今天我们再次相聚，距离上次见面已经过去好几年了。 有人问，如果我们不走动冥想，不坐禅，只用“知道”这个方法，会有效果吗？ 答案是肯定的。因为我每天都这样做，也建议年轻的朋友们这样做。如果我们能“知道”并“结束”，而不用担心心是否会跑偏，那就太好了，而且非常简单。 对于其他人来说，这绝对是条捷径。任何事物触及我们，无论是通过耳朵、眼睛、鼻子、舌头或内心，只要“知道”然后“结束”即可。因为当我们知道的那一刻，我们就结束了，这就是心的放下。让心自己放下，让我们明白，这就是在日常生活中放下自我。 有人问，在日常生活中，我们知道，但却放不下，无法结束，该怎么办？ 答案是，这说明我们的“知者”还不够强大，还不够成熟。我们需要经常知道。当有什么触及我们时，就经常知道。那么，我们的“知道”和别人的“知道”有什么不同呢？ 一般人，生气也知道，难过也知道，但他们知道的方式是带着“我”参与其中。而我们知道的方式是不带“我”参与。 那么，不带“我”参与的知道是怎样的呢？ 举例来说，我们看到这个人很漂亮，只是知道她漂亮，然后就结束了。没有继续想，这个人真漂亮，皮肤真好啊！这就是没有后续的想法。知道然后结束，这就是真正的“知者”。 但如果有“我”参与其中，比如我们看到一件衣服，觉得很漂亮，心想以后一定要买，或者一定要得到它，这就是掺杂了“想要”在里面。但如果我们只是知道，然后就结束了，没有任何后续，生起然后就消失。即使有念头的产生，也只是念头，不会有进一步的发展。 有人问，要达到“知道”然后“结束”的状态，恐怕需要很长时间吧？ 答案是，这取决于我们有多么努力。如果我们坚持不懈地努力，即使是圣人，也不会花费太长时间。 下一个问题是，当我们知道却无法结束的时候，比如，当我们难过的时候，完全沉浸在悲伤里；当我们生气的时候，也完全沉浸在愤怒里，该如何解决？ 答案是，要知道我们非常难过，已经陷进去了，那就退回来，重新建立“知道”。让过去的事情过去，不要去拉回来，不要去做任何事情，只是知道。任何事情来了，都只是知道。它流动，我们也知道；它思考，我们也知道；它运作，我们也知道。 仅此而已，一点也不难。正常工作即可，只需要保持觉知，保持“知道”就好。将觉知集中在“知道”上，必须要有觉知作为引导。 有一种经历是，很多时候内心出现问题，有时痛苦长达一个月，自己却不知道。直到听到老师的某句话，只是一句话，就解脱了，痛苦就消失了。但在这一个月里，我一直努力去知道，但它并没有消失，而是不断回来，无法结束。 那是因为我们在“努力”，有“我”参与到努力中，所以无法结束。但如果没有“我”，没有想要努力的意图，只是“知道”，那就是它自己的事情。过去的事情，我们无法改变。即使知道，或者再怎么努力，也无法改变，那就放下吧，仅此而已。问说，痛苦吗？ 确实痛苦，但我们也知道。我们知道它痛苦。想要去消除痛苦，也无法做到，所以必须放下。知道也痛苦，不知道也痛苦，它会自己消失，生起、存在、然后消失，无论发生什么。 有一位医生代替提问，如何回去持续练习？ 答案是，我所说的那些，任何事情触及你，都要“知道”。练习仅仅是“知道”，就是让觉知与“知道”同在，持续不断。就像我们呼吸一样，我们呼吸的时候，并不会刻意想着今天一定要呼吸，今天一定要这样做，我们只是顺其自然。我们也按照自己的方式顺其自然就好，只是“知道”。当有什么事情发生，触及我们，我们就根据它的因缘去知道。如果因缘让我们感到痛苦，我们只是知道。让觉知与“知道”同在，知道身体，也知道内心。或者专注于知道某一方面的事情？ 答案是，不需要去区分这个是知道身体，这个是知道内心。只是“知道”触及我们的事物，不需要去追究它的名称。仅此而已。所有我们设定的名称，都只是假设。如果我们与自然同在，与那个没有名称的自然同在，那就是我们的道路。 那么，道路是怎样的呢？ 答案是，就像非常精确的GPS导航一样，知道如何走就不会出错，非常清楚，就是从现在开始“知道”。 一位听众说，他在练习呼吸冥想时遇到问题，在坐禅时也无法感到平静。但听完你讲之后，觉得可以作为一个榜样。现在回去会努力知道所有的事情，包括身体和内心，任何事情发生都只是知道，只是知道就好，一定要去除努力和想要。就像医生所说的那样，为什么当我生气的时候，我去观察它，结果反而压抑了一个月，而一句话就消失了呢？ 因为事实上，这一个月以来的观察，是因为我们带着想要、带着努力、带着想要让它消失的心态去观察的。而“任何事情发生都只是知道”，意思是根据事物的本来面目去知道，如实地知道，如实地看到，如它本来的样子，没有想要或不想要的想法掺杂其中，不压抑、不强迫、不干预、不试图逃避、也不想要它变成某种样子，也不要迷失在其中。可以知道，但如果迷失了也没有关系，重新开始。重新开始的时候，不要带着烦躁、愤怒或厌恶。一遍又一遍地重新开始，直到它真正稳固。当它真正稳固的时候，它会自己知道，没有“我们”去知道。然后它会自己发展，自己不断前进，我们只是像之前一样“知道”就好。当任何事情发生时，我们知道的只是正在发生的事情。我们看到它的消失了吗？ 不需要去看它的消失，只需要知道它的生起。当新的事物生起时，就不断地知道。如果我们的觉知足够强大，我们就能看到它的消失。但如果我们的觉知还很弱，就无法看到，因为它的速度太快了，它的运作速度太快了。 我们“知道”和“知道”，这个“知道”是“知道”我们，我们“知道”被知道的事物。但不论知道什么，都要“知道”我们，知道作为知者的我们，然后放下作为知者的“我们”。还不明白吗？解释一下，就是我们用“我们”去“知道”和“知道”我们，然后放下这个知者的“我们”。它是一个“知者”，然后超越这个“我们”，超越想要和不想要的“我们”，超越喜欢和厌恶的“我们”，超越“我们”本身。这取决于每个人的性格。如果有渴望，那也没有关系，重要的是没有刻意的意图。没有想要“知道”的刻意意图，而是顺其自然，按照事物的本来面目去看待。发生了什么，我们就接受什么。没有人能够接受它，人们有的只是认为“这不对，它应该是那样”。认为它应该是那样，只是观点。但如果是真正地“知道”，如果它真的稳固了，你就不需要问任何人。如果它真的理解了，它会自己总结出来。因为它是理解的，它非常理解。即使是听老师讲，也只是理解，不需要问任何人。这是我个人的经验，它是这样的，它会从内心告诉你，它会自己保证，不需要。因为它会进入内心。当它深入到内心的时候，就是那样的。我观察自己就是这样。如果有人说他知道了，然后到处问别人，那就说明他并不是真的知道。但如果他真的知道了，他不会问任何人。因为他会说，“我不知道该问什么”。因为它已经理解了。这是我的经验。我不知道是不是所有人都这样。每个人的性格不同。在修行的时候，选择那个你觉得容易、你能做到的、你能理解的方式就好。 你要像这样，那就重新开始，不断重新开始，知道然后迷失了，知道然后沉迷了，那就重新开始。保持觉知，无论是否中断，无论在做什么，都要保持觉知，觉知自己的身心。但是，当忘记觉知，或者迷失的时候，就重新开始。不要感到压力，也不要期望，不要对迷失感到烦躁，也不要期待下一次重新开始的时候就不会迷失。每次知道的时候都不要迷失。迷失了就重新开始，迷失了就重新开始，不断地重新开始。正是因为这样，才理解了“迷失”和“知道”的含义。知道而不迷失，与迷失了再重新开始。因为迷失了，所以立刻重新开始。不对迷失感到烦躁，也不努力阻止迷失。不期待着不迷失之后会是什么样子，只是不断地重新开始，不断地放下。应该就是这样。尝试解释一下。 就像师父建议的那样，顺其自然就好。我们不需要期望立刻做到，不可能的。顺其自然就好。假设心知道，它会自己运作，以一种自然的方式运作，不需要“我们”的参与。就像我们把小鸡握在手里，如果我们握得太紧，它会挣扎。但如果我们让它自然地待着，它会安静下来。那个安静的状态，就能让我们学习那些过去、过去的事情，包括情绪，还有烦恼，所有的事物。 现在我知道我正在和你说话，我正在和师父说话，或者我正在坐着。或者我现在知道我正在知道，或者它是自然地知道。还是我真的知道？ 现在是“我”在知道，“我”在知道。还不是它自己知道，它会自己显现出一些状态，比如“啊，这个是我们必须要知道的。” 我们不需要想要知道什么，因为我们要理解的佛法，就只是四圣谛。佛陀证悟的，也是四圣谛。他只是知道，假设我们正在思考，思考了一会儿，然后说，其实这个想法并不是我们。这是我们真正看到的真理，这就是真实的。我们没有看到地狱，没有看到天堂，没有看到光芒，而是看到了这些。按照我个人的经验，我和孩子吵架之后开车出去，那时很痛苦，当时还不懂。痛苦到我必须想办法摆脱这种痛苦，因为太痛苦了。开车开了一会儿，我说，“嘿，其实是你在痛苦啊，我并不痛苦啊！”然后内心就变得开朗了，面带微笑地走进寺庙，感觉很舒服。我们以前从来没有这样过，感觉很震撼。那就是因为我真正理解了，我看到了真理，那里没有“我”。如果出现这种状态，我们就加快速度，一次性结束。你就会看到不同，你会自己知道。这就是直接的经验。 （提问）这只是一个组成部分。在你说出最终答案之前，你还在内心挣扎，还在试图去…… 你说，我一直在知道，知道我在和师父说话，在和居士说话，也知道我正在坐着，也知道我的心是怎样的。是我们用“我们”去知道。 你说，你内心一直在挣扎，一直在想应该怎么做，应该如何知道，应该如何知道，应该如何知道。你一直在挣扎，想知道应该如何做，应该如何知道。当你最后说出你的直接经验时，你承认那一刻安静下来了。在那个领域，它自动地平静下来了，不需要挣扎。但越挣扎，反而越不平静。为什么你平静下来了呢？ 你平静下来是因为你停止了挣扎。内心平静，至上的快乐。没有什么快乐能超越内心平静所带来的快乐。平静下来，停止挣扎，因为平静，所以超越快乐和痛苦。这个经验和真相就在你面前，你不需要问任何人。 （答）其实我真的是在受苦。受苦完了就停止了，它自己停止的。不是我们努力去停止，它就会停止。就像刚才，你停止是因为你听了别人讲述生活经历。你受到了触动，所以停止了。你不是停止了自己，而是触动了内心，所以内心平静了。挣扎和痛苦消失了。这就是你需要学习的直接经验。因为停止，所以平静。因为平静，所以超越快乐和痛苦。看到了吗？直接经验的价值非常高。你挣扎着寻找了很多年，进出各种寺庙，阅读各种书籍，但最终，真正的快乐和宁静不在任何寺庙里，不在任何书籍里，不在任何经文中，也不在任何人的话语里。它只存在于一个词语中，或者来自某个人，然后它让你停止了，它让你的内心停止了旋转。 当你停止旋转时，无论你在做什么，都活在当下。它也会让你的内心停止因为渴望而旋转。问题就会被打破，这就是渴爱被打破。渴望的挣扎和努力突然停止了。但不是因为我们去阻止它，去刹住它。努力意味着我们没有停止努力。但是它停止了，因为做了一件事，因为听到了，因为居士讲了他的生活。我们受到了触动，所以就停止了，在我们不知道的情况下停止了。但是如果我先解释，无论我怎么解释，你都不会停止。因为它已经停止了，所以我才来分享经验，让你明白发生了什么。我们不能轻视任何人的佛法。小孩子说的一句话，就能让一个人停止。一辆飞驰的车，一句话就能让这个人停止。 我也有一个故事。有一位僧人，他努力地想要停止内心的挣扎，想要去除那些不喜欢的、想要从内心去除，并且一定要做到。他挣扎着，努力地想要去除那些不喜欢的东西，想要从内心去除，想要今天就涅槃，但无论如何都做不到。有人告诉他，当他走过一个地方，那里正在唱歌，有人卖食物并且正在唱歌，然后他听到了歌声，唱的是：“如果缘分已尽，为何还要留下？” 听到那句话，所有的挣扎都停止了，内心所有的苦恼都结束了。所有的问题都结束了。所有的渴望都结束了。然后他向着那个唱歌的地方磕头致敬。 从挣扎的旋转中解脱，涅槃，停止，因为不同的原因而停止旋转。但是想要通过自己的努力来停止旋转，是无法做到的。因为你是在试图让自己停止旋转，这就等于是在增加渴望的力量，让它旋转。因为你想要停止旋转，所以你是在增加渴望的渴望，这会让它旋转得更猛烈。你是在给渴望添柴加火。或许是一个词语，或许是我们经历的一个事件，或许是我们听到的一件事，无论是什么，或许是在我们内心深处撞击了一下。多年的旋转突然停止了，停止的那种方式，是没有想要、没有刻意、没有意图、没有努力的。它自己停止了，因为我们体验到的佛法，通过我们的眼睛、耳朵、鼻子、身体、内心。或者，佛法在那一刻突然在内心显现出来，无论是什么原因，它让它自己停止了。但不是因为我们去尝试让它停止，不是我们努力地让它停止，努力停止渴望的旋转，这反而是在增加渴望的力量，让它旋转。停止，停止渴望，不要刻意，不要从“我们”的角度去努力，但是要持续地审视，持续地通过苦、无常、无我来审视。在每一个时间、每一个当下、每一个思想、每一个现象里，持续不断地，通过修行来审视。但是它还没有停止旋转，因为渴望。但是通过看到三法印，苦、无常、无我，在身体里、在时间里、在意识里、在现象里、在我们的身心里，但当它停止的时候，是它自己停止的，因为它自己的一些原因，或者因为发生了什么事情，导致它自己停止了。但它不能通过刻意、有意图、有目的地、努力地去做而停止。停止努力、停止渴望，停止因为渴望而产生的旋转，这是做不到的。因为这是从“我们”的角度去停止它，这会变成渴望，渴望停止旋转，渴望涅槃，所以它会一直旋转。困难就在这里，困难就在于无法通过刻意、有意图、有目的地、努力地去做来达到涅槃。 这才是那句“没有比内心平静带来的快乐更伟大的快乐”的来源。平静就是从运作中停止。宁静就是已回归的涅槃，就是停止旋转的心，被烦恼，渴望，执着所旋转的心。当你的心停止了，我才会告诉你，事情就是这样。渴爱的消灭，涅槃就是渴爱的消灭，平静是涅槃的另一个名字，平静是涅槃的另一种说法，不是被称作涅槃，反而是被称为平静，或是宁静。对涅槃有各种各样的称谓，比如平静，又或是平静的消灭，或是无执着，结束所有的执着与渴望。因为它已经停止，所以是平静的。停止， 停止因烦恼、欲望和执着而旋转。因为它已经停止了，所以才平静，因为它平静了，所以才涅槃。但不是那种通过禅定而产生的平静，那只是情绪上的平静。但这是一种因为渴爱结束而产生的平静。 有一句话说，连根拔起渴爱，不会再有残余，熄灭。但所有过去的一切并没有白费，因为它是一种直接经验。你一直通过欲望，进出各个寺庙，非常努力，因为痛苦。但那是以欲望为基础的努力，因此是一种对痛苦的直接经验。引发痛苦的原因是欲望，但当渴望在当下停止时，痛苦也必须消失。这就是涅槃和道路的直接经验。苦、集、灭、道，这就是佛陀一生所教导的。不是因为渴望而挣扎，而是要复习，复习这些课程，复习直接的经验，从渴望所带来的苦、从烦恼。渴爱就是痛苦，复习这些课程，因为渴望终结了，或者渴望在当下消失了，痛苦才会终结。迷惑也是一门课程，解脱迷惑也是一门课程。这就是直接的经验，可以用来告诉后人。因此没有什么会白费。当平静时，才知道已经平静。或者当解脱时，才知道已经解脱，当停止时，才知道已经停止，当平静时，才知道已经平静，当所有的痛苦都消失时，才知道所有的痛苦都消失了。想要努力地知道，努力地去除，努力地放下，努力地放下，还是种种的运作。无论如何都不可能达到，因为越是努力，就越是充满渴望，旋转得越快。从真实中学习，从直接的经验中学习。你所说的，是你内心的直接经验，其他人看不到。只有我和你才明白。说出来是为了让其他人也能得到直接经验，是…… 是给予佛法。给予佛法胜过给予一切。 今天真好，那些继承衣钵的人出现了，出来帮助其他人。今天一颗子弹，打中了很多只鸟。让我去看看，或许我还没有明白，我可能现在感觉很好，但当我离开寺庙，我可能会变成另外一个人。现在没关系，先记录下来，记录下来。回家吧，回家不好，回家不好。我说我还没有明白。现在，未来，不需要谈论。现在是怎样的？当下如何？在当下努力，未来离开寺庙可能会改变，但也没关系，因为有记录可以帮助记忆。否则声音就会消失了，我看不清自己。 真正的佛法就在当下。在你说话之前，慢慢地，从居士开始，最后到这一刻，我觉得我还是不明白的好。我好像生活在另一个世界，那是各种运作的世界。我不了解，但听了你的话之后，我感觉很简单。而且，方法也很简单，就是不断地知道。但我不知道我是否能做到，我以后是否还会带着“我”去知道。但现在，我感到我的内心很平静。虽然有点颤抖，有点紧张，但还是平静的。 这就是自然，在平静中有颤抖，在想要平静的表面下有平静，这就是真实的自然。没有好，也没有坏。但我还是不相信我现在这样是好是坏。我不确定。现在好不好，这取决于当下的那一刻。又是直接经验，又是重新开始。就像居士，简易的修行。居士是农民，住在森林里、山里，独自一人耕作。一个人住在森林深处，住在政府分配的一莱、十莱、五莱的土地上。一个人住在没有水，没有电的森林深处。简易的修行方式，懂得不多，也不会做什么，就那样修行。 迷失了就重新开始，不断地重新开始，原谅自己，不断地重新开始，原谅自己。但是要努力，迷失的时候，立刻知道，迷失的时候，立刻觉察。重新开始，原谅自己。迷失就是失去了觉知。重新开始就是再次拥有了觉知。迷失就是失去了觉知，原谅自己，不烦躁，不责怪自己，然后重新获得觉知，不断地进行下去。觉知就会越来越频繁，觉知会上升，觉知会越来越频繁。最终，迷失的情况就会越来越少，迷失，失去觉知的情况会越来越少。最后，觉知会自动产生，通过努力，而不是通过渴望，不是想要努力地拥有觉知，不迷失。这样会压力很大。但如果是迷失，失去觉知，迷失在任何状态里，立刻知道，有了觉知之后，再次知道。知道得越来越快，越来越快，越来越快，越来越快。原谅，迷失了就原谅自己，迷失了就原谅自己，获得觉知，不抑郁，不悲伤。原谅自己，不焦虑，然后又恢复了觉知，就会越来越好。但当内心想要持续拥有觉知，不想迷失，这样会压力很大。这时就要知道，知道想要持续拥有的想法。知道了之后，就放下，重新开始，这和迷失是一样的。 从直接经验中练习，时刻注意，这个注意就足以让你不断地原谅自己。不是想要不迷失，而是努力觉察迷失。但不是压迫、强迫，而是想要不迷失，想要压迫、强迫，想要不迷失，想要持续拥有觉知，这也是迷失，迷失了就要知道，然后放下，回到当下，恢复平常。 这就是练习的方式，好像面对面，在觉知和烦恼之间，在觉知和迷失之间，面对面。重新开始，不断回到当下，恢复觉知就会越来越多。因为从居士的经历中可以看出来，不应该迷失然后又回到熟悉的那些念头里。为了不脱离修行，要持续不断地专注。居士做不到那样，那样可能只是存在于意识里。应该是像这样进行练习，好像拳击手单挑，迷失和觉知之间的单挑。迷失，然后觉知又生起。迷失在任何的行为里，任何的状态里，任何的情况里，迷失在种种现象里、在五蕴里，迷失在压迫里、在强迫里，迷失在试图逃避里，立刻知道。一对一，迷失想要做什么，变成什么，就任由它，然后停止，结束，结束就好，就好像这样，直接了当，好像住在森林里、山里的人，直接了当，没有辅助设备。应该是这样的。每次来见我，说了就去做一点，一点点。但是一个努力看到真相的人。我们不能轻视任何人。还要继续观察，继续长期观察。但每次来，都有进步，都有发展。但有意思的是，她是一个农民，住在森林里、山里，从很远的地方来，从武里南府乘公共汽车来，非常远。而且要从车站再走进来，也很困难。她的生活很艰苦，生活很困难。但最终，还是离不开努力，努力拥有觉知，努力拥有觉知。请你讲一下，给大家做一个榜样，给大家做一个榜样。说一下，是不是那样的？因为我只是感觉，不知道是不是真的，因为只是感觉。这样修行是真的吗？是的，师父，真的。是怎样的呢？就像我们为了生活而奋斗。我们为了生活在森林里奋斗，我们什么都没有。没有丈夫，独自一人生活，在茅草屋里住了十年，离村庄三公里远。住在森林里，然后得到了这种佛法，不断地修行。一开始是很热切，想要解脱痛苦。但当我们对出现在自己身上的事物做些什么的时候，我们无法改变它，无法改变自然，所以我们必须这样生活，必须奋斗。就像师父说的那样，修行，知道，不断理解。 有什么辅助设备吗？ 没有让自己与之奋斗的辅助设备。她没有辅助设备，不需要任何东西来辅助。觉知和烦恼，医生想写些什么都可以，什么佛法能让你感受到。她知道，觉知与迷失，烦恼与烦恼，一对一。明白吗？ 我讲了你就更明白了。但像这样的人，必须内心非常强大，敢于跳进痛苦的大海，不穿救生衣，即使死了也要…… 只能把自己献出去，如果不献出自己，就像掉进水里的小狗，还是会死。直接跳进去，只能献出自己，即使是溺水而死。 就像这样，必须从小就训练有素。只有这样，才能拥有如此果断的内心。大多数真正的修行者都很少见，因为他们大多很胆小，宁愿抓住救生衣、抓住情绪、抓住其他东西，但最终，他们还是放不下，放不下他们所抓住的东西。抓住轻松愉快的情绪，抓住舒适，抓住做起来让自己快乐的事情，看电影、听音乐、玩手机，不断地看，很舒适，很开心。不舒服的事情一点也不想做，否则内心就会…… 在觉知与烦恼的战场上，绝不妥协，绝不向烦恼屈服，立刻知道，就像在舞台上打架，一对一。觉知被打倒了无数次，也就是失去了无数次觉知，但从未让裁判数数，从未让裁判数数。自己站起来，被打倒多少次，都自己站起来，从未让裁判数数。内心强大的人就是这样，永远不会倒下。 就像不倒翁一样，是不倒翁吗？ 不倒翁里面有铁沙，摇来摇去，怎么也不会倒，无论怎么摇也不会倒。好像不倒翁一样。一对一，它是不倒翁。你再怎么打它，它也不会放弃，立刻站起来，立刻站起来。医生也能做到，以前我从来没有问过你修行了什么。我来到这里，只会问，然后帮你解决。在内心修行，从未问过她。今天我看到你和医生在聊天，所以我暗中观察，应该是这样的，这对你和其他人都有益。 你看电影听音乐吗？ 她以前住在森林里，没什么东西，没有电，也不会用手机。所以自然就远离了这些东西。但你问她现在听不听？她说可以，没问题，任何情况都可以，因为她听的是外面的，里面的那个她，可以在任何情况下，无论外面多么喧嚣，都保持平静。她称之为……就是她不焦虑。你说的很对，医生，你刚才和我说，你的内心好像什么也没有得到，我什么也没有得到。那就是得到了，只是你没有刻意想要得到，但它已经得到了，只是你还不知道。多经历几次就明白了。医生，我还有整个世界，我还在看电影听音乐，可能很难做到啊。 看电影听音乐，谁不听呢？大家都听。只是你要看看，你有没有时间回头看看你的内心，看看你是不是被电影和音乐带着跑了。如果被带着跑了，就只是知道，刚才被带着跑了，之前很开心，就只是知道，我们改变不了什么，这是一个状态，一切都很自然。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- เต็มที่เลยไม่ได้มาตั้งหลายกี่ปีไม่เจอหน้า。 ถ้าเกิดฟังคุณป้าพูดถ้าเราไม่เดินจงกมไปนั่งสมาธิเราแค่รู้อย่างเดียวนี่。 เป็นยังไงหรือเปล่าครับใช้ได้ค่ะใช้ได้เพราะว่าทุกวันป้าก็ทำอย่างนั้นป้าก็พวกน้องๆก็ให้ทำอย่างนั้น。 ถ้าเราอยู่ตรงนั้นได้เราไม่ต้องแน่ใจตัวเองว่าเราอยู่ได้ไหมไม่สมจิออกนอกไหมแค่รู้และจบเลยได้ไหมถ้าได้ก，็，โ，อ，เคอันนี้ง่ายม，า，ก。 ท่านด้วย。 ทางตรงเป๊ะเลยตรงนี้ค่ะรู้จบอะไรกระทบมาหูใจจมูกลิ้นกระทบมาแค่รู้จบเลยเพราะเรารู้แล้วเราจบเลยนะคือการวางของจิตติดวางเอง。 ให้เรารู้ว่า。 อันนี้คือการวางตัวตน。 ในชีวิตประจำวันเราเรารู้แต่มันมันวางไม่ได้นะครับมันไม่จบนะครับทำยังไงครับมันยังมันยังไม่รู้ตัวนี้ก็ยังไม่เติบโตก็ยังไม่แข็งแรงพอเราต้องรู้บ่อยๆกระทบมาเรารู้บ่อยๆค่ะรู้ของเรากับรู้คนอื่นจะต่างกันยังไงครผมว่าคนทั่วไปว่าโกรธก็รู้ก็รู้เสียใจก็รู้รู้。 เขารู้แบบมีเราไปร่วม。 เรารู้แบบไม่มีเราไปร่วรู้ยังไงครับ。 ก็รู้รู้ว่าสมมุติว่า。 เรามีเรามองใช่ไหมตาเรามองไปนี่เราก็บคนนี้ว่าสวยใช่ไหม。 คนที่สวย。 แต่ว่าพอเรารู้。 มันก็แค่รู้วามันสวยแล้วมันจบเลยมันไม่ได้กว่า。 คนที่สวยจังผิวพรรณอย่างนี้มันไม่ได้ต่อมันไม่มีการต่อยอด。 รู้เลยจบเลยนั้นคือผู้รู้ที่แท้จริงก็เป็นอย่างนั้น。 แต่ว่าถ้ามีเรารู้。 รู้。 สมว่าเราเห็นเสื้อผ้า。 อันนี้สวยเดี๋ยววันหลังต้องมาเอาหรือต้องเอาให้ได้อะไรเนี่ยมันมีตัวอย่างตัวอะไรผสมไปด้วยแต่ว่าถ้าเรารู้，ต，ั，วเดียว，เ，ล，ย，จ，บ，เ，ล，ยมันไม่มี，อ，ะ。 ไร，ต่อเลย。 เกิดอยู่นั่นแหละ。 ถึงมันปรุงมาก็แค่เกๆปรุงมาเกๆไม่มีอะไรที่จะไปตอได้ค่ะ。 ผมว่ากว่าจะถึงเวลาที่จะรู้แล้วก็จบเลยมันคงต้องคงต้องใช้เวลานานนะครับก็อยู่ที่เราถามว่าเพียนไหมถ้าเราเพียงแต่ต่อเนื่อง。 อริยบุตร。 ก็。 ไม่นานค่ะ。 ระหว่างถ้าเกิดช่วงที่เรารู้แล้วไม่จบเช่นเวลาเสียใจเราจมไปเลยโมหเราจมไปเลยจะทำยังไงครับแก้แก้ไขรู้ว，า，ว，า，เ，ร，า，เ，ส，ีย，ใ，จ，ม，ากมันไหลไป，แ，ล。 ้วใช่ไหม。 ก็ถอยรู้มาตั้งรู้ใหม่อันนั้นก็ปล่อยไปก็มันไปแล้วคือไม่ต้องไปดึงไม่ต้องไปอะไรมันก็แค่รู้。 อะไรมาก็แค่รู้ว่า。 มันไหลก็รู้มันคิดก็รู้มันตรงก็รู้อย่างนี้นะคะก็แค่รู้แค่นั้นเอง。 ไม่ต้องทำอะไรยากเลยทำงานได้ทุกทำงานได้ปกติของเราเพียงแค่ตั้งสติรู้แค่นั้นสติไปจอรู้。 ก็แค่นั้นนะค่ะ。 มันต้องมีสติเป็นตัวกำกับ。 ผมมีหลายครั้งที่เกิดปัญหากับใจผมขึ้นมาบางชี้ผม。 ทุกวันเป็นเดือนครับ。 ไม่รู้สักทีผมได้ด้วย。 ด้วยปัญญาได้คำพูดของครูบาอาจารย์บางคำ。 แค่คำเดียวผมหลุดเลยหายไปเลยแต่ระหว่างนี้เป็นเดือนเนี่ยผมพยายามที่จะรู้มันมันไม่หายนะครับก็ขึ้นมาใหม่ขึ้นมาใหม่มันไม่จบเพราะว่าเราพยายามไงมันมีเราไปพยายามมันก็เลยไม่จบแต่ว่าถ้าไม่มีเราแบบไม่มีเจตนาที่จะไปพยายามพยายามมันคือแค่รู้มันก็เรื่องของมันอ。 ะไรยที่มันผ่านมาก็。 คือเราไปแก้ไขอะไรก็ไม่ได้เลย。 ถึงเรารู้หรือเราพยายามแค่ไหนเราก็แก้ไขเขาไม่ได้ก็คือแบบว่าปล่อยไปบแค่นั้นเองรู้แล้วก็จบถามว่าทุกข์ไหมก็ถูกข์แต่ก็ก็รู้ก็รู้วามันทุกข์ก็ไปแก้ไขทุกข์ก็ไม่ได้ก็ต้องป่วย。 รู้ก็ป่วยไม่รู้ก็ป่วยเหมือนเดิมมันมันก็ก็ดับของเขาไปเองก็เกิดขึ้นตั้งอยู่ก็ดับไปของเขาเองไม่ว่าจะอะไรที่จะเกิดขึ้นมา。 ครับผม。 เดี๋ยวไปฝึกเขา。 ขอบคุณครับ。 ถามแทนหมอเพิ่มขึ้นหมอกินกลับไปฝึกต่อเนื่องยังไงว่าจะกลับไปเพต่อเนื่องยังไงต้องไปฝึกอะไรยังไง。 จะถามตรงให้เลยบอกเลยแหละ。 อะไรที่บอกนี่แหละค่ะผ้า。 อะไรก็บมาก็ให้รู้นะ。 ก็ฝึกแค่รู้คือมีสติอยู่กับรู้。 ให้มันต่อเนื่อง。 เหมือนเราหายใจนะเราหายใจโดยที่เราไม่ได้เราไม่ได้ว่าวันนี้ต้องหายใจนะวันนี้ต้องทำอันนี้นะไม่ได้ไม่ได้บอกกว่าก็ทำธรรมชาติของเขาเราก็ทำธรรมชาติของเรานั่นแหละแค่รู้มันมีอะไรก็บมาตามเหตุเราก็รู้รู้ไปตามเหตุนั่น。 แหละ。 เหตุให้มันให้มันทุกข์มาแล้วก็แค่รู้。 มีสติรู้กับมีสติอยู่กับรู้นี่แหละค่ะ。 รู้กายด้วยรู้ใจด้วยหรือว่าคุณป้าเน้นรู้เรื่องไม่ต้องไปอะไรว่าอันนี้คือรู้อันนี้คือรู้ใจไม่ต้องเลยค่ะแค่รู้แหละรู้ในสิ่งที่มันกระทบมาไม่ต้องไปอยากรู้ชื่อมันอะไรทั้งสิ้น。 แค่นั้น。 ชื่อทุกอย่างที่เราสมมุติขึ้นมามันเป็นสมมุติทั้งหมด。 ถ้าเราอยู่กับธรรมชาติธรรมชาติที่มันไม่ให้มีชื่อเลย。 นั่นแหละ。 มันคือทางดำเนินของเรา。 ขอบคุณครับ。 ทางยังไงยังไงอธิบายกลับได้รู้ยังไง。 เข้าใจตรงนี้ก็จะรู้ชัดเจนเหมือนกับว่าทางเหมือนเส้นทางgpsมั。 นแม่นยำมากเลยรู้แล้วว่ายังไงเดินทางไม่ผิดแน่นอนชัดเจนไว้อธิบายกลับยังไงแล้วก็ก็คือรู้ตั้งแต่ตอนนี้เลย。 คือผมก็มีปัญหากับกัน。 ทำอนาปติมีปัญหากับการนั่งสมาธิ。 มันก็ไม่เห็นความสงบฟังคุณป้าพูดแล้วรู้สึกว่า。 น่าจะเป็นไอดอลผม。 ตอนนี้กลับไปก็คงจะ。 ก็พยายามรู้ทุกอย่างทั้งกายทั้งใจและเกิดขึ้นก็รู้。 ก็รู้อย่างเดียว。 ต้องตัดความพยายามด้วยความอยากจะให้มันเป็นที่ที่หมอบอกว่าทำไมเมื่อโกรธแล้วเราไปดูมันมันเลยกดเป็นเดือนแต่คำเดียวไม่ได้ไปดูให้มันหายไปมันกลับหายไปเพราะว่าความจริงที่ดูเป็นเดือนแล้วกว่าเป็นเดือนก็เพราะว่าเราดูมันด้วยความยากด้วยความพยายามด้วยความอยาก。 อยากให้มันหายไป。 ความที่ว่า。 มีอะไรเกิดขึ้นก็แค่รู้คือรู้ตามความเป็นจริงอย่างที่รู้อย่างที่เห็นอย่างที่เขาเป็นโดยที่ไม่มีความอยากไม่มีความอยากหรือความไม่อยากเข้าไปแจ้งกแจงกดบังคับแจ้งงใสหรือจะพยายามหนีหรืออยากให้เขาเป็นไปอย่างไร。 แล้วก็ไม่ลงติดไปกับเขาด้วย。 แต่รู้ได้แต่รู้แต่ถ้าไปก็ไม่เป็นไรก็เอาใหม่ไปก็เอาใหม่เอาใหม่เลยไปโดยสิไม่ได้มีความหงุดหงิดโมหรำคาญอะไรเลยเอาต่อยกต่อต่อเลยนะอธิบายมันต้องตั้งใหม่ตั้งใหม่ตลตั้งจนเขาตั้งมั่น。 จนเขาตั้งมั่นจริงๆแล้วติดที่เขาตั้งมั่นจริงๆเขาก็จะรู้เองค่ะ。 ไม่มีเราไปรู้ที่นี่ก็เขาจะพัฒนาของเขาเองต่อยอดของเขาเองไปเรื่อยๆเราก็แค่。 รู้เหมือนเดิมเวลาอะไรเกิดขึ้นมาเรารู้ก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นเรารู้รู้เห็นการดับไหมไม่ต้องดูการดับแค่การเกิดแล้วมันก็สิ่งใหม่เกิดมาก็รู้ไปเรื่อยๆเรถ้าสติเรามีสติเราเข้มแข็งเราก็เห็นการดับได้แต่ว่าสติเรายังโอนอยู่มันไม่เห็นหรอกม。 ันไว。 มันไหวมากการทำงานของเขา。 หมอหมอจินได้。 เรารู้กับรู้เนี่ยรู้ที่รู้เรารู้เนี่ยเรารู้สิ่งที่ที่ถูกรู้。 แต่ไม่ว่าจะรู้อะไรทุกประเดือนอ่ะเนี่ยให้รู้เรารู้เราที่เป็นผู้รู้แล้วก็ปล่อยวางเราที่เป็นผู้รู้เรื่อยไป。 ใจไหมยังไม่รู้จักรู้。 อธิบายได้ไหมตรงนี้เราเอาเราไปรู้กับรู้เราแล้วก็ปล่อยวางตัวเราพูดรู้เลยไปอ่ะมันเป็นตัวรู้แล้วก็เอาตัวเราไม่อยากหรือไม่อยากตัวเราอยากพูดไม่อยากเลยตัวเราอธิบายมันอยู่กับจริตแต่ละคนจะค่ะจะเป็นของโยงมันก็。 ไม่มีเจตนา。 ตัวนี้สำคัญมากไม่มีที่รู้แล้วไปอย่างไรตามความเป็นจริงนั่นแหละมันเกิดอะไรขึ้นแล้วก็ต้องยอมรับมัน。 ก็ไม่มีเจตนาที่จะไปรู้มันนะ。 มันเกิดมาอย่างนี้ก็ธรรมชาติมันก็เป็นอย่างนั้นอยู่แล้วธรรมชาติความเป็นจริงอ่ะไม่มีคนยอมรับได้หรอก。 มันมีแต่มีแต่ความเห็นอันนี้ไม่ใช่มันต้องเป็นอย่างนั้นจะเป็นนี่คือความเห็น。 แต่ว่าามันรู้จริงๆอ่ะมันตั้งมันจริงๆ。 คุณหมอไม่ต้องถามใครเลยามันเข้าใจจริงๆนะ。 มันจะตกของมันเองเลยว่าเออเพราะมันเข้าใจมันเข้าใจมากเลยมาฟังครูบาอาจารย์ก็แค่เข้าใจไม่ต้องไปถามใครเลยอันนี้คือเป็นของตานะมันเป็นอย่างนั้นมันบอกของมันเองข้างในค่ะการันตีของเขาเองว่าไม。 ่。 ต้อง。 คือมันเข้าไปข้างในมันเวลามันมีอาการเข้าไปข้างในอย่างนี้มันเป็นอย่างนั้น。 ก็ป้าก็สังเกตดูตัวป้าว่า。 ถ้าทุกคนที่เขาพูดว่าเขารู้นรู้นี่แหละ。 แล้วก็ไปถามคนนู้นคนนี้นะอันนั้นแสดงว่ารู้ไม่จริง。 แต่ว่าถ้าคิดเขารู้จริงๆไม่ถามใครเลย。 มันเป็นคำที่หวว่า。 หน้าก็ไม่รู้จะถามอะไรอ่ะที่มันเข้าใจแล้วอันนี้นะคะมันเป็นของปลาเป็นอย่างนั้น。 ก็ไม่รู้นะคะแล้วแต่จริตแต่ละคนการปฏิบัติเอาอันไหนที่ว่าเราง่ายๆเราทำได้เข้าใจในตรงนั้นนั่นแหละค่ะ。 เป็นยังไง。 โยมโยมจเป็นอย่างนี้ก็ตั้งใหม่เอาใหม่เอาใหม่เลยไปอ่ะรู้แล้วก็ลงไปกับอะไรรู้แล้วก็ลงติดไปกับอะไรก็เอาใหม่เอาใหม่ความที่รู้อยู่เนี่ยไม่ว่าขาดตอนทำงานอะไรก็รู้อยู่ก็รู้รู้ร่างกายจิตใจตัวเองอยู่แต่รู้แต่พอมันลืมรู้หรือวามันหลงไปก็เอาใหม่เอาใหม่โดยที่。 ไม่เครียดแล้วไม่ได้คาดหวังว่า。 กินรำคาญกับที่มาหลง。 แล้วก็ไม่ได้คาดหมายว่า。 แล้วจะต้องเอาใหม่เนี่ยรู้แต่ละครั้งให้มันไม่หลง。 ลงเอาใหม่ลงเอาใหม่ลงก็ตั้งต้นใหม่ลงก็ตั้งต้นใหม่ลงก็ตั้งต้นใหม่เลือกไปไอ้ความที่มันมันมันเลยเข้าใจเลยรู้จักคำว่า，ห。 ลงกับรู้。 คือรู้ที่ไม่หลงกับลงงไปเพราะว่าลงแล้วก็ใหม่เลยลงแล้วก็ใหม่เลยโดยที่ไม่กินรำคาญกับอาการหลงแล้วมันลอไหลไปหลงไปก็เอาใหม่แล้วก็เอาใหม่เรื่อยไปก็เอาใหม่เอาใหม่เอาใหม่เอาใหม่เอาใหม่ก็คือมาแค่รู้สักรู้ใหม่แค่รู้สักรู้ใหม่ไม่เป็นคนกินรำคาญกับการหลงแล้วก。 ็ไม่พยายามที่จะให้ไม่หลงจะไม่ไปคาดหมายกับการว่าถ้าไม่หลงแล้วจะไปเป็นอย่างไรก็。 มีแต่เอาใหม่เลยไป。 ก็ปล่อยวางเลื่อยไปปล่อยวางเลไปน่าจะเป็นอย่างนี้。 จงลองอธิบายดิ。 เป็นอย่างนั้น。 ๆก็เป็นอย่างที่หลวงตา。 ที่แนะค่ะอย่างนั้นแหละ。 ไปเรื่อยๆเราไม่ต้องไปคาดหวังว่าเดี๋ยวเราต้องทำให้ได้เลยนี่มันไม่มีไปเรื่อยๆตามธรรมชาติคือคือให้จิสมมุติว่าถ้าคิดเขารู้เนี่ยเขาก็ทำงานของเขาเองก็ทำแบบธรรมชาติ。 แบบไม่ต้องมีเราเหมือนว่ากูมาก็เหมือนเรากรรมลูกไก่อยู่ในกับมือถ้าเราบีบมันมันจะดิ้นแต่ว่าถ้าเราปล่วยให้เขาอยู่อย่างนี้เขาจะนิ่งความนิ่งตรงนั้นมันก็จะให้เรียนรู้กับสิ่งที่มาผ่านไปผ่านค่ะทั้งอารมณ์ทั้งที่เลสทุกอ。 ย่าง。 ตอนนี้ผมก็รู้ว่าผมกลังคุยกับป้าอยู่ผมกำลังคุยกับหลวงตาอยู่หรือว่าผมกำลังนั่งอยู่ผมหรือว่าว่าตอนนี้ผมกำลังรู้ว่าผมรู้หรือว่าหรือว่ามันรู้ธรรมชาติหรือผมรู้กันแน่เรารู้กันแน่ตอนนี้มีเรารู้เรารู้ค่ะยังไม่เป็นไม่เป็นสิ่งที่เขารู。 ้เอง。 เขาก็จะมีสภาวะออกมาว่าเอออันนี้。 สิ่งที่เราจะต้องรู้คือเราไม่ต้องไปอยากรู้อะไรเพราะว่าสิ่งที่เราจะเข้าใจเรื่องธรรมะก็คๆแค่อรริยศ4。 แค่นั้นพระพุทธเจ้าก็บรรลุเรื่องอริยสั4เขาแค่รู้ว่าสมมุติว่าเรากำลังคิดอะไรอยู่ปุ๊บ。 คิดไปสักพักหนูบอก。 จริงๆความคิดก็ไม่ใช่เราอันนี้คือ。 อันนี้คือทำแท้ที่เราเห็นแท้อันนี้ของจริงมันเป็นอย่างนี้คือเราไม่ได้ไปเห็นนรกเห็นสวรรค์เห็นแสงสีอะไรทั，้，ง，นี้แหล，ะ，ม，ั，น，เ，ห，็，นอย่างนี้，เ，ล。 ยไ，ม่เห็น。 เห็นทำ。 อย่างของป้าเนี่ยป้าก็ทะเลาะกับลูกเสร็จแล้วป้าขับรถไปทุกข์ตอนนั้นยังไม่รู้ทุกข์จน。 ทำยังไงนะมันหาทางออกว่าทำยังไงเราจะ。 จะพ้นทุกข์ตัวนี้ได้เพราะมันทุกข์มาก。 ก็ขับรถไปสักพักนึงบอกว่าเฮยตกลงมึงเนี่ย。 มึงทุกข์นี่หว่ากูไม่ได้ทุกข์เลยมันเบิกบานข้างในมันยิ้มเดินเข้าวัดสบายเลยอ่ะมันข้างใน。 เราไม่เคยเป็นผูุ้่งนี้ขนลุก。 ไม่เคยเป็นได้นั้นคือเพราะมันเข้าใจจริงๆมันเป็นอย่างนั้นมันเห็นสัจจะธรรมความจริงวามันไม่มีเรา。 ถ้ามีสภาวะอย่างนี้เราเร่งเลยง้วนเดียวจบ。 หมอจะเห็นวามันแตกต่างกันมันจะรู้ได้ด้วยกัน。 ประสบการณ์ตรง。 ถามมันเป็นเพียงแค่คือสิ่งที่ส่วนประกอบ。 ตอนแรก。 ก่อนที่โยมจงจะพูดคำตอบสุดท้าย。 โยมหมอยังดิ้นข้างในยังดิ้นที่จะ。 ก็บอกว่าอย่างนี้ที่หมอถามว่าผมก็รู้อยู่ว่าคุยกับหลวงตาอยู่คุยกับโยมจงอยู่แล้วก็ผมก็รู้ว่าตัวผมนั่งอยู่แล้วก็รู้ว่าใจมันเป็นยังไงเนาะเอาตัวเราไปรู้。 ก็บอกหมอตัวเราเป็นลูกข้างในหมอกระดิ้น。 ว่าจะต้องทำยังไงจะต้องรู้ยังไงจะต้องทำยังไงจะต้องรู้ยังไง。 โยมหมอก็ดิ้นว่าจะต้องรู้ยังไงจะต้องทำยังไงจะต้องรู้ยังไงทำยังไง。 โยงเขาพูดเรื่องสุดท้ายประสบการณ์ตรงของเขา。 แต่ก็ยอมบอกว่าเงียบสงบสงัดไปเลย。 ในที่ดินมันก็สงบตัวลงเองอัตโนมัติ。 โดยที่ไม่ต้องดิ้นเลยแต่ยิ่งมันกลับยิ่งไม่สงบ。 แล้วทำไมหมอสงบไปเลยอ่ะสงบจากการดิ้นไปเลย。 ณัติสันติพลังถูกขัง。 สุขใดเราจะเหนือกว่าใจที่สงบจากกว่าปลแต่งเป็นไม่มี。 สงบแล้วหยุดดิ้นเพราะหยุดสงบเพราะสงบเนี่ย。 ยิเหนือสุขเหนือทุกข์。 ประสบการณ์และความจริงก็อยู่ต่อหน้าหมอ。 ไม่ต้องถามใครเลย。 เล่นเป็นทุกขจริงๆจริงๆจริงๆ。 เสร็จแล้วก็หยุดหยุดเองหยุดหยุดของมันเองไม่ใช่ถ้าเราพยายามไปหยุดมันยิ่งไม่หยุดดิ้น。 แบบเมื่อกี้หมอหยยุดตัวเอง。 เพราะไปฟังก็พูดเล่าเรื่องชีวิตเขาหมอก็เลยหยุดไม่หยุดตัวเองสะเทือนถึงใจแล้วก็หยุดแล้วใจก็เลสงสงบ。 ความดิ้นด้วยความทุกข์ยากลำบากก็หายไป。 นี่คือประสบการณ์ตรงที่หมอจะต้องเรียนรู้。 ขอหยุดจึงสงบ。 เพราะสงบแล้วจึงเหลือสุขเนื้อทุกข์。 เห็นไหมว่าประสบการณ์ตรงเนี่ยมันมันมีค่ามาก。 ดิ้นรนค้นหามาหลายปี。 เข้าสำนักนั้นออกสำนักนี้อ่านหนังสืออ่านหนังสือนี้。 แต่สุดท้ายเนี่ย。 ความสุขสงบที่แท้จริงไม่อยู่ที่สำนักใดไม่อยู่ที่ังสเล่มใดไม่อยู่ที่ตำราเล่มใดไม่ได้อยู่ที่วาจะท่านใด。 อยู่ที่เพียงคำที่คำคำเดียวหรือจักคนคนหนึ่งแล้วมันทำให้หยุดได้ใจมันหยุดหมุนได้。 วันหยุดหมุนด้วย。 ทำอะไรก็ตามในปัจจุบันขณะนั้นและมันก็ทำให้ใจวันหยุดหมุนดิ้นล้นทะยานอยากได้。 หัวใจมันหยุดหมุนด้วยความดิ้นลทะยานอยากได้ปัญหามันก็หักเป็นตหักนติ。 ปัญหาก็หัก。 ปันหักขโย。 ความดิ้นรนด้วยความพยายามอยากก็หยุดกะทันหัน。 แต่มันไม่ใช่หยุดเพราะเราเป็นคนไปทำหยุดไปเบรคมันพยายามพยายามเท่ากับว่าเราไม่หยุดพยายาม。 แต่วันหยุดพอดีทำอันใดอันหนึ่งที่ไม่เห็นเข้าไปได้ยินเข้าจะมาเยี่ยมาฟังโยมจงพูดชีวิตเขาเราสะเทือนใจก็เลยมันเลยหยุด。 โดยที่เราไม่รู้ตัวแต่ถ้าลูกตาไปอธิบายซะก่อนยังไงอธิบายไงหมอจะไม่หยุด。 แล้วพ่อมันหยุดแล้วลูกตาเลยมาบอกเล่าประสบการณ์ให้ให้หมอเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร。 นะเนี่ยเราจะดูถูกทำจากท่านใดไม่ได้ที่เด็กเล็กๆพูดมาคำเดียวทำให้คนหยุดได้。 กำลังที่รถทะยานอยากคำเดียวทำให้คนคนนั้นหยุดได้。 พี่ก็มีที่ฐานเรื่องนึง。 ที่ว่า。 มีพระองค์นึงเนี่ยพยายามดิลนที่จะหยุดดิทาง。 ที่จะกำจัดสิ่งที่ไม่ชอบใจอ่ะ。 ให้มันหลุดออกไปจากใจให้ได้แล้วทำให้ได้ดิ้นลนพยายามจะกำจัดสิ่งที่ไม่ชอบใจให้เราไปจากใจได้。 จะจ่ายวันนี้นิพพาน。 ทำไงก็ไม่ได้ก็บอกว่าถ้ากำลังเดินผ่านหรือว่าสถานที่ที่มีการร้องเพลงมีเขาขายอาหารและร้องเพลงเลย。 แล้วก็ได้ยินเสียงเพลง。 ร้องว่าอะไรนะ。 ถ้าหมดเยื่อใหญ่แล้ว。 ถ้าหมดเยื่อใหญ่แล้วจะอยู่ไปใหญ่ก็ให้จากไปเสีย。 แค่นั้นแหละไอ้ที่ดินมาเนี่ยมันก็ขาดหมดเยื่อใหญ่แล้วก็จะมาพยายามอยู่ด้วยกันไปทำไม。 ให้จากไปเสียแค่นั้นแหละใจที่มันดิ้นมาทั้งหมดแล้วก็หยุดลงขนาดนั้น。 ทุกอย่างก็。 จบลงไปเลย。 จบปัญหาปัญหาจบ。 วันที่ทยาอยากจบไปในเลยแล้วท่านก็ก้มกราบไปทางโรงเทียมนะนั้นที่มีคนร้องเพลงนั้น。 พระหลานเจ้าทั้งหลาย。 ลนพพานขณะที่หยุด。 หยุดหมุนด้วยความดิ้นรนทะยานอยาก。 ด้วยเหตุที่ไม่เหมือนกันที่ทำให้ท่านหยุดหมุน。 แต่จะหยุดบุญด้วยความพยายามของตัวเองจะทำไม่ได้เพราะมันเอาตัวเองไปพยายามให้หยุดหมุนมันเท่ากับไปยื่นเพิ่มกำลังของความอยากให้มันหมุนเพราะอยากให้มันหยุดหมุน。 ดังนั้นถ้าเรายิ่งไปพยายามช่วยตัวเองให้ความดิ้นรนทะยาอยากมันหยุดหมุน。 มันก็จะกลายเป็นความอยากซ้อนความอยากเข้าไปมันยิ่งหมุนแรงขึ้นอีก。 ไปเพิ่มเชื้อของความอยาก。 แต่มันอาจจะมีคำคำเดียวหรือเหตุการณ์ที่เราประสบหรือได้ยินได้ฟัง。 อะไรก็ได้หรือทำขุดปลากระแทกในใจครั้งเดียว。 ความ。 หมุนมานานเป็นหลายกลับหลายสงสัยอ่ะ。 ดิสเบรคดเบรคที่แบบว่า。 หยุดไปกระทหยุดไปเองเลยโดยที่ตั้งใจจงใจเจตนาพยายามให้หยุด。 วันหยุดของมันไปเอง。 ด้วยทำที่ประสบต่างตาหูจหมดกายใจหรือทำที่มันผขึ้นมาในใจตอนนั้นขนาดนั้นด้วยเหตุใดๆก็ตามแล้วมันหยุดตัวเองได้ยุดไปเลยโดยที่ไม่ใช่หยุดเกิดจากฝ่ายเราที่ไปก็พยายามจะทำให้หยุดไปเราไปพยายามทำให้มันหยุดดิหยุดหมุนด้วยความที่ทะยาอยากมันกลับไปเพิ่มความอยากให。 ้มันหยุดหมุนหยุดอยาก。 ไม่ได้ทำดึกได้ทำไปจากฝ่ายเราไม่ได้。 แต่มันก็ต้องหมั่นพิจารณามาเรื่อยๆพี่นาที่จังทุกขังๆในการในการเวลาในเวลาจิตในจิตธรรมในธรรมมาเรื่อยๆเรื่อยๆจากการฝึกฝนเพียรปฏิบัตินี้จากทุกขังมาเรื่อยๆ。 แต่มันยังไม่หยุดหมุนหรอกด้วยความยากแต่ก็ปฏิบัติไม่อย่างนี้ด้วยการเห็นจังทุกครั้งหน้าตาในกลกลายเป็นในเวลาจิตในจิตธรรมในธรรมในร่างกายจิตใจของเรา。 แต่เวลามันหยุดเนี่ย。 วันหยุดของมันเอง。 มันอยู่กับมันเองด้วยมีเหตุบางอย่างหรือมีอะไรขึ้นก็ตามที่ทำให้มันหยุดกับมันเอง。 แต่มันไม่สามารถหยุดโดยตั้งใจเจตนาจงใจพยายามที่จะให้มันหยุดหยุดดิ้นรทะยานอยากหยุดหมุนด้วยความที่รถทะยานอยากมันทำไม่ได้เพราะามันจะไปไปจากฝ่ายเราที่จะไปหยุดมันมันกลายเป็นความอยากอยากให้มันหยุด。 หมุน。 อยากให้พานอยากที่พานเลยไม่หยุดอยากได้。 ความอยากที่ผ่านจากที่ผ่านมันก็เลยหมุนๆตลอดเลย。 มันยากตรงนี้มันยากตรง。 จงใจตั้งใจเจตนาพยายามให้ผ่านไม่ได้。 ระดับที่เป็นที่มาของคำว่าัติสันติพลังสุขังสันติสันติคือความสงบ。 จากความปรุงแต่ง。 สุขใดแล้วจะนอกว่าใจที่สงบจากความปลแต่งเป็นไม่มีใจสงบเป็นสันติ。 ได้คืนพพาน。 คือใจที่หยุดหมุนนัเองหยุดหมุนไปด้วย。 ปัญหาดิลทะยานอย่าง。 เมื่อใจของหมออยู่ได้นะลูกตาจึงอธิบายให้เข้าใจ。 ว่าามันเป็นแบบนี้。 ตันหักยตันหักยสิตันหานพพานตันหักนคำว่าตันหักจะเป็นวพจน์ของนพพานไม่เรียกนพานเรียกตหักหรือสันติก็เป็นวพจ，น，์ของนพ，พ，า，น，ไ，ม，่，เ，รียกนก็เรีย，ก。 ว่าสันติ。 หรือสงบเย็น。 คำแทนที่ผ่านานมีหลายคำหรือสงบเย็น。 หรือสันติหรือตันหักโย。 หรือanal。 ผู้สิ้นอะไรสิ้นเยื่อใหญ่อะไรวรใดๆทั้งหมด。 เพราะหยุดจึงสงบ。 หยุดหยุดหมุนไปด้วยกเลสปัญหาหาเพราะหยุดจึงสงบเพราะสงบแล้วจึงรีผ่าน。 แต่ไม่ใช่เป็นความสงบในการั้นสมถะที่ไปทำให้มันสงบนั้นเป็นแค่สงบในอารมณ์สมมถะ。 แต่นี่มันสงบ。 เพราะสิ้นปัญหา。 จะมีคำกล่าวที่ว่าถอนปัญหาขึ้นได้กับท่านรากนิจฉโตปริปโตเป็นผู้ดับสนิทไม่มีส่วนเหลือ。 แต่ทุกอย่างเนี่ยที่ผ่านมามันก็ไม่ได้เสียหายเพราะมันเป็นประสบการณ์ตรงหมอดิลทะยานอยากเข้าสำนักรถออก，ส，ำ，น，ั，ก，น，ี，้，ด，้ว，ย，ค，ว，ามเพียรพย，า，ย。 ามตลอดมา。 ด้วยความทุกข์。 แต่มันเพียนด้วยปัญหา。 จึงเป็นประสบการณ์ตรงของความทุกข์。 และสมุนไพที่เป็นเหตุให้เกิดทุกข์คือปัญหา。 แต่เมื่อปัญหาดับแล้วในปัจวบขณะ。 ความทุกขต้องมวดระดับลงนี่ก็เป็นประสบการณ์ประสบการณ์ตรงในฝ่ายนิโรธและมัก。 ทุกสมุกไทยนิโรธมากนี่คือคำสอนตลอดชีวิตพุทธเจ้าที่สอนอยู่。 ไม่ใช่ด้วยความดิ้นรนทะนอยากด้วยการทบทวนทบทวนบทเรียนนี้。 ทบเทีนบทเรียนประสบการณ์ตรง。 จากความที่หล่นทะยาอยากไปด้วยปัญหาด้วยเกล็ดปัญหาจะเป็นทุกข์。 ทบเทีียนบทเรียนเพราะสิ้นปัญหาหรือปัญหาดับไปในปัจจุบขนาดความทุกข์ถึงดับไป。 ความหลงก็เป็นบทเรียน。 ความสิ้นหลงก็เป็นบทเรียน。 เป็นประสบการณ์ตรงที่จะเอามาบอกเล่าให้คนรุ่นต่อๆไป。 จึงไม่มีอะไรเสียหาย。 เมื่อสงบแล้วจึงรู้ว่าสงบแล้วหรือเมื่อหลุดแล้วจึงรู้ว่าหลุดแล้ว。 เมื่อหยุดแล้วจึงรู้ว่าหยุดแล้วเมื่อสงบแล้วจึงรู้ว่าสงบแล้ว。 เมื่อความทุกขทั้งมวลดับไปแล้วก็รู้ว่าความทุกขทั้งมวลดับไปแล้ว。 ความพยายามจะรู้จะพยายามพยายามดิ้นรนยังไงก็พยายามยังไงก็จะให้บรรหลุดจะให้มันหยุดจะให้บรรดับจะให้มันพานอันนี้ทำไม่ได้ทำไม่ได้เพราะยิ่งพยายามจะยิ่งเป็นปัญหา。 หยุดแล้วได้จึงรู้ว่าหยุดแล้วสงบแล้วจึงรู้ว่าสงกบแล้ว。 ความทุกต้องมวลดับแล้วจึงรู้ความทุกต้องมวลดับแล้ว。 จะพยายามรู้ๆ。 พยายามไล่รู้ไร่ละไล่ปล่อยไว้วง。 พยายามไร่รู้ไร่ละไล่ปล่อยไล่วางสังขารสังหารที่ๆให้ไปเป็นวิสังขารยังไงก็ตามไม่มีทางเป็นไปได้เพราะยิ่งพยายามก็ยิ่งมากไปด้วยปัญหาหมุนยิ่งน。 เร็วขึ้น。 เรียนรู้จากของจริง。 จากประสบการณ์ตรง。 หมอพูด。 ประสบการณ์ตรงจากใจดิคนอื่นก็ไม่ไม่เห็นหลวงตารู้กับหมอแค่นั้นแหละตรงพูดให้คนอื่นเป็นประสบการณ์ตรงเป็น，ว，ิ，เ，ป็นอะไรเป็นทา，น，ธ。 รรประธาน。 สรรพาธนังธรรมะธนาที่นาติการให้ธรรมะเป็นทานเหนือกว่าการให้ทานใดๆทั้งปวง。 ออกมาหน้าบ้านเนี่ยวันนี้ดีนะเนี่ย。 คนที่รับไม้ต่อๆไปออกมาช่วยช่วยคนอื่นก็ได้。 วันนี้มีกระสุนนเดียวได้นกหลายตัว。 เอาหน้าเนี่ยไปดูครับผมผมยังไม่ได้อะไรนะครับผม。 ผมวันนี้ตอนนี้อาจจะรู้สึกดีแต่ว่าผมออกไปจากวัดผมอาจจะเป็นอีกแบบนี้ก็ได้ครับตอนนี้ก็ไม่เป็นไรได้บันทึ，ก，เ，อ，า，ไ，ว้บ，ต，้，อ，ง，กลับคืนกลับ，บ，้，าน。 ไม่ถูก。 กลับบ้านเก่าไม่ถูก。 ผมว่าผมยัง。 ยังไม่ได้นะครับผม。 ผมว่า。 ปัจจุบันอนาคตไม่ต้องพูดถึง。 ปัจจุบัน。 เป็นยังไงล่ะผู้ทำในปัจจุบัน。 อนาคตออกจากวัดไปอาจจะเปลี่ยนแปลงไปก็ไม่เป็นไร。 แต่มันมีบันทึกช่วยจำไว้ได้เดี๋ยวไปเสียงจะออกไป。 ผมดูตัวเองไม่ออกครับผม。 พุทธธรรมจริจริงในปัจจุบัน。 ก่อนที่。 ลูกตาจะพูดก่อนที่。 ค่อยๆค่อยๆเรียงลดับมาตั้งแต่โยมจมาพูด。 แล้วสุดท้ายตอนนี้。 เล็กๆผมฟังหลวงตาพูดกับ。 ใจกับทุกๆคนให้ผมรู้สึกว่าผมต้องไม่รู้เรื่องครับ。 ผมรู้เรื่องเหมือนกับอยู่ในโลกหนึ่ง。 สังขารที่สังสรรค์ผมไม่รู้จัก。 แต่ว่า。 พอได้ฟัง。 คำพูดของ。 ครับคุณป้าครับผมรู้สึกว่า。 มันดูง่ายๆนะครับผม。 แล้วก็。 ผมก็มันก็วิธีการดูง่ายๆก็คือรู้ไปเรื่อยๆ。 แต่ผมก็ไม่รู้ว่า。 ผมจะทำได้หรือเปล่าผมจะเอาเราไปรู้อีกหรือเปล่าในอนาคต。 แต่ณตอนนี้ผมรู้สึกว่า。 ใจผมมัน。 นิ่งๆครับแล้วก็。 แต่ก็มีความสั่ง。 ใจสั่นนะครับ。 หัวมันเป็นผิว。 แต่มันก็นิ่ง。 แค่นี้ครับผม。 นี่ก็คือธรรมชาติ。 ในความนิ่งมีความสั่น。 ในต้องการความสดผิ้วมีความนิ่ง。 นี่คือธรรมชาติ。 ที่แท้จริง。 ไม่มีหนี้อย่างเดียวและไม่มีสัตวอย่างเดียว。 แต่ผมก็ยังไม่เชื่อนะครับว่าผม。 ผมเป็นตอนนี้จะดีหรือเปล่าผมก็ไม่รู้ครับไม่ดีผมว่าดีหรือไม่ดีมันเป็นปัจจุบันขณะ。 ปัจะบณะ。 ลอีกก็เป็นเรื่องของประสบการณ์ตรง。 แล้วก็เอาใหม่อีกประสบการณ์ตรงแล้วก็เอาใหม่。 ก็เหมือนกับโยมจงปฏิบัติง่ายๆโยมจงเป็นชาวไร่ชาวป่าชาวดอย。 อยู่ในป่าหรือไกลคนเดียว。 ทำไร่อยู่คนเดียวหรือทำอะไรอยู่ไหมอยู่คนเดียวในป่าลึกได้รับที่ดินแบ่งแยกแบ่งมาจากรัฐบาล。 หนึ่งไร่。 สิบไร่ห้าไร่。 อยู่ในป่าลึกคนเดียวไม่มีน้ำไม่มีไฟเนาะ。 ในป่าลึกคนเดียว。 ปฏิบัติธรรม。 แบบง่ายๆ。 ไม่ค่อยรู้ภาษาทำอะไรมากก็ปฏิบัติแบบนี้。 ลงก็เอาใหม่เลยื่ไปให้อภัยแก่ตัวเองแล้วก็ก็เอาใหม่เลยไปให้อภัยแก่ตัวเอง。 แต่เพียน。 ลงเมื่อไหร่รู้ทันเอาใหม่ลงเมื่อไหร่รู้เท่าทันเอาใหม่ให้อภัยแก่ตัวเองเลยไป。 หลก็คือขาดสติ。 เอาใหม่ก็คือมีสติขึ้นมาใหม่。 ลก็คือขาดสติ。 ให้อภัยแก่ตัวเอง。 ไม่หงุดหงิดไม่โทษตัวเองแล้วก็มีสติขึ้นมาใหม่เลือกไปแต่สติมันก็จะถี่ขึ้น。 สติจะขึ้น。 สติทีขึ้นไปเองมันสุดท้ายความหลงก็น้อยลงไปเรื่อยๆความหลงขาดสติมันจะน้อยลงเรื่อยๆสุดท้ายสมันก็จะขึ้นมาเองด้วยความด้วยความเพียรไม่ใช่ด้วยความยากไม่ใช่ปฏิบัติอยากให้มีสติไม่หลงเลยอันนี้เครีย。 ดมาก。 แต่อันนี้คือลงขาสติลงไปลงไปกับสถานผู้ก็รู้ทันมีสติขึ้นมา。 อีกก็รู้ทันอีกแต่ความรู้ทันเร็วขึ้นเร็วขึ้นเร็วขึ้นเร็วขึ้นเร็วขึ้นให้อภัยลงแล้วให้อภัยตัวเองลงให้อภัยตัวเองให้มีสติขึ้นมาไม่ซึมเศร้าไม่เศร้าหมองให้อภัยกับตัวเองไม่เครียด。 แล้วก็อีกก็อีกด้วยสติก็ก็จะดีขึ้นเองเองแต่พอขนาดจิตใจถ้าอยากให้มีสติต่อเนื่องไม่อยากให้หลงให้เครียดมาก。 อันนี้ก็ต้องรู้ทันรู้ทันความอยากให้มีต่อเนื่องรู้ทันแล้วก็。 ว่อยวางไปเอาใหม่เรียกว่าขาดสติเหมือนกัน。 ฝึกจากประสบการณ์ตรงทสังเกตเห็นนะ。 เกนี้จะเพียงให้อภัยตัวเองไปเรื่อยแล้วไม่ใช่ว่าก็อยากให้ไม่หลงแต่ก็เพียนรู้เท่าทานความหลงแต่ไม่ใช่ไป，ก，ด，ก，บ，ั，งคับให้อยากให，้，ม，ัน。 ไม่หลง。 จะไปกดกบังคับอยากให้ไปหลงก็ต้องรู้ทัน。 ทกดบังครับอยากให้ไม่หลงอยากให้มีสติต่อเนื่องก็หลงและหลงก็ต้องรู้ทันแล้วละไปแล้วก็กลับมากลับมามีสติ。 อยู่กับปัจจุบันอย่างปกติปกติ。 อันนี้ก็คือฝึกแบบ。 อย่างว่าแบบว่า。 ตัวต่อตัวเลย。 ระหว่างสติกับกเลสตัวต่อตัว。 สติกับหลงเนี่ยตัวต่อตัวเลย。 ก็เอาใหม่เอาใหม่ก็ไปอยู่กับปัจจุบันกลับมามีสติจะมากขึ้นเรื่อยๆต่อหน้า。 เพราะว่า。 ดูจากพี่จารนาจากโยมจงและไม่ไม่น่าจะ。 ลแล้วก็กลับไปอยู่กับเขาครับกลับไปอยู่กับบริการให้ต่อเนื่องเพื่อไม่ให้หลุดจากบริการทั้งวันทั้งคืนเยอะโยกจงทำไม่ได้ไม่น่าจะเป็นอยู่，ใ。 นจิตแล้ว。 น่าจะฝึกแบบตัวต่อตัวเลยเหมือนกับนักมวยชกอเดียวตัวเดียวตัวต่อตัวคือระหว่างความหลงกับสติ。 ลบมีสติขึ้นมาลบมีสติขึ้นมาลบไปกับการแต่งด้วยกริยาอากาศใดๆจากสภาวะใดๆก็ตามลงไปกับสังแต่งไปกับขาแตลงไปกดบังคับลงพยายามจะหนีไปก็ทันหมดแล้วก็เดียวกันตัวต่อตัว。 หลวงพยายามทำอะไรเป็นอะไรก็แล้วก็รับไปเลิกไปเสไปเสเลิกไปเสีย。 เดี๋ยวก็เดี๋ยวแบบนี้เลยคือตรงไปตรงมา。 เหมือนกับชาวป่าชาวดอยตรงมาไม่มีเครื่องช่วย。 น่าจะเป็นอย่างนั้นนะมาหาลูกตาแต่ละครั้งก็มาถึงพูดก็ไปทำนิดหน่อยครั้งครั้งครั้งเอง。 แต่ว่าเป็นผู้ที่เพียนเห็นความเร็ว。 แล้วจะรอจะดูถูกใครไม่ได้。 ก็ต้องดูกันไปเรยาวดูกันไปเรื่อยๆแต่ก็มาแต่ละครั้งก็ก้าวหน้าพัฒนาไปเรื่อยๆก็ต้องดูกันยาวๆ。 แต่มันน่าสนใจคือเป็นชาวไร่ชาวป่าชาวดอยเดินทางมาไกลมากเลยจากบุรีรัมย์มารถยนต์โดยสาร。 มาไกลมากมันลำบากมากแล้วก็เดินทางจากเปล่ามาข้างนอกอีกก็ลำบาก。 ชีวิตเขาลำบากมากอยู่ยากลำบาก。 แต่สุดท้ายก็ไม่พ้นความเพียรเพียนมีสติเพียนมีสติ。 จพูดหน่อยเป็นไอดอลของหมอไอลพูดหน่อยเอาพูดหรือเปล่าเรื่องเคยแต่รู้สึกวามันเป็นอย่างนี้。 พูดซิเพราะว่า。 มันจะไม่จริงก็ไม่รู้เพราะวามันแค่รู้สึกว่าปฏิบัติแบบนี้กัน。 เจ้าค่ะเป็นอย่างนั้นจริงๆค่ะหลวงตา。 เป็นยังไง。 ก็เป็นเหมือนกับเราสู้ชีวิตนะเราสู้ชีวิตอยู่กับในป่าในดเราก็ไม่มีอะไร。 คือ。 สามีก็ไม่มีอยู่คนเดียวสิบปีอยู่ในกระท่อมคนเดียวแล้วก็ห่างจากหมู่บ้านสามกิโลอยู่ในดง。 ก็ก็ได้ถามตัวนี้。 ปฏิบัติไปเรื่อยๆ。 ตอนแรกมัน。 ตอนแรกมันก็มุ่งมั่นนะมันอยากมันอยากพ้นทุกข์แต่พอเราทำอะไรกับสิ่งที่มันมันปรากฏกับตัวเราจริงๆนะเรา，ท，ำ，เ，ป，ล，ี，่，ย，น，แป，ล，ง，เ，ขาไม่ได้ธ，ร，ร。 มชาติน่ะ。 เราก็เลยต้องอยู่อย่างนี้ต้องสู้สู้เหมือนกับที่หลวงตาว่าปฏิบัติไปรู้ไปเข้าใจไปเรื่อยๆ。 มีเครื่องล่อบริการอะไรไหม。 ไม่ใช่เอาตัวเราไปสู้。 เขาไม่มีเครื่องช่วย。 ไม่มีเครื่องช่วยไม่ต้องเอาอะไรมาช่วย。 สติกับกเลส。 หมออยากสักอะไรก็ได้นะ。 มที่。 บอกว่าใจไหมว่าโยมจบ。 ฝึก。 สว่างสติกับ。 หลงกเลสกับ。 ตัวต่อตัวเลยอ่ะ。 เข้าใจไหม。 เข้าใจครับ。 หลวงตาพูดแล้วผมก็เข้าใจมากขึ้น。 แต่คนอย่างนี้ต้องจิตใจเข้มแข็งจริงนะ。 คนที่。 จ้าชกระโดดลงทะเลทุกข์โดยไม่ใส่เสื้อชูชีพ。 ตายเป็นตายวะ。 ถวาย。 ว่าไม่ได้ก็เป็นภาพลูกหมาตกน้ำ。 ยังไงก็。 ตายกระโดดเลย。 กระโดดลงทะเลเลย。 ยังไงก็ถว่าเป็นก็。 ยอมจมน้ำตาย。 กระโดดลงไปเลยแล้วก็ยังไงก็ถ้าลูกหมาตกน้ำ。 คืออย่างนี้。 อย่างนี้ต้องใช้เด็ก็ดๆ。 อยู่ชีช่วยแรกก。 ตัวใจเด็ดมากเลย。 ส่วนใหญ่พวกที่。 ปฏิบัติแทหายากเพราะว่าส่วนใหญ่ก็ขี้กลัว。 ดีกว่าเกาะเกาะเครื่องชูชีพ。 เกาะอารมณ์เกาะอะไรเนี่ยสุดท้ายมันปล่อยวางไว้ที่เกาะไม่ได้。 เกาอารมณ์โปร่งโลกเบาสบาย。 เกาะ。 สบายใจ。 เกาะทำอะไรเพลิน。 ดูหนังฟังเพลงโทรศัพท์มือถือดูไปเรื่อยๆ。 สบายสบายใจไม่สบายไม่เอาเลย。 ไม่อย่างนั้นมัน。 เดี๋ยว。 ในใจตัวเองเลยเดี๋ยวเลยระหว่างสติกับกเลสไม่ยอมไม่ยอม。 ไม่ยอมกเลสเลยไม่ยอมให้。 แพ้。 รู้ทันสติรู้ทัน。 สสทเหมือนต่อยกันบนเวทีเดียวกับเดียวสติกับกเลสสติโดนต่อยร่วไม่รู้กี่ครั้งคือขาดสติอีกครั้งแต่ไม่เคยยอมให้กรรมการนับเลย。 ไม่เคยยอมให้กรรมการนับลุกขึ้นเองโดนกี่ครั้งขึ้นเองหมดไม่ยอมให้กรรมการนับเลย。 คนที่ใจๆ。 คือเรียกว่าไม่มีวันที่จะล้มแล้วไม่ลุก。 ทำเป็นเหมือนตุ๊กตาล้มลุกเลยตุ๊กตาล้มลุกหรือเปล่าตุ๊กตาล้มลุกที่มันเป็น้ตุ๊กตาที่เขามีเหล็กทรายอยู่ๆแล้วก็โยกไปโยกมาจะจะล้มแดงก็ตั้งได้เลยเหมือนตุ๊กตาล้มลุกเลย。 วันเดียวกับเดี๋ยวมันตุ๊กตาล้มลุกมันไม่มีจะตยังไงอ่ะไม่มียอมแพ้ลุกขึ้นมาทันทีขึ้นมาทันที。 หมอทก็ได้นี่ก็ไม่เคยบอกกว่าวัติเข้าไปยังไง。 มาถึงตาก็จะถามทำไปเลยแก้ไขตไปเลยก็ปฏิบัติมาในใจก็ไม่เคยก็ไม่เคยถามเขาพรุ่งนี้วันนี้เห็นคุยกับหมอแล้วเลยแอบสังเกตเป，็，น，แบบนี้น่าจะเ，ป。 ็นแบบนี้。 จะเป็นประโยชน์ต่อหมอและคนอื่นด้วยไง。 ว่าดูหนังฟังเพลงอยู่ไหมครับแล้วก่อนหน้านี้ครับ。 ดูหนังฟังเพลง。 ปกติมันอยู่ที่ป่านะคะมันไม่ค่อยมันไม่มีอะไรเลยไฟก็ไม่มีโทรศัพท์ก็เล่นไม่เป็นก็เลยตัวนี้ก็เลยห่างไปแต่ว่าถามว่า。 มาถึงตรงนี้ฟังได้มาได้ได้ทุกสถานการณ์。 เพราะว่ามันก็ฟังแค่ข้างนอกข้างในมันก็อยู่ได้ทุกสถานการณ์ไม่ว่าจะข้างนอกจะดิ้นรนหรือจะเสียงดังอะไรขนาดไหนแต่ข้างใน，เ。 ขาเขาสงบ。 ครับ。 เขาเรียกอะไร。 คือเขาไม่ไม่ไม่วุ่นวายไม่วุ่นวาย。 คุณหมอก็ถูกแล้วเมื่อกี้นี้ที่คุณหมอบอกหลวงตาว่า。 ข้างในของคุณหมอน่ะ。 ไม่เห็นได้อะไรเลยผมไม่เห็นได้อะไรนั่นแหละมันคอได้โดยที่เราไม่ได้มีเจตนาที่จะได้ไงแต่มันได้แล้วแต่หมอยังไม่รู้。 คุณเจอเดี๋ยวเจอไปบ่อยๆก็จะเข้าใจเอง。 คุณป้าผมมี。 ผมยังอยู่ทั้งโลกผมยังมีผมยังดูหนังฟังเพลงอยู่นะ。 คงจะยากครับหรดูหนังฟังเพลงใครก็ฟังกันหมดทุกคนนั่นแหละ。 มันก็มีเวลาที่จะย้อนมาดูข้างในเราไหมว่า。 ไลค์ไปกับดูหนังฟังเพลงไหม。 ามันไหลไปก็แค่รู้ว่าเมื่อกี้มันไหลไปแล้วเออมันสนุกสนานไปแล้วก็แค่นั้นก็ว่าเราก็แก้ไขอะไรไม่ได้เป็นอาการเนาะ。 เป็นเรื่องธรรมชาติทั้งได้หมดแหละ。