隆塔开示道：“良善的言语、思想和行为，不会给自己带来痛苦烦恼，也不会给他人带来痛苦，无论是人类、天神、因陀罗、梵天、阎摩、夜叉、龙、金翅鸟、乾闼婆，还是任何众生。这种不伤害自己和不伤害他人的行为，称为‘具足功德’。第三点是‘净化自心’，即勤于净化自己的内心，使其远离烦恼和污垢。这三点是所有佛陀的教诲。” 佛陀如此教导，并非我们凭空臆想。有些人误以为布施多少钱就能得多少功德，结果被人欺骗，即使有人告诫也不相信。他们鼓吹：“捐钱做功德，捐少得少，捐多得多。捐几百万就能证得须陀洹果”，甚至宣称“捐一千万以上就能证得须陀洹果、斯陀含果、阿那含果，捐几亿几百亿就能成为阿罗汉”。结果搞得倾家荡产。佛陀绝不会这样教导，这根本不是佛教！ 人们乐此不疲地追逐佛陀没有教导的事情，最终倾家荡产，家庭破裂，争吵不断。隆塔曾遇到一人，说在面摊看到一个赤身裸体的小孩在地上爬来爬去，但那家面摊生意却非常好。隆塔问：“没请人帮忙吗？看你忙不过来。你老婆呢？孩子在地上爬。”那人放下手中的面，大声吼叫：“她又去庙里了！又去庙里了！”隆塔问：“去哪里了？去庙里做什么？”回答说：“去穿白袍修行了！”隆塔说：“工作那么忙，为什么不来帮忙？生意很好啊！孩子在地上爬。”那人还是说：“她又去庙里了！又去庙里了！”没过几天，这对夫妻就打起来了，妻子被打得鼻青脸肿，跑来向隆塔哭诉，丈夫也跟来了。隆塔问：“怎么回事？为什么要打她？”丈夫说：“师父，你说该不该打？打得还不够！”隆塔问：“为什么？都打成这样了，还不够？”丈夫说：“太便宜她了！她跑去买了一辆新的沃尔沃轿车供养寺庙里的和尚，自己却刷信用卡，还要我还钱！” 妻子用金卡刷卡，自己赚钱还债，然后跑去寺庙修行。隆塔问道：“你觉得该不该打？我打得还不够！”隆塔不明白这人的智慧都跑到哪里去了，用什么脑子思考的！佛陀不是这样教导的！这算什么功德？没有得到功德，反而被打得鼻青脸肿，这算功德吗？要懂得思考啊！这是非常迷信的行为，还去买一些乱七八糟的东西。 有人问隆塔：“师父，这是什么东西？拿来炫耀的吗？” “师父您不知道吗？这个可以吸金！吸金！”“什么？吸金？”“这个可以吸金！”“多少钱买的？”“一个二十万！”“哇！买了几个？”“给老公一个，给哥哥一个，给爸爸一个，给兄弟姐妹们，总共五个！”“五个多少钱？”“一百万！”“天啊！怎么会这样？”“吸到金了吗？自从买了以后有吸到什么吗？”“还没有，但是我的钱已经被吸走了一百万了！”难道还不明白吗？已经被吸走了一百万了，还不自知！隆塔很感慨，佛陀的教诲还在，佛、法、僧三宝还在，教义也还在。 为什么会变成这样？隆塔看到，人们购买各种各样的东西，什么吸金款之类的，买了一堆堆满屋子。花了那么多钱，却问说：“有吸到什么吗？”“还没有，只是我们被吸走了！”是吗？隆塔不知该说什么。还有很多类似的情况，今天不想多说了。 隆塔不想批评任何人，这只是客观地讲述，没有指明哪个寺庙或哪个人，大家都有思考和选择的权利。 有些人乐于作恶，以作恶为乐，这就是其中一类人。好吧，那就继续作恶吧！不然，地狱、恶道、畜生道、阿修罗道、饿鬼道、地狱道，就没有众生可去了。监狱、死刑，也就没有对象了。哦，所以必须要有这些人，想作恶就去作吧！另一些人则乐于行善布施，每天早上醒来就布施，然后出门办事。有些人在睡前布施，但有时太忙就省略了。 还有一些人乐于布施，认为这样就能获得各种各样的功德，乐此不疲。他们很满足于这样，那就随他们去吧！隆塔也不知道该如何劝导，因为他们只满足于此，把功德当成一个个具体的东西来计算。还有一些人比较聪明，即使是布施，也会遵循佛陀的教诲，明白功德高的布施，会获得巨大的回报，但这需要满足三个条件：一，接受布施的人必须是纯洁的，必须是修行到一定境界的圣者，已经证入圣流，例如须陀洹果、斯陀含果、阿那含果、阿罗汉，甚至是佛陀。二，我们用来布施的钱财，必须是通过正当途径获得的。三，在布施时，内心充满喜悦和满足，对这次布施感到无比的欢喜。这三个条件同时具备，才能获得巨大的布施功德。这种人就比较有智慧，能够遵循佛陀的教诲，而不是自己凭空臆想。 不要自己以为捐钱多就能获得很多功德，否则会被人骗得倾家荡产，回家还会被打得鼻青脸肿。在佛陀时代，也有一个例子，就是杜迦达贫穷夫妻。他们只有一件衣服，夫妻俩轮流穿着出门。有一天，佛陀来到他们家附近说法，这对夫妻认为这是一个难得的机会，可以去听佛陀说法。但是，他们只有一件衣服，只能轮流穿着出门。 轮到丈夫杜迦达去听佛陀说法时，他听了佛陀的教诲，深受感动。他心想：“我们真是太吝啬了，从来没有做过这样的布施，所以才会如此贫穷，夫妻俩只有一件衣服。我们也没有其他东西可以布施了。”于是，他决定把那件衣服洗干净、熨平，然后供养给佛陀。 （隆塔不记得了，大概是穿着树皮做的衣服出门了。）他把衣服拿来洗干净、熨平，准备供养给佛陀。但是，当他要放下衣服时，又想到妻子，如果轮到妻子出门时，要穿什么呢？他犹豫不决，放下又拿起来，放下又拿起来，如此反复多次。 他无法下定决心，想到如果为了自己，他不会吝惜这件衣服，但是如果轮到妻子出门，要穿什么呢？但他又想：“再不布施，就没有机会了！佛陀就要离开了，自己还没有做过如此伟大的布施。”于是，他下定决心，放下了那件衣服。 就在他下定决心的那一刻，大地为之震动，天神们齐声欢呼赞叹，整个宇宙都响彻着他们的声音，大地也震动了起来。杜迦达大声呼喊：“我赢了！我赢了！”（隆塔不记得巴利文怎么说了。）有人记得吗？喊什么？ “Chitang Me”是吗？是的“Chitang Me”杜迦达大喊，孩子们也跟着跳起来。 “我赢了！我赢了！我赢了！”国王也在现场，心想：“怎么回事？为什么大地会震动？这个人是谁？难道他要来造反吗？他喊“我们赢了！”我经历过无数战役，都没有这么高兴过，他竟然如此激动！”于是，他派人把杜迦达抓来问话。 当国王以真诚的态度询问杜迦达时，了解到他拥有一件衣服，和妻子轮流穿，却愿意拿来布施，国王非常感动，认为他非常了不起，难怪天地众神都赞叹不已。国王向佛陀请教说：“佛陀，如何才能获得如此巨大的功德呢？” 佛陀说：“让大家都来随喜杜迦达的功德。随喜功德也能获得功德。”于是，国王给了杜迦达许多布，说：“拿去！拿去！拿去！”杜迦达心想： “我能获得如此多的布，是因为我布施了出去。如果我不布施，就不会得到这么多了。即使我只是做了这么一点布施，也能获得这么大的回报！”于是，他把得到的布全部供养给了佛陀和僧团，成为僧团的共同财产。大地再次震动。国王说：“怎么回事！把他绑起来！” “再给他一件，再给他，给他更多！” 杜迦达又全部布施出去，大地再次震动。“怎么回事！” 所有人都开始随喜。 最后国王恳求说： “留一点给自己！ 留一点给自己！” 不，不留用。 恐怕国王要把所有的都布施出去，清空国库。 好吧，好吧， 佛陀说 “留一点给自己用！” 这说明，布施不需要很多，但来自于纯洁的心才能获得大的功德。 当每个人都沉浸在布施中时，佛陀说：“无论你布施多久，都不如持戒。”持戒就是不伤害，不伤害自己，不伤害他人。 不违反五戒，不杀生就是不伤害他人，不偷盗就是不伤害他人，不邪淫就会不伤害他人，不妄语就会不伤害他人，那些骗子让人痛苦。 第五条，不喝酒，不吸毒，会伤害自己和他人。 所以，如果从身口意上没有伤害自己和他人的意愿，任何会伤害到自己的言行都不去做。任何会伤害到他人的事情都不做，做了就停止。喜欢讽刺别人，喜欢背后议论别人，喜欢恶意评价诋毁他人，停止这些行为吧。任何造成对他人的损害的，对自己不利的，停止。这样当我们停止所有的恶行时，我们会永远都不会想要违反戒律，不会想要伤害自己或他人。不用说五戒，八戒，十戒，227戒，任何戒律，而是我们根本就不会想要去违反。这就是持戒。享受戒律，享受不伤害，比布施的功德更高。佛陀就是这么说的。隆塔所要扩展的是，让你们不仅仅只停留在布施的层面，而是提升到持戒的层面。 再从持戒提升到禅修的层面。禅修就是练习禅定，通过禅定获得智慧。 无论是止观都能称为禅修。修禅能够让内心平静。努力教导你们，因为再多的布施也不及守护戒律，再多的布施和守护戒律，也不如禅修。布施的同时守护戒律，布施守护戒律的同时，内心平静，达到禅定的程度。守护内心的平静，以平静为基础，享受布施所带来的快乐，享受不伤害自己和他人的快乐。 身口意没有伤害自己或他人的意愿，没有去伤害自己的想法，就没有戒律的存在。享受戒律，享受正法，布施所带来的快乐，这能让你内心平静。 八正道：戒，定，慧。这就是八正道。 可以这样说，布施让内心平静，享受布施的快乐，施者纯净，财物纯净，心也纯净，这会让内心平静，因为纯净，这样内心也不会慌张，享受平和，平静。所以，布施的功德无论在哪里都会让你平安，也会得到守护神的保护，这样内心就会平静，所以会导向持戒和禅定。现在布施圆满，持戒圆满，禅定也圆满，就进入毗婆奢那最高智慧阶段，因为内心已经平静。 在平静中观察，在平静中留意，就会看到内心的想法。 在平静中，会看到内心。 释放，释放。不要进入并抓住，不要去抓住心理的波动，即使只有万分之一也没有，只需要释放。 即使什么都没有做，所有的想法，所有的波动都处在现在时。现在当下没有谁去抓取他们。 在平静中思绪就像我们一样，因为我们是不会死的，所以我们依然还会思考。平静是因为你用正念守护着，用正念支撑和保护着，因为之前布施和持戒。 觉知当下的情绪支撑和保护着，心是平静的，因为觉知，所以知道不应该去想。 第一，觉知当下思绪波动的时候，守护内心。 第二，不随思绪波动，因为觉知，心是平静的，内心平静觉知当下的念头。 佛陀说，无论布施多少，都不如持戒。 持久守护和平静的心，不如一弹指。 所以，不要只喜欢小小的功德，要进步，无论多少辈子都只是停留在这个阶段。如果心平静了，智慧就会生出。 如果有智慧，就会开始留意和观察我们心里的想法。 但是很多人都搞错了。很多人以为完全不想事的状态才是对的。“我什么都没想，我什么都没做，只有平静，没有其他的。” 这就理解错了。 会觉知当下思绪波动的时候，心会静下来。 当你进入了平静的状态，留意那个状态的时候，你的五蕴就会开始运作起来。 五蕴是不会停止的，五蕴是我们生命的能量。当五蕴消失了，我们也死了。大部分人在这个上面理解错误了。 如果五蕴停止运作了，那我们就死了。很多人都在不明白的状态里去世。在平静和清醒中，拥有智慧，思考和分析。 你想要安静的感受，如果五蕴不运作了，那我们就死了。很多人死于不理解五蕴是如何运作的。 你在心平静的时候，就会发现自己的五蕴开始运作了，然后你就要去观察。如果五蕴可以运作，你可以在觉知和心平静的状态下，观察五蕴的运作，你就会得到巨大的功德。 所以，不要只满足于小小的功德，要进步。从布施进步到持戒，从持戒进步到禅修，静下心，然后就会有智慧，在禅修的时候，就有了巨大的功德，就可以将功德回向给债主和所有众生，那些犯了小过错的人，他们的恶业会减轻，但是还有很多业障深重的人，他们的业障还是没有那么容易被消除。你可以留意自己的心，觉知你的心，明白你正在做的所有一切，明白了之后，你的心就会平静下来。 当你内心平静了，仔细观察，就会看到，即使内心平静，我们仍然会不停地说话，仍然会不停地思考。 纵然你没有妄念，但是身体和思想还是会运作的，五蕴还是会运作。 那些 想要练习冥想和想要训练心灵的人，你们要明白， 5蕴不会自己停止运作的。 当你在那个状态的时候你已经得到了。 要明白，在平静中，无论什么发生，你都不需要去阻止。 现在你要明白五蕴是什么，然后不要去阻止它们，五蕴不会消失，在你已经死去之前。 我们必须明白五蕴的功能。 你要去理解这一切， 然后你的心会变得平静。 平静是第一步，下一步是智慧，智慧让你了解，如果你试图停止思考，你也会死去的。 很多人都是在这种情况下死去的。 想要不思考什么的人，你们就明白了。 在心平静的时候，保持觉知，这是一个伟大的果报，比布施和持戒都重要的多。 所以，进步吧，进步吧，进步吧，不要满足于小小的功德，要进步，从持戒进步到禅定，然后就可以分为禅定和智慧。 当你心平静了。 有了禅定你就可以有很多好事发生，因为你可以把功德和福报回向给众生，尤其是帮助减轻那些业障深重的人的罪孽。 你的心平静了，就有了布施持戒的力量，觉知当下你所做的一切，觉知让你明白，你的心已经奠定在平静的基础之上了。 在那个平静的基础之上了，你要开始仔细观察，注意力放在平静的状态上面，即使是一点点也好。 但是不要去关注你的平静。 心平静会一个阶段一个阶段的进阶，开始时你的心是不平静的，这个时候你开始去练习。 然后你的心开始平静下来，这就叫做 “克尼卡三麻地” 一点点平静，如果你的心平静下来更多，深入了更多，那就叫做“欧帕嘎三麻地”内心更加平静，静止不动，直到你的内心完全平静下来，那就叫做“阿帕纳三麻地”完全进入了禅定的状态。 当你有了“阿帕纳三麻地”那就意味着你的心和意识合二为一了。 这个时候你可能会突然觉得自己进入了一个黑洞里，就像是突然要死掉了一样，就像是 掉入了深渊，这就代表你的心和意识合二为一。 然后你就会感受到能量涌入，你会感受到起鸡皮疙瘩，你会想， 发生什么了。 这样你就像能飞起来一样，你会觉得身体变轻，你会想， 我可以飞起来了，你会想， 我变大了， 你会想， 我可以到处飞了， 你会说， 哇 发生了什么， 这是“喜”，接下来这就是进入了“杜迪雅佳纳”，然后你就平静了下来，你要接受所有事物，无常 痛苦 空性，在这里你要去学习所有东西， 不要害怕和担忧， 你就变得平静了。 你感受到了幸福， 纯粹的幸福没有杂念， 你的心中没有任何事物可以于之相比，这就是 “达提雅佳纳” 第三种禅定。 最后， 所有幸福和喜乐都会停下来， 所有喜悦和所有快乐都会消失，你留下了平静，但是你是知道的，你知道自己是平静的，你知道自己是平静的，你知道那个平静就像乌龟隐藏在水里， 但是它是明亮，明亮地就像一束光， 就像月亮在15号散发光芒。 这是空性，这是你在看， 站在你面前的人，同时还可以看到在你身后的人，这个时候你的身体是通透的。 你前方是空的，后方是空的， 头顶是空的，脚下是空的， 从上到下， 都很通透就像一个透明的人一样， 这就是平静。 这是玉佩佳佳纳 第四种禅定， 有 4种禅定。 当然， 每一个禅定都不一样， 禅定中会有更多能力和潜力， 禅定可以净化和改变我们的习惯。 你们的禅定可以更加细腻，进入到 没有边境和界限的状态， 没有天没有地， 这些都需要禅定来实现。 所以我们不需要进入禅定和那个状态， 隆塔只是说说。 这个阶段无论是怎么样平静的， 都不需要努力攀爬向上。 隆塔要告诉你们的是，这不是必须的。 有些人想要进入更深层的平静， 但是却失去了智慧和理解，所以才会一直想要更平静， 你会一直攀爬下去， 过很多年你你都在问我 “我平静了吗？” 但是还是不平静， 还是不平静， 你们要练习智慧啊！ 贪婪。 如果心平静了， 就在这个心平静的状态里面学习， 如果心平静了， 就观察， 5蕴会在什么地方。 如果可以， 觉知自己的心， 然后觉知自己的行为， 你要问自己， 这真的是我想要的吗？ 每一个念头都是一个功德， 所以 你必须要小心所有的想法。 当你可以做得到这些的时候，这个力量是可以回馈给我们的家人的，当你们有了慈悲和同情心，这就会创造出一股正能量， 一股可以让你的生活和家都获得改善的力量。 所以不要贪恋那个平静， 保持觉知， 不要贪婪。 贪婪会让你们失去平静， 当你内心平静了， 知道什么会让你失去平静之后， 智慧就会显现， 如果你很平静了。 那你就要觉知自己， 当你了解内心之后， 觉知就会开始， 如果你一直想要平静， 那智慧不会增长。 当你可以明白心平静了， 你就可以明白什么是可以让你平静， 什么是可以让你不平静。 你越了解你的心， 贪婪就会越减少。 到最后， 如果贪婪减少到一定程度， 你就可以变成一个不贪婪的人， 觉知会随时与你同在。 如果你不贪婪了， 你就会更加专注于你的行动和你的想法。 你会把那些让你不平静的想法抛弃， 如果你把那些想法都抛弃， 觉知就会帮助你变得更加平静。 因此，当我们看到这一点时，这就是五蕴，它是行，它是无常、苦、无我的。它不是上帝，不是动物，它是非永恒的，它是痛苦的，它无法保持原来的状态，它不是我们、我们的自我。放下它，它真实的自我并不存在，它只是出现然后消失，是一种迷惑世界的幻象，迷惑我们去迷恋它，不要相信它。 曾经见过行的闪烁，但没有人支持，没有人去感受，没有人去执着它，因此心是空虚的，空虚的，空的。空虚并非感到空虚，而是没有任何事物显现，超越空虚的感觉，超越平静的感觉。不是仅仅执着于空虚、执着于平静，而是超越空虚的感觉，超越平静的感觉。无论多么空虚，都看到了，不要去在意那个空虚，因为无论多么空虚，甚至到极致，也就是无色界，你们能做到吗？仅仅无色界，就能让它变得空无一物了吗？ 你们甚至都做不到！但只是一点点的空虚，就沾沾自喜了。哎呀，甚至都做不到无色界！这需要超越色界四禅，才能达到无色界，也就是空无边处，想想看。 从虚空中，它甚至变成识无边处、无所有处，它超越了，哎呀，如此的空虚！直到非想非非想处，你们甚至都无法进入，只是一点点空虚就自满了，哎呀，真想敲你们的头！当心如此平静时，观察它。 五蕴，也就是我们，不停地说话，不停地思考，不停地沉思，一整天、一整夜都在咕叽咕叽地响。如果你们没有失去意识而睡着，就会整天整夜地看到它。看到它，看到它，看到它，却不迷失、不执着于它，没有人去支持它，它就变成了觉知元素或一颗熄灭无明的心的元素。 熄灭了对咕叽咕叽作响的自我的执着，因此无明熄灭了。随着无明熄灭，所有的执取也随之消失，所有的执取，对自我的执着和信念都消失了，所有的生生世世和所有痛苦的等级都会被连根拔起，整个轮回都会断裂，结束轮回，永远摆脱痛苦，不再回来轮回。这是佛陀觉悟的教导。 它是这样有条不紊地安排的：布施、持戒、禅修，禅修有止和观两个阶段。如果平静了，那就是止的阶段；如果是智慧，那就是观的阶段。然后，当你们有智慧，看到咕叽咕叽在你们心中说：无论心多么平静，都有一个“我们”在表现出来，有关于想法、关于咕叽咕叽一直在调味的，当你们逐渐地不去执着、没有执着于那些响动的，那个平静从一开始就不要在意。 让觉知去守护它。我们只是不去在意，而是观察那个在平静中咕叽咕叽作响的“我们”，但不再在意那个平静了。然后只看到那个咕叽咕叽响，没有谁去，没有人去品味地执着于平静，也没有人去执着地品味、支持那个咕叽咕叽响的“我们”，因此五蕴的执着就结束了。 因此，成为了一个没有心思的人，存在得好像没有心思一样，只有觉知，只有觉知，觉知什么？就是认识拥有者的，认识心的拥有者是一种没有心思的存在，没有自我，没有形状，没有思想，无法调味，没有任何形式或形状，不可能有快乐或痛苦，不可能有光明或黑暗，不可能有空虚的感觉、放松的感觉、开放的感觉、舒适的感觉，空虚的感觉都超越了这些。因为它不显现任何事物，那些空虚、放松、开放、舒适的感觉都超越了这些，因为它不显现任何事物。那些空虚、放松、开放、舒适的感觉都是被觉知的现象，它们是感受蕴。 它们是感受蕴。很多人误解了，执着于这些感受蕴，执着于空虚、放松、开放、舒适的心，认为这就是心。这并非真心啊！真正的真心，或者说纯粹的真心，是熄灭了无明的，不显现任何事物，它消失了！它甚至不是空虚，甚至不是平静，它不显现任何事物。只有觉知，它认识什么？它认识自己！认识真心，认识觉知元素，它是什么？它是一种没有自我的存在，没有形状，无法思考，无法调味，不可能有任何情绪，不可能有任何感觉， 没有任何东西可以与之相比！不宽、不长、不深、不浅，不生、不灭、不破碎、不摧毁，它什么都没有！不显现任何事物！它以这种方式认识自己。它无需认识任何事物，它只需认识自己，认识自身的心。这颗熄灭了无明的心，就是它认识到自己是一种没有任何事物显现的存在，没有自我。当它认识了自己的本质之后，这颗心就不会随随便便地执着于任何事物，它不会随便抓取任何东西作为自己的，这个也是心、那个也是心！有症状，也是心！我们不舒服的心，或者稍微舒服的心，也是心！我们的心是那样的，我们的心是这样的，它不认识心，而是执着于心的症状，这些都是法尘，都是外六入。把外六入拖进来作为自己的心！ 声音是外六入，气味是外六入，味道是外六入，触觉是外六入，心念是外六入。把所有类型的心的症状都当成了外六入！我们把心的症状都当成自己的心！就是这样修行的！ 这就是不认识真心的人！当不认识真心，就认错了对象，随随便便地随便抓取！把这个那个都当成自己的心！有什么就是心会怎么样、心会这样、心会如何如何！这就认错了对象！这样就会变得混乱！它不认识自己！ 就像我们问，坐在你前面的人是你的身体吗？你说不是。坐在你左右两边的人是你的身体吗？你说不是。坐在你后面的人是你的身体吗？你说不是。那我问问，你是怎么知道他们不是你的身体的？为什么你知道他们不是你的身体？因为我们认识自己！我们认识自己，所以知道别人不是我们！只要认识自己就足够了！不需要认识他们！如果我们认识自己，就会知道他们不是我们！同理，如果心认识了自己的本质，它就不会误以为其他事物是自己的心了！ 为什么？不管问多少次，心都会回答说“不是心”。这种感觉是心吗？不是心！这种症状是心吗？不是心！平静、空虚、放松、开放、舒适的心是心吗？不是心！平静的心是心吗？不是心！它不认识自己的本质！这就是重点！它能告诉你所有的症状都不是它的心！就这样修行，就会迷失方向！如果我们打开视频让你听，是为了让你理解！ 一开始就闭上眼睛了！视频不看，不听，不理解！ 我们看到，成群结队，来到这里，就要打开视频给他们听，让他们理解！但是一开始就闭上眼睛了！有些人出去经行了，慢慢地走着！ 出去慢慢地经行，然后静静地坐着！你们知道自己在做什么吗？以这种方式修行，是因为理解了吗？如果是，那就去做吧！不用坐下来听！其实不是在讽刺你们！如果你们理解了，就不用坐下来听了！你们可以去做！按照我所说的去做！ 要认识自己的真心！你们就不用坐下来听了！这些人甚至都不理解，就随便地去做！出去慢慢地经行，也不知道自己在做什么！坐下来闭上眼睛，也不知道自己在做什么！我还看到，有人在捕捉情绪！有人在捕捉内在的情绪！把自我放在那里去冥想情绪！ 冥想这个情绪、那个情绪，根据每个人冥想的内容不同，冥想光明，冥想光环，冥想症状，冥想空虚的心，冥想光，冥想颜色，冥想各种各样的景象，带着自我去冥想。然后，当感到舒服时，就头歪着睡着了！ 头歪着，然后睁开眼睛，过来，来看一下视频，然后继续闭上眼睛睡觉！我们去哪里都能看到这种景象！ 你们不理解！ 不理解什么是佛法，佛陀教导什么！教导的就是我刚才所说的：布施的基础、持戒、禅定、智慧。最高的智慧就是完全放下！放下行，放下身行、口行、意行，也就是放下五蕴、放下三行！放下所有的调味，进入那颗没有调味的心，成为那颗没有调味的心！这是佛陀的教导！我们甚至都不知道什么是佛法！总是不断地问我：师父，您为什么讲这么久？为什么还不让我们坐下来闭上眼睛？我去哪里都听到有人问这个问题：师父，您为什么讲这么久？为什么还不让我们坐下来闭上眼睛？如果你们知道，闭上眼睛之后要干什么？要觉知什么？要放下什么？如果你们做得到，那就去做吧！ 这说明你们已经掌握了！就是内心觉知一切，却不执着于任何事物！知道一切，却不执着于任何事物！知道每一个当下，觉知每一个当下，觉知每一个起心动念，觉知每一个当下的心念，不执着于任何事物，不执着于任何症状！如果你们内在是这样修行的，那就是百分之百的正确！无论哪个道场，无论使用哪种方法，如果知道一切，放下一切，完全放下，那就是正确的！如果你们理解了这一点，那就去做吧！但是他们不是这样的！ 为什么不能轻松一点？为什么不能空虚一点？为什么还这么沉重？为什么还看不到那个？为什么看到了又消失了？为什么这样？为什么那样？总是想要得到什么！如果想要得到，那就不是佛陀之道！那是贪欲！佛陀教导我们放下贪欲！如果想要得到，那就是贪欲！那是一条通往生生世世和所有痛苦的道路！ 必须熄灭无明、断除贪爱执取，熄灭想要得到的心！熄灭想要得到的自我！当开始修行时，总是想要得到！去找爸爸妈妈、老师们！我们也很想教导你们！想要帮助你们教导！想要获得须陀洹果！快回去！快回去！快回去！否则会疯掉的！ 总是想要得到是吗？当你们开始修行，总是想要得到！我要获得须陀洹果！我要斯陀含果！我要阿那含果！总是想要得到！如果像这样疯狂的想要得到！那就必须熄灭想要得到的心，才能摆脱痛苦！放下25%的执着（这只是一个假设的数字），那就是须陀洹果。放下50%的执着，那就是斯陀含果。放下75%的执着，那就是阿那含果。完全放下，100%的放下，什么都不想要，那就是阿罗汉果！但是他们一开始就想要得到！这完全背道而驰！这样修行，怎么能理解呢？ 来到这里，就只想着坐下来闭上眼睛！坐下来闭上眼睛为了得到什么？总是问，什么时候才能让我们坐下来闭上眼睛？坐下来闭上眼睛为了得到什么？已经坐了多少年了？已经坐了多少辈子了？可以倒回去看看多少辈子了！就是这样迷惑、迷茫！睡觉醒来、醒来睡觉！永远都无法到达目的地！完全不理解！完全不知道什么是什么！ 真正的重点！我的意思是，佛陀的教导！真正的重点是，不要执着于任何事物！如果放下执着，就不会痛苦！不去迷恋执着，就不会痛苦！如果不去迷恋执着，就不会痛苦！就像俗语说的“苏吉出窍，神识出窍”，意思是一样的！ 有时会使用多种语言来表达，外面的部分就是执着！为什么不“神识不出窍”？也就是不去执着！不去执着任何事物就不会痛苦！ 不去执着就不会痛苦！这句话虽然很短，但执着就会痛苦，执着越多就越痛苦，执着越少就越少痛苦，停止执着就停止痛苦，因此停止执着就能摆脱痛苦！这句话来自于生命的顶峰觉悟，也就是缘起法，或者说依此有故彼有！因为无明， 产生了无明，无明带来了贪爱执取，也就是有了“自我”！如果有无明，就会有贪爱！也就是要有自我，要有一个出发点！它是一个创始者！想要做什么，想要说什么，想要做什么，都把“自我”作为出发点， 是一个主体！没有成为“无我”，而是成为了“有我”！是从思想和感觉出发的，是以自我为起点的！然后就有了问题！有了以自我为起点的创始者！就有了贪爱！ 贪爱就像5根手指，5根手指就像猎物，就像去喜欢和厌恶！有自我作为起点！就有了五蕴作为在心中调味的工具！就像5根手指，是五蕴，是那个在心中调味的那个工具！那就是贪爱！无论如何努力！无论努力得有多么厉害！那就是贪爱！无论如何，只要你想要去抓取什么！有自我作为起点！那就是无明！那就是能量的源泉！那就是自我！然后构建五蕴！就像5个爪子一样！努力抓住！想要抓住什么？ 就会尝试抓住任何喜欢或者不喜欢的东西，会尽全力抓住任何自己喜欢或者厌恶的东西， 所以如果执着于什么， 那就是执取！ 为什么？ 会发生什么？ 如果有自我先行， 然后努力， 然后 就会去 抓取猎物！ 那些我们抓住的就是 执取！ 这样我们就会抓牢了！ 抓住什么呢？ 抓住自己喜欢或想要的东西， 如果喜欢，想要那个东西， 想要让它成为我的， 如果不喜欢，就会想要把对方推开， 那就是低级的，不快乐的人。 那就是执取，执取就会让你痛苦，所以执取也是让你痛苦的原因，也会带你进入下一个轮回。 这都是因为你没有智慧！ 那就是无明贪爱 和 执取。 无明 先行 就去影响了 你所有接触的东西。 所以说 是 心的不平静 和 心在寻找猎物， 喜欢什么气味， 想要什么。 身体里的五蕴 是怎么影响你的。 你所有的行为，你的心都在被操控， 所以 贪爱也是，也是因为这个原因 而存在。 就是因为 你没有看见心是空性的， 才会造成你的苦， 导致你在轮回中挣扎. 这都因为你不明白。你要做的就是了解五蕴是怎么影响你的。 接下来要做就是， 在平静中开始 学习，开始禅定， 冥想 和 清空自己。 这会让你更容易放下。 当你禅定的时候， 你会知道， 你可以完全的放下那些让你不平静的想法。 你会开始明白， 你的想法不是你。 你所做的不是你。 那就是 为什么 你要保持觉知。 你要看见那个真实。 然后你就会平静。 当你平静了， 你就可以放下。 你看见的越多， 你放下的越多， 你放下的越多， 你的智慧就越多。 智慧会让你看见 五蕴，那个会让你不平静的。 所以你要做的 就是 不去抓取，不去想。 这样你才能 停止轮回。 不抓取， 就会没有痛苦。 这是关键。 现在你大概明白， 我在说什么了， 我在说 你需要做的事情， 就是 保持觉知, 学习放下。 所有都是 假的， 只有放下才能让你解脱。 现在你明白， 什么是苦， 什么是 烦恼 。 (问答环节) 问： 师父， 听了您的话，我还是不明白，如果我修习了智慧，那我还需要坐禅，做冥想吗？还是说就只是练习放下呢。 隆塔答：你问得很好。如果你真的想要通过修习智慧达到完全的放下，你需要先学习看见真相，你的心需要平静。我的意思不是说强迫自己安静下来，我的意思是说静静地观察，然后你就能看见所有的波动。波动存在于不波动之中，你要看见不波动之中的波动。因为波动是造作的，所有波动都存在于不波动之中。你要安静地观察，才可以看见。 能安静观察，你已经包含了所有，定慧你全部都拥有了。你不会被其他念头影响，你可以把注意力放在一个事情上，你可以静静地观察你的心。 你可以看见内心的平静，你可以看见所有的波动，你能看见所有念头，很微小的念头。你看见他们从空无产生，然后消失在空无。 如果你能静静观察，你就有了觉知，因为你不受影响，所以你可以静静地观察。如果你可以一直静静地观察，你就获得了定力，你已经不再受外界的侵扰，你能从平静的状态中看见智慧。 从平静中升起的智慧，从初级到细微，你可以看见从很远到很清晰的念头，从极细微极微小的念头，你都可以看见，那个念头从空无而来，也回到空无里去。 所有你都没有抓取，你看见了发生的事情。那些我们称之为造作的行为，没有人可以带走他们，没有人可以执取。一开始你在观察的时候，你会迷失，然后你会更努力地观察。 你会观察更多细微的东西，你以为那是你观察的心，你以为那真的是你，你已经迷失在现象之中了。现象本来就存在于自然之中，那些现象你以为是你以为的。 现在你有三部分：第一，现象；第二，自然；第三，你以为的。 所有的是你以为的让你更努力。如果你努力地观察，你会明白有更多的你超越了自然。 大自然的法则是现象产生，然后消失。所有是空，你会以为是幻觉。 你应该做的就是观察，你观察的越多，你越能看到，自然包括了现象和幻觉。但是你超越了他们。 所有会阻碍你看清真相的就是你自己，你才是最大的阻碍。 你可以知道所有的事情，知道什么是开始，什么是结束，你知道所有的知识，你了解一切，因为你是想看见真相的。 但是因为你想要抓住，所以这阻止了你，让你没有办法真正地放下，真正地觉悟。你可以知道所有的知识，你可以看见开始和结束，你可以都觉悟到，你知道你的身体在经历什么。 现在你知道怎么样放下了，这样心才会平静，这样你才会达到你想要的，这样你才会达到你所需要的那个平静的状态。 所以，修行，不是说我们要走得慢一点，坐得久一点，以时间为基础，那就错了，隆塔不是这个意思。 所以隆塔所说的不是形式，形式是修行的其中一种，但是目的是为了达到完全的放下。修行是为了达到那个没有执取的境界。使用任何方法，只要有效。 任何方法，对你来说，可以达到停止执取的目的，都没有问题，都可以尝试。但是你要记住，重点是停止执取。 有人会问，坐禅、慢走，如果达不到目的，那是不是就不是正确的修行了？ 我会说，这个和你使用的形式没有关系，重要的是你怎么样使用他们。 你应该专注于你在做什么。你需要知道如何正确的行动，如何正确的思考，然后你才可以放下贪婪。贪婪会遮蔽你的心，会让你看不清楚。重点在于你要觉悟你自己的心。 这才是最重要的。 所以, 在你打坐， 慢走， 你要去了解 你需要做什么， 你需要知道如何舍弃。 如果你明白了 你就去做 那么你就不需要来听我的话了。 其实我也不是要故意和你作对， 如果你了解，你就不需要听，就去做吧。 关键你要了解自己的心。 这样 就不用来听了。 现在最重要的 就是你要了解 如果你不了解 就不要去做一些 愚蠢的事情。 了解什么对自己才是最有利的。 你可以觉知 什么时候可以放下 你可以看见身体里的五蕴的运作 你要能看见 身体里，内心的 还有声音的 这三个部分。 然后放下 觉悟。 你要看见这个世界是不停变化的。 你要看见身体的 是不停变化的 心也是不停变化的 。 要记住， 所有东西都是 无常的 痛苦的 没有自我的 你要看见 无常 痛苦 无我。 什么是真实的真相 这样， 你会看见， 你在 轮回中的真相了。 当你所有的 都放下 你就解脱了。 当你放下了那些烦恼 。 所以关键在于放下 所有的都是幻觉 所以我们才要学习去放下。 这几乎是我要告诉你们的所有了。 最后隆塔说： 关键在于放下，各位！ --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ 4. 讲解佛法和回答问题的高僧，翻译为“隆塔” --- ได้วาจาใจคิดดีพูดดีทําดี. ไม่เบียดเบียนตนเองให้เป็นทุกข์เดือดร้อนไม่เบียดเบียนผู้อื่นไม่ว่าจะเป็นมนุษย์เทพเทวดาอินพรมยมยักษ์หน้าครุฑคนทานสรรพสัตว์เน็กซ์กระจายไม่เบียดเบียนเขาให้เป็นทุกข์เดือดร้อนไม่เบียดเบียนตนเองให้เป็นทุกข์เดือดร้อน. เรียกว่ากุศรสสุภัสสัมปทา. ข้อ3ก็สะจิตตะปริโอชะประังการหมั่นศพผลจิตใจของตนให้ปราศจากกิเลสเครื่องเศร้าหมอง. เอตามพุทธาสดังทํา3ข้อนี้คือคําสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์. พุทธเจ้าตรัสแบบไว้แบบนี้ไม่ใช่เป็นแบบพวกเราคิดเอาเองบุญกี่ตัวกี่ตัวกี่ตัวไปว่าได้กี่ตัวกี่ตัว. แล้วก็อีกอย่างนึง. ก็โดนเค้าหลอก. เออก็จะโทษใครก็ไม่ได้แม้แต่จะมีใครบอกเราก็ไม่เชื่อ. เค้าก็บอกว่า. ก็เอาเงินทําบุญน้อยได้บุญน้อย. เอาเงินทําบุญมากจะได้บุญมาก. เท่าถ้าถ้าเอาเงินทําบุญเท่านั้นล้านเท่านี้ล้านจะได้บรรลุโสดาบัน. ถ้า10ล้านขึ้นไปหรือไงเนี่ยได้บรรลุโซดาบานสะจิทาคามีอนาคามีทําตั้งเป็นร้อยล้านพันล้านได้อรหันต์. กูกระทํากันจนแบบว่าบ้านแตกสาแหรกขาด. พระพุทธเจ้าคงไม่ได้ตัดแบบนั้นไม่รู้ว่าไปเป็นพุทธศาสนาอย่างไร. ในสิ่งที่พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนทํากันจนหมดเนื้อหมดตัวบ้านแตกสาแหรกขาดทะเลาะกัน. แล้วก็ถามว่าไปร้านก๋วยเตี๋ยวเห็นเด. ตัวเล็กเล. แก้ผ้าอาคารเล่นอยู่กับดินร้านก๋วยเตี๋ยวขายของดีมากเลย. เราก็บอกว่าลูกจ้างไม่มีเหรอยุ่งมากเลยเนี่ยขายของดีมากแล้วเมียไปไหนอะลูกเล่นกับพื้นดินเนี่ยพื้นดินเนี่ยพูดแค่นั้นแหนะกําลังทําก๋วยเตี๋ยวยุ่งๆหยุดหยุดขายก๋วยเตี๋ยวตวาดเราบกบ่ใหญ่เลยไม่ใช่ว่าตาดบ่นว่ะมันไปอีกแล้วมันไปอีกแล้ว. อ้าวมันไปไหนอะใครอะภรรยา. วันไหนอะไปวัดอีกแล้วไปวัดอีกแล้วไปนุ่งขาวห่มขาว. ไปอยู่วัดอีกแล้วแหนะ. เราก็บอกงานยุ่งมันมาช่วยกันทําอันเนี่ย. ยุ่งมากนะถ้าเห็นขายก๋วยเตี๋ยวขายดีมากเลยเนี่ยลูกก็คลานอยู่กันเล่นกับพื้นที่ไปมันไปอีกแล้วมันไปอีกแล้ว. หลังจากนั้นไม่กี่วันเตะกันมา. สีเสื้อเขียวไปหมดเลยอะเออภรรยากลับมา3ีเตะซะเขียวเลย. เราก็รู้จักทั้งคู่อ่ะ. เตะสีเขียวเลยมาฟ้องล่ะ. ภรรยามาฟ้อง3ีก็มาด้วยระหว่างอ้าวอยู่อยู่เป็นเจ้าปกติเค้าป่ะเนี่ย. ไปเตะเขาทําไม. อาจารย์มันน่าเตะมั้ยเนี่ยทําไมอะเนี่ยมันน้อยไปนะเนี่ยมันน้อยไปเอ้ยไปเตะเค้าเขียวสักตัวอย่างงี้อ่ะน้อยไปอีกมันน้อยไปอาจารย์มันน้อยไป. ไปออกรถวอลโว่ใหม่. ถวายพระแล้วตัวเองอ่ะออกบัตรเครดิตไปนู้นแล้วแล้วเป็นคนส่งผ่อนเอง. เฮ้ยเค้าเอาบัตรเครดิตบัตรทองไปรูดเองแต่ตัวเองอะหาเงินเข้าบัญชีแล้วหัวหากินง้องโงกงตัวเองก็ไปอยู่ตามวัดแต่ไปซื้อออกรถวอลโว่ใหม่ให้เค้า. แล้วก็ออกบัตรทองให้เค้าแล้วตัวเองหาเงินผ่อนให้เค้าอาจารย์ว่ามันน่าเตะมั้ยเนี่ยมันน้อยไปนะเนี่ย. เราก็ไม่เข้าใจว่าปัญญามันไปอยู่ตรงไหน. เราตรงไหนคิดเนี่ยเอาส่วนไหนคิด. ไม่อยากจะพูดอะเนี่ย. พุทธเจ้าไม่ได้สอนอย่างนี้. บุญอะไรอย่างเนี่ยกลับมาไม่ได้บุญแล้วเตะกันจนเขียวทั้งตัวเนี่ย. บุญเหรอเนี่ยบุญ. มันก็ต้องคิดเป็นอย่างเงี้ยงมงายมากเลย. งมงาย. เดี๋ยวก็ไปซื้ออะไรกันมาก็ไม่รู้. อาจารย์นี่มาอวดอะไรวะเนี่ยไปเอาอะไรมา. อาจารย์ไม่รู้แหละนี่มันดูดซับได้นะเนี่ยดูดซับได้อะไรวะดูดซับได้หึนี่มันรูดดูดซับนะแล้วองค์เท่าไหร่อะซื้อมาเนี่ยองค์ละ200,000. โหแล้วซื้อมากี่องค์เนี่ยอ้าวก็ซื้อให้3ีองค์นึงให้พี่องค์นึงให้พ่อให้อนุญาตพี่น้อง5องค์. 5องค์เท่าไหร่ล้านนึง. โอ้โหยทําไมมันอย่างนี้วะ. แล้วดูได้มั้ยเนี่ยตั้งแต่ซื้อมาได้ดูน้องน้องมั้ยยังไม่ได้เลย. แต่เค้าดูเจ้าหมดไปแล้วล้านนึง. จะไม่เข้าใจรึไงเนี่ย. เค้าดูเจ้าหมดไปล้านนึงแล้วเนี่ยเจ้ายังไม่รู้อีกหรอกโอ้โหเราจะภาคภูมิใจมากเลย. นี่นะ. คําสอนพระพุทธเจ้าก็มีพระพุทธพระธรรมพระยทรงก็ยังมี. หลักธรรมคําสอนก็ยังประดิษฐานอยู่. แต่ทําไมจึงเป็นอย่างนี้จึงเป็นอย่างนี้หลวงตาเห็นแล้วโอ๊ยสารพัดจะซื้อกันมารุ่นดูดซับอะไรก็ไม่รู้ซื้อกันมาให้เต็มบ้านเต็มอะไรช่องมันเต็มไปหมดเลย. หมดเงินหมดทองไม่รู้เท่าไหร่แล้วบอกว่าดูดอะไรได้บ้างไหมอะยังไม่ได้เลยแต่เขาดูดเราไปหมดเลยอะใช่มั้ยไม่รู้จะพูดว่ายังไงอีกหลายอย่างนะวันนี้มากกว่านี้ยังไม่อยากพูด. เออหลวงตาไม่อยากว่าใครนะนี่คือพูดเป็นกลางกลางไม่ได้บอกว่าวัดไหนเป็นยังไงใครอะไรเลยไม่ได้ว่าเป็นส่วนตัวทุกคนมีสิทธิ์จะคิดมีสิทธิ์ที่จะเลือก. พวกนึงก็. พวกนึง. มีความสุขใจ. ที่ได้ทําบาปทํากรรม. มีความสุขที่ได้ทําบาปทํากรรมแล้วก็มีความสุขนี่ก็พวกนึง. อ้าวก็ทํากันไป. ทําบาปทํากรรมไป. ไม่งั้นเดี๋ยวโลกนรกโลกอบายภูมิสัตว์เดรัจฉานเป็นอสูรกายสัตว์นรกมันจะไม่มีมันจะไม่มีใครไปคุกตะราง. ประหารชีวิตมันก็จะไม่รู้จะประหารชีวิตใคร. อ๋อมันก็ต้องมีไว้พวกเนี้ยอยากทําก็ทํากันไป. พวกหนึ่งก็. มีความสุขใจกับการได้ทําทําบุญใส่บาตร. ตื่นเช้ามาก็ใส่บาตรแล้วก็ออกไปกรวดน้ําใส่บาตรก่อนนอนก็กลับพักกลับกลับกลับมั่งไม่มีเวลาก็ไม่กลับ. พวกหนึ่งก็สุขใจกับที่ได้ใส่บาตรอย่างเงี้ยได้บุญเป็นอย่างอย่างได้บุญเป็นอย่างอย่างหลายตัวได้บุญหลายตัวสุขใจแบบนี้แค่นี้พอใจแล้ว. อ้าวก็พอใจแค่นี้ก็ต้องแค่นี้. ไม่รู้จะเคี่ยวเกณฑ์ยังไงเพราะพอใจแค่นี้. เค้าคิดบุญเป็นตัวตัวเลยอือ. พวกหนึ่งก็มีความฉลาดขึ้นมาอีกถึงแม้จะเป็นการให้ทาน. แต่ก็เชื่อฟังฟัง. ไอ้คําสั่งสอนพระพุทธเจ้าว่า. กุศลสูงเนี่ย. บุญกุศลที่มันสูงในในด้านทานบารมีเนี่ยมันจะได้อานิสงส์ใหญ่ก็มันต้องเกิดจาก3กรณีคือหนึ่งผู้รับนั้นบริสุทธิ์. ผู้รับผู้รับนั้นมีจิตใจที่ประพฤติปฏิบัติธรรมถึงขั้นที่บริสุทธิ์เขาตกกระแสแล้วคือตั้งแต่โสดาบรรพกิตาคารมีอนาคตนี้ค่ามีอรหันต์หรือกับพระพุทธเจ้าเลย. 2ทรัพย์ที่เราหามาได้เอาไปทําให้ทานนั้นได้มาที่ความบริสุทธิ์. 3มีความสุขใจอิ่มเอิบใจ. ที่ได้ถวายทานครั้งนั้นอย่างยิ่งใหญ่อิ่มเอิบใจอย่างที่สุด. 3อย่างประกอบกัน. จะได้บุญกุศลใหญ่ในการให้ทาน. อย่างนี้ก็เรียกว่ามีปัญญาสูงขึ้นมาอีกคือ. ได้ปฏิบัติตามคําสอนพระพุทธเจ้าไม่ได้คิดเองเออเอง. ไม่ใช่ว่าไปคิดเองว่าทําบุญมากได้บุญมากเดี๋ยวเขาหลอกทําจนหมดเนื้อหมดตัวกลับมาบ้านเตะกันจนเขียวไปทั้งตัว. ตัวอย่างในสมัยผู้จัดการก็มีพวกที่. ยากจนข้นแค้นแสนสาหัสถวายทานในทุกกะตะเนี่ยผัวกับเมียมีผ้าผืนเดียวผลัดกันนุ่งออกบ้านไปคนละวัน. วันหนึ่งพระพุทธเจ้าเสด็จมาอยู่ใกล้ใกล้บ้านมาเทศน์มาเทศน์โปรดที่ใกล้ใกล้บ้าน. ก็ถือเป็นโอกาสดีที่ในตุ๊กตากับภรรยาจะไปฟังธรรมพระพุทธเจ้าแต่เนื่องจากมีภาพผืนเดียวผลัดกันออกไปคนละวัน. เมื่อถึงข่าวในทุกกะตะไปฟังธรรมพุทธเจ้าโอ้โหธรรมของพุทธเจ้า. ซึ้งถึงใจมากเลยแล้วก็พระราชาพระเศรษฐีทั้งหลายคนทั้งหลายก็พากันถวายทาน. ในตุ๊กตาก็มารํามารําพึงว่ารําพึงรําพึงแก่ใจว่า. เราคงจะตระหนี่ถี่เหนียวมากไม่เคยทําบุญให้ทานแบบนี้เลย. เราจึงยากจนข้นแค้นแสนสาหัสทั้งผัวทั้งเมียมีผ้าผืนเดียว. เราก็ไม่มีอย่างอื่นที่จะให้ทานแล. ก็เลยคิดว่าจะบ้านั่นไปซักนี่อย่างดีแล้วมาถวายพระพุทธเจ้า. เราก็ไม่. จําไม่ได้ว่าสงสัยจะนุ่มเผือกมึงนุ่งใบไม้มาแล้วนุ่งเปลือกไม้ออกมานี่มั้งก็เอาผ้ามาแล้วนี่เอาผ้าซักรีดมาเสร็จแล้วก็จะมาถวายพอครั้นจะวางก็คิดถึงภรรยาว่าแล้วภรรยาถึงต่อภรรยาออกจากบ้านจะเอาบ้านที่ไหนอะ. เจ้าอาวาสที่ไหนนุ่ง. ก็ตัดสินใจไม่ได้. จะเอาวางแล้วก็ยกกลับบ้านจะเอาวางแล้วก็ยกกลับอย่างเงี้ยหลายรอบ. ตัดสินใจไม่ได้ว่าถ้าตัวเองสําหรับตัวเองแล้วไม่เสียดาย. แต่เรากําไรถึงคราวคิวภรรยาออกบ้านแล้วเจ้าภาพที่ไหนนุ่ง. แต่คิดดูโอยนี่เดี๋ยวก็จะหมดโอกาสแล้วพระพุทธเจ้าก็จะจะเสด็จกลับแล้ว. ตัวเองก็ยังไม่ได้. ทําตามบารมีอันยิ่งใหญ่นี้เลย. เลยตัดสินใจวางผ้าอันนั้น. แค่ตัดสินใจแค่นั้นแหละโลกสะเทือนเทพเทวดาโมทนาสาธุการกระหึ่มไปทั้งโลกกระทาส. แผ่นดินสะเทือนลั่นหวั่นไหว. โอ้วนายตุ๊กตาตะโกน. กึกก้องเลยว่าเราชนะแล้วเราชนะแล้ว. ตะโกนขึ้นมาในใจเป็นภาษาบาลีเราก็จําไม่ได้แล้วมีคนโยงเค้าบอกทีแล้วว่าอะไรไม่รู้ใครจําได้ป่ะตะโกนว่าอะไรนะห๊ะ. ตังเมทิหรอเออทิตังเมะที่ตังเมตะโกนเด็กเย็กๆคงตาเต้นไปด้วยเราว่าเอ้อกูจะเต้นไปด้วยที่ตังเมที่ตังเมชิตังเมมั้งชิตังเม. ก็คือแปลว่าชนะแล้วเราชนะแล้วเราชนะแล้วพระราชาอยู่ในที่นั้นด้วยโอ้โหทําไมคือแมงอึ้งกับไอ้โลกทัศน์สะเทือนเรือนลาดไปหมดแล้วไอ้นี่ไอ้เจ้าหนี้มันจะมาติดติดอีกอะไรอยู่เนี่ยมันมันตะโกนว่าเราชนะแล้วเราล้มทับจับศึกมาตั้งมากมายยังไม่ดีใจขนาดนี้เลยตะโกนขนาดนี้เลยเราชนะศึกมาตั้งหลายครั้งแล้วไอ้เจ้านี่มันทําไมมันตะโกนอย่างเงี้ยได้ไปเอาตัวมาดูหน่อยสิ. เอาตัวมาให้เอาบาตรไปเอาตัวมาสอบถามหน่อยสิเป็นยังไงพอมาสอบถามด้วยความอย่างกับความจริงแบบนั้นโอ้โหเจ้าสุดยอดมากสุดยอดเจ้ามีผ้าผืนเดียว. บางคนกับเมียเนี่ยเจ้ายังเอามาถวายทานได้เนี่ยนะโอ้โหสมแล. ที่โลกสภาพเทพก็ดารุณโมทนาสาธุการหมดเลยกราบขุนนางพระเจ้าว่าทํายังไงครับพระพุทธเจ้าถึงจะได้บุญกุศลใหญ่ขนาดนี้มั้ง. พระพุทธเจ้าก็บอกว่าให้ท่านทั้งหลายร่วมอนุโมทนาบุญกับในทุกตะซะนี่เพราะนั้นบุญเกิดจากอนุโมทนาไปก็ได้บุญกุศลก็ให้รวบอนุโมทนาบุญกับในทุกกะตะอุ้ยพระราชาก็เลยเอาเอาผ้าอีกหลายผืนมาให้ในทุกกะตะ. บอกว่าเอาผ้าไปเลยเยอะเยอะเลยไปขนมา. ในตุ๊กตะมะระพึงว่า. เราได้อานิสงส์. ถ้าจํานวนมากมากเช่นนี้เราก็เพราะเราเนี่ยสละออกให้ทาน. เราถึงได้มาเยอะแยะมากมายแบบนี้นี่ขนาดเราทําแค่เนี้ยยังได้ซะขนาดเนี้ย. เลยถวายพระที่ได้มาทั้งหมดให้กับพระพุทธเจ้าและคณะสงฆ์หมดเลย. เป็นสังฆทานหมดเลยโลกธาตุสะเทือนอีก. โอ้ยพระราชาว่าไอ้เจ้านี่ทําไมมัดแมวเอาไว้เลย. สักผืนเดียวเอามาให้มันอีกเอามาให้มันอีกเอาให้มากกว่าเดิมอีกในตุ๊กตาก็ถวายหมดอีกโลกทาสก็สะเทือนอีกโอ้โหทําไมอย่างงี้ก็ทุกคนก็โบทนาใหญ่สุดท้ายหลายหลายคนก็ปราชาต้องขอร้อง. ว่าเอาไว้หน่อยเอาไว้หน่อยเอาไว้หน่อย. เดี๋ยวไม่คืนไม่เอาไว้เดี๋ยวพระราชาต้องถวายหมดหมดทางหลวงแน่เออเออพุทธเจ้าก็เลยว่าเอาไว้หน่อยไว้หน่อยอะอะไรก็เอาไว้เอาไว้ใช้หน่อยนะเออนี่เห็นมั้ย. พานเนี่ยไม่จําเป็นต้องมากมายแต่มันออกจากใจออกจากใจที่บริสุทธิ์ก็ได้บุญกุศลใหญ่นะเนี่ยคนทั้งหลายก็อิ่มเอิบในทาน. เมื่อเค้าอิ่มเอิบในทานด้วยซูมขึ้นไปอีกพุทธเจ้าก็ตรัสว่าให้ทานเนี่ยนานเท่าไหร่มากมายขนาดไหนก็ตาม. ไม่เท่าใจเป็นศีลให้ไม่เท่ากับศีลใจเป็นศีล. คือให้ทานด้วยแล้วก็ใจก็อิ่มเอิบในศีลด้วยคือไม่ทําบาปกรรม. ไม่คิดเบียดเบียนตนเองและผู้อื่นได้เป็นทุกข์เดือดร้อนอีกต่อไปเบียดเบียนไม่เบียดเบียนผู้อื่นก็ไม่ไม่ผิดศีล. ก็คือเบียดเบียนผู้อื่นตั้งแต่ศีล5ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตก็หนึ่งฆ่าสัตว์ตัดชีวิตก็เบียดเบียนผู้อื่นข้อ2เอาทรัพย์สินเงินทองของเขาโดยไม่ชอบก็เบียดเบียนผู้อื่นข้อ3ผิดรูปผิดเมียผิดผัวเขาเนี่ยก็. ทําให้เขาต้องเดือดร้อนเบียดเบียนผู้อื่นก็4ข้อ6หลอกลวงเอาผลประโยชน์จากคนอื่นเขาโดยไม่ชอบก็ทําให้ผู้อื่นเขาเดือดร้อนพวกต้มตุ๋นหลอกลวง. ข้อ5เนี่ยดื่มสุรายาเสพติดมึนเมาอันนี้ก็ทําให้เบียดเบียนตนเองให้เป็นทุกข์เดือดร้อนแล้วก็แถมอาจจะเบียดเบียนผู้อื่นทะเลาะเบาะแว้งกันให้เป็นทุกข์เดือดร้อนอีกเบียดเบียนไปติดยาเสพติดเล่นการพนันเนี่ยเอาเงินพ่อแม่ไปผลาญมดก็ทําให้พ่อแม่เป็นทุกเดือนร้อนอย่างเงี้ย. ฉะนั้นถ้าเราเนี่ยไม่มีเจตนาที่จะทางกายวาจาใจเจตนาที่จะเบียดเบียนตนเองสิ่งใดการคิดการพูดกระทําอะไรที่จะไปเบียดเบียนตนเองให้เป็นทุกข์เดือดร้อนก็ไม่ทําทํามาแล้วก็เลิกเสียสิ่งรายที่จะไปเบียดเบียนผู้อื่นให้เป็นทุกเดือนร้อนก็ไม่ทําทํามาแล้วก็เลิกเสียชอบพูดเหน็บแนมเหน็บเหน็บเหน็บให้เค้าเจ็บช้ําน้ําใจชอบกัดกัดเขา. ชอบที่ฉีดนินทาว่าลายถากถากระแทกแดกดันเขาเนี่ยก็เลิกเลิกเลิกเสียเลิกเสียอะไรก็ตามที่มันทําให้เกิดความเสียหายต่อผู้อื่นและเสียหายต่อเองต่อเองก็เลิกเลิกเลิกอย่างนี้ก็เรียกว่าเมื่อเราเลิกได้ถึงใจแล้วเนี่ย. นึกทีไรก็ไม่ไม่เคยเอ๊ยในใจที่จะคิดล่วงละเมิดศีลไม่มีเลยที่จะเบียดเบียนตนเองให้เป็นทุกข์เดือดร้อนเบียดเบียนให้ผู้อื่นเป็นทุกข์เดือดร้อนอย่างนี้ไม่ต้องพูดถึงศีล5ศีล8ศีล10ดิน227อะไรเลยศีลกี่ข้อกี่ข้อก็คือมันไม่อยู่ที่ใจเลยไม่เบียดเบียน. แม้แต่จะคิดเบียดเบียนตนเองหรือผู้ใดเดือดร้อนเสื่อมเสียชื่อเสียงมันก็ไม่เอาแล้วไม่ทําไม่ทําไม่ทําไอที่ทํามาแล้วก็เลิกไอ้ที่จะทําก็ไม่ทํา. นี่แหละเป็นสีแล้วมันอิ่มเอิบลึกทีไรก็อิ่มเอิบในสีนี่มันสูงกว่าถ่านอันเนี่ยพระพุทธเจ้าตรัสเองเนี่ย. หลวงตาขยายพวกท่านเลื่อนพัฒนาจากแค่ทาน. เลื่อนมาถึงระดับศีลเนี่ยเลื่อนระดับศี. จึงมาสอนพวกท่าน. และพวกท่านเลื่อนขึ้นมาจะพาจักศีลขึ้นมาภาวนา. ภาวนาก็คือทําสมาธิเป็นสมาธิใจเป็นสมาธิเป็นไปปัญญาหรือท่านเรียกว่าสมถ. ภาวนาเป็นสมถะเป็นวิปัสสนาก็ได้เรียกว่ามาฝึกใจให้สงบแล้วก็แล้วก็ฝึกท่านปัญญาเนี่ยเรียกว่าขั้นเรียกว่า. ขั้นสงบขั้นสมาธิแล้วก็ขั้นปัญญาเรียกว่าวิปัสสนาอะไรพยายามจะมาสอนพวกท่านเพราะว่า. ให้ทานเท่าไหร่ก็ไม่เท่ารักษาศีล. ให้ทานรักษาศีลรวมกันเท่าไหร่ก็ตาม. ไม่เท่าภาวนาด้วยคือให้ทานก็ต้องรักษาศีลด้วยให้ทานรักษาศีลก็ต้องภาวนาให้ใจสงบด้วยในขั้นของสมถะด้วยใจสงบเนี่ยให้มีความสงบใจในขั้นของสมถะด้วย. เมื่อใจมันสงบรักษาใจที่สงบไว้เมื่อเป็นฐานอิ่มเอิบในทางที่ท่านได้ทําไว้. ในศีลที่ไม่เบียดเบียนผู้อื่นตนเองให้เป็นทุกข์เดือดร้อนไม่เบียดเบียนให้ผู้อื่นเป็นทุกข์เดือดร้อนในการคิดการพูดการกระทํา. ใจมีที่มีเจตนาที่จะเบียดเบียนตนเองให้เป็นทุกข์เดือดร้อนที่จะเบียดเบียนให้ผู้อื่นเป็นทุกข์เดือดร้อนไม่มีแม้แต่มีเจตนาจะคิดจะพูดจะทําอะไรเบียดเบียนให้เตรียมด้วยร้อนเบียดเบียนให้ผู้อื่นเป็นทุกข์เดือดร้อนก็ไม่มีมันก็เลยเป็นศีลอิ่มเอิบในศีลใจที่ท่านอิ่มเอิบในธรรมในทานในศีลเนี่ยมันทําให้ท่านเนี่ยมีความอิ่มใจสุขใจใจมันเลยสงบ. เนี่ยมีความอิ่มใจสุขใจในทางที่ได้ทําไว้อิ่มใจสุขใจในสีที่ได้รักษาไว้บริสุทธิ์ใจมันเลยสงบด้วยอํานาจแห่งทานและสีเนี่ย. ใจมันเลยได้สงบเนี่ย. เนี่ยก็คือนายอริยะมรรคมีองค์8เนี่ยคือศรีสมาธิปัญญาเนี่ยนายมรรคมีองค์8คือศรีสมาธิปัญญาเนี่ย. หรืออาจจะกล่าวได้ว่าเนี่ยทางที่ท่านทําแล้วเนี่ยทําให้ใจของท่านมันสงบเป็นศีเนี่ยทานคืออิ่มเอิบใจนะถึงขั้นอิ่มเอิบใจในทานที่ได้ทําคือผู้รับทานก็บริสุทธิ์ทรัพย์สินได้มาก็บริสุทธิ์ใจของท่านก็บริสุทธิ์อิ่มเอิบในทางที่ได้ก็ทําให้ใจของท่านสงบเป็นสมาธิเมื่อใจของท่านอิ่มเอมเป็นสมาธิ. ใจเป็นสีน่ะใจของท่านเป็นศีลไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่นให้เป็นทุกข์เดือดร้อนมันก็เลยไม่ไม่เป็นทุกข์เดือดร้อนไม่วุ่นวายใจอิ่มอิ่มเอิบอยู่ข้างในมันก็เลยเป็นสมาธิเนี่ยด้วยฐานด้วยศีลมันก็เลยเป็นสมาธิใจมันก็สงบร่มเย็นหันซ้ายหันขวาไปหน้าไปหน้าไปหลังมันก็ไม่ต้องระแวงภัย. ใจมันอิ่มเอิบในบุญกุศลแผ่เมตตาทุกวันแผ่เมตตาเป็นการให้ทาน. ก็ให้ทานเนี่ยที่ท่านกําแพเมตตาแต่เจ้าห่าน้ําตาให้แก่มนุษย์และสรรพสัตว์ทั้งหลายเจ้ากรรมนายเวรให้หมดเลยไม่เลือกที่รักมักที่ชังเอออานิสงส์จากการให้ทาแผ่เมตตาเนี่ยมีอานิสงส์ถึง11อย่างตกน้ําไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้เป็นที่รักใคร่ของมนุษย์และอมนุษย์ทั้งหมดเข้าฌานง่ายดุจดั่งลมพัดไปในอากาศหลับก็เป็นศุกร์อื่นก็เป็นสุขไปไหนไม่ต้องระแวงภัย. เนี่ยอํานาจเองทานคือแผ่เมตตาเนี่ยที่ท่านแผ่เมตตาเนี่ยทานไปไหนก็เลยอิ่มเอิบใจใจเป็นสุขไม่ไม่ระแวงภัยมีมีเทพเทวดารักคุ้มครองรักษาเนี่ย. เล่นใจมันก็เลยสงบเนี่ยมันก็เลยเป็น. สีเหล็กแล้วก็เป็นสมาธิเนี่ยทีนี้เมื่อทานก็สมบูรณ์ศีลก็สมบูรณ์สมาธิก็สมบูรณ์ตัวนี้ก็ก้าวขึ้นสู่วิปัสสนา. คือคลานปัญญาสูงสุดเพราะใจมันสงบแล. เมื่อใจสงบแล้ว. เกิดสังเกตดูในความสงบ. ดูในความสงบ. เมื่อใจสงบแล้วก็สังเกตดูในความสงบนั้น. ก็จะเห็นว่ามีตัวเราพูด. พูดอะไรอยู่ในความสงบจุกจิกยุกยิกนึกตึกตองปรุงแต่งอยู่ในความสงบนั้น. ใจมีความสงบแต่เห็นตัวเราเมื่อใจมีความสงบแล้วสังเกตดีดีก็จะเห็นตัวเราเนี่ย. พูดอะไรบ่นอะไรคิดนึกถึงกองปรุงแต่งอะไรยุ๊บยึกยุกยึกยุกยึกยุกยิกอยู่ในใจที่สงบนั่นแน่. พอสังเกตดีดีท่านก็จะเห็นว่าตัวเราเนี่ยพูดอะไรยุกยึกยุกยิกยุกยิกอยู่ในใจที่สงบ. แล้วท่านก็. ปล่อยวางปล่อยวางไม่ถึงว่าไม่เข้าไปยึดถือจิตที่มันจิต. ที่มันคิดลึกตึกตอมปรุงแต่งแสดงกิริยาอาการกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กเนี่ยด้วยความสงบนั้นเนี่ย. ไม่เคยเข้าไปมีมีตัวตนของผู้เข้าไปยึดถือมันแม้แต่น้อยหนึ่งนิดหนึ่งปรมาณหนึ่งก็ไม่มี. ปล่อยให้มันยุกยิกยุกยิกยุกยิกยุกยิกไปตลอดเวลาแต่ไม่มีใครเข้าไปยึดถือ. เมื่อไม่มีผู้ยึดถือสังขารปรุงแต่งแม้แต่น้อยหนึ่งนิดหนึ่งคือความคิดความปรุงแต่งจิตที่คิดที่นึกถึงตึกที่ตองที่ปรุงแต่งในปัจจุบันขณะปัจจุบันขณะมัน. กุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กอยู่ในความสงบนั้น. ไม่ให้สนใจความสงบนั้นไม่ให้สนใจความสงบนั้นแต่ให้สังเกตเห็น. จิตที่คิดนึกตึกต่อปรุงแต่งยุกยิกยุกยิกยุกยิกอยู่เป็นปัจจุบันขณะปัจจุบันขณะเป็นขณะจิตขณะจิตเป็นปัจจุบันขณะ. ไม่ว่าจะเล็กน้อยละเอียดปานใดก็ตามสามารถที่จะรู้เห็นได้หมดแต่ไม่มีผู้เข้าไปยึดถือเลย. ผู้ที่คิดนึกถึงตอนปรุงแต่งในความสงบนั้นก็คือตัวเรานั่นแหละพอใจมีความสงบและตัวเราก็จะคิดนั่นคิดนี่จุ๊บจิ๊บจุ๊บจิ๊บจิ๊บจิ๊กจุ๊กจิ๊กอยู่ในความสงบนั่นแหละแม้ใจมีความสงบแล้วแต่ตัวเราก็ยังคิดไม่หยุดเพราะว่าตัวเรายังไม่ตายไงเมื่อตัวเรายังไม่ตายตัวเราก็ต้องยังคิดอะไรอยู่แม้ใจสงบแล้วแต่ในความสงบนั้นก็มีตัวเราคิดไม่หยุดจุกจิกจุ๊บจิ๊บจุ๊บจิกความสงบนั้นเป็นสมาธิ. ความสงบนั้นเป็นสมาธิ. การที่ท. สงบได้ก็เพราะว่าท่านมีสติที่จะรักษาไว้ไม่ให้มันฟุ้งซ่านไป. เพราะตอนนั้นมันสงบแล้วท่านก็มีสติเหมือนกับสติประคองรักษาไว้. ให้มีความสงบใจอันเนื่องมาจากอิ่มเอิบใจในทานในศีล. แล้วก็มาสู่การภาวนาในขั้นของสมถะมีความสงบใจสติก็ประคองรักษาความสงบไว้สติก็รู้เท่าทันความคิดก็คือความปรุงแต่งที่ฟุ้งซ่านไปรักษาใจที่อิ่มเอิบที่ความสงบไว้เมื่อมีสติรักษาไว้ใจก็เลยสงบ. อยู่ได้นานเพราะว่ามีสติรักษาไว้และมีสติรู้เท่าทันไม่ให้เผลอเผลอเผลอเผลอคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านไปไม่มีเผลอเผลอเพลินปรุงแต่งคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านไปเพราะมีสติรู้เท่าทันเออหนึ่งสติรู้เท่าทันความคิดปรุงแต่ง. ที่มันจะเหม่อเผลอเพลินคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านไปเมื่อมีสติรู้เท่าทันไม่หลงคิดปรุงแต่งเห่อเผื่อเพลินคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านไปใจมันก็เลยเป็นความสงบเมื่อใจเป็นความสงบแล้วสติก็รักษาใจที่สงบนั่นไว้รักษาใจที่สงบไว้ไม่ให้หลงไปคิดเห่อเพลินคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านที่ทําให้ความสงบมันเสียไป. อันแรกก็คือมีสติรู้เท่าทันความเห่อเผลอเผลอหลงคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านปลาย. อันที่2เมื่อใจไม่ไม่ไม่ไม่เผอเผลอเพลินหลงคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านไปด้วยอํานาจของสติใจของท่านก็เลยสงบมันสงบความจริงมันสงบมาตั้งแต่อิ่มเอิบในธานอิ่มเอิบในศีลแล้วมาถึงขั้นภาวนาคือมีสติสติรู้เท่าทันความคิดปรุงแต่งมือเผลอเผลอคิดปรุงแต่งเรื่องราวนู้นเรื่องนี้เรื่องนั้นเรื่องนี้เมื่อสติของท่านรู้เท่าทานความคิดผมเหม่อเผลอเผลอไม่3ารถเบ่อเพลื้อเพลินคิดปรุงแต่งไปได้. ใจของท่านเลยสงบเมื่อใจสงบแล้วสติก็จะรักษาใจที่สงบนั้นไว้. ไม่ให้ความสงบนั้นเนี่ยมันหายไปเหมือนดั่งประคองอะไรสักอย่างนึงที่มันเป็นลูกแก้ววิเศษเนี่ยลูกแก้ววิเศษดวงแก้ววิเศษเนี่ยก็รักษามันไว้ไม่ให้มันหาย. อันนี้เป็นยังเป็นอยู่ในขั้นของสมถะนะขั้นของสมถะ. และพระพุทธเจ้าก็ตรัสว่าให้เนี่ยให้ทานให้ทานนานเท่าไหร่ก็ตามไม่เท่ารักษาศีลด้วยให้ทานรักษาศีลด้วยนานเท่าไหร่ไม่เท่าทําความสงบเนี่ยความสงบในการสมถะแค่งูตวัดลิ้นช้างกระดิกหูแพรกเดียวเนี่ยเนี่ยแค่นี้อานิสงส์สู่มหาศาลยิ่งใหญ่มหาศาล. ให้ทานจงขนาดสร้างเจดีย์ด้วยทองคํา. ถึงสวรรค์ยอดเจดีย์ใหญ่มหาเจดีย์ใหญ่ถึงสูงถึงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ไม่เท่ามาภาวนาจิตสงบลงแข้งงูสวรรค์ลิ้นชักอดีตหูนะนี่ให้ทานจนหมดเนื้อหมดตัวสร้างทองคําเอาทองคํามาสร้างเจดีย์จนถึงยอดสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เลยไม่เท่าจิตสงบลงแค่งูตาดลิ้นชักกระดิกหูนะแหละทีนี้ถ้าเกิดรักษาสติประคองรักษาใจที่สงบไปเมื่อสติและประคองรักษาใจที่สงบไว้ได้จนเป็นนิสัย. จนเป็นนิสัยแล้วก็ไม่ให้สนใจความสงบนั้นไม่คําว่าไม่ให้สนใจความสงบนั้นคือไม่เชื่อว่าสลัดสลัดความสงบทิ้งนั้นเหมือนกับสลัดรองเท้าทิ้งไปไม่ใช่. ไม่ใช่สลัดบอกว่าไม่ให้สนใจความสงบไม่ใช่ว่าอย่างงั้นสลัดทิ้งเลยหรออาจารย์ผลักมันทิ้งไปเลยเหมือนกับสลัดรองเท้าเก่าเก่าเตะมันกระเด็นปิ๊วไปอย่างนั้นเลยเหรอไม่ใช่นะคือมันก็สงบอย่างงั้นแหละแต่ไม่สนใจเขาไม่ให้สนใจความสงบนั้นให้สังเกต. สังเกตดีดี. ก็จะเห็นว่าแม้แต่ใจสงบแล้วแต่ตัวเราก็ยังพูดไม่หยุด. แม้ใจสงบแล้วแต่ตัวเราเราก็ยังพูด. ไม่หยุด. พูดโน่นพูดนี่พูดนี่คิดนั่นคิดนี่คิดตึกตองปรุงแต่งเลือกตั้งเลือก. Và tự. Nghĩ chút chút chút chút chút chút chút. จุกจิกจุกจิกจุกจิกเนี่ย. แม้แต่ท่านไม่เหม่อเผลอเผลอไปนะ. แต่ตัวเราก็ยังพูดไม่อยู่. เนี่ยตรงนี้ท่านต้องเข้าใจให้ดีนะตรงนี้พวกพวกพวกท่านหลายท่านเข้าใจผิด. ว่าตัวเรามันจะต้องไม่พูดอะไรไม่คิดนั่นคือตอนปรุงแต่งอะไร. หนูไม่เคยคิดให้ฝึกร้องหนูหรือผมไม่เคยคิดอะไรเลยไม่เคยคิดในตึกตรองปรุงแต่งอะไรเลยหนูหรือผมไม่เคยคิดนั่นคือตอนปรุงแต่งอะไรเลยมีแต่ใจนิ่งอย่างเดียวมีแต่ใจนิ่งอย่างเดียวแสดงว่าถ้าเข้าใจผิดแล้วฮะเข้าใจผิด. คือท่านเนี่ย. รู้เท่าทันได้เฉพาะ. ขาดสติเหม่อเผลอเผลอใจลอยู่ปรุงแต่งฟุ้งซ่านอะไรไปก็ไม่รู้เรื่อยเชื่อไอไม่มีสาระแก่นสาร. อันเนี้ยมีสติรู้เท่าตาลขึ้นมาเนี่ยความเผ่อเผลอเผลอที่ขาดสติฟุ้งซ่านไปเนี่ยมันก็จะดับได้อันเนี่ย. อันนี้ฟังให้ดีนะ. ท่านจับได้เฉพาะขาดสติเบอร์เผลอๆคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านเรื่องนั้นเรื่องนี้เรื่องนู้นเรื่องนี้อันนี้พอท่านมีสติขึ้นมาเนี่ย. ความเหม่อเผลอเผลอคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านหรือความขาดสติไปเนี่ยมันดับได้มันก็กลับไปพูดมีสติขึ้นมา. อันเนี้ยดับได้. เมื่อท่านไม่เหม่อเผลอเพลินแล้วเมื่อไม่เหม่อเผลอเพลินแล้วใจก็เลยมีความสงบเพราะมันไม่เหม่อเผลอเพลินใจมันก็เลยมีความสงบ. เมื่อไม่เหม่อเผลอเพลินแล้วใจก็สงบเป็นสมถะ. เมื่อใจสงบเป็นสมัตไม่เห่อแล้ว. แล้วก็รักษาความสงบไว้ได้ด้วยสติ. จนเป็นนิสัยที่มีใจสงบ. แล้ว. ตัวเราเนี่ยเมื่อใจมันสงบแล้วเนี่ยสังเกตดีดีไม่สนใจความสงบนั้นสังเกตดีดีแม้แต่ใจมีความสงบอย่างไรก็ตามตัวเราซึ่งเป็นขันธ์5เนี่ยขันธ์5ลูกไปธนาสัญญาสังขยาวิญญาณขันธ์5เนี่ยมันคิดไม่หยุดพูดไม่หยุด. คิดอะไรก็มันก็ไม่รู้สารพัดจะยุกยึกยุกยิกทุกทีมันไม่ไม่นึกว่าไม่เรียกว่าเป็นคิดเลยมันทําท่าทําท่าอะไรก็ไม่รู้อยู่ในใจอะทําท่าเนี่ยตั้งแต่ตื่นเช้ามาก็ทําท่าจะฝึกจิตอยู่นั่นแหละ. มันก็ไม่ได้เป็นความคิดแต่เหมือนเหมือนจะทําท่าฝึกกิจคนอะไรสักอย่างนึงให้ได้จะคนจะค้นจะฝึกกิจจะฝึกกิจจะค้นอยู่ได้นั่นน่ะคืออาการของหันหน้ามันยุบยึกยุกยิก. ขันธ์5เนี่ยดับไม่ได้. ขันธ์5ที่ตัวเราที่มันยุกยิกจุ๊กจึ๊กกึ๊กกึ๊กกึ๊กกึ๊กกึ๊กกึ๊กกึ๊กกึ๊กกึ๊กในทําการใจที่สงบเนี่ยมันดับไม่ได้นะไอ้ตัวเนี้ยดับไม่ได้. มันจะดับได้เฉพาะกรณีที่ท่านขาดสติเผลอเผลอเผลอคิดปรุงแต่งฟุ้งซ่านเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปไม่มีสติใจลอยอันเนี่ยเพราะท่านรู้สึกตัวขึ้นมาใจลอยมันก็หายไปมีสติขึ้นมาไอ้ความคิด. ฟุ้งซ่านเออเพื่อนเพื่อนไปมันก็หายอันนี้ดับได้แต่ถ้าท่านไม่เหม่อเผื่อเพลินไม่ฟุ้งซ่านเนี่ยใจของท่านสงบแล้วท่านตัวของท่านเนี่ยคือขานหน้าเนี่ยเค้าจะพูดไม่หยุดเว้ยแต่ใจสงบแล้วแต่ใจไอ้ตัวท่านเองเนี่ยขานหน้าเนี่ยมันพูดไม่หยุดนะมันแสดงอะไรไม่หยุดกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กตลอดเวลาเนี่ยอันนี้ดับไม่ได้ถ้าท่านดับแล้วตายเลยเพราะมันเป็นขันธ์5เป็นชีวิต. ผู้ปฏิบัติเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์เนี่ยเข้าใจตรงนี้ผิดพลาด. ดับมั่วตั้วหมดเลยเออไอ้จริงควรจะดับไม่ดับไอ้ที่ดับไอ้ดับเบลอเผลอเผลอนะควรจะดับไม่ดับแต่พยายามจะดับมันไล่ดับมันทุกทิศดับคานนะดับขัน5ได้ก็ตายอะสิดับได้แต่อะไรแล้วคันหน้ามันต้องทํางาน. มันเป็นตัวใช้ทํางานของชีวิตมันคือชีวิตหน้ากับหน้าเนี่ยคือดับดับขันหน้าก็คือดับชีวิตนั่นเองอะคือดับมั่วไปสิเหอะดับซี้ซั้วมั่วทั่วตายอะไรง่ายง่ายเลยนะแล้วก็กลายเป็นโรคไหลตายไปเลยทีนี้ดับให้มันไม่คิดอะไรเช่ไหลตายไปเฉยเฉยอย่างงั้นน่ะเออไม่เข้าใจอะไหลตายไปเยอะนะพวกหลายตายนี่แช่หมดแรงไม่เข้าใจหันหน้ามันไม่ดับหลอกมันยังไม่ตายไปถึงความตายดับได้ยังไงอะแต่เราไปดับมันก่อนแล้วไปทําเหมือนคนตายดับไม่รับรู้อะไร. โอ๊ยแจไม่คิดอะไรอาจารย์ไม่คิดอะไรยอมตาย้ไปหลายตายนะถึงมีไหลถึงขั้นไหลตายจะบอกให้ไม่เข้าใจตรงเนี้ย. เออไอ้ตอนที่ใจมันสงบที่ไม่เหอเผลอๆฟุ้งซ่านไปแล้วเนี่ยไม่เหม้อเผลอๆนะไม่ขาดสติเผลอเผลอเผลอไปเนี่ยใจมันก็เลยสงบอันนี้มันเป็นสมถะมันเป็นสมถะอันนี้ก็บุญใหญ่แล้วนะสงบแค่งูตวัดลิ้นช้างกระดิกหูเนี่ยอานิสงส์ก็มากมายมหาศาลกว่ากันให้ทานรักษาศีลไม่รู้กี่เท่า. อะเพราะฉะนั้นท่านอย่าพึงพอใจแค่บุญเล็กน้อยท่านต้องพัฒนาขึ้นมาพัฒนาขึ้นมาพัฒนาขึ้นมาพอใจแค่ตรงเนี้ยกี่ภพกี่ชาติก็แค่ตรงเนี้ยตรงเนี้ยตรงนี้ไม่พัฒนาขึ้นมาสักทีอะอย่าพอใจแกตรงบุญกุศลเล็กเล็กน้อยน้อยอะไรเงี้ยมันพัฒนาจะพาขึ้นมาเป็นศีลสินมาเป็นพระ. ภาวนาภาวนากลับมามี2ขั้นคือขั้นสงบใจสงบคือขั้นสมถะแล้วก็ขั้นปัญญาเนี่ยพอสงบแล้วอาจจะไม่ไม่เหม่อเผื่อเพลินฟุ้งซ่านไปก็เรียกว่าเป็นขั้นสงบในขั้นสมถะภาวนาท่านก็ได้บุญใหญ่แล้วอันเนี้ยสามารถเอาบุญกุศลเนี่ยไปแผ่กุศลให้ให้เจ้ากรรมนายเวรสรรพสัตว์ทั้งหลายได้เยอะแยะแล้วพวกที่ทํากรรมกรรมไว้เบาเบาก็จะหมดไปและเหลือแต่กรรมหนักหนัก. ทีนี้พอใจมันสงบแล้วเนี่ย. ไม่เหม้อเผลอเผลออํานาจแห่งทานศีลและไม่เหม่อเผลอเพลินภาวนาเนี่ย. พอมีสติรักษาใจไม่ได้มันก็เลยไม่ไม่เหม่อเผลอเพลินมันก็เลยกลายเป็นคนที่มีพื้นฐานใจที่สงบ. พอมีพื้นฐานใจที่สงบแล้วเนี่ยถ้าสังเกตให้ดีดีไม่สนใจความสงบแม้แต่น้อยหนึ่งนิดนึงก็ไม่มีความสนใจความสงบเลยให้สังเกตดูว่าแม้แต่ใจสงบละเอียดเพียงใดก็ตามเนี่ยความสงบมันก็จะเป็นชั้นชั้นนะละเอียดตั้งแต่ความสงบอย่าปานกลางละเอียดเข้าไปละเอียดเข้าไปละเอียดเข้าไปในความสงบก็มีหลายท่านนะความสงบตั้งแต่ขั้นที่ยังไม่เป็นชานเค้าเรียกว่า. สงบในครั้งแรกเค้าก็เรียกว่าเป็นคณิตะสมาธิเนี่ยสงบเล็กเล็ก. ถ้าสงบละเอียดขึ้นไปอีก. ก็เรียกว่าอุปจาระสมาธินี่สงบมากขึ้นหน่อย. สงบละเอียดนานขึ้นไปหน่อยจนจิตมันรวมเลย. ก็เรียกว่าอัปนาสมาธิเริ่มต้นเข้าสู่กระแสชาญ. พออัปนําสมาธิเค้าเรียกว่าจิตรรวม. เพราะจิตรวมวูบไปเหมือนกับว่าเอออะไรล่ะตกหลุมอากาศอ่ะเหมือนกับเป็นลมเป็นลมหัวที่วูบไปเงี้ยเหมือนกับเป็นลมวื้บไปหรือว่าเออคล้ายคล้ายนะมันคงไม่มีใครโดนผลักตกเหวหรอกคล้ายคล้ายไปยืนยืนอยู่ริมหน้าผาดูอะไรเพลินเพลินแล้วมีใครมาผลักปึ๊บตกเหว. อะไรอย่างเงี้ยเออคล้ายคล้ายอย่างเงี้ยเลขประจิตรวมเออจิตรวมปี๊ดไปแล้วก็. ขึ้นมา. ซูซาร์ซูซ่าซาบซ่านขนลุกอู๊ยเป็นไรวะเนี่ยเป็นไรวะเนี่ยมันก็จะห่อได้มันก็เหมือนกับโตมากระเด้งขึ้นไปได้มันก็จะลอยเหาะไปได้มันก็ตัวมันใหญ่ขึ้นไปได้เหาะไปได้หูยมันเป็นอย่างงี้เป็นอย่างงี้มันมันอุ่นนึ๋งนั่งดึ๋งนังดึ๋งดังไปหมดเลยอะเนี่ยเนี่ยนี่เรียกว่าปีตีเนี่ยเกือบปีติเป็นชานที่2เป็นทุติยะฌานแล้วก็ปีติก็ค่อยค่อยเป็นไอ้จางทุกขังอนัตตาก็ค่อยค่อยไอ้. ค่อยค่อยสงบลงสงบตัวลงแล้วเราเกิดเป็นสุขสุขสุขสุขอิ่มอดใจอย่างที่สุดไม่มีอะไรประมาณและเรียกว่าเป็นอารมณ์สุขเป็นฉากที่3เป็นเออ. ชุดเอตติยชาญ. แล้วสุดท้ายทั้งสุขและทั้งความสงบและความสุขที่เป็นปิติก็ก็สงบลงไปความสุขก็ความสุขก็เงียบไปปิติก็เงียบไปความสุขก็เงียบไปเหลือแต่ความเงียบ. แต่เออความเงียบแต่ก็รู้อยู่นะมันเงียบเงียบเหมือนจระเข้กบดาน. เหมือนจระเข้กบดานแต่มันเงียบแบบมันสว่าง. สว่างไสวเหมือนดั่งพระอาทิตย์. เหมือนพระจันทร์วันเพ็ญ15ค่ํา. กวง. รวมเหมือนกับคนยืนอยู่ข้างหน้ามองเห็นคนข้างหลังมองคนยืนอยู่ข้างหลังมองเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเราตัวเรากลวงโบ๋ไปหมดเลยกลวงโบ้งเลยคนที่ยืนข้างหน้ามองเห็นคนข้างหลังคนที่ยืนข้างหลังเรามองเห็นคนที่อยู่ข้างหน้าเรา. กวงข้างหน้ากลัวข้างหลังกวงข้างหัวโกงไปถึงเท้าเหมือนคนที่ยืนอยู่ปลายเท้ามองเห็นคนที่ยืนอยู่บนหัวเราคนที่ยืนบนหัวเรามองเห็นมองทะลุหัวเราลงไปจึงปลายเท้ามองเห็นคนที่ปลายเท้าเราคือมันกลัวหัวเท้ากลวงแล้วก้มหัวไปถึงเท้ากวงเท้าไปถึงหัวโก้ข้างหน้าไปถึงข้างหลังกวงข้างหลังไปถึงข้างหน้าสว่างไสวดูดพระอาทิตย์หรือพระจันทร์เป็น15ครับอย่างงั้นเนี่ยคือเป็นอุเบกขาชานเป็นฌานนะฌานชาญไม่ใช่ว่าเป็นอุเบกขาที่ที่ปล่อยวาง. อันเนี้ยเรียกว่าจตุจักรชาญชั้นที่4เป็นรูปประชาน4อันนี้ก็คือเป็นความสงบแต่แต่ความสงบที่แตกต่างกันตั้งแต่จิตรวมแล้วเป็นความสงบแต่เป็นความสงบแตกต่างกันก็ตามมีความ3ารถมากกว่านี้บิดเบือนวาสนาบารมีมากกว่านี้ความสงบของท่านจะละเอียดเข้าไปถึงอนุประชาตั้งแต่อากาสานันใจยัตนะวิญญาณนันจายนอกิญจรรยายัตตนะเนวะสัญญาณสัญญายตนะ. อีก4ฌานเป็นอนุประชาณี่ก็ต้องพูดถึงว่าเราไม่ต้องเข้ามันไปถึงขนาดนั้นหรอกแต่พูดให้ฟังเฉยเฉย. ความสงบตอนนี้ไม่ว่าท่านจะสงบในขั้นไหนก็ตาม. ไม่จําเป็นต้องถ้าอย่างงั้นจะต้องจะต้องฝึกให้มันเลื่อนน่ะมันสงบขึ้นไปเลื่อนบันไดเป็นบันไดเลื่อนมันต้องขึ้นไปอีกตกลงไปอีกไม่จําเป็น. ขอยืนยันว่าไม่จําเป็น. บางคนมุ่งหน้ามุ่งตาจะเอาแต่ความสงบปัญญาไม่เดิน. ปัญญาไม่เดินจะแต่บันได. ไปเลื่อนบันไดเลื่อนของความสงบจะให้มันสงบเลื่อนเข้าไปขึ้นไปกี่ปีเอ้าบอกว่ามันยังสงบไม่พออ้าวเจอหน้าสงบพอรึยังเล่า20ปีผ่านมายังอ้าวต่อมาเจริญยุทธ์เจริญ6787710แล้วหรือ70แล้วนะ77710แล้วมั้ง. เป็นไงละสงบเพราะยังยังสงบไม่พอเออแล้วมันจะเท่าไหร่มันจะสงบพอสงสัยชาติหน้านู้นมั้งชาตินู้นนู้นนู้นโน้นนู้นเอ้ยเมื่อไหร่มันจะฝึกทีละปัญญาเนี่ยไม่ฝึกสักที. พี่งกเออขี้งกขี้งกมันสงบแล้วตรงสงบขั้นไหนก็สังเกตมันแค่นั้นแหนะใจมันสงบขั้นไหนก็สังเกตดูเนี่ยไม่ว่าใจมันสงบขั้นไหนไม่ต้องไปขี้งกขี้โลภอยากได้ความสงบไปเรียกขึ้นไปหรอกพอใจมันสงบแล้วก็สังเกตดูว่าไอ้ขันธ์5เนี่ยขันธ์5คือตัวเราเนี่ยมันพูดไม่หยุดมันคิดไม่หยุดมันนึกมันตึกมันตองมันประมวลผลมันใคร่ครวญมันวิเคราะห์วิจารณ์วิจัยไม่หยุดในท่ามกลางใจที่สงบนั่นแหละ. ไอ้ส่วนความสงบก็รับสติก็รักษามันไว้เดี๋ยวมันก็เลื่อนไหลมันไปเองอ่ะไม่ต้องไปนั่งทําแต่ความสงบ. เมื่อมันสงบแล้วก็ให้สติมารักษาของมันเองอ่ะสติรักษาความสงบไว้อย่าไม่เห่อเพ้อเพ้อถ้าไม่เห่อเผลอเผลอความสงบมันก็จะต่อเนื่องมันเองเมื่อสติรักษาใจที่มีความสงบได้แล้วคือมันไม่รักษาคืออย่าคอยรู้เท่าทันความเห่อเพลิดเพลินไม่เผื่อเผื่อเผลอใจมันก็สงบเอง. หัวใจมันสงบแล้วยังไม่สนไม่ต้องสนใจความสงบแม้แต่น้อยนึงนิดนึงปล่อยให้หน้าที่ของสติเค้าเค้านั่นไปเค้ารู้เท่าทันความเผื่อเผื่อเพลินไป. ไม่มีปัญญาขั้นสูงสุดเห็นด้วยใจรู้ด้วยใจว่าไม่ว่าใจจะสงบในขั้นไหนไอ้ตัวเรานะคิดไม่หยุดบ่นไม่หยุดพูดไม่หยุดยุกยิกยุกยิกกุ๊กกิ๊กมันเหมือนกับจุดถ้ามันละเอียดจนกระทั่งไม่เหมือนกับมันคิดเลยอะมันตื่นเช้ามามันก็ทําท่าจะฝึกจิตทําท่าจะฝึกจิตตั้งแต่เช้าและมันเป็นอยู่อย่างเงี้ยจะเป็นนิสัยเลยนี่แหละคืออาการคืออาการของสังขารเดี๋ยวกิ๊กจุ๊กจิ๊กกุ๊กกิ๊กจุ๊กจิ๊กเลยเนี่ยคือสังขารนะพวกนี้ดับไม่ได้นะดับไม่ได้มันเกิดเกิดเหตุเกิดเองดับเองเกิดเอดับเองเรื่องของมันแต่เราจะพยายามจะดับให้มันขาดนะดับไม่ได้. อันนี้มันเป็นชีวิตเป็นขันหน้าให้เข้าใจตรงนี้นะให้เข้าใจให้ตรงกัน. ทีนี้พอเราเห็นอย่างเงี้ยอันนี้เป็นขันหน้ามันเป็นสังขารเป็นสิ่งปรุงแต่งเป็นไอ้จังทุกขังอะหน้าตาพระเจ้าสัตว์มันเป็นของไม่เที่ยวมันเป็นทุกข์มันทนสภาพเดิมไม่ได้มันไม่ใช่เราตัวเราของเราปล่อยวางมันเสียตัวตนของมันจริงจริงไม่มีหรอกมันเพียงแค่เกิดขึ้นแล้วก็ดับไปเป็นมายาหลอกลวงโลกหลอกลวงให้ลุ่มหลงอย่าไปหลงเชื่อมัน. เคยเห็นสังขารจุ๊บอุ๊ยจุ๊ยก็ได้อยู่นั่นแหละแต่ไม่มีใครไปลองรับไม่มีใครเป็นเสวยไม่มีใครไปยึดถือมันใจก็เลยว่างเปล่า. ว่างเปล่าว่างคําว่าว่างเปล่าไม่ใช่รู้สึกว่างนะ. คือมันไม่มีอะไรปรากฏเลยเป็นความไม่มีอะไรปรากฏ. เลยไปอีกเลยความรู้สึกว่างไปอีกนะเลยความรู้สึกสงบไปอีกนะไม่ใช่ว่าติดแค่ว่างติดแค่สงบนะมันเลยความรู้สึกว่างเลยความรู้สึกสงบไปอีกว่างขนาดไหนก็เห็นอย่าไปสนใจความว่างนั้นเพราะว่างขนาดไหนว่างจนถึงที่สุดคืออรูปประชานี่พวกเธอทําได้รึเปล่าว่างจนถึงอรูปประชามันทําให้ได้นะแค่อนุประชามันก็ว่านจะไม่มีอะไรแล้วอะ. พวกเธอยังทําไม่ได้เลยแต่แค่ว่างนิดนิดหน่อยหน่อยแช่แล้วอุ้ยลูกประชายังทําไม่ได้เลยนี่มันต้องเลยลูกประยลูกประฌาน4ไปอีกมันถึงจะเอาลูกขึ้นด้วยรูปประชาอากาสานันจายัตตนะอากาศสธาตุเนี่ยว่างเป็นอากาศธาตุเลยคิดดูสิ. จากอากาศสภาพมันยังเลยเป็นวิญญาณนันจายนอาจิณจรรยาตนะมันเลยไปอีกโอ๊ยว่างซะขนาดนั้นเลยอะจนเวียนเนวะสัญญาณสัญญายตานะพวกเธอยังเข้าไม่ได้เลยว่านิดนิดหน่อยหน่อยเช่แล้วไม่สนใจอะไรละอุ้ยน่าเขี่ยกะโหลกมาก. พอมันใจมันสงบขนาดไหนอะสังเกตดู. ไอ้ขัน5ตัวเรานะพูดไม่อยู่คิดไม่หยุดถูกต้องไม่หยุดกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กทั้งวันทั้งคืนแหนะถ้าท่านไม่ขาดสติหลับไปซะก่อนน่ะเห็นมันทั้งวันทั้งคืนอะ. เคยเห็นมันเห็นมันเห็นมันเห็นมาแล้วก็ไม่หลงติดไปกับมันไม่เข้าไปเสวยมันไม่เก็ไปยึดถือมันไม่มีใครไปรองรับมัน. มันก็เลย. กลายเป็นธาตุรู้หรือใจที่สิ้นอวิชาคือสิ้นความหลงยึดถือสังขาร. สิ้นความหลงยึดถือตัวเราที่กุ้งยิกก็เลยเอาวิชาสิ้นไปเอาวิชาสิ้นไปตามหาอุปทานทั้งหมดความอุปทานเนี่ยความหลงยึดมั่นถือมั่นในตัวเราก็หายไปหมดภพชาติและความทุกข์ระดับทั้งมวลที่จะสมุทรบาทหักสะบั้นหมดเลยทั้งวงจร. สิ้นการเวียนว่ายตายเกิดสิ้นภพชาติพ้นทุกข์ไปโดยถาวรสิ้นเชิงไม่กลับมาเวียนว่ายตายเกิดอีกนี่คือคําสอนของพระพุทธเจ้าที่ตรัสรู้. มันก็เรียงลําดับไว้อย่างนี้แหนะทานศีลภาวนาก็มีขั้นของสมถะ. ถ้าสงบแล้วก็ขั้นของปัญญา. แล้วเน. เมื่อท่านมีปัญญาเห็นกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กในใจของท่านว่าใจสงบขนาดไหนก็ตามมีตัวเราแสดงอาการมีความคิดเรื่องความปรุงแต่ง. กุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กตลอดเวลาเนี่ยเมื่อท่านเนี่ย. ค่อยค่อยไม่เข้าไปยึดถือไม่มีผู้ไปยึดถืออาการยุกยิกยุกยิกกุ๊กกิ๊กไอ้ตัวความสงบนั้นไม่สนใจมันแต่แรกแล้วนะ. ให้สติไม่รักษาไปเราแต่เราไม่มีใครสนใจมันและสังเกตเห็นแต่ไอ้ตัวเราที่มันยุกยิกยุกอยู่ในความสงบนั่นแหละแต่ไม่สนใจความสงบแล้วนะแล้วก็เห็นแต่การกุ๊กกิ๊กกุ๊กกิ๊กแล้วไม่มีใครไปไม่มีใครไปเสวยยึดถือทั้งความสงบไม่มีใครไปยึดถือไปเสวยรองรับทั้งสิทธิยุกยิกยุกยิกหรือตัวเราที่คณะที่ยุกยิกก็เลยสิ้นอุปทานขันหน้า. นะฮะสิ้นอุปทานกัน5ก็เลยกลายเป็นผู้ไม่มีตัวจิตตัวใจมีความเป็นอยู่เหมือนไม่มีตัวจิตตัวใจมีแต่ความรู้มีแต่ความรู้ว่ารู้ไรก็รู้จักเจ้าของรู้จักใจของเจ้าของว่าเป็นความไม่มีตัวจิตตัวใจไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่อาจสังขารไม่อาจปรุงแต่งได้ไม่มีรูปพรรณสัณฐานใดใดไม่อาจไม่มีไม่อาจมีความสุขความทุกข์ไม่อาจมีความผ่องใสไม่อาจมีความเศร้าหมองไม่อาจมีความรู้สึกว่างโล่งโปร่งเบาสบายความรู้สึกว่างว่างมันเลยพวกนี้ไปหมดแล้วความรู้สึกว่างโล่งโป่งเบาสบาย. รู้สึกสงบความรู้สึกว่างว่างอะไรมันเลยไปอีกเนอะมันเลยไปอีกเพราะว่ามันไม่ปรากฏปรากฏอะไรเลย. ไอ้พวกความรู้สึกว่างโล่งโป่งเบาสบายความรู้สึกสงบนี่ความรู้สึกว่างว่างเลยมันเป็นอาการที่ถูกรู้นะมันเป็นอารมณ์ที่ถูกรู้มันเป็นเวทนาขันธ์. มันเป็นเวทนาขันหลายคนเข้าใจผิดไปยึดเอาไอ้ไอ้เวทนาขันใจที่ว่างโล่งโปร่งเบาสบายใจที่สงบเนี่ยเป็นใจอันนี้ไม่ใช่ใจนะใจแท้แท้หรือทารุณแท้แท้ที่มันสิ้นอวิชาแล้วไม่ไม่ปรากฏอะไรเลยมันหายตัวไปเลยมันไม่ใช่แม้แต่ความว่างไม่ใช่แม้แต่ความสงบมันไม่ปรากฏอะไรเลยมีแต่ความรู้ว่ามันรู้จักอะไรก็รู้จักมันรู้จักมันรู้จักอะไรก็รู้จักใจนั่นแหละรู้จักธาตุรู้ว่ามันคือใครมันคือความไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่าง. ไม่มีไม่อาจคิดไม่อาจปรุงแต่งได้ไม่อาจมีอารมณ์ไม่อาจมีความรู้สึกใดใด. ไม่มีใดใดประใดใดประกวดเลยไม่กว้างไม่ยาวไม่น้ําไม่ไม่แคบไม่เกิดไม่ดับไม่แตกไม่ทําลายมันไม่มีอะไรเลยไม่ปรากฏอะไรเลยมันรู้จักตัวมันเองแบบนี้เนี่ยมันไม่ต้องรู้จักอะไรเลยมันแค่รู้จักตัวมันเองรู้จักตัวเองก็คือรู้จักใจเนี่ยเนี่ยใจที่สิ้นอวิชาเนี่ยคือมันรู้จักว่ามันคือความไม่มีอะไรปรากฏเลยตัวตนไม่มีเมื่อมันรู้จักตัวมันเองซะแล้วเนี่ยใจเนี่ยมันก็ไม่ไปยึดอะไรสะเปะสะปะซี้ซัวมันยึดเอามาเป็นของมันหมดเลยไอนี่ก็นี่ก็ใจเว้ยนี่ก็ใจไอนี่ก็ใจมีอาการ. ก็ใจไม่ใจเราไม่สบายจะพอใจสบายหน่อยก็ใจเราสบายพอใจเป็นอย่างงู้นหน่อยเป็นอย่างงี้ใจเราเป็นอย่างงู้นใจเราเป็นอย่างงี้นี่มันไม่รู้จักใจนะไปยึดอาการของใจมันเป็นใจหมดเลยอาการของใจที่ถูกรู้ได้มันเป็นธรรมโรมมันเป็นอายัดภายนอกไปดึงอายตนะภายนอกมาเป็นใจหมดเลย. ลูกเป็นนายสนะภายนอกเสียงพยัคฆ์ภายนอกจิตเป็นอัตนภายนอกลดเป็นนัยตนะภายนอกอาการน้องใจทุกชนิดมันเป็นอายัดนะภายนอกมันเป็นอายตนะภายนอกเราไปเอาอาการของใจมันเป็นใจมดเลยปฏิบัติอ่ะ. นี่คนไม่รู้จักใจเมื่อไม่รู้จักใจมันก็ผิดตัวอวดเอายึดซี้ซั้วหมดอ่ะมั่วตัวไปยึดเอานู่นเอานี่มันเป็นใจหมดมีอะไรก็ใจจะเป็นนู่นใจฉันเป็นนี้ใจฉันเป็นอย่างม้วนใจจะมีโอ๊ยมันผิดตัวแบบนี่มันก็มั่วตัวมันไม่รู้จักตัวมันเอง. เหมือนเราถามว่าท่านนั่งอยู่เนี่ยคนที่นั่งข้างหน้าเช็คตัวท่านรึเปล่าท่านบอกว่าไม่ใช่คนที่นั่งข้างซ้ายทางขวาข้างข้างท่านทั้งหมดใช้ตัวท่านรึเปล่าท่านบอกว่าไม่ใช่คนที่นั่งข้างหลังท่านทั้งหมดเนี่ยใช้ตัวท่านรึเปล่าท่านบอกไม่ใช่เดี๋ยวขอถามหน่อยว่าท่านรู้ได้ยังไงพอถามว่าคุณต้องไม่ใช่ตัวท่านคนนี้ก็ไม่ใช่ตัวท่านคนนั้นก็ไม่ใช่ตัวท่านคนข้างหลังก็ไม่ใช่ตัวท่านทําไมท่านรู้ว่าคนนั้นก็ไม่ใช่ตัวท่านคนนี้ก็ไม่ใช่ตัวท่านเพราะอะไร. เพราะว่าเรารู้จักตัวเองใช่มั้ยเรารู้จักตัวเองเราจึงรู้ว่าคนอื่นอื่นไม่ใช่ตัวเราขอแค่รู้จักตัวเองอย่างเดียวนั่นแหละคนอื่นอื่นไม่ได้ไปสนใจรู้จักเค้าหรอก. ถ้ารู้จักตัวเองอะมันจะรู้จักแล้วอะคนอื่นอื่นอะไม่ใช่เรา. เพราะว่ารู้จักตัวเองเหมือนกันเนี่ยถ้าใจมารู้จักตัวเจ้าของเองอะมันรู้จักใจของเจ้าของเองมันไม่ไปหลงเอาอย่างอื่นเอาเป็นใจเลย. เพราะอะไรถามทีไรนี่เชื่อใจมั้ยมันเจ้าของก็จะตอบได้เองว่าไม่เชื่อใจนี่ใจป่าวไม่ใช่ใจอาการอย่างงี้เชื่อใจเปล่าไม่ใช่ใจใจสงบวางโล่โป่งเบาสบายเชื่อใจเปล่าไม่ใช่ใจใจนิ่งเฉยนี่ใช้ใจมั้ยไม่ใช่ใจใจเจ้าของไม่รู้จักตัวประเด็นมันจะบอกได้หมดเลยอาการทุกอาการที่เอามาบอกได้ไม่ใช่ใจสักอย่างเดียว. เออบอลไม่รู้จักใจเจ้าของเนี่ยปฏิบัติกันอย่างเนี่ยมันเลยมั่วปฏิบัติอ่ะพอเราเปิดวีดีโอให้ฟังหน่อยจะให้ทําความเข้าใจอ่ะ. เริ่มต้นก็นั่งหลับตาแล้ววิดีโอไม่ดูไม่ฟังไม่ทําความเข้าใจ. เราเห็นอ่ะเป็นแถวเป็นแนวไปถึงก็เพราะจะเปิดวิดีโอให้ฟังทําความเข้าใจให้ทําความเข้าใจหน่อยเริ่มต้นก็หลับตาเลย. บางคนก็ออกไปเดินจงกรมนิ่งนิ่ง. เดินช้าๆ. ออกไปเดินจงกรมช้าช้าแล้วก็นั่งหลับตานิ่งนิ่ง. แล้วรู้รึเปล่าอะทําแบบนั้นอะ. ว่าทําอย่างงั้นทําแล้วมันทําแล้วโดยเข้าใจมั้ย. ถ้าทําด้วยเข้าใจทําเลยไม่ต้องมานั่งฟังทําเลยไม่ต้องมานั่งฟังด้วยจริงจริง. ไม่ใช่ว่าประชดประชันนะถ้าท่านเข้าใจแล้วท่านไม่ต้องมานั่งฟังหรอกท่านก็ทําไปเลยทําอย่างที่ที่ที่บอกเนี่ย. ให้รู้จักใจเจ้าของท่านก็ไม่ต้องมานั่งฟังไอ้นี่ยังไม่เข้าใจเลยอะไปทําซี้ซั้วออกไปเดินจาจ๊ะยังไม่รู้ทําอะไรเลยนั่งหลับตาไม่รู้ทําอะไรเลยแล้วเห็นละไปนั่งจับอารมณ์. ไปนั่งเพลงอารมณ์อยู่ข้างใน. เอาตัวเราไปนั่งเพ่งอารมณ์อยู่ข้างใน. นั่งเพลงนู้นเพลงนี้เพลงอย่างงู้นแล้วแต่ว่าใครจะใครจะเพ่งอะไรเพ่งแสงสว่างมั่งเพลงวู้วกูอบวาบบ้างเพ่งอาการมั่งเพ่งใจว่างว่างบ้างเพ่งแสงเพ่งสีเพ่งอะไรนู้นนิมิตต่างต่างเอาตัวเราไปนั่งเพลงแล้วก็พอมันสบายก็นั่งคอหักหล. นั่งคอหักเดี๋ยวก็ลืมตามาตาเลยหรอมามาลืมตามามาดูวีดีโอที่เปิดให้ดูสักนิดนึงแล้วก็หลับตานั่งต่อแล้วก็คอหัก. เราไปที่ไหนก็เห็นเป็นอย่างเนี้ย. ท่านไม่เข้าใจ. ไม่เข้าใจว่าธรรมะมันคืออะไร. พระพุทธเจ้าสอนอะไรก็สอนอย่างที่น้ําตาพูดไปแน่แน่. ในเรื่องฐานเรื่องศีลเรื่องสมาธิเรื่องภาวะเรื่องเรื่องปัญญาเนี่ยทานศีลสมาธิปัญญาเนี่ย. ปัญญาขั้นสูงสุดคือปล่อยวางหมดเลยปล่อยวางสังขารคือกายสังขารวาจาทั้งสังขารจิตสังขารก็คือการ5สังขาร3เนี่ยกายสังขารวาจาสังขารจิตตสังขารไปวางสังขารหมดเข้าไปถึงใจที่ไม่สังขารกลายไปเป็นใจที่ไม่สังขาร. นี่คือคําสอนพระพุทธเจ้า. พวกเรายังไม่รู้เลยว่าอะไรคือทํา. แล้วก็. พอจะถามเราอยู่เรื่อย. ทําไมพูดนานจังไม่นั่งไม่พานั่งหลับตาซักที. ไปที่ไหนก็มีแต่ละคนรอวะทําไมพูดนานจังไม่เห็นพานั่งหลับตาซักที. เออถ้าท่านรู้หรือเปล่าว่าหลับตาแล้วท่านข้างในท่านทํายังไงท่านจะต้องรู้อะไรจะต้องละอะไรปล่อยวางอะไรถ้าท่านทําเป็นนะท่านทําเลยแบบเนี้ย. แสดงว่าท่านเป็นแล้วคือข้างในพิจารณาเห็นทุกอย่างไม่ยึดถือสักอย่างเดียวรู้ทุกอย่างไม่ยึดถือสักอย่างเดียวรู้ทุกอย่างไม่ยึดถือสักอย่างเดียวรู้ทุกขนาดปัจจุบันขณะรู้ทุกปัจจุบันขณะรู้จิตทุกขณะจิตรู้จิตทุกขณะจิตปัจจุบันรู้จิตทุกจิตปัจจุบันที่คิดที่นึกที่ตึกที่ตองที่ปรุงแต่งรู้ทุกขณะจิตปัจจุบันไม่ยึดซักอย่างเดียวไม่ยึดสักอาการเดียวถ้าท่านข้างในท่านปฏิบัติแบบนี้ถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ว่าจะสํานักไหนไม่ว่าจะมีกรรมวิธีใดถ้า. รู้ทุกอย่างปล่อยวางทุกอย่างปล่อยวางหมดถูกหมด. ถ้าท่านเข้าใจแบบนี้ท่านปฏิบัติเลยแต่มันไม่อย่างงั้นดิ. ทําไมมันไม่เบาสักทีทําไมมันไม่ว่างสักทีทําไมมันยังหนักอยู่ทําไมมันมันไม่เห็นอย่างงู้นสักทีทําไมที่เห็นแล้วมันหายไปทําไมทําไมอย่างนู้นทําไมอย่างนี้นี่มันจะเอาทั้งนั้นแหนะ. ถ้าจะเอาไม่ใช่ทางพุทธเจ้ากิเลสทั้งนั้นพุทธเจ้าสอนให้สละกิเลส. ถ้าจะเอากิเลสทั้งนั้นเลยไปเอาวิชาตัณหาอุปทานหมดเป็นกิเลสหมดเลยเป็นเป็นทางเดินสู่ภพชาติและความทุกข์ทั้งมวล. ต้องสิ้นเอาวิชาตันอุปทานสิ้นผู้จะเอาสิ้นตัวเราจะเอาสิ้นกูจะเอาพอปฏิบัติก็กูจะเอาเลยไปหาพ่อแม่ครูบาอาจารย์เราก็ถึงช่วยสอนหน่อยนะอยากช่วยสอนหน่อยอยากจะได้โสดาบัน. เอ่อกลับไปเลยกับไปเลยกลับไปเลยเดี๋ยวว่าอย่าเป็นบ้า. มีแต่จะเอาอะใช่มั้ยแต่พอเธอก็ปฏิบัติก็จะเอาเลยเจ้าโสดาบันเอาตะเกียกทาขามีเอาอาขามีเอาล่ะจะเอากูจะเอากูจะเอาถ้ามันบ้าแบบเนี้ยก็สิ้นผู้จะเอามันถึงจะพ้นทุกข์ปล่อยวางไปได้25%เป็นตัวเลขสมมตินะก็โซดาบันเรียกว่าโซดาบันปล่อยวางความหลงยึดถือที่กูจะเอากูจะเอาไป50%ก็สะกิดทาคามีปล่อยวางกูจะเอากูจะเอาไป75%ก็อนาคามีปล่อยวางตัวกูหมดเลยร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่. จะเอาอะไรบรรลุอรหันต์. แต่นี่มันเริ่มต้นก็กูจะเอาเลยมันสวนทางกันปฏิบัติยังไงไม่เข้าใจ. มาถึงก็จะนั่งหลับตาท่าเดียวนั่งหลับตาไปเอาอะไรเพราะถามเค้าจะเอาอะไรเมื่อไหร่จะพานั่งหลับตาซักทีเมื่อจะพานั่งหลับตาซักทีนั่งหลับตาไปเอาอะไรแล้วนั่งมากี่ปีแล้วนั่งมากี่ชาติแล้วก็ถอยหลังไปดูได้กี่ชาติแล้วหลงหลงแบบเนี้ยหลับหลับตื่นตื่นตื่นตื่นหลับหลับเนี่ยโอ้ยไม่ได้ไปยังไงหรอกปฏิบัติอะไรไม่เข้าใจไม่รู้เรื่องว่าอะไรเป็นอะไรเลย. คือ. หัวใจสําคัญจริงจริงนะฮะนี่หมายถึงว่า. พุทธเจ้าสอนเนี่ยหัวใจสําคัญจริงคือพระพุทธเจ้าสอนคือว่า. ก็ไม่ไม่ลงไปยึดอะไรมันก็ไม่ทุกข์คือถ้าไม่ไม่ไปยึดอะไรไม่หลงไปยึดอะไร. ก็ไม่ทุกข์ไม่มีความทุกข์. มีไม่มีความทุกข์ก็เหมือนกับที่ว่าสุกิจออกนอกทรงจิตนอกคือไปที่. ก็คือคําเดียวกัน. บางทีมันใช้ภาษาหลายภาษาคือส่วนที่ข้างนอกก็คือยึด. ทําไมไม่สมจิตนอนนอกคือไม่ไปลงยึดไม่ไปลองยึดอะไรก็ไม่ถูก. ไอ้เหตุที่ว่าต้องไม่ไอ้ที่คําพูดที่ว่าสั้นสั้นที่ว่าไม่ยึดก็ไม่ทุกข์แต่ยึดก็ทุกข์หรือยึดมากก็ทุกข์มากยึดน้อยกว่าทุกข์น้อยสิ้นยึดสิ้นทุกข์จึงยึดพ้นทุกข์มันก็มาจาก. ชีวิตยอดตรัสรู้ในปฏิจโรงพยาบาลหรืออิทัตยตาเนี่ยเพราะ. วิชา. เอาวิชาตัณหาอุปทานเอาวิชาตัณห์อุปทานเป็นกิเลสถ้ามีอวิชาก็มีตัณหาคือเอาวิชาก็คือว่ามีตัวเรามีตัวเราตั้งต้นขึ้นมาก่อนเป็นเป็นแหล่งกําเนิดตัวเราเป็นแหล่งกําเนิดเกิดเอาตัวเราตั้งต้นคือเราจะทําอะไรก็จะคิดจะพูดจะทําอะไรก็เอาตัวเราเป็นตัวตั้งต้น. เป็นอัตราก่อนเอาตัวเราไปตั้งต้นไม่เป็นอนัตตาเป็นเป็นอัตตาคือทําออกไปจากความคิดความรู้สึกเป็นตัวเราแล้วก็ไปมีปัญหามีตัวเราตั้งต้นขึ้นมาคือเป็นแหล่งกําเนิด. แล้วก็ตัณหาคือเหมือนกับ. ตัณหาก็คือเหมือนกับ555นิ้วเราเนี่ย5นิ้วเหมือนไปลูกไปถนัดสัญญาซักถามวิญญาณน่ะมีตัวเราตั้งต้นแล้วก็กลาง5นิ้วอกเป็นคือขันธ์5เนี่ยปรุงแต่งเป็นตัวเราในใจคือ5นิ้วเป็นขันธ์5เป็นขันหน้าที่ปรุงแต่งในใจขึ้นมาอีกอันหนึ่งซ้อนกับขัน5ยาว. แล้วก็ดิ้นรนทะยานอย่านี่คือตัณหาตัณหาไม่ว่าดิ้นรนเริ่มเริ่มดิ้นรนดิ้นรนถ้าญาณอยากอยากให้ไปจะไปตะปบอะไรอะโดยมีตัวเราเป็นเป็นตัวเริ่มต้นเป็นอวิชาเป็นแหล่งกําเนิดพลังงานก็คือเป็นตัวเราแล้วก็สร้างฐาน5มซ้อนขึ้นมาในในใจของเราก็คือขันหน้าเหมือนเปรียบเหมือนกับว่ากรงเล็บ5นิ้วเนี่ยลูกเป็นธรรมดาสัญญาณทั้ง3วิญญาณเป็นขันธ์5ภาย. แล้วก็ดิ้นรนทะยานอยากคือพยานออกจากตัวเราไปจะไปตะปบอะไร. จะไปจะโปล่มในสิ่งที่อะไรที่ชอบใจกับไม่ชอบใจเนี่ยก็มีแค่นี้จะไปตะปบอะไรจะปะอะไรตบไอ้ตัวที่ดิ้นรนหยาบก็คือทะยานออกไปเป็นปัญหาตัณหากับอะไรถ้ามีตัณหาต่ออะไร. มีตัณหาต่ออะไรนั่นคือไอ้สิ่งนั้นคืออุปทาน. นะเพราะอะไรพอตัวเราเนี่ยมีเราขึ้นมาก่อนแล้วก็ดิ้นรนทะยานอยากเป็นปัญหาแล้วก็ไปตะปบเหยื่อเหยื่อเป็นตะปบเหยื่อคืออุบัติที่ไอ้ที่ตะปบได้นี่คืออุปทานที่จับได้. จับได้จับได้กันเลยก็ลากมาให้ตัวเรากินลากมาให้ตัวเราเสวยมาเสพมาเสพตามความพอใจไม่พอใจตามความพอใจไม่พอใจถ้าพอใจก็อยากได้อยากเอาอยากให้เป็นอย่างงั้นอยากให้เป็นอย่างนี้. ถ้าไม่พอใจอือก็ตะปบออกมาตามความอยากเรา. อยากอยากให้อยากให้เค้าเป็นอย่างงั้นอยากให้เค้าเป็นอย่างนี้อยากหรืออยากไม่ให้เป็นอย่างงั้นอยากให้เป็นอย่างงี้ก็คือต่ํากว่าไม่พอใจคือเป็นตะปบออกมาเป็นตะปบก็คือว่าหรือเรียกว่าเป๊ะอะไรอะไรกับเค้ามีคือเกิดตัวเราขึ้นไปมันพุ่งขึ้นมาเป็นตัวเราไปไปอะไรอะไรกับกับสิ่งที่มากระทบในปัจจุบันทางเตาหูลิ้นไก่ใจนี่คือเอาวิชาตัณหาแล้วก็อุปทานเอาวิชา. ตัณหาแล้วก็อุปทานไม่ได้เกิดขึ้นเงี้ยเอาวิชาหรือตั้งต้นก่อนพอไปกระทบปุ๊บเกิดความพอใจไม่พอใจด้วยความรู้ไม่เท่าทันก็เอาวิชาขนานนามแล้วก็อุปทาน. อุปทานคือเอาวิชาคือตัวเราก่อนปัญหาก็คือดิ้นรนทะยานอยากไปตะปบเป็นตะปบอย่างเหมือนที่เรียกว่าตรงจุดออกนอกอ่ะก็ทนจิตออกนอกไปหาอะไรลูกเสียให้กินรสผดตะพระแล้วก็อาการหัวใจตรงนี้ที่ปัญหาที่บอกว่าอาการหัวใจมันเป็นอายตนะภายนอกแต่เรามันอยู่ในตัวเราเลยแล้วเค้าจะอยู่ภายในมันเป็นไอ้อาการหัวใจเนี่ยคือตัวเราก็เหมือนเอาวิชาก่อนแล้วก็ดิ้นรนทะยานอยากก็คือเนี่ย. สร้างสร้างเนี่ยไอ้ขันหน้าตัวไหนขันหน้าตัวในตัวอินโลเยียเยอะแล้วไปไปไปจับอะไรไปจับอะไรก็เป็นอุปทาน. ไปจับเลยนั่นคือยึดไงจับนั่นคือยึดแล้วเนี่ยคืออันเนี้ยเป็นเป็นต้นเหตุที่ทําให้เกิดตัณหาอุปถัมภ์เป็นต้นเหตุที่ทําให้เกิดเนี่ยเกิดภพเกิดชาติฉลามมรณะและความทุกข์ทั้งมวลก็เกิดจากอันเนี่ยเป็นต้นเหตุ. แล้วไอ้เอาวิชาตั้งอนุทานเนี่ยมันเป็นสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาในใจ. แต่ตัวที่จะแสดงออกไปเนี่ยเป็นตัวที่แสดงออกไปที่จะไปกระทํากรรมก็คือสังหาร. สถานก็คือว่า. ผมไปอ่าววิชาปุ๊บที่จะไปแสดงออกผลของที่จะแสดงตามท่านอภิฐานก็คือใช้ใช้แหล่งเป็นตัวแสดงออกก็คือสังขารคือสังขารกายสังขารวาจาแล้วก็จิตรสังขารคือการคิดการพูดการกระทํา. มันก็เลยเป็นเนี่ยพอมีอวิชาปุ๊บสังขารที่ออกมาก็คือออกไปตักไปทํากรรมตามที่เอาวิชาตระกูลก็เลยเป็นสังขารกรรมคือการคิดการพูดกระทําก็ออกไปพอไปคิดไปพูดไปกระทําปุ๊บมันก็ไป. ไม่ส่งผลที่เป็นกรรมกรรมคือไปยึดถือการคิดการพูดกระทําอะไรก็เดิมมีตัวเราเอาตัวไปรองรับเป็นตัวไปเสวยไปรองรับมันก็เลยเอาตัวเราเนี่ยไปเสวยไปรองรับถิ่นที่ที่กระทํากรรมนั้น. แล้วใครเป็นคนรับกับเราอะสิเป็นคนรับกรรมเพราะว่าเอาวิชามันมาจากที่ตัวเราพอเราคิดกับผู้กระทําไปตามไปตามแหล่งกําเนิดคือตัวเราเราก็เลยรับผลกรรมย้อนกลับมาเราเลยกลายเป็นเป็นวิญญาณกรรมเอาวิชาทําให้เกิดสังขารกรรมสังขารกรรมทําให้เกิดวิญาณกรรม. แล้วถ้าเราเข้าใจตามดีแล้วหางตายแล้วการทําสมถะพวกนั่งสมาธิเดินจงกรมอะไรพวกเนี้ยยังจําเป็นต้องทําอยู่มั้ยคะหรือว่าเราก็ดําเนินวิปัสสนาปล่อยวางแต่อย่างเดียวแล้วก็ดําเนินวิปัสสนาปล่อยวางไปอย่างเดียวแต่ในการที่เราจะดําเนินพัฒนาปล่อยวางคือเราจะต้อง. สังเกตมีความสามารถสังเกตเห็นเขาได้อยู่เนี่ยเห็นความจริงเนี่ยด้วย. เห็นความจริงหรือจิตใจสงบจริงจริงนะสงบไม่ได้หมายถึงว่าไปทําใจนิ่งนิ่งนะคือสังเกตหยุดเงียบเงียบได้จริงจริงแล้วก็เห็นความเคลื่อนไหว. เคลื่อนไหวอยู่ในความไม่เคลื่อนไหว. เห็นความเคลื่อนไหวเคลื่อนไหวอยู่ในความไม่เคลื่อนไหวความเคลื่อนไหวเป็นสังขาร. แล้วก็ความเคลื่อนไหวทั้งหมดเคลื่อนไหวอยู่ในความไม่เคลื่อนไหว. มันต้องสังเกตอยู่เงียบเงียบจริงจริง. งั้นตัวที่สังเกตอยู่เงียบเงียบเนี่ยมันรวมหมดแล้วสติสมาธิปัญญามันโดนในนี้หมดแล้วตัวสังเกตเนี่ยเงียบเงียบเนี่ยคือตัวที่คุณไม่ไปฟุ้งซ่านอย่างอื่นเนี่ยคุณสามารถสังเกตอยู่เรื่องใดเรื่องเดียวได้. คือสังเกตจิตใจอยู่เงียบเงียบจริงจริงจนเน้นสังขารแม้แต่มันเคลื่อนไหวแม้แต่น้อยหนึ่งนิดหนึ่งปรมาณูหนึ่ง. ก็3ารถรู้ได้ด้วยใจ. เห็นได้ดีใจเห็นได้ด้วยใจว่ามันมีสังขารเกิดขึ้นอยู่ในความไม่มีอะไรแล้วก็ดับไปสู่ความไม่มีอะไร. แล้วก็เกิดขึ้นมาอีกในความไม่มีอะไรแล้วก็ดับไปในความไม่มีอะไรงั้น. Các dòng xe kể duy nhất tiếp chương trình. ที่สังเกตอยู่เงียบเงียบเนี่ยคือแสดงว่าตอนนั้นคุณได้ไปฟุ้งซ่านอื่นแสดงว่าคุณมีสติ. มีสติไปเพราะว่าคุณไปไปฟุ้งซ่านคุณก็เลยมีสติมีสติเหตุที่คุณไม่ไปสร้างเพราะคุณมีสติอยู่มันเลยไม่ไปฟุ้งซ่านมีสติที่จะสังเกตจิตอยู่เงียบเงียบการที่คุณจะมีมีสติสังเกตอยู่เงียบเงียบมันก็เลยทําให้คุณน่ะมันไปฟุ้งซ่านอย่างอื่นได้หรือคนที่ไม่ไปฟุ้งซ่านอย่างอื่นได้คุณเลยมีสามารถสังเกตจิตอีกเงียบเงียบได้ไอ้ตัวที่ทําให้คุณเนี่ยไม่ไปฟุ้งซ่านเฉพาะสติเนี่ย. สติแล้วก็คุณสามารถสังเกตอยู่เงียบเงียบได้ต่อเนื่องคือสมาธิ. แล้วก็เห็น. เห็นเห็นอาการของจิต. ตั้งแต่อย่าปานกลางจนถึงละเอียดอาการของจิตแม้แต่ความคิดไม่ถูกต้องแต่งได้เห็นจนกระทั่งเนี่ยความคิดติกตองที่ละเอียดจนถึงขั้นปรมาณูเลยร้อยนึงนิดนึงปรมาณนูนเนี่ยก็เห็นได้เห็นว่าเห็นความเคลื่อนไหวแม้แต่นิดนึงน้อยหนึ่งปรมาณนูญนึงก็. เป็นสิ่งที่มีเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วก็ดับกลับไปสูงกว่าไม่มีอะไรคือเกิดมาจากสิ่งที่ไม่มีอะไรปรากฏแล้วก็ดับไปหายไปในสิ่งที่ก่อนไม่มีอะไรปรากฏแล้วก็เกิดขึ้นมาอย่างเงี้ยอย่างเงี้ยตลอดไป. ไม่มีใครไปยึดถือไม่มีใครไปยึดถือสิ่งที่ปรากฏนั้นที่เรียกว่าสังขารและไม่มีใครไปยึดถือความไม่ปรากฏเพราะความไม่ปรากฏชื่อมันก็บอกแล้วว่าไม่ปรากฏอะไรให้ยึดถือได้. เป็นตัวแรกแรกเนี่ยในการสังเกตเนี่ย. มันก็จะหลงกับตัวเองไปเป็นสุนัขเกะ. และแม้แต่สังเกตละเอียดมากเลยเห. จิตเนี่ยแสดงกิริยาอาการไม่น้อยหนึ่งนิดนึงเนี่ยมันปรากฏขึ้นมาจากความไม่มีอะไรไม่ปรากฏอะไรเหมือนกับปรากฏสิ่งที่ละเอียดที่สุดอะอาการที่ปรากฏละเอียดที่สุดปรากฏอยู่ในอากาศในความว่างเปล่าของธรรมชาติ. แต่ตอนที่สังเกตใหม่ใหม่เนี่ยมันจะ. ที่ละเอียดถึงขนาดนี้แล้วยังยังหลงมีมีตัวเราเป็นผู้สังเกตมันเลยการว่ามันมี3คือมีปฏิกิริยาปรากฏการณ์ธรรมชาติที่ละเอียดเล็กน้อยจุดเหมือนกับเป็นปรมาณูนเลยเกิดกลับอยู่ในความว่างเปล่าธรรมชาติแทนจะมี. สังขารที่มันมีคือสิ่งที่ปรุงแต่งที่ปรากฏการณ์ของธรรมชาติละเอียดเล็กมากเลยเนี่ยเรียกว่าสังขารเกิดดับอยู่ในวิสังขารคือความไม่มีอะไรปรากฏแต่มันเกิดมาอีกอันนึงมันไม่มีแค่มีสังขารมีสถานมีตัวเราเป็นคนไปมอง. เล่มที่3มีตัวหลักเป็นคนไปมองพอเราสังเกตสังเกตละเอียดจริงจริงเราจึงรู้ว่ามันมีตัวเราเกินธรรมชาติหลายอันคือธรรมชาติมีแค่สังขารกับมีสังขารคือมีมีสิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นมาเป็นธรรมดาระดับไปในความไม่มีอะไรเกิดครับ. เนี่ยคือมีสิ่งใดสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นมาธรรมดาธรรมดาแล้วก็ดับไปเป็นธรรมดานี่คือสังขารเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับด้วยความไม่เกิดตับไม่มีอะไรปรากฏการณ์เกิดดับเรียกว่าวิสังขารแต่มันเกินไปอีกอันนึงมีตัวเราคือคนไปมองไปมองดูเราก็เลยมาเห็นที่ตัวเราเห็นตัวเราก็มองดู. เห็นตัวเราก็มองดูก็เลยว่าไอ้ตัวเราก็มองดูเนี่ยมันปรากฏได้แสดงว่ามันเป็นสังขารเพราะมันปรากฏตัวเราไปมองดูแล้วเมื่อเราตัวเราก็ไปมองดูเนี่ยผู้ไปสังเกตไปสังเกตเรามีความรู้ความเห็นความเข้าใจด้วยนะไอ้ตัวเราก็ไปสังเกตเนี่ยมีความรู้ความเห็นความเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรไอ้เนี่ยคือสังขารทั้งแท่งสังขารทั้งหมดเลยเหมาให้มันเป็นสังขารทั้งแท่งอะไรเพราะว่ามันเป็นตัวปรากฏว่ามีตัวเราไปมองดูทั้งรู้ทั้งเห็นทั้งเข้าใจทั้งรู้แจ้ง. และถ้าเป็นผู้ปล่อยวางด้วยไอ้ตัวนี้ทั้งหมดคือสังขารนางแท่งเมื่อเราเหมาเอาไอ้ไอ้ตัวเราเนี่ย. ที่ไปมองดูทั้งรู้ทั้งเห็นท่านเข้าใจผู้รู้แจ้งแล้วเป็นผู้ปล่อยวางเป็นสังขารปุ๊บมันก็เลยกลายเป็นไปรวมกับธรรมชาติใส่สังขารมันก็เหลือเหลือแต่ไอ้ตัวเราเนี่ยเป็นตัวธรรมชาติใส่สังขารที่เกิดจากอยู่ในวิสังขารเหมือนกัน. ไอ้ตัวผู้ไปบอกไปดูไปรู้ไม่เห็นเข้าใจก็เป็นธรรมชาติเกินต่ําเกินไปด้วยกันมันก็เหลือธรรมชาติแค่2อย่างคือ. สังขารไม่มีใครยึดมั่นถือมั่นไอ้ที่รู้จักใจอะที่รู้จัก. รู้แก่ใจว่าสังขารที่เกิดมาทุกขณะจิตแม้แต่ผู้รู้ผู้รู้ผู้เห็นผู้หัวใจผู้รู้แจ้งผู้ปล่อยวางก็เป็นสังขารที่เกิดมาทุกขณะปัจจุบันเนี่ยไม่มีผู้ยึดมั่นถือมั่นไอ้ผู้ที่รู้แก่ใจแบบนั้นน่ะไอ้นั่นน่ะตัวมันเองเป็นวิสังขารอัตโนมัติ. พบกันเห็นอย่างอื่นเป็นกังหันหมดเลยแม้แต่ไอ้ตัวเราผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจผู้ปล่อยวางผู้รู้แจ้งจะเป็นสังขารเลยไอ้ผู้ที่เห็นอย่างเงี้ยมันน่ะคือวิสังขารอัตโนมัติมันเป็นของที่. เกิดมาคู่กันกับที่มีความรู้ความเห็นเค้าเข้าใจนี่เลยเมื่อรู้เห็นว่าทั้งหมดเป็นสังขารหมดอะไรก็สังขารหมดเลย. ไอ้กุฏิเห็นว่าทุกอย่างเป็นสังขารหมดนะแม้แต่ตัวมันผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้พอใจผู้รู้แจ้งผู้ปล่อยวางยังเป็นสังขารเลยไอ้ที่ผู้เห็นแล้วเห็นรู้แล้วเห็นกระใจรู้แก่ใจอย่างเงี้ยมันเป็นวิสังขารอัตโนมัติถ้าขืนกลับมาพลิกกลับมาหาแล้วอะไรเป็นวิสังขารถ้าพลิกกลับมาหาแล้วอะไรเป็นวิสังขารแล้วถ้าเมื่อทุกอย่างเป็นสังขารหมดแล้วอะไรเป็นวิสังขารมันก็เป็นสังขารทันทีเลย. ไอ้ตัวที่พี่กลับมาหาก็เป็นสังหารดังนั้นพี่สังหารหักมันหาไม่ได้มันเห็นไม่ได้. เพราะว่าอะไรมันเป็นมันเป็นผู้ที่รู้แก่ใจเขาแต่ถ้าจะเอาอย่างอื่นมารู้มันมันเลยกลายเป็นกังหัน. มันหนึ่งเดียวเท่านั้นที่ทําหน้าที่รู้รู้เขาแต่ถ้าเอาอย่างอื่นพยายามรู้มันว่าแล้วอะไรล่ะเป็นวิสังหารถ้าเอาพยานอื่นเอาปฏิรูปมันนะมันไอ้กลายเป็นสิ่งใดที่รู้ได้แม้แต่ความรู้สึกว่าก็ยังเป็นสังขารเลยเพราะว่าอะไรมันทําหน้าที่รู้เขาอย่างเดียวรู้อะไรรู้แก่ใจว่า. อะไรก็ตามที่มันจะดุกกระดิกได้เคลื่อนไหวได้น้อยหนึ่งนิดนึงหรือปรากฏได้หรือกระเพื่อมได้หรือมีปรากฏการณ์ธรรมชาติขึ้นมาได้แม้แต่ความรู้สึกว่าเป็นตัวเราผู้ไปดูไปรู้ไปเห็นไปเข้าใจว่าอะไรเป็นสังขารเกิดกับจิตวิญจน์แล้วก็เป็นผู้ปล่อยวางซะเองไอ้ตัวนี้ก็ยังเป็นสังขาร. เมื่อตัวเราที่สุดแล้วตัวเรายังเป็นยังเป็นตังค์เห็นว่าเป็นสังหารเลยมันเลยเลยเลยนี้ไปไม่ต้องพูดถึงแล้วเพราะว่าไอ้ผู้ที่รู้ว่าตัวเราแม้แต่ตัวเราผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้ปล่อยวางผู้รู้แจ้งอย่างเป็นสถานไอ้ผู้ที่รู้นั่นแหละมันเลยเป็นพี่สังขารมันเกิดขึ้นมาพร้อมกันกับสังขารนั้นไม่ต้องย้อนกลับไปหาอีก. ถ้าเราเห็นอย่างนี้แล้วเนี่ย. ใครที่สามารถเห็นอย่างงี้ได้เค้าก็จะ3ารถเห็นได้ทุกบริบท. ไม่ต้องเห็นเลยท่าทางนั่งสมาธิกว่าๆครับทางซ้ายคือกว่าถ้ามือซ้ายแล้วนั่งหลับตาหรือว่าเดินตรงกรมช้าช้านุ่งเหลืองขมขาวต้องโกนผมต้องอะไรคือเค้าเห็นมันได้ในทุกระยะบท. ยืนเดินนั่งนอนเข้าห้องน้ําห้องส้วมดื่มกินทําอะไรก็ตามถ้าเค้าหยุดคนเดียวเงียบเงียบไม่มีใครมารบกวนเค้าเนี่ยเค้าจะสามารถสังเกตเห็นได้. อย่างเนี่ยผู้นั้นเนี่ยหลวงตาถือว่าเค้าเป็นผู้มีสติสมาธิปัญญาหรือเป็นผู้ที่เป็นอริยะมรรคเป็นอริยมอยู่แล้วปฏิบัติในอริยม8เนี่ยไม่ใช่อริยม8ข้อเป็นข้อข้อคือมรรคแปดนะมันรวมเป็นมรรค3ัคคีหรือเป็นมรรค3ัคคีตั้ง8ข้อมันรวมมาที่ใจที่เป็นผู้รู้รู้แจ้งแก่ใจ. และสติสมาธิปัญญาก็รวมมารู้แจ้งแก่ใจมักทั้ง8ข้อก็รวมไม่รู้แจ้งแก่ใจทําทั้งหมดเนี่ย. อย่าว่าแต่แค่แม็กมา8ทําทั้งหมดพระเจ้าตัดสอนมาทั้งหมดมารวมลูกแจ้งแก่ใจนี่คือสิ้นช. ทําต้องบวกเลยนะที่พระเจ้าตัดรวม80,004ถามพระธรรมขันธ์เลยก็ได้. ก็คือลูกแจ้งแก่ใจว่าสิ้นยึดทั้งหมดเป็นสาขาทั้งหมดที่ยึดคืออะไรเห็นว่าทุกอย่างเป็นสาขาทั้งหมดที่เห็ดที่รู้แก่ใจรู้แจ้งแก่ใจทุกอย่างเป็นสังขารทั้งหมดไม่มีใครคิดมากหรือไม่. และผู้ที่รู้แจ้งแก่ใจเราสิ้นยึดไม่มีใครยึดมั่นหรือมั่นอ่ะอันนั้นน่ะมันคือคําแท้แท้คือธรรมชาติคือวิสังขารคือความไม่ไม่สังหาร. เพราะมันรู้แจ้งกระจายทุกอย่างไม่มีใครยึดถือตัวตนของผู้ยึดถือไม่มีทุกอย่างเป็นแต่สังขารทั้งหมด. แล้วมันเลยคือด้วยตัวมันเลยกลายเป็นที่สังขารถ้าอย่างเงี้ยหลวงตาถือว่าอย่างเนี้ยคือที่สุดของของผู้ปฏิบัตินี่คือการปฏิบัติธรรมแล้วนะเพราะฉะนั้นการปฏิบัติธรรมเนี่ยไม่ได้หมายถึงว่าเราไปเดินช้าช้าไปนั่งนิ่งนิ่งไปนั่งหลับตา. เอาเวลาเป็นตัวกําหนดว่าต้องนั่งนานเท่าไหร่นุ่งขาวห่มเหลืองหรือแต่งตัวอย่างงี้แต่งตัวอย่างนี้ไม่ได้หมายถึงรูปแบบเลยหลวงตาไม่ได้ไม่ได้หมายถึงรูปแบบแบบนั้นรูปแบบนั้นเนี่ยไม่ใช่คือทําไม่ใช่ไม่ใช่ไม่เคยทํารูปแบบก็คือเป็นกรรมวิธี. กรรมวิธีที่จะสิ้นยึดเพื่อจะให้ปล่อยวาง. เลยแล้วแต่สํานักแล้วแต่กรรมวิธีที่พระแม่คุณอาจารย์ท่านจะหาหามาให้ว่ามิสั้นกรรมวิธีเพื่อจะให้มาสู่ความสิ้นจริง. อ้าวกูทํายังไงก็ได้ทีนี้. ถามว่าถ้าอย่างงั้น. เราก็จะนั่งนั่งสมาธิหลับตานิ่งนิ่งนานนานเดี๋ยวเจ้ากรมช้าช้าในรูปแบบต่างต่างไม่ได้เหรอและไม่ใช่เป็นการปฎิบัติธรรมเหรออันนั้นคือรูปแบบ. ถ้าอย่างงั้นเราควรจะทํามั้ยรูปแบบนั้น. รูปแบบนั้นเราควรจะทํามั้ยคือนั่งหลับตานี้นี่นานนานเดี๋ยวเดือนแต่เช้า. มันต้องดูว่า. เราเนี่ย. อยู่ในรูปแบบไหนแล้วเราปล่อยวางได้ดี. อยู่ในสถานที่ใดอยู่ในอิริยาบถไทย. มีคนไปอยู่ยังไงแล้วเราถึงปล่อยวางได้ดี. อันนั้น. คือสิ่งที่ดีสิ่งที่เหมาะสมกับเราแต่อาจจะไม่เหมาะสมกับคนอื่น. รูปแบบนั้นคือเราอยู่ในรูปแบบนี้สถานที่นี้อย่างงี้แล้วรู้สึกว่า. เราปล่อยวางได้ดีเห็นชัดถึงสังขารทั้งหมดที่เกิดขึ้น. สังหารสังหารอยู่3อย่างคือไก่สังหารวาจาสังหารจิตสังหารปล่อยวางคือปล่อยวางสังหาร3. หรือถ้าเรียกว่าขันธ์5ก็คือปล่อยวางลูบนาม. หรือปล่อยวางลูกก็คือกายสังขารปล่อยวางน้ําเวลาท่านหย่าสังขารวิญญาณอีก4ขัน5ขันปล่อยวางลูกนามหรือถ้าเรียกว่าปล่อยวางสังขารคือใกล้สังขารกว่าจะสังขารจิตสังขารก็คือรูปนางนี่. คุณจะเห็นยังไงล่ะเห็นว่า. เห็นยังไงก็ได้ขอให้เห็นอย่างเป็นเห็นสังขารทั้งหมดเป็นจังทุกข่าวอนัตตาสังขารสังขาร3คือกายสังขารวาจาสังขารจิตตฐานเป็นอนิจจังทุกขังอนัตตาหรือคุณจะเห็นรูปงามรูปเป็นธนาสัญญาณทหารวิญญาณ. หรือเจตร่างกายจิตใจเราเป็นอนิจจังทุกขัตตาอนิจจังคือไม่เที่ยง. ทุกขามคือมันเป็นทุกข์ทนอยู่สภาพเดิมไม่ได้มันจะต้องเสื่อมไปต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายต้องทุกครั้งต้องสลายไปเกิดขึ้นส่วนน้ําก็คือน้ําก็ดับไปมีแล้วหายไป. มันเป็นอํานาจตาก็คือมันไม่มีตัวตนคงที่. ไม่มีตัวตนคงที่ไม่อาจฝากผีฝากไข้กับมันได้ไม่อาจจะไปยึดมั่นถึงบ้านมันเป็นเราตัวเราของเราได้ไม่อาจไปฝากผีฝากไข้กับมันได้. เพราะมันไม่ใช่เราไม่ใช่ตัวเรามันแล้วมันไม่มีตัวตนคงที่มันก็ไม่ใช่ของเราด้วย. มันเป็นของไม่เที่ยงสาขาทั้งหมดของแม่เที่ยง. คิดมันคือมันไม่ได้ปล่อยวางหมด. เมื่อปล่อยวางหมดปุ. ใจมันก็รู้ว่าปล่อยวางสักครั้งหมดแล้วไอใจที่รู้ว่าปล่อยวางกังหันหมดอะไม่มีใครไปคิดมั่นถูกมั่นใจสังขารวาจาสังขารจิตตังการหรือว่าไม่มีใครไปยึดมั่นลูกเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณหรือไม่มีใครไปยึดมั่นถือมั่นร่างกายจิตใจอะไรต่อไปได้ไม่ยึดมั่นถือมั่นคือสิ่งที่ถูกรู้คือร่างกาย. หรือไม่ยึดมั่นถือมั่นในลูกเวทนาสัญญาทั้งขาวิญญาณไม่ยึดมั่นถือมั่นในลูกเสียงลดผลตับทําอารมณ์เออก็ได้แล้วแต่ว่าคือไม่ยึดมั่นแต่ว่าเนี่ยอายัดตาภายนอกทั้งหมดรูปรถเข็นเขียนบทสัมภาษณ์ทางอารมณ์ไม่ยึดมั่นถือมั่นอายัดภายในคือประตูตาหูจมูกลิ้นกายใจก็ได้. ไม่ยึดมั่นกัน5มไม่ยึดมั่นรูปงาม. คือสรุปแล้วไม่ยึดมาตรฐานทั้งหมด. หรือทํายังไงอันนี้บ้างละกันคุณก็อาจจะ. สร้างกรรมวิธีให้. อันดับแรกคือ. ไม่ฟุ้งซ่านครับ. ฟุ้งซ่านเฮอะแล้วก็แบบเราจะทํางาน. แล้วพอเราจะตั้งใจทํางานเท่าไหร่ใจมันไม่อยู่กับการอ่านหนังสือสมมุติว่าสมมุติง่ายง่ายอ่านหนังสือสอบ. อ่านหนังสือสอบผมไม่ได้มีสมาธิในการอ่านหนังสือสอบอะมันก็เลยสอบไม่ได้เพราะไม่มีสมาธิในการอ่านหนังสือสอบมันอ่านหน้าเดียวก็ยังไม่รู้เรื่องเลยอ่านหน้าเดียวอ่านอ่านวัน2วัน3วันยังไม่รู้เรื่องเลยอย่างเงี้ยมันไม่มีสมาธิในการอ่านอ่ะอย่างเงี้ยเหตุที่ไม่มีสมาธิในการอ่านก็เพราะมันไม่มีสติควบคุมจิตได้เลยสติก็ไม่สามารถควบคุมจิตได้มันก็เลยไม่มีสมาธิในการอ่าน. บางยามมันก็เลยไม่เกิดคือปัญญาที่เข้าใจเข้าใจไอ้ไอ้ข้อความด้วยความในหนังสือเนื้อหาสาระในหนังสือที่จะเอาไปสอบมันก็เลยสอบไม่ได้. อันนี้คือคติสมาธิปัญญาปัญญาคือปัญญาที่ชี้ตรงที่มันเข้าใจด้วยใจแล้วมันก็ไปสอบได้จําได้เข้าใจแล้วมันก็ไปสอบได้ไอ้สมาธิคือเออจ่ายมาเลยมีความสงบที่จะใจเนี่ยมันคือมันสามารถอยู่กับอยู่กับสิ่งนั้นอยู่กับสิ่งนั้นใจที่อยู่คือมีสมาธิอยู่กับสิ่งนั้นนี่คือสมาธิ. สังเกตดูนะ. หลวงตาไม่ได้พูดถึงสมาธิกับเจนนี่สมาธิคือ. คุณสามารถ concentrate. คอนเซนเตตเดี๋ยวต้องเอา8เท่านี้คอนเซนเตตคือคุณสามารถคอนเซนเตตอยู่กับสิ่งนั้นได้ต่อเนื่องนี่คือคุณมีเรื่องคติทั้งสมาชิกทั้งปัญญาคอนเซนเตตเนี่ยมีความรู้ความเห็นความเข้าใจด้วยนะจนกระทั่งคนคุณคอนเซนเตตสิ่งใดต่อเนื่องคุณก็เข้าใจตรงนั้นชัดเจน. ใช่มั้ยไอ้คนจน7แปลว่าอะไรสนใจอย่างจดจ่อเออ. มีความยังไงมีความสนใจมีความจดจ่อมีความต่อเนื่องกับสิ่งนั้นได้อันนี้มันรวมอยู่แล้วสติสมาธิปัญญามันรวมอยู่ในนี้หมดแล้วฉะนั้นถ้าคุณจะนั่งสมาธิ. คุณก็. อันดับแรกครับคุณฟุ้งซ่าน. หรือกูจะเดินจงกรมถ้าคุณฟุ้งซ่านมาก. คือคุณไม่3ารถคอนเซนเทจกับสังขารที่ไม่เที่ยงได้ให้เห็นว่าสังขารนี้ไม่เที่ยงคุณไม่สามารถคอนเซนเทจได้กับลูกเวียดนามสัญญาสังขารไม่เที่ยงหรือว่ากายสังขารไม่เที่ยงวาจาสังกัดไม่เที่ยงจิตจนสังขารไม่เที่ยงคุณไม่สามารถที่จะจดจ่อ. มีความรู้ความเห็นเข้าใจต่อเนื่องได้เพราะคุณฟุ้งซ่านมากเกินไปคุณก็เค้าก็สร้างกรรมวิธีไว้ให้คุณเช่นนั่งหลับตาเดินจงกรมช้าช้านิ่งนิ่งคําว่ากําหนดอะไรวะกําหนดอะไร. ทุกอย่างมั้ย. เทพบุตรปุฏโตะบุโตเพื่อให้คุณเนี่ย. มันหายฟุ้งซ่านแล้วคุณสามารถที่จะมาคอนเซนเดตหรือมามาสนใจจดจ่อทําความเข้าใจจดจ่ออย่างต่อเนื่องกับสิ่งที่ที่คุณจะเข้าใจมันคือสังหารไม่เพียง. สถานไม่เที่ยง. งั้นเป็นเลยจึงสร้างกรรมวิธีขั้นตอนมาก่อนคือว่า. คุณเนี่ย. ถ้าคุณฟุ้งซ่านอยู่ถ้าคุณฟุ้งซ่านอยู่เหมือนกับฟุ้งซ่านจะไม่สามารถอ่านหนังสือรู้เรื่องไปสอบก็เลยสอบไม่ได้ถ้าคุณฟุ้งซ่านอยู่คุณก็ไม่มีกําลังจิตใจที่จะมีความรู้ความหายใจสังขารไม่เที่ยงสังขารร่างกายจิตใจไม่เที่ยง. พิจารณาให้เห็นว่ามันไม่เที่ยงได้เพราะว่าคุณฟุ้งซ่านดังนั้นเมื่อเมื่อคุณฟุ้งซ่านอยู่คุณก็ต้อง. พ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านก็ต้องสร้างกรรมวิธีให้คุณหายฟุ้งซ่าน. Hay khuôn hải vân Giang trên phố. อะไรก็ได้เพื่อให้คุณหายฟุ้งซ่านเดี๋ยวนี้เมื่อคุณหายฟุ้งซ่านแล้วคุณก็เอามาทํางานน่ะไอ้ที่ว่าสร้างรูปแบบกรรมวิธีไปเดินช้าๆไปนั่งนิ่งๆหรือว่าไปหาคําบริกรรมให้หรือไปกําหนดอะไรกับรูปแบบสร้างรูปแบบให้เพื่อให้คุณหายฟุ้งซ่านพอหายฟุ้งซ่านแล้วก็เช่นแบบหายฟุ้งซ่านแล้วก็อ่านหนังสือ. อ่านหนังสือก็จะไปสอบคือเอามาทํางานเอาความหายฟุ้งซ่านเนี่ยมาทํางานคือมาอ่านหนังสือแล้วก็ไปสอบได้เพราะอะไรพอหายฟุ้งซ่านแล้วคุณก็มีสมาธิในการอ่านหนังสือคุณมีสมาธิเพราะว่าตอนนั้นเนี่ยคุณไปฟุ้งซ่านแล้วคุณก็เลยมีสติในใจกูก็เลยสงบมีสมาธิในการอ่านหนังสือแล้วก็กูก็เลยมีปัญญาสอบได้ที่นี้พอคุณหายมุมได้แล้วคุณมาพิจารณาร่างกายไม่เที่ยงพิจารณาจิตใจไม่เที่ยง. มันก็เลยกูไม่ฟุ้งซ่านแล้วคุณก็3ารถที่จะมีสมาธิกับการพิจารณาในการที่คุณมีสมาธิการพิจารณาขนาดนั้นน่ะคุณก็มีสติแล้วก็ปัญญารู้แจ้งมีปัญญาที่ที่จะรู้แจ้งเข้าใจเรื่องว่าสังขารไม่เที่ยงเข้าใจเรื่องสังขารไม่เที่ยง. แล้วนั่นน่ะไอ้ตัวที่หายฟุ้งซ่านเนี่ยเพื่อเอามาทํางาน. เขาทํางานทําเพื่อความพ้นทุกข์หรือเห็นว่าสังขารไม่เที่ยวสังขารร่างกายไม่เที่ยวประกาศจิตใจไม่เที่ยว. จะต้องถามไหมว่าถ้าคุณเข้าใจอย่างนี้แล้ว. ต้องนั่งมั้ย. ต้องนั่งสมาธิขาขวาเข้าไปซ้ายมือขวาถ้ามือซ้ายต้องนั่งนิ่งนิ่งไหม. ต้องเดินทุกคนช้าช้ามั้ยต้องนุ่งเหลือห่มขาวไหม. ต้องทํากี่ชั่วโมง. ถ้ากูถามงี้ตัวเองกูไม่เข้าใจ. ถ้าคุณเข้าใจกูจะไม่ถามเหตุใดเล่นที่เรียกว่าเข้าใจไม่ถามก็คุณไม่เข้าใจว่าไอ้รูปแบบที่เค้ากรรมวิธีที่ไหว้คุณมาทั้งการนั่งการเดินทั้งการคําบริการทั้งการกําหนดทุกชนิดเพื่อให้คุณหายฟุ้งซ่าน. คุณจะได้มามีสมาธิกับการทํางานคือต้องการอะไรก็มาพิจารณาสังขารมาเที่ยว. สังขารร่างกายจิตใจไม่เที่ยงขัน5ไม่เที่ยง. เป็นของไปเที่ยงยึดถือไม่ได้เป็นที่จําคุกและน้ําตาลเพื่อเอามาทํางาน. เพราะฉะนั้นเมื่อคุณรู้ตัวคุณเองว่าคุณหายโครงสร้างแล้วคุณก็ทํางานเสีย. มาทํางานกูก็ต้องทํางานไปก็เหมือนกับอ่านหนังสือสอบอ่ะเมื่อคุณอ่านหุ้นไทยแล้วกูก็เร่งอ่านหนังสือสอบทั้งวันอ่านอ่านอ่านอ่านอ่านกูก็สอบได้ไปสอบเข้างานก็สอบได้สอบเรียนก็สอบจบเรียนมหาลัยก็จบไปสอบเข้างานก็สอบได้เพราะอะไรคุณไม่ฟุ้งซ่านแล้วคุณก็. ใจคุณไม่ฟุ้งซ่านแล้วคุณก็มาทํางานทํางานเถอะมีสมาธิกับการอ่านหนังสือสติไม่อยู่การหนังสือปัญญามันก็รู้แจ้งในหนังสือที่อ่านครูก็เลย3ารถได้งานได้งานนั้นไปงานสอบสอบเข้างานได้แล้วพอคุณขายผมทราบแล้วคุณปารีณางานงานสําคัญของการพ้นทุกข์ก็คือไอ้เห็นว่าร่างกายจิตใจมันของแม่เที่ยวเป็นสังขารเป็นสังขารเป็นอันตกอยู่ใต้กฎอนิจจังทุกครั้งตาไม่เที่ยงยึดถือไม่ได้ตัวตนไม่มีไม่มีอยู่จริงคงที่จริงจริงไม่มี. ตัวน้องพิจารณาความสําคัญทั้งคืนร่างกายจิตใจคงกําลังนอกไม่ได้ให้มาซักถามเมื่อเกี้ยพอคุณไม่ฟุ้งซ่านแล้วกูก็เอาความไม่ฟุ้งซ่านมาทํางานให้มีสมาธิจดจ่ออยู่กับการพิจารณาสังขารไม่เที่ยงร่างการจิตใจมันคงไม่เที่ยงสติมันก็อยู่ที่นั่นปัญญามันอยู่ที่นั่นคือรู้แจ้งรู้แจ้งเขาไปว่าร้านค้าไม่เที่ยงตัวตนจริงจริงที่เที่ยงไม่มีก็ถือไม่ได้. งั้นแต่คุณเข้าใจอย่างนี้คุณก็ต้องอ่านใจคุณเองว่าตอนนี้คุณคุณฟุ้งซ่านจนไม่3ารถพิจารณาได้รึเปล่านะคุณฟุ้งซ่านอยู่หรือเปล่าแต่คุณฟุ้งซ่านอยู่คุณก็ต้องหาอุบายทําไงให้คุณหายฟุ้งซ่าน. บางทีการวิธีที่เค้าสร้างให้ไปทั้งหมดมันอาจจะไม่ถูกจริตนิสัยคุณ. ใช่มั้ยที่เค้าบอกพุทโธพุทโธพุทโธใครชอบหมดเลยแต่เราพุทโธแล้วเราไงเราไม่อ่านฟุ้งซ่านเค้าบอกว่าไปกําหนดโดยช้าช้า. แต่เราไปไปหาฟุ้งซ่านอะไรแล้วแต่ว่าใครชอบใครชอบมันคือบางคนอาจจะไปท่องเที่ยวธรรมชาติท่องเที่ยวธรรมชาติ. เค้าพอเข้าไปธรรมชาติเค้าก็เลยสดชื่นแป๊บเดียวหายสงสารแหละ. คืออะไรก็ได้ที่ทําให้หายฟุ้งซ่านแล้วเค้าก็สามารถกลับมาอ่านหนังสือสอบได้หายฟุ้งซ่านกลับมาพิจารณาสาขาร่างกายจิตใจที่ไม่เที่ยงได้อะไรก็ได้ที่ปัญหาให้ฟุ้งซ่านแล้วก็กลับมาเลยรีบเอากลับมาทํางานเออพ่อให้ฟุ้งซ่านแล้วก็เอามารีบอ่านหนังสือสอบมันจะสอบแล้วอ่านฟุ้งซ่านแล้วก็เอามาพิจารณาสถานร่างกายเดี๋ยวมันจะตายแล้วให้เห็นว่าสังขารไม่เที่ยง. อย่ามัวไปหาเสียเวลางั้นอะไรก็ตามที่คุณฟุ้งซ่านอยู่เนี่ยที่มันทําให้คุณหายฟุ้งซ่านได้เร็วเร็วเนี่ยนิสัยไม่เหมือนกันนิสัยเราคนบางคนบอกว่าเออชอบน้ําเค้าอาจจะไปเที่ยวทะเล. ไปพายเรือเล่นไปในทะเลไปในทะเลไปอาบน้ําทะเลไปทะเลเที่ยวทีเดียวกลับมาหายแล้วหายเป็นทันตาบางคนก็อาจจะไปในป่าแล้วแต่ว่าชอบใครชอบมัน. แต่ไม่ใช่แบบไปหาสิ่งที่ทําให้ฟุ้งซ่านเพิ่มเข้ามาก็คือว่าไปเพื่อให้ปัญหาฟุ้งซ่านอะไรก็ได้ก็หายฟุ้งซ่านก็จะไปหาสิ่งให้เพิ่มเติมไปเที่ยวไปเที่ยวที่ก็ฟุ้งซ่านกลับเข้ามาอีกอันนี้ก็เกินไปอีกไม่ใช่ฮะพอมันหาฟุ้งซ่านกลับมาทํางาน. งานคือพิจารณาสังขารไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เยี่ยมรีบทํางานมาทํางานก็ได้งานงานคือก่อนในขณะพิจารณาได้เนี่ยมันก็เลยมีสมาธิในการพิจารณาสังขารไม่เที่ยงสติมันก็อยู่ตรงนั้นแหละเออระหว่างพิจารณาสติมันก็ควบคุมไว้ไม่ให้ฟุ้งซ่านไปไปเรื่องอื่นให้มันอยู่ในเรื่องเดียวปัญญามันก็จดจ่อลงไปจดจ่อลงไปในเรื่องเดียวคือสังกัดไม่เที่ยวเดี๋ยวมันก็แทงทะลุเข้าใจเรื่องสังขารไม่เที่ยวตัวตนไม่มีอยู่จริงยึดถือไม่ได้ก็ใจมันก็ปล่อยวางเองด้วยด้วยความเข้าใจของปัญญา. ปัญญาคือปัญญาใจไม่ใช่ความจําแต่พิจารณาจนแจ้งแก่ใจปัญญาใจเกิดขึ้นเอง. เนี่ยมันเลยไม่ต้องไปถามว่าต้องเดินช้าช้าไหมต้องนั่งนิ่งนิ่งหลายชั่วโมงไหมต้องแต่งตัวแต่งขาวแต่งเหลืองอะไรไหมถามแบบนี้คือมันไม่เข้าใจ. ไม่เข้าใจคือมันต้องไปหาอะไรทุกท่านเดียวแล้วที่ไม่ไม่เข้าใจหนักวันนั้นเพิ่มเข้าไปคือ. เมื่อหายเส้นทางแล้วอ่ะหัวใจสงบแล้ว. แทนที่จะเอาความสงบเนี่ยไปพิจารณา. แล้วมานั่งแช่ตรงความสงบนะ. จะสอบแล้วแต่หนังสือไม่อ่านเพื่อไอ้ที่ไปให้มันไหนฟุ้งซ่านแล้วเพื่อให้มาอ่านหนังสือสอบ. แต่พอไปเที่ยวมาไปหายฟุ้งซ่านมาไปไปไปภาวนามาไปกําหนดมาไปอยู่วัดมาแล้วกลับมาแล้วก็หายฟุ้งซ่านแล้วตอนนี้คุณจะสอบแล้วแต่กูไม่อัดไม่ไม่ได้เอาความหายฟุ้งซ่านมาอ่านหนังสือสอบกูก็สอบไม่ได้. พวกกูไม่ได้มาทํางานกูจะอยู่แต่. ใจนิ่งนิ่งสงบเฉยเฉย. กูไม่ได้ไปใช้อะไร. แล้วก็พอคุณใจคุณสงบหายฟุ้งซ่านแล้วงานคุณคือคุณจะตายแล้วกูต้องรีบพิจารณาสังขารไม่เที่ยงสังหารสังหารไม่เที่ยงสังหารร่างกายคนอื่นไม่เที่ยงเดี๋ยวเค้าก็จะตายแล้วเดี๋ยวคนที่เราอยู่ด้วยที่เรารักจะตายเดี๋ยวเราจะทุกข์นะแต่เรานี่ยังคว้าไม่ได้เพราะเค้าตายเราทุกข์ตายเลยเพราะว่าอะไรคนที่เรารักตายพลัดพรากจากสิ่งที่คนที่รักเป็นทุกข์ในโลกเดี๋ยวเราก็ปล่อยวางไม่ได้แล้วก็ตายเราก็ทุกข์จนตาย. ตัวเราจะตายแล้วหมอบอกคุณเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายคุณมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกิน10วันเป็นบ้าเลยบางคนเป็นเจ้าหญิงนิทานเลยสลบไปเลยสติแตกไปเลยเพราะว่าไม่รีบมาพิจารณางานงานที่พิจารณาเห็นสังขารไม่เที่ยวไปอยู่จะยังพอหายเป็นสัตว์ไปอยู่นิ่งนิ่งเฉยเฉยนั่งสมาธิวันละ56ชั่วโมง. แต่ไม่พิจารณาไม่เอางานมาทํางานคือพิจารณาสถานร่างกายมันจะตายแล้วไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยงไม่เที่ยวแต่ไม่ทํางานมานั่งนิ่งนิ่งทําสมาธิกันเดี๋ยวก็ไปทําสมาธิเดี๋ยวก็ไปทําสมาธิเดี๋ยวก็ไปทําสมาธิวันละ5ชั่วโมง6ชั่วโมงนั่งนั่งให้มันนานเรื่อยเรื่อยนั่งนานนานนั่งนับชั่วโมงมาเป็นเรื่อยเรื่อย. แล. ไม่ได้ทํางานในการเอามาพิจารณาทั้งที่งานที่ทํางานที่สุดคือมันจะตายแล้วต้องพิจารณารีบเร่งสังขารพิจารณาให้เห็นว่าเป็นเที่ยงคนที่เรารักก็จะตายแล้ว. เรื่องเร่งพิจารณาครับเดี๋ยวไม่งั้นเดี๋ยวเค้าก็บอกว่าเราก็จะตายแล้วคนที่รักอะจะตายแล้วกูเป็นเป็นมะเร็งเลี้ยงสุดท้ายอยู่ได้มีเกินกี่วันกี่วันจะตายแล้วเดี๋ยวสติแตกเป็นบ้า. มันไม่ได้มาทํางานเหมือนคนที่จะสอบแล้วแต่พอใจสงบแล้วพอใจสงบหายฟุ้งซ่านแล้วไอ้นู่นไปนี่มาแล้วก็ไปปฏิบัติให้กรรมวิธีได้ไหมก็ตามหายฟุ้งซ่านเลยจะไม่มาอ่านหนังสือแต่มันจะสอบแล้วมันจะไปสอบได้นะงานสําคัญที่สุดคือมันจะสอบแล้วนี่คืองานเฉพาะหน้า. นี่ไงเฉพาะหน้าเราก็จะตายแล้วอายุเราแต่ละคนอยู่ได้นานเมื่อไหร่จะตายแล้วตอนนี้ยังไม่ได้นาน. ไม่เข้าใจไม่ว่าจะทํานิ่งอยู่ที่เจอใช่ใครเฉยเฉย. แต่ถามว่าไอ้ที่มานั่งหลายชั่วโมงอะฟลุ๊คหายฟุ้งซ่านมั้ยเนี่ยไม่ได้หายฟุ้งซ่านแล้วนั่งฟุ้งซ่านอยู่ในที่ฟุ้งซ่านอยู่ในความนั่งสมาธินั่นแหละฟุ้งซ่านอยู่ในต้องการเดินจงกรมมาเนี่ยแล้วก็ไม่หาวิธีแก้ไม่หาวิธีแก้มันหาฟุ้งซ่านนั่งทับความฟุ้งซ่านอย่างงี้กําหนดทํานิ่งนิ่งเฉยเฉยบางทีมันทําให้รับรู้ความฟุ้งซ่านเฉยเฉยอะไร. ปฏิบัติโดยทําเป็นไม่รับรู้ขอฟุ้งซ่านแต่มันฟุ้งซ่านอยู่แต่ไม่รับรู้ความฟุ้งซ่านเอาอย่างอื่นเป็นตัวล่อหลอกเบี่ยงเบนไปแต่ใจตัวเองไม่หายฟุ้งซ่าน. แต่ชอบไปก็จะปฏิบัติธรรมทุกเวลาไปนั่งทําสมาธิ. แต่ความฟุ้งซ่านในใจยังไม่ได้กําจัดเลย. แล้วที่ผมมีเรื่องอะไรนะ. วนเสร็จตอนเนี้ย. คลิปวนเวียนเป็นเรือในอ่างท้ายเรือในอ่างออกไม่ได้ฮะคลิปวนเวียนเพราะตัวเองไม่ได้กําจัดความฟุ้งซ่านไปนั่งสะกดเอาไว้. แล้วทีเนี้ย. กรี๊ดวอนเรียน. ไม่อยากรับรู้มาก. ไม่สบายใจเธอเอาไปช่วยทําหน่อยดิเอาไว้ให้คนอื่นช่วยทําหน่อยจะทําไม่ได้นู่นเวียนวนเวียนวนเวียนวนเวียนปฏิบัติไม่รู้อะไรคืออะไรเราพูดยังไงก็ไม่ฟังเพราะอะไร. Giúp thử quangkietkp quan hệ quảng cáo. แล้วก็ไปสะกดไว้ไปไม่ยอมรับรู้ความจริงว่าตัวเองฟุ้งซ่านอยู่ข้างในมันไม่ได้กําจัดความฟุ้งซ่านออกไป. แล้วมาพิจารณาถึงความจริงคือสังขารไม่เที่ยงสังขารไม่เที่ยงสังกัดไม่เที่ยวทีนี้ไม่ต้องไม่ต้องมาถามจะต้องเด. นานนานมั้ย. Chứ tôi nặng. Lòng ta tôi đau nặng hoặc quá to cả tay mới quá thấp. Một tay đang định hình luật tà lên. คุณฟุ้งซ่านอยู่หรือเปล่าฟุ้งซ่านอยู่ปุ๊บก็หากําจัดพิธีฟุ้งซ่านให้กูจะจําวิธีไหนก็ได้6คนเมตีลังกาก็ได้. กูทําเองก็ได้ขอให้คุณหายฟุ้งซ่านประเทศได้แล้วแต่กูจะไปทําให้คนอื่นเดือดร้อนอย่าทําให้ตัวเองเดือดร้อนไง. อือกูก็หายสงสารแล้วกูก็ใช้ได้แหละไม่เบียดเบียนคนอื่นทําไมทุกข์เดือดร้อนไม่เบียดเบียนตัวเองเป็นทุกข์เดือดร้อนก็ใช้ได้และอย่างเงี้ยกูก็หักฟุ้งซ่านแล้ว. งั้นพ่อหาทุกท่านแล้วบางทีอาจเห็นสังกัดไม่เครียดสังขารการไม่เที่ยวสังขารจิตไม่เที่ยว. จะพิจารณาเข้าไปได้แต่กูถนัดชัดเจนในการพิจารณาร่างกายตายเน่าป่วยผุพังตายเนาะเปลือกผุพังตายเน่าเปลือกพังขึ้นอึดเน่าไปโอ้ยมันมีตัวตนอยู่คงที่อยู่จริงยึดถือไม่ได้ทั้งตัวเราและคนอื่นต้องเป็นเช่นนี้คุณลุงแก่ใจแบบนี้ใจคุณก็สิ้นยึดถือในสังกัดร่างกาย. แต่เรือสังขารจิตงานคือมีความคิดนึกถึงตอนปรุงแต่งเกิดดับเกิดดับเกิดดับกูก็เห็นมันเกิดตับอยู่ในความไม่เกิดดับมันมันคิดนึกถึงตอนปรุงแต่งละเอียดจนกระทั่งเป็นปรมาณูเลยละเอียดคิดมันเป็นปรมณูเลยคุณก็เห็นมันเป็นสิ่งที่ไว้ไว้ดูดิเป็นไว้ไว้เหมือนเป็นปรมาณูนเลยอยู่ในความไม่เกิดไม่ดํา. มันไวไว. เหมือนเป็นปรมาณนูนเลยอะความไหวของมันเนี่ยมันไหว. เนี้ยมันเหมือนกับไอ้เนี่ยความไม่เกิดได้ดับเนี่ยธรรมชาติของเวชสถานเหมือนกับเป็นความว่างในห้องเนี้ยแล้วความหมายตัวของไอ้ไอ้ไอ้จิตสังหารเนี่ยจิตที่มันกระดับมันไหวตัวเป็นปรมาณูนเลยมันเร็วมากปุ๊บติ๊กติ๊กติ๊กติ๊กติ๊กดิ๊ก. แต่ใจไม่ไม่เคลื่อนไหวไปตาม. ไม่ใช่ใจนิ่งนิ่งนะ. แต่ไม่ปรากฏตัวจิตตัวใจขึ้นที่ไวไวมีแต่อาการของจิตไวไวไว้. คือจนเร็วจนเป็นแบบเป็นปรมาณูนเลยละเอียดมากและเร็วมากจนเป็นปรมาณูเลย. แต่มันเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับไม่มีอะไรเกิดดับ. ไม่มีอะไรปรากฏไม่มีอะไรเกิดดับมันมีสิ่งหนึ่งที่ไม่เกิดไม่ดับตามมันไม่ไหวตัวตามมันอดกาลแต่ไอ้ตัวที่ไหวตัวก็ไหวตัวมันอยู่เรื่อยเรื่อยไปไหวตัวดิ๊ดแต่ไอ้ความไม่ไม่เกิดดับไม่ไหวตัวตามตามไอ้ดินไหวตัวเนี่ยมันมีมันก็อยู่คู่กันอย่างเงี้ยมีอยู่อย่างงั้นเลยเห็นว่าอ๋อไอ้ความไหวตัวเนี่ยมันไหวตัวอยู่ในความไม่ไหวไม่มีอะไรไหวตัวเลยไม่มีอะไรเกิดดับไม่มีอะไรปรุงแต่ง. มันเห็นอย่างเงี้ย. แล้วก็จนกระทั่งที่หลวงตาบอกว่าจะไปเห็นว่าเออตอนแรกอะไรก็เห็นว่าหลวงตาก็เป็นอย่างงี้นะตอนแรกแรกก็เห็นอย่างเงี้ยเห็นแต่ความไหวตัวอยู่ในความไม่ไหวตัวเห็นความเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ. แต่ที่มันเกินนานคือมีตัวเราเป็นคนไปเห็น. มีตัวเราเป็นคนไปเห็นอ้าวเฮ้ย. ทําไมไอ้ตัวเราผู้เห็นน่ะมันพลาด. มันว่าเอ้ยอย่างที่เลยอย่างนี้เป็นอย่างงั้นอย่างงั้นอุ๊ยเห็นอย่างงี้เลยอุ๊ยอย่างงี้อย่างงี้เลยไอ้เหี้ยเกิดตับนะอันนี้เกิดตับเอ้ยไอ้ความเกิดดับมันก็อยู่ในความไม่เกิดตับเว้ยเฮ้ยเฮ้ยมันมีบางมันมีบางอย่างมันมีธรรมชาติบางอย่างที่มันไม่ไหวตัวไม่เกิดตับเว้ยแต่ทุกอย่างอ่ะไหวตัวเกิดหนักเว้ยเฮ้ยอะเฮ้ยเฮ้ยทําไมไอ้ตัวเราผู้เห็นเนี่ยมันมันพูดอย่างมันเป็นตัวเป็นสิ่งที่ไหวตัววะเนี่ยเอ้าคุณก็ไม่เห็นตัวเราทีหลังนะ. อ้าวเฮ้ยนี่เราก็เกินมาอีกอันนึงกลายเป็นว่าไอ้เราเพิ่งไปเห็นความเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับมีตัวเราไปไปเห็น. แล้วเราก็ไม่เห็นว่าไอ้ตัวเราเนี่ยมันเป็นพูดได้เว้ยมันขยับด้วยมันบ่นได้มันมีความเข้าใจมันแทรกแซงได้มันอยากให้เป็นอย่างงี้มันอยากให้เป็นความอยากให้ให้ให้ไอ้ตัวเราเป็นความไม่เกิดดับแล้วก็ไม่เอาความเกิดดับ. ไอ้ความกระจักเป็นสังขารแล้วไม่อยากจะเอาปีสังขารอยู่คงไม่เกิดไม่ดับอ้าวเฮ้ยทําไมไอ้ตัวเราพูดผู้ดูผู้รู้ว่ามันอยากได้วะมันไปแทรกแทรงได้มันอยากให้เราไปเป็นอย่างงี้ไม่อยากให้เราเป็นสังหารอยากให้เราเป็นวิกสังหารอ้าวเฮ้ยมันก็มี3นี่ว่ะเนี่ยมีความเกิดดับสังขารแล้วไปเห็นความเกิดดับเกิดดับความไม่เกิดดับอ้าวมันมีตัวลอยอันเกินมาเป็นสามารถกลายเป็น3เศร้าอะอันนี้เป็น3เศร้าไม่ใช่มีธรรมชาติมี2อย่างมี3เส้าเว้ย. เอ้เราก็เลยมามาเห็นตัวเราให้เห็นเป็นสังขารนะ. ไอ้ตัวเราที่แสดงอาการเป็นผู้รู้ผู้รู้ผู้เห็นผู้กระจายผู้รู้แจ้งผู้พยายามปล่อยวางผู้อยากให้มันเป็นไปยังไงมันเป็นสังขารมันอยากสังขารสังขารมั้งจะสังกัดอะไรก็ช่างมันสังหารเป็นตัวเราก็แต่นี่ก็คือสังขาร. ผมเห็นตัวเราที่สุดแล้วครับสุดท้ายปล่อยให้ตัวเราสังขารไปโดยอิสระ. ตัวเราเนี่ยปล่อยให้ตัวเราเนี่ยมันสังหารเองกับตัวเองสังหารเองกับเองสังขารเองเกิดเองอย่างอิสระเลยเป็นอิสระจริงจริงไม่มีใครมารองรับ. ตัวเราจัดสาขาอะไรสาขานึง. สังขารละเอียดได้ปานปรมาบุญใดรวดเร็วปรางูใดอยากจะคิดนึกเรื่องอะไรก็เป็นเรื่องของสังขารทั้งหมดไม่เกี่ยวกับเรา. งั้นตัวเราอยากจะถามอะไรก็ได้แต่มันไม่ใช่ตัวเรา. มันจะคิดอะไรเองคิดเองเองก็ดับเองเอ็งคิดเองเองก็ดับเองไม่เกี่ยวกับ. ถ้าไม่เกี่ยวกับตัวเราตัวเราไม่มีไม่มีตัวหลัง. มันก็เลยไม่มีใครมารองรับสังขารนั้น. แล้วมันก็รู้แก่ใจว่ารู้แก่ใจว่า. มันเหมือนกับใจมันรู้แก่ใจว่า. มันไม่สังหารแล้ว. สังขารทั้งหมดไม่ใช่มัน. มันไม่สังหารแล้วสังขารไม่ใช่มันและมันรู้ว่าสังขารเป็นทุกข์. เพราะมันเคลื่อนไหวได้เกิดดับได้พาเรื่องวุ่นวายได้. มันไม่เกิดไม่ดับไม่สําคัญให้ใจมันไม่มีความทุกข์. ในนั้นเลยไม่มีอะไรในนั้นเลยไม่มีสมมุติบัญญัติไม่มีอะไรเรียกชื่อว่าอะไรในนั้นมันไม่มีชื่อเรียกว่ามันเรียกว่าสมมุติเรียกว่าวิมุตมันเรียกอวิชชามันเรียกว่าวิชามันไม่มีชื่อเรียกว่าอะไร. แต่มันรู้แก่ใจว่า. มันไม่สําคัญแล. สังขารคงมีอยู่แต่มันไม่สังขาร. แล้วมันรู้ว่าซักถามก็เป็นสิ่งที่มีอยู่จนกว่าจะสิ้นอายุขัยก็ดับไป. แต่ถ้าเป็นสิ่งนี้แล้วพ้นทุกข์อดการบรรลุเลยแก่ใจไม่ต้องถามใคร. เปลือกมันมันรู้แก่ใจและเป็นใจที่ไม่สังหารแล้วมันรู้แก่ใจแล้วมันไม่ต้องถามใครเพราะว่าเมื่อมันไม่สังขารมันก็พ้นจากทุกข์สมดังที่เจ้าตรัสว่ามีแต่ทุกข์เท่านั้นที่เกิดขึ้นมีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ตั้งอยู่มีแต่ทุกข์เท่านั้นที่ดับไปนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรตั้งอยู่นอกจากทุกข์แล้วไม่มีอะไรดับไปและสังขารนั่นน่ะ. ทั้งหมดเป็นทุกข์. สังขารเป็นประจําทุกขางขณะสังขารเป็นของแม่เที่ยงเป็นทุกข์นะเป็นทุกข์เป็นอะไรนะตาสังขารจึงเป็นทุกข์ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่ามีแต่สังขารเท่านั้นที่เกิดขึ้นมีแต่สังขารเท่านั้นที่ดับไปนอกสังขารแล้วหรือนอกจากสังขารแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นไม่มีอะไรตั้งอยู่ไม่มีอะไรตัดไปและนอกจากสังขารหรือพ้นจากสังขารแล้วนั่นแหละคือพ้นทุกข์. สิ่งใดสังขารตกอยู่ใต้กฎอนิจจังทุกคําอนัตตาต้องเป็นทุกข์พ้นสังขารแล้วจึงพ้นทุกข์ตลอดกาลและโดยถาวรที่จะเป็นอย่างเป็นอมตะตลอดกาลชั่วนิรันดร์ไม่ต้องถามใคร.