徒： 这次是第二次来了，从第一天开始。第一天听了龙婆关于“死亡的思考”的开示，想到了死亡。我自己，这一点好像已经在我的大脑里了。看到什么都想到，无论是人是动物，都想到最终都要死亡，回归自然。四处观看，不管是他们还是我们，都没有想得到、想拥有、想成为什么，因为最终都一无所有。这一点一直都在我自己的感受里。然后我觉得修行让自己变得轻松了。但直到我退休后，开始照顾孙子，和女儿住在一起，遇到了一些问题。 师： 遇到了什么问题呢？ 徒： 和女儿产生了一些矛盾，就是教她育儿，觉得自己有经验，但她不听。我感到非常生气。 师： 然后呢？ 徒： 生气的时候，我就观察自己的愤怒，看看它在我心里持续多久，什么时候会消失。我也观察发生在自己身上的状态，感到很烦躁，想要回应，但我还是忍住了，考虑再三。这次听龙婆开示后，我获得了一些启发，但我不知道是对是错，想请龙婆慈悲指点。 师： 请说。 徒： 我觉得，啊，我还是迷失了，我的自我还是太强了。以后如果再遇到这种情况，我会尝试履行作为母亲的职责去教导她，但会保持一颗平常心，保持中立。她是否相信，我都尝试放下。但我不知道自己能做到什么程度，也不知道这个方法是否正确。还有，照顾孙子让我没有时间，感到疲惫。晚上想打坐或者修行，但已经很累了。 徒： 所以我尝试在睡前听一些佛法，白天做事情的时候，就观察自己的心。我会觉知自己在做什么，知道自己的心跑出去很多，然后尝试把它拉回来。我把所有的事情都当成修行。不知道这个方法是否正确，请龙婆慈悲指点。 师： 这样修行只能达到这个程度。大部分人都是这样修行的，为了让自己更舒服。 徒： 应该如何修行呢？ 师： 一直在家庭中，围绕着孩子和孙子，在这种执着之中。 徒： 我尝试放下，但放不下。 师： 越是尝试放下，就越是执着。认为自己放下了，但实际上更加执着了。大部分人的修行都是这样，因为不明白，不了解。再加上不够真诚，没有真正地想要摆脱当下的痛苦。因为有爱、有牵挂、有纠缠。所以修行一会儿，休息一会儿。痛苦减轻了，就抓住那份空虚、开阔、轻盈和舒适。然后又回到家庭中争吵。隆布曼·布里托，我的老师说过，这样的修行是在欲界中修行。这样的修行是不确定的，死后很有可能会堕入恶道。因为还没有达到须陀洹的程度，无法真正放下，所以恶道的大门还没有关闭。就在家庭和孩子中修行，感到舒服，然后又贪恋、又执著。这样修行比那些不做任何修行，只造恶业的人要好一些。但要让你真正摆脱轮回，还不够确定。要真正做到这一点，必须发愿。你们领到的发愿文，缺少了真心。看到了轮回、生死，看到了执着。把心放在亲人身上，那是一种痛苦，一种折磨。死后会变成动物，堕入地狱，在痛苦中轮回，无休无止。不知道什么时候才能脱离地狱，脱离恶道，再次投胎为人，需要多么漫长的时间。就算投胎为人，也没有用自己所有的智慧和福报，没有把所有的精力都投入到当下，为了摆脱痛苦。而是把精力放在家庭和孩子身上。偶尔争吵，偶尔和好，生活就是这样，很正常。但还是无法摆脱恶道。 徒： 那么应该怎么做呢？ 师： 真正的原因是要下定决心，彻底断除轮回。不再渴望出生，不再贪恋轮回，这些是最后一步。要真正坚定自己的决心，认真听。认真听我发送给你的所有资料，认真阅读，努力理解。真正明白自己在修行中哪里出错了，为什么无法在当下达到涅槃。为什么无法在当下达到涅槃，原因是什么，问题在哪里，必须检查清楚。这样才有可能。你现在好像还不太明白，理解得不够透彻。 徒： 是的。 师： 大部分的修行都是尝试让自己放下，但不是放下自己的心，而是尝试让自己的身体远离。我们尝试不去管丈夫、妻子、孩子和孙子，不去管这个人那个人。但心里却依然放不下。我们没有尽到自己的职责，没有想要涅槃。有些人干脆辞职，跑到寺庙或者修行中心。但这只是让身体远离，并没有真正明白什么。不明白什么是心，什么是放下。他们说自己在观心，但从来没有见过自己的心。只是沉溺其中，却说自己在观心。去观心的那个“我”就是心。有些人修行，只是为了抓住空虚、开阔、轻盈和舒适，想要得到这个那个。厌恶不好的心念。当我告诉他们这样修行是错误的，他们就生气了。他们想要抓住空虚、开阔、轻盈和舒适，想要得到涅槃。如果有人称赞他们的修行，他们就很高兴，觉得自己可以摆脱痛苦，可以达到涅槃。但真正的解脱是要消除对自我的执着。如果我告诉他们这样做是错的，他们就会生气。一旦生气，我就不想教他们了。只能顺其自然。我也不知道该怎么办，我尽了最大的努力，但也只能随缘。有些人特意跑到这里。从很远的地方来，但却不认真听讲，只是玩手机，走来走去，根本没有认真听。也不知道他们来这里干什么。认真听讲还是好的，起码这一世还有希望。有些人来了，却只是走来走去，做这做那，根本不认真听讲，觉得他们什么都懂了，但实际上什么都不懂。这是对佛法的轻视。发给他们的音频、问答、图片、视频，他们都不看、不听、不读。他们以为自己懂了，以为自己理解了，然后就按照错误的理解去修行，最终一无所获。他们在孩子和家庭中受苦，没有真正地修行，没有真正地放下。他们尝试不让自己和家人纠缠在一起，但却越来越深，从孩子到孙子。如果孩子不按照他们想的做，他们就会生气。这就是自我的体现。在思考、说话、做事的时候，都是从自我出发，以自我为中心。认为自己知道、自己看到、自己很棒、自己得到了、自己成为了这个那个，自己很开阔、很轻盈、很舒适、自己要摆脱痛苦、自己要达到涅槃。认为自己懂得很多，认为自己比别人都强。这样的修行，只会让你看到每个人的自我都很强大。这样的修行能有什么用呢？都是以自我为中心。认为自己知道、自己看到、自己很棒、自己得到了、自己要成功。如果有人不合我们的心意。或者他们不按照我们想的说。告诉孩子要那样做，要那样养孙子，但孩子不听，我们就生气。这就是自我的表现。这样的修行有什么用呢？到处都是自我。认为自己是老大，谁不听自己的都不行，认为自己是母亲，孩子就必须听自己的，认为自己是妻子，丈夫就必须听自己的。每个人都是“我”这个“我”那个的，这样的修行有什么用呢？看清自己的内心。如果无法彻底放下自我，就无法摆脱痛苦，无法达到涅槃，不用去任何寺庙。只要放下内心的自我，就解脱了。最大的问题就是自我，就是“我认为我知道、我认为我看到、我认为我得到了、我认为我是这个那个”。当别人不合自己心意的时候，或者别人不按照自己想的说的时候，就生气了。很多人来这里。甚至和母亲吵架。他们的心中充满了“我”是什么“我”是什么。这样修行有什么用呢？看清自己的内心，放下“我”是什么“我”是什么。如果放下了“我”是什么“我”是什么，就解脱了，就达到涅槃了。不用去任何寺庙，即使佛陀降临在这里，只要你还有“我”，就无法摆脱痛苦。佛陀教导我们放下自我。只要不消除对自我的执着，就无法解脱。但我们的自我却越来越大。这样的修行是错误的。你明白了吗？ 徒： 明白了，龙婆。 徒： 非常感谢龙婆，我明白了我的自我还是很强，我还是迷失了。下次我会把新的修行成果告诉您。我会按照您指点的方向去修行，龙婆非常慈悲，您说的正是我现在的情况。 徒： 我叫詹迪。 徒： 请求龙婆的慈悲。这是我第二次来听龙婆开示，但在此之前我每天都在听，早晚都听，并且按照您说的去修行，我明白了什么是放下，什么是“只是这样”。 师： 然后呢？ 徒： 今天早上我走了经行，因为贪恋禅定的状态太多了，所以我走了经行。我看到了自己从哪里来，是什么。我想问一下，这样做正确吗？ 师： 哦，詹迪，你的情绪很强烈啊！是吗？情绪很强烈。 徒： 是的，我很爱生气，而且一生气就会很厉害，但也能很快平息下来。 师： 你已经快要变成摩诃詹迪了（摩诃是伟大的意思）。 徒： 我贪恋舒适的禅定状态，贪恋空虚、开阔、轻盈和舒适，执着于这种状态。一旦有人让我感到不舒服、不轻盈、不放松、不舒适， 师： 你原本舒适的状态就消失了，好像水银被打碎了一样，立刻爆发出来，是吗？以前很多人都像你这样修行，他们听了我的开示，却不按照我说的做，只是抓住空虚、开阔、轻盈和舒适，抓住光芒，抓住内心的感觉，这是非常危险的，后果非常严重。他们却以为这样做是好的。如果执着于这种状态，就会有很多的危害。原本是空虚、开阔、轻盈、舒适、平静和空无的状态。但如果执着于抓住这些感觉，就会出现很多问题。很多学生尝试按照我说的去做，但还是会执着于这些感觉。这样做的危害很大。如果真的执着于此，可能会变成自闭症、唐氏综合症或者特殊儿童。如果执着于这种状态，也有可能会变成畜生道。很多疾病也会随之而来，比如容易爆发，压力大，不能如愿。会有很多问题，但他们不相信我说的。这种状态会有很多的危害，比如自闭症、唐氏综合症、偏头痛、过敏、黑眼圈，舌苔发白，腹胀。血小板低，免疫力低下，自残。有些人会感到头晕，耳朵里的水平衡失调。去看医生，医生会说是骨骼问题。但不是的，这些都是来自于你的修行方式。如果你们有这些症状，就可以推断一下。这种修行方式有很多的危害，但你们不相信。他们只是抓住那些舒适的感觉。经常有人这样修行。应该寻找一位有智慧的人。你是这样吗？你才是第二次来，还不太清楚，但已经是这样了。自从听了龙婆的开示后，你就放弃了那种禅定状态，并且开始寻找一位有智慧的人。这样就可以安全了，就可以达到涅槃了。如果遇到一位有智慧的人，并且放下对这位智者的执着，就可以达到涅槃了。隆布玛哈布阿和他的老师们都是这样。隆布拉·特玛帕托也说过，智慧不是涅槃，涅槃超越了智慧。如果没有执着于智慧，认为“我”是智慧，就可以达到涅槃了。我的老师们都是这样的，因为他们放下了对智者的执着。寻找一位有智慧的人，就是要放下对五蕴的执着。智慧就是识蕴，如果不放下对五蕴的执着，就无法达到涅槃。智慧就是识蕴，它有眼耳鼻舌身意，还有受、想、行三个蕴。当心中有受、想、行，识蕴就会和它们结合。当识蕴和受、想、行结合在一起时，就会产生不同的感受。只是，在很短的一瞬间，就会有无数的识蕴产生。我们无法数清这些识蕴，只有佛陀才能看到。我们只能看到一件事情发生了，然后消失了。我们无法知道每一个识蕴。因为识蕴是不断产生和消失的。识蕴和受、想、行结合，会产生不同的感受。所以会有快乐、悲伤、光明、黑暗、善良、邪恶。这些感受会不断变化。因此，要放下一切，不要执着于智者。因为智者会受到受蕴的影响。还要放下想蕴，想蕴会记住事情。还要放下行蕴，行蕴会思考。所以，要明白什么是好什么是坏。明白什么是好的，就应该去做。这和所有佛陀的教导是一致的，就是要停止作恶，停止通过身体、语言和思想作恶。这就是停止作恶。如果停止作恶，就应该做善事。要增加好事。然后，不要执着于善，不要执着于恶。不做恶事，只做好事，但不执着于好事。不期待用好事去换取上天堂的机会，不再需要轮回。所以，要利用好事在当下达到涅槃。这与佛陀的教导是一致的，要停止作恶。停止作恶，知道什么是好是坏，知道什么是善什么是恶，然后不要执着于任何事情，就达到涅槃了。 徒： 知道了。 徒： 顶礼龙婆。这是我第三次拿起麦克风了，我没有什么可说的了，我叫迪普。 师： 很好，很好。非常好，不执着于任何事情就涅槃了。即使我们感到快乐，即使我们有所领悟，即使我们有所觉悟，都不要执着于这些感觉。只有觉悟，没有“我”去觉悟，只有解脱，没有“我”去解脱。只有事情本身，没有“我”去成为它，就解脱了。这非常好，内外一致。 徒： 谢谢您。 徒： 顶礼龙婆，我叫妙。想请龙婆指点。 师： 你已经学到很多了。有很多年轻人来到这里，但他们还在苦苦挣扎。就好像他们沉迷于努力去寻找解脱。而且不满意，对不喜欢的事物不满意，是吗？ 徒： 感觉很困惑。虽然明白了很多，但还是感到困惑。 师： 你在做什么？ 徒： 现在，我尝试顺其自然。就是顺其自然，既不强求也不放弃，但是因为不明白，所以就失去了智慧。好像活在自然中，好像什么都不做。 师： 是的，有时候知道，但不知道是用智慧知道的，还是靠“做”知道的。如果知道却没有任何执着，没有任何“我”去成为它，那就是正确的。但如果不正确，知道什么、看到什么、成为什么都有“我”去参与，都有“我”去拥有，这就是错误的。这和真正的解脱不一样。如果知道什么、看到什么却没有“我”去参与，那就是正确的。但如果知道什么、看到什么都有“我”去参与，那就是错误的。如果知道什么就抓住什么，痛苦就会随之而来。如果不快乐，就会不高兴。就会感到焦虑、感到痛苦。但实际上，外面的一切并不会让你痛苦，而是你的心让你痛苦。因为心的本质是空性。如果一颗没有无明的心，它就不会有任何的形状或形式，它不会产生或消失，它只是有觉知的能力，但它不会拥有任何东西。它不会抓住任何东西，因为它没有任何形式，所以它无法抓住任何东西。但如果一颗心生病了，它就会抓住一切，比如抓住丈夫、妻子、孩子、父母、兄弟姐妹、财产和过去的事情。有些人来听佛法，说他们因为妻子而感到痛苦，他们把妻子扛在心里。有些人说他们把丈夫扛在心里，有些人说他们把孩子扛在心里。但心是没有形状的。它怎么能把丈夫、妻子或啤酒扛在心里呢？这些东西都在外面。 徒： 是吗？ 徒： 知道了。 徒： 顶礼龙婆。我叫赞帕，这是我第二次来听龙婆开示。上次龙婆说我还有自我。这次我来请龙婆指点，我现在应该做什么？ 师： 你比以前好多了。比以前好多了，但还是有自我想要努力、想要寻找、想要拥有。还是想要得到某些东西。你还是沉迷于自我了，没有意识到。要不断地去发现并放下它。 徒： 我明白了。 徒： 我叫卡诺蓬，这是我第一次来。顶礼龙婆，请您慈悲指点。 师： 你是不是感到空虚、开阔、轻盈和舒适，但却感到迷茫？是这样吗？ 徒： 有一部分是这样。好像心都跑到空性里去了，看不到任何东西，找不到方向。 师： 找不到自己。你把自我埋藏在了空性里。你把自我埋藏在了空性里。你努力去寻找空性、平静和寂静。你让空性掩盖了一切。就好像你打开了YouTube视频，里面的光芒非常强烈。视频里的人就像我们的自我。但外面的光芒太强烈了，以至于我们看不清视频里的人。但实际上，我们的自我就在屏幕里。但我们看不见它，因为它被光芒掩盖了。空性、平静、光明、开阔、轻盈和舒适掩盖了一切。但实际上，痛苦就在那里。你感到压力、感到执着，但你却看不见它，因为你被空性掩盖了。是这样吗？要怎样解决这个问题呢？要问问自己的内心。除了我和你之外，世界上还有谁知道你的内心是这样的吗？他们知道吗？ 徒： 不知道。 师： 你要去观察那个知道的人，就是你自己，观察那个知道的人。不要去观察空性、开阔、轻盈和舒适。观察那个知道这些状态的人，它在说什么？它在想什么？ 徒： 有时候，孩子做了什么，我就不说话，让他们自己去学习。 师： 是的，那就是你在想的。你是不是这样想的？ 徒： 是的。 师： 哦，你这样想就错了。你只是不想管孩子。将来我不会和任何人说话，不会帮助任何人，不会管任何人。每个人都应该自食其力。观察那个一直在说话的心，然后放下它。如果你明白了这个，你就会摆脱痛苦。不要执着于空虚、开阔、轻盈和舒适。永远都要问，谁知道这些感受，谁知道心是空虚、开阔、轻盈和舒适的？实际上，这并不是你的心，而是一种感受。这是一种外在的现象，是法尘。但我们却以为这是心，实际上这是一种感受。然后问问自己，谁知道这些感受？是我们自己。看清楚自己的内心，它在说什么？然后放下它。 徒： 明白了。 徒： 顶礼龙婆。上次我也来过，说了自己的感受。当时龙婆说我还是在为自己做事情。那天龙婆说了一句话，让我印象深刻，那就是“不做不罢休”。我现在正在努力做到“不做不罢休”。 师： 你是如何“不做”的？ 徒： “不做”就是什么都不做，不看念头。“不做”是一种自然的状态。而“不罢休”就是永远都保持在心门。我看到了真相，那就是所有的存在都是虚幻的。 师： 它真的在那里，但实际上什么都没有。 徒： 它只是一个觉知，仅此而已。因为如果我没有觉知，我就不会看到虚假的自我。而“做”就是“不做”，但“不罢休”就是永远都保持在心门。我一直在观察自己的心，觉知自己的心，我的心就在那里，然后什么都不做，不看任何念头。我看到一切都是没有意义的，都是虚幻的。几乎每一个时刻，我都看到事情发生了又消失了，这一切都发生在我的心里。所以，我请您进一步指点。 师： 你的内心是不是在偷偷地做某些事情？事实上是的。你是不是偷偷地希望、渴望涅槃？你的内心是不是存在着一个“我”？如果心里产生了感受，就证明有一个“我”在里面了。你还是在尝试让自己达到涅槃。虽然你说自己什么都不做，但实际上你的内心一直在偷偷地做事情，偷偷地希望、渴望“我”能够达到涅槃。这和龙婆发给你的文章说的是一样的，那就是内心隐藏的技巧。 徒： 明白了，我会按照您说的去做。 徒： 顶礼龙婆，我叫娜姆。在来这里之前，我尝试修行和学习，但现在我有机会听到龙婆的开示。我听了龙婆的CD后，我改变了。我的意思是，我更加理解了，我正在消除那些错误的理解。我以前理解错了，我一直在努力去学习。我有幸向您忏悔并放下。龙婆昨天说我以为，消除自我是把一切都放下。我不知道别人是怎样理解的，但我理解为把一切都放下。昨天听了龙婆的开示后，龙婆让我放下。今天早上我又这样做了一次。我发现，每次听龙婆开示，我的智慧就会增长。此刻，我想顶礼龙婆并请您指点。我理解到，我现在的生活与五蕴有关，与六入有关。我明白所有这些都是行蕴。但我的心还是不能及时地觉知到它跑出去了。当心抓住某些东西时，我能够明白它的虚幻，能够直接地看到它。但我无法及时地看到心跑出去的那一刻，在它抓住东西之前。所以我想请问龙婆，我无法及时地看到心跑出去，是因为我的智慧不够，还是因为我还在贪恋某种状态？请您慈悲地指点。 师： 这可能是因为你以前贪恋某种状态，例如空虚、开阔、轻盈和舒适。很好，你现在正在努力纠正。你听了我的开示，正在努力寻找一位有智慧的人，并且放下自我。你正在努力纠正，正在努力寻找一位有智慧的人，并且放下自我，而不是抓住那些空虚、开阔、轻盈和舒适的感觉。你正在逐渐接近真相。但现在看起来你还是感到困惑，无法完全理解。你说你在做什么？看起来你好像还是不能完全明白。如果你把“想要进入到没有念头的状态”当成一个念头，那就本末倒置了。无论你怎样努力，都无法进入到那个没有念头的状态。因为你会把“努力”本身当成一个念头，所以你无法找到那颗没有念头的心。谁能找到心，谁就能找到法；谁能到达心，谁就能达到觉悟。就是那颗没有念头的心。当我们尝试进入到那颗没有念头的心时，我们的“尝试”本身就变成了一个念头。当我们这样做的时候，就产生了无明。我越是努力想指出问题，你就越是想逃避它，去寻找新的状态。你会用更多的努力去寻找新的状态。我越是努力想指出你努力这件事，你就会创造出一个新的“我”。我越是努力想指出你努力这件事，你就会创造出一个新的“我”，然后就会不停地循环下去。所以我没有去追逐。因为我知道如果你这样做，你一定会这样回应。 徒： 是的，是的。 师： 所以我没有追逐，因为如果我追逐，我就知道你会这样回应。你要冷静下来，不要急于求成。不要急于求成，不要渴望知道、看到、得到或成为什么。先冷静下来。从你对知道、看到、得到、成为、成就等的渴望中冷静下来。然后，平静和凉爽就会进入你的心。然后，真理的知识就会出现，你就会不再执着于任何事物。 徒： 顶礼龙婆，我叫阿丽莎。我在观心，常常能看到念头。但在观心的时候，我能看到内在的波动。有时候它会旋转，有时候会上下波动。最近我感觉到，里面好像很痛苦。刚才听了您的开示，我知道这是一种法尘。我现在不知道该怎么办，不知道是继续用原来的方法修行，还是应该改变方法。请您慈悲指点。 师： 你的知识还没有到达终点。你的理解还是模棱两可的。你已经走了一半的路，另一半的路却走不正确，无法找到正确的道路。你迷失了。阿丽莎，你也有可能顿悟。 徒： 是吗？ 师： 为什么不可能呢？你说说看。阿丽莎，你要认真听好。认真听好。你在努力为“我”寻找一条道路。想继续前进。但好像走到了尽头。你说修行让你感到困惑，不知道该怎么办。你在为你自己寻找道路。但前方没有目标。没有目标，我们就不该继续坚持吗？那个作为起点，作为觉知者的“我”也没有目标，也没有自我。没有起点，也没有终点，所以也就没有了寻求道路的人。 徒： 我不明白。 师： 阿丽莎，你不明白。 徒： 是的，我不明白。 师： 你不明白，因为你想要让“我”顿悟。你想要让“我”找到道路。因为“我”原本就不存在。有的只是五蕴和六入的协同运作。当你尝试让“我”顿悟，尝试让“我”到达某个地方，就产生了无明，也到达不了终点。没有了自我，就没有了起点。没有了行者，也就没有了终点涅槃。涅槃就是终结对自我的执着，是没有“我”这个行者。尽头不再是我们追寻的那个虚无缥缈的幻象，而是，没有了“我”，一切都回归到心。没有了行者、没有了目标、没有了道路，一切都回归到那个止息了自我的心。终结了虚妄，这颗心就自发具有了非造作性，自发成为了不依赖于外物的空灵。一切的苦与乐都如过眼云烟。你只是记住而已，并没有真正明白。这是因为，在你的认知里，总是期待“我”的“获得”。现在，我们来看一本书，书名叫《终结之路》。什么是书的最后一页？上面画着一个白色的光圈，里面有一个人正在行走。行走的人也有影子。正在追寻光明。这个光圈，代表的就是对解脱的渴望，或者说是脱离痛苦的愿望。你在努力寻找前面的光明，渴望脱离痛苦。这就是执迷不悟。隆婆想告诉你的是：如果，有行者，有起点，从轮回的医院出发，去寻找前面的光明，所以解脱之道就写在这本书里了。瞧，这些书页，每一页都这么厚，都是指引，是告诉你解脱道路的指引，直到终点。这条道路最终通往何处？还剩下什么？这本书的最后一页又是什么呢？只剩下了那一点觉知。什么消失了呢？行者消失了。这才是最重要的。当行者消失了。你又找到了什么？一切都消失了，那就回归到这里，那就是回归到内心的空性，既没有心智，也没有自我，甚至没有行者，没有终点，也没有道路，这就是圣道，圣果在此汇聚。这就是一切。 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- ครั้งนี้นะฮะเป็นครั้งที่2ก็มาตั้งแต่วันแรกนะคะวันแรกเข้ามาได้ฟังหลวงตาในปฐมนิเทศช่วง. ช่วงมรณคิดถึงความตายนะฮะคิดถึงความตายซึ่งตัวเอง. ตรงเนี้ยมันอยู่ในเหมือนสมองอะฮะมันเห็นอะไรก็เป็นเรื่องของไม่ว่าจะเป็นคนเป็นสัตว์เป็นอะไรก็มองว่าสุดท้ายก็ต้องตายคืนสู่ธรรมชาติเป็นท่า4มองดูไม่ว่าเขาไม่ว่าเราก็ไม่ได้ไม่ได้คิดว่าอยากได้อยากมีอยากเป็นอะไรเพราะว่าสุดท้ายมองดูว่าไม่เหลืออะไรนะฮะตรงนี้จะอยู่ใน. ในความรู้สึกของตัวเองอยู่ตลอดเวลานะคะแล้วแล้วก็คิดว่าปฏิบัติแล้วนึก. ตัวเองก็เบาลงนะแต่จนกระทั่งสุดท้ายแล้วตัวเองมาเกษียณแล้วก็มาเลี้ยงหลานแล้วมาอยู่กับลูก. มาเจอภาษา. กับลูกสาวนะคะก็คือสอนเค้ามีความรู้สึกว่าการเลี้ยงเด็กมันเราผ่านเรามีประสบการณ์มาอะไรเงี้ยแต่เค้าเถียงค่ะแล้วเราก็มีความรู้สึกเรา. เรามีความโกรธมากอะนะฮะ. โกรธแล้วเราก็ดูดูความโกรธของเรานะคะเราก็รู้สึกว่ามันมันอยู่กับเราขนาดไหนมันจะดับตอนไหนแล้วก็มาดูสภาวะที่เกิดกับ. กับเราอ่ะนะคะว่ามันมีความเร่าร้อนนะฮะ. มีความ. แล้วก็อยากจะตอบสนองกลับไปแต่ก็ก็ยังนะฮะว่า. พิจารณาว่ายังนะฮะแล้วมาฟังหลวงตาคราวเนี้ยนะฮะก็เลยได้. ได้ความคิดไปไม่ว่าจะไม่ทราบว่าจะผิดหรือถูกเดี๋ยวขอความเมตตาจากหลวงตาช่วยชี้แนะนะคะ. ก็คือมีความรู้สึกว่าอ๋อเราก็หลงไปนะคะตัวตนเรายังอยู่เยอะต่อไปนี้ถ้าเกิดสภาวะตรงนั้นอีกก็จะ. จะใช้วิธีว่าทําหน้าที่สอนเขาในฐานะเขาเป็นลูกนะคะแต่ว่าจะทําจิตให้เป็นอุเบกขาจะเป็นกลางเขาจะเชื่อไม่เชื่ออย่างไรก็อย่ายอมปล่อยวางอ่ะนะฮะแต่จะได้แค่ไหนยังไม่รู้ไม่รู้ว่าจะเป็นแนวทางที่ถูกไหมแล้วก็จากการที่อยู่เลี้ยงหลานเนี่ยมันไม่มีเวลาทําให้เราเพลียเราเหนื่อยกลางคืนเนี่ยว่าจะไปนั่งสมาธิหรือไปปฎิบัติมันก็จะเพลียซะแล้วเหนื่อยซะแล้ว. ก็ใช้วิธีฟังธรรมบ้างก่อนนอนนะคะแล้วก็ตอนกลางวันที่ทําอะไรก็จะตามดูจิตนะฮะจะระลึกรู้ว่าทําอะไรอยู่เจอภาษาอะไรก็จะรู้จิตส่งนอกก็ก็รู้ว่าออกไปเยอะไหมออกไปน้อยออกไปขนาดไหนอะไรอย่างนี้นะคะก็เรียกผิดกลับมาประมาณนี้นะคะทุกอย่างก็ก็ใช้เป็นเป็นการปฏิบัติ. ไม่ทราบว่าแนวทางตรงนี้ยังไงขอคําชี้แนะนะฮะขอความกรุณาจากหลวงตาช่วยชี้แนะลูกด้วยเจ้าค่ะสาธุเจ้าค่ะ. ถ้าปฏิบัติอย่างนี้มันก็ได้แค่นี้. เราปฏิบัติอย่างนี้มันก็ได้แค่นี้ส่วนใหญ่ทุกคนก็ปฏิบัติกันอย่างนี้ซะส่วนใหญ่. เพื่อมีความสบายใจ. ควรปฏิบัติวนเวียนอยู่ในครอบครัวในลูกในหลาน. ในความยึดถือ. ก็พยายามจะปล่อยวางก็ไม่ไม่ได้ปล่อยวางได้จริงหรอกก็ยิ่งยึดถือเข้าไปยิ่งพยายามปล่อยวางก็ยิ่งยึดถือเข้าไป. คิดว่าตัวเองปล่อยวางแต่ก็ยิ่งยึดถือก็ไป. ส่วนใหญ่ก็ปฏิบัติการในอย่างนี้เนี่ย. ความไม่รู้ไม่เห็นไม่เข้าใจ. มันก็เลยปฏิบัติผิดผิดถูกถูก. บวกกับความไม่ตั้งใจจริง. ไม่เอาจริงไม่ปรารถนาความพ้นทุกข์จริงในปัจจุบัน. มีความรักใคร่ห่วงใยผูกพันพัวพัน. ก็ปฏิบัติไปทุกไปปฏิบัติไปทุกไปพอความทุกข์เบาบางก็ไปจับใจที่ว่างโล่งโปร่งเบาสบาย. ก็วนเวียนอยู่ทะเลาะกันในครอบครัว. มันก็หลวงปู่ม่านบุเรศโตพ่อแม่ครูบาอาจารย์ก็กล่าวว่า. การปฏิบัติเช่นนี้มันปฏิบัติอยู่ในกามจรภูมิ. ปฏิบัติอยู่ในกั้นการมาวรภูมิที่ไปมันยังไม่แน่นอน. ตายแล้วโอกาสจะไปอบายมีมาก. เพราะมันยังไม่ถึงขั้นโสดาบันคือความปล่อยวาง. อบายภูมิมันยังไม่ปิด. มันก็ปฏิบัติ. อยู่ในท่ามกลางครอบครัวลูกหลานสบายใจแล้วก็ไปเพลินไปเป็นนันทิมีความเพลิน. เฮ้ยเจ็บก็ยังดีกว่าผู้ไม่ได้ปฏิบัติเลยไม่ได้สนใจเลยทําแต่บาปกรรม. มันก็ดีขึ้นมาหน่อยนึง. แต่อยากจะให้คุณระบาดก็ยัง. ยังไม่แน่นอน. แต่จะให้มันเป็นไปได้จริงจริงต้องอธิษฐาน. แผ่นอธิฐานที่ให้ไปอธิษฐานเนี่ยมันขาดที่ใจจริงจริง. เห็นภพชาติการเวียนว่ายตายเกิดการเวียนวนความยึดถือนั้น. เอาใจไปผูกพันพัวพันเขาอันนั้นเป็นทุกข์มันเป็นทุกข์เป็นทุกข์เดือดร้อน. ตายไปต้องไปเกิดเป็นสัตว์เป็นเอาถูกร่างกายสัตว์นรกวนเวียนวนเวียนอยู่ในทุกข์อีกอันเป็นอนันตกการแสนนาน. ไม่รู้มันจะพ้นออกจากขุมนรกไม่พ้นจะพ้นจากอบายได้อีกเท่าไหร่จึงจะเกิดมาเป็นคนนานแสนนานไม่รู้กี่กับ. จะโยนกลับมาเป็นคนสักครั้งนึง. เกิดมาเป็นคนแล้วก็ได้ไม่ได้ใช้สติปัญญาบุญบารมีที่ทํามาทั้งหมดทุ่มเทมันเป็นครั้งสุดท้ายเทบทหน้าตัก. เพื่อความพ้นทุกข์ในปัจจุบัน. แต่ก็เผินอยู่กับครอบครัวลูกหลาน. ทะเลาะเบาะแว้งบ้างดีกันมากโผล่กันบ้างทะเลาะกันบ้างสุขสุกดิบดิบก็เป็นอย่างเงี้ยเรื่องปกติอะนะ. ผมฆราวาส. แต่จะให้พ้นระบายก็ยังไม่พ้นนะยังไม่พ้น. เหตุผลจริงจริงมันต้องถอนอธิษฐานให้ขาด. อะไรพวกชาติสิ้นอะไรทั้งหมด. กินอะไรครบชาติกินอะไรการเวียนวน. ไม่ปรารถนาการเกิดอีกพวกนี้เป็นเป็นฉากสุดท้าย. แล้วก็แน่วแน่จริงจริงความตั้งใจฟัง. ในสื่อทุกชนิดที่หลวงตาส่งไปให้. ตั้งใจฟังตั้งใจอ่านตั้งใจฟังตั้งใจทําความเข้าใจ. จริงจริงให้เห็นว่ามันเรายังผิดพลาดตรงไหนในการประพฤติปฏิบัติทําไมจึงยังไม่นิพพานในปัจจุบัน. ทําไมยังไม่นิพพานในปัจจุบันมันเป็นเพราะอะไรตรงไหนติดขัดตรงไหนมันต้องสํารวจตรวจสอบฟังแล้วนํามาพิจารณาว่าการปฏิบัติของเรามันผิดพลาดตรงไหนมันก็มีทางจะเป็นไปได้ถ้าแบบนี้นะ. อันนี้มันเหมือนยังไม่ค่อยเข้าใจอะไร. ความรู้ความเห็นก็เข้าใจมันยังไม่แจ้งไม่ชัด. ยังไม่ค่อยเข้าใจ. การปฏิบัติส่วนใหญ่มันก็จะเอาแต่ตัวเราไปปล่อยวาง. มันไม่ได้ปล่อยวางที่ใจเราแต่เอาตัวเราไปปล่อยวางมันคนละเรื่องราวราวกัน. เราพยายามจะไม่ยุ่งกับสามีไม่ยุ่งกับภรรยาไม่ยุ่งกับลูกกับหลานอีกต่อไปแล้วไม่ยุ่งกับคนนั้นคนนี้. แต่มันยุ่งอยู่ในใจ. ตัวเราไม่ทําหน้าที่บอกว่ามาปฏิบัติทําแล้วไม่ทําหน้าที่อยากจะนิพพาน. ไปอยู่ตามวัดวาอารามอยู่ตามสํานัก. ปฏิบัติธรรมต่างต่างไม่ทําหน้าที่. ของภรรยาไม่ทําหน้าที่ของพ่อไม่ทําหน้าที่ของแม่. บางคนก็ลงทุนลาออกจากงานไปเลย. แต่ไปปฏิบัติก็มันเอาตัวออกห่างเฉยเฉย. มันไม่ได้รู้อะไรเป็นอะไรนิ. มันไม่รู้อะไรคือจิตอะไรอะไรคือระอะไรคือปล่อยวางในจิต. มันปฏิบัติก็ยังไม่เห็นนะปฏิบัติกายก็ยึดเอาตัวเราไปไปไปออกห่างเลยไม่ได้ปล่อยวางตัวเราไม่ได้ปล่อยวางร่างกายจิตใจ. จิตมันเป็นยังไงก็ไม่เคยเห็น. บอกดูจิตเห็นจิตดูจิตแต่จิตมันเป็นยังไงก็ไม่ได้เห็นมัน. มีแต่หลงไปกับมันแต่ก็ว่าดูจิตเห็นจิต. แต่ตัวเราที่ไปดูมันก็คือจิต. ปฏิบัติยังให้. บางคนก็ปฏิบัติ. จับว่างจับโล่งจับโปงจับเบาจับสบายจะเอาให้ได้เอานู่นเอานี่ให้ได้จะเอานี่ปานจะเอาว่างเอานู่นเอานี่. รังเกียจจิตที่ไม่ดี. พอหลวงตาบอกว่าอย่าไปปฏิบัติอย่างนี้มันผิด. มีตัวเราจะไปเอาความว่างโล่งโปร่งเบาสบายจะไปเอานู่นไปเอานี่ปฏิบัติจะเอานิพพาน. พอใครปฏิบัติแล้วไปชมชมก็โหปฏิบัติได้ดีจะมีตัวเราไปพ้นทุกข์ตัวเราไปนิพพานก็ชื่นชมชื่นใจถ้ามันหลงไป. ความปล้นทุกข์ได้มันต้องไม่มีมันต้องสิ้นความหลงว่ามีตัวเราถึงจะพ้นทุกข์. แต่การพอลงตามไปบอกเขาว่ามันผิดมันไม่ถูกก็ของขึ้นภายใน. ผมเป็นของขึ้นใส่เสียแล้วก็ไม่อยากสอน. ของขึ้นก็ในนะว่าปุ๊บบอกปุ๊บก็ของขึ้นข้างในใส่มันก็ไม่สอนกันแล้วแบบเนี้ย. ก็ปล่อยไปตามทาง. ไม่รู้จะทํายังไงนะเมตตาสุดสุดแล้วแต่ก็. ก็ได้แล้วแต่ว่ากรรมใครกรรมมันบุญใครบุญมัน. บางคนก็มาอยู่ที่นี่อุตส่าห์มา. ตั้งไกลมาอยู่แต่ก็ไม่ได้ฟังอะไรมาเล่นแจ๊สเล่นไลน์เล่นโทรศัพท์มือถือเดินไปเดินมาก๊อกแก๊กก๊อกแก๊กก๊อกแก๊กไม่ตั้งใจฟังจริงจริงก็ไม่รู้ว่ามาทําไม. ต่อมาเราตั้งใจฟังก็ยังดี. ภพชาตินี้มันยังไม่รู้ที่ผ่านมันก็ยังต่อสายไปได้. มาแล้วก็เดินก๊อกแก๊กก๊อกแก๊กก๊อกแก๊กทํานู่นทํานี่ตั้งใจฟังก็ไม่ตั้งใจฟังมีความรู้สึกว่าเรารู้หมดแล้วแต่จริงจริงดูแล้วไม่รู้เรื่องอะไรเลย. เนี่ยประมาทในธรรมมากเลย. ประมาทมาก. ไลน์ก็ส่งให้ทั้งไฟล์เสียงทั้งถามตอบทั้ง. ภาพทําทั้งยูทูบทั้ง. เนี่ยวิดีโอเนี่ยเค้าก็ทําให้กันเต็มที่ลงทุนทํากันเอง. ไม่หลับไม่นอนทํากันเหน็ดเหนื่อยส่งไปให้ก็ไม่ดูไม่ฟังไม่อ่าน. ไม่รู้ก็คิดว่ารู้แล้วไม่เข้าใจก็คิดว่าเข้าใจแล้วปฏิบัติอะไรปฏิบัติไปตามผิดผิดถูกถูกแล้วมันจะบรรทุกได้ตรงไหนมันก็ไม่รู้เรื่อง. แล้วก็ทุกทุกอยู่ในกับลูกกับหลานกับครอบครัวเนี้ยมันก็ยังไม่ได้ปฏิบัติไปค่อมกลางความทุกข์ไป. พยายามจะไม่เอาตัวเราไปยุ่งกับเขาแต่มันก็ผูกพันเข้าไปเรื่อยเรื่อยลึกเข้าไปเรื่อยเรื่อยจากผูกพันลูกก็เอาเข้าไปหาผูกพันหลาน. พอลูกเค้า. ขัดใจไม่ได้อย่างที่เราอยากก็โมโหเขา. มันมีตัวเราทั้งแท่งอะเนี้ย. มีตัวเรามีตัวตนของเราทั้งแต่งตัวใหญ่มากเลยเวลาจะคิดจะพูดจะกระทําอะไรมันก็ออกไปจากตัวเรา. ออกไปจากอัตราตัวตนมีตัวเราเป็นศูนย์กลางเอาตัวเราเป็นศูนย์กลางในความรู้ความเห็น. เรารู้เราเห็นเราเก่งเราได้เราเป็น. เป็นนั่นเป็นนี่เราโปร่งเราโล่งเราเบาเราสบายเราว่างเราจะพ้นทุกข์เราจะนิพพานแล้ว. เรารู้มากเราเป็นผู้ปฏิบัติธรรมคนอื่นไม่ปฏิบัติเราเหนือกว่าคนอื่นหมดเก่งกว่าคนอื่นหมดดีกว่าคนอื่นหมด. ผู้ปฏิบัติแล้วมาเห็นอย่างเงี้ยแต่ละคน. มีแต่ตัวตัวเก่งตัวกูตัวใหญ่. ไม่เห็น. ปฏิบัติยังไงอะ. มีแต่อัตราตัวตนเอาแต่ตัวเราเป็นตัวศูนย์กลางตัวกูเป็นตัวศูนย์กลาง. กูรู้ตัวกูเห็นกูเก่งกูได้กูเป็นกูจะกูสําเร็จ. เวลาใครไม่. ไม่ถูกใจเรา. หรือเค้าไม่พูดตามที่ใจเราต้องการ. ไปบอกให้ลูกเค้าไปทําอย่างงั้นเลี้ยงหลานอย่างงี้เลี้ยงหลานอย่างงั้นลูกก็ไม่ฟังเราก็ไม่ไปโหเค้า. มันไปจากอัตราแล้วปฏิบัติธรรมยังไงอะมีอัตราเต็มเลยอัตราตัวตนตัวกูใหญ่ครับฟ้าใครไม่ฟังกูไม่ได้กูเป็นแม่มึงนะมึงไม่ฟังกูไม่ได้. กูเป็นเมียมึงนะมึงไม่ฟังกูไม่ได้. กูเป็น3ีมึงนะมึงไม่ฟังกูไม่ได้. แต่ละคนก็มีแต่กูกูเป็นด้านกูเป็นนี่กูเป็นด้านกูเป็นนี่หมดเลยอะปฏิบัติธรรมอ่ะ. อ่านใจตัวเองให้ขาดสิ. ตัดกูไม่ได้ขาดในใจอะมึงก็พ้นทุกข์นิพพานแล้วไม่ต้องไปหาที่วัดไหนวัดไหนหรอก. ตัดกูในใจเด็ดขาดเหมือนกับพ้นทุกข์นิพพานแล้วไอ้ปัญหาใหญ่มันก็คือตัวกูนี่แหละ. กูรู้กูเห็นกูได้กูเป็นกูเก่งกูเป็นนั่นเป็นนี่. กูเป็นแม่มึงนะกูเป็นพ่อมึงนะกูเป็นเมียมึงนะกูเป็น3ีมึงนะมึงจะมาพูดอย่างงี้. กูเป็นลูก. กูจะต้องได้นั่นได้นี่กูจะต้องเอานั่นเอานี่. บางคนมาก็. ทะเลาะกับแม่แล้วก็มี. มันมีแต่กูเป็นอะไรกูเป็นนู่นกูเป็นนี่ปฏิบัติธรรมยังไงก็ไม่รู้. อ่านใจตัวเองให้ขาดอะมันสิ้นกูเป็นนั่นกูเป็นนี่กูรู้นั่นกูรู้นี่กูใหญ่คับฟ้า. กลิ่นกูเป็นนู่นเป็นนี่มันก็พ้นทุกข์ไปแล้วนิพพานไปแล้วมันก็เป็นนิพพานที่วัดโน้นวัดนี้ครูบาอาจารย์ที่นู่นครูบาอาจารย์นี้ต่อให้พุทธเจ้าเสด็จเหาะมานั่งตรงนี้ก็ยังมีกูอยู่เป็นตัวเป็นตนทนโทษก็พ้นทุกข์ไม่ได้. พุทธเจ้าให้สอนให้ละอัตราตัวตน. ไม่สิ้นความหลงมีอัตตาตัวตน. ปล่อยวางความหลงความยึดถือเป็นอัตราตัวตน. พุทธเจ้าก็เสด็จมาเพียงแค่2เฉยๆ. แต่ตัวเรากลับมีตัวตนตัวใหญ่ขึ้นมั้ยฮะ. ปฏิบัติแบบนี้มันหลงนะหลงก็ใจไม่ได้ผิดพลาดตรงไหนมึงโยม. เจ้าค่ะ. กราบขอบพระคุณหลวงตาเจ้าคะเข้าใจค่ะว่าตัวตนยังอยู่เยอะมากเลยนะเจ้าค่ะ. ยังหลงอยู่เจ้าค่ะ. คราวหน้าก็. ส่งการบ้านหลวงตาใหม่เจ้าคะจะนําแนวปฏิบัติที่หลวงตาได้กรุณาชี้แนะแนวทางซึ่งหลวงตาก็เมตตาอย่างยิ่งด้วยค่ะคิดว่าตรงกับที่ตัวเองเป็นอยู่เจ้าคะสาธุเจ้าค่ะ. ชื่อจันดีค่ะ. ขอความเมตตาจากหลวงตาด้วยเจ้าคะแต่ว่ามาฟังหลวงตาครั้งที่2นี่มันก่อนหน้านี้ก็ฟังทุกวันค่ะเช้าวันเย็นคืนแล้วก็ปฏิบัติตามแล้วก็เข้าใจคําว่าวางเข้าใจคําว่าสักแต่เจ้าคะ. แล้วเป็นไง. ก็เมื่อเช้านี้ก็เดินจมกรมเพราะเพราะว่าอาการติดแช่มันเยอะก็เลยเดินจงกรม. อือก็เลยเห็นว่าตัวเองเนี่ยมาจากไหนอะไรยังไง. ก็อยากจะถามว่ามันถูกต้องหรือเปล่า. เออโยมกันดีเอ๊ะทําไมมีอารมณ์มากเลย. ใช่มั้ยค่ะมีอารมณ์มาก. เวลาโมโหโมโหร้ายใช่เจ้าค่ะโมโหเงี้ยโมโหร้ายแล้วก็หยุดได้ไวเจ้าค่ะ. มาจนจะดีมโหฬาร. เออไปติดสบายจิตแช่ไว้อะติดว่างติดโปร่งบายติดติดแช่ไว้หนักเลยอ่ะเจ้าค่ะเวลาใครมาทําให้ใจไม่สบายไม่โปร่งไม่ล่มไม่เบาสบาย. ใจของเราที่เคยโผล่โล่งบอสบายมันหายไปใครมาเป็นต้นเหตุทําให้ใจที่โปะโล่งเบาสบายมันหายไปเหมือนปรอทแตกหรืออาละวาดปี๊ดขึ้นมาเลยอะใช่มั้ย. แต่ก่อนนี้หลายคนเป็นเงินปฏิบัติผิดกันแบบเนี้ยเห็นเราไปเห็นนั่งเราเปิดไฟเสียงให้ฟังเปิดวีดีโอให้ฟังไม่ทําฮะไม่ฟังอะไปนั่งจับแค่โปร่งโล่งเบาสบายจับแสงสว่างจับนวลนวลจับซ์ซอสภายในใจไอ้นี่อู้หูยร้ายกาจเลยโทษรุนแรงมากเลยมีโทษมหันต์เลยอะแล้วก็ไม่รู้นึกว่าไอ้เนี่ยดีเนี่ยเวลาไปจับติดแล้วโอ้โหมันโทษมันเยอะแยะมากมายมหาศาลเลยจากที่มันโปร่งโลกเบาสบายนิ่งเฉยสงบว่างเนี่ย. แสงสว่างเลยไปจับนั่งไล่จับกันเนี่ยลูกศิษย์ลูกตาลหลายคนพยายามจะตามหลวงตาแต่ก็ยังไปทําไออาการแบบนี้ว่าเท่าไหร่ก็ไม่ยอมฟังไม่ยอมเลิก. มันมีโทษเยอะ. ถ้าจับติดจริงๆเป็นออทิสติกดาวน์เซ็นโดรเป็นเด็กพิเศษเลยไปเกิดใหม่อะ. ไปประดิษฐ์ไปเป็นสันติฉานก็เป็นอย่างนั้นเหมือนกันไปเป็นออทิสติกเป็นเป็นสันเดจฉานดาวเซนโดม. เป็นเน็ตพิเศษไปเลยอ่ะเด็กพิเศษ. ฮีโร่อีกตามมาเยอะแยะมากมายในโลกของปรอทแตกง่ายเนี่ยของขึ้นปรี๊ดของขึ้นปรี๊ดเนี่ย. หลายโรคตามมาโลกในเกมโลกเครียดภายในโลกไม่ได้อย่างใจ. มันจะตามมาเยอะมากเลยโทษมันน่ะแต่เราไม่เชื่อหลวงตาพูดเท่าไหร่ก็ไม่เชื่อหลายคนเห็นว่ามันดี. แต่โทษมันเต็มไปหมดน่ะเป็นออทิสติกดาวน์เซ็นโดมเป็นไมเกรนเป็นโรคภูมิแพ้ขอบตาดําเป็นปื้นเป็นหมีแพนด้าเลยบางทีคันตาลิ้นเป็นฝ้าขาวท้องอืด. เกร็ดเลือดต่ําเป็นโรคภูมิคุ้มกันบกพร่องทําร้ายตัวเอง. อีกหลายโรคตามมามากมายเลยอะเกร็ดเลือดขาวต่ําเลย. เนี่ยถ้ากลายเป็นแบบเนี้ยโรคโป่งโก่งมีอาการน้ําในหูไม่เท่ากันไปหาหมอหมอจะบอกว่าไอ้อะไรล่ะกระดูกลูบคลอดลูกจ้างลูบกลัวอะไรมันเสียศูนย์. ไม่ใช่หรอก. มาจากไอดีทั้งนั้นเลย. ที่เราบอกเนี่ยใครเป็นอย่างเงี้ยอะไรสันนิษฐานไว้เลย. ที่บอกโลกทั้งหมดเนี่ย. แล้วเนี่ยโทษมันเยอะมากเลยแต่พวกเราไม่เชื่อเห็นเวลาเปิดไฟเสียงให้ฟังเปิดวีดีโอให้ฟังนั่งจับอารมณ์เจ๊. หน้ามันก็นั่งจับแช่เสร็จแล้วก็นั่งตบคอหักป็อกป็อก. พอลืมตาขึ้นมาตาแดงก่ําเลยแล้วนั่ง. ไม่เห็นได้อะไรปฏิบัติแบบเนี้ยกี่ปีกี่ชาติเหมือนจะไปยังไงเลย. เสอนไม่ฟัง. อือไปจับแต่นิ่งเฉยว่างโล่งลงตอนสบายเดี๋ยวก็หลับตาแล้วเปิดวิดีโอไม่ทันไรบ้างหลับตาปุ๊บนี่จับแจ้งในแล้วก็คอหักและนั่งหลับคอหักสัปหงส์ลืมตามาเป็นหมีแพนด้าเลยตาแดงก่ําแล้วก็ชอบทํากันอย่างเงี้ยนะ. โทษมันเยอะ. ให้เข้อหาผู้รู้นะเป็นมั้ยก็หาผู้รู้เป็นมั้ยเนี่ยเพิ่งมาครั้งที่2งงอยู่นะเป็นแล้วเจ้าค่ะตั้งแต่มาฟังหลวงตาก็ทิ้งการแช่แล้วก็เข้าหาผู้รู้เป็นรอดเลยล่ะรอดได้เลยนิพพานได้เหมือนกันถ้าพบผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งหมดอะก็เข้าช่องนี้เลยอะ. ลุงปามหาบัวกับเนี่ยพบผู้รู้ตัวปลอมเนี่ยเพื่อผู้รู้ตัวปลอมได้พบผู้รู้ตัวจริงอันที่ผ่านเลย. หลวงปู่หล้าเทมาปโตภูจอก้อเนี่ยผู้รู้ไม่ใช่นิพพานนิพพานเหนือผู้รู้ขึ้นไปไม่มีที่หมายหากไม่ยึดผู้รู้เนี่ยว่าเป็นเราเราเป็นผู้รู้ก็นิพพานไปหมดแล้ว. พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งนั้นแหนะเพราะผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้. นี่คือมันมันเป็นทางเลยของพ่อแม่ครูอาจารย์เพราะอะไรทั้งหลายเนี่ยพบผู้รู้ก็คือวิญญาณขันธ์เนี่ยไม่งั้นมันปล่อยวางขันธ์5ไม่ครบเนี่ยผู้รู้ก็คือวิญญาณนะขันธ์เนี่ยทําหน้าที่รู้ต้องตาหูจมูกนี่ไกลใจแล้วก็เวทนาสัญญาสังขารเนี่ยอีก3ขันเนี่ยเวทนาสัญญาสังขารอีก3ขันที่เจตาจิกเนี่ยมันก็จะมาร่วมประกอบมันมาร่วมกับจิตหรือวิญญาณนาขันธ์เนี่ยที่ไปรู้อะไรต่างต่างหูจมูกนี่ไกลใจแล้วก็เวทนาสัญญาสังขารอีก3ขันนั้นเป็นเจตสิกเนี่ยจะเข้ามาประกอบอยู่เสมอ. ประกอบอยู่ในจิตหรือวิญญาณขันธ์น่ะ. เมื่อมีเจตนาเมื่อมีเวทนาสัญญาสังขารคือเป็นเจตสิกมาประกอบในการรู้ทุกครั้งทําตาหูจมูกลิ้นกายใจเนี่ยโอ้ยเสี้ยวทีเนี่ยไอ้จิตหรือวิญญาณอาถรรพ์ผู้รู้เนี่ยที่ไปรับรู้ต้องตาหูเจ้าหมูลิ้นกายใจเนี่ยมันเกิดเป็นล้านล้านขนาดจิตเนี่ย. ไม่ได้นับมันได้เราต้องมีพระพุทธเจ้าเท่านั้นแหละถึงจะเห็นได้. เราก็เพียงแค่. เห็นว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งมันเกิดขึ้นมาแล้วมันก็ย่อมดับไปเป็นธรรมดาได้แค่นั้นเองแต่จะไปไล่รู้ทุกขนาดจิตไม่ได้หรอก. เพราะว่าไอ้จิตหรือวิญญาณอาถรรพ์ในในขานที่5เนี่ยเมื่อไปรับรู้อะไรต่างต่างของเจ้าหมูนี่ไกลใจเนี่ยที่มันเกิดมาเกิดดับเกิดดับเกิดดับเป็นปรมาณูนเลยเนี่ยมันจะมีเวทนาสัญญาสังขารเจตนิกเข้าประกอบ. อยู่เสมอในทุกจิตทุกดวงแล้วเกิดดับจิตทุกดวงมันจะว่าเป็นจิตขาดวงใดแช่ไว้เลยอะไม่เกิดไม่ดับมันเกิดดับทุกดวงและจิตทุกดวงที่เกิดมาจะต้องมีพัฒนาสัญญาสังขารคือเจนติกประกอบหมดทุกดวง. ไปผลของมีเวทนาสัญญาสังขารประกอบเนี่ยแหนะมันเลยทําให้อาการน่ะแตกต่างไปมีสุขบ้างทุกข์บ้างผ่องใสบ้างเศร้าหมองนั่งเป็นกุศลบ้างอกุศลบ้าง. เป็นถูกใจบ้างไม่ถูกใจบ้างมันก็จะสลับสับเปลี่ยนไปซึ่งเค้าแบ่งประเภท. เป็นพิศดารบอกไปได้ร้อย21ประเภทตามพระอภิธรรมอะ. แต่เราเราไปรู้หรอกเราก็เรียนตามเข้ามางั้นไปฟังเค้ามาพุทธเจ้าเท่านั้นพระองค์เป็นคนบอก. เนี่ยเพราะฉะนั้นเนี่ยปล่อยวางหมด. ผู้รู้จะต้องประกอบด้วยไอ้ผู้รู้มันจึงถูกใจไม่ถูกใจเพราะมันประกอบว่ารับรู้ทีไรผู้รู้น่ะมันจะต้องประกอบด้วยเวทนามันต้องถูกใจไม่ถูกใจ. แล้วก็สัญญาจําได้มั้ยรู้แล้วก็สังขารคิดปุ้งปรุงคิดมันต้องรู้อะไรเป็นอะไรประมวลผลได้ว่าอะไรเป็นอะไรเป็นอะไรเป็นดีเป็นชั่วเป็นสุขเป็นทุกข์เป็นบุญเป็นบาป. เป็นกุศลอกุศล. อะไรเป็นบาปอะไรเป็นกุศลก็ไม่หลงติดไป. อะไรเป็นดีเป็นกุศลก็เพิ่มพูนให้มากขึ้น. ก็ตรงกับคําสอนพระพุทธเจ้าทุกพระองค์ตรงการสอนตรงกันคือข้อหนึ่งสัปปาปาปะสะอาดการระนางังคือละบาปท่างกายวาจาใจซะละบาปกุศลทั้งกายวาจาใจซะพุทธลาสุภสัมปทาเนี่ยเมื่อละบาปแล้วก็อันนั้นที่เป็นน่ะรู้ดีรู้ชั่วรู้บุญรู้บาปลูกกุศลอกุศลอันไหนมันเป็นบาปเป็นชั่วก็อย่าไปทํามันอย่าไปคิดจะไปพูดก็ทํามันเราทํามาแล้วก็เลิกซะสํานึกเสียใจไม่ให้เหรียญเอาปะร้ายแก่ใจเกรงกลัวต่อบาปสํานึกเสียใจแล้วล่ะไปเสียแล้วตั้งจิตอธิษฐานต่อพระพุทธเจ้าพระวิโสก็ต่อไปจะไม่ทํา. แล้วแล้วต่อไปก็เพียรอย่าไปเกิดขึ้นอีกเนี่ยเรียกว่าละบาป. ข้อ2คุณศราศุภสัมปทานละบาปหมดแล้วก็คิดดีพูดดีทําดีอะไรที่เป็นบุญไปกุศลเนี่ยเพราะมันรู้แล้วนี่รู้ดีรู้ชั่วรู้บุญรู้บาปรู้กุศลทํากุศลอันไหนเป็นบาปก็ละไปอันไหนเป็นบุญก็. เพิ่มพูนให้มากขึ้น. อันที่3สุจิตภิโยท่านประณามคือไม่ติดดีไม่ติดชั่วไม่ติดบุญไม่ติดบาปละบาปแล้วเราเป็นดีหมดแต่ก็ไม่ติดดีไม่หลงบาปไม่ติดดีทําความดีทั้งหมดก็แค่ได้ทําความดีไม่ติดไม่ยึดจะเอาไปทําอะไรมันเป็นอะไรอีก. ไม่หวังจะเอาความดีไปเกิดเป็นเทวดาอะไรไม่เอาอีกแล้วภพชาติมันเวียนวนยาวนานทุกข์โศกเศร้าเสียใจคับแค้นใจเวียนว่ายตายเกิดเป็นทุกข์ไม่ไม่ต้องการเอาบุญกุศลไปเกิดเป็นอะไรทั้งหมดอะบุญกุศลทั้งหมดมาใช้นิพพานในปัจจุบันนี้เท่านั้น. นี่นะก็ตรงกับคําสอนพุทธเจ้าละบาปไปหมดแล้วก็. พอเสร็จแล้วก็รู้แล้วรู้อะไรก็รู้ดีรู้ชั่วรู้บุญรู้เปล่ารู้ส่วนรู้กุศลแต่ไม่ติดอะไรซักอย่างเดียวก็นิพพานนะเข้าใจมั้ยอะ. กราบนมัสการหลวงตาค่ะถือไมค์ครั้งที่3ค่ะแล้วก็ไม่มีอะไรคืออะไรอะชื่อทิพย์ค่ะทิพย์. เออเข้าท่าเข้าท่าเลย. เออดีมากเลยไม่ติดไม่ยึดอะไรก็นิพพานเลยนะแม้แต่ว่าเราเราเป็นอะไรเบิกบานอิ่มเอิบใจมีความรู้ความเห็นความแจ้งอะไรก็ตาม. รู้แจ้งอะไรก็ตามเนี่ยไม่ยึดถือว่าตัวเราเป็นคนรู้นะมีแต่ความรู้ความเห็นความแจ้งความสว่างที่ใจ. มีแต่ความพ้นทุกข์แต่ไม่มีตัวเราเป็นผู้รู้แจ้งไม่มีตัวเราเป็นผู้พ้นทุกข์พ้นทุกข์ไม่มีตัวเราเป็นผู้สว่างไม่มีตัวเราเป็นผู้เป็นอะไรมีแต่มีแต่สิ่งนั้นสิ่งนั้นมีแต่สภาวธรรมอย่างนั้นแต่ไม่มีตัวเราไปเป็นก็พ้นทุกข์เลยนี่ผ่านเลย. ใช้ได้ใช้ได้ดีดีดี. ดีมากดูจากภายนอกข้างในไม่เหมือนกันเลยเว้ย. ขอบพระคุณค่ะดู๋ก็นอนดูว่าไม่เจ๋ง. นมัสการค่ะชื่อแมวค่ะ. อยากให้หลวงตาแนะนําค่ะ. แล้วก็มาได้เยอะแล้วนะเนี่ย. มาเด็กพอลูกก็เห็นก็เด็กเด็กเข้ามาเยอะมาเยอะแล้วแต่ยังยังดิ้นรนค้นหาหนักเลยอ่ะ. อย่างกับตัวเราอะหลงเอาตัวเราไปดิ้นรนค้นหา. ความพ้นทุกข์. แล้วก็ไม่พอใจความ. ไม่ถูกใจอาการที่ไม่ถูกใจสิ่งใดที่ไม่ถูกใจใช่ป่ะ. ก็เหมือนเหมือนมันสับสนน่ะค่ะมันยังไงล่ะเหมือนสับสนเป็นยังไงคือก็เข้าใจมาตั้งเยอะแล้วนะเนี่ยใช่ค่ะแล้วทําไมสับสนอะไรตอนปลายเดี๋ยวมั่วมั่วเลย. ก็คือ. ตอนนี้คือทํา. ทําเหมือนธรรมชาติอะค่ะคือ. ค่ะทําเหมือนไม่ทําไม่ได้ไม่ทําแต่มันไม่รู้อะดิมันก็เลยขาดความรู้ที่ความรู้ไปหมดเลยเหมือนกับอยู่กันอย่างธรรมชาติทําเหมือนไม่ทําใช่ค่ะตอนนี้คือเหมือนทิ้งความรู้ความเห็นความเข้าใจไป. ใช่ค่ะคือบางทีบางทีรู้แต่ไม่รู้ว่ารู้ด้วยปัญญาหรือรู้ด้วยทําค่ะ. ถ้ารู้ได้ทําคือรู้อะไรไม่มีผู้ไปยึดไม่มีตัวเราไปเป็น. แต่ถ้าไม่ใช่รู้ได้ทําเนี่ย. มารู้อะไรเห็นอะไรเป็นอะไรมีตัวเราไปเป็นหมดเลยมีตัวเราไปเป็นเจ้าของหมดเลยไปเป็นครอบครัวเป็นเจ้าของสิ่งนั้นหมดมีตัวเราไปเป็นหมดเลยอันนั้นน่ะไม่ใช่ว่าเป็นธรรมแต่ถ้ารู้อะไรเห็นอะไรไม่มีตัวเราอะไปเป็น. มีแต่รู้เห็นแต่ไม่มีตัวเราไปเป็น. แต่ถ้ารู้เห็นอะไรมีตัวเราไปเป็นอันนั้นเป็นโรคหมดเลยยึดหมด. ไอ้เนี่ยแตกต่างกันตรงนี้แหละก็แค่รู้แค่เห็นพระพุทธเจ้าตรัสกับปายะตัด. Kapal maklum aja bon tarka upah. ถ้าแค่รู้แค่เห็นน่ะสัตวสัตว์ตัวนิพพานเลยพรุ่งนี้นิพพานหมดเลย. มีแต่อวกาศเนี่ยถึงขนาดคามียังไม่ได้ผ่าน. แต่นี่มันถ้ารู้เห็นแล้วก็ไปเป็นหมดเลยอะรู้เห็นอะไรเอาตัวเราไปเป็นเจ้าของหมดเลย. เอาไปเอาตัวเราไปเป็นเจ้าของเป็นเราหรือเป็นของเราเอาไปยึดหมดเลยเนี่ยพอไปรู้ไม่เห็นพอไปยึดเอาไปยึดไว้ในใจเอามามีความทุกข์ไว้ในใจอะไม่ยินดียินดีพอใจยินร้ายไว้ในใจมีความกังวลมีความทุกข์มีความกังวลไว้ในใจเอามาเป็นทุกข์ไว้ในใจหมด. แต่มันอยู่ข้างนอกอะไม่มีเป็นทุกข์หรอกไม่ออกมันในใจไม่มีทุกข์หรอกเพราะธรรมชาติของใจน่ะมันไม่มีตัวจิตตัวใจมันเพียงแต่เหมือนกับเป็นความว่างเปล่าธรรมชาติจักรวาลน่ะแต่ความว่างเปล่าธรรมชาติจักรวาลมันไม่มีความรู้แต่จิตหรือใจแท้แท้เนี่ยที่ไม่มีตัวจิตตัวใจที่มันสิ้นอวิชาเนี่ยมันไม่มีหรอกตัวตนมันก็ไม่มีอาการใดใดมันก็ไม่มีรูปร่างใดใดมันก็ไม่มีมันไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทําลายมันมีแต่ความรู้มันมีแต่ความรู้รู้อะไรมันก็ได้แต่แค่รู้แต่มันไม่ไม่ไปเป็นเจ้าของอะไร. มันไม่เอาอะไรมามายึดไว้ในใจมันได้เพราะว่ามันน่ะไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีอะไรเลยมันจึงไม่มีอะไรมาเอามายึดค้างไว้ในใจได้แต่ถ้าเป็นโรคแหละรู้แล้วมันยึดมาค้างไว้ในใจยึดเอาลูกเอาผัวเอา3ีภรรยาเอาเอาพ่อแม่พี่น้องเอาสมบัติพัตฐานเอาเรื่องนู้นเรื่องนี้เอาเรื่องอดีตเรื่องอนาคตมาค้างไว้ในใจเลยใจมันไม่เป็นใจที่เป็นธรรมมันเป็นใจที่เป็นโรคมีแต่มีแต่โลกมีแต่โลกมีแต่ความทุกข์เหมือนบางคนมาฟังธรรมบอกว่าเนี่ยอาจารย์ทุกข์กับภรรยาเอาภรรยามาแบกทุกข์ไว้ในใจ. บางคนก็บอกเอา3ีมาแบกทุกข์ไว้ในใจบางคนมานั่งฟังก็บอกว่าเอาลูกมาแบกทุกข์ไว้ในใจเอาหัวใจมันมีตัวตนหรอก. มันจะเอาลูกเอาผัวเอา. เบียร์มาแบกไว้ในใจได้ยังไงแล้วมันไม่มีหรอกตัวเบ้อเร่อเบออยู่ข้างนอกใครจะมาแบกไว้ในใจได้หรอกมันไม่มีอยู่ในใจหรอก. มันเนี่ยมันมาอยู่ในใจมันหนักอกหนักใจพูดเท่าไหร่ก็ไม่ฟังมันหนักอกหนักใจเนี่ยมานั่งหนักอกหนักใจเอาเอาลูกเอาผัวเอาเมียมาแบกไว้ในใจเนี่ยก็ตัวเบ้อเร่อเบ้อเร่ามาอยู่นอกตัวเรามันเข้ามาอยู่ในใจไงใจมันก็ไม่มีตัวตนไม่มีตัวจิตตัวใจแล้วมันอยู่ตรงไหนเล่าเนี่ยมันอยู่ในใจมันอยู่ในใจมันอยู่ตรงไหนถ้ามันอยู่ข้างนอกมันไม่ทุกข์หรอกไอ้ที่มาไว้ในใจอะมันเลยทุกข์มันอยู่ในใจตรงไหนผัวเมียอยู่ในใจลูกไหนมันมีแล้วเหรอ. มันมีอยู่ในใจตอนนั้นสอนอยู่ที่โรงพยาบาลสมเด็จพระศรีราชาบอกหมอแต่ละคนแยกเอาไปผ่าดูดิเอาไปผ่าใจแล้วก็เอาเมียเขาออกมาผัวก็ออกกับลูกก็ออกจากใจเลยที่แต่ละคนละคนเดี๋ยวเค้าจะได้กลับมานั่งฟังธรรมไม่มีไม่มีผัวไม่มีไม่มีเมียไม่มีลูกอยู่ในใจเอาผ่าเอาใจออกเค้าออกไปด้วยไปไปไปไปออกไปไปไปไปไปผ่ากันเลยไป. อาจารย์จะไปผ่าจริงแล้วมันมีเหรออาจารย์. ก็เมื่อกี้บอกว่ามีมีพูดเท่าไหร่ก็ไปฟังเพราะจะไปผ่าออกแล้วมันมีหรออาจารย์. เห็นไหมละมันหลง. มาหลงมันไม่มีอยู่หรอกถ้ามีอยู่ข้างนอกก็ไม่มีใครทุกข์หรอกนี่มันหลงเข้ามาในใจมันเลยทุกข์หรอกกินไม่ได้นอนไม่หลับด้วยเนี่ย. อดใจไหมล่ะเข้าใจค่ะ. นมัสการเจ้าค่ะหลวงตาโยมจําปาค่ะนี้มากับหลวงตาเป็นครั้งที่2เจ้าค่ะ. ครั้งที่แล้วหลวงตาบอกว่าโยมยังมีตัวตนอยู่คราวนี้จะมากราบเป็นหลวงตาเจ้าค่ะว่าให้หลวงตาชิ้นเนี้ยอีกว่าตอนนี้ต้องทําอะไรอีกเจ้าคะ. เออก็ดีขึ้นกว่าเดิม. ก็ดีขึ้นก็ใจขึ้นมากหลายแล้วแต่ก็ยัง. มีตัวเราดิ้นรนค้นหามีตัวพยายามมีตัวจะมีตัวเราจะให้รู้ให้เห็นให้ได้ให้เป็นให้ถึงอะไร. หลงไปมีตัวเราแล้วก็ตัวเราไปดิ้นรนหลงมีตัวเรามีตัวตนของเราตัวเราไปดิ้นรนไปค้นหาไปพยายามไม่รู้เท่าทันแล้วก็รู้เท่าทันมันไปเรื่อยเรื่อยเลยอย่าหลงตามมันไปเจ้าค่ะนะเจ้าค่ะสาธุเจ้าค่ะ. กนกพรค่ะมาครั้งแรกค่ะขอกราบนมัสการพระอาจารย์หลวงตาค่ะ. ขอความเมตตาให้พระอาจารย์ชี้แนะโยมด้วยค่ะ. ยายมันว่างโล่งอกเบาสบายไปหมดเลยรึเปล่าเนี่ยแล้วก็มันตันไปไม่ถูกรึเปล่าเนี่ยมันเป็นยังไงอะฮึ. มีส่วนค่ะพระอาจารย์เออมันมันเหมือนกับว่าใจมันมันไปอยู่ในความว่างไปหมดมันมันมองอะไรไม่เห็นไม่เห็นตัวเองแล้วก็เหมือนกับหาหนทางไม่ถูกด้วยเนี่ย. หาตัวเองไม่เจอ. แต่มีตัวเองไปอยู่ในความว่างฝังตัวอยู่ในความว่าง. ในความเบาความสบายความสว่าง. เป็นไงล่ะไหนบอกซิข้างในอ่ะ. ก็เหมือนพระอาจารย์. ตรุษจีนแนะอ่ะถูกต้องค่ะ. มันเอาตัวไปฝังอยู่ในความว่าง. เร่งเทียบความว่างความเงียบสงัดนิ่ง. เฉยสว่าง. มันกลบหมดเลยอะเหมือนเนี่ยก็เปิดยูทูปไปดูเนี่ยแล้วแสงสว่างมันเจิดจ้าเข้ามาเนี่ย. ไอ้ไอ้ตัวไอ้ตัวภาพในยูทูปเนี่ยมันก็เหมือนตัวตนของเราอะ. แต่แสงสว่างภายนอกมันมันจ้ามากเลยจนเรามองภาพในในหน้าจอแทบไม่เห็นเลยแต่ความจริงเนี่ยความเป็นตัวตนมันอยู่ในจออยู่. แต่เรามองจอไม่เห็นเพราะว่าแสงสว่างมันมากลบหมดแสงสว่างแห่งความเงียบความสงบความสว่างความโปร่งความโล่งความเบาสบายมันมากลบหมดเลย. แต่แท้จริงอะมีตัวเราเป็นตัวตนอยู่ในจอเป็นทุกข์อยู่มีความทุกข์ความเครียดความยึดถืออยู่เลยมองไม่เห็นเพราะว่ามันไปจับอยู่. มันเอาความโปร่งความโล่งความเบาความสงบความสบายความว่าง. ความนิ่งความเฉยเอามากลบหมดแล้วมันมากลบหมด. จริงมั้ยอะ. วิธีแก้. ต้องถามใจตนเองว่า. เนี่ยนอกจากตัวเราก็กับหลวงตาแล้วเนี่ย. คนในโลกเนี้ยคนในที่นี้รู้ทั้งหมดไม่ว่าใจเราเนี่ยเป็นแบบเนี้ย. คนในที่นี้มีใครรู้มั้ย. เขารู้มั้ยว่าใจโยมเป็นอย่างงี้รู้มั้ยไม่ทราบเค้าไม่ทราบหรอกแต่มีถ้านอกจากหลวงตาแล้วมีใครรู้อยู่. เจ้าของนี่นะดูที่ตัวเจ้าของเนี่ยตัวเจ้าของที่ไปรู้เนี่ยดูตรงผู้รู้เนี่ยตัวเจ้าของที่ไปรู้เนี่ย. ไปรู้สภาวะในจิตใจเราเป็นยังไงมันมีเจ้าของตัวเรานี่แหละเป็นคนไป. แล้วก็ดูสังเกตที่ตัวเรา. อย่าไปสังเกตอย่าไปดูอย่าไปสนใจใจที่ว่างโล่งโปร่งเบาสบายใจที่สว่างจะใจที่สงบ. ให้ดูที่ตัวเจ้าของที่ไปรู้นั่นแหนะเจ้าของที่ไปรู้สภาวะอย่างงั้นอะพูดว่ายังไงมันบ่นว่ายังไงมันพากย์ว่ายังไงในใจอ่ะ. ภาคว่าบางครั้ง. ลูกลูกทําอะไรไปเราก็ไม่พูดค่ะให้เค้าเรียนรู้เอง. เออมันก็คิดอย่างนั้นก็โตแล้วนอกภาพมันก็คิดเห็นมั้ยเนี่ยค่ะเออมันก็คิดอยู่ในใจอย่างงั้นอะก็เลยว่างว่างไปก็ได้ค่ะแล้วไม่ใช่อะไรอย่างเงี้ยใช่มั้ยฮะเราก็อย่าไปยุ่งกับลูกอะไรอย่างงั้นเราก็ว่างว่างไปโอ้ยอย่าผิดอีกแล้วอย่างเงี้ยลูกโตแล้วนะคะบางทีก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เรื่องเล็กเล็กเรื่องไม่เปิดประตูเนี่ยมาบ้านคุณย่าเข้ามาอย่างงี้เลยค่ะก็เลยไม่บอกเค้าเป็น45ปีแล้ว. ค่ะคล้ายคล้ายก็โตแล้วเค้าคิดเอง. คุยกับอาเค้าอาเค้าบอกไม่ต้องไปพูดเค้าหรอกเดี๋ยวเค้าคิดเอง. เรื่องเล็กเล็กน้อยน้อยเป็นแบบนี้ก็เลยไม่หมดเลยอะเวลาไปสอนน่ะ. โอ๊ยฝ่าหลวงตาเข้าใจแล้วต่อไปเนี้ย. เราจะไม่พูดกับใครเราจะไม่ช่วยเหลือใครเราจะไม่อะไรกับใครเราจะไปยุ่งอะไรกับใครต่างคนต่างทํากินต่างคนต่างหากินเอานะเหลือต่อรอยในครัวไม่มีใครช่วยกันเลยตัวใครตัวมันไม่รู้ฟางแล้วมันออกไปอีกแบบนั้นได้ยังไงโอ้ยอย่างงั้นช่วยค่ะอย่างงั้นช่วยกันบอกว่าให้ดูไอ้เพราะว่าไอ้จิตในใจของเราเนี่ยเห็นตัวเราพูดลบพรากแล้วก็ปล่อยวางตัวเราไปเรื่อยโอ้รู้แล้วรู้แล้วความหลวงตามาเข้าใจชัดแล้วตอนนี้กูจะไม่ยุ่งกับมึงกูจะไม่ยุ่งกับใครอีกแล้วต่อไปเนี่ย. โลกคนเดียวโอยปฏิบัติฟังไปอีกอย่างนึงอะพวกเค้าพูดกับเค้าเค้าสอนเค้าก็บอกว่าย่าใจดีอาก็ใจดีอาเค้าไม่ว่าอย่างงี้เราก็ไม่รู้จะพูดยังไงอะจะเตือนอีกครั้งที่2ก็ไม่เตือนแล้วค่ะไม่เตือนแล้วใจก็เลยว่างไปเลยเนาะค่ะนั่นแหละค่ะเป็นเรื่องเล็กเล็กน้อยน้อยไม่ใช่เรื่องใหญ่ค่ะแหมจริงจริงเลยเราว่าแล้วทําไมข้างในมันเป็นอย่างนี้หว่าไม่เห็นตัวตนเลยเหมือนกับตัวเราว่างไปหมดเลยแต่แจ๊มมันเอาตัวเราไปฝังเหมือนกับเนี่ยในยูทูปเมื่อกี้ที่เค้า. ดูเนี่ย. มีตัว. ละครในยูทูปอยู่เนี่ยแต่แสงสว่างพระเจ้าไปมองข้างหลังแทบไม่เห็นเลยเนี่ย. แบบนั้นเนี่ยมันเอาความว่างโล่งโป่งเบาสบายเฉยเอาความนิ่งเฉยไปกลบหมดเลย. แต่มันมีตัวทุกข์อยู่อะนะมันมีตัวเครียดมันมีตัวไม่พูดมีตัวพยายามไม่พูดมีตัวพยายามไม่สนใจเขามีตัวมีตัวคิดตัวตึกตัวทองตัวภาคอะไรอยู่ข้างในอย่าให้เห็นตัวเนี้ยแล้วก็ปล่อยวางมันไปหมดทุกตัว. จะเข้าใจมั้ยอ่ะเข้าใจ. อย่าไปสนใจไอ่อารมณ์ที่มันว่างโล่งโปรดเบาสบายนะสว่างสว่างว่างๆอะไรเนี่ยมันหลง. เออเฮ้ยถามทุกครั้งว่าเออใครเป็นคนมารู้เนี่ยใครเป็นคนมารู้ว่าไอ้อารมณ์ที่มันว่างโล่งโป่งเบาสบายหรือรู้ใจที่ว่างโล่งเบาเบาสบายเนี่ยความจริงไม่ใช่ใจหรอกอันนี้มันเป็นอารมณ์เป็นอารมณ์ที่ถูกรู้เป็นทําอารมณ์เป็นนัยยะภายนอก. แต่เราไปเข้าใจว่าเป็นใจความจริงมันเป็นอารมณ์เป็นนัยยะภายนอกเป็นธรรมอารมณ์. แล้วก็ถามใจตัวว่าใครเป็นคนไปรู้อารมณ์เหล่านี้เล่าก็ตัวเราเป็นคนรู้ใครจะไปรู้ล่ะ. ตัวเรารู้ก็ดูโดยตัวเรานั่นแหละไอ้ตัวเราพูดไม่หยุดภาคว่าไงมันพูดไปยังไงเออกูจะไม่พูดกับมึงและขี้เกียจพูดกับมึงลําบากเหลือเกิน. ยุ่งวุ่นวายนะใจกูก็เลยว่างไปละแต่เนี่ยก็บ่นอยู่ในใจเลยไม่รู้ก็ดูว่าตัวนี้แล้วก็ปล่อยวางไว้ตัวนี้นะฮะแล้วมันจะพ้นทุกข์ได้ปล่อยวางตัวเราเนี่ยเหมือนจะเอาตัวเราไปอยู่ก็วางโล่งบ่งสบายเมื่อเช้าก็มีมาคนนึงอะพอพูดเข้าข้างในของขึ้นใส่เราเลยเราเลยลุกไปห้องน้ําเลยขี้เกียจพูดด้วย. เขาก็รู้ว่าจิตของเรานี้ใจของเรานั่นนะไปของขึ้นใส่เขาใครไม่มีใครสอนแล้ว. แต่ตัวเองเก่งแล้วก็ไม่มีใครสอนละ. ถ้ามีทิฐิไปหาเค้าเค้าก็ไม่สอนแล้วไปหาใครใครเค้าก็ไม่สอนเค้ารู้เค้าก็รู้จริงเค้าก็ไม่สอนเค้าก็ขี้เกียจสอนแล้วเค้าจะพูดเรื่องอะไรก็อะไรหน่อยก็ของขึ้นใส่เค้าแล้วเถียงใส่เค้าและตัวเองเก่งตัวเองรู้ตัวเองตัวเองเป็นแล้วตัวเองทํามาได้เยอะมากแล้วตัวเองจะสําเร็จแล้วตัวเองสําเร็จแล. เพราะเค้าพูดหน่อยก็บอกซ้อนหน่อยก็ของขึ้นใส่เค้าใครก็จะสอนแล้ว. อย่างงี้ควรรู้จริงเขาก็ไม่มีใครสอนหรอกอย่างงี้ก็โง่ตายชักแล้ว. เมื่อไหร่คิดว่าเราฉลาดมากที่สุดเลยคนอื่นโง่หมดคนอื่นแย่หมดแล้วเหนือกับใครหมดเก่งหมดดังนั้นน่ะโง่อยู่นะ. อืมเราจะไปหาใครต้องเอาความโง่เข้าไปหาเขาเป็นความไม่รู้อะไรเลยสักอย่างเดียวจะเอาความรู้จากเขาอย่างเดียวแหละอันนี้จึงจะได้ประโยชน์เอาความฉลาดเข้าไปหาเขาโง่อย่างเดียวเลย. พ่อแม่ครูบาอาจารย์แต่ละท่านท่านรู้ว่าลาจิตทั้งนั้นแหนะ. ขัดคมจะตายเร็วจะตายเพราะความรู้ของท่านอ่ะเอาความโง่ไปใส่เขาอ่ะว่านึกว่าตัวเองรู้มากเขาก็เลยไปสอนเลย. แล้วจะทําอย่างนี้นะอืม. กราบนมัสการหลวงตาเถอะค่ะ. คราวที่แล้วก็มา. ส่งอารมณ์น้ํา. ก็ไปดูต้นกีดกันตาบอกว่ายังทําเพื่อตัวเอง. ก็พอดีหลวงตาวันนั้นส่งอันนี้กระแทกใจมากก็คือ. ไม่ทําไม่เลิก. ตอนนี้กําลังอยู่. ต้องไม่ทําไม่เลิก. ไม่ทําคือไม่ทําอะไรทั้งนั้นไม่ดูต้นจิตไม่อะไร. เป็นธรรมชาติ. แต่ว่าอยู่ที่ประตูใจ. ก็เห็นความจริงว่า. ให้ธาตุรู้. หรือใจเนี่ย. มันมันก็เป็นอันหนึ่งที่ตั้งขึ้นมาเป็นสมมุติที่จริงมันไม่มีอะไร. มันมีตัวรู้แค่นั้นเองแล้วก็ไม่มีอะไรแต่เราต้องยึดอันนี้ไว้เพราะว่าถ้าไม่มีอันนี้เราก็จะไม่เห็นรู้ตัวปลอม. แล้วก็ทําก็คือว่าไม่ทํา. แล้วก็ไม่เลิก. ก็คืออยู่ที่ประตูใจ. มีสติรู้. อยู่ที่ใจสังเกตที่ใจรู้ที่ใจและที่ใจแล้วก็ไม่ทํา. ไม่ดูต้นติดแม่เลยทั้งนั้น. ก็เห็นว่าทุกอย่างก็ไม่มีสมมติบัญญัติ. เห็นเกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไปคือเห็นอันนี้มากแทบจะทุกบทคือ. สิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นธรรมดา. สิ่งนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดาคือดับไปในใจ. เกิดขึ้นที่ใจและระดับภายในใจ. ก็กราบขอคําแนะนําตาต่อค่ะ. กว่าจะไม่มีการไม่มีการแอบกระทําอะไรในใจแต่ข้างในมีแอบนะ. แม่ชีมีการแอบแอบมีความหวังความปรารถนาความอยากบรรลุนนิพพาน. มีตัวเรามีตัวเรา. เรามีตัวตนมีตัวตนของเราอยู่ในใจความจริงธรรมชาติมีแต่ขันธ์5มีกระบวนการทํางานของขันธ์หน้ามีกระบวนการทํางานของทาสขันธ์ในตนะเท่านั้นแหนะ. แต่มันเกิดมีตัวเราเกินส่วนเกินธรรมชาติขึ้นมา. และในใจพอมีความรู้สึกก็มีตัวเราเป็นส่วนเกินธรรมชาติแล้วก็ยังมีการพยายามที่จะเอาตัวเราไปรู้นิพพาน. ถึงแม้แม่ชีจะบอกว่าไม่มีการกระทําอะไรแต่ในใจแม่ชีแอบอยู่. แอบมีการกระทําแอบมีความหวังความปรารถนาความอยากให้ตัวเราบรรลุนิพพาน. ก็ตรงกับที่หลังตาส่งมาให้อ่านก็คือ. วิชาที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจค่ะทั้ง3ตอน. นั่นแหละแม่ชีพิจารณาตรงที่หลวงตาพูดในดีนะค่ะครับขอบพระคุณหลวงตาอย่างสูงค่ะ. น้ําน้อมนมัสการหลวงตาเจ้าค่ะ. น้ําตาเจ้าคะ. ก่อนที่ลูกจะมานี่ลูกก็ก็พยายามปฏิบัติแล้วก็พยายามศึกษาจะพาแต่ทีนี้ลูกได้มีโอกาสมาฟังธรรมของหลวงตาเจ้าค่ะพอดูได้ฟังธรรมของหลวงตาก็ทางซีดีเจ้าค่ะลูกก็เปลี่ยนนะเจ้าค่ะก็เปลี่ยนเปลี่ยนคือมีความเข้าใจมากขึ้นแล้วก็ลบล้างความเข้าใจที่ตัวเองเข้าใจผิดมาเท่าที่จะที่เท่าที่จะเรียนรู้มาเนี่ยก็เข้าใจผิดมาเยอะจะพาทีนี้ก็ฟังเยอะขึ้นอีก. แล้วก็มีโอกาสได้ได้มาขอขมาแล้วก็ถอดถอนแล้วก็ปวดใจเจ้าค่ะแล้วเมื่อวานนี้หลวงตาก็นําเรื่อง. ที่ล้างคือลูกเข้าใจไปเองว่าล้างความเป็นตัวเองแล้วก็ทิ้งทุกอย่างไว้ให้เจ้าค่ะคือคนอื่นจะไปยังไงลูกไม่ทราบแต่ว่าความเข้าใจของตัวเองก็คือได้ฟังว่าเพราะว่าเราเราแบกทุกอย่างมาฟังทําแล้วก็ความรู้เดิมเดิมแล้วก็มาเทียบเคียงพอเมื่อวานนี้ได้มีโอกาสฟังเทศน์หลวงตาแล้วหลวงตาก็บอกให้ถอดถอน. แล้วก็ปวดใจทีนี้. วันเนี้ยเช้านี้ลูกก็ทําอีกเจ้าพาหลวงตา. ทีนี้สิ่งที่พบก็คือว่าการฟังธรรมหลวงตาแต่ละครั้งเนี่ยมันทําให้มีปัญญามากขึ้นพอถึงณขณะนี้เลยอะที่ลูกจะกราบเพราะโอกาสหลวงตาแล้วก็ขอความเมตตาให้การบ้านลูกด้วยก็คือว่าตอนนี้ที่ลูกเข้าใจได้จาก. ความเข้าใจที่ฟังธรรมของหลวงตานะเจ้าคะแล้วก็ที่สัมผัสได้เองก็คือว่า. ชีวิตตอนเนี้ยที่ดําเนินอยู่อ่ะก็อยู่กับขันธ์ทั้ง5กับเอ่ออยู่กับอายตนะที่เข้าใจว่าทั้งหมดเนี้ยเป็นสังขารและทีนี้แต่สําหรับตัวจิตเองเนี่ยมีความไม่ทันในการที่จะเคลื่อนออกไปแต่ว่าจิตเมื่อไปจับสิ่งใดแล้วอะจะเข้าใจถึงความเป็นสังขารแล้วก็เห็นตรงตรงเห็นซื่อซื่อตรงนี้ยังพอได้เจ้าค่ะหลวงตาพอได้ดีแต่แต่ก็ที่มี. ที่จะไม่3ารถที่จะทันก็คือจุดที่เรียกว่าฉีดมันเคลื่อนออกไปก่อนที่จะไปถึงสิ่งที่จับได้แล้วก็เห็นได้ซื่อซื่อตรงนั้นอะเจ้าค่ะทีนี้ลูกก็จะขอโอกาสกราบเรียนถามหลวงตาว่าสาเหตุที่ลูกไม่ทานในการเห็นตอนที่เคลื่อนออกไปเนี่ยเป็นเพราะว่าลูกยังไม่มีปัญญาพอหรือเป็นเพราะว่าอาการแช่. หรือยังไงเจ้าคะ. เมตตาลูกด้วยเจ้าคะ. คือความเป็นมาเนี่ย. เราคงจะปฏิบัติไปจับอารมณ์แช่. จับอารมณ์ที่ว่างโล่งโปร่งเบาสบายมาก่อนมากเลยแช่มาก่อน. ก็ดีมากนะกลับมาแก้ไข. ฟังธรรมหลวงตาแล้วก็หาผู้รู้ปล่อยวาง. ปล่อยวางตัวเราผู้รู้ปล่อยวางผู้รู้. แทนที่ไปจับอารมณ์ว่างโล่งโปร่งเบาสบายจับแสงสว่างจับเบาเบา. ก็กลับมาแก้ไขข้อหาผู้รู้อาการเหล่านั้นผู้รู้อารมณ์เหล่านั้น. เพราะอาการหรืออารมณ์เหล่านั้นเป็นอายตนะไปนอกถ้าเกิดส่งจิตออกนอกไปมันก็กลายเป็นหลงทาง. หลงทางส่งจิตออกนอกเป็นสมุทัยเป็นเหตุให้เกิดทุกข์ผลได้จิตส่งออกนอกเป็นทุกข์. เราเริ่มมาเห็นจิตส่งออก. เริ่มเห็นจิตส่งออกมากขึ้นเรื่อยเรื่อยมันก็เลยเข้ามาถึงทุกวันนี้. เริ่มเห็นจิตส่งออกนอกไปหาอารมณ์เหล่านั้นเข้าหาผู้รู้เหลนจิตส่งออกนอกไปหาอารมณ์เหล่านั้นเริ่มเข้ามาใกล้เคียงมากขึ้นแล้ว. ใกล้เคียงความจริงมากขึ้น. แต่ครั้น7จีเอาลงไปเลยตอนนี้. ดูเหมือนเราจะยังงงงงอยู่ยังไม่สามารถจะเห็นตามได้. แต่เกือบจะเห็นตามได้เหมือนกัน. คือว่าถ้าหลวงตาบอกว่ามัน. ที่เราบอกว่าทําอย่าง. มันจะเข้าไปถึง. ใจหรือจิตเดิมแท้ที่ไม่มีอาการเคลื่อนออกไปให้เป็นจิตปรุงแต่ง. เมื่อเราพยายามจะเอาสังขารน่ะเอาความปรุงแต่งเอาตัวเราใช้ความพยายามมากมายขนาดใดก็ตาม. เพื่อจะเข้าไปถึงจุดเดิมแท้หรือใจที่เป็นวิสังขารคือความไม่ปรุงแต่ง. มันก็กลายเป็นว่า. ตัวเราเนี่ยเป็นผู้หลงปรุงแต่งซะเอง. เมื่อตัวเราหลงเป็นผู้ปรุงแต่งมันก็เป็นอวิชชาตันเหงาอุปทานอยู่มันก็เลยไม่สามารถที่จะพบใจได้ผู้ใดพบใจผู้นั้นพบธรรมผู้ใดถึงใจผู้นําถึงปฏิภาณคือใจที่ไม่มีอะไรเคลื่อนไหว. เมื่อเราพยายามที่จะเข้าไปถึงใจที่ไม่เคลื่อนไหว. ไอ้ความพยายามของเราเลยกลายเป็นความเคลื่อนไหวตลอด. พอหลวงตาพยายามจะจี้เราก็จะต้องหนีตัวนี้ไป. เพื่อไปหาตัวใหม่ที่มันไม่เคลื่อนไหวจะใช้ความพยายามมากขึ้นไปอีก. พาลูกตาพยายามจะจีบอีกก็เห็นตัวเราที่พยายามเราก็จะสร้างตัวใหม่เมื่อพยายามเห็นตัวเราที่พยายาม. หลวงตาจี้ตัวใหม่อีกว่ามีตัวใหม่เข้ามาพยายามเห็นตัวเราผู้พยายามก็จะเกิดตัวเราตัวใหม่ซ้อนขึ้นมาไม่เห็นตัวเราที่ไปแสดงกิริยาการพยายาม. ถ้าหลวงตาไล่ที่เท่าไหร่มันจะไล่ไม่จน. ใช่มั้ยใช่แล้วค่ะเออ. หลวงตาจึงไม่ได้ไล่ไงเพราะว่าถ้าไล่ปุ๊บรู้เลยว่ารู้ไปล่วงหน้าว่าเจ้าจะต้องเป็นอย่างนี้. และอดีตขึ้นมาก็เป็นอย่างนี้. ทํายังไงอะพลุโตตัมโม่2โก. เออสงบใจก่อนจะเร่าร้อนไป. สงบใจก่อนอย่าเร่าร้อนไป. อย่าเร่าร้อนไปในประการใดใดทั้งปวง. แกอยากรู้อย่าอยากเห็นอย่าอยากได้อย่าอยากเป็น. เฮ้ยมันสงบใจลงมาก่อน. สงบใจจากความดิ้นรนทะยานอยากอยากรู้อยากเห็นอยากได้อยากเป็นอยากบรรลุอยากสําเร็จ. เดี๋ยวความสงบร่มเย็นก็จะเข้าแผ่ซ่านเข้ามาในใจ. แล้วความรู้สัจธรรมความจริงก็จะเกิดขึ้นคือไม่หลงติดไปกับอะไร. กราบนมัสการหลวงตาค่ะคืออลิษาค่ะ. หนูดูจิตมาค่ะหลวงตาก็จะเห็นความคิดบ้างบ่อยครั้งค่ะแต่ว่าที่ดูอยู่เนี่ยค่ะมันจะเห็นข้างในกระเพื่อมเคลื่อนไหวบางครั้งก็เค้าจะเคลื่อนไหวเหมือนหมุนบ้างบางครั้งก็จะเห็นเค้ากระเพื่อมอย่างนึงที่ที่เพิ่งจะรู้สึกเมื่อเร็วเร็วนี้ก็คือรู้สึกว่ามันมันเหมือนมันทุกข์ข้างในอะค่ะแล้วตะกี้นี้ที่ได้ฟัง. เสียงคําของหลวงตาก็เลยรู้รู้ว่าอันนี้คือธรรมารมณ์แล้วตอนนี้ก็คือรู้สึกว่าตัวเองไปไม่ถูกอะค่ะไม่ทราบว่าจะใช้วิธีในการปฏิบัติเหมือนเดิมหรือว่าควรจะเปลี่ยนแปลงยังไงค่ะกราบขอความเมตตาจากหลวงตาด้วยค่ะ. คือความรู้มันยังไม่ถึงที่สุด. ความเข้าใจมันยังคลุมเครือ. แต่ก็จะไม่ได้ครึ่งทางแล้วแหละอีกครึ่งหนึ่งก็ใจไม่ถูก. หาหนทางไม่ได้จริงจริงงงงง. ไปไม่ถูก. เอ้อคุณโตแตงโม2โทอลิษา. ไม่มีสิทธิ์จะปิ๊งได้เหมือนกันนะ. ทําไมจะปิ๊งได้ปิ๊งได้. ไม่มีสิทธิ์จะปิ้งได้มั้ยเนี่ยวนิษาเนี่ย. ติ๊งได้ด้วยคําพูดอะไรเอ่ย. ลิสาตั้งใจฟังให้ดีนะ. ตั้งใจฟังตรงนี้ให้ดี. เราพยายามหาหนทางให้ตัวเรา. จะไปต่อให้ได้. เหมือนทางมันตัน. การปฏิบัติก็เริ่มงงสับสนจะไปยังไงดี. เราหาทางให้ตัวเราไป. ภาพข้างหน้าก็ไม่มีที่หมาย. คนที่ผ่านไม่มีที่หมาย. ตัวเราที่ต้นทางเป็นผู้รู้ก็ไม่มีที่ไม่มีตัวตน. ต้นทางไม่มี. ปลายทางก็ไม่มี. ไม่มีตั้งต้นทางไม่มีทั้งปลายทาง. ดังนั้นเนี่ยผู้หาหนทางมันก็ไม่มี. ไม่ปิ๊งเลยงง. อดิสางง. งงใช่มั้ย. ไม่ปิ๊งนะเดี๋ยว. ไม่ปิ๊ง. เหตุที่ไม่ปิ๊งเพราะว่ามันมีตัวเราจะเอาไปปิ้งให้ได้. จะเอาตัวเราไปหาหนทางให้ได้. ก็ตัวเรามันไม่มีมาแต่แรกมันมีแต่ธาตุขันธ์ในตนะเค้าทํางานร่วมกัน. เมื่อเราพยายามจะเอาตัวเราไปปิ๊งให้ได้จะเอาตัวเราไปถึงให้ได้เป็นเพศเป็นให้ได้มันก็เลยเป็นอวิชาตามอวุฒิมันก็เลยตื้อมันไป. ธรรมชาติตัวตนก็ไม่มีต้นทางก็ไม่มีผู้เดินทางปลายทางนิพพานก็ไม่มีที่หมายไม่มีที่ไม่มีเป้าหมายให้หมายได้ไม่มีสัญลักษณ์. เพราะว่านิพพานก็คือสิ้นความเป็นตัวตนที่เดินทางคือไม่มีตัวเราที่เป็นนักวิชานั่นเอง. ตัวสุดท้ายเนี่ยปลายทางก็ไม่มีต้นทางก็ไม่มีทางนั้นเองก็ไม่มีทุกอย่างมารวมลงที่ใจ. ไร้ผู้เดินทางไร้เป้าหมายไร้ทางที่เดินก็มาร่วมลงที่ใจนั่นเองที่สิ้นความตัวตน. สิ้นความปรุงแต่งเป็นธรรมชาติของใจที่เป็นวิสังขารเป็นอสังธาตุหรืออสัมธรรม. เป็นทาสที่ไม่ปรุงแต่ง. ไม่ปิ๊งนะได้แต่เป็นความจําเฉยเฉย. เดี๋ยวเราไม่ปิ๊งไอ้เอาใครเอาหนังสือให้จบสักทีมั้ยเล่มดิเอาหนังสือจบสักทีอันนี้ไม่ปิ๊งเดี๋ยว. เอ้ยดูหนังสือหนังสือเล่มนี้นะเนี่ย. เริ่มต้นที่หน้าปกหน้าจบซะทีเนี่ยคืออะไรมีรูปไร. มีรูปวงกลมสีขาวสว่างข้างในแล้วมีคนเดินทาง. เดินทางอ่ะมีเงาด้วย. เงาของคนเดินทางติดตามตัวเองไป. ไปแสวงหาแสงสว่าง. คืนนิพพาน. ไอ้วงนี้คือปฏิสมุบฝ่ายหรือวงแห่งเพื่อความปรารถนาความออกจากทุกข์. ดิ้นรนแสวงหาแสงสว่างข้างหน้า. เพื่อแสวงหาทางออกจากทุกข์. ก็หลงเอาหลงมายางตัวเองเรื่อย. หนังสือจบสตรีนี้หลวงตาก็เลยบอก. เมื่อมีผู้เดินทางเริ่มต้นเดินทางออกเดินทางไปแสวงหาหลุดให้หลุดพ้นจากวงคติจากโรงพยาบาลคือวงสีดําเนี่ย. เพื่อไปหาแสงสว่างข้างหน้าให้พ้นทุกข์ก็เลยบอกทางพ้นทุกข์ไว้ในหนังสือนี่. เนี่ยแล้วไอ้ตัวตัวหนังสือแต่ละหน้าแต่ละหน้าเนี่ยเนี่ยหนาปึกเน. คือบอกทางเดินบอกทางเดินไปสุดท้าย. จบทางเดิน. เหลืออะไรเนี่ยปกสุดท้ายของหนังสือจบสักทีคืออะไร. นั่นแอร์ตีที่ค้นพบ. อะไรหายไปอะ. อะไรหายไปเนี่ย. ผู้เดินทางหายไปนี่มันสําคัญที่สุดแล้วเมื่อผู้เดินทางหายไปเนี่ย. ไอ้ที่ถูกผู้ที่ถูกวงดําครอบไว้ปฏิจจะทุกบาทเนี่ยกรรมเวียนว่ายตายเกิดครอบไว้มันก็เป็นไงหายไปเออมันก็หายไปด้วย. ทางที่เดินทางไปหาแสงสว่างมีมั้ยไม่มีก็ไม่มีทุกอย่างก็หายไปแล้วมันก็ประจวบลงที่ใจที่นี่แหละว่างเปล่านี่แหละที่ไม่มีแม้แต่ตัวจิตตัวใจไม่มีแม้แต่ตัวตนไม่มีแม้แต่ผู้เดินทางไม่มีแม้แต่ปลายทางไม่มีแม้แต่ทางที่เดินมันเป็นอริยมรรคอริยผลมารวมลงเลยที่ใจนี่. แค่นี้แหนะ.