好的，以下是根据您的要求翻译的佛法讲座内容：

讲座内容翻译

请允许我自我介绍，我叫欧。

我不是来提问的，而是想请教一些关于修行的建议。听了一上午的讲座，我大概能理解一些，也听过一些CD。我把CD和书都拿回去读了，有些疑惑，但不确定是否应该问。我想说的是，最近我听了龙婆的CD，这两天，龙婆说要“看着，看着”，对吗？ 看着念头生起，看着它们变化。我发现自己有一种“麻木”的状态，以前我对这种状态很苦恼，因为我会完全沉浸在其中，变得没有情绪，感觉迟钝，还会耳鸣。但现在，这种状态虽然还在，我却感觉没什么大不了的，不再像以前那样烦恼。我不确定我是不是真的“看”到了它，或者说，我不再对它感到困扰，它就那样存在着。

刚才我听到一位同修说，就像我们在看电视，然后有个“我们”在看着电视里的“我们”。龙婆说，要觉知到“我们”自身。我感觉到自己能觉知到自身，麻木的症状就会减轻。这种情况不断地发生。今天我感觉有两种状态：一种是当我们有一个“我”，有一个“观察者”，以“我”的身份去观察各种状态、情绪、感受，观察出现的法的时候，问题就会出现。因为“我”变成了中心，所有的东西都会指向“我”，痛苦、压力、丑陋、问题、各种能量都会指向“我”，因为“我”是中心。如果“我”去观察念头、情绪、感受，以“我”作为出发点，那么所有的事情都会指向“我”，问题、满意、不满意，各种能量，头晕眼花、头疼、忽冷忽热，都是因为“我”以自身为中心去观察。

但如果我们放下“我”，始终放下“我”是什么，不管是感到热、冷、堵塞、空旷、舒服、不舒服，无论如何，都始终放下“我”，放下所有的感受、情绪、念头，放下所有的状态、症状，这就是放下“我”。这样就会什么都没有，只有空空荡荡的心。但如果说“空心”，又会去找那个空的心，其实什么都没有，只是感觉什么都没有，只有当下的每一刻，只有放下、放下、放下、放下。
我不太理解我所说的“放下”的意思。

（是把东西放在哪里？还是怎么样？）

就是说，像“放下”这个词，当我们来到修行场所，有些东西会让我们觉得顺眼、喜欢，有些东西会让我们觉得不顺眼、不喜欢，对吗？这是很正常的。但是，我不会去执着任何东西，不会因为不喜欢某个地方的植物，就想要移走它；或者因为喜欢某个地方，就想要把它永远留在那里。我也不会去干涉别人的事情。我只是看到它们是什么样子，它们不是属于我的，也不是属于任何人的。

（完全正确！）

如果我们能看到自己的身体和心灵，看到它们都不是“我们”，不是“我们”的“自我”，我们就不会去干涉它们。它们是自然的，属于自然，我们不去干涉。即使情绪和感受存在于我们的体内，即使我们感到愤怒，即使念头在我们的脑海中飞速运转，我们也会意识到它们只是自然现象。

我们如何才能真正地认识到这一点呢？想想看，当我们出生，来到这个世界，直接就能坐在这里吗？ 我们是从哪里来的？ 我本身是医生， 必须要学习才能成为医生， 那么我们一定要知道身体从哪里来， 是不是从父母而来？

（父母）

对。它从哪里来的？它来自父母的细胞。但我们却习惯性地认为，“这个身体”是和我们在一起的，它就是“我们”。如果问我是否理解身体不是“我们”，我大概能理解。但在内心深处，我还是会觉得它是“我们”的。我也明白，从医学的角度来说，我们的身体里没有什么是真正属于“我们”的。它是父母的遗传，加上我们吃进去的动植物、喝进去的水、呼吸的空气，没有一样东西是真正属于“我们”的。我理解这些，但我的心却无法接受它。我仍然执着地认为它是“我们”的“自我”。我所执着的是虚假的，是后来才产生的。这就是“知见”，是知识。“真相”是，痛苦不是属于“我们”的。当“我们”死去的时候，一切都会分解。如果业力告诉我们，我们要去投胎变成畜生，那么一切都会改变，我们的身体和外貌都会改变。

如果投胎转世为我们最讨厌的动物， 比如狗，那么会是什么样呢？ 我们讨厌狗，但是如果我们投胎变成狗，就变成真的狗了， 但是我们为什么还要再认为我们是“我们”呢？ 如果我们变成一条母狗，我们也会认为我们是母狗， 我们甚至会认为自己很漂亮， 然后遇到帅气的公狗， 想要跟他交配生小孩，但是我们明明知道我们前世是人类。 有些人很讨厌蛇， 对吗？

(我讨厌所有让我讨厌的东西。)
(例如壁虎，蛇之类的。)

不喜欢壁虎，不喜欢蛇，但是当我们还是人的时候，看到壁虎和蛇，会说我们非常不喜欢， 但是如果有一天我们转世变成壁虎或是蛇， 我们反而认为其他的壁虎或是蛇都很漂亮， 想要跟他们交配， 这样的话， 就真的完蛋了， 身上没有一样东西是“我们”的。 事实上， 所有众生都是这样的， 换一个身体就迷恋新的身体， 换一个新的伴侣， 迷恋新的伴侣， 然后生孩子， 这样哭哭啼啼地过了每一辈子。 我们什么时候才能真正明白真相呢？ 事实上， 身体里没有一样东西是“我们”的， 如果我们把身体还原到最原始的状态， 我们的身体只是来自父母的基因，最后变成植物和动物的尸体， 我们每天喝水， 呼吸空气， 这些东西都不是“我们”的。 真正能意识到的是我们的意识， 但是意识里没有什么特别的东西， 只是一个认识事物的能力， 身体里没有“自我”。 当龙婆这样讲的时候， 我们再反观自身， 感觉到空空如也， 这时候我们明明认为我们有“自我”， 为什么身体却是空空的呢？

（我用您说的方法，退后一步像看电视一样看着自己。但是问题出在“退后”这个动作上。看电视的我们应该是空空的，没有烦恼。但是，退后一步来“看电视”这个动作让我感觉还是我们自己在看着自己。问题还是循环发生。我们一直退后一步来“看电视”。）
(那个退后一步的动作， 会让我们焦虑， 所以我们要放掉那个退后一步的动作。)

就是放掉“我们”自己本身。

(怎样放掉呢？)

就是告诉自己， 尽管我们退后一步看着自己， 也不要执着， 告诉自己， “这不是我们， 没有自我”。 告诉自己， 看到的东西都是因缘和合而成的。 我们创造出那个退后一步来看“我们”自己的人， 我们是我们自己创造出来的。

（我还是有点糊涂。）

那个后退的动作是不需要的吗？ 或者它就是因缘和合而成的产物， 应该存在， 但是并没有一个“人”在控制它？ 就像那个退后一步来看自己的人， 看起来好像存在， 但是并没有真正地存在。

(对！ 就像那个后退一步来看自己的人， 看起来好像存在， 但是当你知道后面还有一个“人”的时候， 他也就不存在了。)

当我们熟睡的时候呢？

(没有关联。)

我们熟睡的时候什么都没有了， 但不是我们自己把它弄没有的， 因为我们不接受不认识它， 因为它只是一个因缘和合而成的产物。 当我们熟睡时， 所有的念头都消失了。 那个后退来看自己的人， 只是一个幻觉， 所以放下它， 尽管它知道一切、思考一切， 我们一概放下， 哪怕它正在思考， 也不用在意它。 我们只需要“看见”和“知道”它， 并不是不理会它。

（那我们要做什么呢？）

你的正念太认真了， 你想知道一切， 但是那样你会很累， 而且会变得很懒惰。

（累了怎么办？）
（放弃）
（这样不好）

有两种情况： 一种是看见各种念头， 时时刻刻思考， 整天不睡觉， 很棒棒， 但是每天都很累。 另一种是很疲惫， 因此沉溺于各种感官体验， 拒绝觉察任何事物。
(别那样做。)

那些有智慧的人会这样说， “这不关我的事， 我放下它， 但是我依然可以看见它， 知道它， 只是它对我的心没有任何意义而已。”

（我从来没有逃避过， 我一直和它在一起， 没有执着于它。 我不觉得我必须要对它做些什么。 这就是我现在所有的疑惑。）
疑惑就让它疑惑。 你的疑惑和你的心并没有关联。 不管你是否思考或是有任何的疑惑， 你都可以正常工作， 只是所有的事情都和你的心没有关系了。

(我一直有寻求理解的念头， 我一直想要找到没有杂质的“心”， 但是现在我的心是怎样的？ 我一直想要追求和理解， 但是当下我的心是怎样的呢？我要仔细地觉察， 这样我会看到， 我的追求和我的心并没有关联， 我和之前不一样了。)
你对知识和理解的追求一直存在着， 只是它并不影响你。
我们要在哪里寻找答案呢？ 看起来心里已经没有任何东西了。 我们已经找不到一个特定的位置说“我们的心就在那里”， 对吗？
(你已经找到了)

找不到， 就像我们不理解什么。 感觉就是为什么我们会说话， 我们为什么会思考， 感觉心里好像有什么， 但是我们又找不到它。
这和我们一开始讲的不一样了。
我们一开始在讨论寻求理解， 那是和脑部有关的， 但你现在说的是“看见”和“知道”，这和处理和加工数据是不一样的。 我们要理解任何事情， 我们需要通过认知来处理和加工数据， 但是你说的那个“看见”和“知道”， 好像心里并没有什么， 但是又知道自己在“看见”和“知道”。 你所说的和你刚刚说的是不一样的， 你刚说的是加工和处理数据。 你的例子和我的不一样。 你的例子是有心在主导， 而我的例子是没有心。 这没什么特别的。 一切都回归到平常的状态了， 都是因为我们自己才不平常。

（龙婆， 这是不是代表我们有正念？）

正念？ 你要确定什么是正念， 它的边界在哪里？
有时候我们以为我们觉知了某些事情， 但是实际上不是。 平常心是什么样的？ 为什么你没有任何的痛苦？ 我们怎样才能知道我们有正念呢？ 你可以用语言描述你所有的经历， 这就叫做正念。 如果我们失去正念会怎么样呢？ 装作失去正念， 然后尝试着编造一些东西？ 当你有正念的时候， 你就没有办法装作迷失了。

（当我们没有跟随我们的心， 龙婆说的是我们的意识会执着在所看到的东西上。）

什么时候会失去正念， 你是没有办法预料的。 只有当真正发生的时候你才会知道， 那时候就已经超出了文字的描述。 之后你怎样生活？
我们没有特意想要看见任何东西或是知道任何东西， 我们要尝试不要去想任何事情， 因为一切都是因缘和合而成的产物。 如果你一直这样做， 你就会一直困在你的知识里。 如果我们处于一个又迷失又清醒的状态， 清醒的状态和迷失的状态的区别在哪里？
假设你现在坐在这里， 什么都不要做， 立刻就停止， 你能够做到吗？
(不能。)

可以的， 你现在有正念。 现在马上就迷失， 你没有办法做到。
这意味着你有正念， 你没有办法掉入迷失的状态， 并不是说你永远都是这个状态， 一直执着在这个状态也是不正确的， 这个状态也是因缘和合而成的产物。

（那么在这种状态的“我们”在哪里呢？ 我依然感觉有一个“我”坐在那里。）

有一个“我”坐在那里。你和坐在那里的“我”之间有什么关系？ 你没有感觉到任何的事情。 这很好。 你只是记得你认为这是“我们”。 我们必须要改变这种感觉。 我们必须要改变“那个身体就是我们的感觉”。 我们认为有一个东西在那里， 但是那已经不是我们的身体了。
我们所期待的东西和现实是不一样的， 现实只是平常的事物。
我们总是期待通过修行得到一些超出实际的东西， 但是我们应该把修行当成平常的事情， 如果你们不理解， 你们就会想的很多， 然后就会迷失。

（但是， 我们怎么能这样呢？）
（我怎么样才能获得这样的状态呢？）

你觉得现在的状态和之前你听龙婆讲座的时候有什么不同呢？

(你之前有注意到吗？)
(和你之前第一次听龙婆讲课的时候有什么不一样吗？)

我是几天前才来的。 今天和几天前是不同的。 我一直努力要有正念， 因为之前我沉溺于世俗享乐， 我认为我自己不够好。 所以来到这里我努力地要有正念， 我根据龙婆所教导的方式来观察事物， 我认为这样会让我变得更好。 我会去观看任何念头的生起。 我刚刚也是这样做的， 但是后来我开始感到疲惫。

（疲惫？）

一直那样做的话会很疲惫。 你现在感觉怎么样？ 刚刚做了什么？ 只是坐在这里？ 疲惫吗？

（不疲惫）

这非常轻松， 因为你不需要做任何事情。 你死了， 他们说这样是对的， 然后你就更加安心。 因为只有“我们”知道， 非常快乐。 现在我已经不再刻意地维持正念了， 而是处于一种自然的、本能的正念， 它已经是本能的智慧了。 它已经超越了五蕴所包含的正念、禅定和智慧， 它已经是本能的、自然的正念、禅定和智慧了。 它已经超越了那些状态， 已经成为了一种结果。 如果你还想继续加工它， 它就不会允许你这么做。 它只是静静地存在于你的内心深处， 就像你本来就是那样一样。 你的状态已经不一样了。

(我们必须要一直走路和打坐吗？)
(我们是否需要一直冥想和行走？)

你有时间的时候可以做， 当你想做的时候就去做。 但是我们想要沉溺于世俗享乐， 比如旅游、看小说， 或是做任何和世俗有关的事情， 我们就不能做了， 对吗？
(你曾经做过这样的事，但是没有成功。)

尝试一下， 重新去做一下。 重新回到那个迷失的状态， 你有没有试过完全没有正念的状态？ 体验一下这种感觉和其他状态的差异。 是相信我还是相信你自己呢？ 龙婆说要有正念， 之前你沉溺于世俗享乐， 没有正念。 相信龙婆吗？ 其实， 你自己就能意识到。 这和之前是不一样的， 你会努力唤醒你的贪欲， 因为贪欲会让你痛苦。 身体会拒绝配合， 因为你并不相信它。 要有贪欲， 真正地、纯粹地拥有它， 当你明白它的痛苦的时候， 你就会自然地找回正念。 不要害怕它， 继续沉溺下去吧。

(如果我做那样的事情，一定会很爽，但之后一定会很痛苦。就像如果我们走路的时候没有正念，我们就会遇到很多问题。没有正念是很可怕的，它会带来很多问题。 当我们有正念的时候， 虽然不会有任何问题， 身体也不会允许我们加工任何事情。 要重新回到那个状态， 重新制造出那些痛苦， 这就是你的经历了。 你要尝试一下回到那个状态。)

就像一个人离开了泥潭， 然后又跳回泥潭。 尝试一下， 离开泥潭然后又跳回去。 没关系的， 你有朋友， 他们会帮你清洗干净， 擦干身体的。 不要害怕泥潭。 我们都是从泥潭走出来的。 莲花也是从泥潭里生长出来的， 莲花长在泥潭里， 然后我们可以用它来敬拜佛祖， 使我们内心光明。 尝试一下， 重新回到原来的状态， 你可以和朋友一起回到原来的状态。 之后， 你的朋友会帮你清洗干净的。

(我们为什么要修行？ 就像我们只是正常地生活着。 当我们回家， 见到我们的孩子， 见到我们的丈夫， 我们就会有很多事情要处理， 工作上也会有很多事情。)

修行是为了回到正常的状态， 什么样的状态是正常状态？ 就是正常的状态。 真正正常的状态是被烦恼和痛苦所占据的状态。 没有真正的“我们”执着于任何事情。 正常的状态就是没有烦恼和痛苦的状态。 这就意味着当我们遇到问题的时候， 我们不会像以前那样痛苦。

(问题依然存在， 只是我们的心不会像以前一样。)

之前你或许以为我们可以把“我们”自己和世界分割开来， 就像我们不会受到任何影响。 你认为情况应该是这样的。
(你要给我一次机会。)
(你要允许我这么做)

和世俗一起存在， 直到和世界一起死亡。 当你回到你的家庭， 体验到痛苦， 真正体验到痛苦。 当你意识到你需要回来洗净自己的时候， 你才能再次敬拜。
你说的是平常的事情。 这本书叫什么名字？《阿姜查的涅槃》。 平常， 正常。 修行是为了变成一个正常人， 一个正常人。 那里有什么东西不一样了吗？ 你是不是觉得你的生活变得有点索然无味？

（和以前比较， 你所看见的以及你所有的感觉是不是不一样了？ 一切感觉好像变得更柔和了。）

那就对了。 这证明了你的心已经对世界失去了兴趣。 你的心对所有的事物都失去了兴趣， 你并不会去执着任何的事物， 你不会去成为一个执着的人。 你知道你不会有任何的痛苦。 你不会执着于无痛苦的状态。 你不会执着于世俗， 你也不会执着于佛法。
世俗是由烦恼和痛苦所组成的。 佛法是没有烦恼和痛苦的。 这是一个非常奇妙的状态。 你不会执着于世界， 你也不会执着于佛法。 你不会努力维护你“不执着”的状态， 你只是知道你的心没有执着。 你感到你的心对世俗和佛法都失去了兴趣。 你并没有在追求任何东西， 只是你的心对世俗和佛法都失去了兴趣。

(在感觉不到任何东西的时候， 你甚至无法表达。 你不觉得你可以抓住任何东西。)
(你说的对)
(大家听明白了吗？)

如果你感觉你可以抓住任何东西， 那就是烦恼。 你还是不觉得自己知道任何事情， 你之所以提问是因为你觉得你应该知道一些事情。 事实是你什么都不知道， 所以你不知道你要抓住什么， 因为你的心已经对一切都失去了兴趣。

（我真的很困惑）
(我真的很困惑)

这是一个很好的词。 你刚刚说的话表达了烦恼的根源。 重新再说一遍。

(之前我认为通过修行我可以获得知识， 但是现在我觉得我什么都不知道。 所以我现在不知道我要执着什么， 因为我什么都不知道。)
(我们必须要接受现实)

你甚至都不知道自己没有执着。 你没有在做任何事情， 你甚至都不知道自己是谁。 龙婆没有告诉你的时候， 你还没有意识到。
龙婆查被问道“什么是通向涅槃最快的方法？” 龙婆回答道“什么都不要做”。很多人无法理解， 你刚刚就表达了“什么都不要做”的含义。 什么都不要做意味着不要思考， 不要执着。 修行的含义就是“什么都不要做”， 不要来这里做任何的修行。 意思是，什么都不要做指的是不思考， 也就是放下。

(我告诉你， 我一直都在努力， 但是当你要脱离痛苦的时候， 你什么都不需要做， 你也不需要思考。)
(我们一直都在努力， 但是解脱是不费吹灰之力的)

也就是说， 什么都不要做就是放下。 你刚刚说， 刚刚比喻说， 你来到修行的场所， 你的心没有执着任何的事情， 这就叫做放下。

(它是自动发生的。 我一点都没有觉得我是刻意放下的。)
(并不是有意识放下的。 是自动发生的。)

你说的是真的。 说得再清楚一些。
(提问的时候我还感到强烈的情绪， 努力观察他们。 然而， 龙婆开始谈到“我们”， 我开始疑惑， 然后我问到关于“放下”的问题， 当时我还在思考怎样放下， 我不知道我的心在什么时候失去了挣扎， 我们不用再小心翼翼)
(我们并不需要做任何努力)

龙婆告诉你的时候， 你可能都不知道。 只是你还在尝试着放下， 那个状态并不是真正的放下。 它不是这样运作的。 它就像自动发生一样， 我们什么都不需要做， 我们甚至不知道它是怎么发生的。 你所说的就是最高的真理， 是那些觉悟的人说的话。 我没有办法像你这样表达出来。 你今天所说的话完全发自真心。
（我是不是应该感到开心？）

你开心吗？

（我感到开心）
(是的)

每个人都在看着你， 他们认为你应该觉得开心。 你真的感到开心吗？

（我更多的感觉到轻松， 就像我什么都不需要做。 我也感到我好像和某个东西在一起， 我没有办法形容那个东西， 我只是感到好像我和什么东西在一起。 我和之前不一样了， 我坐在这里， 但是我感觉好像我和什么东西在一起。）
(我没有办法解释)

用佛法来表达就是“维拉加”， 没有粘性。 龙婆提安经常用“柔软”来表达。 你回去教你老婆叠衣服。
(这是真的)
(龙婆说的就是真相)

维拉加的意思就是对一切事物没有粘性。 那些可以被我们所感知的， 眼睛，耳朵，内心。 内部的，外部的， 情绪，思想， 感知， 所有这些事物都和之前一样运作， 不同的是你的内心不在迷恋他们。 就像镜子一样。 镜子本身是没有粘性的。 当有人路过的时候可以看到他们自己。 摔倒的时候。 有人会过来捡起来再触摸。 然后又会摔倒。 就是这种感觉。

（我并没有觉得所有的东西都属于我了。 我还是能感觉到我的心是快乐的。 这是真正的快乐。 我们喜欢它。 这是美好的。 我们并没有觉得快乐是另一个不同的个体，我们只是观察它。 我们是在体验快乐， 我们是在体验快乐， 并且知道那些感觉是真实的。 我们在体验快乐， 我们在体验痛苦， 我们喜欢快乐的体验。 但是快乐的体验或者痛苦的体验和我们的眼睛， 耳朵，鼻子和感官并没有关系。 这是我们心里的快乐， 它并不需要任何外在物质的支撑。）

（它是持续存在的，是吗？）

“达玛玛塔亚 永恒不变”这意味着快乐会一直存在。 无论我们做什么， 都不会有任何的区别。 快乐不是我们所拥有的。

(它是自然存在的)

它是一个不会被摧毁的状态。 这就是维桑卡拉。 这不会对它造成影响。 涅槃也无法摧毁它。 你找不到它。 它没有被摧毁。 这是书上说的吗？ 书上说的是“很多人无止境的寻求， 只有少部分人停止寻求。”这本书叫什么？

（心止）

你感觉你拥有所有的记忆， 我们好像生来就拥有那些记忆。
(我喜欢。我相信龙婆和我的感觉是一样的。我能真实地感受到我拥有所有的情感。并没有一种感觉告诉我说，我不拥有他们。)

那些会真的让你痛苦吗？那些会让你真的焦虑吗？ 这只是记忆，直到老年痴呆症之前你都不会忘记它们。 你的记忆是不会消失的，它们不会变成你所不拥有的东西。 这只是一个假设， 只是我们不需要把它当成一个负担。

（我要回去体验，重新回到深渊，然后跳进和朋友相处的泥坑。然后我们就可以洗干净。）

记忆不会消失。 我们只是不会用我们的记忆伤害自己。 我们不会执着于那个“拥有它们”的虚幻的自我。 我们身体依然存在， 但是我们已经对世俗的一切失去兴趣。 这没有让我们感觉彼此有距离感， 没有任何东西不一样了。 我们的心中依然存在着世俗的一切， 我们想要继续执着它们， 但是我们的心已经麻木了。 我们努力把丈夫和孩子带回我们的身边， 但是我们的内心依然麻木。 我想要得到他们的爱， 并且感受到他们全部的爱。

我们并不是在不同的方向，我们依然在一起。
只是我们的内心不会被感情所打动。 就像抓镜子一样。 当你内心变得柔软，变得毫无粘性。 你努力抓住那个镜子， 它依然会掉落。 抓是做不到的。
为什么要屈服呢？ 我们想要把我们的内心带回来， 这和之前是不一样的。 当你充满粘性的时候， 你想要放下一切。 但是当你不在粘性的时候， 你想要重新抓住。

（我想要努力尝试重新回到那个状态）


---


翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求：
1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语
2. 不遗漏内容
3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！

---

ขอกากาศกับนมัสการของคัญชื่อโอค่ะ。
ไม่จะถามว่าอะไรแต่ว่าอยากขอคำแนะนำการปฏิบัติ。
นั่งฟังตั้งแต่เช้าไหม。
ก็พอเข้าใจอ่ะค่ะแล้วก็ได้ฟังcdหนูเอาซdกับหนังสือไปอ่าน。
สงสัยเลย。
ก็สงสัยแต่ว่า。
ก็ดูๆไปอ่ะ。
ไม่แน่ใจว่าควรถามหรือเปล่าก็หนูสงสัยว่า。
ช่วงนี้หนูฟังซีดีของหลวงตาสองวันนี้แล้วหนูก็ที่หลวงตาบอกให้คอยดูคอยดูใช่ไหมคะดูการปรุงแต่งดูความคิดแล้วหนูก็หนูจะมีตัวดึงที่มันเฉยๆเมื่อก่อนหนูจะเดือดร้อนกับตัวนี้มากเลยเพราะว่าหนูจะเป็นมันมากๆเลยว่าก็จะไม่ค่อยมีอารมณ์ก็จะไม่ค่อยรู้สึกตัวตัวแ。
ต。
่ช。
ชา。
แล้วก็มีอาการหูอื้อ。
แต่ว่าปัจจุบันถามว่าเป็นไหมมันก็เป็นแต่หนูรอดจะ。
รู้สึกว่าทำอะไรไม่ได้ไม่ค่อยเดือดร้อนหนูก็ไม่แน่ใจว่า。
เราเห็นเราเป็นหรือยังไงอ่ะคะแบบนี้ก็ไม่ค่อยเดือดร้อนกับมันแล้วมันก็อยู่ของมันแบบนี้。
เราเมื่อกี้มีฟังพี่คนนึงที่หลวงตาบอกว่าเหมือนเราดูทีวีแล้วมีตัวเราดูอยู่แล้วหลวงตาก็บอกให้รู้อยู่ที่ตัวเราหนูก็รู้สึกว่ามันรู้อยู่ที่ตัวเราอาการชามันก็จะหายมันก็จะเป็นอย่างนี้ของมันอยู่เรื。
่อยๆ。
วันนี้เหมือนมีสองแบบ。
คือเมื่อไหร่เนี่ยที่เรามีตัวมีตัวผู้เอาตัวเราเข้าไปดู。
ตัวเราในฐานะตัวเราเนี่ยเข้าไปดูสภาวะดูอารมณ์ดูอาการดูสภาวะธรรมที่ปรากฏ。
ตัวนี้ปัญหามันจะเกิดเพราะว่าเราตัวเราเป็นตัวศูนย์กลาง。
อะไรมันจะมาอา่านที่ตัวเรานี่แหละความทุกข์ความเครียดขี้เลปัญหาหาพลังงานต่างจังหวัดที่ตัวเราในเพราะว่าเราตัวเราเป็นส่วนนย์กลางไปดูไปดูความคิดอารมณ์ความรู้สึกจะเอาตัวเราเป็นตัวตั้งไว้ไอ้ตัวนี้ทุกอย่างมันอาจจะที่ตัวเราปัญหาความพอใจไม่พอใจทั้งพลังต่า。
งเนี่ยอ่ะเรามเดี๋ยวตาลายมหัวจเดี๋ยวร้อนเย็นจะเป็น。
คือเราเนี่ยเอาตัวเราเนี่ย。
ศูนย์กลางตัวเราได้ไปดู。
แต่ถ้าเราไม่ปล่อยวางตัวเรา。
ตัวเรามันเป็นอะไรแล้วก็ปล่อยวางมาตลอดเวลาเลยไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ตามมันจะร้อนมันจะเย็นมันจะมันจะจกหรืออ่ะมันมันจะโลกมันจะมันจะสบายมันจะไม่สบายจะเป็นยังไงก็ตามปล่อยวางตัวเราตลอดเวลาทุกความรู้สึกอารมณ์ทุกวันคิดอามณ์ทุกสภาวะทุกอาการปล่อยวางตลอดเวลาอั。
นนี้เรียกปล่อยวางตัวเราอันนี้จะไม่มีอะไรเลยมีแต่ใจว่างเปล่ามีแต่จะบอกว่าใจวก็จะไปหาใจที่่ว่างเปล่า。
ไม่มีอะไรเลยแต่ไม่รู้สึกมีอะไรเลย。
มีแต่ทุกขนาดปัจจุบันมีแต่ปล่อยวางปล่อยวางปล่อยวางปล่อยวาง。
หนูไม่ค่อยเข้าใจคำว่าปล่อยวางของหนู。
ไปวางเหรอ。
ยังไงก็คือว่า。
คำว่าปล่อยวางอย่างนี้。
ยัง。
ยังเข้ามาในในสถานที่ปฏิบัติธรรมอย่างนี้ใช่ไหม。
หนูเข้ามาในภาสถานที่ปฏิบัติธรรมนี้。
บางจุดมันก็รู้สึกว่าสะดุดตาถูกใจบางจุดก็ไม่ไม่ถูกตาไม่ถูกใจใช่ไหมก็ต้องมีผลธรรมดาเนี่ยถูกตาบ้างถูกใจบ้างไม่ถูกตาไม่ถูกใจบ้างอะไรเนี่ยหนูก็จะมีอยู่ใช่ไหมหนูก็ไม่เข้าไปถืออะไรเลย。
อะไรเลยสักอย่างเดียวคือไม่รู้สึกว่าไม่ไม่รู้สึกว่าเดเป็นร้อนจะต้องไปตรงนี้เอาไว้ตรงนี้ต้นไม้ตรงนี้ไม่ชอบยายต้นไม้เอาไว้ตรงนี้ไอตรงนี้ชอบเอาไว้ตรงนี้ใครยังมารู้นะอะไรเนี่ยหนูจะไปแทรกแทงอะไรก็ไม่มีใช่ไหมหนูเห็นวามันเป็นอะไรไม่ใช่ของเขาไม่ใช่ของหนู。
ถูกต้องเลยถ้าเราเห็นว่าร่างกายจิตใจเราขาหน้าไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราเราก็จะไม่เข้าไปแทรกใจมาเลยมันเป็นธรรมชาติมันเป็นของธรรมชาติมันเป็นของธรรมชาติ。
เราก็จะไม่เข้าไปแทกแสงแต่้นทุกเลย。
ทั้งที่อารมณ์ความรู้สึกมันก็อยู่ในตัวเราใจก็เต้นตึกษาตึกษาด้วยความโมหอยู่ข้างในความคิดก็วิ่งอยู่ในหัวเราแล้วก็เราก็รู้สึกวามันเป็นของเราอยู่ตลอดธรรมชาติธรรมชาติ。
แล้วการที่เราจะเห็นวามันเป็นของธรรมชาติ。
มันเป็นธรรมชาติจริงๆอ่ะคิดดูสิ。
ตัวเราออกมาแล้วมานั่งหรือมาตรงนี้เลยไหม。
มันมาจากไหนอ่ะหนูก็เป็นหมออยู่。
มาจากไหนอ่ะ。
เนี่ยต้องเรียนเป็นหมอก็ต้องเรียนใช่ไหมหนูก็ต้องรู้ว่ามาจากไหนอ่ะมาจากไหนแม่หรือเปล่า。
พ่อแม่ไปมันมาจากไหนมันก็เป็นเซลล์ของพ่อกับแม่ตรงไหน。
แต่มันเหมือนเป็นความเคยชินความจำของเราว่าเนี่ยตัวนี้อยู่กับเราเราตัวนี้คือถามว่าพอจะเข้าใจไหมวามันไม่ใช่ก็พอจะเข้าใจแต่ว่าลึกๆมันก็รู้สึกนะคะวามันเป็นของเรานั้นเนี่ย。
แล้วก็ก็บอกว่าความจริงหนูเข้าใจหนูก็เรียนหมอมาเหมือนกันเบ่มต้นเรียนวามันทั้งหมดในร่างกายของหนูไม่มีของหนูเลยมันมีของพ่อกับแม่สมกันแล้วก็กินซพซากสัตว์ก็มากินน้ำกินลมกินไฟมันไม่มีของหนูเลยสักเดียวหนูก็เข้าใจแต่หนูยังทำใจยอมรับมันไม่ได้หนูก็ยึดถือม。
ันว่าเป็นตัวเราเป็นตัวตนของเราไอ้ที่หนูยึดถือเป็นของปอมันมีที่หลัง。
ตอนที่มัน。
มีทีหลังมันเป็นของปลอมก็เรียกว่าวิชาวิชาวิความจริงที่หนูว่าความจริงก็เข้าใจคือของแท้ทุกไม่มีของเราเลยตัวเราของเราเลเวลาตายแล้วใช่ไหมครั้งแตกหนักหมดเวลาเจ้าตัดว่าเราต้องไปเกิดเดจฉานทุกอย่างแททุกอย่างในโลกเราไปเกิดเป็นสัตร่างกายกับนรกรูปร่างหน้าตา。
เปลี่ยนไป。
วันนี้。
พอเราไปเกิดเป็นสัตดารัฉาน。
เป็นอะไรที่หนูเกลียดที่สุดอะไรที่หนูเกที่สุดคิดว่าหนูไปเกิดเป็นหมาตัวหนูเป็นตัวหมาหมาเป็นหมาแล้วเราทำไมไม่ไม่ว่า，เ。
ราเป็นคน。
แต่หนูรู้สึกว่าเราเราไปว่าเราเป็นหมาอีกอ่ะหนูก็ต้องเปลี่ยนเปลี่ยเปลี่ยนตัวไปเรเนี่ยรู้สึกว่าถ้าหนูเกิดเป็นหมาหนูก็ต้องนกว่าหนูเป็นหมาเป็นหมาแล้วเราก็เราเป็นหมาเป็นหมาตัวเมียตัวเราสวยหมาตัวผู้มาก็หล่อมากเลยก็อยากจะไปผสมออกลูกกร้านมาแต่เราเป็นคนมห。
ม。
า。
ส。
วย。
ผู้หญิงชอบเกียนงูใช่ไหม。
เกงูเกียนไหม。
เกอะไรอะไรที่เราเกลียดที่สุด。
ตุ๊กแกงูอะไรก็ไม่ชอบค่ะ。
ไม่ชอบตุ๊กแกไม่ชอบตุ๊กแกงู。
เวลาเรา。
เราจะเป็นคน。
เรามองเห็นเนี่ย。
ตุ๊กแกงูเนี่ยบอกว่าเราไม่ชอบ。
ไม่ชอบไม่ชอบมากๆเลย。
แต่พอเราไปเกิด。
ตุ๊กแกเป็นงูมั่ง。
เรา้ตุ๊กแกนี้สวยมากเลย。
ตุ๊กแกตัวผู้มันหล่อมากเลยแล้วก็ทานไปผสมพันธุ์กับเขา。
หลงก็หลงตายดิ。
ไม่มีอะไรตัวเราสักอย่างเดียวเอาก็จริงหลงทุกตัวเลยไปเปลี่ยนตัวไปก็หลงตัวใหม่เปลี่ยนตัวไปก็หลงตัวใหม่แล้วก็หลงผู้ครองตัวใหม่แล้วออกลูกว่าไม่หลงให้ตัวใหม่ร้องห่มร้องไห้กันทุกชาติไปแล้วเมื่อไหร่เราจะเข้าใจจริงๆนะถึงความจริงเราบอกว่าจริงๆนะมันก็ไม่มี。
จริงๆเนี่ยไม่ย้อนกลับไปก็มีแต่เป็นของพ่อกับเป็นของแม่。
แล้วก็สุดท้ายก็มีเซของซากพืชซากสัตว์。
กินกินน้ำเนี่ยน้ำก็กินวันละหลายแก้วกินน้ำกินลมกินไฟก็。
กินอากาศก็ไปอีกมากมายมันก็ไม่มีอะไรเลยไอ้ส่วนทาสรู้ก็มันก็เป็นทที่มีแต่ความรู้ตัวตนมันก็ไม่มีมันเลยจะไม่มีตัวเรา。
แล้วเวลาพอหลวงตาพูดอย่างนี้เรามองย้อนเข้าไปในตัวเราแล้วรู้สึกวามันว่างๆอย่างนั้นแหละเราบอกว่ามีตั，ว，ต，น，อ，ย，ู，่，แ，ล，้ว，ท，ำ，ไมมันบอกว，่，า。
มั，นว่างๆ。
ก็แต่หนูก็ทำวิธีเหมือนดูทีวีเหมือนถอยนิดๆว่าดูดูตัวเราอ่ะดูอย่างนี้มันก็ว่าแต่ปัญหามันอยู่ตัวถอยไอ้ถอยหลังมาดูตัวเราว่างๆปัญหามันอยู่ในตัวถอยแหละไอ้ตัวเราว่างๆเนี่ยมันก็หมดปัญหาไปแต่ไอ้ตัวที่ถอยมาดูทีวีคือดูตัวเรารู้สึกว่ามองก็เป็นตัวเรารู้ส。
ึ。
กว。
่า。
ปัญหามันอาทิตย์เวียเกิดขึ้นไอ้ตัวที่เราถอยถอยหลังเรามาดูตัวเราไอ้ตัวนั้นปัญหาเป็นปรแตกเราปล่อยวางมันซะ。
ตัวเราตัวนี้เลย。
ระวังตัวนี้ยังไงอ่ะ。
ก็เราก็บอกว่าเราถอยไปดูแล้วก็วางมันว่าให้คนที่ถอยหลังไปดูแล้วไม่ยึกมัน。
ไปวางมันว่าไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเราไม่ใช่ตัวตนของเราเห็นวามันเป็นสังขารแตเราสร้างให้มันถอยมาดูตัวเราเรา，ส，ร，้，า，งเรา，ส，ร，้，า，ง，ให้มาดูตัวเ，ร，า。
ใน，ตัวเรา。
ยังงงๆเดี๋ยวดูหน้าตายังงงๆอยู่เดี๋ยวอย่าง。
มันต้องไม่มีตัวนี้หรอคะหรอคะมันก็คือสังมันมีอยู่แต่ไม่มีใครไม่มีใครมันมันก็คือเรามันเหมือนมันไม่อีกตัวนึงก็เห็นว่ามีตัวนี้มันก็หายไปเรถูกต้องถต้องเพราะวามันยังไม่ตายไงตัวนั้นสุดท้ายรู้ว่าไปตัวหลังถอยๆไปดูตัวหน้าเลือไปเ。
นี่ย。
เวลาเราหลับสนิทมีไหมไม่เกี่ยวกเราหลับไปก็ไม่มีแต่ไม่ใช่เราไปทำมันกลับแล้วเราไม่ยอมรับรู้มันนะแต่วามันเป็นสังขารทุกตัวเพราะว่าเราหลับสนิทตัวที่มันดับสติไม่เหลือหรอกไอ้ตัวนี้เป็นตัวหลอกลตัว。
มายา。
แล้วก็วางมันกชั้นทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดทั้งรู้ทั้งคิดตอนกั้นวางหมดเลยจ้างมึงจะรู้คิดจ้างมึงไม่ต้องสนใจมันแต่ก็เห็นอยู่รู้อยู่แต่ไม่ใช่ไม่สนใจแล้วไปทำ。
แล้วเราต้องเหมือน。
สตหนูแบบจะจริงจเกินหนูก็รู้สึกว่าให้เราต้องรู้ทุกตัวตัวทุกตัวไปเรื่อยๆคืน。
มึงก็เหนื่อยหนูก็ขี้เกียจด้วย。
ขี้เกียจแล้วเหลือทำไง。
เลิก。
แย่นะคะ。
มันมีสองอย่างนะเห็นมันทั้งคิดทั้งทั้งคิดทั้งคิดไม่ได้หลับไม่นอนเลยมันดีมากเลยทั้งวันทั้งคืนเหนื่อยมากเลยมีอยู่สองกรณีคือคนทุกไปเลยกับแชไปเลยหรือว่าเหนื่อยมากเลยแล้วก็ไปเข้าหมดปใจไปเข้าหมดที่ไม่ยอมรับรู้อะไร。
9ทำแบบนี้。
ไอ้ที่เขาที่ฉลาดมีปัญญาฉลาดจมึงไม่เกี่ยวกูปล่อยวางแต่ก็เห็นอยู่รู้อยู่แต่ไม่มีความหมายต่อใจคน。
ดู。
ใจก็ไม่มีอะไรเลย。
ดูเพลง。
หนูไม่ได้หลีกเลี่ยงมาเลย。
อยู่กับมันเนี่ย。
แต่ไม่มีใจไป。
ยึถือมันมันจะรู้สึกมันไม่รู้สึกวามัน。
มันจะต้องไปทำอะไรกับมันตอนนี้。
ความสงสัยอยู่แค่นั้น。
สงสัยก็สงสัยไปในความสงสัยมันก็ไม่ได้ไม่ได้เกี่ยวกับเกี่ยวกับใจ。
ไม่ต้องรู้ทั้งคิดตั้งมีความสงสัยทั้งมีอะไรนะจะทำงานตามปกติ。
แต่ทุกอย่างไม่ได้เกี่ยวกับใจเลย。
หนูเป็นโรคแสวงหาความเข้าใจคำว่าใจที่มันไม่มีอะไรอะไร。
หนูจะแสวงหาแสวงหาไปแต่ตอนนี้ใจหนูเป็นยังไงรู้อยากจะแสวงหาอะไรก็แสวงหาไปตั้งแต่ตอนนี้จะเป็นยังไง。
ให้แสวงหาไปแสวงหาแสวงหาไปแต่ตอนนี้จะเป็นยังไง。
รู้จะสังเกตที่ดีดูจะเห็นว่าความแสวงหาเนี่ยเกี่ยวกับใจเลย。
แต่ไม่เหมือนก่อนตอนนี้หนูไม่เหมือนก่อน。
แสวงหาความรู้ความเข้าใจก็ยังมีอยู่อะไรนั้น。
ตรงไหนอ่ะรู้จะหาตรงไหนไม่。
ไม่มีที่หมายของไม่มีตำแหน่งของใจให้เราไปดูวามันไม่มีใช่ไหมคะ。
พระเจ้าค้นพบ。
นพบว่าไม่มีก็ไม่รู้อะไรเหมือนกับเราไม่รู้ไม่เข้าใจอะไร。
ไม่เข้าใจอะไรมันที่ทำไมพูดได้ความคิดอะไรเรามันเหมือนเป็นคนใจทำไมทําไมถึงพูดเนี่ย。
ไม่เข้าใจเลยแต่บอกว่าเห็น。
ออกมาจากใจแต่โดยไม่ต้องการเขาเข้าใจแต่หาใจมันไม่เจอมันคนละเรื่องกลับไปที่หนูอ่ะสงสัยเราไปหาความเข้，า，ใ，จ，อ，ั，น，น，ี้มั，นเป็นเรื่，อ，ง。
ระ，บบสมอง。
แต่อันนี้หนูบอกเห็นอยู่รู้อยู่อันนี้ยไอ้รู้อยู่ว่าเราเนี่ยมันมีไม่เหมือนกับเป็นก้อนวมวประมวลผลเลยอะไรนะเข้าใจต้องประมวลผลอะไรเนี่ยแต่ก็รู้อยู่เห็นอยู่เนี่ยแต่มัน。
มันเหมือนมันไม่มีใจแต่ก็รู้อยู่รู้อยู่เห็นอยู่แต่ไม่มีใจ。
แต่มันคนละอย่างกับพี่เราเนี่ยประมวลผลที่โดนค้นหาความเข้าใจไม่เหมือนกันต้องดูดิแต่ตอนนี้ของหนูเนี่ยลูกออกมาจากใจแ，ต。
่ไม่มีใจ。
มันก็เหมือน。
ปกติปกติปกติก็เป็นปกติอยู่แล้วแต่เราได้ไม่ปกติกันเอง。
หลวงตาคะอย่างนี้คือมีสติ。
ใช่ไหมคะหนูจะส่ง。
สติอ่ะหนูให้แน่ใจว่าแบบสติมันคือยังไงมันคือแค่ไหนอะไรวะบางทีเราลงว่าตอนนี้มันรู้อย่างนี้ปกติทำไมไม่มีความทุกข์ใจอะไรไม่ไม่มีทุกใจไม่มีจะ。
รู้ได้ไง。
บอกได้หมดเลยมันเป็นยังไงก็มาว่ายังไงบอกได้หมดเลย。
นี่แหละเขาเรียกว่าสติ。
แล้วถ้าเราหลงสติไปเลยเป็นยังไง。
ลง。
ให้หลงหน่อยดิ。
แต่่งให้หลงไปสิ。
ตอนนี้。
มีสติ。
ให้หลงยังลงไม่ได้เลย。
แต่หนูก็ไม่ได้ตามจิตตามจิตที่หลงตาบอกว่าให้ไปติดวามันเห็นอะไรอ่ะ。
ถึงเวลามันมันเป็นจริงๆมันไม่มีสมุดบัญญัติมันเลยสมมุติบัญญัติไปอย่างนี้เราจะอยู่ไปยังไงหนูไม่เข้าใจว่าจะใช้ชีวิตยังไงไม่ได้ตั้งใจว่าจะเห็นจะรู้อะไรอย่างนั้นแหละ。
เราจะพยายามจะไม่เห็นไปรูปอะไรมันเป็นสังขารปรุงแต่งหลงหมดเลยเป็นวิชาเพราะว่าเดี๋ยวมันก็จะมีความรู้สึกรู้อยู่หรือเปล่า。
เป็นระยะก็คือการปรุงแต่ง。
ความหลงปรุงแต่งจริงๆกับปรุงแต่งแล้วก็ยังรู้ตัวอยู่เนี่ย。
มันแตกต่างกัน。
หนูนั่งอยู่เนี่ยเราอย่าเพิ่งแต่งอย่าเพิแตแต่งเลยแต่งเลยเนี่ย。
แตได้ไหมไม่ได้ได้。
มันมีสติอยู่แต่งเลยอย่างนี้มีสติ。
ให้หลงไหนไม่ได้เลย。
รู้จะทำอะไรทำอะไรก็มันมันก็ไม่ได้อยู่ตลอดๆก็ไม่ได้เป็นอย่างนี้ไปตลอด。
ยึดให้สภาวะนี้เป็นไปตลอดก็คือยึดถือแหละ。
สภาวะนี้ก็เป็นเหมือนมันก็เป็นของธรรมชาติอ่ะ。
แล้วตัวเราในสภาวะนี้อยู่ตรงไหนอ่ะคะแต่หนูก็ยังรู้สึกว่ามีตัวหนูนั่งอยู่。
มีตัวหนูนั่งอยู่หนูกับตัวหนูที่นั่งอยู่ไหมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนั่นแหละ。
แต่ก็ยังมีความจำว่าเหมือนกับตัวนี้เป็นตัวเรา。
เราต้องไม่มีความเหมือนเดิมเข้าใจว่าเหมือนกับสัญญามันจะเปลี่ยนว่าเหมือนกับเรารู้สึกว่าไอ้ตัวนี้ถึงเราเห，็，นแต่มั，น，ไ，ม，่，ใ，ช，่，ตัวเราแล้วน，ะ。
อะไรเลยย。
ความที่เราเราเราคาดหมายเอากับความจริงไม่เหมือนกันจริงก็คือธรรมดานี่แหละ。
ปกติธรรมดาธรรมดานี่แหละความจริง。
ที่เราคาดหมายกันปฏิบัติธรรมจะไปเอาไอชีมันเกินความจริง。
เอาคนธรรมดาเลยธรรมดาธรรมดาเลยไม่เข้าใจจะเอาไว้ธรรมดามันก็เลยยาก。
พูดเยอะๆจะได้หลงเยอะๆ。
แต่หนูก็ไม่รู้วามันเป็นแบบนี้ได้ยังไงต้องอก。
แล้วมันต่างกับตอนที่หนูนั่งฟังหลวงตาอยู่หรอคะหนูก็ไม่ได้สังเกตก็ได้。
ตอนนี้ก็ตอนนี้หนูฟังตาตอนแรกๆแตกต่างกันไหม。
คือหนูเพิ่งมาเมื่อวันก่อนวันนี้กับวันก่อนก็ได้หนูตั้งใจมีสติเพราะว่าก่อนหน้านั้นหนูลเพลินในโลกหนูก็จะรู้สึกว่าตัวเองไม่ดีพอมาถึงหนูก็จะตั้งใจมีสติแล้วก็จิกดูรู้แบบที่หลวงตาสอน。
เพื่อให้มันดีอ่ะค่ะคิดสงสัยเห็นหนูก็พยายามตามดูว่านู่นนี่นั่นมันเกิดขึ้นเมื่อกี้ก็ทำแบบนี้แต่ตอนหลังๆมันก็เริ่ม，เ。
หนื่อยเย。
ทำอย่างนั้นเหนื่อยมากเลยตอนนี้เป็นยังไง。
ไปทำอะไรนั่งเฉยๆเหนื่อยไหม。
ไม่เหนื่อยนะคะเหนื่อยมันสบายมากเลยเพราะว่าหนูไม่ต้องทำอะไรแล้วหนูตายเขาบอกว่าเหมือนกับมันถูกด้วยก็ยิ่งสบายใจ。
มัน。
รู้แต่ตัวเราเองมันมีความสุขมีอะไรแล้วไม่ล่ะตอนนี้。
ผมแต่งแตเงียไม่ได้มีสติอยู่แล้วเนี่ยมันมีสติอยู่สติธรรมชาติ。
มันเป็นสมาชิกธรรมชาติเป็นปัญญาธรรมชาติไปแล้วมันมันเลยกว่าสติสมาธิปัญญาของขัน5ไปแล้ว。
อันนี้มันเป็นธรรมชาติไปแล้ว。
มันเป็นสติธรรมชาติสมาชิิธรรมชาติปัญญาธรรมชาติไปแล้วมันไม่ได้เป็นสติสมาธิปัญญาเขาเรียกว่าเลยไปแล้ว。
เป็นผล。
เขาจะให้ไปปรุงแต่งมันก็เลยไม่ปรุงแต่ง。
มันเงียบๆอยู่ข้างในก็ตั้งได้ด้วยตัวเองก็เป็นยังไง。
เราก็เป็นอย่างนั้น。
มันเป็นแต่งแตกต่างกันจากหนูจะรู้เองแหละ。
ราเราเราก็ต้องเดินจงกลมนั่งสมาธิไปเรื่อยๆหรือว่าเราก็ต้องแบบ。
หนูมีเวลาหนูก็ทำกระททำอยากทำกระทำ。
แต่เราก็จะไปแบบไปทำอะไรเพลินในโลกแบบเที่ยวหรืออ่านหนังสือนิยายหรือทำอะไรอย่างที่มันเป็นโลกๆไปเลยไม่ได้ใช่ไหมคะ。
หนูเคยทำแล้วมันก็ไม่。
ลองดูสิกลับไปทำใหม่。
ลงไปไปทำใหม่ให้มันไม่มีไปลงพยายามทำให้มันไม่มีสติบ้างสิ。
ลองได้มันมันไม่สแล้วเรากลับขึ้นมาได้。
ให้รู้ที่หน้าตาที่มันแตกต่างก็จะเชื่อใครดีจะวงตาบอกแล้วก็กลับไปลองให้กลับไปมันบอกว่าเรามาก่อนก่อนน้ำตามันเพิดเพลินไปในโลกไม่มีสติตอนนี้วงตาบอกว่ามีสติจะเชื่อลงตา。
เออแต่หนูก็เห็นเองไม่รู้จะตังค์เองอ่ะมันไม่เหมือนมาก่อนตอนนี้มันไม่เหมือนจริงๆพยายามจะปลให้มันน่ะ。
เป็นกเลสมันเป็นกสรับความทุกข์มันก็ไม่มันไม่ยอมปรุงไม่เชื่อมันหรือเปล่าก็ไม่รู้แล้วก็ไม่ปรุง。
เป็นมีกเลสจริงๆจริงๆจริงๆแบบไม่มีสติเลยแล้วก็จะรู้เองอ่ะวามันทุกเองเลสเองมีสติไม่ได้ไม่มีสติมันทุกจริงๆจริงๆจะกลับมามีสติเองอัตโนมัตินั่นแหละ。
อย่าไปกลัวมันกลับไปปรุงเลย。
หนูก็ชอบสิคะจริงๆเดี๋ยวจะถูกจริงแล้วมันก็ทุกเพราะว่าเหมือนกันเราเดินไปแล้วไม่มีสติมันก็มีความทุกข์มีอะไรมาแล้วก็เป็นความทุกข์เป็นอะไรไปจะบอกคนอื่นอื่นได้ไม่มีสติมันมีมันมีเลจริงทุกจริงเรามีสติมันเลทุกมันเป็นอย่างนี้นะจะบอกก็ได้ประสบการณ。
์เลย。
ตอนนี้เรามีสติแล้วไม่มีอะไรและความทุกข์ก็จะก็ยังไม่ยอมปรุงเลยแล้วก็กลับไปมั่งกลับไปใหม่พูดอะไรก็มาก่อนแล้วก็มีอะไรรับความทุกไม่มีแบบไม่มีสติไปแล้วก็มีมาเยอะแล้วกลับกลับไปใหม่。
ใครออกจากที่โคนแล้วก็กระโดดกลับที่โคนใหม่ลองดูซิจะที่คนแล้วก็ลองกระโดดกลับใหม่ไม่คนลองดูสิไม่เป็นไรหรอกมันเพื่อนเดี๋ยวก็มาล้างงน้ำอาบน้ำเอา。
กลัวเพื่อนที่โคนที่คนนั้นเราก็ออกมาจากที่โคนดอกบัวก็ออกมาจากโคนตรง。
ดอกบัวออกจากไหนมันก็ออกมาจากที่โกออกคนตรงแล้วทำให้。
เอามาบูชาพระเอามาสดใสสว่างไสวได้。
เราจะลองกลับก็ดูไปได้กี่คนบ้างตามที่เราเคยเป็นมาก็ได้。
เดี๋ยวเพื่อนเองก็มาอาบน้ำใหม่。
แล้ว。
แล้วเราปฏิบัติธรรมเพื่ออะไรอ่ะคือแบบนี้มันก็เหมือนกับเราก็อยู่ไปเฉยๆปกติ。
เดี๋ยวพ่อกลับบ้านเจอลูกเจอสามีไหมก็จะมีเรื่องนุ่นนี่เรื่องงานเรื่องอะไรเข้ามา。
ปฏิบัติธรรมเพื่อกลับคืนสู่ความเป็นปกติ。
ปกติอะไรก็เป็นปกติธรรมดาแตๆกลับมาเป็นคนปกติแต่เป็นคนปกติที่มันหายไปอยู่ตัวเดียวคือกเลสและทุกข์。
ตัวเราที่ไปยึดมั่นถือมั่นอะไรจริงๆจังมันไม่มีให้เป็นเลสและความทุกข์ไม่มีปัญหาไปแค่นี้เอง。
แต่ความเป็นปกติดำเนินชีวิตอย่างไรเหมือนเดิมเลยไม่ได้แตกต่างเพื่อจะกลับมาเป็นคนปกติแต่เป็นปกติที่ไม่ได้ยึดอะไรให้เป็นจริและความทุกข์มันหายไปตัวเดียว。
หมายความว่าเวลาเรารู้สึกว่ามีเรื่องที่เป็นปัญหาซึ่งเดิมเราจะทุกข์กับมันเราจะรู้สึกไม่ถูกๆอ่ะค่ะปัญหามันมีอยู่แต่ใจ，เ，ร，าทำไมมันไม่เ，ห。
มือนเดิม。
เดิมหนูเคยนึกวามันเหมือนกับจะแบ่งส่วนว่าเราก็ส่วนเราโลกก็ส่วนโลกอะไรแบบนี้เหมือนกับเดิมคือความคาดหมายว่าความเข้าใจวามันจะเป็นแบบนั้นเหมือนเรารู้สึกเราไม่ไปปนเปื้อนมันแยกส่วนชัดเจน。
หนูต้องขออวกาศนะ。
อยู่กัน。
อาหารพระเจ้าอยู่กับโลกไปไหนเลย。
อยู่กับโลกจนตายไปกับโลกไง。
เดี๋ยวหนูกลับไปอยู่กับครอบครัวมันมันเป็นทุกข์ยังไงโดยที่ไม่เราจะติขาดจริงๆเป็นทุกข์จริงๆแล้วมันจะรู้เอง。
ตัวเองตอนนั้นน่ะ。
อาบน้ำต้องกลับมากราบลงงไป。
ล้างเองไม่ถูกใช่ไหม。
ปกติธรรมดานี่หนังสือในของหนังสือลูกชื่อนพพานของตาเปิดปกติธรรมดา。
ปฏิบัติธรรมเหมือนคนปกติปกติปกติธรรมดาเลยอยู่เป็นเหมือนคนปกหลวงเป็น。
อยู่ยังไงนอน。
แต่มันมีความรู้สึกเหมือนมันจืดลงไปนิดนึงไหมคะ。
คำว่ามองมองเห็นอะไรรู้สึกคล้าๆมันจะๆลงภาษธรรมก็รองรับรองรับเดี๋ยวพี่คะ。
ใจมันจืดจากโลก。
เกิดจากทุกสรรพสิ่ง。
ใจมันจืดโลกแม้แต่ทำมันก็ไม่ไปยึด。
มันไม่ไม่ยึดอะไรเลยไม่มีผู้ยึดแต่รู้อยู่รู้อยู่ว่าจะไม่ทุกข์อะไรจะไม่ยึดความไม่ทุกข์。
มันไม่ยึดทั้งโลกไม่ยทั้งทำ。
โลกคือความเป็นทุกข์คือยึดเป็นกเลสและความทุกข์ในคือโลก。
ทำคือใจไม่ยึดอะไรให้เป็นทุกข์แต่แปลกมากเลยมันก็ไม่ไปยึดทั้งโลกและก็ไม่ไปยึดทั้งทำคือไม่พยายามรักษาใจที่ไม่ยึด。
แต่มันแค่รู้ว่าใจไม่ยึด。
รู้สึกหัวใจมันจืดมากเลยกับโลกและใจมันจืดกับทางขนาดใจไม่คิดึดอะไรแล้วแม้แต่ไม่คิดอะไรให้เป็นทุกข์แล้วมันก็ไม่รักษาความที่ไม่ยึดไว้มันไม่ยอมรักษาความไม่ยึกไว้。
มันไม่ทั้งโลกไม่ต้องทำมันไม่รู้สึกวามันได้อะไรที่จะยึดพูดทุกคน。
ถ้าเรารู้สึกว่าได้อะไรนั่นคือเลรต่างหาทั้งนั้นหนูยังไม่รู้สึกว่าหนูรู้อะไรรู้สึกว่าที่หนูถามเพราะว่าหนูรู้สึกวามันควรจะรู้สึกว่าเ，ร。
ารู้อะไร。
แต่นี่มันไม่ได้รู้อะไร。
ก็เลยไม่รู้ว่าจะไปอยู่ึดตรงไหนเพราะว่าไอ้นี่อะไรเนี่ย。
งงจริงๆค่ะ。
คำพูดใหม่มากี้พูดชคำพูดที่ดีมากนะเขาพูดนี้คือที่สุดอย่าง。
เป็นความเป็น้นทุกข์ที่หนูพูดเมื่อกี้เนี่ยเอาใหม่ดิ。
ก็เดิมหนูเคยคิดว่า。
มันจะมีความเข้าใจมันจะรู้อะไรแต่นี่หนูไม่รู้สึกว่าหนูรู้อะไรหนูก็เลย。
ไม่มีอะไรให้ไปยึดไหนเพราะไม่รู้ว่ารู้อะไรเลยไม่รู้จะยึดตรงไหน。
แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองไม่ยึดด้วยค่ะคือมัน。
มันเหมือนไม่ได้ทำอะไรแล้วก็ไม่ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองเป็นอะไรถ้าหลวงตาไม่ปลอบ。
ที่มีคนถามหลวงปู่ชาภโทว่ากาปฏิบัติรักรัฐสั้นที่สุดคืออะไร。
ไม่ต้องทำอะไร。
พูดตั้งหลายคนไม่เข้าใจ。
เมื่อกี้หนูก็พูดเอง。
เหมือนกับไม่ต้องทำอะไร。
เหมือนกับไม่ต้องทำอะไรขึ้นไม่ทำอะไรเลย。
แต่มันก็ไม่ได้คิดอะไร。
คือคำพูดที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์พูดคือไม่ต้องทำอะไรคือการปฏิที่สุดแต่ไม่คิดอะไร。
ไม่ทำอะไรเลยอยู่ึงต้องทำอะไรเลยไม่ต้องมาปฏิบัติธรรมอะไรไม่ใช่ไม่ต้องทำอะไรคือไม่คิดอะไรคือปล่อยวาง。
ไปวางไว้พยายามกินยาปล่อย。
ไม่ทำอะไรเลยคือปฏิบัติที่สุดปฏิบัติธรรมทำอะไรไม่ทำอะไรเลยแต่ก็ไม่คิดอะไรเลย。
ไม่รู้สึกว่าคิดอะไรเลย。
แต่ก่อนหน้านั้นก็ทำมาตลอดมาตลอดจะมาเป็นตรงนี้ได้เหรอ。
ไม่ใช่อยู่ๆก็เราก็ไม่ได้ทำไม่ต้องทำแต่แรกเลยไม่ใช่ก็หนูก็บอกแล้วว่าทำมาตลอด。
แต่ตอนที่มันจะพ้นทุกข์。
มันไม่ทำอะไร。
แต่มันก็ไม่คิดอะไร。
การที่เราไม่คิดอะไรอ่ะเขาเรียกว่าปล่อยวางเมื่อกี้จะเปรียบเทียบให้เห็นว่าหนูเข้ามาในสถานที่ปฏิปฏิบัติธรรมอย่างนี้อะไรสักอย่างเดียวนี่แหละเขาเรียกว่าปล่อยวางที่ใจเราคือเราไม่อยากได้อะ。
ไ。
รเลย。
มันวางเองนะเพราะหนูไม่รู้สึกเลยว่ามันมีการกระทำของการวางเกิดขึ้น。
นี่คำพูดนี้เลยคำพูดคำพูดพูดใหม่ชัดๆสิ。
หนูไม่รู้สึกว่ามันมีการวางอะไรเพราะว่าตอนที่หนูถามยกไมถามน้องตาใหม่ๆหรือยังรู้สึกว่ามีอารมณ์แล้วหนูก็ยังดูพยายามดูมันอยู่แล้วไปๆมาๆหลวงตาก็พูดถึงกันหนูก็สงสัยถามเรื่องการปล่อยวางแล้วตอนใจหนูยังคิดว่าจะวางยังไงอยู่เลยแล้วมันก็ไปตอนไหนไม่รู้ที่รู้。
สึกวามันไม่มันไม่มีความดิ้นรน。
เราไม่ได้รู้สึกว่าระวังอะไร。
หลวงตาพูดขึ้นมาหนูยังไม่รู้เลยอ่ะ。
เพราะว่าถ้ายังมีการพยายามวางมันเท่ากับไม่วาง。
ดูจะมาเป็นอย่างนี้ไม่ได้หรอก。
แต่วามันเหมือนมันเป็นมันอัตโนมัติของมันโดยที่เราไม่ได้ทำอะไร。
ไม่รู้ด้วยซ้ำวามันเกิดขึ้นได้ยังไง。
ที่หนูพูดมาทั้งหมดในคือที่สุดของคำพูดที่เป็นเป็นที่สุดของทำที่สุดของคำของคำที่คนถูกทั้งหมดวงตาพยา，ย，า，ม，พ，ู，ด，ใ，ห，้，ฟั，ง，พ，ูดอย่างนี，้，ไ。
ม่，ได้เลย。
วันนี้มันพูดมาจากใจใหม่ๆนะ。
แล้วหนูคนควรดีใจ。
รู้สึกดีใจไหมล่ะรู้สึกดีทุกคนมองแบบนี้แต่วามันต้องดีแน่。
จริงๆรู้สึกอะไรไหม。
รู้สึกสบายมากกว่าว่าไม่ต้องทำอะไร。
แล้วก็รู้สึกเหมือนอยู่กับอะไรสักอย่างที่ไม่ทราบว่าอะไร。
มันเหมือนกับว่าก็เราก็อยู่ตรงนี้แต่ว่ามันก็เหมือน。
มันมันไม่ได้เหมือนเดิมอ่ะมันเราก็อยู่ตรงเราก็ตัวคนเดิมนั่งอยู่ตรงนี้แต่เรารู้สึกๆเหมือนเราอยู่กับอะไรก็อย่างที่。
มันจะืลง。
อธิบายไม่ถูกค่ะ。
ภาษาพระเขาเรียกว่าวราคะบยางเหนียวหรือมันจืด。
หลวงปู่หลวงปู่เทียนประประเทศคำจืด。
ที่ท่านกลับไปสอนภรรยาท่านกำลังตากผ้าอยู่。
สถจริงคะ。
มีราคาภาษาก็แปลก็แปลว่าหมดยางเหนียว。
หมดอย่างก็ว่าสิ่งที่เรารับรู้ต้องตาเล่นไกใจ。
ต่างเนี่ยทั้งภายในและภายนอกแล้วก็ภายในความรู้สึกถึงกคิดอารมณ์แล้วก็รวมทั้งร่วสัมผัสเนี่ยอยู่ตามปกติเหมือนคนเดิมเลย。
แต่ไม่เหมือนเดิมคือมันจืด。
ใจมันจืดจากทุกสิ่งทุกสิ่งตื่นออกจากใจหรือเรียกนะเหมือนอะไรนะอะไรที่มันแปลกกระจกอ่ะกระจกดูกระจกอ่ะ，ใ，ห，้，ก，ร，ะ，จ，ก，ม，ัน，ห，ม，ดยางเหนีย，ว，เ。
รี，ยกเวลา。
แล้วมันก็หมดยางไอ้คนดูดกระตกหมดยางเดินผ่านมาก็เห็นตกมาตกกับพื้นเอาไปยิบมาแตะใหม่แล้วก็ตกกับพือีกใหม่ตกกับพือีกอันนั้นแหละมันจืดยางมันจืดไปแล้วหมดยางเดี๋ยวจืกระจกกระจกเนี่ยเอายังพยายามจะเอาไอ้ตัวดูดกระจกไปแตะกระจกหน้าเปรียบเหมือนรูปเสียงรถสัมผัสค。
วามรู้สึกคิดอารมณ์。
มันก็คงยังมีอยู่ตามปกติก็มันเลยไม่ได้มีอะไรหายไปเลย。
แต่สิ่งที่ปัญหาหายไปคือใจมันจืด。
ใจมันเจอจาก。
ทุกสิ่งมันดออกจากใจก็ได้。
จทุกสิ่งแต่ภาษภเรียกว่าวิคะ。
หมดดยางเหนียว。
แต่มันไม่ได้รู้สึกถึงกับว่าของพวกนี้ไม่ใช่ของเรามันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นรู้ตามปกตินั่นแหละใจ。
ความสุขสุดขึ้นมันก็ขึ้นจริงมันก็สุขจริง。
มันก็รู้สึกสุขเราก็ชอบก็สุขๆดี。
มันไม่ใช่ว่าเราเราไม่รู้สึกว่าความสุขเป็นอีกส่วนนึงแล้วเราเฉยๆกับมันมันก็แต่มันเป็นความสุขอย่างกับรู้สึกเป็นสุขรู้สึกเป็นทุกข์กับสิ่งที่เราชอบใจไม่ชอบใจ。
แต่นี่มันเป็นความสุขใจ。
แต่ไม่ได้เป็นความรู้สึกเป็นสุขกับเป็นทุกข์กับรูปเสียงกินรสสัมผัสหรืออาการของใจมันไม่ได้ไปเป็นความรู้สึกเป็นสุขกับเป็นทุกบกับสิ่งที่กระทบแต่มันเป็นความสุขใจ。
มันเป็นความสุขใจโดยที่มันไม่ต้องพึ่งพาสิ่งใด。
มันเหมือนมันหล่อเลี้ยงอยู่ตลอดอย่างนี้ใช่ไหมคะตะ。
ทางปมังอย่างลังปมังขังอย่างเป็นอมตะ。
หมายความว่าเหมือนความสุขนี้มันก็อยู่ของมันอย่างนี้สิไหนและสิ่งดับหมดแล้วแต่ธรรมชาติอันนี้ที่ไม่แตกไปทำลายหายตัวไป。
อย่างนี้ความสุขดีก็ไม่ใช่ของหนูนะคะเป็นธรรมชาติ。
เป็นธรรมชาติที่ไม่อาจถูกทำลายได้。
เขาเรียกว่าวิสังขารหรือสังฆธาตุ。
เป็นที่ถูกทำลายได้แต่นิพานก็ทำร้ายเขาไม่ได้。
แต่ก็หมายเขาไม่ได้เลยหาเขาไม่เจอไม่รู้ว่าเขามีอยู่。
ดูหนังสือจบ。
ดีใจหนังสือว่าไงอ่ะ。
หลายคนแสวงหาหนทางไม่มีสิ้นสุดแต่บางคนสิ้นสุดเพราะหยุดแสวงหา。
ชื่อว่าไง。
จบที่ใจ。
แล้วความรู้สึกที่ยังเหมือนมีเราอยู่นี่มันเหมือนเป็นความจำความคุ้นชิงที่เราเหมือนเกิดมาเราก็ค่อยๆสั่งสมมาใช่ไหมคะแต่。
มันก็เหมือนหนูก็เชื่อมันปหลวงตาเหมือนกันกับหนูก็รู้สึกว่าเออมันก็มีความรู้สึกอย่างนี้อยู่จริงๆมันเป็นความรู้สึกว่าเ，ป。
็นของเรา。
มันไม่ได้เปลี่ยนความรู้สึกที่ว่าไม่ใช่ของเรา。
กับมันไหมล่ะหนูเอาตัวเราให้เป็นทุกขจริงๆไหมล่ะ。
ความรู้สึกตัวเราจริงๆไหมล่ะ。
มันก็เป็นเพียงแค่ความจำ。
ต้องรอเป็นอัลไซเมอร์ก่อนจำมันไม่ได้。
มันไม่ได้เปลี่ยนเป็นความจำที่ามันไม่ใช่เราแล้วมันไม่ได้เปลี่ยน。
แต่สมมุติมีอยู่แต่ไม่สมมุตินะเนี่ยไม่เอาไปเป็นโทษอีกต่อไป。
แต่หนูต้องกลับไปทดลองเพราะว่าอันนี้ไม่มีภาษากลับไปกระโดดคน。
ให้เพื่อนที่โคนใหม่แล้วก็เราไม่ต้องกลัวมันหรอกเพื่อนแล้วก็ล้างอาบน้ำมากระโดดสระน้ำเนี่ย。
มันไม่ได้เปลี่ยนความจำไม่ได้ความจำมันมีอยู่แล้วก็ไม่อเมอเปลี่ยนความจำได้เราแต่เราว่าไอ้ที่มันมีอยู่เนี่ย。
มันไม่ได้ไปสร้างความทุกข์ให้แก่ตนเองอีกต่อไป。
มันไม่ได้เอาความรู้สึกว่าเป็นตัวเราไปยึดอะไรเป็นทุกข์ไม่ได้เอาความเราไปยึดความรู้สึกเป็นตัวเราจริงๆจังว่าให้เป็นทุกข์จริงๆมีความเครียดจริงๆ。
จะเป็นอย่างนู้นจะเป็นอย่างนี้。
ก็ต้องไปเอง。
จากร่างกายเราจิตใจของเราแต่ร่างกายก็ยังมีอยู่ใจมันเกิดจากทุกสิ่ง。
โดยที่ไม่ได้รู้สึกว่ามันมีระยะห่างออกไปจากตัวละไม่มีออกไปไม่ได้อยู่คนละทิศคนละทางแล้วไม่ก็ไปอยู่ด้วยกันในแต่ใจมันจมันก็ยังอยู่ในตัวเราทุกอย่างเหมือนเดิมก็พยายามเอามาติดไว้มันแต่ใจมันจืดไป。
แล้ว。
เราจะพยายามเอามัดติดไว้อีกหน่อยแน่。
พยายามเอาสามีเอาลูกมามัดติดไว้。
แต่ใจมันก็จืดนะบอกกว่าอยากให้ให้รักเขาแล้วเขาดูดื่มเหมือนเดิมแต่ใจมันจืด。
ไม่ใช่ว่าแด็นไปคนละทิศทางไม่ใช่มันอยู่ด้วยกันแต่ใจนะใจมันดูดมันดูไม่ติดเหมือนกันกับที่เราบอกว่าไอ้ตัวดูดกระจกอ่ะไอ้เราเนี่ยเพราะมันจดแล้วเนี่ยใจมันกับทุกสิ่งแล้วเนี่ยพยายามจะเอายางไปดูดูกระจกใหม่มันก็ตกตกลงเราพยายามจะไปดูถ้าไม่อีกทำไมเป็นห่ะเราต。
้องยอมแพ้มันพยายามจะเอาใจเราเนี่ยไปดูดกลับคืนใหม่ตรงกันข้าม。
ตอนแรกมันดูดอยู่เราพยายามจะเราจะพยายามเอาออกให้มันหลุดจากที่ดูดกระจกแต่พอใจอ่ะมันเหมือนไอ้เวลาค่ายางเหนียวของไอไอ้ตัวดูดกระจกมันหมดแล้วแต่เรากลับเอาพยายามจะตรงกันข้ามเอากลับไปดูดอีกแต่มันไม่ยอมดูดตอนแรกมันดูดอยู่แล้วพยายามจะออกดูดสามีดูดภรรยาดูด。
ลูกดูดหลานดูดสมสารบางช่องดูดร่างกายจิตใจเราเป็นห่วงเป็นทุกข์บรรใยกับมัน。
แต่อยู่ๆ。
ผมถึงใจที่มันตื่นแล้วหรือเวลาพระแล้วหมดอย่างางเหนี่ยวนะ。
ทุกอย่างไม่มีอะไรดี。
ความจำอะไรเปลี่ยนแปลงเลย。
เป็นเมียเรานี่เป็นลูกเรานี่เป็นสามีภรรยาเรา。
ทำไมใจมัน。
แบบนี้วะ。
ใจมันจุดๆ。
จหนูวามันจืด。
ก็พยายามจะเอาใจเนี่ยไปแปะติดกับเขาอย่างเดิม。
ไปกแป0。
แปยังไงก็แปะไม่ติดมันก็หลุดอีกล่ะ。
แปะหลุดแปะหลุดหลุดตรง。
พยายามแตะอยู่นั่นแหละ。
พยายามไม่ต้องพยายามซะก่อน。
ต้องยมแตกกลับคืนไปอย่างเก่า。
ไม่ใช่ว่าเราไปสร้างความรู้สึกว่าไม่มีอะไรนะหมดแล้วเมื่อไหร่ต้องกลับไปพยายามแปะนะต้องบอกว่ากลับพยายามไปปรุงแต่งกล，ั。
บไปหาโลก。
จะไปะอีกก็ไปะอีก。
แล้วมันก็ไม่ติดแต่นก็ไม่ติดแต่งานก็ไม่ติด。
ไอตอนนั้นน่ะยุ่งจริงๆอ่ะ。
ไม่ติดจริงๆวันนี้。
ก็เป็นอย่างนี้แหละทางเดิน。
มันก็จะไปเชื่อมันยังไงวามันใจมันจจริงหมดหมดดใจมันหมดจริงๆมันเชื่อมันยังไงต้องกลับไป。
กลับพยายามเอาไปดูดติดสามีไว้เอาไปดูติดไปดูดูให้มันมีความรักความดูดดื่มดูดให้มันมีความรักความดูดดื่มเหมือนเดิม。
เราพยายามกลับไปใหม่กลับคืนได้ไหม。
ผมยังไม่ตายอ่ะยังไม่ตาย。
พยายามกลับไปใหม่เมียสามีภรรยาติดดื่มให้ดูดเหมือนเดิม。
เราจะรู้เองเป็นปัจการกลับมาหาเราใหม่。
จะเข้าใจเอง。
เป็นหมอฟันนะครับไม่รู้มันปลอมหมดอายุหรือเปล่านะครับ。
เรื่องนี้มันที่พวกเราคาดหวังมันคนละเรื่องกัน。
เราคาดหวังความเราจะเปลี่ยนความจำเราหมดเลย。
จะให้เปลี่ยนความจำได้แล้วก็เป็นอัลไซเมอร์ก่อน。
เป็นหมอฐานมาเป็นเปลี่ยนความจำได้ไงแต่ใจเท่านั้นมันจะดูดกลับไปยังไม่รู้มันจะไม่ยอมกลับเลย。
มันใช้ภาษาแบบเดียกับหนูพูดใจมัน。
ต้องกลับไป。
กลับไปให้มันดูดโลกอีกกลับไปดูดสามีกลับไปดูดลูกไว้。
มีสามีมีลูกใช่ไหมมีสามีมีลูกอยู่ก็อายุก็ยังสาวอยู่กลับไปดูด。
ก็ไปดูสามีดูดลูกไว้。
ฟปลให้ปลหมดอายุกลับไปซ่อมฟันปลอมให้มันให้มันดูติดใช้ได้ก่อนกลับไปดูต้องกลับไปต้องกลับไปปรุงแต่ง。
กลับไปปรุงแต่งดูอย่างเก่า。
มันดูติดไว้。
ดูติดไว้ก่อน。
นะคะหนูอยากไปช้อปปิ้งอยู่เลยเนี่ยไป。
ไม่อยากไปดูก็ไปดูกลับไปดูขเลสไหม。
แต่เดิมหนูไป。
แล้วยังเป็นสาวมีย์มีครอบครัวอยู่มีลูกอยู่กลับไปดูที่นะ。
กลับพยายามดูดเอาไว้。
ก็ไปดูดไว้แต่ที่สุดเราจะเหนื่อย。
เหนื่อยกับการที่พยายามจะดูดให้มันติดกระจกไว้。
หนการที่พยายามมาตัวดูดกระจกกลับไปดูดติดกระจกอย่างเก่าเราจะเหนื่อยเหนื่อยกว่าที่เราบอกว่าเคยดูจิตแล้วมันเหนื่อยแต่อันนี้มันเหนื่อยมากกว่ากันไม่รู้กี่ร้อยเท่า。
ที่เราจะพยายามเอาตัวดูดกลับไปดูติดกระจกเนี่ยมันคนละเรื่องกับที่เราเนี่ยตอนแรกเราพยายามจะเอาตัวดูดออกจากกระจกที่มันติดอยู่อันนี้เราบเหนื่。
อยมากเลย。
ไปตอนที่ตัวดูดมันหมดยางเหนียวมันจืดแล้วเนี่ยจะเอากลับไปพยายามติดกระจกอันนี้เหนื่อยกว่าร้อย。
ไป。
เราจะเหนื่อยมากกับการพยายามมาเนี่ย。
แต่เราก็จะต้องไม่หมดความพยายาม。
ว่าเรายังมีครอบครัวอยู่ยังเป็นสาวอยู่。
ยังมีลูกอยู่เราจะต้องไม่เหนื่อยกับการพยายามที่จะ。
เอาใจของเราเนี่ยไปดูดติดกระจกไว้ดูดูดติดกับครอบครัวไว้。
ติดกับโลกไว้จะไปช้อพี่ไปเถอะ。
ก็มีเงินเนี่ยทำอะไรก็ไม่น่าเกลียด。
ลองดูไปกระโดดที่ครัวเล่นบ้างก็ได้。
บัวออกมาจากโคนตกลับไปกระโดดลงไปในคนมันเป็นไรอ่ะ。
แล้วหนูก็กลับไปเล่นขี้โคน。
ไม่ไม่เคยเป็นมาแล้วมันเป็นยังไงง่ายๆ。
มันต้องเคยเป็นมาแล้ว。
อย่างนี้มันแล้วมันเคยเจอมาบ้างแล้วหลายพบชาติ。
แต่มันงงๆหลๆงงๆกลับไปกระโดดที่โกนแล้วก็หลงจริงๆไม่เป็นง่ายๆแล้ว。
มันต้องเคยเป็นมาบ้างแล้วมันกลับทางเก่า。
เหมือนกับหลวงปู่สิงห์พระจารย์สิงห์ทอง。
ระบุ。
จันทราวโลกพระแม่จานเราทั้งประเทศลำบากขนาดนอนสามเดือนสเดือนเปลี่ยนเดินตรงไม่นอนเลยและทรมานแสงสาหัสแตละียดมาก。
อาจารย์สิงทอง。
จันทราทำไมท่านปฏิบัติลำบากขนาดนั้น。
ผมฟังพ่อแม่ครูบาอาจารย์ผมก็เลยมันมานอนกระดิกขาดูจะทำอะไรก็นอนดูมันเล่นๆ。
อย่าเพิ่งอย่าเพิ่งไปยังหนุ่มอยู่โลกนี้ยังอะไรเพิ่งเข้ามาไปมันไม่ยอมกลับมาเลย。
หลวงตามหาวัวพยายามซักจะเอารายละเอียดให้ได้。
ตามมหาบัวยาสมโนก็รู้ว่าจะถึงของแล้วแต่จะเอารายละเอียดมาเขียนไม่เขียนไม่ได้เลยสำหรับอาจารย์สิเขียนได้ว่าเป็นไม่มีเลย。
ไม่มีรายละเอียดให้เลยมันอยู่มันหลุดไปเลยก็ไม่ยอมกลับคืนเรียกมันก็ไม่กลับคืนไม่ใช่ว่าอยากขึ้นกเลสนะคนอื่นก็อยากขึ้นกเลสตอนนี้ไม่อยากขึ้นกเลสอยู่ๆน่ะลองกระดิกขาดู。
ได้ขนาดนี้แต่ไม่ใช่เอาอย่างแบบนี้เรามันกลับไปนอนนาฬิกาหมดเลยนะ。
มันก็เลแบบได้เรื่องนี้มันวาสนาไทยวาสนามัน。
หนูหนูก็ปล่อยไปเลยเพราะว่าหนูก็เข้าใจว่าไม่ต้องทำอะไรหนูก็แบบหลงโลกไม่มีสติไม่เดินจงกลมอะไรแบบนี้ด้วยแล้วหนูก็อาจจะชอบอ่านหนังสือหนูก็อ่านหนังสือทั้งวัน。
ต่อไปมันมันจะดูกลับไปยากเรื่อยๆดูกลับไปยากเรื่อยๆดูกลับไปยากๆเลยเริ่มเริ่ม。
มันเริ่มรู้แล้ววามันมันมาจากอย่างนี้นี่หว่าความลงมันเป็นอย่างนี้ก็เห็นอย่างนี้มันก็จะกลับพยายามไปหลงมันจะดูกลับไปดูดิมันก็จะไม่หลงจริงจะกลายเป็นแกล้งหลงตลอด。