徒：佛陀的教法指向哪里？ 师：指向我们的身心。 徒：那么佛陀的教法是如何指导我们观察身心的呢？ 师：教导我们观察身心是无常的，是不稳定的。它们会衰老、生病、死亡，死后会分解，回归到自然界的各种元素。 徒：具体是如何回归的呢？ 师：身体中坚硬的部分，火化后变成灰烬，骨头则被放入水中，或者埋入土中，最终化为尘土。 徒：那身体中液体的部分呢？ 师：腐烂后，脓液会渗入土壤。蒸发的部分会蒸发掉。作为呼吸的气息会回归自然。作为热量的火元素也会回归自然。而作为觉知的空性，则回归到宇宙的空性。我们的身心由地、水、风、火四种元素，以及空间（空性）和觉知这六种元素组成。或者，如果不算上空间，就是五种元素：地、水、风、火和觉知（或识）。这五种元素结合在一起。然后就形成了五蕴，或者说我们的身心，也就是色、受、想、行、识。但是它们组合在一起，首先产生了受、想、行、识。然后逐渐形成完整的胚胎，也就是所谓的名色。有了名色之后，慢慢就有了眼、耳、鼻、舌、身、意，也就是有了眼门、耳门、鼻门、舌门、身门、意门，逐渐变得完整，然后就生出了婴儿。这就是自然规律。 徒：婴儿出生之后呢？ 师：出生之后，慢慢地成长。 从一滴血开始。那是父亲的精子（属于地元素）和母亲的卵子（属于水元素）结合。从那时起，地和水就混合在一起。那时还没有“我们”，没有“自我”的实体，不是我们飞过来变成一个实体，然后像你们现在这样坐在这里。我们来自各种元素的混合。首先是地元素和水元素，也就是父亲的精子和母亲的卵子。我们应该明白，一开始根本没有“我们”这个东西。只是父亲和母亲的结合，也就是精子（地元素）和卵子（水元素）的结合。然后母亲吃下动植物的残骸，这些属于地元素。每天还要喝很多水，这些是天然的水元素。呼吸的空气是风元素，也是天然的。热量是火元素，也回归自然。 徒：那么之后是如何形成一个完整的生命个体的呢？ 师：当四种元素（地、水、风、火）充分混合后，形成了一团血，这时，觉知或识（一种只有觉知，没有实体，没有形状，和自然融为一体的元素）也加入了进来。觉知进入混合，就产生了“名色”，一开始是液体，然后成形。当有了名色后，就有了六入，也就是六个感官：眼、耳、鼻、舌、身、意，然后逐渐形成一个完整的婴儿，最终分娩出来。这就是佛陀的开悟，他明白了生命的来龙去脉。从最初开始。之后，我们长大，分娩出来成为婴儿。我们逐渐变成年轻人。先是小男孩和小女孩，然后长大成为年轻人，有了家庭，成为成年人。上大学，工作，然后组建家庭，建立事业。然后开始衰老。 现在就开始衰老，开始受到疾病的困扰。经常去医院，经常去看牙医，现在牙齿都坏了。要去医院了。现在就开始受到越来越多的疾病的困扰，每天都在增加。 如果医生真的仔细检查，还会发现很多没有检查出来的疾病。 现在的科学仪器只能检查到能检查到的程度，但如果真的仔细检查，应该一次检查几十万项，但我们做不到。如果真的检查，会发现我们体内到处都是疾病。因此，我们的身体是疾病的监狱，叫做“苦”。 “苦”就是囚禁，囚禁痛苦，囚禁疾病。 一种又一种疾病，是疾病的住所。 直到... 每个人都越来越老，越来越糊涂。 然后卧床不起，成为家人的负担。 徒：那临终的时候呢？ 师：我从来没进过医院。在ICU里，他们把管子插进我们的身体，通过管子喂食，这里插一下，那里插一下，插满了管子，痛苦极了。 我们的床头还放着监视器。 在我们去世之前，监视器上的图表一直在跳动。那图表一直在上下跳动。 但是一旦意识消失，图表就消失了。感觉、思想、情绪都消失了，身体也分解了。 这叫做元素分解，五蕴消散。 一旦元素分解，就是分解，地、水、风、火、空间和觉知这六种元素就分离了。 如果没有空间，就是五种元素，它们彼此分离。 一旦分离，五蕴就都消散了。这叫做元素分解和五蕴消散。 一旦元素分解和五蕴消散。 它熄灭的东西。 徒：熄灭的是什么呢？ 师：就是执着，还有错误的执着没有熄灭。对身体的执着，认为这个身体就是“我”，是“我的”实体。这就是“我”。这个身心就是“我”和“我的”实体。当我们执着于这个身心，认为它就是“我”，就是“我的”，我们就会把这个“我”拿去执着于其他事物。执着于配偶，执着于孩子，执着于孙子，执着于地位、财产、房屋，认为它们是“我的”，是“我的”。但是这些东西，无论是身体，还是作为色、受、想、行、识的心，以及所有和我们相关的事物，都只是虚构的，是虚假的。 怎么说是虚假的呢？ 因为它只是一场人生的戏剧。我们出生，在这场人生的戏剧里，有了形状，有了这样的面孔，有了这样的名字和姓氏，成为这个人的孩子。长大后有了配偶，有了这样的名字，有了孩子和孙子，有了这样的名字，做了这样的工作，有了这样的同事，有了这样的亲戚朋友。 这就是我们在这世上上演的一场戏剧。用这样的名字、姓氏、面孔，和所有与我们相关的人，共同出演这场人生的戏剧。所有来和我们一起演戏的人。都只是暂时的虚构。不久之后。人生这场戏。 就会走向终结。 没有任何人的人生戏剧不会结束，没有终结的时刻。我们也会走向终结。 所有和我们相关的人都会散去。 人生这场戏剧就会结束。 因此它被称为虚构或幻象。 当人生这场戏剧结束时，如果我们还不明白。 这只是一场人生的戏剧。 它由地、水、风、火，以及空性的觉知结合而成。 一旦形成了五蕴。 我们却认为这是“我”，是“我的”实体。 我们就把“我”拿去执着于配偶，执着于孩子，执着于孙子，执着于父母兄弟，执着于财产。 当死亡来临时，执着并没有结束。执着于“我”的执着没有结束，执着于其他事物的执着也没有结束。 元素分解，五蕴消散，但执着还没有结束，于是就死了，但只是肉体死亡。死了，但只是粗糙的身体死亡，也就是粗糙的五蕴消散。但是执着依然存在，于是仍然会制造幽灵，仍然会创造实体。它并没有消失，那种认为我们有“我”的实体，有“我的”实体的错觉并没有消失。当错觉没有消失时，死后仍然会有一个“我”，我们在体内创造了这个“我”，这个“我”又执着于各种事物。 徒：那么死后的状态是如何的？ 师：它就变成了，在我们的体内，既有肉身，也有我们肉眼看不到的光体。这个光体和我们的身体一模一样，它就藏在我们的体内。所以，当我们死亡的时候，只是作为粗糙物质的五蕴分解了，而那个作为光体的、和我们一模一样的、精微的五蕴。并没有分解。大多数人会坐在自己的葬礼上哭泣。因为肉身死了。粗糙的五蕴分解了，尸体放在那里。 但是有一个“我”，形状和我们一模一样，只是它是光体的。 这个“我”就在自己的葬礼上。在痛苦地哭泣，因为执着。 “师父，请照顾我的家人。请照顾我的家人。”哭泣。 死的只是身体。 死了只是元素分解。 但是这个执着的东西没有死。 这就是奇怪的地方。它并没有死。 它执着于痛苦。 它没有死，它弹了出来，坐在那里哭泣。 每一具尸体都是这样。 只要有人死亡，它就没有死。 它弹了出来，坐在那里哭泣。 有时候葬礼还没有结束。 阎罗王拿着三叉戟就来了。 穿着红色的衣服。 红色的衣服。 拿着三叉戟来了，两个人拖着他走向中间。 然后当着他的面刺穿他。 “救命！救命！” 谁能救得了他？ 拖走他，进行审判和惩罚。问题就在于这个残留的东西。肉身分解了，它就分解了。 但是这个残留的东西真的分解了吗？ 真的痛苦吗？ 那些上吊自杀、自杀逃避的人。 逃避什么？ 他们说逃避痛苦，说会得到解脱。 不会得到解脱的。 那个死掉的东西会更痛苦。 比活着的还要痛苦。 活着的时候，痛苦还有配偶安慰，还有父母安慰，还可以看电影、听音乐、玩游戏、玩手机，还能得到一些缓解。 但是在那个世界里没有手机。 没有人安慰我们。 我们独自一人，生活在自己的世界里。 没有人看得到我们。 独自痛苦。 徒：那么死后在葬礼上呢？ 师：当他们来火化你的时候，所有人都走了。 你要怎么办呢？ 坐在那里哭泣。 你一个人在寺庙里。 当那些来火化你的人都走了，你要怎么办呢？ 痛苦万分。 有些人会在自己上吊的房子里。 但是葬礼却在父母家举行。 好吧，让他们举行吧。 但是那个痛苦的灵魂并没有来。 它去了那边的房子。 那个上吊自杀、服药自杀的房子。 它变成了一个非常痛苦的鬼。 痛苦万分。 因为业力的结果，它自杀了，它的寿命还没有结束。 所以没有人带走它。 但是它现在要怎么办呢？ 它非常痛苦。 住在哪里，吃什么，什么都没有。 没有人看到它。 只有痛苦。 那个世界里到处都是恶鬼。 到处走来走去，它很害怕。 因为它没有力量，没有功德。 而且它是自杀的。 那个业力让它变成了一个胆小的鬼。 蜷缩在房子的角落里发抖。不敢出来。 很久很久，直到它寿命结束，有人带它去地狱接受惩罚。 但是在它活着的时候，业力非常痛苦。 那种没有人看到的痛苦。 但是它逃不过智者。 佛陀已经说过，它并没有消失。 消失了就好。 痛苦并没有消失，执着没有消失。问题就在这里。 执着没有消失，所以它真的非常痛苦。 如果有人认为上吊自杀、服药自杀就能结束一切，逃避一切。 那不会结束的。 那会更加痛苦。 即使是在其他的精神世界里，他们也会当着你的面拖走你。其他的宗教也会把他们拖走。那个东西没有结束，它真的非常痛苦。 比活着的时候还要痛苦。 因为活着的时候还有人安慰。 但是在那个世界里没有人安慰。 没有手机可以玩游戏、聊天。 那时候我们要用什么来安慰自己的心呢？我们总是玩游戏、聊天、玩手机，看电影、电视剧，听音乐、购物，和孩子、妻子在一起快乐，有时候也会争吵，但是也有快乐。 一种粗糙的快乐。 但是到了那个时候。 在那个世界里只有我们自己。 谁和我们在一起？ 只能一个人哭泣。 没有人和你在一起。 只有你一个人痛苦。 没有人看到。 但是逃不过智者。 问题就在这个没有死的东西上。我们死亡的原因是什么？ 是执着。 徒：执着于什么呢？ 师：执着于四种元素（地、水、风、火）以及觉知结合在一起。当它们形成五蕴时，执着于“这”就是“我”的实体。 认为“这”就是真正的“我”。 没有想到“这”会变老、生病、死亡，最终会崩溃、分解。 火化后变成灰烬，什么都不剩下。但是它没有这样想。 它认为“这”就是“我”。 认为“这”是真实的。 没有想到这是一出人生大戏。 很快就会结束，无论是“我们”还是所有参与演出的人。 如果我们不这样想，如果我们认为“这”只是虚构的，我们就能得到解脱。 解脱就是不再执着于任何事物。 完全放下。 不执着于任何事物。 那就是解脱。 如果我们不认为“这”是虚构的，我们就会执着于一切。 执着于真实的事物。于是就真的痛苦了。佛陀说，我们被迷惑而执着，这叫做无明。 徒：无明会导致什么后果呢？ 师：正是因为无明，才导致灵魂不愿熄灭，回归到觉知元素的纯净状态。那种状态没有实体，没有形状，只有觉知，没有以光体的形式存在的实体。如果它能回归到觉知元素。那就没有人会痛苦了。 如果它回归到空性，就没有人会痛苦了。 那个残留的、痛苦的实体就不会存在了。 阎罗王或那些灵魂也不会把它拖走。 他们找不到它。 因为它已经消失了。 灵魂真正的、纯净的终极状态是没有实体，没有形状，什么都不剩下。 只有作为空性的觉知。 消失了，与自然融为一体，找不到它的实体。 就像瞿提迦尊者的灵魂一样。 瞿提迦尊者在佛陀时代。瞿提迦尊者那天听了佛陀的教法。 明白了深刻的教义。 但是那时他的心还没有证得阿罗汉果。 他的身体非常疼痛。 因为那天是瞿提迦尊者寿命终结的日子。 他可能那天就要去世了。 因为他的身体非常疼痛。 骨头疼。 我记不清了，但可能是骨癌之类的。 非常痛苦。 当时可能没有吗啡止痛。 所以他非常痛苦。 即使听懂了佛陀的教法，但是疼痛并没有减轻。 他就拿刀割断了自己的喉咙。 阎罗王就在那里等着。 自杀的人必须下地狱。 要把灵魂带到地狱。他说。 但是当瞿提迦尊者割断喉咙，鲜血喷涌而出的时候。他观察身体的痛苦。 出生后只有痛苦。身体痛苦，疼痛，折磨，有慢性疾病。 徒：瞿提迦尊者是如何解脱的？ 师：他得了骨癌之类的。 非常痛苦。 于是他只看到了痛苦。 身体只有无常和痛苦。 他放下了对身体的执着，放下了对自身身心的执着。 然后在他死的那一刻。 瞿提迦尊者的心消失了。 阎罗王在那里等着。 找不到他。瞿提迦尊者的心去哪里了？ 怎么找不到？ 于是他去问了佛陀。 他向佛陀禀告说，他在等着瞿提迦尊者的灵魂。想把他带去惩罚。 因为他自杀了。 为什么找不到？ 佛陀说，瞿提迦尊者在割断喉咙的那一刻证得了涅槃。 他放下了自己身心的组合。 证得了涅槃。证得涅槃的人已经结束了执着。 他们的灵魂就像熄灭的火焰。或者就像... 在你面前的蜡烛，一口气吹灭了。 阎罗王找不到他的灵魂。 他消失了，和自然融为一体。所有的业力都不知道该如何发挥作用。 所有的业力都变成了无效的业力。 有业力，但不知道该如何发挥作用。 所以所有的业力都变成了无效的业力。 这就是不同之处。 在于执着于五蕴身心，认为那是“我”的实体，和结束执着的人之间的区别。 还在执着的人会留下东西。 死后会留下光体。死后还会有灵魂或实体。 会留下一个和我们一模一样的实体。 这是很奇怪的。 因为有些人做了很多恶业。 例如，每天杀猪的人。 或者经常举行杀鸡的布施仪式的人。 临终的时候，他就不知道自己是谁了。 因为他一直在做这样的事情。 他的心已经习惯了。 那个业力的结果。 他不觉得自己是一个人了。 他看到的幻象不再是他的样子了。 他一直都在发出猪的叫声。 一整天都在叫。 还没死就在叫。 僧侣和佛陀的弟子经过时，一直在听到这种声音。 他们说这个人太残忍了。 整天都在杀猪。 他的叫声让人痛苦。 佛陀说，不是他在杀猪。 而是他觉得自己变成了一头猪。因为他总是杀猪。 他总是刺穿猪的喉咙。 他很害怕。 他觉得自己变成了一头猪。 他痛苦地发出叫声。 他变成了一头猪。 还没有死就已经变成猪了。 那个光体没有出现。 他所看到的幻象不是他自己的形状了。 他已经变成了一头猪。 那些杀鸡、宰鸡、斗鸡的人。 把手放在一起互相撞击。 直到鲜血淋漓。 即使他们被绑起来，他们也像鸡一样鸣叫。 他们会试图挣脱束缚。 如果他们挣脱了，他们会去互相碰撞，直到鲜血淋漓。 无论他们做什么，他们都不会停止。 因为他们已经变成了一只斗鸡。以前我也杀过鸡、宰过鸡，所以我也像鸡一样鸣叫。 业力让他的外形发生了改变，不再是像他自己一样的光体。 而是取决于业力。 取决于最后那一刻，什么业力产生了最强烈的效果，会让他所看到的外形发生改变。 然后我们去投胎，就会变成那样。 如果还没死，外形就已经改变了。 问题就在于这个东西。 这个没有死的心。 如果结束了执着，就会消失。 就会消失。 这就是佛陀所认可的。 已经结束了执着的人，他们的心会消失。 消失得无影无踪。 那样就轻松了。 就没有人能再抓住你了。 所有的业力都会变成无效的业力。 大家都应该消失，消失得无影无踪。 不然会被他们抓住，被拖走。 真讨厌。葬礼的时候不要再来听这些哭声了。“师父，请照顾我的妻子和孩子。请照顾我的家人。” 答应他们会让我们感到心烦意乱。只想听痛苦的事情。 我们已经很厌烦了，死了还要痛苦，还要这样哭泣。 他们火化了你，一切都结束了。 然后你一个人在寺庙里要怎么办呢？ 没有人看得到你。 你很饥饿。 没有人给你东西吃。 为什么会这么痛苦呢？ 真的太糟糕了。 为什么要让自己这么痛苦？ 告诉你们要结束执着，却不肯结束。 一直执着着。 所以死了就痛苦不堪。 你看。 死了还坐在寺庙里哭泣。 火化结束后，要怎么办呢？ 我们也没有一直关注。但每个灵魂都是非常痛苦的。 真是没有必要。 过去点香的时候。 没有接收到这些信息。 没有听到他们的哭泣。为什么会这样？ 非常痛苦。 担心小儿子。 父母常常会犯一个错误，就是担心孩子。 特别是小儿子。 为什么不担心其他孩子呢？ 有很多孩子，但是那个孩子无法照顾自己，比其他孩子更困难，所以更担心他。 死后，他可能会变成他们的孩子。 或者他们没有机会再有孩子了。 或者他们没有功德可以投胎为人，于是投胎变成狗，变成壁虎，成为守护他们房子的精灵。 变成一个看守者的鬼，变成饿鬼。 比父母还艰难。父母、祖父母死后，原本生活得好好的，却投胎变成看门狗，变成守护房子的鬼，变成壁虎，变成看守房子的蛇。 他们可能会被杀死。 遇到地神，被杀死。 真是太糟糕了。 佛陀禁止僧侣食用家犬的肉。 因为家犬的肉很可能就是他们的祖父母，他们担心自己的子孙，于是执着于子孙，投胎变成了狗。 徒：为什么不能吃家犬的肉？ 师：“这只狗真忠诚。” 实际上它就是他们的祖父母。 佛陀禁止僧侣绝对不能食用家犬的肉。 是一种罪过。 施舍之后再食用。 我也一样，我所有的祖父母都是这样的。 在佛陀时代，佛陀走出去乞讨。 科西部落的人养的狗吠叫了起来。狗吠叫是在打招呼。 我们去乞讨的时候，狗吠叫。 瘦弱的狗喜欢吠叫。 他们早上外出乞讨的时候，狗会吠叫。 它吠叫什么？ 它很伤心。看到僧侣很伤心。 它没有做善事，所以投胎变成了吠叫的狗。 它没有想回来。 吠叫着，伤心着。 佛陀说：“你原本是他们的父亲，现在却投胎变成了给他们看门的狗。”于是，儿子试图反驳。 他为什么说自己的父亲投胎变成了狗？ 他们不相信。 他们一直像对待父亲一样对待那只狗。 对它很好。 而且儿子改变了自己的行为。 会好好对待父亲。 他和狗说话，对狗说好话。 他对狗说：“父亲，我改变了。 我已经变成了一个好人。”他真的改变了吗？ 很快你就会知道它是不是你的父亲。 儿子想看看佛陀说的是不是真的。 让狗睡在父亲睡的地方。 他像照顾父亲一样照顾它。 给它洗澡。 他自己也改变了，从一个流氓变成了好人。 他不再在深夜游荡。 他对狗很好，一直叫它父亲。 过了很长一段时间。 父亲看到儿子悔改，流下了眼泪。狗在哭泣。 因为儿子真心悔改了，不是假装的。 儿子认识到自己的错误已经很久了。 停止了吃喝玩乐。 不再在深夜游荡，不再赌博，不再做任何坏事。他已经改变了，变成了一个好人。 于是狗把在房子附近地面上的泥土挖了出来。 儿子很奇怪，狗在挖什么？ 徒：然后呢？ 师：挖出了一个装满宝藏的箱子，那是父亲埋下的。于是他拿出来做善事，拿去花，拿去投资。并将功德回向给父亲。 父亲看到儿子变成了一个好人，心中执着的业力也就断裂了。 那种导致他投胎变成狗的执着就消失了。 狗的死亡摆脱了儿子的房子。 然后它享受着自己所创造的功德带来的快乐。 无论创造了多少功德，如果心还执着，就无法离开。 无法离开，被困在那里，无处可去。曾经有一位年轻女子来寺庙修行，和龙普巴的父母一起，在沙功那空省的森林寺庙采摘马蜂橙。 之后，她梦见。她的祖母，她的祖母的灵魂被困在了房子的墙壁里。于是她告诉龙普，昨天晚上她梦见祖母的灵魂被困在了房子的墙壁里。 墙壁成了监狱。 祖母的灵魂被关在了房子的墙壁里。 为什么会被关起来呢？ 因为灵魂不需要空间。 它不需要空间，但是它有一种错觉，认为自己拥有一个实体。 它只是一种感觉。 一种自欺欺人的感觉。 实际上并没有实体。 所以它不需要空间。 一旦身体分解了，自我感觉仍然存在， 它就被关进了墙壁里。所以墙壁可以囚禁祖母。 房屋成了囚禁祖母的监狱。 要举行仪式。 不知道能不能逃脱。 不确定。 需要为她进行布施。 因为执着仍然存在，非常困难。 这是执着于房屋。 或者执着于孩子和孙子。 有些人去世后仍然执着于房屋。无论走到哪里都想着房子。 来寺庙修行，听法。 徒：执着于房屋会怎么样？ 师：一见到师父就想家。 马上就想回家。 执着于房屋。 于是被困在了房屋里。 心一直想着房屋。 有很多人来修行。 有一天。 过去在谭萨基寺修行。 父母和师父都在巴冲。 它就像现在这样，是一个宽阔的区域。 但是没有这样的纱窗。 所以他们搭起帐篷。 很有趣，就像来野餐一样。 他们说，每年都能见到，真的很有趣，就像来野餐一样。 来修行，能够见面，非常开心。 修行了几天，我们也不记得了。 每次都是在寺庙里。 每次都是想回家。 师父还没醒。 我们自己还没醒。 醒来的时候。 帐篷都消失了。 凌晨四五点就走了。 想家，想家。 但是当他们来的时候，非常开心。 但是当他们要离开的时候。 凌晨四五点就开始收拾帐篷了。 早上起来，他们就都消失了。 想家，想家。 他们执着于家庭。 徒：他们是什么样的状态呢？ 师：似乎并没有真正切断执着。 只不过是像橡皮筋一样，伸缩自如。想家了，就用自己的心，创造一个“我”的实体，然后在自己的感觉里，把这根橡皮筋的一头绑在“我”的身上，另一头绑在房子上。想念妻子，想念孩子和孙子，想念父母兄弟，就用自己的心创造一个“我”，然后把“我”绑在那里，然后把另一头绑在在家的父母兄弟那里。 并没有真正切断。 就像一根橡皮筋，伸缩自如。 一旦筋疲力尽。最后一天到了，修行结束了，马上就回家了。只是一根暂时拉长的橡皮筋而已，并没有真正切断。 如果真的切断了，来修行的时候，心里就不会有任何的牵挂和担忧。 这就叫做切断了。 已经切断了执着。 如果来修行的时候，总是想着回去，马上就想回去，马上就想回去。 这就叫做没有切断。 他们会变成蜥蜴，被关在房子里，会变成守卫房子的狗，会变成守护房屋土地的蛇。他们会变成守卫房屋的鬼。 有时候。 他们建造非常大的泰式房屋，从他们祖先的房屋里拆下三四栋旧房子。买了其中一栋旧房子，我记不清了，已经很久了。 他们把祖先的房子拆下来，有祖父母的，有外祖父母的，都是大地主。 他们把很多房子拆下来合在一起。 这栋房子非常大，花了很多钱。 徒：为什么会拆旧房子？ 师：建好之后。 房子的主人只上去过一次。 再也没有上去过。 房子的主人住在房子下面。 几乎没有上去过。 然后孙子辈长大了。长得和我一样大。 他告诉我，小时候经常上去。 经常在房子里玩。 他有很多朋友。 有祖父母，有很多仆人，有很多朋友，很多人和他一起玩。 他喜欢上去玩。 但是房子的主人，也就是他的父母，建好房子后就没有上去过。 他住在房子的下面。 于是我告诉他，你带我去修行吧。 这样才能真正利用这栋房子。 他说要帮助修行。 楼上非常宽敞。 那是一栋非常大的泰式房屋。 地方很宽敞。 他让我帮助带孩子去修行。我差点就去看那边的房间了。看看他们在哪个房间修行，在哪个房间睡觉。 一走出我的房间，我就忘记了。然后我就变成了火焰，站在房子中间挡着他们。“我不会让你住在这里。我不会让你用我的房子。你敢用我的房子吗？”他非常凶。 不肯屈服。 即使帮助了他们，也是帮助我。 帮助他们做善事。 但是他们不肯接受任何好的东西，无论付出多少努力也不肯接受。 因为他们只执着于房屋。 他坚持要和执着作斗争，为了坚持自己的执着，他愿意献出生命。 我只好屈服，屈服于执着。 真是的。 人心一旦执着起来。 无论别人怎么说，他们都不会听。 即使是佛陀亲自来说，他们也不会听。 师父们怎么说也没用。 这就是所谓的执着，是吗？ 因为要坚持自己的执着。 他们不肯放弃。 他们不肯听别人说话。这种执着被称为无明。 徒：无明会带来什么结果呢？ 师：它会导致人们在生死轮回中饱受痛苦和悲伤。 无论你怎么说他们都不会听。 他们非常执着。 他们必须屈服。 无论怎么劝说，他们都不会同意。 他们只知道执着。 那么一切都随业力而定吧。 如果是这样，就随业力而定吧。需要经常思考。 经常思考身体是出生。 从我们一开始就不是“我们”。 出生来自于父亲的精子。 父亲的精子是地元素，非常小。和母亲的卵子结合，母亲的卵子是水元素。然后它开始逐渐形成。 母亲吃植物和动物的残骸，喝大量的水，喝风和火，从那时起它就逐渐形成。每个人都知道这些。 它慢慢地变成一滴血，然后... 血液就像水滴在草尖上，然后慢慢长大。 “我们”在哪里？ 没有“我们”的实体。直到血液达到一定量。 灵魂或意识。 那是一种空虚的状态。 它也来到这里。 和地、水、风、火。 徒：是如何组合成生命体的？ 师：五种元素结合在一起。 如果加上空间就是六种元素。然后因为无明，因为执着。它像胶水一样。 非常粘稠。 它把所有的元素都粘合在一起。每种元素都粘合在一起。 然后它慢慢长大。 慢慢长大，然后变老、生病、死亡，崩溃分解。 但是这种执着没有消散。 知道身体分解。 地元素回归大地，水元素回归水，风元素回归风，火元素回归火。但是那种执着依然存在。它又去创造了。 觉知元素加上执着。 它被用来创造自己执着的东西。 创建新的外形。 变成动物、饿鬼、阿修罗、地狱众生。 变成天神或神灵。 外形会改变。 变成人。 但很难再投胎为人。 佛陀说，很难。 其他众生还有机会。 即使是天神也有机会。 但大多数人会投胎到恶道。 变成动物、阿修罗、地狱众生。 现在我们想想。 我们投胎变成各种各样的动物。 身体、记忆和意识。所有的感觉、思想、情绪，所有的记忆都会消失。 一旦我们投胎变成动物。 它会创造一个新的外形，创造一种新的感觉和情绪。 那只动物的形状。 新的身体。 这就是“我”的形状。“我”很英俊，“我”很漂亮。 然后我们爬过去，和异性的动物交配。当我们是人时，怎么会觉得动物英俊漂亮？ 我们不会觉得它们英俊漂亮。 但是一旦我们投胎变成了动物。 在动物的身体里，我们就是“我”。 “我”很英俊。“我”很漂亮。 然后我们爬过去。 我们爬过去，寻找异性。 然后我们生了孩子，创造更多的后代。 这些就是“我”的孩子和孙子。 当他们被杀害，痛苦悲伤的时候。 我们就在那个动物的身体里感到痛苦。 我们投胎变成饿鬼，外形也会改变。 投胎变成地狱众生，外形也会改变。 外形会根据善与恶的行为发生改变。 它和执着结合在一起。 这就是发生的事情。 当身体崩溃分解。 感觉、思想、情绪和记忆会消散。 然后执着被用来创建一个新的身体。 然后我们把“我”执着于新的身体。 然后我们执着于与我们有关的一切。新的父母，新的孩子，新的配偶。 我们就在新的身体里感到痛苦。 死后执着并没有结束，于是我们就创建一个新的身体。 徒：我们如何在轮回中解脱？ 师：新创造的身体就是“我”和“我的”实体，然后爬过去、飞过去，和异性的动物交配，然后创造更多的后代。 这是“我”的妻子，“我”的丈夫，“我”的孩子和父母。 生命就是这样循环往复，永无止境。我们一直都在痛苦中。 佛陀说，只有痛苦才会生起，只有痛苦才会持续，只有痛苦才会灭去。 除了痛苦，没有什么会发生。 除了痛苦，没有什么会持续。 除了痛苦，没有什么会消失。放下吧。 看到身心、五蕴都是无常的。 不要执着于它们。 它们是疾病的住所，是囚禁痛苦的地方。 不要执着于它们。 因为它们会崩溃，会衰老，会一直分解。 无论谁放下了对房子的执着。 放弃了对房子的执着。 如果放下了对自身身心的执着，我们就会变成觉知的元素，或者一个空虚的心，没有实体。 放弃了有“我”的实体， 变成了一颗真正空虚的心。 没有认为有“我”的感觉。 因为已经没有了执着，没有了“我”的实体，因此也不会再用那个“我”去执着任何事物。也不会再制造更多的痛苦。 这就叫做结束了认为是“我”的感觉。 已经没有了任何用“我”去执着任何东西的感觉，允许自然按照自然的方式存在。 没有人在执着，直到寿命结束。 五蕴分解。 五蕴分解后，地元素回归大地，水元素回归水，风元素回归风，火元素回归火。 徒：那么觉知元素呢？ 师：觉知元素回归空性。 消失得无影无踪。 就像瞿提迦一样。 最终结束了。 什么结束了？ 结束了痛苦的人生。结束了数十万亿次的轮回。最终结束了。是什么结束了？结束了那段痛苦的时光。就这样结束了。有书可以发。 结束吧，结束吧。 从多个生命体中承载着痛苦，最终就结束了。 一旦结束了执着，心就空虚了。 但是身体仍然存在。 没有崩溃，没有到达寿命的终结，于是就活着。 五蕴，也就是被创造的身体，感觉、想法、意识，所有这些感觉和情绪仍然会显现。 徒：五蕴是如何显现的？ 师：但它们会在一个不生不灭的心中生灭。五蕴，所有大大小小的想法和感觉都一直在心中。 所有的症状。 在心中出现的所有症状，每时每刻出现的所有，都是五蕴。 五蕴在没有生灭的觉知或心中生灭。心是觉知元素。 它就像宇宙的虚空。 它没有实体，没有外形，没有生灭。 但是它有觉知。知觉。有知觉。 徒：知觉又是什么样的？ 师：我们坐在这里。 有知觉。 有正念和觉知。 知觉是一种感觉。 是一种快乐、痛苦或不苦不乐的感觉。意识知道该做什么。 它会思考、理解和认识，也会尝试去正念。 努力去观察，努力去关注，努力去观看，努力去觉知，努力去照看，努力去放下，努力去奋斗和寻找，努力去审视、寻找原因，努力去思考。 尝试用尽一切办法。 所有这些努力的过程。 所有这些行为。 所有这些五蕴的显现，这些不稳定的造作。 所有的造作都受到无常、痛苦、无我的影响。 它们是不稳定的，会带来痛苦，无法保持原样，会崩溃和破坏，不是“我们”的。 所以要放下对五蕴的执着。 徒：如何才能不执着五蕴？ 师：不要执着于五蕴。 认为它们就是“我”的实体，不要让五蕴去追求欲望。 不要去执着于任何会产生贪婪和痛苦的事物。 不要爱好的，不要憎恨坏的。 喜欢快乐，讨厌痛苦。 如果是这样，就只有痛苦。执着于这个，执着于那个，就会带来痛苦。 一旦结束了执着，心就会空虚，与自然融为一体。 但是五蕴仍然会有感觉、想法和情绪，仍然会正常运作。 但是不会再利用五蕴去执着于会引发贪婪和痛苦的事物。 为自己做到最好，也就是结束了执着，变成了一颗空虚的心。 剩下的就是为了他人。 为他人谋福利，直到生命结束。 然后才是终结，完成了所有的事情，结束了轮回，就像瞿提迦尊者的灵魂一样，消失得无影无踪，与自然融为一体。 徒：那么具体的修行方法是什么呢？ 师：修行的方法就是经常思考真理。 我所讲的这些，都是佛陀所证悟的自然界的真理。 这些真理在佛陀出生之前就已经存在了。 无常、苦、无我的自然规律，将各种元素结合成五蕴，然后又分解，这些在佛陀出生之前就已经存在了。 作为人类、动物、天神、阿修罗，地狱众生，这些状态在佛陀出生之前就已经存在了。 佛陀出生后，在卫塞节的夜晚，发现了这些真理。 也就是证悟了缘起。 因为无明，因为不了解真实，因为执着于认为是“我们”，是“我的”实体。 然后我们就用“我们”去创造和执着各种事物。 这就是所谓的无明。 徒：如何从无明中解脱？ 师：无明是生起行为（行）的因素，行为是生起意识（识）的因素，意识是生起名色（名色）的因素，名色是生起六入（六入）的因素，六入是生起接触（触）的因素。 接触是导致感受（受）产生的因素，感受是导致欲望（爱）产生的因素，感受会冲击眼耳鼻舌身意，或识蕴，与对境接触之后，如果喜欢，感受是愉悦的，如果不喜欢，感受是痛苦的，如果不喜不喜欢，感受是不苦不乐的。然后再产生记忆，然后通过想法，就了解了这是什么。 徒：如何去觉察这些感受念头呢？ 师：所有这些，意识（识蕴）传递给另外三蕴，受想行。 如果喜欢就产生愉悦的感受，如果不喜欢就产生痛苦的感受，如果一般，就产生不苦不乐感受。然后会记住，知道是什么，产生认知。再传递给第四个蕴（行蕴），也就是思绪，产生认识和理解。所有这些都是生命的过程。 然后将过程传递给识蕴，识蕴再接收。识蕴每时每刻快速产生和消灭。 非常快，百万次。 徒：那我们应该如何做呢？ 师：这就是为什么说，识不是恒定的。受想行识不是恒定的。 一旦明白了这些。 修行的方法就是明白，五蕴身心是不稳定的。 在我们的心中慢慢地、清楚地思考之前所说的内容。 经常反复思索，直到真理的深处，直到我们能够逐渐地放下执着。 知道自己已经放下了很多，没有执着就是没有痛苦。 仍然执着，仍然痛苦，仍然在轮回。 仍然会有贪婪和痛苦产生。 贪婪和痛苦在当下的每一刻都会产生。 仍然会产生贪婪和痛苦，一直都在轮回。 一旦结束了执着，就会结束贪婪，结束痛苦，结束轮回。 徒：执着是因为相信有“我”吗？ 师：一旦没有“我”了，还有谁执着呢？ 我们没有“我”，没有“我的”实体。 它们来自于各个蕴的结合，因为无明。所以需要常常思考。 这样才能到达没有自我的状态， 才能结束执着。 如果不思考，就会一直执着，就会一直处于无明的状态。 我们要常常思考，常常教导自己。 或者通过正念来修行。 将正念放在心中。 观察心，放下心。 常常这样做。 就像七岁的阿罗汉教导婆酰经的故事一样。 徒：可以详细说说这个故事吗？ 师：婆酰经记住了佛陀很多教诲，也是一个导师，但他没有成为阿罗汉。 佛陀每次见到婆酰经时都会说：“你还是一个空贝叶经。” 他觉得羞愧，为什么佛陀总是这样说？ 但佛陀就是不肯教导，因为他知道的太多了，内心充满了傲慢。 于是婆酰经就去求其他阿罗汉指导，但那些阿罗汉知道佛陀都没教导，所以没有一个人敢教导，婆酰经还是傲慢。最后他才开始放下他的傲慢。他一直求一直求，但仍然没有人教导。慢慢地减少，内心一直持续地减少，于是终于他想，不管谁教导我都行，于是他想到佛陀认可的7岁的阿罗汉，去请求他来教导。然后他跟7岁的阿罗汉说，我什么都可以给你，只要你需要。7岁的阿罗汉说，真的吗？你愿意为我做什么都行吗？ 婆酰经说，当然，什么都可以。 阿罗汉于是说，那么请你帮我去摘莲花。于是他就去了水池里摘莲花，结果他直接陷入淤泥中，他说，我都为你做这些了，我已经什么都可以做了，你现在愿意教导我了吗？于是阿罗汉说，那好吧，注意听，什么是“生于此，有一咫、广一寻的丛林，其有六处村野盗贼。” 现在大家都应该知道我说的是什么了，我已经告诉了你们了。 那就是我们的身体。 身体就像丛林，宽一肘，长一寻，是我们的身体。有六处村野盗贼是什么意思呢？那就是我们的眼耳鼻舌身意六根。 徒：那么我们应该如何运用我们的六根呢？ 师：那么这块荒地上，还有只野兽在那边出没，总是想从眼耳鼻舌身意这六个地方出来，那么应该怎么样才能消灭这些贪欲呢？ 那么怎样才能消灭它呢？ 知道的人就说，很简单啊，用正念守护好这六根，不要让它们对世俗的欲望有所迷恋就可以了。于是阿罗汉说，没那么简单，如果所有大门都打开，贼早就跑了。 徒：那又应该如何做呢？ 师：如果一下子打开六处门，是抓不住那个强盗的。 于是需要把五处门关闭，保留一处门。婆酰经问，应该关闭哪五处门呢？阿罗汉说，不要用你的眼睛去看外面的花花世界，不要用耳朵去听外面的声音，不要用舌头去品尝美食， 不要用身体去感受接触，这就是关闭五根。 于是婆酰经就问，那应该留住哪个呢？应该把心给留下来。 这里要提醒大家，我们是在家的居士。 因此，当你们空闲的时候，自己一个人安静的待着，就关掉六根，如果你和很多人在一起，打开电视，听新闻，那么你可以试试打开佛法书，或者听听佛法。 即使这样还是不行，可以试试关掉手机，和手机保持距离。 徒：如何在六根清净的情况下修行呢？ 师：接下来，我们要把五根收回来，然后就可以上厕所了，让自己清净一下。然后可以去享受一个人的生活。 当然，如果你独自一个人，那么就不需要躲在厕所了。 但是如果你的家里有很多孩子，他们总是喜欢看电视，玩游戏，你可以躲起来，在安静的地方待着，这个时候不要想任何事。 徒：如何放下妄念？ 师：之前没想完的事，或者让你觉得很痛苦的事，全部都放下。然后专注守护你的内心。关掉五根，然后可以把心打开，但是我们打开心，并不是想要让心去感受快乐，而是觉知。无论是发生什么， 都要知道发生了什么， 知道在心中发生的事。知道一切正在发生。 觉知，但不要去评价。只需要知道，发生在心中的一切，都要知道。 徒：如何运用这颗觉知的心？ 师：你知道吗，并不是需要“我们”去了解，这只是觉知的心的自然属性。 这就是心本来具有的。心就像是宇宙，它本来就存在，你没有办法控制它应该怎么做。心没有外形也没有行为，所以他没有办法产生念头。 徒：如何区分念头和觉知？ 师：在心中有各种思绪产生，要接纳思绪，要学习与思绪相处。觉知是没有形体的，所以也无法进行任何创作，他只是单纯地存在着。它只是在觉知。在心中有各种事物产生和消灭，你只需要看着这些事物的发生，这样就可以了，而这个观看就是觉知。 只是觉知。 觉知不带任何情感，觉知不做任何评价，只是存在而已，而心中却有万千思绪。 徒：那么我们的修行目标是什么？ 师：我们的修行目标是接纳自己的心，让心自由地来去，思绪来了由它来，思绪走了由它走。让心和思绪可以自由的相处。让它们可以自由地生灭，接纳一切，理解一切。 徒：这样做的目的是什么？ 师：让我们可以不再执着于虚无的现象和状态，就不会再对任何人事物有占有欲，这就是在破除内心的束缚。 让心中所有的善与恶都可以自由展现，这就像是在看着一个故事，而我们不被故事所影响，不会因为剧情好坏而动摇。让心和宇宙合二为一，成为空性。 在这个空性的心中，五蕴仍然可以展现他们的功能。 徒：什么是五蕴的功能？ 师：在拥有五蕴的时候，心可以自由地运行，可以体验喜悦和悲伤，可以自由创作。 这样就可以充分利用每一个当下。心是一个具有觉知力的空间，无论有什么发生都不会动摇。 在不受任何影响的情况下接纳世间所有的一切。 徒：这样就达到目标了吗？ 师：这就是心最终的状态吗。对，心最终的目的就是可以成为宇宙的一部分，并与它合二为一。五蕴就是世间，在世间所有的事情都会发生。 因此，只需要接纳，然后不作任何评判即可，只需要体验纯粹地情绪即可。 徒：明白了。 感谢师父的教导！ --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 将内容整理为对话问答的形式，问问题的部分加上“徒：”，回答问题的部分加上“师：” 2. 完整翻译，不遗漏内容 3. 翻译结果输出为对话问答的形式 4. 不要包含泰语，全部翻译为中文 5. 保证翻译后的文本通顺，易读 6. 同一个角色（例如师 或 徒）如果有连续说话，请合并到一起 --- ธรรมของพระพุทธเจ้าก็ชี้ลง. ที่ร่างกายจิตใจนี้แหละ. สีลมที่ร่างกายจิตใจของเรา. ธรรม์ของพระพุทธเจ้าก็ให้ชี้ลงที่ร่างกายจิตใจของเรานี้นะ. ให้เห็นว่าร่างกายจิตใจของเราเน. มันเป็นของไม่เที่ยง. มันเป็นของแม่เที่ยง. มีความแก่มีความเจ็บมีความตาย. ตายแล้วก็สลายกลับคืนสู่ธาตุตามธรรมชาติ. ส่วนที่เป็นของแข็ง. เผาแล้วก็เป็นขี้เถ้ากระดูกก็ไปลอยน้ํา. เรือไปฝังส่วนจะเป็นของแข็งก็กลายเป็นดินไป. ส่วนที่เป็นน้ํา. เน่าแล้วทําไมไม่เผาก็. เน่าแล้วก็. น้ําเหลืองก็ไหลหายไปในดินแล้วก็. ส่วนที่ระเหยไปก็ระเหยไป. ส่วนที่เป็นลมหายใจทัดลมก็กลับคืนสู่ธรรมชาติส่วนที่เป็นธาตุไฟ. ความร้อนก็กลับคืนสู่ธรรมชาติส่วนที่เป็นธาตุรู้ที่ว่างเปล่าก็กลับคืนสู่ธรรมชาติที่ว่างเปล่า. ร่างกายจิตใจประกอบไปด้วยธาตุดินธาตุน้ําพัดลมธาตุไฟ. อากาศธาตุคือความว่างแล้วก็ธาตุรู้มีแต่ความรู้. ที่เป็นความว่างเปล่าเหมือนกับธรรมชาติจักรวาล. ความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาลไม่มีความรู้ส่วนธาตุรู้แน่ๆเรียกว่าใจนั้นน่ะ. เป็นทาสที่ว่างเปล่าแต่มีความรู้. หาดดินน้ําลงไปอากาศธาตุและธาตุรู้มารวมกัน6ธาตุหรือถ้าไม่ไม่ไม่ไม่รวมอากาศก็มี5ธาตุคือถ้าดินน้ําทัดลมธาตุไฟและก็ธาตุรู้หรือวิญญาณธาตุมารวมกัน5ธาตุ. มามารวมกันแล้วก็. เกิดเป็นขันธ์5หรือร่างกายจิตใจของเรานี่เองคือรูปเวทนาสัญญาทางการวิญญาณขึ้นมา. แต่ว่าเรามารวมกันแล้วก็เกิดเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณก่อน. แล้วก็เกิดลูกขึ้นมาสมบูรณ์บริบูรณ์เรียกว่าเกิดนามลูกพอมีน้ําลูบขึ้นมาแล้วค่อยค่อยมีตาหูจมูกลิ้นกายใจคือมีประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจค่อยค่อยสมบูรณ์บริบูรณ์ขึ้นมาแล้วก็คลอดออกมาเป็นทารก. นี่คือธรรมชาติ. เลิกคลอดออกมาแล้วก็ค่อยค่อยเจริญไวขึ้น. เป็นทารก. จับตั้งแต่หยดเลือด. ที่ผสมกันมาระหว่างสเปิร์มของพ่อเป็นทาสดิน. ใครของแม่เป็นธาตุน้ํา. แล้วก็ดินกับน้ําผสมกันมาตั้งแต่นั้น. โดยที่ตัวเรายังไม่มีเลยไม่มีตัวตนของเราออกมาไม่ใช่ตัวเราเหาะมาแล้วมานั่งเป็นตัวเป็นตนโตขึ้นเหมือนกับที่พวกท่านทั้งหลายมานั่งอยู่ที่นี้. มาจากธาตุที่ผสมกันธาตุดินกับธาตุน้ําเริ่มต้นก่อนธาตุดินก็คือสเปิร์มของพ่อแล้วก็ธาตุน้ําก็ขายของแม่. เราจะเห็นว่าตัวเราไม่มีหรอกไม่มีตัวเราตั้งแต่แรกเลย. เป็นฝ่ายของพ่อกับฝ่ายของแม่คือสเปิร์ม. ที่เป็นธาตุดินกับใครของแม่เป็นธาตุดน้ําผสมกันแล้วแม่ก็กินซากพืชซากสัตว์เข้าไป. ซึ่งเป็นถาดดิน. แล้วก็กินธาตุน้ําวันนึงก็กินน้ําวันละหลายแก้ว. เป็นธาตุน้ําตามธรรมชาติธาตุดินก็เป็นธาตุดินตามธรรมชาติธาตุพืชซากสัตว์ถ้ากินธรรมชาติเข้าไป. กินลมหายใจธาตุลมเข้าไปเป็นธรรมชาติกินธาตุไฟก็ไปเป็นธาตุธรรมชาติ. เมื่อธาดดินน้ําลมไฟ. ผสมกันได้ที่. จะเป็นเกาะเลือดที่พอพอสมควรแล. ก็ถ้ารู้หรือวิญญาณพระธาตุอีกทาสนึงมีแต่ความรู้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างมีแต่ความว่างเปล่าเหมือนกับหนึ่งเดียวกับธรรมชาติก็เข้ามาผสมอีกทาสนึง. เพราะถ้ารู้ก็มาผสมแล้วก็ทําให้เกิดนามลูกเป็นน้ําแล้วก็เป็นลูกน้ําร. 3ลูกก็คือเริ่มมีชีวิตขึ้นมาแล้วก็มีรูปร่างขึ้นมาพอมีนารูปเสร็จก็เลยมีสารยตนะคืออายตนะ6ตาประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจขึ้นมาแล้วก็. ค่อยค่อยเป็นทารกที่สมบูรณ์แล้วคลอดออกมา. นี่คือความตรัสรู้ของพระพุทธเจ้าว่าความเป็นมาเป็นมาอย่างนี้. ตั้งแต่แรกเริ่มแรกเนี่ย. พอ. โตขึ้นมาแล้วมันก็คลอดออกมาเป็นทารกกับทารกค่อยๆเนี่ยพวกเราก็เป็นหนุ่มเป็นสาวกันเป็นเด็กเป็นเด็กก่อนเป็นเด็กหญิงเด็กชาย. เป็นเด็กหญิงเด็กชายแล้วโตขึ้นเป็นคนหนุ่มคนสาวเป็นคนหนุ่มคนสาวเสร็จก็มีครอบครัวเป็นผู้ใหญ่. เรียนหนังสือกับมหาวิทยาลัย. ทํางานแล้วก็มีครอบครัวสร้างฐานะ. แล้วก็เริ่มแก่. รังแกตอนนี้เริ่มแก่แล้วก็เริ่มโรคภัยไข้เจ็บเบียดเบียน. เริ่มเข้าโรงพยาบาลบ่อยไปหาหมอทําฟันบ่อยแล้วตอนนี้. ฟันผุ. แล้วก็ไปโรงพยาบาลบ. เริ่มแล้วตอนนี้ก็เริ่มมีโรคภัยไข้เจ็บเบียดเบียนมากขึ้นเรื่อยเรื่อยเพิ่มขึ้นเรื่อยเรื่อยเนี่ยวันละโรควันละโลกเนี่ยเพิ่มขึ้นไปเรื่อยเรื่อยแล้วเนี่ยเพิ่มขึ้นเดี๋ยวโลกนั้นโลกนี้หมอถ้าหมอตรวจรายละเอียดจริงจริงก็โอ้โหโรคที่ยังตรวจไม่เจออีกเยอะเลยทีนี้เครื่องมือวิทยาศาสตร์ก็ตรวจได้เท่าที่ตรวจได้แต่ถ้าตรวจเลขจริงๆมันควรจะเอาตรวจทีครั้งละหลายแสนเราก็ตรวจไม่ไหวหรอก. แต่ถ้าตรวจจริงจริงมันคงเจอเต็มไปหมดในร่างกายของเราโรคโรคเนี่ย. เนี่ยจึงเป็นที่ร่างกายนี้เป็นแพทย์เรือนแห่งที่ขังโรคเรียกว่าทุกขังทุกขังก็คือขังขังทุกข์ก็คือขังโรค. ทางโรคนะครั้งโรคเนี่ยโรคหนึ่งโรคโรคภัยไข้เจ็บเป็นที่ขาดโรค. จบจนกระทั่ง. บ้านแกแกแกแกแต่ละคนก็แก่แกแกแก่มากขึ้นก็ฉลาด. ยักยอกยัด. เสร็จแล้วก็นอนติดเตียงเป็นคนไข้นอนคนแก่นอนติดเตียงเป็นภาระแก่ลูกหลาน. แล้วก็เนี่ย. อาจารย์ไม่เคยออกเข้าไปเข้าโรงพยาบาล. อยู่ไอซียู. เราก็เอาสายยางมาเจาะ. ให้อาหารทางฟิสทางสายยางบ้างเจาะนู่นเจาะนี่เต็มไปหมด2สายโยงสายยางทุกข์ทรมานมากเลย. แล้วก็เค้าก็เอาไว้จอมมอนิเตอร์ไว้ที่หัวเตียงเรา. กว่าจะไม่ตายนะมันก็มีกราฟตื้นตื๊ดตื๊ดตื๊ดตื๊ดก็ดังอยู่นั่นแหละในห้องไอซียูอ่ะ. เป็นเป็นกราฟขึ้นขึ้นลงลงขึ้นลงลง. แต่พอดับจิตแล้วเนี่ย. กราฟมันก็หายไปหมดเลยคือ. ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ก็ดับลงแล้วก็ร่างกายก็แตกแตกเรียกว่าธาตุแตกขันธ์ดับพอธาตุแตกอ่ะสัตว์ดินซัดน้ําพัดลมซัดไฟอากาศธาตุแล้วก็ธาตุรู้. 6ธาตุก็ไปรวมอากาศก็ห้าทาสเนี่ยมันแตกออกจากกันพอแตกจากกันก็ขันก็ดับขันธ์5คือรูปเวทนาสัญญาณสังขารวิญญาณก็ดับหมดเลย. ก็ได้เรียกว่าธาตุแตกขั้นต่ํา. พอถ้าแตกขันดับแล้วเนี่ย. มันก็. ไอสิ่งที่ไปดับก็คือ. ความยึดถือมีความหลงยึดถือไม่ดับ. เนี่ยความหลงยึดถือไม่ดับ. ลงยึดถือว่า. หันหน้าเนี่ยร่างกายนี้คือเรา. ตัวเราตัวตนของเรา. นี่คือตัวเรา. ร่างกายจิตใจนี้คือตัวเราตัวตนของเรา. เมื่อเรายึดถือเอาร่างกายจิตใจนี้เป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเราเลยเอาตัวเราเนี่ยไปยึดถืออย่างอื่น. ยึดถือ3ีหรือยึดถือภรรยายึดถือลูกหลานยึดถือตําแหน่งสมบัติบ้านช่องว่าเป็นของของเราเป็นของของเรา. แต่สิ่งเหล่านั้นเนี่ยทั้งร่างกาย. ทั้งจิตใจที่เป็นรูปเวทนาสัญญาทั้ง3วิญญาณ. ทั้งสิ่งที่มาเกี่ยวข้องกับเราทั้งหมดล้วนแต่เป็นของสมมติ. เป็นของสมมุติอย่างไรล่ะ. ก็มันเป็นเพียงแค่ละครชีวิตฉากหนึ่ง. เรามีเกิดขึ้นมาละครชีวิตให้มีรูปร่างตัวเรามีรูปร่างหน้าตาแบบนี้มีชื่อนี้นามสกุลนี้เป็นลูกของคนนี้. โตขึ้นก็มี3ีชื่อนี้ภรรยาชื่อนี้มีลูกมีหลานนี้ชื่อนี้แล้วทํางานประเภทอย่างนี้มีเพื่อนร่วมงานอย่างนี้มีญาติพี่น้องแบบนี้นี่คือละครชีวิตที่เราโลดแล่นแสดงอยู่ในโลกนี้ในขณะปัจจุบันด้วยชื่อเสียงเรียนนามแบบนี้รูปร่างหน้าตาแบบนี้และคนที่มาเกี่ยวข้องกับเราทั้งหมดที่ร่วมแสดงละครชีวิตกับเราทั้งหมด. เนี่ยที่มาแสดงละครกับเราทั้งหมด. ก็ล้วนแต่เป็นสมมติอยู่ชั่วคราว. ไม่ช้า. ละครชีวิต. เกิดถึงการอวสาน. ไม่มีใครเลยในโลกที่แสดงละครชีวิตไม่จบลงไม่มีบทอวสาน. ตัวเราก็ถึงแก่การอวสานลง. ผู้ที่เกี่ยวข้องกับเราทั้งหมดก็ล้วนแต่กระจัดกระจายกันไป. ละครชีวิตก็จบลงเค้าจึงเรียกว่าสมมติหรือมายา. เมื่อละครชีวิตมันจบลงแล้วเนี่ยเรายังไม่เข้าใจ. ว่านี่คือละครชีวิตฉากหนึ่ง. ประกอบไปด้วยธาตุดินน้ําลมไฟ. และก็ธาตุรู้ที่ว่างเปล่ามารวมตัวกัน. พอเป็นขัน5ขึ้นมา. แต่เราคิดว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราจริงจริงแล้วก็เราก็เอาตัวเราไปยึดคู่ครองยึดลูกยึดหลานยึดพ่อแม่พี่น้องยึดสมบัติพัสถาน. เวลาตายแล้วมันยังไม่สิ้นยืดไม่สิ้นยืดทั้งตัวเราไม่สิ้นยืดทั้งสิ่งอื่น. ขั้นธาตุขันธ์แตกดับแต่ความสิ้นความยึดเป็นยังมีอยู่มันก็เลยตายแต่กายหยาบ. ตายแต่กายหยาบ. คือขันหยาบขัน5หยาบ. แต่ความยึดมันยังมีอยู่มันก็เลยยึดเป็นสร้างเป็นราวเป็นตัวเป็นตนไว้มันยังไม่ดับว่าไม่ดับความหลงยึดว่าเรามีตัวมีตนมีตัวตนของเรามันไม่ดับ. เมื่อไม่ดับพกคอตายแล้วมันก็มีตัวเราเนี่ยตัวนึงที่เราไปสร้างไว้ซ้อนอยู่ในตัวเราอดเวลาแล้วเอาตัวเราไปยึดถือสิ่งต่างต่าง. มันเลยกลายเป็นในตัวเราเนี่ยมีทั้งกายเนื้อกายหยาบนี่และกายโปร่งแสงที่เรามองด้วยตาเปล่าไม่เห็น. เป็นกายโปร่งแสงที่มีรูปร่างเหมือนตัวเราซ้อนตัวเราอีกตัวนึงอยู่ในตัวเราดังนั้นเวลาเราตายมันจึงตายแต่ถ้าครรภ์ที่เป็นธาตุขันธ์หยาบหยาบแต่ถ้าขันละเอียดที่เป็นโปร่งแสงเนี่ยเป็นขันหน้าที่โปร่งแสงรูปร่างเหมือนตัวเราเลยเนี่ย. ไม่แตกดับนะ. ไม่แตกดับ. ส่วนใหญ่ก็มานั่งร้องไห้อยู่ในงานศพตัวเองส่วนใหญ่เลย. เพาะกายเนื้อตายเนี่ย. ฐาน5หยาบคายแตกดับไปตั้งศพไว้ในโรง. แต่มันมีตัวเราเนี่ยรูปร่างเหมือนตัวเรามันจะเป็นการโปร่งแสงอ่ะมันอยู่ในงานศพตัวเราเนี่ยถ้าร้องไห้เป็นทุกข์อยู่นั่นแหละ. เป็นทุกข์ระทมด้วยความยึดถือ. อาจารย์ฝากครอบครัวผมด้วยฝากครอบครัวผมด้วยอาจารย์ฝากครอบครัวหนูด้วยฝากครอบครัวหนูด้วยร้องห่มร้องไห้. มันตายแต่ตัว. คนตายแต่ทาสขันเนี่ย. แต่ไอ้ตัวทุบมันไม่ตายนี่สิมันมันเยอะมันแปลกตรงนี้นะ. มันไม่ตายตรวจทุกข์อะไรยึดได้เป็นทุกข์มันไม่ตายมันกระเด็นออกมานั่งลองห่มร้องไห้แต่ละศพแต่ละศพเนี่ย. คนตายเมื่อไหร่มันไม่ตายดิ. แล้วมันกระเด็นออกมานั่งร้องไห้อาจารย์บางทีนี้ยังไม่ทันจะเผาเลย. ยมทูตเอา3ง่ามมาแล้ว. นุ่งวาเปลี่ยวสีแดง. โฮกฝ้าสีแดงมีเขาเอา3ข้างมาแล้ว2ตนลากไปสู่กลางแล้วก็แทงไปต่อหน้าต่อตา. ช่วยด้วยช่วยด้วยแล้วใครจะไปช่วยได้. ลากเอาไปพิพากษาลงโทษ. ปัญหามันจะอยู่แต่ไอ้ตัวที่เหลือนี่แหละ. ไอ้ตัวร่างกายทากฉันเนี่ยมันแตกดับมันก็แตกดับไปแล้วแต่ไอ้ตัวที่เหลือนี่มันมันแตกจริงจริงมันทุกข์จริงจริงอะใครที่ผูกคอตายแล้วฆ่าตัวตายหนีนี่หนีอะไรต่างๆแล้วก็บอกหนีทุกข์แล้วก็บอกว่าจะได้สบายไม่สบายหรอกไอ้ตัวที่ตายมันทุกข์หนักอีกหนักยิ่งกว่าไอ้ตัวอยู่อีก. โอ๊ยตัวอยู่เวลามันทุกข์เนี่ยมันก็มีมีสามีปลอบใจมีภรรยาปลอบใจมีพ่อแม่ปลอบใจมีดูหนังฟังเพลงเล่นแจ๊สเล่นไลน์เล่นโทรศัพท์มือถือมันก็ยังพอบรรเทา. แต่ในโลกนั้นมันไม่มีโทรศัพท์มือถือ. มันไม่มีใครมาปลอบใจเราเราอยู่ในโลกของโลกคนเดียว. ไม่มีใครมองเห็นเรา. บันทึกอยู่คนเดียวนั่งทุกข์อยู่คนเดียวเนี่ย. แล้วเวลาเค้ามาเผาพวกเธอเผาเธอแล้วก็กลับไปหมดแล้วเธอจะอยู่ยังไงอะพอนั่งร้องห่มร้องไห้อะอยู่ในวัดคนเดียวเนี่ยเวลาคนที่มาเผาเธอก็กลับหมดแล้วแล้วเธอจะอยู่อย่างไรเนี่ยมีความทุกข์แสนสาหัสเลยเนี่ยเนี่ย. บางทีผูกคอตายอยู่ในบ้านนู้น. พอมาจัดงานศพที่บ้านพ่อแม่แต่มันไปผูกคอตายที่บ้านภรรยา. แต่ศพก็มา. งานศพที่บ้านพ่อแม่. เอาละเดี๋ยวก็จัดไปเหอะแต่มันไอ้เจ้าตัวที่ทุกข์มันไม่มาด้วยสิ. มันไปอยู่ในบ้านหลังนู่นโน่นน่ะหลังบ้านที่มันผูกคอตายกินยาตายแล้วมันกลายเป็นผีที่ขี้ทุกข์มาก. ทุกแสนสาหัสอยู่ในบ้านหลังนั้น. เพราะผลของกรรมนี่มันฆ่าตัวตายมันยังไม่สิ้นอายุขัยมันก็เลยยังไม่มีใครก็พาไป. แต่ตอนนี้มันอยู่จะอยู่อย่างไรอะ. มันคุกแสนทุกข์จะอยู่จะกินก็ไม่มีไม่มีอะไรจะอยู่จะกิน. ไม่มีใครเห็นมีแต่ความทุกข์. แล้วในโลกนั้นมีแต่ผีเกเรเต็มไปหมดเดินไปมาทั่วบ้านทั่วข้างนอกมันก็กลัวเพราะว่ามันไม่มีฤทธิ์ไม่มีเดชไม่มีบุญบารมีอะไรที่ตัวเองสร้างสมไว้แล้วแถมผูกคอตายด้วยกรรมนั้นมันก็เลยกลายเป็นผีขี้กลัวนั่งสั่นงุ้งงะงะงกอยู่ในมุมมืดของบ้านได้ก้าวออกมา. นานแสนนานจนกว่าจะถึงคราวสิ้นอายุขัยที่มีผู้พาไปลงนรกไปรับโทษบาปกรรม. แต่ตอนที่มันอยู่นั่นก็บาปกรรมทุกข์หนักหนาสาหัสเนี่ยแหละ. ความทุกข์ที่ไม่มีคนเห็นเนี่ย. แต่มันก็ไม่รอดพ้นจากผู้รู้ได้ผู้ทรงภิญญาได้. พระพุทธเจ้าก็ตัดไว้แล้วมันไม่ได้หลับหายไปนั้นมันดับหายไปมันก็ดีอะสิไม่ดับหายไปความทุกข์เนี่ยไอ้จิตเดิมแท้ๆมันไม่ดับหายไปสิความทุกข์มันก็ไม่ดับหายไปด้วยความก้อไอ้ความยึดถือไม่ดับน่ะสิเนี่ยแหละปัญหามันอยู่ตรงนี้แหละเนี่ยพอความยึดถือไม่ดับนั้นมันทุกข์จริงจริงนะเนี่ยทุกแสนสาหัสจริงๆเลยเนี่ยเนี่ยใครนึกว่าหวยผูกคอตายกินยาตายฆ่าตัวตายแล้วมันจะจบลงละหนีนี่หนีคนนั้นหนีคนนั้นหนีเรื่องทุกข์มันไม่จบหรอกมันเป็นทุกข์หนัก. สาหัสเลยแม้แต่ในโลกของจิตวิญญาณอื่นอื่นมันก็มารากเข้าไปต่อหน้าต่อตานั่นแหละในโลกของศาสนาอื่นก็ลากเข้าไปทั้งหมดแหละ. โหคนไม่จบไปสิไอตัวนั้นน่ะที่ตายแล้วมันไม่จบมันทุกข์จริงจริงนะทุกข์หนักหนากว่าตอนที่มีชีวิตอยู่เพราะว่าไอ้ตัวที่มีชีวิตอยู่มีคนปลอบใจไงแต่ในโลกนั้นไม่มีคนปลอบใจไม่มีโทรศัพท์มือถือให้เล่นเกมเล่นแชทเล่นไลน์ไอ้ตอนนั้นเราจะไปหาเครื่องอะไรเป็นเครื่องอยู่ใจอ่ะ. พวกเรามัวแต่มัวแต่เล่นเกมเล่นแชทเล่นไลน์เล่นโทรศัพท์มือถือกันดูหนังดูละครฟังเพลงช้อปปิ้งหยุดมีความสุขอยู่กับลูกอยู่กับเมียทะเลาะกันบ้างอะไรกันบ้างก็จะมีความสุขสุขดิบดิบแต่ถึงเวลาตอนนั้นน่ะ. ในโลกนั้นเนี่ยมีเราคนเดียว. มีใครไปอยู่ด้วย. เห็นว่าร้องไห้อยู่คนเดียวอยู่คนเดียวซะงั้นแหละไม่มีเคยไปอยู่ด้วยหรอก. ไม่มีเลยมีแต่ตัวคนเดียวทุกข์อยู่คนเดียวไม่มีใครเห็นไม่มีใครรู้นอกแต่มันหนีผู้รู้ไม่ได้. เนี่ยปัญหามันอยู่ตรงไอ้ตัวนี้แหละไอ้ตัวที่มันไม่ตายเนี่ยแหละ. ไปตายก็เพราะอะไรยึด. โรงยศหรือไม่ทราบที่มารวมกันน่ะธาตุดินธาตุน้ําธาตุลมธาตุไฟ. แล้วก็ถ้ารู้เนี่ยหรือวิญญาณธาตุเนี่ยมารวมกันเนี่ยพอเป็นขันธ์5ขึ้นมาเนี่ยมันยึดมาเป็นราวเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเป็นตัวเราจริงจริงมันไม่นึกว่าไอ้ตัวนี้ต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายเดี๋ยวก็ดับกุพังสลายกายไปไปเผาแล้วก็เป็นขี้เถ้าธุลีไปหมดไม่เหลืออะไร. แต่มันไม่คิดอย่างงั้นอะมันคิดว่านี่เป็นเราเป็นตัวเราจริงจริงจังจังไม่คิดว่านี่คือละครชีวิตอวสานฉากฉากหนึ่งเดี๋ยวก็จบลงได้ทั้งตัวเราแล้วผู้ที่มาร่วมแสดงทั้งหมด. เนี่ยเราไม่คิดอย่างนี้อะเราเห็นมันเป็นสมมุติเราก็จะถึงวิมุตวิมุตก็คือไม่ยึดอะไรแล้ว. ปล่อยวางทั้งหมดไม่ยึดอะไรเลยนั่นคือวิมุตเราไม่เห็นเป็นสมมุติเราก็เลยยึดหมดแหละยึดจริงๆจังๆนะเนี่ย. มันก็เลยทุกข์จริงจริงจังจังแหละ. เนี่ยพุทธเจ้าตรัสว่าไอ้ที่เราหลงยึดเนี่ยเนี่ยเรียกว่าอวิชา. เพราะเหตุอวิชชาตัวเดียวนี่แหละจึงทําให้เน. ทําให้ไอ้จิตวิญญาณเนี่ย. มันไม่ยอมดับกลับคืนไปสู่ธาตุธาตุรู้ที่พิจารณาธาตุธาตุรู้ที่บริสุทธิ์. คือไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างมีแต่ความรู้ไม่มีตัวตนที่เป็นการโปร่งแสงเหลืออยู่อีก. ถ้ามันกลับไปเป็นทาสรู้. มันก็ไม่มีใครก็มานั่งทุบอะดิพอมันกลับไปเป็นความว่างเปล่าแล้วไอ้ตัวตนผู้ทุกข์ที่เหลืออยู่มันก็ไม่มีไอ้การโปร่งแสงนี่มานั่งทุกข์อยู่มันก็ไม่มีแล้วยมมาทูตหรือพวกเชิงวิญญาณเนี่ยเค้ามาลากเอาไปมันก็มาลากไม่ได้มันหาไม่หาตัวไม่เจอไงมันไม่มีตัวแล้วมันหายตัวไปแล้วไง. จิตวิญญาณเนี่ยแท้แท้เนี่ยทีมของบริสุทธิ์ที่สิ้นสุดแล้วเนี่ยมันไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยมีแต่ความรู้ที่เป็นความว่างเปล่า. คือหายไปหนึ่งเดียวกับธรรมชาติหาตัวตนไม่เจอเหมือนกับจิตวิญญาณของพระโคจิกะ. จิตวิญญาณของพระโคธิกะในสมัยพฤติการณ์น่ะ. เนี่ยพระโคทิกะฟังธรรมจากพุทธเจ้าในวันนั้นแล. ก็เข้าใจธรรมที่ลึกซึ้งแล้ว. แต่ตอนนั้นน่ะขนาดจิตนั้นยังไม่บรรลุอรหันต์. แต่ร่างกายมันปวดมากเลยเพราะว่าพระโคทิกะ. วันนั้นจะเป็นวันที่จะสิ้นอายุไขด้วย. คงจะสิ้นคงจะสิ้นอายุขัยในวันนั้น. เพราะว่าร่างกายเจ็บปวดมากเลยกระดูกปวดในกระดูกปวดไปหมดเลยเข้าใจว่าจําจําไม่ได้แต่น่าจะเป็นโรคมะเร็งกระดูกหรือไงเนี่ย. เลยปวดทรมานแสนสาหัสสมัยนั้นคงไม่มียามมอร์ฟีนฉีดให้มันมันแก้ปวดก็เลยปวดทรมานแสนสาหัสแต่ถึงจะฟังพระพุทธเจ้าเข้าใจยังไงแต่ความปวดมันไม่มียาอย่าระงับกลัวเอามีดมาเชือดคอตาย. พวกยมทูตก็มารอเลยทีนี้ต่างคนเชือดคอตายต้องเอาไปนรก. เอาจิตวิญญาณไปนรก. ก็บอก. แต่พอพรรคโกธิกะเชือดคอเลือดแดงฉานออก. พิจารณาหรือสังขารร่างกายที่เป็นทุกข์เกิดมามีแต่ทุกข์สังขารร่างกายทุกข์เจ็บปวดทุกข์ทรมานเกรงมีโรคประจําตัวกระดูกทุกข์คลองแตก. มันมันเป็นโรคมะเร็งในกระดูกหรือไงก็ไม่ทราบ. มันก็ปวดเจ็บปวดทุกข์ทรมานแสนสาหัส. เลยเห็นแต่มีแต่ความทุกข์ร่างกายมีแต่ความไม่เที่ยงมีแต่ความทุกข์. ไปอ่านยึดมั่นถือบ้านได้ปล่อยวางความหลงยึดมั่นถือมั่นในร่างกายจิตใจของตนเองในขัน5. อ่าวก็ตายปุ๊บ. จิตหรือวิญญาณของพระโพธิกะหายตัวแว้กซ์ไปเลย. ยมทูต. มารออยู่อ้าวโอเคหายตัวไปไหนอะหาไม่เจอแค่จิตวิญญาณของพระโพธิกะหายไปไหนหาไม่เจอเลยไปถามพระพุทธเจ้าไปกราบทูลสาพุทธเจ้าเอมารอจิตวิญญาณของพระโกศจะเอาไปลงโทษซะหน่อยเชือดคอตายฆ่าตัวเองตายแต่ทําไมหาไม่เจอ. พุทธเจ้าตรัสว่าพระโคทิกกะบรรลุพระนิพพานในขณะที่เชือดคอตายแล้วคงปล่อยวางสังขารร่างกายจิตใจของตัวเอง. บรรลุมณิภัทร์. ผู้ที่บรรลุนิพพานซึ่งความยึดมั่นถือมั่นจิตหรือวิญญาณของท่านผู้นั้นดับไฟเหมือนดังเปลวไฟที่สิ้นเชื้อ. หรือเหมือนกับเนี่ยเปลวไฟเทียนที่อยู่ต่อหน้าแล้วเป่าพรึบดับหายไป. เลยยมทูตตามหาจิตวิญญาณไม่เจอหายไปเลยกลายเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ. แล้วก็. จําเวรทั้งหลายเนี่ยก็ไม่รู้จะให้ผลกับใคร. หมดซึ่งกระเวรเป็นโมฆะกรรมไปหมดมีกระเวรที่มีอยู่แต่ไม่รู้จะให้ผลกับใครก็เลยกลายเป็นโมฆะกรรมไปหมด. เนี่ยมันจะต่างกันตรงเนี้ย. ระหว่างผู้ที่ยึดมั่นถือมั่น. ก็คัน5ระหว่างการจิตใจเป็นเราเป็นตัวเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเรากับผู้ที่สิ้นความยึดมั่นถือมั่น. มันต่างกันคือผู้ยึดอยู่เนี่ยมันจะมีเหลืออยู่. ตายแล้วมันจะมีการโปร่งแสงเหลืออยู่. ตายแล้วยังมีจิตวิญญาณหรือเป็นตัวเป็นตนอยู่. มันก็เหลือเป็นตัวเป็นตัวรูปร่างเหมือนตัวเรานี่แหละแปลกเพราะฉะนั้นว่ามีรูปร่างเหมือนตัวเราทั้งหมดนะ. เพราะว่าบางคนทํากรรมไม่มากข้าวหมูอยู่เป็นประค่าหมูฆ่าสุกรเนี่ย. อยู่เป็นประจําผ้าป่าฆ่าไก่อยู่เป็นประจําตนจะตายเนี่ยมันไม่รู้เจ้าเจ้ากูแบบนี้. ที่ทํากรรมอย่างงี้อยู่เป็นประจําเนี่ยมันติดจิตแล้วผลของกรรมอันนั้นน่ะไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนแล้วมันก็เลยภาพที่ปรากฏซ้อนอยู่เนี่ยมันไม่ปรากฏเป็นรูปร่างของเค้าแล้วปรากฏเป็นอีอี๊ดลองอยู่นั่นแหละทั้งวันทั้งคืนยังไม่ทันจะตายเลยร้องทั้งวันทั้งคืนเลยพระสาวกก็เลยไปคุยกับพุทธเจ้าบอกว่าโอ้โหยเจ้าบ้านเนี้ยนะมันช่างใจโหดร้ายมากเลย. คนฆ่าหมูทั้งวันทั้งคืน10ประตูฆ่าหมูทั้งวันทั้งคืนเลยร้องจี๊ดอีกดิ้นทุรนทุรายทั้งวันทั้งคืนเลยพระบิณฑบาตผ่านไปผ่านมาได้ยินเสียงทั้งวันทั้งคืนเลยบอกว่าไอ้เจ้าของบ้านเนี้ยมันโหดร้ายมากเลยมันเป็นประตูข้างหมูทั้งวันทั้งคืนเลย. พุทธเจ้าตรัสว่าไม่ใช่มันคาเป็นประตูฆ่าหมูหรอก. เพราะหน้ามีความรู้สึกตัวเป็นหมูไปแล้ว. เพราะว่าบาปกรรมนี่มันชอบฆ่าหมูนั่นแหละแทงคอหมูนั่นแหละมันก็เลยกลัวรู้สึกว่าตัวเองเป็นหมูล็อกอี้ทุรนทุรายอยู่กันแหนะมันก็กลายเป็นหมูแผ่นเดียวกับไม่ตายไอ้เนี่ยการโปร่งแสงไม่ได้ออกมาที่มันซ้อนอยู่ไม่ได้เป็นรูปร่างตัวเองแล้วมันกลายเป็นหมูไปแล้วไอ้พวกที่ฆ่าไก่เชือดไก่ตีไก่. แล้วก็เอามือเนี่ยมาจิ้มกันเนี่ยมือ2ข้างทํานิ้วจีบจีบจิ้มกันอยู่นั่นแหละกระแทกกันจนเลือดอาบไปหมดเค้าก็จับมัดยังไงมันก็ร้องเป็นไก่อยู่นั่นแหละมันก็จะเอากระชากไอ้ที่มัด. แต่ถ้ามันหลุดไปเอาไปชนกันเอามือไปชนกันจนกระทั่งเลือดอาบไปหมดนั่นแหละเค้าก็พยายามยังไงมันก็ไม่ยอมเพราะอะไรมันก็จะต้องเป็นไก่ตีไปแล้วไก่ชน. เออผมก็ร้องเพื่อไก่เชือดไก่มาจากผมก็ร้องเป็นไก่แล้วไปร้องเป็นคนเรียกขนของกรรมมันก็เลยให้รูปร่างที่ปลอมแปลงเนี่ยมันก็ไม่ได้เป็นรูปร่างที่โปร่งแสงเหมือนกับตัวเค้าเองประจําหรอกมันแล้วแต่กรรมด้วยกรรมสุดท้ายนั่นแหละที่อะไรที่ส่งผลรุนแรงจะทําให้รูปร่างเค้าเปลี่ยนไปแล้วเราไปเกิดก็ไปไปเป็นอย่างนั้นแหละฝ่ายไปแล้วแต่ยังไม่ตายแล้วเออรูปร่างเปลี่ยนไปแล้วอันนั้นอะ. ตอนเนี้ยปัญหามันอยู่ตรงไอ้ตัวเนี้ยไอ้ตัวจิตวิญญาณไม่ดับนี่แหละแต่ถ้าสิ้นผู้ยึดมั่นถือมั่นเนี่ยท่านดับหายไปเลย. ดับหายไปเลย. อันเน. พระพุทธเจ้าก็ตรัสรับรองไว้ว่าจิตวิญญาณเนี่ยของผู้ที่สิ้นความยึดมั่นถือมั่นแล้วท่านก็หายตัวแกลับไปเลย. แป๊บตัวไปอย่างเงี้ยสบายแอร์เลยไม่มีใครเอาไปอีกไม่มีใครลากเอาไปทําเวรทั้งหลายก็เป็นโมฆะกรรม. ให้หายตัวให้ได้ทุกคนนะเออหายตัวไปเลยหายตัวไปย้ายกลับมาลากเข้าไปได้นะเออ. เบื่อมากเลยงานโสดไม่ต้องมานั่งนั่งฟังไอเจ้าพวกนี้ร้องไห้. อาจจะฝากลูกเมียผมด้วยฝากครอบครัวผมด้วยอาจารย์ฝากด้วยฝากด้วย. โอ้ยรับปากไงหวั่นไหว. อยากฟังทุกข์อย่างเดียวก็เราเบื่อจะแย่อยู่แล้วเออตายแล้วจะเป็นทุกข์อีกอ่ะมานั่งร้องไห้แบบเนี้ยเค้าเผาเธอจบหมดแล้วแล้วเธอจะอยู่ยังไงในวัดคนเดียววะเนี่ยไม่มีใครเห็นเธอเลยแล้วก็เธอก็หิวโหยอย่างเงี้ยแล้วใครก็ไม่มีอะไรให้กินโอ้ยทําไมมันทุกข์แบบเนี้ยแย่จริงจริงแล้วเนี่ยทําไมปฏิบัติให้เป็นทุกข์แบบเนี้ยยึดให้เป็นทุกข์แบบเนี้ยบอกให้สิ้นความยึดสิ้นความยึดสิ้นความหลงไม่ได้ยึดยึดอยู่นั้นอะ. มันก็ตายแล้วก็ทุกข์ทรมานแสนสาหัสเลยเนี่ยดูสิตายแล้วก็ไปนั่งร้องห่มร้องไห้ในวัดวาอารามแล้วเวลาเผาเสร็จเนี่ยมันอยู่ยังไงแล้วเราก็ไม่ได้ตามดู. แต่ทุกแสนสาหัสแหละเออแต่ละคนแต่ละคนแต่ละศพดิแหมไม่น่าที่จะจุดเอาจุดธูปไปปักสมัยก่อนเนี่ยไม่ได้รับฟังไม่ได้รับร้องไห้อยู่นั่นแหละร้องให้อยู่นั่นแหละโอ้ยทําไมเงี้ย. ทุกข์มากเลยห่วงให้ลูกคนเล็ก. เออพ่อแม่เนี่ยระบาดอย่างนึงนะห้วงห่วงลูกห่วงลูกไปไม่ได้ห่วงลูกคนเล็กเป็นไงทําไมไม่ห่วงลูกคนเล็กมีลูกคนเดียวหรอเออมีลูกหลายคนแต่ไอคนเนี้ยมันเอาตัวไม่รอดมันลําบากกว่าเค้าเลยห่วงมันมากกว่าใครเนี่ยเวลาตายแล้วมันไปเกิดเป็นลูกของเค้ามั้งกะเค้าไม่มีโอกาสจะมีลูกได้แล้วเราก็ไม่มีบุญวาสนาจะไปเกิดเป็นคนได้ไปเกิดเป็นหมามั่งไปเกิดเป็นจิ้งจกตุ๊กแกเฝ้าบ้านให้เค้ามั่งกลายเป็นผีเฝ้าเป็นเปรตเป็นผีเฝ้าเค้าอีกโหลําบากแสนสาหัสกันเป็นพ่อแม่เค้าอยู่ดีดี. พ่อแม่ปู่ย่าเค้าตายายก็อยู่ดีดีไปเกิดเป็นหมาเฝ้าบ้านเค้าไปเป็นผีเฝ้าบ้านเค้าไปเป็นจุกจนจบตุ๊กแกเป็นงูเฝ้าบ้านเค้าเดี๋ยวก็ฆ่าตายเหรอเจองูเจ้าที่อะไรฆ่าตายอีกโอ้กรรมจริงจริงเลยพระพุทธเจ้าจึง5มพระฉันหมาชั้นเนื้อหมาบ้านเพราะเนื้อหมาบ้านเนี่ยมันก็คือพ่อแม่ปู่ย่าตายายที่มันห่วงลูกหลานนี่แหละมันก็มายึดลูกหลานนึงมันเกิดเป็นหมา. แล้วก็โอ๊ยหมาตัวนี้มันทําไมซื่อสัตย์จริงๆเลยแท้จริงอ่ะมันก็คือพ่อแม่ปู่ย่าตายายพระพุทธเจ้าจึง5มพระฉันเนื้อหมาบ้าเป็นอันขาด. โอ้เป็นอาบัติเลยในการบริจาคเข้าข้ามฉันผมก็พ่อแม่ปู่ย่าก็ยายเขาทั้งนั้นแหละในสมัยพุทธกาลพระพุทธเจ้าเดินไปบิณฑบาตรหน้าบ้านเออหน้าบ้านก็โกไทรพราหมณ์หมามันเน่าท่าน. ก็จะเห่าเนี่ยหมาเห่าทักทายนะเราไปบิณฑบาตนะหมาเห่า. หมามะนาวย่อยหมาชอบเห่าอะไรเดินไปบิณฑบาตรตอนเช้าหมาจะเห่าอะเห่าอะไรมันเสียใจ. เห็นพระแล้วเสียใจ. ไม่ได้ทําความดีมาเกิดเป็นหมาเห่าหอนเสียใจมันไม่ได้คิดจะกลับหรอก. เห่าหอนเสียใจ. อย่างพระพุทธเจ้าก็เลยบอกว่าเนี่ยเป็นพ่อเค้าอยู่ดีดีอะมาเกิดเป็นหมาเฝ้าบ้านให้เค้าซะแล้ว. เลยพาลูกชายเจ้าลูกชายได้ยินเอ้าทําไมพระพุทธเจ้ามาว่าพ่อตัวเองเป็นหมาเนี่ยเกิดเป็นหมา. เออก็เลย. พยายามที่จะไปว่าทําไมพุทธเจ้ามาว่าพ่อตัวเองเป็นหมาถ้าเกิดเป็นหมาเค้าไม่เชื่อเจ้าเนี่ยนะ. ของหมาตัวเนี้ยไปเลี้ยงดูเหมือนพ่อเลย. ให้ให้ยังดีนะแล้วก็เจ้ากลับกลับเนื้อกลับตัวใหม่จะเป็นคนเกเรเนี่ยแล้วพูดกับพ่อให้ดีๆ. พูดได้ดีดีเลยว่าพ่อพ่อครับผมกลับตัวเป็นคนดีแล้วรอเจ้าบึกกลับหรือกลับตัวเป็นคนดีจริงจริง. เดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวเจ้าจะรู้เองว่าเนี่ยออกมานี่คือพ่อของเจ้า. ลูกชายก็จะลองดูซิว่าพุทธเจ้าพูดจริงหรือเปล่า. เอาหมาเนี่ยหมาเนี่ยนอนก็นอนที่นอนพ่อนั่นแหละดูแลพ่ออาบน้ําเหมือนกับ. ดูแลพ่อเลยแล้วก็ตัวเองก็กลับตัวจะเป็นคนเกเร. เที่ยวชอบเที่ยวกลางคืนรักหลานสมบัติกลับเนื้อกลับตัวใหม่ดูแลพ่ออย่างดีเรียกพ่อพ่อเรียกพ่อทุกคํา. เป็นเวลานานพ่อ. พ่อเห็นลูกสมนึกผิดน้ําตาไหล. หมาร้องไห้. เป็นลูกสํานึกผิดแล้วเป็นเวลานานแล้วสํานึกผิดจากใจจริงจริงไม่ใช่เสแสร้ง. ก็เลยว่าดีใจที่ลูกสํานึกผิดได้แล้วลูกกลับเนื้อกลับตัวไม่ไม่กินเที่ยว. ไม่เที่ยวกลางคืนไม่เล่นการพนันไม่อะไรละ. ปลูกกับการเป็นคนดีเนี่ย. ก็เลย. ไปคุยคุยคุยเอาที่ไอ้ไอ้ไอ้ตรงดินอ่ะไปคุยดินที่บริเวณบ้านนั้นน่ะ. ลูกก็เลยเอ๊ะสงสัยพ่อมาคุยไอ้หมามาคุ้ยอะไรก็เลยหมาที่เป็นพ่ออะมาคุ้ยอะไรก็ให้ช่วยก็ขุดขึ้นมาปรากฏว่าเป็นหีบสมบัติที่พ่อฝังเอาไว้. ก็เลยเอามาเนี่ยแบ่งไปทําบุญแบ่งเอาไปใช้เอาไปเก็บไว้รักษาตัวเองแล้วก็เอาไปใช้การลงทุน. แล้วก็สุทธิส่วนกุศลให้พ่อพ่อเห็นลูกเป็นคนดีกรรมทั้งหลายที่ติดอยู่ในจิตที่ห่วงใยลูกก็ขาดลงได้ผลของกรรมน่ะที่ติดยึดและห่วงใยที่ทําให้มาเกิดเป็นหมามันขาดหมดห่วงใยแล้วสิ้นยึดตรงนั้นกรรมที่มันยึดอยู่ทําให้มันเกิดเป็นหมาในบ้านของลูกหมดไปหมาก็ขาดใจตาย. แล้วก็ไปเสวยสุขที่บุญกุศลที่ตัวเองสร้างมาได้. แต่ถ้าตัวเองอะทําบุญกุศลมาเท่าไหร่ก็ตามถึงจิตสุดท้ายมันยึดอยู่มันไปไม่ได้นะ. ไปไม่ได้อ่ะติดอยู่ในนั้นอ่ะไปไหนไม่ได้หรอก. มี. เด็กสาวคนหนึ่งมาปฏิบัติธรรมกับหลวงปู่บ้านพ่อแม่ครูบาอาจารย์ครูว่าเก็บมะกรูดที่วัดป่านอกนิมิตสกลนคร. พอเสร็จแล้วกลางคืนเค้าก็ฝันว่า. ยายเนี่ย. วิญญาณของยายจึงวิญญาณของยายเนี่ยไปถูกขังอยู่ในฝาบ้าน. เลยมาเล่าให้หลวงปู่ฟังว่าเอ๊ะสมัยเมื่อคืนฝันว่าจิตวิญญาณของยายเนี่ยไปถูกขังอยู่ในฝาบ้านฝาบ้านนี่เป็นคุก. แล้วก็จิตวิญญาณของยายเนี่ยไปติดคุกอยู่ในป่าบ้าน. ที่มันทําไมขังได้นะเพราะฉะนั้นจิตวิญญาณไม่ต้องการกินเนื้อที่ไง. ผมไม่ต้องการกินเนื้อที่แต่มันหลงมันเป็นความรู้สึกเฉยเฉยว่าเรามีมีตัวเราตัวเราตัวเราตัวเรามันเป็นแค่ความรู้สึกหลอกลวงตัวเองไว้แต่จริงจริงมันไม่มีตัวตนมันจึงไม่กินเนื้อที่นะ. ที่สําคัญนะความรู้สึกหลอกลวงตัวเองว่าตัวเราตัวเราอยู่ในความรู้สึกแต่จริงจริงมันตัวเราไม่มีมันตายแตกดับไปแล้วเวลาคาดขันมันแตกดับไปแล้วแต่ความรู้สึกเป็นตัวเราเนี่ยมันไม่หายไปจากใจเลยความรู้สึกตัวเราเนี่ยมันไม่มีตัวเราเป็นตัวเป็นตนมันเลยไม่ต้องการเนื้อที่มันก็เลยไปขังอยู่ในฝาบ้านได้. เลยฝาบ้านเนี่ยขังยายไม่ได้เลยการไปคุกฝังขังยายเลยต้องทําพิธีให้ไม่รู้จะรอดไปหรือได้หรือเปล่าเราก็ไม่. เลยต้องมาทําให้ถวาย. เพราะว่าเป็นสังฆทานมาสวดอนิจจาวตสังคาราให้. ไม่รู้จะรอดไปได้รึเปล่าเราก็ไปรู้ความยึดมันยังมีอยู่ยากเหลือเกินเนี่ยเนี่ยอันนี้ยึดบ้าน. มายึดลูกยึดหลานต่ายยึดบ้าน. ไปไหนก็คิดถึงบ้าน. มาปฏิบัติธรรมฟังธรรมแป๊บเดียว. เจอหน้าอาจารย์แล้วเจอหน้าต้มตาแล้วคิดถึงบ้านเดี๋ยวกลับบ้านดีกว่าจะกลับบ้านเนี่ยอาจารย์คิดถึงบ้านมันไปแล้วไงไปถูกขังในบ้านแล้ว. ใจไม่ถูกหักในบ้านและคิดถึงบ้านคิดถึงบ้านแล้ว. หลายคนไปปฏิบัติธรรมกัน. วันมาโอ้ย. สมัยก่อนปฏิบัติธรรมที่วัดทําซัมซืด. พ่อแม่ครูอาจารย์และอุทาจารุทโมที่ที่ปากช่อง. ก็มันเป็นร้านแบบเนี้ยลานกว้างแบบนี้นะแต่มันไม่มีมุ้งลวดแบบนี้แหละก็เอาเต้นมากางกัน. โอ้ยมันมาสนุกสนานเหมือนมาปิคนิค. ไม่ค่อยมีปีนี้เจอกันอุ้ยสนุกสนานจริงๆเหมือนมาปิคนิคเลยมาปฏิบัติธรรมได้เจอกันสนุกสนาน. ปฏิบัติไปได้กี่วันเราก็จําไม่ได้ละแต่ละครั้งแต่ละครั้งก็ทีก็วัดจะกลับสิแต่ละครั้งอ่ะ. หลวงตายังไม่ทันตื่นเลย. ตัวเราเนี่ยยังไม่ทันตื่นเลยปรากฏว่าตื่นมาทีเนี่ย. เป็นอีกกางอยู่หายพรึ่บไปหมดแล้วตี4ตี5หายหมดแล้วคิดถึงบ้านคิดถึงบ้านกลับบ้านคิดถึงครอบครัวคิดถึงคิดถึงครอบครัวกลับบ้านแล้วอีตอนมันจะมาอูยสนุกสนานแต่พอจะกลับสู้น่ะเจ็บเต้นตั้งแต่ตี4ตี5แล้วปุ๊บเดี๋ยวตอน. เช้ามาหายหมดแล้ว. คิดถึงบ้านคิดถึงครอบครัวคิดถึงบ้านคิดถึงครอบครัวนี่มันยึดเด้งกลับไปหมดแล้ว. ปรากฏว่ามันไม่ได้ขาดมาจริง. มาเพียงแค่เป็นหนังสติ๊กยางยืดมาเท่านั้นแหละ. คิดถึงบ้านก็เอาใจของเราเนี่ยสร้างตัวเราเป็นตัวเป็นตนไว้ในความรู้สึกและเป็นยางหนังสติ๊กไปผูกไว้กับบ้าน. คิดถึง3ีภรรยาคิดถึงลูกคิดถึงหลานคิดถึงพ่อแม่พี่น้องก็เอาใจของเราสร้างเราไปสร้างเนี่ยปรุงแต่งเป็นเราเป็นตัวเป็นตนแล้วก็เอามาผูกเอาไว้เอาไว้ฝั่งนึงแล้วก็อีกฝั่งได้ปู่ไว้กับเออเนี่ยพ่อแม่พี่น้องที่บ้านนั่นแหละมันไม่ได้ขาดจากการเป็นยางยืดมาไปไหนก็ยางสังกะติกยืด. พอหมดแรงนะ. อ้าววันสุดท้ายแล้วถึงกําหนดจะกลับแล้วมาคบวันที่มาปฏิบัติธรรมแล้วเด็กกลับไปเลย. กลายเป็นยางหนังสติ๊กยืดมาชั่วคราวเท่านั้นแหนะมันไม่ได้ขาดเออถ้ามันขาดจริงๆอ่ะมันมาก็คือมามาประพฤติปฏิบัติใจก็ไม่ห่วงใยไม่กังวลอันนี้เรียกว่าขาดแล้วขาดจากความยึดแต่ถ้ามาอยู่เนี่ยเดี๋ยวก็แว๊บกลับไปเดี๋ยวก็แว๊บกลับไปเดี๋ยวก็แว๊บกลับไปอันเนี้ยมันไม่ได้ขาดหรอกเดี๋ยวมันก็กลับไปเป็นจิ้งจกตุ๊กแกขังอยู่ในบ้านไปเป็นหมาเฝ้าบ้านเค้าไปเป็นงูเฝ้าเจ้าหน้าที่. มันก็กลับไปเป็นผีเฝ้าบ้าน. เป็นผีเฝ้าบ้าน. โอ้ยบางทีเนี่ย. เขาสร้างบ้านเรือนไทยใหญ่โตมากเลยอ่ะเอาบ้านเก่า34หลัง. รื้อบ้านเก่า34หลังมาจากบ้านบรรพบุรุษ. ว่างแล้วก็ซื้อมาปนหลังนึงแล้วไงก็ไม่ทราบจําไม่ได้แล้วนานละแล้วก็บ้านบรรพบุรุษแต่ละหลังแต่ละหลังมาของปู่ย่าแล้วก็ตายายหลังนึงปู่ย่าหลังนึงเป็นเรือนไทยใหญ่ใหญ่เป็นผู้มีฐานะเดิมนี่ลือมาหลายหลังรวมกันก็หลังเบ้อเร่อแล้วเนี่ยมาสร้างแล้วหลังใหญ่มาหมดไปหลายหลายเป็น1010ล้านสมัยนานมากแล้วก็สมัยนั้นก็โอ้โหถือว่าสูงส่ง. แต่พอสร้างเสร็จเน. เจ้าของบ้านขึ้นไปบนบ้านในครั้งเดียวเองมั้ง. ไม่ได้ขึ้นไปเลยเจ้าของบ้านอยู่ใต้ถุนบ้าน. แทบจะไม่กี่ครั้งอีกอะแล้วไม่ขึ้นไปเลย. แล้วก็อยู่ใกล้ใต้ถุนบ้าน. แล้วก็รุ่นลูกเลยรุ่นลูกโตมากแล้วก็โตเท่าหลวงตาแล. ก็เล่าให้ฟังว่า. สมัยเด็กเด็กอะเคยขึ้นไป. ขึ้นไปเล่นอยู่บนบ้าน. ชอบขึ้นไปเล่นบนบ้านมากเลยทําไมอ่ะเพื่อนเยอะ. ปู่ย่าตายายพวกบริวารเพื่อนเยอะมากเลยคนนู้นก็เล่นด้วยคนนี้ก็เล่นด้วยเพื่อนเยอะมากเลยชอบขึ้นไปเล่น. แต่เจ้าของบ้านพวก. เจ้าของบ้านที่เป็นพ่อแม่สร้างบ้านเสร็จไม่ได้คือไม่ได้ขึ้นเลยอยู่ใต้ถุนบ้าน. เลยก็บอกว่าไปลูกตาเนี่ยเอาลูกอื่นไปเยอะปฏิบัติทําหน่อยดิ. มันจะได้ใช้บ้านได้หน่อยเอาไปช่วยปฏิบัติธรรมชั้นบนแบบนี้โอ้โหบ้านเรือนไทยมันใหญ่โตมโหฬาร. สถานที่กว้างขวางหลวงตาช่วยเอาเอาลูกเรียนปฏิบัติธรรมหน่อยสิ. คือเผลอๆมัวแต่เข้าไปดูว่าห้องโน้นห้องนี้แต่ว่าจะอยู่มันจะปฏิบัติกันแล้วจะนอนห้องไหนห้องไหนล่ะเนี่ยพอออกออกจากห้องของผมออกมาลืม. ว่าถ้าแดงกลับเป็นไฟเลยยืนขวางกลางๆบ้านเลยเออ. ตนแต่ละตนดุน่าดูเลยกูไม่ให้อ่ะไม่ให้. มาใช้บ้านกูนี่โอ้โหแต่ละคนหวงมากเลยกูไม่ให้มันใช้บ้านกูมึงมาใช้ดิอะไรดุมากเลยไม่ยอมมันสู้ถวายชีวิตยอมตายอีกคนนึงโอ้โหยขอเท่าไหร่บุตรเท่าไหร่ก็ไม่ยอมแต่เราก็เมตตาเจ้าของบ้านดื้อกันเนี่ยพระลูกศิษย์ไปปฏิบัติธรรมโอ้โหฝ่าผ่าเปรี้ยงเปรี้ยงเปรี้ยงล้มพายุฟาดเอาต้นไม้ฟาดบ้านกระหน่ําหมดเลยอะเดี๋ยวบ้านจะถล่มทลายอะแล้วอยู่อยู่เนี่ยลมอายุมันหมุนเข้ามาในบ้านเฉยเลยเป็น. หมุนเลยหมุนก็มาอุ๊กอุ๊กอุ้มหมุนหมุนกลางบ้านเลย. โอ้โหแต่คืนปฏิบัติกันไม่ได้เลย. โหแรงมากเลยความหวงความยึดถือเนี่ยเห็นอํานาจของความยึดถือเนี่ยมันร้ายแรงจริงจริงเนี่ยเค้าบอกว่าพอสร้างบ้านเสร็จนะฟ้าผ่าตรงกลางห้องพระเลย. ที่เป็นไอ้อะไรเนี่ยเค้าเรียกอะไรมันกาแลใช่ไหมนี่จั่วเนี่ยผลักกระเด็นเลยอะ. แรงมากเลยอ่ะโอ้โหความยึดเหนี่ยวต้องยอมรับจริงจริงแบบว่ายกให้เค้ายกให้เค้ายึดมากซะขนาดเนี้ยยกให้เค้าเลยยกให้เค้า. ยอมยอมยอมความยึดเลยบอกว่าอุตส่าห์จะช่วยอุทิศส่วนกุศลให้ไปผุดไปเกิดในที่เอาบุญกุศลให้ไปสิ่งที่ดีไม่ยอมรับเลยผู้เท่าไหร่ก็ไม่ยอมรับทําไมก็ไม่ยอมรับยึดอย่างเดียวเลยยอมบอกว่าจะค่ายตาม. สุดท้ายก็ยอมยอมสู้จน. ถวายชีวิตยอมตายอีกคนนึงโอยต้องยื้อต้องยอมแล้วยอมแพ้ยอมแพ้ยอมแพ้กับความยึด. โอ้โหจิตใจของคนเราเนี่ยมันเรามายึดนี่นะใครพูดเท่าไหร่มันก็ไม่ฟังพระพุทธเจ้ามาพูดเองก็ไม่ฟังครูบาอาจารย์มาพูดเองก็ไม่ฟังเค้าจึงเรียกว่ายึดมั่นถือมั่นน่ะใช่มั้ยเค้าไม่เรียกว่ายึดถืออะคือมันต้องยึดมั่นถือมั่นเลยเนี่ยใครมาพูดก็ไม่ฟังเนี่ย. ไอ้ความยึดถือเนี่ยเค้าจะเรียกว่าอวิชชา. มันเลยพาให้เนี่ยไปเวียนตายเวียนเกิดวันทุกข์โศกเศร้าเสียใจคับแค้นใจพูดเท่าไหร่ก็ไม่ฟังพูดเท่าไหร่ก็ไม่ฟังยึดแล้วโหต้องยอมแพ้สุดท้ายเนี่ย. ไกล่เกลี่ยยังไงก็ไม่ยอมพูดยังไงก็ไม่ยอมยึดอย่างเดียวเออก็ต้องเป็นไปตามกรรมถ้าอย่างเงี้ยปล่อยไปตามกรรม. ต้องหมั่นพิจารณา. หมั่นพิจารณาว่าสังหารร่างกายเนี่ยมันเกิดมา. มาตั้งแต่ตัวเราก็ไม่มี. มันเกิดมาก็ตั้งตัวเราก็ไม่มีตั้งแต่แรกมาจากสเปิร์มของพ่อซึ่งเป็นธาตุดินตัวเล็กนิดเดียวป้าจิ๋วเดียวสเปิร์ม. เรียกเข้ามาผสมพันธุ์กับไข่ของแม่ซึ่งเป็นธาตุน้ํา. แล้วมันก็เริ่มเนี่ยก่อตัวขึ้นมาแม่กินซาบมืดซากสัตว์กินดินกินน้ํากินน้ําไปวันละหลายแก้วกินลมกินไฟเข้าไปแล้วก็ไอ้จากนั่นก็ค่อยหยดเลื่อนค่อยค่อยโตขึ้นมาโตขึ้นมาโตขึ้นมาโตขึ้นมาเนี่ย. แต่ละคนก็พูดตรงเนี้ยทุกคนก็เข้าใจมันมันก็มาตั้งแต่เป็นค่อยค่อยจับหยดเลือดแล้วก็เนี่ยหยดเลือดไปเหมือนหยดน้ําไปยอดหญ้าเนี่ยแล้วก็โตขึ้นมาหยดเลือดก็โตขึ้นมาโตขึ้นมามีตัวเราที่ไหนไม่เห็นมีตัวเราเลย. จนกระทั่งหยดเลือดพอสมควรแล้วเนี่ยไอ้ธาตุรู้หรือวิญญาณธาตุเนี่ยเค้าก็มาเนี่ยเป็นความว่างเปล่าไม่มีตัวตนหรอกมันก็มาเกิดมารวมกันกับดินน้ําลมไฟเป็น5ธาตุถ้าบวกอากาศด้วยก็เป็น6ธาตุ. แล้วก็เพราะอ่าววิชาความยึดเนี่ยมันเลยไปกาวเอาวิชานั้นก็เปรียบเหมือนกาว9เหนียวอ่ะมันยึดอยู่ได้ก็ยังเอาเอาธาตุมารวมตัวกันแต่ละธาตุ. แล้วพอโตขึ้นโตขึ้นมาแล้วค่อยแก่แก่แล้วก็เจ็บแล้วก็ตายกูพังไปสลายไป. แต่ขาหน้าระดับลูกเป็นขนาดสัญญาณตรรกะขาวิจารณ์ระดับคือธาตุแตกธาตุดินธาตุน้ําทะเลมทั่วไปแล้วก็ธาตุลูกก็แตก. ก็แตกแต่ความยึดมันยังมีอยู่มันก็ไปสร้าง. ขอทาสเนี่ยทาสทาสรู้บวกกับความยึดเนี่ย. มันก็เอาไปสร้างไปสร้างในสิ่งที่ตัวเองยึดไว้แล้วแต่จะไปสร้างอะไรไปสร้างรูปร่างใหม่เป็นสัตว์เดรัจฉานเกษตรอสูรร่างกายสัตว์นรกไปเป็นไปเป็นเทพเทวดารูปร่างเปลี่ยนไปไปเป็นมนุษย์รูปร่างเปลี่ยนไปแต่มนุษย์มีโอกาสกลับมายากยากที่สุดในโลกพุทธเจ้าตรัสอย่างอื่นพอไปได้เทวดาก็ยังมีโอกาสยากแต่ส่วนใหญ่พระพุทธเจ้าตรัสเราไปไปอบายหมดไปเป็นเดรัจฉานไปอสูรกายสัตว์นรก. ตอนนี้เราคิดดูสิพอเราไปเกิดเป็นสัตว์ในสถานประเภทต่างต่างเนี่ย. ไอ้ร่างกายความจําได้ไหมรู้ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ต่างๆความจําได้ไหมรู้ต่างๆเนี่ยภพชาติเก่ามันดับไปหมดและพอเราไปเกิดเสร็จสัตว์เดรัจฉานเนี่ยมันก็ไปไปมีรูปร่างอย่างใหม่ไปมีความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อย่างใหม่ว่าตัวสัตว์เดรัจฉานเนี่ยคือไอ้ตัวใหม่เนี่ยคือร่างเรามีรูปร่างแบบนี้. แล้วเราก็มองเห็นสัตว์ฉานที่มีเป็นเพศตรงข้ามกับเราเนี่ยโอส่วยมากเลยหล่อมากเลยแล้วเราก็เลื้อยก็มาผสมพันธุ์กับเขา. ตอนเรามองเราเป็นคนเนี่ยเรามองสัตว์เดรัจฉานมันสวยมันหล่อได้ยังไงมองไม่เห็นมันสวยมันหล่อเลยแต่พอเราไปเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานเนี่ยปล่อยสัตว์เดรัจฉานในร่างเราอยู่ในรากสัตว์เดรัจฉานเนี่ยมันตัวเราเนี่ยตัวเราหล่อตัวเราสวยแล้วก็คลานก็นึกกระดึ๊บกระหนึกกว่านึกออกไปหาสัตว์เดรัจฉานฉันท์เพศตรงข้ามผสมพันธุ์กับเขา. แล้วก็ออกลูกออกหลานมาอีกนี่คือลูกเราลูกเราหลานเราเวลาถูกฆ่าตายถูกก็มีความทุกข์โศกเศร้าอะไรก็ทุกข์อยู่ในร่างสัตยาประเภทนั้นๆไปเกิดเป็นเศษก็รูปร่างเปลี่ยนไปไปเป็นสัตว์นรกก็รูปร่างเปลี่ยนไปรูปร่างก็เปลี่ยนไปตามแรง. บทบาทกับนิรกรรมชั่วกับแรงยึดผสมกัน. นี่แหละมันก็เปลี่ยนไปพอเปลี่ยนไปร่างกายมันก็แตกดับลงแล้วก็มันก็ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ความจําได้ไม่รู้มันก็ดับลงแล้วไปยึดสร้างร่างใหม่แล้วยึดเอาร่างใหม่เป็นตัวเราแล้วก็ไปยึดเอาไว้สิ่งที่เราเกี่ยวข้องด้วยทั้งหมดทั้งพ่อแม่ตัวใหม่ลูกหลานตัวใหม่ผู้ครองตัวใหม่แล้วก็ทุกข์อยู่ในร่างใหม่จนตายไปแล้วก็ยึดเมื่อยึดในร่างใหม่ยังไม่จบก็ไปสร้างร่างใหม่. แล้วก็ไอ้ร่างใหม่ที่เกิดมาเนี่ยก็คือตัวเราตัวตนของเราแล้วคลานกระดึ๊บกระดึ๊บกระดึ๊บแล้วบินไปและผสมพันธุ์กับไอ้ตัวเพศตรงข้ามเสร็จแล้วก็ออกลูกออกหลานมานี่เมียเรานี่ผัวเราที่ลูกของเรานี่พ่อแม่พี่น้องของเรามันก็จมอยู่แค่เนี้ยแหละชีวิตวนเวียนอยู่เนี่ยไม่จบสิ้น. เราอยู่ในความทุกข์พระพุทธเจ้าจึงตรัสว่ามีแต่ทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้นมีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ตั้งอยู่มีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ดับไฟ. นอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรตั้งอยู่นอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรดับไป. ปล่อยวางเห็นว่าสังขารร่างกายจิตใจนี้ขันธ์5นี้เป็นของไม่เที่ยง. ไม่อาจยึดมั่นถือมั่นได้. มันเป็นเดือนแห่งโรคมันเป็นเรือนแห่งโรคเป็นที่ขังทุกข์. ไม่ควรเลยที่จะลงยึดมั่นถือบ้านนั้นเพราะว่ามันจะแตกกลับทําลายไปอยู่ต่อเสื่อมไปแตกดับทําลายไปตลอดเวลา. ใครปล่อยวางความลงยึดบ้านพื้นบ้านซะบ้านเสียเพื่อปล่อยวางความลงยึดบ้านถือบ้านในร่างกายจิตใจของเราเราก็กลายเป็นธาตุรู้หรือใจที่ว่างเปล่าจากตัวตนว่างเปล่าจากความรู้สึกว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเรากลายเป็นใจที่ว่างเปล่าจริงจริงว่างเปล่าจากความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราเมื่อในใจไม่มีความรู้สึกว่ามีเรามีตัวเรามีตัวตนของเรามันก็สิ้นยึดว่ามีเราเป็นตัวเป็นตนมันก็ไม่เอาตัวตนของเราเนี่ยไปยึดสิ่งใดให้เป็นกิ. ความทุกข์อีกต่อไปก็เรียกว่าสิ้นสิ้นความรู้สึกว่าเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราก็เลยสิ้นยึดเพราะว่าไม่มีตัวเราไปยึดสิ่งใดมีแต่ปล่อยให้ธรรมชาติมีความเป็นอยู่ของเค้าไปตามธรรมชาติแต่ไม่มีใครยึดจนกว่าจะสิ้นอายุขัยไปทาสขันก็แตกดับ. ขอทานขันธ์แตกดับแล้วธาตุดินก็กลับไปดินธาตุดินก็ไปดินไปเป็นดินตามธรรมชาติธาตุน้ําก็กลับไปเป็นธาตุน้ําธรรมชาติพัดลมก็กลับไปเป็นธาตุลมธรรมชาติท่านไปก็กลับไปเป็นภัยธรรมชาติธาตุรู้ก็กลับคืนสู่ความว่างเปล่าหายตัวไปเหมือนดั่งพระโคธิกะ. พยายามจบ. อะไรล่ะจะพบชาติ. จบชีวิตที่เป็นทุกข์เสียทีเนี่ยหลังจากที่วนเวียนมาเป็นแสนๆกับอนันตกการก็จบ. เออจบ. อะไรนะจบชีวิต. ที่มันทุกข์ระทมเหลือเกิน. จบซะทีจบซะทีเนี่ยมีหนังสือมาแจกนะจบซะทีมีหนังสือมาแจกมีไหมเออมีหนังสือมาแจกอะจบสักทีจบสักที. บรรทุกระทมนะหลายภพหลายชาติ. มันก็จะสิ้นเนี่ยสิ้นยึดมั่นใจก็ว่างเปล่าแต่ข้างหน้ายังมีอยู่ยังไม่แตกกลับยังไม่ถึงกับสิ้นอายุขัยก็อยู่กันไป. ขัน5คือร่างกายที่ปรุงแต่ง. เวทนาสัตยาสังขยาวิญญาณคือความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เป็นสิ่งที่ปรุงแต่งก็ยังปรากฏอยู่แต่มันปรากฏเกิดดับอยู่ในใจที่ไม่เกิดดับ. ขันหน้าเนี่ยความรู้สึกนึกคิดไม่ว่าจะคิดเล็กคิดน้อยคิดอยู่จุ๊บจิ๊บจุ๊บจิ๊บจุ๊บจิ๊บจิ๊บจิ๊บอยู่ในใจมีอาการทั้งหมดอ่ะคือคือขานหน้าทั้งหมดสิ่งที่เป็นอาการมีกิริยาอาการในใจที่ปรากฏอาการขึ้นมาในทุกขณะเป็นคันหน้าทั้งหมดคัน5เกินดับอยู่ในภาพรู้หรือใจที่ไม่เกิดไม่ดับไม่มีตัวตน. ใจคือธาตุรู้นี่เป็นเหมือนกับเป็นความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาลไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีการเกิดตับแต่กิริยาอาการหัวใจ. ความรู้สึกตัว. ความรู้สึกตัวเนี่ยตัวเราที่นั่งอยู่มีความรู้สึกตัวเป็นสติสัมปชัญญะความรู้สึกตัวเวทนาคือความรู้สึกเป็นสุขเป็นทุกข์เป็นกลางกลางสัญญาความจําได้ไหมรู้สังขารคือตัวคิดคงคิดความรู้ความเห็นความเข้าใจทั้งพยายามตั้งจิตเลยพยายามเป็นเพ่งผู้เพ่งผู้จ้องผู้ดูผู้รู้ผู้พยายามดูแลปล่อยวางผู้ทั้งทั้งดิ้นรนค้นหาทั้งศึกซ้อมใคร่ครวญหาเหตุผลประมวลผลไอ้ตัวเราเนี่ยที่มันมีการประมวลผลมีการคิดนึกถึงต้องดิ้นรน. หาแสดงกิริยาการสารพัดจัดแสดงอาการทุกชนิดทุกคิดทุกอาการเนี่ยคือขันธ์5คือสิ่งปรุงแต่งเป็นสังขารปรุงแต่งเรียกว่าไม่เที่ยงสังขารทั้งหมดตกอยู่ใต้อํานาจอนิจจังทุกขังอนัตตาไม่เที่ยงเป็นทุกข์มันเป็นทุกข์ทนอยู่สภาพเดิมไม่ได้ต้องแตกดับทําลายไปเป็นอนัตตาไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราก็ปล่อยวางขันหน้าสิ้นอุปทานขันหน้าเรียกว่าละอุปทานขันธ์5ง. ปล่อยวางสันหน้าเพื่อมายึดเอาคันหน้าเป็นราวเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราก็ไม่เอาขันหน้าไปดิ้นรนทะยานอยากให้เป็นกิเลสตัณหาไปยึดสิ่งโน้นสิ่งนี้ไม่ดีรักชั่วชังเกียรติทุกข์รักสุขเกลียดทุกข์รักสุขดีรักชั่วช้างถ้าอย่างเนี่ยมันก็มีแต่ความทุกข์ความทุกข์. ยึดนั่นยึดนี่จะเป็นทุกข์. แล้วก็เมื่อสิ้นยึดแล้วใจก็ว่างเปล่าเป็นอย่างเดียวกับธรรมชาติแต่ขันธ์5ก็ยังมีความรู้สึกไม่คิดอารมณ์ตามปกติยังใช้งานตามปกติแต่ไม่ใช้ขันธ์5ไปในทางที่ยึดได้เป็นกิเลสและความทุกข์อีกต่อไป. ทําประโยชน์ตนไปถึงที่สุดแล้วคือสิ้นยึดแล้วกลายเป็นใจที่ว่างเปล่าแล้วที่เหลือก็ทําประโยชน์ท่าน. ฟังประโยชน์ผู้อื่นจนกว่าชีวิตจะหาไม่ก็จบอวสานแต่สมบูรณ์บริบูรณ์สิ้นการเรียนภายเกิดสิ้นครบชาติเหมือนดั่งจิตวิญญาณของพระโกธิกะก็หายต่อไปเป็นอย่างเดียวกับธรรมชาติ. วิธีการปฏิบัติก็มันพิจารณาถึงความจริงคือสิ่งที่น้อมนํามาพูดนี้พระพุทธเจ้าตรัสรู้ธรรมชาติที่เป็นความจริงนี้มันมีอยู่ก่อนแล้วพุทธเจ้าเกิดมาทีหลังธรรมชาติของอนิจจังทุกครั้งอนัตตาที่มันมารวมกันเอาธาตุมารวมกันเป็นขันธ์5แล้วก็แตกกลับไปมันมีมาก่อนแล้วก่อนที่พระพุทธเจ้าเกิดเออความเป็นคนก็มีมาก่อนแล้วความเป็นสัตว์. เป็นเทพเสียดายเห็นผมยมย่าคุณเป็นคนรบกวนทางสรรพสัตว์เป็นเป็นสัตว์ประชาสัมพันธ์เป็นอสูรกายต่อนรกมันมีประกอบพระเจ้าเกิดแล้วพระเจ้าเกิดมาก็มาพบค้นพบความจริงอันนี้ในยามสุดท้ายของวันวิสาขบูชา. ตรัสรู้ในปฏิจสมุทรปราตนั่นแหละเพราะอวิชชาความไม่รู้ความจะมือลงยึดมั่นถือมั่นความเป็นเราเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราแล้วก็เอาตัวเราไปปรุงแต่งยึดถือสิ่งต่างต่างเขาเรียกว่าความไม่รู้นั่นเองอ้าววิชาเป็นปัจจัยเกิดสังขารสังขารสังขารเป็นปัจจัยเกิดวิญญาณวิญญาณเป็นปัจจัยเกิดนามลูบนามรูปเป็นปัจจัยให้เกิดศรยตนะอายตนา6ตามวัตถุประสงค์ลิ้งใจอายตนะเป็นปัจจัยให้เกิด. เป็นเกิดผัสตะผัสสะเวทนาเกิดตัณหามีเวทนาไปกระทบแล้วสิ่งใดในขณะปัจจุบันกระทบต่อตาหูจมูกนิ่งกระจายเพื่อจิตหรือวิญญาณอาณาขันธ์เนี่ย. จิตวิทย์หรือวิญญาณอาถรรพ์ไปไปกระทบต่างต่างเค้าเรียกว่าเห็นกระทบต่างหูเค้าเรียกว่าได้ยินกระทบทางจมูกก็เรียกว่าได้ยินกระทบทางลิ้นก็เรียกว่ารู้อะกระทบทางกายก็เรียกว่าบทสภากระทบทางใจก็เรียกว่าธัมมเมื่อจิตวิญญาณขันนะไปกระทบกับรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส. หรือทําอารมณ์และก็กระทบกับทําอารมณ์ทางใจ. ปวดตาฟ๊ะแล้วก็ทําอารมณ์ทางใจคือเวทนาจะทําอารมณ์ก็คือเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขันจิตหรือวิญญาณขันธ์ในขันที่5เนี่ยเมื่อไปรับรู้ต้องตาหูจมูกลิ้นไกลใจก็จะส่งต่อเวทนาสัญญาณสร้างฐานอีก3ขันคือจะต้องมีความรู้สึกถูกใจต่อสิ่งที่กระทบต่างต่างของเจ้าหมู่ลิ้นกายใจในขณะนั้นถ้าถูกใจก็ไปสู่เวทนาไม่ถูกใจก็เป็นทุกขเวทนาไม่ถึงขั้นถูกใจไม่ถูกใจก็เป็นอทุกกรรมสุขเวทนา. แล้วก็จําได้ไหมรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วส่งส่งต่อสังขารในขันที่4คือคิดปรุงปรุงชิดมีความรู้ความเข้าใจความนึกคิดนึกถึงกองไตร่ตรอง. มีความรู้ความเข้าใจในสิ่งเราในสิ่งที่กระทบทุกขณะปัจจุบันนี่คือเป็นธรรมชาติของชีวิตกระบวนการทํางานอย่างนี้อดเวลาแล้วก็ส่งต่อวิญญาณอาถรรพ์ให้ไปรับรู้ตัวต่อไปวิญญาณขันธ์จึงเกิดดับเร็วมากเสี้ยวทีเดียวเกิดดับไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่เป็นล้านล้านขนาดจิตมั้งเกิดดับเร็วมาก. เพราะว่าจะต้องไปรับรู้เดี๋ยวรับรู้ต่างต่างทางจมูกทางลิ้นทางกายทางใจเดี๋ยวรับรู้เวทนาสัญญาสังฐานอีกเออมันก็เลยเกิดดับเร็วมากเลยวิญญาณแต่ละวิญญาณวิญญาณจึงไม่ใช่ของเที่ยงลูกเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณจึงเป็นของแม่เที่ยง. เมื่อพิจารณาเห็นอย่างนี้. วิธีการปฏิบัติก็พิจารณาเห็นความไม่เที่ยงไปลงที่สังขารร่างกายจิตใจขันธ์5เป็นของไม่เที่ยง. พิจารณาตามที่ต้องการได้กล่าวมาแล้วอย่างช้าช้าชัดชัดในใจของเรา. จีจามแล้วก็น้อมเข้าสู่ความจริงเข้าไปถึงความจริงความจริงความจริงความจริง. ค่อยค่อยปล่อยวางความลงยึดมั่นถือมั่นค่อยค่อยปล่อยวางปล่อยปล่อยวางไปปล่อยวางไปปล่อยวางไปใช่มันก็จะรู้แก่ใจว่าวางได้เยอะแล้ววางได้เยอะแล้ววางได้เยอะแล้วไม่ยึดมั่นหรือมั่นอะไรเป็นทุกข์ไม่อยากไม่ยึดยังทุกข์อีกยังทุกข์ยังเกิดอีกยังเวียนว่ายตายเกิดไอ้เป็นทุกข์ในขณะปัจจุบันก็ยังเกิดทุกข์เกิดกิเลสตัณหาเกิดทุกข์เกิดทุกข์เกิดกิเลสตัณหาเกิดทุกข์วนเวียนอยู่นี่แหละสิ้นยึดกระสิ้นกิเลสตัณหาสิ้นทุกข์สิ้นภพชาติ. ครับพี่นัทไปว่าตัวตนไม่มีแล้วมีใครยึดหลักเราไม่มีตัวตนไม่มีตัวตนของเรามันมาจากถากขันรวมกันด้วยวิชา. มาพิจารณาก็ไปก็ไปถึงความสิ้นความเป็นตัวตนมันก็สิ้นผู้ยื่นก็ยังไม่พิจารณามันก็มันก็ยึดอยู่นั่นแหละก็เป็นเอาวิชาอยู่นั่นแหละวิชาความไม่รู้ตามความเป็นจริงอยู่นั่นแหละมันก็ยึดไม่สิ้นหรอกเราต้องหมั่นพิจารณาหมั่นสอนใจตนเอง. หรือปฏิบัติโดยสติตั้งที่ใจ. ดูที่ใจดูที่ใจรับที่ใจปล่อยวางที่ใจอดเวลา. ให้ปฏิบัติเหมือนกับเณรอรหันต์7ขวบสอนพระใบลานเปล่า. เรทอรหันต์7ขวบสอนพระใบร้านเปล่าพระใบลานเปล่าชื่อว่าพระโภจิระ. ครับปกติระเนี่ยจําคําสอนของพระพุทธเจ้าได้มากและก็เป็นผู้สอนธรรมแต่พระโพธิระไม่บรรลุอรหันต์พระพุทธเจ้าเจอหน้าพระโพธิระครั้งใดก็ว่ายังไงล่ะพระใบลานเปล่า. เจอหน้าข้างใดก็บอกว่ายังไงล่ะพรรคใบลานป่าพรรคใบลานป่าพระโพธิระรู้สึกอับอายทําไมพระพุทธเจ้าเรียกเราตอนนั้นคนอื่นพระใบลานป่าว่าใบลานป่า. พระพุทธเจ้าก็ไม่ยอมสอนเพราะว่าฟังเยอะแล้วแต่มันไม่เอาไปปฏิบัติ. ให้บรรลุธรรมไม่สอนแล้วมีแต่ความรู้มีทิฐิมีมานะทิฏิเอาความรู้ความเห็นยึดถือตัวตนยึดถือตัวหลักตัวตนยึดถือตัวเราตัวตนของเรามีความรู้มากกว่าใครเรามีความรู้มากกว่าใครเราเก่งมากกว่าใครเนี่ยเป็นทิฐิเป็นมานะคือความยึดมั่นถือม่านมานะเนี่ยคือความยึดถือยึดถือในตัวตนยึดถือในความรู้เรารู้มากกว่าใครพระพุทธเจ้าเลยเราเลยทําโทษไม่สอน. ไม่ซ้อนซ้อนวอนยังไงไม่สอนเพื่อจะหักทิฐิมานะของโกธีระครับโพธีระเพราะโพธีระก็เลยไปอ้อนวอนอรหันต์. เพราะว่าเดินที่พระเจ้าตรัสรับรองแล้วว่าบรรลุอรหันต์. เอาล่ะค่ะทุกองค์ว่าเห็นพระพุทธเจ้าไม่สอนไม่มีใครได้กล้าสอนสักองค์นึงไม่มีใครกล้าสอนพระโกศยึดถือในฐิติคือความเห็นความรู้ความเห็นตัวเองอ่ะรู้มากเก่งมากจําความสอนได้มากกว่าใครไม่เอาแล้วไม่ยอมสอนไม่ยอมสอนพระพุทธเจ้ายังไม่สอนไม่มีใครสอนเลยอ้อนวอนไปถึงใครเท่าไหร่ก็ไม่มีใครสอน. ปกติละอ้อนวอนแล้วอ้อนวอนเล่าไม่มีใครสอนที่ที่ที่มานะที่มีอยู่ในใจค่อยค่อยหมดไปหมดลงหมดลงหมดลงหมดลงไม่มีใครสอนตัวเองเลยแม้แต่คนเดียวอ่ะนิติมานะค่อยค่อยหมดไปหมดไปหมดไปใครก็ได้ใครก็ได้ที่ยอมสอนเราหน่อยใครก็ได้ยอมสอนเราเราจะรับฟังหมดอะไม่มีใครสอนเลยสักคนจนกระทั่ง. ไปถึงเณรอะไร7ขวบ. พระเจ้ารับรองแล้วเนสเณรช่วยสอนหน่อยไปกราบลูกเณรเอาหลาน7ขวบเณรสอนหน่อย. โรงเรียนก็ไม่ย้อมโอ้ยพระพระเถระผู้ใหญ่พระมหาเถระนี่หูไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้มาทําอย่างงี้ไม่ได้เณรไม่ยอมมันก็อ้อนวอนเณรอาบอ้อนเณรอ้อนวอนเป็นอาจารย์ช่วยสอนหน่อยช่วยสอน7ขวบแค่นั้นนะนิดเดียว. เพลงก็บอกว่าเณรจะเอาอะไรเว้นแต่เดือนกับดาวเนี่ยจะเอามาให้ทุกอย่างเลยหามาให้ทุกอย่างเณรโอ้โหยจริงรึเปล่าเนี่ยฮะเอ้ยยอมจริงไหมก็ลองดูสินั้นไปเอาดอกบัวในน้ําหน่อยสิในสระน่ะลุยลงไปลุยไปอีกดอกนู้นดอกนี่จมน้ําเลยโอ้โหนี่ยอมจริงๆแล้วเนี่ยใช้อะไรให้ไปเอาเอาหมดเลยยอมจมน้ําก็ยอมพอขึ้นมาช่วยขึ้นมาจากน้ําแล้ว. ตั้งใจฟังให้ดี. เอออะไรเอ่ย job มีจ๊อบบวกจอมปลวกนึง. จอมปลวกนี้ยาวว่าหนาคืบกว้างศอก. จอมปลวกนี้ยาวกว่าหนาคืบกว้างสอบ. จอมปลวกเนี่ยมีรู6รู. มีรูอยู่6รู. เออรู้ยังว่าจะบวชนี้คืออะไร. แต่ทุกคนคงรู้แล้วว่าคืออะไรก็คือตัวเรานี่แหละตัวเราเยาวราชคือความ2คือตัวเราแล้วมีรูหยกรูก็คือรูตารู็รูจมูกรู้ลิ้นรูกรายรูใจ. ไม่จอมปลวกนี้มีตัวเหี้ยอยู่คอกนึงตัวเหี้ยมันชอบออกไปหากินกิเลสทั้งประตูตาประตูประตูจมูกประตูลิ้นประตูกายประตูใจตัวเหี้ยเนี่ยอย่างเช่นตัวเหี้ยเลยนะประตูเหี้ย. ทํายังไงอะพระโพธิรัตน์เนี่ยจะจับตัวเหี้ยให้ตายหมดเลยเนี่ยจับตัวเหี้ยอะไรได้หมด. ทําอย่างไร. เออเพราะคนที่รักอ่ะอุ้ยไม่ยากเลย. ตัวเหี้ยประกอบวันออกออกดูไหนอ่ะสักวันที่รู้นั้นเลย. เออมันออกที่รู้นี้จะจะซักมันอ่ะมันก็จะตีมันจะจับมันมันก็โผล่ปุ๊บไม่รู้รู้แหละโผล่ปุ๊บไม่รู้ไม่ต้องหกลูอะมันเข้าเข้าออกอ่ะ6ตั้ง6รูจะไปจับยังไงประธานอ่ะ. เออหมดปัญญาจะทํายังไงอะนี่ขนาดจําคําตอบของเจ้าได้ได้มากนะบทไทยอะเอาเข้าจริงอ่ะทําปฏิบัติไม่เป็น. จะทํายังไงคุณแนนเรียน7ขวบแกนั่นแหละ. ใช่ไหมรู้มากแต่ปฏิบัติไม่เป็น. ที่ขนาดสมคือการ์ดเนี่ยแล้วจําคําสอนพระเจ้าให้มากเลยนะเพราะงั้นที่เรียนอย่างเดียวมันปฏิบัติไม่ได้หรอก. เพราะว่าปฏิบัติไม่เป็นลูกจะเริ่มต้นตรงไหน. ในตลาด7ขวบก็เลยบอก. เออถ้าเปิดหมด6ประตูเนี่ย6รูเนี่ยจับมันไม่ทันล่ะมันมีตั้ง6รูเนี่ยปิดไปสัก5รูแล้วเปิดรูเดียว. ปิดมาเลยเหรอ5รูปิดไว้ให้มันออกได้รูเดียวโดยอิสระเสรีแล้วคอยจับมันตรงนั้นแหนะตรงที่รูเดียวน่ะเดี๋ยวก็จับมันได้หมด. เออเห. แล้วให้ปิดตา5โล. ประตูตาประตูหูประตูจมูกประตูเลี้ยงประตูกายประตูใจและผิด5รูผิดรูไหนนะฮะอย่าไปผิดๆรูนะเออปิดซะ5รูเปิดรูเดียวเปิดรูไหนไหมยกมือปึ๊บรูไหน. เออเปิดรูใจไว้หนึ่งโรงเดียว. ตี5รูปิดซะ. ปิดก็ไม่ได้หมายถึงว่าให้พวกท่านเนี่ยมาเอาอะไรปิดตาแล้วเอาสําลีมาอุดหูแล้วอุดจมูกอ่ะตายพอดีหายใจไม่ออก. เออไม่ใช่เอาอะไรมาปิดตาปิดหูปิดจมูกปิดปากแล้วก็มาปิดกายไม่ให้ไปสัมผัสอะไรคือ5ประตูเนี่ยอย่าเอาไปให้มันเป็นนันทินันทิคือความเพลินใจไป. เพลินใจไปดูหนังดูละคร. ช้อปปิ้งเมาส์เอ็นจอยกันสนุกร่าเริงสังสรรค์เรื่อยสังสรรค์หมู่เพื่อนเรื่อยคลุกคลีหมู่คณะเล่นโทรศัพท์มือถือทั้งวันดูโทรศัพท์มือถือทั้งวันไอ้เนี่ยมันนันทิเพลินใจไปตั้งตาหูจมูกลิ้นกายอย่างนี้มันไม่รู้ประตูใจหรอกกิเลสมันก็ไหลออกไปทางประตูทั้ง6อะไรอย่างนี้ไม่มีทางจะไล่จับตัวเหี้ยได้หมดหรอก. เนี่ยเพราะฉะนั้นเนี่ย. ท่านเนี่ยต้องฝึกหัด. ขณะที่การว่างงานเพราะพวกท่านทั้งหลายส่วนใหญ่เป็นฆราวาส. ขณะที่ท่านว่างงานแล้วเน. อยู่คนเดียวเงียบเงียบ. อยู่คนเดียวเงียบเงียบที่บ้านของท่านนั่นแหละอยู่คนเดียวเงียบเงียบถ้าที่บ้านของท่านก็มีคนเยอะเปิดทีวีกันเยอะเปิดข่าวสารมันรบกวนท่านก็เอออย่าไปดูกันเค้าอย่าไปฟังเพลงอย่าไปหาหนังสือธรรมะอะไรมาอ่านอย่าไป. ไปฟังซีดีธรรมะ. อย่าไปเล่นแชทเล่นไลน์เล่นโทรศัพท์มือถือท่านก็แอบเข้าห้องน้ําซะ. ฮะเพราะว่าในบ้านท่านก็คนเยอะออกไปนอกบ้านก็คนเยอะงานก็เยอะปิดประตูเข้าห้องน้ํา. เปิดประตูเข้าห้องน้ํา. ไปถ่ายทุกข์เพื่อให้ไปเข้าไปทําไมไปถ่ายทุกข์. เออไปจ่ายทุกข์เออไปถ่ายทุกข์แล้วก็อยู่คนเดียว. ตอนนั้นเนี่ยถ้าไม่มีอะไรแล้วนี่ตาท่านไม่ไปสอดใส่อะไรที่เป็นนันทริกคือความเพลิดเพลินเจริญใจกูก็ไปฟังอะไรที่เพลิดเพลินเจริญใจกินก็ไม่ไปดมอะไรที่เพลิดเพลินเจริญใจมันเหม็นจะตายกําลังถ่ายทุกข์แบบอุจจาระอยู่เนี่ยถ่ายผัสสะมะอุจจาระอยู่มันก็ไม่มีอะไรที่เพลิดเพลินเจริญใจอยู่ในห้องน้ําถ้ามันจะไปเอาหนังสืออะไรมาอ่านนะเอออย่าเอาไอ้โทรศัพท์มือถือก็ไปเล่นในห้องน้ําน่ะ. ก็นั่งอยู่นั่นแหละตาก็ไม่ไปดูอะไรที่เพลินใจหูก็ไปฟางจมูกก็ไปดมอะไรที่จะเพลินใจลิ้นก็ไม่ไปเรียนอะไรที่ที่เพลินใจกายก็ไม่สัมผัสเสียดสีอะไรที่เพลินใจอะ5ประตูถูกปิดหมดแล้ว. เรียกว่าสํารวมอินทรีย์สํารวม5ประตูตอนนั้นนั่งขายธูปอยู่. เพราะว่าในบ้านคนเยอะนะแต่ถ้าท่านอยู่ในบ้านคนเดียวก็ไม่ต้องไปนั่งแอบเข้าไปนั่งในส้วมหรอก. เออแต่ถ้าในบ้านในบ้านก็ปุ้ยลูกหลานก็เยอะแยะไปหมดเลยดูหนังดูละครก็เสียงดังไปหมดแล้วก็เล่นคนนี้กันเลยเราก็ไปนั่งอย่างเงียบเงียบแล้วตอนนั้นน่ะ. ยาวเรื่องอะไรมาคิดนะ. เดี๋ยวเรื่องมหาลัยมาคิดให้เป็นทุกข์อย่าเรื่องงานเรื่องการเนี่ยวางไปก่อนอย่ามาคิดปรุงแต่งอะไรทั้งหมดเนี่ยวางไปหมด. แล้วก็. รูปประตูใจมาอยู่เงียบๆ. ประตู5ประตูมันปิดหมดแล้วไงผมรวมหมดแล้วเปิดประตูใจร้อยเปอร์เซ็นต์เปิดประตูใจไม่ได้ว่าเราไปนั่งคิดเพลิดเพลินเจริญใจนะเป็นรู้นะรู้รู้ทุกทิศทุกอาการรู้ทุกทิศทุกอาการที่มันโผล่ขึ้นมาทางประตูใจ. แล้วท่านก็สระแต่ว่ารู้. สักแต่ว่ารู้สักแต่ว่ารู้ที่ประตูใจหรือรู้ซื่อซื่อที่ประตูใจ. รู้เนี่ยก็ไม่ใช่ว่าตัวเราเอาตัวเราเนี่ยเอาตัวขันหน้าไปรู้หรอก. รู้เนี่ยมันเป็นธรรมชาติของธาตุรู้เป็นธรรมชาติของธาตุรู้ธรรมชาติของธาตุรู้เนี่ยเขาได้แต่รู้ตัวตนของเขาไม่มีรูปร่างเขาไม่มีกิริยาอาการใดๆเขาไม่มีเลยเขาคิดปรุงแต่งอะไรไม่ได้เขาได้แต่รู้แต่ในประตูใจเนี่ยมันก็สารพัดแต่คิดจะปรุงแต่งก็ได้แต่รู้ซื่อซื่อ. รู้ซื่อๆ. หรือว่ารู้ที่ประตูใจแต่ผู้รู้ไม่ได้คิดได้มีอาการไม่ปรากฏตัวตนของผู้รู้ผู้รู้ไม่คิดไม่แสดงกิริยาอาการไม่ปรากฏตัวตนของผู้รู้. ครูรู้ไม่คิดเนอะไม่มีตัวตนไม่ปรากฏอาการของโบ้รู้มีแต่. ความคิดอาการทุกริยาอาการปรากฏเกิดดับเกิดดับมีอยู่ปรุงแต่งเปลี่ยนแปลงเกิดดับตามธรรมชาติของเค้าอย่างแท้จริงโดยอิสระ. ไม่มีใครไปแทรกแซงไม่มีใครพยายามไปดับเขาไม่มีใครหลงไปกับเขา. แค่สักแต่ว่ารู้ที่ประตูใจ. ผู้รู้ไม่ปรากฏตัวตนไม่ปรากฏรูปร่างไม่ปรากฏกิริยาอาการใดไรเพราะธรรมชาติของรู้หรือธาตุรู้ที่มาผสมกับธาตุดินน้ําลมไฟเค้าไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีกิริยาอาการใดใดเลย. มีแต่รู้อย่างเดียวเมื่อรู้ไม่ไม่มีไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีกริยาอาการใดใดจึงไม่มีกริยาการของผู้รู้ไม่มีมีกิริยาอาการของตัวตนของผู้รู้มีแต่ความคิดอารมณ์หรือกริยาอาการต่างๆทุกขณะปัจจุบันเกิดเกิดดับเปลี่ยนแปลงไปตามธรรมชาติของเขาอย่างแท้จริงไม่มีผู้รู้อีกฝั่งหนึ่งมีแต่. กิริยาอาการที่ถูกรู้อย่างเดียวไม่มีผู้รู้อีกฝั่งหนึ่งไม่มีว่าสิ่งที่ถูกรู้เป็นหนึ่งแล้วก็ผู้รู้เป็น2คือตัวเราไม่มีมีแต่ตัวเราเท่านั้นที่ถูกรู้ไม่ใช่ว่าเอาตัวเราอะมาเป็นผู้รู้ให้ฟังหนึ่งแล้วเอาความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เป็นเป็นฝั่งที่ถูกรู้อีกฝั่งหนึ่งแต่เอาตัวเราเนี่ยมาเป็นผู้รู้อีกฝั่งหนึ่งอย่างนี้หลงนะปฏิบัติผิด. คือตัวเราทั้งตัวเนี่ยทั้งร่างกายจิตใจเป็นสิ่งที่ถูกรู้. ทุกทิศทุกอาการแต่ผู้รู้ไม่มี. ผู้รู้ไม่มี. ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีกิริยาการใดใดเลยมีแต่ตัวเราทั้งตัวเนี่ยทุกความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เป็นสิ่งที่ถูกรู้. ทุกขณะปัจจุบันตามความเป็นจริงเมื่อผู้รู้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างของผู้รู้ไม่มีกริยา. การของผู้รู้แต่ตัวเราทั้งตัวเนี่ยหันหน้าทั้งตัวเนี่ยลูกเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณเป็นสิ่งที่ถูกรู้อยู่ทุกขณะปัจจุบันมันจึงไม่มีใครมาแทรกแซงขันธ์หน้าไม่มีใครมายึดถือขันธ์หน้า. ไม่มีใครหลงไปกับขัน5หลงไปกับความคิดและอารมณ์. มีแต่คันหน้าเกิดขึ้นเองดับเองเกิดขึ้นเองดับเองทุกข์ทุกอาการ. สมดังที่ธัญกรธัญญะฟังธรรมจากพระเจ้าแล้วตรัสรําพึงขึ้นมาว่ายังกิมจิสมุติยะธัมมังสะพัตตังนิโรธะธัมมะติสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาโดยธรรมชาติเหตุปัจจัยปัจจัยที่ทําให้เกิดขึ้นมาแล้วก็สิ้นเหตุปัจจัยก็ดับไปของเค้าเอง. โดยไม่มีตัวตนของผู้รู้ผู้ยึดถือผู้เสวยเลยเรียกว่าสิ้นผู้เสวยสิ้นผู้ยึดมั่นหรือมั่นคงมีแต่ขัน5เกิดดับแสดงกิริยากันของเค้าเองตามธรรมชาติ. เมื่อมีแต่กิริยาของขันธ์5ทุกทิศทุกอาการไม่ว่าความคิดอาการนั้นจะมีความละเอียดปานใด. ละเอียดปานใดทุกประมาณของจิตคือละเอียดจนกระทั่งมันถึงขั้นปรมาณูเลยมีความเร็วและความละเอียดสูงสุดถึงขั้นปรมาณู. แต่ไม่มีใครยึดมั่นหรือมั่นเลย. มีแต่. มันแสดงกิริยาอาการอย่างนั้นแต่ผู้ยึดมั่นถือมั่นไม่มี. ใจก็เลยว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจักรวาลไว้หมดเลย. จะไม่มีตัวใจหรอกแต่มันกลายเป็น. ความมีความรู้สึกนึกคิดขันธ์5. คลุกคลีอาการเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ. ทุกทิศทุกประการเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ. เป็นอยู่อย่างนี้. ใจเป็นความไม่เกิดไม่ดับเป็นความว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติจักรวาลเรียกว่ามหาศูนย์ยกาหรือจักรวาลเดิม. ส่วนขัน5คงแสดงกิริยาอาการทุกขณะจิตปัจจุบัน. ทุกทิศทุกประการไม่ว่าจะละเอียดและรวดเร็วปานใดปานปรมาณู. แต่ก็ไม่อาจจะมีผู้ใดไปยึดมั่นถือมั่นเลยไม่มีผู้ใดน้อยหนึ่งนิดนึงปรมาณูนึงที่จะเข้าไปยึดมั่นหรือมั่นเลย. เรียกว่าสิ้นผู้ยึดมั่นถือมั่นหรือสิ้นผู้เสวย. หรือเรียกว่าสิ้นอุปทานขันธ์5. ใจก็คงเป็นธรรมชาติเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติไปทุกขณะปัจจุบันใจขัน5ก็คงแสดงกิริยาอาการของเขาตามธรรมชาติ. แต่ไม่มีผู้ประยึดถือให้เป็นกิเลสไม่มีผู้เอาขันธ์5ไปยึดถือกับหน้าเป็นตัวเป็นตนและไม่เอาขันหน้าไปยึดถือใดสิ่งใดให้เป็นกิเลสและความทุกข์อีกต่อไป. กลายเป็นใจที่ว่างเปล่าเป็นธรรมชาติที่ว่างเปล่าไม่ใช่เป็นความรู้สึกว่างนะว่างจากตัวตนว่างจากตัวเราว่างจากตัวตนของเราไม่มีผู้ที่ยึดถือแม้แต่ความว่างมีแต่ธรรมชาติที่ว่างเปล่าไปหนึ่งเดียวกับธรรมชาติแต่ในธรรมชาติที่ว่างเปล่านั้นไม่มีตัวเราไม่มีตัวตนของเรา. ไม่ใช่ว่าตัวเราว่าง. ใจของเราว่า. มีแต่ความว่างและขันธ์5แสดงกิริยาการเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับมีแต่ขันธ์5แสดงกิริยาการเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ. ไม่มีใครไปแสดงความเป็นเจ้าของขัน5ที่แสดงกิริยาการเกิดดับทุกขณะปัจจุบันไม่มีใครไปแสดงความเป็นของใจที่ว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติทั้งขันธ์5และใจที่ว่างเปล่าเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติคงเป็นธรรมชาติฝ่ายปรุงแต่งกับธรรมชาติฝ่ายไม่ปรุงแต่งที่เป็นธรรมชาติแท้ๆธรรมชาติปรุงแต่งก็เป็นธรรมชาติแท้ๆของขันธ์5ที่ไม่มีกิเลสตัณหามาปนคือ. ไม่มีเนื่องจากว่าไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นมีแต่กิริยาการที่เป็นกุศลอกุศลแต่ไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นให้เป็นกิเลสตัณหาและความทุกข์. ส่วนใหญ่คงเป็นใจที่ว่างเปล่าอยู่อย่างนั้นตลอดกาลไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นทั้งขาไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นตั้งใจที่ว่างเปล่าคงเป็นแต่. ธรรมชาติของสังขารที่ปรุงแต่งของขันธ์5ที่เป็นขัน5แท้ๆเป็นธรรมชาติแท้ๆที่ไม่มีกิเลสตัณหามาปนเพราะว่าไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นแล้วมีแต่อาการแท้แท้.