช่เรื่องของ
ท่านเพราะท่านช่วยได้แค่นี้เองเพราะั้นพ
พุทธเจ้าจึงตรัสว่าอักขาตาโลตถาคโตตถาคต
เป็นเพียงแค่ผู้บอก
ทางอัขาตาโลตถาคโตก็คือผู้บอกทางตถาคต
เป็นเพียงผู้บอกทาง
โยนิโสมนสิการผู้ประพฤติปฏิบัติชอบ
สัมมาทิฏฐิต้องท่านเองอัตติอัตโนนาโถ
โกหินาโถปโรสิยาตนของตนต้องพาตนให้พ้น
ทุกข์มีมีปัญญาพาตนให้พ้นทุกข์จะหวังพึ่ง
คนอื่นอย่างไรได้เพราะคนอื่นล้วนแต่เป็น
สิ่งที่ไม่แน่
นอนเข้าใจ
[เพลง]
มั้ยอ
[เพลง]

---

Part 2

翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求：
1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

[เพลง]
ขอโอกาสหลวงตาอ่าพระภิกษุสงฆ์แมชีแล้วก็
กัลยาณมิตรนะครับมันมันมันไม่ไอ้ไม่เห็น
ว่าไอความคิดความรู้สึกเป็นตัวตนเป็นตัว
เราเนี่ยมันไที่มันอึดๆไว้ข้างในเนี่ยไอ้
นี่มันสังขาปุกแต่งทั้ง
นั้นพอมันไม่ได้ยงใจพอมันกระทบไม่ได้ยงใจ
แล้วเราก็ปฏิบัติก็ไม่ได้ยงใจเวลากระทบ
แล้วไม่แดงใจมันอึดๆไว้ข้างในเราไม่พูดก
จริงแต่มันอึดอึดอึดข้างในไอ้อึดๆข้างใน
เี่มันเก็บไว้มันระเบิดมันรรอระเบิดเวลา
เราต้องเห็นว่าเป็นสังขารไอ้ตัวเราที่ไป
ด่านให้อึดๆก็เป็นสังขารไอ้อารมณ์ที่เกิด
ขึ้นก็เป็นสังขารทั้งอารมณ์และเรื่องราว
ที่เกิดขึ้นเป็นสังขารผ่านมาแล้วผ่านไป
ผ่านไปแล้วผ่านไปไม่ติดอดีตไม่ติดอดีตไม่
ไม่ไม่ไม่ไม่จมปักในอดีตไม่โหยหาไม่ไม่
กังวลใน
อนาคตในปัจจุบันก็ปล่อยให้สังขารเกิดขึ้น
ในใจเกิดขึ้นในความไม่มีอะไรและดับหายไป
ในความไม่มีอะไรปล่อยให้สังขารเกิดมาใน
ท่ามกลางความไม่มีอะไรและดับหายไปใน้ำ
กลางความไม่มี
อะไรปล่อยให้มันทุกอย่างทั้งสิ่งที่ถูก
รู้อารมอารมณ์ที่ถูกรู้แลผู้ไปรู้อารมณ์
ล้วนแต่เป็นสังขารหมดเลยทุเป็นสังขารที่
เกิดถ้าอย่างงั้นใจมันก็จะว่างเปล่าจาก
แอปที่บันทึกข้อมูลไม่มีอะไรให้ให้บันทึก
ได้ไม่ใช่ไปทำความรู้สึกว่างๆนะคือไม่มี
อะไรอยู่ในใจไม่มีอะไข้างในใจจะเข้าใจมย
แต่ตอนเเราเหมือนกับว่าพอมันมีอารมณ์มี
อาการเกิดขึ้นเนี่ยเราก็ไม่อยากให้มันมี
อารมณ์หรืออยากให้อาการพวกนี้มันหายไป
เร็วๆแล้วเราก็พยายามไปตั้งท่ามันไว้ว่า
อารมณ์ข้างหน้าจะต้องไม่ให้มันมีอารมณ์
แบบนี้อีกจะต้องพยายามเราก็เทคเข้าใจผิดม
ว่าพะมันมีอารมณ์แล้วเราก็จะตั้งว่าคราว
หน้ามันต้องไม่มีอารมณ์แบบนี้ตอนนี้พอไป
ตั้งแบบเพอเราพมีอารมณ์ขึ้นเราจะทนกับ
อารมณ์ไม่ได้แล้วเราก็จะไปสะกดอึ๊ดๆสุด
ท้ายเราไปมีปัญหากับอารมณ์แล้วสุดท้ายก็
ไปมีปัญหากับกมที่ทำให้เกิดอารมณ์ไม่ทราบ
จะเข้าใจมั้ยต้องต้องคลายการตั้งป้อมสะกด
อารมณ์ไว้ก่อนมันต้องเป็นปัจจุบันขนาด
จริงๆอย่าไปตั้งค่าไว้ในข้างหน้าก็คือ
ปัจจุบันนมันมีอะไรเกิดขึ้นมันมีอารมณ์
แล้วมันซ้อนกี่ชั้นกี่ชั้นเป็นอาการใช่
มั้ยโดยธรรมชาติอยู่แล้วเหมือนกับว่าเรา
ขว้างหินลงน้ำครับขว้างก้อนใหญ่อ่ะลงลงใน
ไปในน้ำน้ำก็ต้องกระเพื่อมแรงหลายวงแต่
ถ้าหินขนาดกลางมันก็กระเพื่อมปานกลางถ้า
เราขว้างกนเล็กๆมันก็กระเพื่อมเล็กๆถ้า
เป็นขี้ผงลงไปมันก็กระเพื่อมนิดเดียวเอง
เรือ่องปกติในใจถ้ากระทบแรงตรงกับจริต
นิสัยอมันก็เหมือนกหินก้อนใหญ่อือถ้า
กระทบแล้วไม่ตรงกับจริตนิสัยมันก็ไม่ได้
รุนแรงอะไรมันก็เหมือนกับเป็น
ละอองแล้วก็ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปแต่ไม่ว่า
จะกระทบแรงแล้วมันมีวงน้ำคือกระเพื่อมมาก
ขึ้นไปไปตามนิสัยอ่ะตามนิสัยสันดาน่ะมัน
ก็จะมีเรียกอาสวะมันก็จะไอ้กระเพื่อมแรง
ยังไงก็ตามแต่มันก็ไม่มีปัญหาต่อใจที่จะ
ไปสะกดมันเช่นมันกับกระเพื่อมซ้อนๆๆไปเคย
โกรธทีโกรธเป็นอาทิตย์อย่างเงี้ยมันก็
กระเพื่อมกระเพื่อมแต่เราต้องฝึกจน
กระทั่งมันจะกระเพื่อมเป็นอาทิตย์ยังไงก็
ไม่มีปัญหาต่อใจเข้าใจพอพอทะเลาะกันที
หรือทำให้กระเพื่อมหรือทำให้โกรธทีก็ว่า
มันก็จะปรุงแต่งต่อโดยโดยนิสัยสันดาหรือ
อาสวะว่าอนุสัยอาสวะคือเฮ้ยว่ากูอีกแล้ว
ไอ้นี่นิสัยไม่ดีทำไมเป็นคดอย่างนี้วะมัน
ก็จะพูดต่อในใจเรามันหลดไม่ได้แล้วอันนี้
เริ่องมันเริ่มปกตินะของการฝึกฝนนะแต่ถึง
มันจะพูดยังไงมีมีอารมณ์เพิ่มขึ้นเพิ่ม
ขึ้นยังไงจากการที่เราหงุดหงิดเพิ่มขึ้น
เนี่ยมันก็ปล่อยให้มันเกิดแล้วดับเองเกิด
แล้วดับเองไม่ไม่มีปัญหาต่อใจหรือตัวจิต
ตัวใจไม่มีตัวตนเป็นรองรับไม่ไม่มีตัวตน
เป็นรองรับอาการ
นั้นหรือว่าอาการทั้งความคิดไปว่าเขา
เพิ่มขึ้นไปมีอารมณ์เพิ่มขึ้นก็ไม่มี
ปัญหาต่อใจเพราะใจไม่มีตัวตนไม่มีรูป
ลักษณ์ไม่ทราบแต่เข้าใจมั้ยก็
คือใช้คำว่าไม่มีปัญหาต่อใจเป็นตัวเตือน
ได้ๆแล้วแต่เราจะใช้คำอะไรที่มันโดนใจอ
เพราะใจไม่มีตัวตนไปไปรองรับก็ไม่มีปัญหา
ก็พูดอย่างนี้ก็ได้หลวงตาจะบอกว่าต่อไปผม
จะโดนกระทบเกิดการกระทบแค่ไหนขึ้นวงน้ำ
ใหญ่แค่ไหนก็ให้อดทนไม่ไปสะกดมันไม่ไปใช
ไม่หนีมันแล้วก็ไม่เข้าไปร่วมกับ
มันค่อยๆไม่เข้าไปร่วมเลยค่อยๆไม่เข้าไป
ร่วมค่อยๆไม่เข้าไปร่วมไม่มีตัวตนไปร่วม
แต่ไม่ใช่อาการไม่มีครับต้องมีมากมายมัน
ก็มีมันไปแล้วแต่แล้วแต่ว่ากระทบแล้วถูก
จรินิสัยมั้ยตรงกับนิสัยตดาอาสวนุสัย
มั้ยทรมานครับอ้าใช่ๆสิไม่ใหม่นะพูดๆ
ทรมานมากนะแต่คุณฝึกได้นี่ก็คือที่สุด
นิพพานเลยคืออาการมี
หมดจะมีมากมีน้อยแล้วแต่อนุสัยอาสวะความ
เคยตัวเคยใจนิสัยสันดานที่สั่งสมสั่งสมมา
ข้ามพภพข้ามชาติที่เป็นกิเลสกิเลสที่
กิเลสเครื่องดองสันดานสั่งสมมาความเคยตัว
เคยใจงั้นมันกระทบแต่ละคนเนี่ยมีเรื่อง
ที่กระทบมันไม่เหมือนกันพวกราคจริต
โทสะจริตโมหจริต
พุทธจริตพวกที่ศรัทธาจริตพวกวิตกจริตมัน
ไม่เหมือนกันนะกระทบแล้วแต่ว่าจะโดนอะไร
งั้นพอมันโดนโดนที่สิ่งที่ตัวเองมีอยู่ใน
ในจริตนิสัยมันก็จะกระเพื่อมแรงแต่
กระเพื่อมแรงลอกกี่ชั้นก็
ก็ไม่มีตัวตนไปรองรับไม่มีตัวตนไปยึดถือ
ไม่มีไม่มีผู้ไปไปไปกับไปอะไรอะไๆกับ
อาการนั้นก็ยอมรับมันตามความเป็นจริงด้วย
ความอดทนอดทนไม่ใช่ไปไปทนดูให้อาการมัน
หายไปนะไม่ใช่ไปทนอึดๆๆๆๆทนให้อาการแล้ว
ก็ทนตาเป่งใส่เขาเงี้ที่ที่ว่าทนจะไม่ทำ
อะไรเไม่ใช่นะก็คือเราทำอะไรก็ทำไปใน
ปัจจุบันให้ให้มันมีสติสัมปชัญญะหรือสติ
ปัญญาที่รู้ตัวทพร้อมอยู่ในปัจจุบันที่
กำลังคิดกกลังพูดกำลังทำกำลังฟังธรรมลู้
ตาอยู่เงี้ยให้มันมีสติสัญญาที่เป็น
ปัจจุบันธรรมไม่ให้มันหลุดไปไปอึดึดๆกับ
อาการหรือไปใส่เขเงี้ยหรือไปดูจนอาการมัน
หายไปนะให้มันอยู่กับปัจจุบันจริงๆมันจะ
หายไปไม่หายไปตอนไหนก็เชเรื่องมันแต่มัน
หายแน่นอนอยู่แล้วล่ะแต่มันหายช้าหายเร็ว
กี่วันกี่เดือนก็ปล่อย
มันไม่ใช่มันหายเร็วทันทีนะบางทีเป็นวันๆ
เดือนๆเนี่ยถ้าโตกับจริตนิสัยอ่ะถ้าเป็น
คนใจน้อยนะถ้านิสัยเป็นคนใจน้น้อยมันก็
นานนะกวดหลายวันแต่มันจะนานเท่าไหร่ก็มัน
ก็จะจางลงไปอย่างเช่นเคยกวดเป็นเดือนต่อ
ไปก็จะลดเหลือกวดเป็นสัปดาห์ต่อไปก็ลด
เหลือกวดเป็นวันต่อไปก็ลดเหลือกวดเป็น
ชั่วโมงต่อไปก็กดเป็นนาทีอย่างเงี้ยมันก็
ถูกกระทบมันก็ทั้งราคะโทสะนะโมหะคือโกรธ
เป็นเดือนแล้วจะใช้ชีวิตยังไงครับถ้าไม่
ไปไม่ไม่ก็ใช้ชีวิตตามปกติหมายถึงว่าทำ
อะไรก็ทำไปในการคิดกพุทธธรรมแต่อย่าไปทำ
ร้ายเขาอย่าไปอย่าไปอย่าไปมีเรื่องมีราว
แล้วก็อย่าไปมีปัญหากับอาการลงใจและอย่า
ไปมีปัญหากับเขาแค่นั้นแหละหมายถึงก็ใช้
ไวตามปกติกินไอ้กินกินอยู่หลับนอนทำงานก็
ตามปกติ
เลยแต่ไม่ไปมีปัญหามีเรื่องมีราวกับเแล้ว
ก็ไม่มีปัญหามีเรื่องมีราวกับอาการภายใน
ใจไม่ไปช่วยทะเลาะกับอาการภายในใจใหญ่แค่
2
อย่างปกติมันก็ใช้ชีวิตแบบนี้อยู่แล้วก็
ไม่มีปไม่ไม่ชวนทะเลาะกับเค้าไม่ไปตีกับ
เค้าไม่ไปชกต่อยตีรันฟันแทงกับเแล้วก็
อาการที่เกิดขึ้นเราก็ไม่ไปชวนทะเลาะกับ
อาการในใจอยู่แล้วปกติก็เป็นแบบนี้แล้ว
แต่เราไม่เข้าใจวิธีการแต่ปกติเรื่องนี้
มันก็ใช้ชีวิตแบบนี้อยู่แล้วเราก็ใช้
ชีวิตกินอยู่หลับนอนทำงานตามปกติเวลามัน
มีอารมณ์โกรธขึ้นโมโหไม่พอใจมันใช่ไม่ใช่
ว่ามันไม่มีอารมณ์นะทุกคนมีอารมณ์พระ
อริยเจ้าก็โมโห
เราอยู่กับหลายองค์ท่านก็มโหอยู่แต่ถ้า
ไม่มีไม่มีแค้นเคืองค้างคาผูกใจเจ็บอคา
พยาบาทโมโหมันก็มโหไปมีอาการไปอาการเหล่า
นั้นก็ไม่มีปัญหาต่อใจ
ท่านคือหมายถึงว่าท่านไม่มีตัวตนไปทะเลาะ
กับเขาแล้วไม่มีตัวตนทะเลาะกับอาการภายใน
ใจแต่อาการในใจไม่ใช่ไม่มีตรงนี้ต้อง
สำคัญมันเหมือนหินขว้างขว้างหินลงไปในน้ำ
จะไม่มีไม่มีน้ำกระเพื่อมจะไม่มีต้องมี
น้ำกระเพื่อมพระอรหันต์ก็มีมีโกรธอยู่แต่
ท่านไม่มีไม่เราสิ่งเหล่านั้นไม่มีค้าง
ไว้ในใจเพราะใจท่านมันมันว่างเปล่าเหมือน
ท้องฟ้าเหมือนเหมือนความว่างของธรรมชาติ
มันเกิดขึ้นแล้วมันก็หายไปเกิดแล้วหายไป
เกิดแล้วหายไปแต่การเกิดก็มีอยู่ไม่ใช่
ไม่มีแต่มันหายไปเกิดแล้วหายไปเกิดเองหาย
เองเกิดเองหาย
เองสงสัยครับสมมุติไม่ต้องเอาเมตตาเข้า
แก้อะไรเลยใช่มยอดทนอย่างเดียวได้ก็ถ้า
ถ้าเราอยู่ในบ้านขั้นตอนฝึกเราก็เมตตาฝึก
เมตตาเมตตาเมตตาเมตตาเอามาแว่าพุทธเจ้า
ตรัสเองอันเนี้ยถ้าคนมีนิสัยมรรคโกรธอ่ะ
โทสัจริตต้องเอาเมตตาเจริญเมตตาเอาเจริญ
เมตตาเหมือนกับจบแล้วก็เมตตาแล้วก็เมตตา
อีกเมตตาแล้วก็เมตตาไเจริญเมตตาธรรมแบบ
ว่าเป็นเมตตาประปัญญาไม่เรือกที่รักมรที่
ชังไอ้คำเจริญเมตตาเนี่ยมันเหมือนกับเป็น
คำบริกรรมพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธพุทโธ
เลยคือทั้งวันทั้งคืนเเจริญเมตตาทั้งวัน
ทั้งคืนเหมือนกับบริกพุทโธพุทโธเลยมันก็
จะมาแก้แก้ทางที่เป็นคนที่เจ้าคิดเจ้า
แค้นเจ้าเครียดเจ้าโกรธเจ้ามัก
โกรธแลในพวกนี้มันทุกข์มากนะคนที่เจ้าคิด
เจ้าแค้นมักโกรธขี้อิจฉาสยาเนี่ยขี้เพง
โทษคนอื่นชอบกัดัดคนอื่นเนี่ยคนเนึกว่า
ตัวเองอ่ะทำแล้วสะใจสบายใจได้แสดงออกแต่
จริงๆเป็นคนที่ทุกข์และเครียดมากกว่าใครๆ
ทั้ง
หมดเราเห็นคนที่ชอบกัดคนอื่นกันตลอด
เวลาแต่ตัวเองอ่ะโคตรเครียดเลยสุดท้าย
ต้องจบด้วยยาลังคับประสาทบางทีจบด้วยโรง
พยาบาลบ้านึกว่าตัวเองสะใจทำแล้วชอบแล้ว
ดีถือว่าทำเได้แต่สุนัสวนจบได้โรงพยาบาล
ประสาทโรงพยาบาล
บ้าเข้าใจนะมันต้องเข้าใจรู้วิธีการฝึก
เข้าใจชีวิตมันไม่มีอะไรที่ยึดมั่นถือ
บ้านได้หรอกมันมันไม่เที่ยงทั้งความรัก
และความชังเกิดขึ้นแล้วมันก็หายไปในใจเรา
ทั้งความรักความเกียดชางความพอใจความไม่
พอใจมันเกิดขึ้นแล้วก็หายไปไม่มีอะไรยึด
มั่นถือมั่นได้หรอกไม่มีอะไรยึดมั่นถือ
มั่นได้ไม่มีอะไรเป็นเป็นเป็นตัวเราเป็น
ของของเราที่แท้จริงอย่าหลงคิดมถือมั่นไป
เลยทุกชีวิตที่เกิดขึ้นมาแล้วมีความชรา
เป็นเครื่องนำไปนำไปไม่ยั่งยืนมีความแก่
ความชราความเจ็บและความตายเป็นเครื่องนำ
ไปเป็นเครื่องนำทางไปไม่ยั่งย
ไม่มีผู้ใดเป็นใหญ่เฉพาะตนไม่มีผู้ใดอาจ
ต้านทานได้แม้แต่พระ
พุทธเจ้าไม่มีอะไรเป็นของของเราที่แท้
จริงไม่มีอะไรเป็นตัวเราเป็นของเราที่แท้
จริงทุกชีวิตจำต้องละทิ้งทุกสิ่งไปมัน
พิจารณาความจริงอันนี้ครับมันจะได้ไม่ไม่
ไปเก็บกฎอะไรอึดอึดๆไว้ข้างในน
นะโอเคครับ
กราบขอโอกาสองค์หลวงตาค่ะ
ขอขออนุญาตแม่ชีและยัติธรรมทุกท่านค่ะ
ก็ครั้งที่แล้ว
เดือนตุลาคมากราหลวงตาเล่าให้หลวงตาฟัง
ว่าโยมแม่เพิ่งเสียชีวิตกะทันหันหลวงตาก็
บอกว่าให้โยมไปพิจารณาความตายว่ายังไงตัว
เองก็ต้องตายเช่นนั้นเหมือนกันให้ลงแก่ใจ
พิจารณาความตายตลอดเวลาค่ะ
ก็คือทำไม่ได้ตลอดเวลาแบบที่หลวงตาสอนแต่
ก็พยายามตื่นเช้ามาช่วงเย็นช่วงกลางคืน
ก่อนนอนก็พยายามระลึกถึงความตายตลอดเวลา
ค่ะแล้วก็พิจารณาอสุภกรรมฐานก็เข้าใจว่า
ยังไงก็ต้องตายค่ะตายช้าตายเร็วก็ต้องตาย
เกิดมาก็คือเพื่อตายแล้วก็
เข้าใจมากขึ้นว่าจริงๆมันก็คือความจริง
อยู่แล้วคือเราเองเราก็เราก็ต้องตายคือคน
ทั้งคนมันก็เป็นแค่สิ่งที่เกิดขึ้นจาก
เหตุปัจจัยแล้วความคิดความรู้สึกเป็น
เราสิ่งที่เราหวงสิ่งที่เรายึดถือทิฐิของ
เรามันก็เกิดจากเหตุปัจจัยเหมือนกันค่ะ
แล้วสิ่งเหล่านี้เองที่มันทำให้เราเป็น
ทุกข์เวลามีอะไรเปลี่ยนแปลงแล้วก็มีอะไร
มากระทบถ้าเราเราเข้าใจความจริงเราก็จะ
ทุกข์น้อยลงเข้าใจช้าก็ทุกข์ไปเรื่อยๆ
แล้วถ้าไม่ทันก็คือตายก่อนที่จะเข้าใจค่ะ
ก็กราบเรียนองค์หลวงตาค่ะก็อย่างนั้นน่ะ
อย่างที่หมอพูดก็ถูก
แล้วแต่หมอยังเข้าไปถึงความไม่
มียังไปติดความมีอยู่แค่มีมีมีความคิด
ความปรุงแต่งมีกิริยามีอาการมีผู้ดูมีผู้
รู้มีมีผู้พยายามมีผู้จงใจตั้งใจเจตนา
พยายามพยายามพยายามมันยังไปติดแค่ความมี
คือมีอาการมีสังขารเข้าไม่ถึงความไม่มี
ไม่มีตัวเราเข้าไปถึงความไม่มีหมายถึงว่า
ปัญญาวิมุตติน่ะมันปัญญาวิมุตติมันแทงไม่
ทะลุปัญญาวิมุตติปัญญาของธาตุรู้มันแทง
ทะลุสังขารไม่ได้เข้าไม่ถึงธรรมชาติเดิม
ของของวิมุตติ
ปัญญาวิมุตติน่ะมันแทงทะลุสังขารไม่ได้
มันเลยเข้าไปถึง
ในธรรมชาติดั้งเดิมธรรมชาติเดิมของ
วิมุตติที่มันไม่สังขารมันไปติดสังขาร
อยู่ไปติดอยู่สังขารที่มันนี่คิดตึกตอง
ปรุงแต่งิรนหาหนทางให้พ้นทุกข์คิดตึตอง
เป็นตนรนพยายามจงใจตั้งใจเจตนาพยายามจะทำ
อะไรเป็นอะไรเห็นว่าเป็นสังขารนะคือแทง
ปัญญาแทงทะลุคือสังขารเมันผ่านหมดผ่าน
ตลอดผ่านตลอดผ่านตลอดสังขารทุกปญญขณะไม่
ว่าจะเป็นกริยาอะไรไม่ว่าไม่ไม่หลงไปตั้ง
ใจจงใจเจตนาพยายามพยายามที่หลนก้นพยายาม
พยายามคิดตึตอนปรุงแต่งพยายามวิเคราะห์
วิจารณ์วิจัยวิพากษ์วิจารณ์หาเหตุหาผลหา
ถูกหาผิดหาความพยายามดิ้นรนไปดิ้นรนเหล่า
นี้มันเป็นแค่สังขารเป็นกิริยาจิตมันเกิด
ขึ้นเองดับเองมันไม่ได้มีค้ามีความหมาย
มันมันไม่มีสาระแก่นสารอะไรก็ผ่านตลอด
ผ่านตลอดผ่านตลอดปัญญาเรียกว่าปัญญา
วิมุตติแทงแทงทะลุผ่านตลอดผ่านตลอดเข้าไป
ถึงไธรรมชาติเดิมของปัญญาวิมุตติเนี่ยคือ
ธรรมชาติที่ไม่เกิดไม่ตายแล้วปัญญา
วิมุตติมันก็รู้ว่าบัดนี้ถึงทำให้เกิดไม่
ตายคือไม่มีอะไรปรากฏแล้วสังขารทั้งหมด
เนี่ยไม่มีความหมายต่อปัญญาวิมุตติต่อใจ
ก็ไปถึงใจที่บริสุทธิ์ใจบริสุทธิ์เคือ
นิพพานคือทำให้เกิดไม่ตาย
ตะกี้มีเวลาสักครู่หนูก็ไปกราบพระ
พุทธเจ้าพระองค์ขาวก็อาจจะคล้ายๆกับที่
หลวงตาสอนค่ะท่านก็บอกว่าไม่มีสาระเลยไอ
ที่คิดๆอยู่เนี่ยค่ะไม่มีสาระอะไรเลยค่ะ
ค่ะก็โยม
ก็ก็เห็นไปว่าทุกอย่างมันไอ้ที่พยายามทุก
อย่างมันก็คือไม่มีสาระค่ะค่ะแล้วไม่มี
สาระแล้วมันเป็นความพยายามที่เสียเปล่า
เลยและเป็นเป็นพยายามที่ขัดขวางพระนิพพาน
คือมันทำให้ไม่เห็นพระ
นิพพานมันไม่ใช่เสียเปล่าอย่างเดียวนะมัน
ไม่มีสาระอย่างเดียวมันขวางพระนิพพานทำ
มันทำให้มองไม่เห็นพระนิพพานมันปิดหมดเลย
มันปิดธรรมชาติเดิมแท้หมดที่ไม่ไม่เกิด
ไม่
ดับไม่แตกไม่ตายไม่อาจถูกทำลาย
ได้กกราเรียนถามต่อค่ะไม่ค่อยมีปัญญาคือ
มันก็มันก็พยายามของมันไปเรื่อยๆก็เห็น
ความพยายามไปนะคะมันมันเกิดจากอวิชชาก็
คือมันมันยังรู้สึกว่ามันต้องช่วยมันยัง
รู้สึกว่ามันต้องช่วยตัวเองมันก็คือ
อวิชชาคือสังขารเหมือนกันค่ะ
ค่ะก็สังขารนะไปไปถามพพุทธเจ้าองค์ขาวมา
่าพระองค์ก็บอก
ว่ามันไม่มีสาระอะไรไม่ใช่ใครต้องไปทำ
อะไรสังขารน่ะไปสังขารที่เป็นความไป
พยายามทั้งมวลสังขารที่เป็นความพยายามทุก
อย่างทุกประการทุกกิริยา
การ
มันพระองค์ก็บอกมาว่าไม่มีสาระแก่นสารเ
ไม่มีสาระแก่นสารคือไม่มีใครต้องไปทำอะไร
ไม่ต้องมีใครพยายามไปทำอะไรกับสังขาร
นั้นแล้วไม่มีใครไปหลงติดกับดักสังขาร
นั้นไม่มีใครต้องหนีสังขารนั้น
สังขารคงปล่อยให้สังขารเกิดดับอย่างเก้อๆ
ไม่มีสาระแ่น
สารมันก็จะพบใจที่เงียบสงบสงัดไม่ปรุง
แต่งไม่กระดุ๊กกระดิ๊กไม่ยุกยิกไม่
กระเพื่อมไม่ไหวติงไม่มีอะไรปรากฏอันนั้น
แหละคือนิพพานที่เป็น
อมตะกราบขอบพระคุณองค์หลวงตาค่ะ
ก็คือคือโยมก็เห็นแล้วมันมีมันมีความ
พยายามจะเอ๊ะแล้วกลับไปจะทำอะไรมันมันก็
คือสังขารทั้งนั้นค่ะค่ะถึงเวลาสวดมนต์ก็
สวดมนต์พิจารณาความตายก็พิจารณาความตายไป
แต่ว่าเมื่อไหร่ถ้ามันโผล่ขึ้นมาเลยว่า
เราต้องไปทำอะไรแต่จริงๆมันก็คือต้นตอมา
จากความรู้สึกว่ามันยังอยากช่วยตัวเรามัน
ก็คือสังขารทั้งหมดค่ะค่ะใช่สังขารทั้ง
นั้นแไม่มีสาระแ่นสารไที่หมอพูดมาทั้งหมด
นะมันไม่มีสาระแ่น
สารเเห็นว่าสังขารทุกพจขณะไม่ว่าสังขารจะ
ในกิริยามีลักษณะอย่างใดๆก็
ตามมันก็ไม่มีความ
หมายสังขารทั้งหมดเคือทุกอย่างเลยทุก
กิริยาการ
จักไม่มีแล้วเป็นความมีขึ้นมาจากไม่
กระเพื่อมก็กระเพื่อมขึ้นมาจากไม่ไหวจริง
ก็ไหวจริงขึ้นมาจากไม่ปรากฏก็ปรากฏขึ้น
มามันปรากฏขึ้นมาจากความไม่มีแล้วมันก็
ดับหายไปในความไม่มีมันปรากฏให้ปรากฏให้
ได้ได้เห็นชัดด้วยความไม่มีแล้วมันก็ดับ
หาย
ไปในความรู้ของความไม่มีไอ้ความไม่มีน่ะ
มันมันเป็นมันมีความรู้แจ้งสัจจธรรมความ
จริงนี้คือความมีทั้งหมดเนี่ยมันเกิดมา
เพื่อให้ให้ความไม่มีเนี่ยได้รู้ว่ามันมี
ความมีเกิดขึ้นเมื่อเกิดขึ้นแล้วความไม่
ความมีนั้นน่ะก็หาย
ไปมันนั้น
สังขารไอ้จักไม่มีแล้วมีขึ้นมาเนี่ยมัน
เป็นสังขารหมนไม่ว่าจะสังขารถูกใจไม่ถูก
ใจเป็นบุญเป็นบาปเป็นกุศลอกุศลเป็นเป็น
กิริยาการใดๆก็ตามมันล้วนแต่เป็นสังขาร
ที่ไร้สาระแก่นสาไม่มีสาระแก่นตาให้ยึด
มั่นถือ
มั่นมันไม่มีอะไรที่น่าสนใจของใจใจอ่ะใจ
มันไม่ให้ไม่มีอะไรที่สังขารทั้งหมดไม่มี
ความน่าสนใจแก่ใจเลยใจไม่ได้ให้ความสนใจ
ให้ค่าให้ความสำคัญอันใดกับสังขารอันใด
เลยสังขารมันจึงไม่มีค่าไม่มีความหมายต่อ
ใจ
[เพลง]
บริสุทธิ์อ
[เพลง]


Part 3

翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求：
1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2. 完整翻译，不遗漏内容
3. 翻译结果输出为对话问答的形式
4. 不要包含泰语，全部翻译为中文
5. 保证翻译后的文本通顺，易读
6. 同一个角色（例如师 或 徒）如果有连续说话，请合并到一起

[เพลง]
กราบนมัสการองค์หลวงตาค่ะแล้วก็ครูบาแม่
ชีแล้วก็ญาติทรรมทุกท่านนะคะก็กราบขอ
โอกาสค่ะจริงๆวันนี้เอ่อตั้งใจมากราบเอ่อ
กราบวงหลวงตาค่ะไม่ได้มีการบ้านอะไรพิเศษ
ก็มีมีแต่ความรู้สึกขอบคุณค่ะหลวงตาที่
ผ่านมาที่หนูมาก็ได้ทั้งหลวงตาเมตตาแนะ
นำพูดถึงว่าเออเวลามาปฏิบัติธรรมเนี่ยนะ
คนส่วนใหญ่ 90% เนี่ยเอาตัวเองมาปฏิบัติ
ธรรมเป็นความมีตัวตนขึ้นมาแม้จะเป็นตัวตน
ที่อยากทำดีอยากปฏิบัติธรรมแต่ว่ามันก็
ยังมีความเป็นตัวเราอยู่ในนั้นแล้วก็ได้
คำชี้แนะจากจากทางแม่ชีด้วยค่ะว่าเออจาก
เมื่อก่อนเราไม่เคยมีเราแล้วเราก็มีเรา
ขึ้นมานั่นก็เป็นตัวตนเหมือนกันแล้วก็หนู
ก็ได้ทบทวนกับตัวเองว่า
เออสติเรามัน
อ่อนเวลาเราเจอกิเลสหรือเจอความมีตัวตน
ขึ้นมามันมันก็ไหลไปตามเลยค่ะจากความที่
สติเรามันอ่อนก็เลยได้เรียนรู้จากตรงนี้
ค่ะหลวงตาแล้วก็ช่วงออกพรรษามาหลวงตาก็มี
กิจนิมนต์อยู่เรื่อยๆแล้วหนูก็จังหวะไม่
ประจบเหมาะกันก็เลยวันนี้ก็เลยตั้งใจมามา
มากราบหลวงตาเจ้าค่ะอืค่ะก็ก็ดีแล้วครับ
ขอบพระคุณค่ะ
ก็ดีขึ้นเยอะเดมีตัวเรารู้สึกว่าเราเรา
ชัดเจนขึ้นเราดี
ขึ้นเราผ่องใสขึ้นเรา
อ่องใสขึ้นอิบเอิบขึ้นดีขึ้นแต่ที่ดีขึ้น
ดีขึ้นทั้งหมดเนี่ยคือ
เราเรารู้สึกว่าเราเป็นผู้มีตัวเราที่
เป็นผู้ดีขึ้นไอ้ตัวนี้จะเป็นตัวทุกข์
เพราะว่าถ้าเราอ่ะมันมีสภาวธรรมที่ไม่ได้
ยังใจมันจะเป็น
ทุกข์บ่อยบ่อยครั้งที่บางทีมันก็จะมีมี
อีบ้า 2 ตัวที่มันเถียงกันอยู่ในในหัวเรา
เนี่ยค่ะว่าเอออันนี้ดีอีกอีบ้าอีกตัวนึง
ก็จะบอกว่าเออเนี่ยมีตัวเราที่อยากดีอีก
แล้วอย่างเี้ยค่ะหลวงตามันก็มีมีมาเป็น
ระยะระะเจ้าค่ะค่ะก็นี่แหละเห็นว่ามันมี
ตัวกลางค่ะไอ้ตัวกลางที่ตัวเลือกอ่ะไอ้
นั่นคือตัวอวิชชากิเลสอุปทานคือคืออวิชชา
ตัวใหญ่เป็นตัวเลือกเป็นตัวคัดแยกทำหน้า
ที่คัดแยกนี่ดีนี่ชั่วนี่ดำนี่ขาวนี่สุข
นี่ทุกข์นี่ผ่องใสนี่เศร้า
หมองแต่แท้จริงจริงอ่ะไอ้ตัวเลือกเนี่ย
มันคือไอ้ตัวขี้โลภตัวอวิชชาตัวใหญ่มัน
เลือกเองแล้วมันก็มันเป็นคนแยกแยะดีชั่ว
สุขทุกข์บุญบาปกุศลอกุศลแล้วมันเองก็เป็น
คนเลือกเอาสิ่งที่ดีไว้แต่สิ่งที่ไม่ดี
มันรังเกียจิ้หลนผักใสไอ้ตัวเตัวแสบ
เลยก็คือตัวเรานี่แหละเป็นคนเลือกคัดแยก
แล้วเราก็รู้ว่าออได้ดีนี่ชั่วอาการแบบ
นี้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์แบบนี้ดีชั่ว
สุขทุกข์บุญบาปกุศลอกุศลฝ่ายฝ่ายดำฝ่าย
ขาวสุดท้ายใครเป็นคน
เลือกเราเป็นคนเลือกเป็นคนแยกแยะแล้วเรา
ก็มีความโลภเองแล้วก็ดีรักชั่วชังเกียด
ทุกข์รักสุขเกียดทุกข์รักสุขดีรักชั่ว
ช้างจะเห็นว่าไอ้ตัวที่ร้ายก่ายที่สุดคือ
ตัวเราเนี่ยความคิดรู้สึกเราที่เป็นตัว
กลางเนี่ยแล้วก็เห็นว่าเนี่ยพอมันมัน
ปฏิบัติได้อย่างใจก็ดูดีอยู่ปฏิบัติดี
อยู่ก็ก็ถูกต้องอยู่ผ่องใสอยู่แต่มีตัวตน
ของมีตัวหลับผู้เสพผู้เสพความผ่องใสถ้า
อย่างนี้มันจะดีรักชั่วชางเกียรตทุกข์รัก
สุขมันไม่พ้นทุกข์เข้าใจมั้ยเข้าใจค่ะ
หลวงตาคือมีตัวแอบที่เนียนมากอยู่แฝงอยู่
ในนั้นเจ้าค่ะค่ะต้องตัดตัวอีแอบทิ้งไป
แล้วยิ่งตัดตัวกลางทิ้งไปไอ้ตัวเราที่ไป
เสพทิ้งไปไอ้สภาพจิตเดิมแท้มันก็ยิ่งซื้อ
ยิ่งยิ่งจะฉายแสงฉายแสงออกมาจนกระทั่งที่
สุดแสงทั้งหมดก็หายไปเหลือแต่ความไม่มี
อะไร
ปรากฏแต่ก่อนที่มันจะหายไปทุกอย่างมันก็
ต้องฉายแสงออกมาที่สดใสสว่างไสวเหมือนดัง
พระ
อาทิตย์สีก็สีเหมือนดังสีเหลืองทอง
คำความสว่างไสวเหมือนดังพระอาทิตย์แล้ว
สุดท้ายก็หายแวบ
ไปกราบขอบพระคุณนะคะหลวงตา
ค่ะสวัสดีค่ะกราบนมัสการองค์หลวงตาแล้วก็
คณะสงฆ์คณะชีอุบาสกอุบาสิกานะคะก็เป็น
ครั้งชื่อฝนค่ะเป็นครั้งแรกค่ะที่ที่มา
ที่นี่ค่ะก็
เอ่อจริงๆยังไม่
ได้มีการปฏิบัติหรือการ
เอ่ออยู่ในเส้นทางมาก่อนน่ะนะคะก็อาจจะมี
บ้างเล็กๆน้อยๆค่ะแต่ว่าเ่อช่วงที่ผ่านมา
ค่ะก็เกิดเหตุการในชีวิตหลายอย่างแล้วก็
ทำให้ได้เริ่มเข้ามาสนใจในเส้นทางการเดิน
ทางภายในอ่ะนะคะก็ได้กัลยาณมิตรรุ่นพี่
แล้วก็อะไรแนะนำที่นี่ก็เลยได้ได้มาที่
นี่เป็นครั้งแรกค่ะก็เอ่ออยากจะเริ่ม
ปฏิบัติค่ะแล้วก็แต่เนื่องจากว่าก็ไม่ไม่
ได้มีพื้นฐานมาก่อนแล้วก็ไม่ทราบว่าเรา
ยืนอยู่ตรงจุดไหนหมายถึงว่าถ้าเราจะเริ่ม
เดินก้าวแรกค่ะจะไปซ้ายหรือตรงหรือซ้าย
หรือขวาเราก็ไม่รู้ว่าข้างในเราพื้นฐาน
ติดอะไรหรือควรระวังอะไรอ่ะค่ะอันนี้หลวง
ตาพอจะมีคำแนะนำให้ม
คะมันก็เริ่มต้นของเก่ามาดีแล้วล่ะมาได้
เยอะแล้วเราก็จะต้องพัฒนาต่อยอดแสดงว่า
มันมาดีนะ
มามาได้เยอะแล้วสมควรนี่ก็เหลือแต่ว่ามา
ต่อยอดให้มันให้มันจบๆไปมันปตุกไปจะมาต่อ
ยอดต้องเห็นตัวเองมันอย่าอย่าเอาตัวเองไป
เห็นนู่นเห็นนี่รู้นั่นรู้นี่ต้องรู้ตัว
เองป่อวาตัวเองไม่ทราบจะเข้าใจมั้ยตรง
เนี้ยมีเหมือนกับมันสร้างจิตเนี่ยมันมัน
เป็นอวิชชาสร้างเป็นตัวตนที่จริงมันไม่มี
ในพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่ลงตาเล่าเป็นพระ
อรหันตไม่มีอะไรเลยไม่มีอะไรปรากฏไม่มี
ตัวตนเหมือนเหมือนมันจะเหมือนอยู่ในแอป
ที่เขาบันทึกเอาไว้อ่ะมันไม่ตายเพราะว่า
ไอ้เครื่องโทรศัพท์เพหนูมันมีแอปอยู่มัน
มีตัวบันทึกมันก็เลยถูกตรวจสอบได้ว่าใน
ตัวหนูเนี่ยจริงๆแม้แต่ขันธ์ 5 หนูจะต่าย
เป็นเครื่องโทรศัพท์ไอ้รูปเวทนาสัญญา
สักขาวิญญาณมันเหมือนเครื่องโทรศัพท์มือ
ถือทั้งเครื่องแต่ไอ้ที่ถูกบันทึกไว้
เนี่ยนั่นมันคือเหมือนแอปที่บันทึกการ
เล่นไอ้โทรศัพท์มือถือเนี่ยเครื่องมัน
คล้ายๆกับเป็นร่างกายบอดี้เป็นร่างกายตัว
เครื่องโทรศัพท์มือถือทุกอย่างนะที่เล่นๆ
ที่ที่เข้าไปดูอ่ะมันมีดูอะไรที่ถูก
บันทึกได้แล้วอะไรไม่รู้ที่ไปเล่นๆกัน
เนี่ยที่เป็นไปดูๆกันเนี่ยมันก็จะถูกไอ้
ไอ้พวกเนี้ยไอ้ที่หนูเล่นอยู่เนี่ยที่
เข้าไปดูได้ไอ้เครื่องโทรศัพท์นี่ตัว
เครื่องเนี่ยมันก็เหมือนกับร่างกายเปรียบ
เหมือนร่างกายบอดี้ไอ้ที่เข้าไปดูๆไปเล่น
ทั้งหมดเนี่ยมันเหมือนกับเวทนาสัญญา
สังขารวิญญาณที่ที่มันเกิดขึ้นเล่นแล้วก็
เปลี่ยนไปดับไปแล้วไปเปลี่ยนไปเล่นอัน
นู้นเล่นอันเนี้ยแต่มันมีแอปบันทึกของการ
เล่นทั้งหมดอันนี้คืออวิชชาคือจิตอวิชชา
ที่ถูกบันทึกไว้ซึ่งพระอรหันต์ทั้งหลาย
ไม่มีไม่มีจิตอวิชชาไม่มีแอปที่ถูกบันทึก
มีแต่เครื่องโทรศัพท์มือถือที่เป็นร่าง
กายแล้วก็มีไอไอ้เวทนาสัญญาสังขาวิญญาณ
เปียบเหมือนไอไอ้พวกทั้งหมดเนี่ยที่เขมา
เล่นๆกันเนี่ยได้เข้าไปดูไปเล่นเนี่ยได้
ทั้งหมด
เนี่ยแต่พระอรหารไม่มีแอปบันทึกแต่คนที่
ยังมีจิตอวิชชามันจะมีบันทึกเอาไว้เล่น
อะไรมันจะบันทึกหมไปดูอะไรมันจะบันทึกไว้
หมดไอ้บันทึกอันเนี้ยผู้ที่เมีหน้าที่ของ
ที่จะต้องพิพากษาให้เป็นไปตามกฎแห่งกรรม
เขก็จะเข้าไปดูเรียกว่าพยายมพบาลเนี่ยเขา
จะเปิดแอปเข้ามาดูแล้วก็เก็ประมวลผลด้วย
ด้วยความรู้เรียกว่าจิตเนี่ยเปรียบเหมือน
AI เนี่ยก็จะประมวลผลปั๊บว่าควรคุณจะได้
รับโทษตามกรรมที่คุณ
ไอ้ทำมาอย่างไรคิดพูดทำมายังไงตอนมีชีวิต
อยู่ไอ้ตัวเนี้ยมันจะเที่ยงทำมันจะเที่ยง
ทำมันมันเหมือนกับมันไม่มีส่วนได้เสียการ
ประมวลผลเหมือนกับประมวลผลตาม AI ว่าคน
เนี้ยที่เก็บบันทึกไปในแอทั้งหมดเนี่ยเพะ
แล้วก็ประมวลผลอย่างรวดเร็วปุ๊บออกมารับ
ผลของกรรมอันนี้ไปไปเป็นสัตว์ฉานประเภท
นี้ไปเป็นสัตวฉานอสูลกายสัตว์นรกไป
เป็นเทวดาชั้นนี้ชันนี้ชั้นนี้ไปเป็นรูป
อภรูปภมเป็นมนุษย์อย่างงี้อย่างงี้แล้ว
เป็นเป็นแต่ละประเภทก็ยังมียากจนข่นแค้น
แสนสาหัสพิกลพิการตาบอดหูหนวกแขนขาขาด
แล้วก็เป็นบ้าเป็นบ้ายเป็นออทิสติกดาว
เซนโดสงประกอบไม่สมประกอบก็ไม่เหมือนกัน
อีกมีมีความร่ำรวยมีค่าทาตุบริวารมีวาสนา
ก็ต่างกันไปอีกมันถูกบันทึกไว้ในจิต
อวิชชาแต่พระรหันไม่มีพระพุทธเจ้าพระพระ
เจกพเจ้าพระสาวกไม่มีแอปไม่มีแอปพวนี้มัน
ก็เหมือนกับว่าพระพุทธเจ้าพระอรหันสาวก
พระปจกพุทธเจ้าเป็นเป็นโทรศัพท์รุ่นเก่า
โบราณสมัยก่อนนะเครื่องใหญ่ๆอ่ะไม่มีแอป
ได้แต่โทรเข้าโทรออกโทรเข้าโทรออกไม่มี
เครื่องบันทึกพอเครื่องโทรศัพท์พังคือตาย
ร่างกายตาย
ขัน 5 ตายแตกดับไอ้ที่เล่นไว้บันทึกไว้
ไม่มีก็คือหายไปหมดเลยเพราะว่าเครื่องพัง
แล้วก็ไม่มีแอปด้วยไม่มีที่บันทึกข้อมูล
ด้วยก็ไปพิพากษาไม่
ได้พิพากษาไม่ได้เพราะว่าแอปบันทึกไม่มี
เนี่ยแต่พวกที่มีจิตอวิชชาเนี่ยมันเหมือน
มีเครื่องโทรศัพท์สมัยใหม่ที่มีแอปบันทึก
เอาไว้บันทึกข้อมูลเข้าใจมเปรียบเทียบของ
หนูเนี่ยมีแอปบันทึกข้อมูลก็คือ
หนูยังมีตัวหนูเนี่ยไปยุ่งกับคนนั้นยุ่ง
กับคนนี้ยุ่งกับคนนู้นยุ่งกับคนนี้ทำไม
อย่างงี้ทำไมอย่างงั้นทำไมทำไมเต้องอย่าง
งี้ทำไมต้องทำไมไม่เป็นอย่างงี้ทำไมเป็น
อย่างงั้นเนี่ยใช่
มอันเนี้ยหนูต้องปล่อยวางตัวหนูเห็นว่า
ตัวหนูเนี่ยมันเป็นมันเป็นสังขารปุกแต่ง
แต่หนูกลายไปเป็นตัวหนูซะเองเลยไปเป็นไอ
ตัวหนูที่จะต้องอย่างงี้จะต้องอย่างงั้น
ทำไมเป็นอย่างี้ทำไมเป็นอย่างงั้นอย่างี้
อย่างั้นอย่างี้หนูก็จะไปยุ่งวุ่นวายไป
หมดก็คือให้ให้ไม่เอาสิ่งที่เราคิดมาเป็น
ตัวตนบอไอ้ตัวเรานี่แหละตัวเราไอ้ตัวเรา
ที่ไปยุ่งที่มันวุ่นวายเนี่ยมันเพราะตัว
เราเนี่ยตัวเรานี่แต้องปล่อยวาตัวเราไป
ให้เห็นว่าเป็นแค่สังขารปุกแต่งอืแล้วไอ้
ตัวนี้มันจะหายไปไอ้ตัวที่ถูกบันทึกไว้ใน
แอปเนี่ยมันจะหายไป
อ
ค่ะไม่ใช่ไม่ใช่เข้าใจผิดว่าตัวเราจะต้อง
ไม่อยู่กับใครต่อไปนี้ฟังแล้วเข้าใจแล้ว
ต่อไปนี้ฉันกลับบ้านฉันจะไม่อยู่กับใคร
ทั้งสิ้นอืไม่ใช่นะเข้าใจผิดคือตัวเรานี่
แหละมันจะต้องเป็นตัวตัวที่ปล่อยวางเพราะ
ว่ามันไม่ใช่เอาตัวเรามาปล่อยวางตัวเรานะ
เดี๋ยวมันก็จะซ้อนๆไปเรื่อยๆอืคือ
ธรรมชาติไม่มีตัวเราธรรมชาติไม่มีตัวเรา
อือให้ปล่อยวางตัวเราเองใช่ๆธรรมชาติ
ปล่อยวางตัวเรามันไม่ยึดเราแต่เราอ่ะยึด
ตัวเรายึดเป็นตัวเราไว้อืเข้าใจบ่เราไม่
เคยเห็นตัวเราเออ
ใช่เราเลยถูกบันทึกไว้ในแอปเพราะเราไม่
เคยเห็นตัวเราไอ้ตัวเราเนี่ยมันคือตัว
บันทึกถูกตัวที่ถูกบันทึกเอาไว้ตัวเรามัน
ก็ไอ้แอปที่บันทึกก็ไม่รู้บันทึกอะไร
เพราะมันบันทึกตัวเราพอมันมีตัวเราปุ๊บ
มันไม่รู้จะบันทึกอะไร
อืค่ะขอบพระคุณค่ะก็เหมือนกับว่าไอ้ไอ้
เครื่องโทรศัพท์สมัยใหม่อ่ะแต่มันไปตกกับ
คนแก่ที่เค้าเก็เล่นไม่เป็นได้ไปก็ก็ไม่
ได้ใช้อะไรโทรเข้าโทรออกเไม่ไปเล่น
โปรแกรมอื่นเลยคนแก่ที่ซื้อไปให้ปู่ญาติ
ตายายแต่โทเป็นโทรศัพท์รุ่นใหม่ซียแล้ว
มันมีเครื่องบันทึกก็จริงแต่ท่านใช้ไม่
เป็นนะเล่นอะไรไม่เป็นสักอย่างนอกจากโทร
เข้าโทรออกแล้วโทรออกท่าก็ค่อยโทรได้แต่
รับอย่างเดียวโหลโหลแล้วก็พูดไม่ค่อยเป็น
แล้วก็วางอย่างเงี้ยท่านก็ไม่เคยเล่นอะไร
มันก็เลยไม่มีอะไรบันทึกเลยอืเหมือนกับ
อย่างเนี้ยก็กลายเป็นเหมือนกับพระ
พุทธเจ้าพลถ้าเล่นไม่เป็นเล่นไอพวกเนี้ย
ท่านเล่นไปเป็นหมดไงมันก็เลยแต่มีแต่โทร
เข้าโทรออกอย่างเดียวแล้วพอพอท่านตายหาย
เลยไม่มีอะไรบันทึกไว้เลยเพราะท่านไม่เคย
เล่นเพราะฉะนั้นไอ้คนที่เล่นน่ะพอมัน
ปราศจากตัวตนของคนเล่นน่ะมันก็
เลยไม่มีอะไรที่บันทึก
ได้
ค่ะเข้า
ใจค่ะขอขอบคุณค่ะหลวงตามาอีกทีนึงไม่มี
แล้วนะตอนนี้ไอ้แอปที่บันทึกไว้ถูกเเปิด
ดูไม่ได้ต้องเออไอ้ที่บันทึกข้อมูลต้อง
ไม่เเปิดดูแล้วไม่เจออะไรเลย
เออไอ้ตัวที่
มันมันมันมันมันมันหายไปหมดสิ้นไม่มี
เออมันมีคนนึงนะไอ้ตอนนั้นน่ะมีเด็กสาวๆ
ตอนนั้นเหมารถกันมา 3 คันรถตู้มาพอมาถึง
เนี่ยไอ้เด็กสาวมีอยู่คนนึงคล้ายๆหนู
เนี่ยมาถึงเก็พูดเก่งด้วยเก็มาถึงนั่ง
นั่งข้าหน้าเลยบอกว่าไม่ยึดอะไรเลยมัน
นิพพานแล้วว่างเปล่าหมดเลยมันว่างเปล่า
ไม่ยึดถืออะไรเลยเราก็ไม่จริงไม่จริงไม่
จริงเบอกไม่จริงยไงเเนี่ยว่างเปล่าไม่ยึด
ถืออะไรเลยบเราก็บอกว่าไม่จริงไม่จริงยึด
อยู่เบอกเไม่ยึดอะไรทำไมหลูกต่าบอกว่าเ
ยึดเาบอกว่าไม่มีอะไรเลยในใจไม่มีอะไรเลย
มันว่าเปล่าเนิพพานแล้วมันว่าเปล่าเราบอก
ไม่มีในใจไม่เคยว่าจากผัวไม่เคยว่าจากแฟน
เราบอกเบอกว่าทำไมลูตาว่าหนูอย่างเงี้ย
บอกว่าในใจหนูไม่เคยว่าจากแฟนเลยไม่ว่า
จากไม่ว่าว่าจากบอยเฟนเขาก็งงคน่างงทำไม
หลวงตาว่าหนูว่าหนูไม่ว่าไม่ว่าจากแฟนเลย
หนูไม่เคยคิดถึงเลยใจหนูว่าเปล่าตลอดเวลา
เป็นนิพพานตลอดเวลาบอกไม่จริง่ะเวลาแฟน
เจ้าจะกินอาหารอะไรเนี่ยจะตักอาหารเลย
เจ้าก็ค่อยเอ้ยไม่ดีไม่ดีไม่ดีอย่ากินคอย
ตีมือตรงนี้มันไม่มีประโยชน์มันไม่มี
คุณค่าตักอาหารกินอย่างงี้ต้องกินอย่าง
งั้นต้องอย่างงั้นอย่างั้นบอกว่าตลอดเวลา
ที่แฟนเจ้าอยู่กับเจ้านี่นะแฟนเจ้าไม่เคย
ได้กินอาหารในสิ่งที่ชอบ
เลยแต่ต้องตแต่ต้องกินอาหารแบบที่เจ้า
เป็นคนเลือกเนี่ยเวลาแฟนเจ้าแต่งตัวนี่นะ
เวลาแฟนเจ้าจะหยิบเสื้อตัวนี้มาใส่กางเกง
ตนี้มาใส่เจ้าก็บอกว่าใส่แล้วมันไม่หล่อ
ใส่แล้วมันไม่เท่ไม่ไม่ดีอะไรเงี้ยไม่
เข้า
อันเนี้ยเจ้าเป็นคนเลือกให้หมดเลยเนี่ย
แม้แต่ทรงผมเนี่ยเวลาสามีจะตัดทรงผมเจ้า
ก็เป็นคนเลือกอีกรองเท้าเจ้าก็เป็นคน
เลือกถุงเท้าเจ้าก็คนเลือกเราว่าเนกไทยนะ
ขนาดสามีจะผูกเนกไทยเจ้าเป็นคนเลือกให้
แม้แต่เราว่ายิ่งกว่านั้นนะร่มที่กลางออก
ไปเนี่ยหน้าฝนเนี่ยเจ้าก็เป็นคนเลือก
สีสามีเจ้าเนี่ยไม่เคยเลือกอะไรเองได้เลย
เจ้าต้องเป็นคนเลือกให้หมด
เลยเขาตกตะลึงนะ
หเาบอกในใจเว่างเปล่าตลอดเวลาแต่เราว่า
เนี่ยเจ้าไม่เคยว่างเปล่าจากสามีเลยในใจ
เจ้ามีแต่สามีสามี
สามีเขาก็ทำหน้างง
ๆแต่ผู้ชายที่มาข้างหลังอ่ะยกมือขึ้นว่า
จะถามอะไรก็บอกว่าผมผมเนี่ยครับเป็นสามี
เค้าเบอกว่าที่หลวงตาพูดเนี่ยผมรับรองยืน
ยันเป็นจริงทุก
ประการมความรับเปิดเผยเบอกว่าที่ที่แฟนเ
พูดเนี่ยเป็นจริงทุกประการผมผมรับรองผม
รับรองไหนบอกว่าเจ้านิพพานว่าง่ะใจว่าง
เปล่าไม่ไม่มีอะไรอยู่ในใจแต่แต่เจ้าไม่
เคยว่าจากผัวเลย
เนี่ยเห็นมั้ยคนเราเนี่ยมันไม่มองตัว
เองแต่เอาเอาตัวเองอ่ะไปมองดูในใจตัวเอง
ให้มันว่างไว้แต่คนอื่นเมองดูตัวเองไว่า
เจ้าไม่เคยว่างจากผัวเลยแต่ตัวเองอ่ะกลับ
ไปมองตัวเองไปมองดูใจของตัวเองทำให้มันใจ
ตัวเองว่างไว้แต่ตัวเองอยุ่งกับคนอื่น
ตลอดเวลาหลายคนที่มามาปฏิบัติเกือบ 100%
ก็แบบนี้ยุ่งกับคนนู้นยุ่งกับคนนี้
วุ่นวายไปหมดแต่มองดูในใจให้มันว่างไว้
แต่ไม่เคยมองดูตัวเองที่ยุ่งกับคนอื่น
ตั้งตลอดแล้วก็มีคนนึงอ่ะสอนจะไปสอนให้
เค้าว่านิพพานว่างนิพพานว่างแล้วก็พวกใน
ครัวเนี่ยตอนเช้าเเจอหลวงตาเคก็บอกหลวงตา
ช่วยบอกคนๆนี้ว่าอยากบครัวหน่อยได้มั้ยขอ
ร้องให้เค้าอ่ะไปอยู่เฉยๆไปสอนนิพพานว่าง
อะไรก็ไปสอนเหอะเดี๋ยวพอถึงเวลาทำอาหารไป
ให้เองแต่ไม่ต้องเข้าครัวแล้วบอกทำไมพอ
เข้าเข้าครัวไปแล้วก็วุ้นไปหมดเลยยุไปหมด
เไอ้นู่นก็วางไม่ถูกไอ้นี่ก็ไม่สะอาดไอ้
นู่นก็ไม่ยุดไอ้นี่ก็ทำไมไม่ปิดฝาไอ้นู่น
ก็ใช้แล้วไม่อย่างนู้นอย่างนี้อย่างนั้น
อย่างนั้นโอ้โหในครัวเวุ่งหัวปั่นไปหมด
เลยแบบวุ่นวายที่สุดเลยแล้วตัวเองอ่ะไป
สอนนิพพานว่างแต่ตัวเองวุ่นวายมาก
เลยแล้วก็แย่ที่สุดก็ตอนที่ว่าคนที่ไปสอน
นิพพานว่างอ่ะเป็นอาจารย์เา้าเราเคยเราก็
บอกว่าเนี่ยเราก็ทราบว่าเจ้ามีลูกคนเดียว
และลูกเป็นอัมพฤกษ์อยู่ตอนเนี้ยช่วยตัว
เองไม่ได้ส่วนลูกของลูกอ่ะที่เป็นหลาน
เจ้าก็ป่วยอยู่ตอนเนี้ยเพราะว่าลูกสาวเคย
พามาให้เราช่วยอธิษฐานจิตให้เพราะว่าหลาน
น่ะก็ป่วยอยู่แต่ตอนนี้เราได้ข่าวว่าลูก
เจ้าก็เป็นอัมพฤกษ์และลูกเจ้าก็ไม่เขาไม่
มีสามีสามีเ้าเลิกกันไปแล้วเอยู่กันตาล
พังกับหลานน่ะแล้วหลานก็ป่วยแล้วลูกก็
เป็นเอพฤกแล้วทำไมเจ้ามาสอนนิพพานว่างไม่
กลับไปไปอยู่กับลูก่ะเนี่ยเพราะว่ามีแค่
ลูกหลานแค่นั้นแะตาลำพังคนเดียวอ่ะแล้ว
ทำไมไม่กลับไปไปช่วยดูแลให้กำลังใจไม่
กลับไปไปที่อะไรก็ทะเลาะกับมันอยู่เรื่อย
ก็เจ้ามาสอนนิพพานว่างแล้วกลับไปทะเลาะ
กับลูกอยู่นั่นแหละแล้วมันเป็นยังไงวะไม่
สอนตอนิพพานว่ายังไงวะกลับไปทะเลาะกัน
อยู่เลยไม่ไปบอกให้กลับไปก็ไม่ไปจะอยู่
วัดอยู่วัดสอนนิพพานว่างแต่กลับบ้านไป
ทะเลาะกับลูกแล้วลูกก็ป่วยเป็นอัมพฤกษ์
ต้องการความช่วยเหลือบอกแม่ไม่มาเ้าแม่
ไม่ยอมมาช่วยเนี่ยแล้วหลานก็ป่วยบอกว่า
หลานเจ้าก็ป่วยอยู่เนี่ยเป็นโรคลิ้นหัวใจ
รั่วอะไรเแล้วก็เจลูกเจ้าก็เป็นนพฤกษ์
แล้วเจ้าไม่ไปช่วยดูหน่อยเไม่ไปไปรก็
ทะเลาะไปเรื่อยเนี่ยแล้วหลายคนก็เป็นแบบ
นี้นะมาอยู่ใจว่างเปล่าไม่คิดอะไรหัวกวง
โบ๋ใจว่างเนี่ยมันเป็นแบบเนี้ยเพื่อ
ปฏิบัติธรรมมันไม่
จริงไม่จริง
[เพลง]


Part 4

翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求：
1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2. 完整翻译，不遗漏内容
3. 翻译结果输出为对话问答的形式
4. 不要包含泰语，全部翻译为中文
5. 保证翻译后的文本通顺，易读
6. 同一个角色（例如师 或 徒）如果有连续说话，请合并到一起


[เพลง]
อ่าหนูเคยปฏิบัติแล้วหนูเคยเห็นตอนคือหนู
ก็ลองภาวนาพุทโธแล้วหนูก็เห็นว่าจิตอ่ะ
มันไปคุยพุทโธพุทโธพุทโธแล้วมันก็ไปิ
วิเคราะห์วิจารณ์แล้วหนูก็ฟังจากที่หลวง
ตาพูดว่ามันคือี้มาใช่มั้ยเจ้าคะแต่ตอน
นั้นหนูไม่ตอนั้นหนูยังไม่รู้จักหนูตาหนู
เห็นแล้วหนูก็เข้าใจว่าหนูรำคาญไอ้ตัว
เนี้ยหงุดหงิดว่าทำไมมันไม่หยุดมันพูด
อยู่นั่นอะไรอย่างเงี้ยเจ้าค่ะแล้วก็เรา
ก็นึกว่าปฏิบัติผิดอะไรแล้วหนูก็หลังจาก
นั้นหนูก็ไปปฏิบัติฟัง YouTube แต่ตอน
นั้นยังไม่เจอหลวงตาก็ใช้วิธีการเหมือน
กับเหมือนกับก็เข้าคอร์สอะไรอย่างเงี้ยไป
อ่ะหลวงตาหนูเข้าใจว่าหนูอาจจะเพ่งด้วย
แล้วมีความตั้งใจด้วยตอนปฏิบัติก็ก็นิ่ง
นิ่งสงงบสว่างบ้างอะไรอย่างเงี้ยแล้วบาง
ทีก็กลับมาก็ยังมีโทสะอารมณ์อะไรอย่าง
เงี้เหมือนเดิมเจ้าค่ะแต่หนูก็คือจากที่
ปฏิบัติมาทั้งหมดเนี่ยมันก็เหมือนสะสม
สะสมมาจนมาฟังหลวงตาแล้วหนูก็เลยอยากมา
เจอหลวงตาแล้วก็มากราบหลวงตาแล้วเผื่อว่า
จะได้เข้าใจอะไรมากขึ้นเออดีแล้วแต่มัน
ยังไม่ไม่ถึงใจเพราะว่ามันมีอวิชชาอวิชชา
กิเลอุปทานอัตตาตัวตนไปขวางอยู่ในใจมันไป
ขวางเอาวิชาเกตอุปทานไป
กวางแล้วหนูเคยปฏิบัติครั้งแรกที่หนูเคย
ตอนนั้นหนูพองหนอยุบหน่อใช่มั้ยเจ้าคะ
แล้วก็ก็กำหนดว่าทำอะไรก็รู้ไปตลอดแล้วที
นี้ตอนที่หนูกำลังจะนอนแล้วหนูกำลังจะ
พลิกอ่ะหนูเห็นว่ามันเป็นช่วงๆๆอย่าง
เงี้ยเจ้าค่ะหมายถึงว่ามันพลิกแล้วเป็น
ช่วงแล้วก็ช่วงช่วงๆแบบกว่าจะพลิกจบก็คือ
นานเจ้าค่ะแล้วก็แล้วหนูก็หลับไปอหนู
เนี่ยหนูตั้งแต่ปฏิบัติตัดมาหนูก็มีแค่
อาการประมาณเท่านี้เจ้าค่ะก็คือจะเห็น
ช่วงๆแล้วก็เห็น mony  mind ที่ที่ความ
หมายที่หลวงตาพูดแล้วก็แล้วก็มีสว่างบ้าง
อะไรมั่งแล้วก็มาฟุ้งซ่านเหมือนเดิมวน
อยู่อย่างเงี้ยเจ้าค่ะก็ก็มันก็ปฏิบัติมา
ก็ถูกแล้วลถูกเยอะแล้วล่ะมันเหลือแต่ว่า
มันยังไม่เห็นไม่รู้ไม่เห็นไอ้้ที่มัน
เป็นอวิชชาเกตาที่เป็นสังขารผูกแต่งออก
ออกมาจากอวิชชาเราไม่เห็นไม่เห็นเลยไป
เป็น
มันก็ไม่เห็นออกมาจากใจจรู้จักใจรู้แจ้ง
จากปัญญาวิมุตติว่าเนี่ยพฤติกรรมแบบนี้ใน
ใจเราเนี่ยมันเป็นมันเป็นสังขารปุกแต่ง
ถ้าเห็นเสแล้วไม่หลงไม่เป็นมันก็จะไม่
เป็นอวิชชา
สังขารเนี่ยพุงแต่งอ่ะพฤติกรรมอย่างงั้น
น่ะถ้าเราไม่เห็นเราหลงไม่เป็นมันก็จะ
เป็นอวิชาหลงไปเป็นมันเคหลงมายึดสิ่งนั้น
ว่าเป็นตัวเราแล้วเราเป็นสิ่งนั้นแล้วเรา
ก็เอาตัวเราไปปรุงแต่งดิ้รนค้นหาพระ
นิพพานดิ้นรนค้นหาธรรมดิ้นลนค้นหายเราไม่
ทุกข์แต่จริงๆอ่ะเราเอาตัวเราอไปยึดมัน
แล้วว่าไอ้เราไปยึดเอาสังขารมาพุกแต่ง
แต่งเป็นตัวเราไว้ตั้งแต่แรกมันเป็น
อวิชชาตั้งแต่แรก
เลยเข้าใจมยเนี่ยเข้าใว่าเป็นสังขารปรุง
แต่งทั้งหมดเลยใช่ๆ
ๆแล้วยัง
ไงจะถามว่าแล้วอย่างี้ยังไงหนูจะตั้ยังไง
อะไรเงี้ยมันก็คือตัวหนูเนี่ยหนูก็ตั้ง
ต้นแต่ตัวหนูมันก็จะเป็นอวิชชาเรื่อยไป
ไม่มีตัวไอ้ความคิดว่าแต่เป็นตัวหนูตัว
หนูแล้วตัวหนูจะยังไงตัวหนก็เป็นสังขาปุก
แต่งงเนี่ยหจะไม่ไม่เห็นว่าเป็นสังขารปุก
แต่งไม่หลงไปไปยึดมันเป็นตัวเราจริงๆหนู
ฟังที่หลวงตาพูดกับกับเ่อคนที่มาเจ้าค่ะ
ที่เขาบอกมันเหมือนพลิกฝ่ามือสัมมาทิฏฐิ
มันเหมือนกับว่าเราเห็นอะไรคือมันไม่มี
ตัวเราหนูฟังว่าไม่มีตัวเราไม่มีอะไรเลย
มันมันอาจจะก่อขึ้นมาจากการปรุงแต่งแล้ว
มันแค่พลิกฝ่ามือให้เราเห็นแต่เรามันไป
ตรงนั้นไม่ได้แล้วมันเป็นการละหรือสละ
หรืออะไรอย่างเงี้ยก็มันจะเอาเราไปไงมัน
ไม่ได้ทิกตัวเราไว้แต่เราจะเอาตัวเราไป
มันก็เลยเราจะเอาตัวเราข้ามฝั่งไปมันต้อง
ทิ้งตัวเราไว้ฝั่ง
สังขารหนูบอกว่าทำไมหนูไปไม่ได้หนูก็ฝาก
มมันพลิกฝ่ามือที่มันข้ามฝั่งไปมันข้าม
กลับด้านทำไมหนูหนูไปไม่ได้ที่มันข้าม
กลับด้านหรือข้ามฝั่งไปมันเหมือนกับเส้น
ยาแดงผ่าแปมากั้นเอาไว้ทำไมหนูไปไม่ได้ก็
เพราะหนูไม่ทิ้งตัวหนูความรู้สึกเป็นตัว
หนูตัวหนูไว้ฝั่งสังขารนะหนูจะเอาตัวหนู
ข้ามไปฝั่งวิสังขารที่เป็นนิพพาน
เพราะว่านิพพานไม่มีเอาตัวหนูเข้าไปไม่
ได้เหมือนกับมันเป็นสภาพเหมือนกับว่ามัน
เป็นธรรมที่ไม่มีอะไรประกฏมีความ
บริสุทธิ์เพรานั้นจะมีใครเอาตัวตของตัว
เองเอาเข้าไปนิพพาน
ได้มันต้องทิ้งความเป็นตัวตนไว้ที่โลกของ
ของโลกที่เป็นสังขารในกามโลกรูปโลกอรูป
โลกเพราะงั้นในรูปรูปโลกกามโลกรูปโลกอรูป
โลกโลกทั้ง 3 เนี่ยมันเป็นโรคของความมี
ตัวตนยึดมั่นถือมั่นเป็นตัวตนเป็นตัวเรา
ของเรามันเลยวนเวียนอยู่ในโลกทง 3 โลกของ
กามโลกของเสพกามโลกของเสพรูปโลกรูปฌานโลก
ของเสพอรูปฌานอรูป
โลกแต่ในโลกในในนิพพานไม่มีโลกทั้ง 3 รอง
รับมันเอาตัวตนเข้าไปไม่ได้เพราะฉะนั้นจะ
นิพพานได้ต้องทิ้งตัวไปตัวตนไว้ในโลกทั้ง
3 ไม่เอาตัวตนข้ามเข้าไปข้ามเขตแดนเข้า
ไปนิพพานได้หรอกเหมือนกับนิพพานไม่มีเขต
แดนไม่มีอะไรหรอกแต่มันเป็นความบริสุทธิ์
มันจะเอาตัวตนเข้าไปไม่ได้ไงหนูไม่ได้ทิ
ตัวตนแต่หนูจะเอาตัวตนเนี่ยพาเข้าไปด้วย
เข้าไปในนิพพานด้วยมันเข้าไปไม่
ได้มันคล้ายๆกับมันเป็นธรรมชาติที่
บริสุทธิ์ที่ถ้ามีตัวตนมันไปจะไปหาไม่เจอ
เข้าไปหาไม่เจอมันต้องทิ้งตัวตนไว้ในโลก
แล้วถึงจะ
พบทีนี้ในตอนนี้หนูอาจจะไม่ไม่เค้าเรียก
ว่าอาจจะทำอะไรอย่างงั้นไม่ได้อย่างงี้
ใช่มั้ยเจ้าคะเราก็ใช้วิธีการใชเพรายัง
ไม่เข้าใจอ่ะมันยังใช่ค่ะมันมันมันยังไม่
พลิกปัญญายังไม่พลิกกลับด้านใช่ค่ะมันยัง
คิดอยู่ในฝ่ายตัวตัวเองแล้วเอาความคิดของ
ตัวเองเป็นตัววิเคราะห์ตอนนี้หนูอ่ะลูกตา
พูดยังไงหนูว่าหนูเอาอัตตาตัวตนจากอัตตา
ตัวตนที่นุจะถือเป็นตัววิเคราะห์
วิเคราะห์วิเคราะห์วิเคราะห์ว่าเราอ่ะจะ
ทิ้งตัวเราไว้ในโลกได้ยังไงเราถึงจะ
นิพพานเราจะนิพพานแล้วเราจะทิ้งตัวเราไว้
ในโลกได้ยังไงหนูก็คิดอยู่อย่างเงี้ยหนู
ก็เลยกลายเป็นวิเคราะห์ออกมาจากตัวหนูมัน
ไม่ได้ทิ้งตัวหนูไว้ในโลกแต่หนูพูดยังไง
อ่ะหนูบอกว่าอยากจะทิ้งตัวหนูในโลกแต่หนู
ไม่รู้จะทิ้งยังไงแล้วถ้าหนูทิ้งตัวหนู
ได้ตัวหนูก็หนูก็จะนิพพานหนูทิ้งตัวหนู
แต่หนูก็จะเอาหนูไปนิพพานอีกอยู่ดี
แหละถ้างั้นเราควรจะคือหนูก็เข้าใจว่า
ต้องรู้ตัวรู้ตัวรู้ว่าทำอะไรอะไรไป
เรื่อยๆสบายๆไม่ต้องไปเพ่งอะไรอย่าเงี้ย
แล้วรู้ไปเรื่อยๆบางทีเราก็ยังคุมไอ้ตัว
โทสะมันก็ขึ้นโลภก็มีเจ็บก็ปวดก็หนีมันก็
ไปอย่างเงี้ยไปเรื่อยๆเรืยๆเราก็รู้ไปรู้
ไปแล้วแล้วมันจะไปถ้าสมมุติว่าอายุหนู
เพิ่มขึ้นเรื่อยๆอย่างงนี้แล้วเจ้าค่ะ
แล้วทำอะไอย่างเงี้ไปเรื่อยๆมันยังไปถูก
ทางมั้ยเจ้า
ค่ะคือก็รู้ไปเรื่อยๆอย่างมั้ยจ้าคะจะแก่
ตายก่อนงอย่างั้นเใช่ก็หนูก็จะเสียดาย
ชาติเกิดอุตสาเกิดเป็นมนุษย์ที่หลวงตา
ว่าเราต้องยังไงดีลหลวงตามันจะทำไปเรื่อย
ๆจนแก่แล้วหนูก็เดี๋ยวหัวหนูคงจะได้เอง
อะไรอย่าเงี้ยมันก็ไม่ไม่ทิ้งหนูหนูอยู่
ดีเหรือว่าเราต้องมายังไงดีจังคะให้
แบบหือยังไงไมันง่ายเหมือนจับจับหนูตี
ละกากลับด้านปุ๊บมันรู้แจ้งขึ้นมาเลยอ่ะ
เหมือนกับหนูเอาเท้าเดินมาจับใหม่เอาหัว
ตีลังกากลับเอาหัวลงเอาเท้าขึ้นฟาแล้วตี
ลังกากลับด้านไม่ๆอย่างเงี้เลยความเข้า
ใจมันตีลังกากับเหมือนตีลไอ้ความเข้าใจ
มันเหมนกลับด้านกันเลยกับที่หนูเข้าใจตอน
เนี้ยตอนเหนูเข้าใจจากตัวเองเข้าใจออกไป
จากตัว
เองหนูเลยบอกว่าอ๋อหนูก็ค่อยๆละไปเห็นไป
จะหนูแก่เฒ่าไปเรื่อยๆหนูคงจะละได้หมด
อะไรเงี้ยหนูไม่คิดว่าอย่างงั้นหนูกลัว
ว่าถึงต้องมาถามกราบเรียนถามหลวงตาก็
ปัจจุบันนี้เลยหนูจะกลับด้านได้มเหรอกลับ
กลับด้านกลับด้านความเห็นใหม่คือมันเห็น
ออกไปจากตัวหนูกับมันเห็นออกมาจากรู้ออก
มาจากใจที่เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่
ไม่มีตัวตนรูปลักษณ์มันเห็นว่าขันธ์ 5
ร่างกายรูปเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณตัวเรา
ทั้งตัวเนี่ยมันเป็นเป็นสิ่งปรุงแท่งเป็น
สิ่งเกิดดับเป็นของตายไม่มีสาระแก่น
สาลความรู้อันเนี้ยมันเป็นความรู้ของใจ
บริสุทธิ์ที่รวมกันเดี่ยวกับจักรวาลเป็น
อมตะอันเนี้ยไม่เกิดไม่
ตายมันรู้ว่าเราเนี่ยเราก็คือร่างกายจิต
ใจรูปเวทนาสัญญาสังขาวิญญาณเนี่ยเป็นของ
เกิดตายเป็นของไม่มีสลายแก่นสาเกิดก็
เพื่อตายแต่ความรู้แจ้งอันเนี้ยไม่ตาย
เป็นออมตะเป็น
นิพพานอันนี้ถ้าถ้าเข้าใจแบบแบบหัวคิด
อย่างเงี้ยเจ้าค่ะแบบที่หนูฟังหนังตาหนู
เข้าใจแบบที่หนูคิดว่าหนูเข้าใจอย่างนี้
แล้วแล้วยังไงต่อแล้วใจมันยังไม่สงบจาก
ความจากความคิดพงแตนรนค้น
หาสงบจากกิเลส
ตัณหาพอกิเลสตัณหาสงบลงอ่ะก็จะใจก็จะเป็น
ธรรมชาติที่พ้นจากลูกปนาสัญญาทขวิญญาณว่า
ไอพ้นจากตัวเราไปเองอัตโนมัติเป็น
อัตโนมัติพ้นไป
อัตโนมัติสิ้นตัณหาสิ้นตัณหาสิ้นความิรน
ทยาญาหรือสิ้นกิเลสในปัจจุบัน
ขณะใจก็บริสุทธิก็พบใจที่บริสุทธิ์พบใจ
บริสุทธิ์ไม่ใช่เราคิดไปจนพบแต่พอสิ้น
กิเลสตัณหาในปัจจุบันขณะก็จะพบใจพบใจพบ
ธรรมถึงใจถึงปนิพพานมันเป็นความบริสุทธิ์
ของมันเองพบเองเป็นเอง
ไม่ใช่เอาตัวเราไปพบแต่มันเป็นมันรรู้
แจ้งจากใจนั่นแหละใจที่เป็นนิพพานเ่ะรู้
ว่าบัดนี้ใจนั้นน่ะนิพพาน
แล้วใจนิพพานคือเป็นเป็นใจที่เป็น
ธรรมชาติที่ไม่มีกิเลสตัณหาไม่มีอัตตาตัว
ตนเข้าไปปนมันเห็นว่าความเป็นอัตตาตัวตน
เป็นกิเลสตัณหาเป็นอะไรเป็นเรื่องของ
สักขาปรุงแต่งไม่มีสาระแข่นสา
ใจมันก็เงียบสงบสงัดว่าง
เปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่เป็น
อมตะตลอด
กาลแต่ขันธ์ 5 ก็ยังต้องดำเนินทำมาหากิน
ไปใช้ชีวิตไปตามปกติแต่ใจไม่เกี่ยวกับ
ขันธ์ 5 อีกต่อไปขันธ์ 5 ก็ไม่เกี่ยวข้อง
กับใจแต่มันอยู่ด้วยกันเป็นธรรมชาติอยู่
ด้วยกันทุกคนจะตายขันธ์ 5 ก็ตายไปเหลือ
แต่ใจที่บริสุทธิ์ใจบริสุทธิ์ไม่เกี่ยว
กับคัน
5 ไปรวมอยู่กับความว่างของจักรวาลเดิม
ความบริสุทธิ์ของจักรวาล
เดิมเงียบสงบสันติ
นิรันดร์ Silence
Nature  Silence  Nature
ไม่มีเหตุผลนอกเหตุเหนือผลถ้าอยากจะเอา
เหตุผลใดๆเข้าไปไม่ถึง Silence  Nature
ไม่มีเหตุผลนอกเห็น
นะใจถึงจะเป็นไลนเจอรเป็นหนึ่งเดียวกับ
ธรรมชาติเป็น
ไลนเงียบสงบสงัดว่า
เปล่า
สันติ PE
PE ฟู
ไแงบสงัดไปหมดอ่ะสงัดไปทั้งธรรมชาติเหมน
โลกกทามัน
ดับซึ่งเป็นอมตะมันเป็นตลอดเวลานะแต่ตอน
ที่เราหมกมุ่นกับสังขารนยุ่งวุ่นวายกับ
สังขารหลงสังขารปกแต่งมันก็ไม่ได้พบความ
เงียบเพราะมันเลิกยุ่งวุ่นวายกับสังขาร
เลิกิดรนค้นหาเลิกไอ้สิ้นสิ้อวิชชากิเล
อุปทานขณาจิตเดียวนั่นนมันจึงพบความเงียบ
พบด้วยใจรู้สึกด้วยใจรู้แจ้งด้วยใจมัน
เงียบสงบสงัดเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติอล
ขอบเขตมันเป็นอมตะแต่พอลงสังขารอีกมันมา
กบบบังเฉยๆแต่ใจที่มันเป็นเงียบสงบสงัด
ว่าเป่าเป็นหนืองเดียวกับธรรมชาติเมันไม่
ได้หายไปไหนเป็นอมตะแต่เพียงแต่หลงสังขาร
มาบังที่หลงสังขารอีกกพบใจยที่เป็น
ธรรมชาติที่ไม่มีตัวตนรูปลักษณ์ไม่มี
สัตว์บุคคลตัวตนเราเขาไม่มืดไม่
สว่างไม่มีทั้งวิชชาและไม่มีทั้งอวิชชา
ไม่มีทั้งแสงสว่างและไม่มี
มืดที่ท่านกล่าวไว้ในในนิพพานมหานิพพาน
สูลที่บอกว่าความบริสุทธิ์นัใจบริสุทธิ์
ที่เรียกว่าอายตตนะอายตนะนี่เรียกว่า
นิพพาน
ธาตุไม่มีธาตุดินไม่มีธาตุน้ำไม่มีธาตุลม
ไม่มีธาตุ
ไฟไม่มีรูปฌานไม่มีอรูปฌาน
ไม่มีการเกิดไม่มีการดับไม่มีการตายไม่มี
การไปไม่มีการมาไม่มีการตั้งอยู่ไม่มี
สัตว์บุคคลตัวตนเรา
เขาไม่มีดวงอาทิตย์ไม่มีดวงจันทร์ไม่มี
ดวงดาวในนั้นไม่มีและไม่มีความมืดไม่มี
ความสว่างไม่มีดวงอาทิตย์ไม่มีดวงจันทร์
ไม่มีดวงดาวแต่ไม่มีความมืดและไม่มีความ
สว่างมันไม่ขึ้นอยู่กับเหตุปัจจัยปูกแต่ง
ใดๆมันได้ชื่อว่าอสังอสังขตธาตุอสังขต
ธรรมอะแปลว่าไม่อสังขตะก็คือมันมันไม่อา
สังขารไม่ขึ้นอยู่กับเหตุปัจจัยที่จะปรุง
แต่งให้มันเกิดขึ้นมีอยู่หรือเป็นไปมัน
เป็นไปมันเป็นธรรมชาติที่เป็นเช่นนั้นของ
มันเองอย่างเป็นอมตะไม่มีใครดนบันดาลเสก
เป่าดนบันดาลขึ้นมาให้มันเป็นไปและไม่มี
ใครที่จะเสกเป่าทำลายมันได้เราเองก็ปรุก
แต่งสร้างขึ้นมาไม่ได้เทพเจ้าองค์ใดก็เสก
เป่าโดยบันดาลให้มันเป็นธรรมชาติที่
บริสุทธิ์ขึ้นมาเองไม่ได้มันเป็นของมัน
เองมันมีของมันเองมันเป็นอยู่เช่นนั้นเอง
เป็นอมตะยึงได้ชื่อว่าอมตธาตุอมตธรรม
เป็นธรรมธาตุมหาสุญญตาธาตุมหานิพพานเป็น
นิพพานมันเป็นชื่อว่าอมตธาตุอมตธรรมมัน
จึงไม่เคยเกิดดับไม่เคยหายไปไหนมันเป็น
เช่นนั้นตลอดกาลท่านที่กล่าวว่าตอนขณะที่
หลงเป็นอวิชชาอยู่ไม่ใช่ว่าธรรมอันนี้หาย
ไปธรรมบริสุทธิ์นี่ที่เป็นนิพพานเนี่ยหาย
ไปขณะที่เป็นวิชชามันก็ไม่ได้เพิ่งเกิดมา
ตอนเป็น
วิชชามันคงไม่ว่าจะเป็นวิชชาหรืออวิชชา
มันก็คงเป็นอยู่เช่นนั้นแต่ตอนเป็นอวิชชา
อยู่มันมันไม่รู้ได้ด้วยใจสัมผัสได้ด้วย
ใจรู้แจ้งด้วย
ใจแต่พอเป็นวิชชาแล้วอวิชชาหายไปมันจึง
รู้แจ้งด้วยใจว่าบัดนี้ใจเป็นธรรมแล้ว
เป็นธรรมธาตุเป็นมหาสุตธาตุเป็น
อมตธรรม
เนี่ยเรียกว่าความรู้กลับด้านขนาดจิต
เดียว
ดุจพลิกฝ่า
มือรู้จริงเห็นจริงเป็น
จริงใจเป็นความเงียบความสงบความสงัดความ
ว่าง
เปล่าเป็นไนเจอรที่เป็นอมตะตลอดกาลเป็น
ความบริสุทธิ์ที่เป็น Silence  Nature
ของเขา
เองเป็นความเงียบเป็นความบริสุทธิ์เป็น
ความว่าว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับ
อนันตจักรวาลความว่างเปล่าของธรรมชาติที่
มันเป็นอมตะเช่นนั้นตลอด
กาลไม่มีดินธาตุดินธาตุน้ำธาตุลมธาตุไฟ
อยู่ใน
นั้นไม่มีพระอาทิตย์ไม่มีพระจันทร์ไม่มี
ดวงดาวแต่ก็ไม่มีความมืดอยู่ในนั้นไม่มี
ทั้งสว่างและความ
มืดไม่มีการปรากฏขึ้นและไม่มีการดับไปไม่
มีสัตว์บุคคลตัวตนเราเขาใน
นั้นไม่มีการไปไม่มีการมาไม่มีการตั้ง
อยู่ไม่มีการเกิดดับไม่มีการแตกทำลายมัน
ไม่ได้มีอำนาจเกิดขึ้นเพราะมีผู้ใดปรุง
แต่งให้เป็นไปเพราะมันเป็นอสังขตะอสังขต
ธาตุอสังขตธรรมเป็นธรรมชาติที่ไม่ขึ้น
อยู่กับเหตุปจจัยปรุงแต่งของผู้ใดดังนั้น
เราจึงไม่อาจปรุงแต่งให้เป็นนิพพานได้และ
เทพเจ้าองค์ใดก็ไม่อาจปรุงแต่งให้เป็น
นิพพานได้จะพบแท้จริงนิพพานก็มีอยู่ในใจ
ของทุกสรรพสัตว์อยู่แล้วแต่เพราะความหลง
สังขารปรุงแต่งมันมาบังรู้ไม่ทันขันธ์บาง
ธรรมขำบางธรรมมมิตรปิดจนมองไม่เห็นธรรม
แท้หลวงปู่ม่านไปตัวพ่อแม่กครูอาจารย์
ใหญ่เขียนไว้ในขันธวิมุตปังคีรมะรู้ไม่
ทันขันธ์บาง
ธรรมขันธ์บางธรรมแท้บางมิตรปิดจนมองไม่
เห็นไลน Silence  Nature นั่นเรียกว่ารู้
จริงเห็นจริงและใจก็เป็น Silence เจอร
จริงๆเป็น
อมตะ Peace  full  mind อย่าเป็น
อาตะสงบสันติ
นิรันดร์พุทธเจ้าใช้คำว่าสันตินัตถิสันติ
ปรังสุขังเใช่คำว่า
สันติสุขใดแล้วจะเหนือกว่าใจที่เป็นสันติ
สงบสันติเป็นไม่มี
Peace  Peace พีูนไ้
ความที่พลิกกลับด้านน่ะไม่ได้หมายถึงเอา
ตัวเราไปพลิกกลับด้านแต่ปัญญาที่โง่อยู่
เนี่ยที่เป็นอวิชชามันพลิกกับด้านเป็น
วิชชามันหายโง่ภูขาวนโยท่านว่ามันที่มัน
กลับด้านคือปัญญาวิมุตติมันหาย
โง่มันหาย
โง่นิพพานท่านบอกไม่มีใครไปได้นิพพาน
หรอกมันมีแต่หายโง่อย่างเเดีปัญญามันพลิก
กลับด้านจากอวิชชาที่ยังโง่อยู่ยังยึด
มั่นถือมั่นยังเป็นความหลับไหล
อยู่มันกลับด้านเป็นตื่นแล้วเป็นพุทโธ
พุทธะแปลว่าผู้รู้แจ้งเป็นธรรมชาติที่รู้
แจ้งธรรมชาติที่ตื่นตลอดกาลตื่นจากความ
หลงตื่นจากความหลงหลับไหลมายาวนานคือตื่น
อจากอวิชชาที่หลงหลับไหลมายาวนานบัดนี้
ตถาคตตื่น
แล้วตถาคตตื่นแล้วเมื่อตถาคตตื่นแล้วโลก
นี้ก็จะตื่น
ได้เป็นธรรมชาติที่รู้แจ้งเป็นใจที่รู้
แจ้งเป็นธรรมชาติที่ตื่นแล้วเป็นใจที่
ตื่นแล้วตื่นจากอวิชชาตื่นจากความหลงหลับ
ไหลมายาว
นานเป็นธรรมชาติที่เบิกบาบานแล้วปัจจัย
ที่เบิกบานอย่างเป็นอมตะคือเบิกบานหมาย
ถึงไม่มีอวิชชากิเลสตัณหาอุปทานมาปกคลุม
จิตใจเดิมแท้ให้เป็นความกิเลสตัณหาความ
เศร้าความทุกข์ความเศร้า
หมองอีกต่อไปจึงเป็นธรรมชาติที่รู้ตื่น
เบิกบานอย่างเป็นอมตะตลอดกาลรู้แจ้งรู้
ตื่นรู้เบิกบานเป็นพุทโธพุทธะ
คือปัญญาเนี่ยวิมุตติเนี่ยมันกลับด้าน
กลับด้านจักอวิชชาเป็น
วิชชาขนาดจิต
เดียวเห็นมเนี่ยพพอมันสิ้นสิ้นการดิ้นรน
ทยานอยากสิ้นความดิ้นรนทยานอยาก
เงียบไปหมดเลยท่าจะพบว่ามันธรรมชาติมัน
เงียบมาสงบ
สงัดใจแท้กับธรรมชาติมันเงียบสงบสงัดไป
ทั้งธรรมชาติทั้งอจักรวาลอะไลขอบ
เขตแต่ในท่ามกลางความเงียบสังขารขันธ์ 5
มันก็ยังเหมือนคนบ้าพูดอยู่คนเดียวบ่น
อยู่คนเดียวพูดในใจอยู่คนเดียวขันธ์ 5
ยังพูดอยู่แต่ใจมันเป็นธรรมชาติที่เงียบ
สงบสงัดว่างเปล่าแต่ขันธ์ 5 เหมือนคนบ้า
มันพูดไม่หยุดพูดอยู่คนเดียวในในใจที่
เงียบสงบ
สงัดเราจะไปดับไอ้นัไม่ได้นะเพราะว่า
ขันธ์ 5 มันพูดอยู่คนเดียวบ่นอยู่คนเดียว
มันมันอันนั้นดับไม่ได้เพราะเป็นชีวิตถ้า
ดับแล้วตาย
เหรอมันก็ยังพูดอยู่แต่ใจมันเงียบใจมัน
ไม่ไม่พูดแต่มันมีเหมือนคนบ้าพูดอยู่ในใจ
แต่ใจมันไม่ได้พูด
ใจมันไม่ได้พูดไม่ได้พูดคนเดียวในใจพูด
หมายถึงพูดใน
ใจแต่ขันธ์ 5 เนี่ยมันเหมือนคนบ้าพูดอยู่
ในใจไม่หยุดแต่ใจมัน
เงียบท่านจึงกล่าวว่าของจริงนิ่งเป็นใบ้
ของพูดได้ของไม่
จริงของจริงนิ่งเป็นใบ้สัจธรรมอ่ะของจริง
นิ่งเป็นใบ้ของพูดได้หมายถึงพูดสามารถพูด
ในใจได้เนี่ยของไม่
จริงเป็นนิจจังทุกขังอนัตตาเป็นของเกิด
ตายเป็นของแตกนับของจริงมีหนึ่งเดียวคือ
ธรไม่เกิดไม่ตายนี่คือธรรมชาติที่เป็นใบ้
เอโกธัมโมเอโกธัมโมธรรมแท้มีหนึ่งเดียว
เอโกธัมโมหรือเอกะธัมโมรรแท้มี 1
เดีวคือทำให้เกิดไม่ตายหรือธรรมที่เป็น
ของจริงสัจธรรม Ultimate ทเ Ultimate เ
เนี่ยหนังสือที่อัน ultimus
เนี่ย
ธรรมชาติที่เป็นสัจจธรรมความจริงเ
ultimus จิตเดิมแท้บริสุทธิ์ ultimus
ของจริงนิ่งเป็นใบ้ของพูดในใจได้เนี่ยของ
ไม่จริง
[เพลง]


Part 5

翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求：
1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2. 完整翻译，不遗漏内容
3. 翻译结果输出为对话问答的形式
4. 不要包含泰语，全部翻译为中文
5. 保证翻译后的文本通顺，易读
6. 同一个角色（例如师 或 徒）如果有连续说话，请合并到一起

[เพลง]
ในความในส่วนที่เป็นบุญกุศลหนูก็มีอยู่
เหมือนกับสมมุติ่ะนะอย่างดูแลจัดการถวาย
อาหารพัภัตตาหารพุทธเจ้าพระอรหันต์สาวก
อย่า
เงี้ยคอยจัดอาหารคอยสั่งให้บริวารเอา
อาหารมาถวายเอามาดูแลเนี่ยเราก็จัดการ
ด้วยแต่ข้อเสียเราก็คือเราจัดการไปด้วย
แต่เราก็พูดมากไปด้วยแล้วเราบ่นมากด้วย
แล้วเราก็หงุดหงิดด้วยมีอารมณ์
ด้วยคือทำความดีด้วยแต่ก็มีอารมณ์ด้วยบ่น
ด้วยงุดหงิดด้วยด้วส่วนความดีมีอยู่จึง
ได้มีโอกาสมาพบธรรมแต่ด้วยกรรมที่เรา
เนี่ยทำความดีแต่เราอ่ะบ่นไม่หยุดขี้ไม่
หยุดหงุดหงิดขี้หงุดหงิดขี้มโหทำให้ได้
ลูกน้องทำไม่ได้ถูกใจอะไก็บ่นไปว่าไปได้
กรรมเนี้ยมันมาผลเป็นผลทำให้เราเนี่ยสงบ
ยากถึงถึงความสงบยากจะหาวิธีปฏิบัติกี่
วิธีก็ไม่สงบนี่คือกรรมที่ติด
มาไม่ได้หลตาพูดอย่างนี้แล้วลตาก็รับรอง
แล้วยืนยันนะแต่ไปถึงว่า
เอเพียงแต่ว่าเพอมันเป็นอย่างเงี้ยมันก็
น่าจะเป็นอย่างนี้ด้วยเหตุและผลด้วยตรรกะ
ไอ้ส่วนความดีก็ทำมาไอ้ส่วนส่วนกรรมก็ทำ
มาคนเราทั้งหลายด้วยความไม่รู้เนี่ยมันก็
จะติดกรรมอย่างเงี้ยแล้วไอ้กรรมพวกเมันจะ
เป็นตัวขวางทุกภพชาติไปเจะเป็นตัว
ขวาง
งั้นแม้แต่ว่าเ้าเรียกนางชื่อนางอะไรเ
เรียกนางปาปะกาปะกะหรืออะไรเนี่ยจำไม่ได้
ะชื่อคล้ายๆเนี่ยชื่อนางปาปกาสที่
ว่าผิวพรรณเนี่ยงามมากใครโดนเนื้อโดนตัว
นี่แต่ติดใจ
เลยผิพันงามใครโดนเนื้อแตะเนื้อต้องตัวจะ
ติดใจมากเลย
เนี่ยเคยเป็นภรรยาของกษัตริย์เมืองนึง
แล้วแต่ด้วยได้หน้าตาอัปลักษณ์อ่ะชาว
เมืองก็รังเกียจหาว่าใส่ความว่าเป็น
กาลกินีให้เอารอยแพไปที่ได้จะฆ่าให้ตายก็
เออเป็นภรรยาของกษัตริย์กษัตริย์รักมากก็
เลยอย่างงั้นก็ให้เนรเทศไปโดยการปล่อยลอย
แพไปเนรเทศนไปโดยโดยมัดกับแพแล้วก็ปล่อย
ไปลอยไปถึงอีกเมืองนึงกษัตริย์อีกเมือง
นึงก็มามาส่งน้ำเห็นผู้หญิงถูกมัดลอยแพมา
ก็เอ่อเข้าไปช่วยพอไปโดนตัวแคแน่
ๆ่ติดใจลงหลักษททๆที่หน้าตาอัปลักษณ์
อจนกระทั่งกกษัตริย์เมืองเมืองเก่าอ่ะรู้
ว่า
อ้าไอ้ยาที่ถูกพวกค่าบริวารทั้งหลายจับ
ลอยแพไปก็ไปได้กับกษัตริย์อีกเมืองนึงก็
เลยเอเอาาขอ
คืนเลยทะเลาะกัน 2  2 เมือง
เนี่ยแล้วก็เลยรู้สึกว่าจะไม่ทราบใครเป็น
คนตัดสินไม่รู้สุดท้ายมีผู้ตัดสิน
ตัดสินแล้วก็ 2  2 เมืองเก็เชื่อฟังคำตัด
สินว่าถ้าให้ท่านเนี้ตัดสินจำไม่ได้ใคร
เป็นคนตัดสินถ้าให้ 2 คนถ้าให้ท่านนี้ตัด
สินได้ยอมฟังสุดท้ายก็ให้แบ่งกันคนละ 6
เดือนแต่ที่พุเล่าให้ฟังเรื่องนี้ก็เพราะ
ว่าจะเห็นว่า
กรรมนางเนี่ยเป็นคนที่ผิวพรรณงดงามมีร่าง
กายมีกลิ่นหอมใครแตะเนื้อต้องตัวไม่ได้
ต้องติดใจมากด้วยบุญกุศลที่ว่าสมั
ในสมัยพุทธกาลเนี่ยพระอรหันต์ท่านกำลัง
สร้างกุฏิแล้วท่านต้องการดินมายาดินที่
นวดดีแล้วเนี่ยมายามายาผนังฝากุฏิอินเดีย
ก็คงจะไอเอาเสื่อรำแพนมาปูแล้วก็ยาด้วย
ได้ได้ดินผสมดีแล้วนวดจากขี้อัวไอ้พวกาง
ข้าวอะไร
เงี้ยตอนนี้ท่านไม่มีท่านก็เลยไปเห็นผู้
หญิงคนนี้กำลังนวดดินแล้วก็กำลัง
ไอยาข้างฝาบ้านตัวเองอยู่ท่านก็เลยไปขอ
บิณฑบาตยืนขอบิณฑบาตเาก็ได้ข้าวแต่ก็ไม่
เอาจะขอิตบาตดินผู้หญิงคนนี้กำลังทำงาน
เหนื่อยๆโมโหก็เลยก็เอาดินที่นวดดีแล้ว
ละเอียดปราณีตน่ะทุ่มใส่บาตรด้วยอารมณ์
มโหแต่ถวายนะไม่ใช่ไปถวายอานิสงส์การถวาย
ดินที่นวดดีแล้วนั้นน่ะเอาไปสร้างกุฏิพระ
อานิสงส์ทำให้ผิวพรรณงด
งามงดงามพูดพองแล้วใครเห็นใครจับเนื้อ
ต้องตัวก็ติดตาติดติด
ใจแต่ด้วยทำไปเพราะมีอารมณ์เลยกลายเป็น
อัปลักษณ์มีเเรียกว่าอัปลักษณ์หลาย
ประการไอ้ไอ้เรื่องนี้ก็มันจะติดมาอยู่
เรื่อยๆสำหรับคนที่มีทิฐิมานะเนี่ยพวก
เนี้ยกรรมอันเนี้ยคนไม่รู้ว่ามันเป็นกรร
หนักไอ้บุญกุศลอะไรเนี่ยที่ทำกับพุทธเจ้า
พระอริยสงฆ์สาวกเนี่ยเอ่อหรือผู้ปฏิบัติ
ดีปฏิบัติชอบเนี่ยได้บุญก็บุญใหญ่แต่เวลา
กรรมก็กรรมหนัก
เนี่ยคนทั้งหลายเนี่ยไม่รู้เรื่องเนี้ย
ว่าเนื้อไม่ได้กินหนังไม่ได้ลองนั่งเอา
กระดูกมาแขวนคอนะชอบเอากระดูกมาแขวนคอ
เนื้อก็ไม่ได้กินหนังก็ไม่ได้มารองนั่ง
แต่เอากระดูกมาแขวนคอหาเรื่องชัดๆ
คนในโลกนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นแบบนี้คือคนที่
มีทิฐิมานะปรามาสไปทั่ว
หมดตัวเองก็ไม่ได้ปฏิบัติ
ธรรมแต่ปรามาสผู้ชี้ธรรมสอนธรรมที่เขา
เป็นธรรมจริงๆก็ไปปรามาสก็ไปทั่วหมดเๆที่
เนื้อก็ไม่ได้กินหนาไม่ลองนั่งกระดูกก็
ไม่ได้แขวนคอเพียงแต่สะใจคอมเมนต์ปรามาส
คอมเมนต์ปรามาสในโลกปัจจุบันนี้มีแต่
คอมเมนต์และกรรมอนั้นเนี่ยมันก็สาหัสมาก
เลย
เอไอ้เนี่ยเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมากแต่คน
กลับไม่รู้ว่ามันเป็นกรรมที่สาหัสมากมัน
ไม่ควรจะทำไม่ควรจะปรามาสเพราะว่ามันเป็น
กรรมที่ไร้แรงที่เนื้อก็ไม่ได้กินหนังไม่
ลองนั่งกระดูกเอามาแขวนคอคืออะไรก็ไม่ได้
สักอย่างเสียหายอย่างเดียวก็ก็ยังทำอีก
แล้วเสียหายย่อยยับด้วยเนี่ยทำธุรกิจทำ
ค้าขายตามการค้าก็ล่มจมล่มจมในชาตินั้น
เลยล้มละลายแล้วแถวตัวก็ติกรรมอีกเนี่ยลง
ตาเห็นมาเยอะมากแล้วมีเป็นเจ้าของโรงสี
ใหญ่ 2 โรงมีรถบรรทุก 20 กว่าคันพอไป
ปรามาสพระอรหันต์เข้าขายสินค้าไม่ออกเลย
รถบรรทุกไม่ได้วิ่งออกไปเลยข้าวกองพัน
เนินเต็มเต็มยุงหมดอ่ะเต็มๆโรงสีหมดขาย
ไม่ได้
เลยติดกรรมีอีกรายนึงมีที่ดินอยู่กลาง
กรุงเทพฯเลยที่ดินขายดีมากมากเอามาโชว์
หลวงตาว่าโอ้โหพอเปิดเปิดจองกันนั้นแหละ
ยังไม่ทันจะสร้างเท่าไหร่เลยเปิดจองที่
ดินเฟรสว่าจะสร้างหมู่บ้านจัสรคนจองเต็ม
เลยเพราะว่าที่ดินมันอยู่กลางเมือง
กรุงเทพฯแต่พอไปทั้งผัวทั้งเมียไปปรามาส
พระอริไปเป็นพระอรหันต์ให้นั้นแสุดท้ายคน
ทิ้งใบจองหมดเลยไม่รู้ไม่ทราบเป็นเพราะ
เหตุใดไม่มีคนไม่มีคนมาเอาเลยทิ้งใบจอง
หมดเลยเสียหายร่มจมเสียใจมากทุกข์มากแล้ว
ก็ด้วยกรรมนั้นก็โดนขวางอีกเพราะว่าจะมา
ขอปฏิบัติธรรมทุกข์ใจมากแต่สุดท้ายติดต่อ
มาตั้งหลายหนแล้วก็ไม่ได้มาปฏิบัติจนหาย
สับสูญไป
แล้วแล้วยกตัวอย่างอันเนี้ยมาจนถึง
พุทธเจ้าของเราเ่อพระพุทธเจ้าของเราเนี่ย
พระมหาโคดมสมณโคดม
ในสมัยพระไอ้หลวงตาก็ยังไม่ได้ไปค้นไอ้ไอ
ไอตัวพระไตรปิฎกจริงๆแต่ดูไอ้ที่เ้าโพสต์
มาอืว่าเตในสมัยพุทธกาลน่ะเในสมัยพุทธกาล
นู้ในสมัยของพระกัสสปะสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระพุทธเพื่อนของพระพุทธเจ้าเราเนี่ยก็พา
เพื่อนไปฟังธรรมพระพุทธเจ้าพระกัสสปะ
พุทธเจ้าเพื่อนบรรลุพระอนาคามีหลังแต่จบไ
ฟังธรรมของพระกัสสปะสัมมาสัมพุทธเจ้า
พระระองค์นั้นแต่พระพุทธเจ้าของเราเ่ะไป
ปรามาสพระกัสสปสัมมาพุทธเจ้า
ว่าความเป็นไอ้พระโพธิญาณเนี่ยไม่ได้เป็น
กันง่ายๆหรอกไม่เชื่อว่าท่านจะเป็นพระ
พุทธเจ้าไม่เชื่อเพื่อนแล้วไปปาบาทพระ
พุทธเจ้าพระกัสสปะสัมมาสัมพุทธเจ้าก็เลย
ตรัสว่าต่อไปในอนาคตกาลเบื้องหน้านู้น
เนี่ยอีกนานแสนนานเนี่ย
ในสในขณะในภพชาติที่พระพุทธเจ้าของเราจะ
ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้านะจะติดกรรมไ้
ปฏิบัติหาทางหลุดพ้นจากทุกข์ไม่ได้ถึง 6
ปีเต็มแล้วเกือบถึงกับเกือบสิ้นชีวิตด้วย
กรรม
นี้มีผลทำให้ในพระพุทธเจ้าของเราก่อน
ตรัสรู้เกือบตายอดไอ้อาหารอดน้ำกั้นลมไ
ใหญ่เกือบตายหนังติดกระดูกเกือบเกือบตาย
เลยและหาหนทางไม่เจอตง 6 ปีเต็มด้วยกรรม
ที่ไปปรามาสพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้า
ไว้นั้นถึงบอกว่าไอ้เรื่องนี้เป็นเรื่อง
ร้ายแรงนะหลวงต้าก็ไม่ค่อยได้พูดนานๆพูด
ทีแต่มันเป็นเรื่องใหญ่แต่เนี่ยมันควร
จริงๆมันควรจะพูดบ่อยๆก็ไม่ได้พูดเพราะ
ว่าเป็นการตักเตือนพไอ้กรรมที่ที่เนื้อ
ไม่ได้ได้กินหลังไม่ได้ลองนั่งเอากระดูก
มาแขวนคอไอ้ที่ได้อะไรก็ไม่ได้แต่เสียหาย
เสียหายหนักมากฝ่ายทั้งโลกก็ล้ม
ละลายเสียหายทางธรรมก็ต้องติดกรรมข้ามภพ
ข้ามชาติยาวนานไปไหลายอสงไขยเลยคิดดูซิ
กว่าจะตรัสรู้พระ
พุทธเจ้าไอ้ไอ้หนูเนี่ยมันก็ไอ้เวลาไม่
ว่าจะหากวิธีปฏิบัติในโลกนี้กี่วิธีข้าง
ในมันค่อยจะหงุดหงิด
มันหาความสงบไม่ค่อยได้ก็เพราะติดกรรมมา
เนี่ยพะเป็นคนเจ้าอารมได้กรรมเมันก็เลย
ติดจิต
มาเจ้าตัวว่าไงอ่ะนี่พี่สาวคิดแทนให้แต่
น้องสาวไม่เฉยไม่รู้เรื่องกำลังคิดอยู่
เจ้าค่ะว่าแล้วจะมีทางแก้ได้มเจ้าค่ะ
หขอขอขมากรรมได้มั้ยเจ้าคะ
มันทุกอย่างก็อยู่ที่ใจสำเร็จแล้วที่
ใจพุทธเจ้าตรัสว่าทุกอย่างสำเร็จที่ใจใจ
เป็นใหญ่ใจใจเป็นประธานใจเป็นไใจเป็นใหญ่
ใจเป็นประธานสำเร็จแล้วที่
ใจค่ะ
งั้นถ้าสำนึกถึงโทษบาปกรรมจริงๆที่ใจจริง
ๆมันก็มีมีทางที่จะแก้
ได้อย่างอื่นก็ยังมองไม่เห็นทางไอ้รู้สึก
ที่ใจขอเขมาที่ใจเพราะว่าพระสูตรเดียวก็
นิพพานได้เลยอิริตปสูตรอิริอปสูตรพระสูตร
เดียวมีความละอายแก่ใจเกรงกลัวต่อบาปกรรม
ที่ได้ทำไจริงๆจากใจจริงๆพระสูตรเดียวก็
นิพพาน
ได้แต่มันต้องออกมาจากใจสำนึกผิดจากใจ
เสียใจจริง
ๆมันอาจจะไอ้นี้มันก็เป็นเป็นอวิชชา่ะคน
ไม่รู้ไงมัน
ก็ไอ้นี้มันก็ทำไปแล้วมันก็สำนึกผิดที่
ใจพระพุทธเจ้าพระอรหันตสาวก
ท่านล้วนแต่ไม่ได้เวกรอาฆาตมาดร้ายพยาบาท
อะไรแต่มันอยู่ที่มันอยู่ที่เรื่องที่
กรรมมันอยู่ที่ใจเราที่มันติดมาข้ามพภพ
ค้าม
ชาติมันติดต่อไปอีกเี้ย
จะยกตัวอย่างอย่าหลวงปู่ท่อนญาณธโรเราเคย
อ่านประวัติท่านแต่เราก็รู้จักท่านอยู่
ก่อนที่ท่านดับการ
นิพพานท่านก็ปฏิบัติพอถึงคราวที่จิตมันจะ
ทะลุบรรลุพระนิพพานน่ะมันก็ไม่ทะลุมันมี
เหมือนมีอะไรดันขึ้นมาจากข้างในพอท่านจะ
บลุมรรผลนิพพานมันเหมือนมีอะไรดันขึ้นมา
จากข้างในทำให้ใจของท่านเข้าไปถึงความสงบ
ถึงฐานจิตไม่ได้ถึงถิติผูต่างทิติเกิด
ทิติยานังไม่ได้ถึงจิตที่บริสุทธิ์เดิม
แท้ไม่
ได้ท่านก็ไม่รู้วิธีไม่รู้ว่ามันเกิดจาก
อะไรจนกระทั่งวันนึงท่านไปพบหลวงปู่คำดี
ประภาโสพระอรหันต์ที่เป็นอาจารย์ของท่าน
พ่อแม่คอาจารย์ของ
ท่านหลวงปู่คำดีประภาโสท่านก็บอกว่าท่าน
ท่อนท่านปรามานพระอรหันต์ไว้องค์
นึงอ้าท่อนก็เลยตกใจหู้ท่อนก็เลยตกใจว่า
ผมก็นึกอยู่พอดีเลยเพราะว่าท่าน
ก็บอกว่าหลวงตาองค์นี้ไม่ใช่เป็นพระ
อรหันต์หลวงตานี้ไม่ใช่เป็นอรหันต์ท่านก็
ยืนยันมาตลอดว่าหลวงตานี้ไม่ใช่พระ
อรหันต์ท่านไม่
เชื่อแต่ปรากฏว่าพอตอนเผาอ่ะสรีระของหลว
ตาก็อัฐิธาตุท่านเป็นพระ
ธาตุท่านก็เลยก็ยังกังวลอยู่ในใจเหมือน
กันแต่ท่านก็ไม่ทราบว่าไอ้ที่ท่านน่ะติด
ปฏิบัติธรรมติดๆขัดๆเนี่ยเป็นเพราะไป
ปรามาสองค์นี้ไว้แต่ท่านในเรื่องของท่าน
ก็มีคาใจอันนี้ไว้เหมือนกันว่าหลวงตาองค์
นี้เวลาท่านมรณภาพท่านดับขันธ์นิพพานแล้ว
อัฐิธาตุท่านเผาเสจกลายเป็นพระ
ธาสแต่ท่านไม่นึกว่ามันจะเรื่มมาโยงมา
เรื่องอันเดียวกันกับที่ท่านปฏิบัติและ
ติดๆกันๆพอพระแม่ครูอาจารย์ของท่านพูด
ขึ้น
มาท่านเลยกระแทกใจเลยแล้วท่านก็ตกใจอย่า
ว่าอู้แล้วจะทำยังไงเพราะว่าว่าหลวงตา
ท่านมณภาพไปแล้วตมีชีวิตอยู่ยังพอจะขอ
เข้ามาได้เนี่ยทมนภาพไปแล้วเนี่ยแล้วจะไป
ตามขอก็มาที่ไหน่ะเนี่ยถ้าก็นึกว่าสายเ
ซียแล้วอะไรเงี้ยไม่น่าจะทำเลยไม่น่าจะไป
ปรุงแต่งเลยเนื้อไม่ได้กินหนังไม่รอง
หนั่งกระดูกบแขวนคอหลวงปู่คำดีท่านก็ปลอบ
ใจแล้วว่าพระพุทธเจ้าพระพระเจพุทธเจ้าพระ
หลังสาวกนท่านบรรลุถึงความเป็นที่สุดแล้ว
ท่านถึงที่ความบริสุทธิ์แล้วท่านไม่กวด
เคืองหรอกไอ้เรื่องไปปมาสไปว่าร้ายอะไร
ท่านท่านไม่ได้กรดเคืองไม่ได้ไม่ได้ติด
อยู่ในใจ
ท่านแต่มันติดอยู่ในใจเราเนี่ยสิปัญหามัน
กรรมมันติดอยู่ในจิตเพราะฉะนั้นมันแก้ก็
ต้องแก้ในจิต
เนี่ยท่านก็เสียใจตัวเนี้ยนี่ๆไตัวนี้ที่
ทำให้มันมันล้างได้คือความเสียใจจริงๆ
สำนึกถึกผิดถึงโทษบาปกรรมแล้วเสียใจจริงๆ
อันนี้ก็เรียกว่าหิริตปะลายแก่ใหญเก่ง
กลัวต่อบาปสำนึกผิดถึงโทษบาป
กรรมท่านก็เลยไปอ่ะไปในที่ที่เเผาสรีระ
หลวงตาองค
เนี้ยป่ากลางคืนไปแล้วก็ไปกราบขอเข้ามา
เอ่อขอเข้ามาด้วยได้สำนึกผิดจริงๆเสียใจ
จริงๆแล้วก็ขอ
ปฏิบัติบูชาเป็นพุทธบูชาธรรมบูชาสังฆบูชา
แล้วก็ก็ไถ่ถอนโทษบาปกรรมที่ได้ทำไว้กับ
หลวงตาไปตรงที่เผาสรีระเลยที่ที่ที่ที่
เมรุนี่เรียกเผาเมรุ
เผาแล้วก็ท่านจะขอปฏิบัติเป็นพุทธบูชา
ธรรมบูชาสังฆบูชาปฏิบัติถยถอนโทษบาปกรรม
ที่ทำอุตาจนถึงรุ่งอรุณถ้ายังไม่ไม่ถึง
รุ่งอรุณจะไม่ออกไปจากสถานที่นั้นเป็น
แห่ง
ขาแล้วก็จะไม่ไม่นอนจะอยู่จนเนสธิถึงลูก
อรุณ
ท่าก็ปฏิบัติบูชาแต่นขอก็มาะก่อนแล้วก็
ปฏิบัติท่านก็บรรลุนิพพานที่ตรงนั้น
เลยในคืน
นั้นนี่อ่านจากประวัติ
ท่านหลวงตาเจ้าคะขอถามเจ้าค่ะพอดีหลวงตา
บอกว่าหนูก็คือติดกรรมที่ว่าทำดีแต่ว่าก็
บ่นใช่มั้ยเจ้าคะทีเนี้ยหนูจะต้องสำนึก
คือเหมือนกับจะต้องสำนึกเสียใจเหมือนถึง
กับคนที่หนูบ่นกับเาหรอเจ้าค่ะหนูงงนิด
นึงเจ้าค่ะคือหนูจะต้องสำนึกเสียใจเหมือน
ขอขมากรรมกับคนที่หนูบ่นบ่นเขาหรอเจ้าคะ
คือเหมือนกรรมที่หนูติดมาเจ้าค่ะที่หลวง
ตาบอกว่าหนูเป็นคนที่แบบว่าทำดีแหละแต่ก็
บ่นก็อะไรอย่างเงี้ยเจ้าค่ะคือหนูกำลัง
คิดอยู่ว่าหนูจะต้องไม่
ใช่มันไอ้โทษบาปกรรมมันเกิดจากทำความดีก็
ก็บ่นไปเรื่อยหงุดหงิดอะไรด้วยสนึกถึง
เสียใจที่เราไม่ควรเราไม่ควรเป็นคนแบบนี้
ด้วยอวิชชาความไม่รู้นับแต่นี้ไปไปจะไม่
เป็นคนที่แบบนี้อีกแล้วเจ้าค่ะโอเคเจ้า
ค่ะแล้วเลยไปขอเข้ามาใครก็ได้กขอมารวมๆไป
ด้วยแต่เราไม่ได้ไปบ่นเขาหรอกมันหงุดหงิด
ทกคนที่ไอ้พวกลูกน้องพวกบริวารทำไม่ได้
อย่า่งใจแต่เราจะไปทำบุญแต่เราตีลูกมา
ก่อนอย่าเงี้ยเหมือนกับที่พระหลานท่านรู้
วาระจิตรู้เหตุการณ์ล่วงหน้ารู้รู้ถอย
หลังก็ได้ว่าจะมาทำบุญกุศลน่ะนำอาหารมา
ถวายท่านน่ะแต่ตีลูกร้องจะกินตีลูกมาก่อน
โดนท่านดุว่าเอา
เนี่ยถ้าจะแบ่งก็แบ่งให้เป็นกิจจลักษณะ
นี่ส่วนของลูกนี่ส่วนของที่จะแบ่งให้อัน
นี้ส่วนที่จะไปถวายต้องแบ่งแยกกันซะก่อน
ด้วยจิตเนี่ยแบ่งให้ให้เรียบร้อยซะว่าใน
ส่วนที่จะแบ่งเอาไว้ทานเองเอาไว้ให้ลูก
ลูกจะกินแต่ส่วนเนี้ยแบ่งเอาไปถวายพระ
เนี่ยไม่ใช่เอาสอนรวมกันไปแล้วก็แบ่งให้
ลูกแล้วเอาในจานเดียวก็นั่นแหละเอาไปถวาย
พระอย่างเมันมันไออย่างงี้ไม่ได้อันนี้
ไม่ได้กติกรรมอีกเออแยกไปเลยแยกถ้วยแยก
จานไปเลยแบ่งออกไปอย่างเงี้ยงั้นไอ้ไอ้
เนี่ยมันไม่ความไม่รู้อันเนี้ยอันนี้เรา
จะไม่รู้ว่าเราไปบ่นใครเราก็ไม่รู้แต่
เป็นเพราะว่าไอ้กรรมที่เรา
เนี่ยเราไปไอ้ตอนที่เราสมมุติว่าเราทำ
อาหารแล้วลูกมันอยหิวแต่กินแล้วก็ตีลูก
แล้วเราก็จะไปทำบุญแล้วก็ตีลูกแล้วก็ไปไป
ถวายท่านก็ดุเอาว่าเอาเลยตอนเนี้ยตอน
เนี้ยจะถามว่าเราทำกรรมกับใครตอนเนี้ยมัน
กรรมมันติดที่ตัวเราเองอเราจะไปขอข้ามา
ท่านหรือไปขอข้ามาลูกในชาติก่อน
นู้นมันต้องสำนึกผิดที่ใจเออสนึกผิดที่
ใจเข้าใจมั้ย
เนี่ยเไม่เข้าใจเคลียร์นะดูหนูเนี่ยไม่
ใช่เข้าใจง่ายๆดูท่าทางอะไรก็งงๆตื้อๆตัน
ๆงงๆอยู่
[เพลง]
เออเวลาคนติดกรรมเนี่ยมันจะงงๆเงี้ยเวลา
พูดอะไร
มันหึ
ึมันจะงงๆ
ไอ้คนไม่ติดมันก็ฟังเข้าใจเลยไอ้คนที่ไม่
ติดด้วยเราแต่เราติดแต่เราติดพอหลวงตาพูด
เแต่ละคนมันจะงงหืหลวงตาพูดไปตั้ง 2 รอบย
อึอไม่รู้ตัวพูดตั้งหลายรอบก็ยังไม่รู้
ตัวก็ยังไม่ได้แก้หลายคนก็ยังเป็นอย่าง
เงี้ยนานมากแล้วเต้องไปรู้ว่าไม่ใช่น้อยๆ
เป็น 10 ปี 20 ปีอยู่ด้วยกันบางทีอะไรบาง
ทีพูดตั้งหลายครั้งก็ไม่ได้แก้เพราะว่าก็
บอกว่าติดกรรมติดกรรมไม่แก้แก้ไม่ได้
เหมือนกันแล้วก็กรรมนั้นทำให้มึนๆงงๆไม่
รู้เป็นอะไรมันมึนๆทั้งวันมันร้อนๆวุบๆ
วาบๆมันมึนๆตื้อๆงงงงทั้งวันไม่รู้เป็น
อะไรอย่างเงี้ยจะบอกให้แก้ให้อะไรก็ไม่
เฉยไม่รู้เรื่องเลยมึนๆทั้งวันร้อนๆวูบๆ
มึนๆทั้งวันงงๆทั้ง
วันเวลาคนมันติดกรมันมันมึนงงๆมากเลยมัน
ทำมันไอ้กรรมผลของกรรมมันทำให้งงๆมึนๆ
เซ่อๆซ่าๆไปพูดอะไรก็ไม่รู้
เรื่องเข้าใจยังอ่ะเข้าใจก็ไปไปแก้เอาเอง
ซะไม่รู้ว่ามันจะใช่ไม่ใช่ก็แก้ไป
เหอะแล้วก็ต่อไปก็ไอ้การแก้ติสัยตัวเอง
มันก็ดีตั้งดีมันก็ดีตั้งหนาแล้วมันก็แก้
นิสัยตัวเองด้วยอืขิกุงิดอนี้นู้นนู้นนนน
นบนนบนนไม่พอใจนไม่พอใจนี่มันก็จะได้เลิก
ไปมันจะได้เข้าสู่กระแสได้้ายังเป็นอยู่
อย่างงี้อยู่มันก็ติดกรรมไปเรื่อยๆแบบ
เนี้ย
[เพลง]


Part 6

翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求：
1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：”
2. 完整翻译，不遗漏内容
3. 翻译结果输出为对话问答的形式
4. 不要包含泰语，全部翻译为中文
5. 保证翻译后的文本通顺，易读
6. 同一个角色（例如师 或 徒）如果有连续说话，请合并到一起

[เพลง]
ค่ะๆเอ่อกราบนกราบนมัสการหลวง
ตาแล้วก็เอพระสงฆ์ค่ะแม่ชีแล้วก็กลยา
นิมิตจริงๆก็แค่มากราบหลวงตาวันนี้เจ้าคะ
เอ่อหลวงตาจะเมตตาอะไรเงี้นะหรือเปล่าคะ
มีอะไรบ้างก็เอิ่มที่ผ่านมาเนี่ยอันล่า
สุดเลยอย่างเงี้ยค่ะที่ที่ที่ที่กราบเล่า
หลวงตาได้ก็คือมีวันนึงที่ติ๊กแบบครูบา
อาจารย์ก็ว่างงี้เพื่อนคนที่เป็นธรรมก็
ว่างี้คนนู้นคนนี้ก็ว่าโอ๊ยมือนมนุษเสร็จ
อยู่ดีๆเนี่ยจิตมันมันบอก
ว่าพระพุทธเจ้าอย่างเดียวพระพุทธเจ้า
อย่างเดียวก็คือพระพุทธเจ้าปรินิพพาน
เรื่องนี้นี่เป็นเรื่องเดียวเราเอ่อก็คือ
มแล้วก็มันก็รู้สึกว่าออนี่คือการสทาพระ
พุทธเจ้านี่เองก็คือคำของพระพุทธเจ้า
เนี่ยคำสอนพระพุทธเจ้าเนี่ยก็คือคือ
อันเนี้ยอันนี้ค่ะเอิ่มมันมันเป็นเองใน
จิตตอนนั้นนะค่ะหลวงตาก็ก็ก็ไม่ได้มีอะไร
ความความที่แบบบางครั้งต๊กๆจะเป็นคนที่
ขี้กังวลหลวงตาคงทราบอยู่ขี้กังวลขี้
สงสัยอะไรอย่างเงี้ยพออย่างงี้ปั๊บมันก็
แล้วมันชอบมามาเปรียบเทียบอะไรเงี้มัน
เป็นเองเนาะในระบบของการคิดอะไรเงี้ยเอ่อ
มันก็ตรงนั้นมันก็ดับไปหลวงตาเจ้าคาแล้วล
ผ่านไปแล้วก็ผ่านไปค่ะก็แค่เราผู้หญิงอ่ะ
เลือดจะมาลมจะ
ไปอยู่ๆก็เวๆๆเหมือนคนไวลกไว
ท้องเออมันมันเป็นแล้วก็จบไปค่ะก็เราแค่
เรื่องนั้นก็ไม่มีอะไทมันเป็นขึ้นมาพวก
ผู้หญิงเนี่ยไม่ค่อยมีสาเหตุแต่ทีแรกเรา
ก็นึกว่าเข้าใจะผิดว่านึกเป็นเฉพาะผู้
หญิงนะไอ้เรื่องโลกวัยทองเนี่ยปรากฏว่าเ
หมองเบอกว่าโรผู้ชายก็เป็นโรคไว้ทองผู้
ชายก็ไม่รู้ตัวว่าผู้ชายก็เป็นโรควัยทอง
อืโรควัยทองรู้จักมั้ยโรควัยทองคือมันมัน
ไม่มีสาเหตุบางทีมันมีอารมณ์ขึ้นมาเฉยๆวๆ
ๆๆมันมันคุ้มข้าขึ้นมาเฉยๆโดยไม่มีสาเหตุ
เข้างในมันมันจิตใจปั่นป่วนหมดเลยไอ้สภาพ
ร่างกายก็ปั่นป่วนไปด้วยไม่รู้เป็นอะไร
เพตอนเราเป็นน่ะเราจึงรู้ว่าอ้าวเฮ้ยอยู่
ๆผู้ชายก็เป็น
เว้ยเราก็เป็นนะอยู่ๆเป็นโลกวัยทองเฉยเลย
ครั้งหนึ่งเราเราเราว่ามันเป็นโรควัยทอง
มันรู้ว่าใช่หรือไม่ใช่แต่มันคล้าย
ๆมันคล้ายๆเป็นโรควัยทองเราแต่มันก็กลาย
เป็นเป็นของดีเป็นคือเป็นโชควาสนาไปเลย
เอ่อไอ้เรื่องนี้ก็น่าเล่าเพราะว่ามัน
เป็นโชควาสนาก็ว่าได้แต่มันก็เหมือนคน
เป็นโรควัยทองเราก็อยู่ในวัดพ่อแม่ครู
อาจารย์น่ะอืมตอนนั้นน่ะมาปฏิบัติอยู่กับ
หลวงปู่ทาจารุธัมโมเอ่ยชื่อเ่าก็ได้เป็น
พ่อแม่ครูบาอาจารย์เป็นพระเออรหันต์ที่
เป็นที่ยอมรับเนี่ยตอนนี้โบสถ์นยมยอด
เขาโบสถ์อยู่บนยอด
เขาเราก็เออวันนี้พอดีเดินผ่านโบสถ์บนยอด
เขาตอนเช้าเออใครเปิดประตูโบสถ์เปิด
หน้าต่างโบสถ์ไว้หมดเลยเราเออมันก็อยู่บน
ยอดเขาลมพัดเย็นๆมันน่าเข้าไปนั่งเว้ย
เพราะว่ามันไม่มีคนเลยข้างบนน่ะเงียบไป
หมดเลยพเจ้าเขาแล้วเบิดโบถเปิดประตู
หน้าต่างไว้นานแล้วมันก็อากาศก็ถ่ายเทดี
ทีนี้เราก็เลยเข้าไป
นั่งเข้าไปนั่งต่อนาไอ้นั่งเนี่ยนั่งใน
โบสถ์คน
เดียวนั่งไปเอออยู่ๆน่าไปน่าไปเป็นโรควัย
ทองเฉยเลยเป็นโรควัยทองมีอาการข้างในปั่น
ปวนเหมือนไอ้ลมพายุบ้าเหมือนทะเลบ้าโอ้
โหยปั้นปวนหมดทั้งร่างกายจิตใจอยู่ๆ
เหมือนเหมือนคลุ้มคล่างขึ้นมาเฉยๆตอๆนี้
อยู่คนเดียวเฉยๆอยู่ในแล้วก็บรรยากาศก็
เงียบสงบดีแต่อยู่ๆเหมันเป็นโรควัยทอง
ขึ้นมาเฉยๆก็น่ะมันเหมือนปั่นป่วนไปหมด
เลยข้างในเหมือนทะเลบ้าเหมือนพลมพายุหมุน
อะไรไม่รู้ในข้างในอ่ะในตัวในจิตใจปั่น
ป่วนไปหมดเลยเราก็เลยต่อสู้กับอาการไล่
ตะคุบอาการให้มันดับให้ได้จะให้อาการให้
มันดับกลับมาสงบนิ่งให้ได้ไล่ตะคุบมัน
ยิ่งป่านป่วนยิ่งโอ้โหแบบ
ยิ่งเหมือนกับเรากระโดดเข้าไปในในวังวน
พายุอมันยิ่งผาหมุนวนใหญ่เลยโอ้โหแบบแล้ว
ขณะนั้นน่ะไอ้ลมพายุภายนอกก็เกิดขึ้น
พร้อมกันอีกไอ้ลมพายุพัดอุ๊กอุ๊กๆมัน
เหมือนกับจะฟาดเอาไอ้หน้าต่ากระจกของ
โบสถ์อ่ะ
แตกฮุ้ยตอนนั้นแ่ะมันมีหน้าต่างกระจกซ้อน
กับหน้าต่างไม้เาเปิดหมดเลยแล้วตอนนี้
หน้าต่างเนี่ยมันมันเปิดไว้แล้วมันต้าน
แรงลมไม่ค่อยอยู่แรงลมพายุอ่ะมันก็ฟัดพัด
แบบเสียงดังวี๊ดอู้ๆๆวีดๆวีดอู้ๆมัน
เหมือนก็จะฟาดกระจกแตกเราก็เฮ้ยไอ้ข้าง
นอกมันก็จะฟาดกระจกเขาแตกไอ้ข้างไหนก็
ปั่นป่วนกำลังสู้กับไอ้ไล่ตะคุบไอ้พวก
ความคิดอารมณ์อาการที่ปั่นป่วดให้มันสงบ
โอ้โหสู้กันทั้งข้างนอกข้างในจะลุกไปเป็น
หน้าต่างดีหรือว่าจะสู้ข้างในก่อนก็วา
วุ่นไปหมดเลยตอนนั้นน่ะเหมือนคนคุ้มข้าง
สู้ทั้งข้างในสู้ทั้งข้างนอกว่าเอ๊ะจะลุก
ขึ้นไปปิดหน้าต่างเหมดทุกบานปิดประตู
หน้าต่างแต่ก็จะต้องสู้อยู่ข้างในมัน
กำลังสู้สงครามภายในยังไม่ยุติมันมัน
เหมือนไอ้ปั่นป่วนเหมือนทะเลบ้ากำลังหา
ทางออกไม่ได้วุ่นวายอยู่นั่นน่ะปัปวดอยู่
ด้วอยู่ๆก็เเป็นไอ้สังฆนิมิตคือหลวงปู่มี
ญามุนีพ่อแม่ครูบาอาจารย์เอของหลวงหลวงปุ
ทาจทโมนของหลวงจของลตายอีกทีนึงเท่านไปมา
ปรากฏที่อยู่กลางโบสถ์เลยแล้วก็มายืนสงบ
นิ่งมือมือมือไ้จับกันอยู่ข้างหน้าไขว้
ไขว้กันไว้ข้างหน้ายืนสงบนิ่งสำรวมมาก
เลยแค่นั้นแหละเราเข้าใจทำเลยว่าความสงบ
ในท่ามกลางพายุร้ายทั้งภายในและภายนอกนี่
คือความสงบที่แท้จริงแต่แต่ไม่ใช่ว่าไอ้
ที่เราปฏิบัติอ่ะเราเข้าใจผิดคือเราไปไล่
อาการของพายุให้มันสงบความปั่นป่วนโรคไวั
ทองให้มันสงบแต่พอไอ้สังฆนิมิตมาปรากฏ
หลวงปู่ท่านห่มผ้าจีวรแล้วก็พาดสังคติ
เรียบร้อยมากเลยยืนสงบนิ่ง
สำรวมแล้วก็ก้าวเดินจงกรมช้า
ๆเราว่า
มันรู้แจ้งขึ้นมาในใจอ่ะว่าความสงบในท่าม
กลางความเฟื่อนไหวนี่จึงจะเป็น
ยอดจึงจะเป็น
อริยะอริยบุคคลหรืออริยสงฆ์เนี่ยก็คือ
สามารถสงบได้ในท่ามกลางความไม่สงบไม่ใช่
ไปพยายามทำให้ความไม่สงบให้มันสงบเรา
ปฏิบัติเข้าใจผิดมาตลอดคือพยายามจะจัดการ
กับความไม่สงบภายในจิตใจให้มันสงบแล้วเรา
จะพ้นทุกข์แต่แท้จริงมันสงบได้ในท่ามกลาง
ความไม่สงบั่นคือจึงจะเป็นยอดคนไม่หวั่น
ไหวแข็งแกร่งดุจหินผาไม่หวั่นไหวกับแรงลม
ไม่หวั่นไหวกับอารมณ์และความคิดและแหล่ง
นินทาใด
ๆนั่นแหละจึงจะเป็นยอดคนไม่แะไม่หวั่นไหว
กับการกระทบนั่นแะนั่นคืออริยะบุคคลหรือ
อริยสงฆ์
สงบได้ในท่ามกลางความไม่
สงบไม่ใช่ไปทำให้อาการที่ไม่สงบให้มันสงบ
แค่นั้นเนี่ยพอลูปูมีมาประกวดเนี่ยทำถึง
ใจ
เราใจเนี่ยมันมันเหมือนน้ำอมฤตเจือกไหล
เย็นจะเยือกเขไปเหมือนกลืนไอ้ก้อนน้ำแข็ง
ที่มันเย็นกว่าน้ำแข็งอีกอ่ะมันไลเย็นถึง
ไหลเข้าไปตรงไหนก็เย็นถึงนั่นน่ะเย็นอย่า
เยือกกลับไปถึงก้นบึ้งหัวใจเย็นทะลุทั้ง
ตัวไปเลยเย็นอย่าเยือกไปถึงใจคือก้วนบึ้ง
หัวใจขนลุกซ้านไปทั้งตัวกายเบาใจเบาน้ำตา
ไหลใจเราสงบ
เงียบเย็นสนิทเหมือนอย่างน้ำอมฤตใสสงบ
นิ่งเงียบสงบเย็นสนิทมากเลยแม้แต่พายุภาย
ในใจเราก็ยังอยู่พายุภายนอกก็ยังพัด
หน้าต่างอยู่แต่ใจเราสงบมากเลยเราก็บอก
ไม่เป็นไรนะหน้าต่างแตกเดี๋ยวหาช่างมา
ซ่อมไอ้ตอนที่มันกำลังปั่นป่วนจะไปสู้น่ะ
คิดไม่ออกแต่พอใจสงบแล้วมันเกิดความรู้
ว่ามันแตกก็มันแตกได้ก็หาซ่อมช่างมาซ่อม
ได้ปล่อยมันก่อนตอนนี้เอาทำเป็น
ใหญ่ใจเราก็นั่งอยู่กับความสงบในท่ามกลาง
ความไม่สงบ
พรรคใหญ่พอใจเราสงบแล้วความสงบสยบความ
เคลื่อนไหวพอใจสงบแล้วความเคลื่อนไหวทั้ง
ภายในและภายนอกก็เงียบสงบตามไปด้วยเลยโดย
ที่เราไม่ต้องไปลุกไผิดหน้าต่างและเราก็
ไม่ต้องไปไล่ดับอาการที่ไม่สงบภายในใจ
กลายเป็นว่าความสงบนั่น
แะใจที่สงบแล้วมันทำให้ความสความไม่สงบ
ทั้งภายในและภายนอกมัน
เงียบสงบไปเองของมัน
เองจึงมาที่ว่าอ๋อนี่มาที่มาของคำที่ว่า
ความสงบสยบความเคลื่อน
ไหวไอ้เรื่องเนี้ยเป็นก็เลยมาเล่าให้พวก
ท่านฟังเดี๋ยวจะเข้าใจผิดว่าพยายามไป
หงุดหงิดกับอาการไม่สงบอาการวุ่นวายไปไล่
ไล่ดับมันไปไล่จัดการมันแล้วหงุดหงิดกับ
ความไม่สงบอันนี้เข้าใจผิดเข้าใจ
ผิดสงบได้ในท้มกลางความวุ่นวายนั่นแะคือ
ยอดคนหรืออริยอริยบุคคลหรืออริยสงฆ์
โอเค
หะก็เห็นว่าไอไอ้ความไม่สงบแล้วมันก็เป็น
เป็นความวุ่นวายของมันไปแต่ใจอ่ะมัน
ธรรมชาติที่สงบใจแท้ธรมชาติที่
สงบหะให้ให้เป็นเหมือน GPS นำร่องก่อน GPS
อ่ะเหมือนท่านมาจากกรุงเทพฯใช่มั้ยท่านมา
จากกรุงเทพมหาหลวงตาที่พฤธรรมันจะเป็นาน
จิเขาใหญ่ที่ทางอีสานเนี่ยมันไกลตั้ง 200
กว่ากิลแต่ท่านทำไมท่านขับรถมาไม่ไม่ผิด
ทางเข้ามาถึงที่นี่ได้ที่พุทธธรรมปัจกรี
ได้าะเปิด GPS เห็นมั้ยอ่ะเพราะฉะนั้นใน
ใจของท่านต้องมี GPS ที่แม่นยำ
ไว้ว่าธรรมชาติของของจิตเดิมแท้หรือใจ
เดิมแท้ใจบริสุทธิ์นั้นมันปรุงแต่งไม่ได้
มันเป็นความสงบโดยธรรมชาติความปรุงแต่ง
ยังไงอ่ะมันก็คงปรุงแต่งของมันไปาคนเรา
เป็นธรรมชาติคนละประเภทกับความสงบใจแท้
มันเป็นธรรมชาติที่เป็นใบ้มันปรุงแต่งไม่
ได้แต่ธรรมชาติที่ปรุงแต่งได้ไม่ใช่ไม่
ใช่ใจที่สงบไม่ใช่เข้าใจผิดพยาไปทำให้
ธรรมชาติที่ปรุงแต่งให้มันสงบและไม่ใช่
พยายามไปรักษาไปประคองรักษาใจที่มันสงบ
โดยธรรมชาติเป็นธรรมชาติที่เป็นใบ้ให้มัน
เป็นใบ้บอกว่าอย่าพูดอย่าปรุงแต่งอย่าพูด
ในใจอย่าปรุงแต่งในใจแต่ธรรมชาติที่มัน
เป็นใบ้ถ้ามันพูดได้มันจะบอกว่าก็กูเป็น
ใบ้ปรุงแต่งไม่ได้ปรุงพูดในใจก็ไม่ได้
แล้วมึงจะมาห้ามกูทำไมประคอรักษาประกันกู
ไว้ให้กูไม่พูด
ทำไมแต่ไอ้ธรรมชาติที่ปรุงแต่งได้ถ้ามัน
พูดได้จะบอกว่าก็กูเป็นธรรมชาติที่ปรุง
แต่งมึงจะมาบีบบังคับให้กูไม่ปรุงแต่งยัง
ไงอ
[เพลง]