好的，这是将您提供的佛法讲座内容翻译成中文，并整理成段落文章的形式： （开示前，有人请示） 有人说还有些人没有受戒，剩下的已经受戒了。龙婆（หลวงตา）有什么要慈悲开示的吗？感恩供养的水果。 （龙婆开示） 这些水果还挂在树上，等待着成熟的时机。时机成熟时，它们会自然脱落，无需采摘，无需言语，时机一到，自然脱落。现在时机未到，它们还挂在树上，仍需等待。无论做什么，都不会有迷失，不会有错误。只是因缘还不具足，因为还需要照顾母亲，心里还觉得需要照顾，还不能成为纯粹的、不迷失于行蕴（สังขาร）的自性，但这没关系，可以原谅。 变成了真的在照顾，真的在执取，但也不是什么沉重的执取，只是还不具足，还不圆满。还挂在树上，等待时机成熟。时机成熟时，照顾母亲的念头、对家庭的牵挂都会消失。身体也会生病、衰老，每个人都会老去，都要经历死亡，时间不多了。一切都只是假名（สมมุติ），尽力做好本分就好。 但之前已经出家过了，现在还很遥远，离宇宙还很远。要在一天之内、在白天之内出家，这并不难。之所以难，是因为要找戒师、找僧人来诵经。 （有人回应） 很多比丘尼和师姐们问我什么时候出家，我说如果哪天龙婆叫我出家，我就出家。 （龙婆继续开示） 我们看到你还有母亲需要照顾，所以就先照顾着。等时机成熟，内心真正放下，现在出家了，心却还想着要回去照顾母亲，母亲生病了，你也要回去，因为心还不具足。等因缘具足了，你的心将无处可去，无处可去就是指不用回去照顾母亲了，就只有当下。 至于修行、放下，这些你都能做到，没什么可迷失的。只是因缘还不具足，即便你现在出家，母亲生病了，你还是要回去照顾，因为母亲生病了，年纪也大了。所以，心里还不具足，还没有完全放下需要承担的责任。 （有人回应） 感恩开示。 （龙婆开示） 赞叹这位比丘尼，能放下世俗来修行。还有这位居士，像比丘尼一样修行，很了不起，还年轻就能放下，很了不起。如果能坚持一年以上，就能真正放下，非常好，很了不起。 像这位医生，她有说什么吗？没有？很有意思，这位医生，还没有家庭，好像心里还有点迷糊，还在迷糊于法，还在迷糊于法的状态，还不清楚、不明白，还在疑惑。心里还有点迷糊，迷糊于法的状态，不明白为什么会这样，原因是什么，为什么会有这样的结果，还在纠结于因果。 没关系，去拜师吧，有位比丘尼在曼谷，去拜师吧，她很厉害，能解答你关于法的问题，你现在就是迷糊于因果，不知道为什么会有这样的法的状态。 （有人回应） 是的。 （龙婆开示） 人生在世，会遇到很多因缘。最终的目标是证悟涅槃，灭尽一切苦，不再轮回。就像佛陀所说，诸佛菩萨无需再来轮回，无需再来受报。这是最后一次还债，彻底解脱。心是解脱的、永恒的，每个人都可以选择自己的道路，地狱、天堂、涅槃，自己选择。佛陀已经指明了道路，就看你自己。 （有人回应） 这次我和妹妹一起来，今天来的时候就感觉，虽然是两个人来，但龙婆开示时，我觉得它自然就放下了，不知不觉就放下了。 （龙婆开示） 刚才和医生谈话时，说好像有什么东西卡在喉咙里，一下子就感觉到了，真的是卡在喉咙里，一句话就感觉到了，这就是执取。心里有什么放不下，什么人、什么事，感觉卡在心里。如果没有执取，就什么都没有，没有卡在心里的东西，就没有自我，没有形象。 （有人回应） 是的。 （龙婆开示） 心里有什么放不下，就感觉有自我、有形象。如果没有什么放不下，就没有心、没有自我、没有形象。要等到因缘具足，修行到没有什么放不下，就很难再待在这个世间了。时机成熟，就像果实成熟了，就要脱落。以前要在一天之内、在白天之内出家，谁会在晚上给你出家？要在白天之内。关键是心是否准备好，心准备好了，就没什么放不下了，心就没有了，没有了心，就轻松自在。 没什么沉重的，没什么放不下，所以就空、自在，好像没什么背负着，所以就不沉重。没有过去，没有未来，现在也没有背负任何念头，所以就非常自在。过去没有了，拿什么来背负呢？ 如果还有家庭，就很难做到不背负、不执取、不牵挂、不担忧，这对于有家庭的人来说很难，但对于没有家庭的人来说，就没什么可担忧的。但也有一些人，虽然没有家庭，却执取其他的东西，亲戚、财产，变得很吝啬。 但如果一个人没有什么可以执取、牵挂、担忧的，没有立足之地，就没有自我，就没有来去，没有安住，识就熄灭了，导致投胎的识就熄灭了，在心里形成的识也熄灭了，就像火没有了燃料。 （有人回应） 没有。 （龙婆开示） 对于没有什么牵挂、担忧的人来说，应该很容易，像这位医生，还有这位居士，没有家庭，没什么可担忧的，应该很容易。 但像这位居士，虽然理解龙婆的开示，但还有家庭，还是会忍不住。虽然没有沉重地背负，但还是有牵挂、有执取，但也不是背负到很沉重，也不是卡在心里。只是还没有完全放下，没有什么可以执取、牵挂、担忧的，导致投胎的识就熄灭了，就像火没有了燃料。 （有人回应） 是的。 （龙婆开示） 但如果你们能够安住于法，不担忧、不执取，这就是佛法，你们没有什么可以执取的了。所以说，心就没有了，因为没有什么可以执取为自我。很自在。 （有人回应） 是的。 （龙婆开示） 其实，并不是说有家庭就不能解脱，能解脱是因为本来的自性并没有消失，也不是因为没有家庭才显现出来，有家庭的时候也没有消失，它本来就在。我们看不到它，是因为牵挂、担忧遮蔽了它。并不是说有家庭，本来的自性就消失了，它并没有消失。 但对于没有家庭的人来说，应该很容易，没什么可担忧的。这位医生，还有这位居士，应该很容易。这位负责人，应该也很容易，没什么可以执取、牵挂、担忧的，应该很容易。本来的自性就没什么，当本来的自性没有什么可以执取、牵挂、担忧的，就是解脱的自性。 （有人回应） 像龙婆说的那样。 （龙婆开示） 很容易，对于没有什么可以执取、牵挂、担忧，没有家庭，没有可以执取、牵挂、担忧的人来说，其实本来就没有什么可以执取、牵挂、担忧的。 但是，这位医生却误解了，一直在想，却不明白没有什么可以执取、担忧的，不明白涅槃是什么。呼吸之间就是涅槃，却变成了追求涅槃，不知道涅槃是什么。没有什么牵挂、担忧，就是涅槃的自性，不是我们要去创造涅槃。没有什么牵挂、担忧，就是涅槃的自性。 （有人回应） 是的。 （龙婆开示） 不是说我要去追求涅槃。还在努力，还在心里努力，努力要变成那样，努力要变成这样，一直有努力的心，这样就不能理解涅槃，涅槃不是努力要得到什么，也不是努力不要成为什么。没有努力要得到什么，也没有努力不要成为什么。 没有什么可以执取、担忧的，就是涅槃的自性。对于没有家庭、没有什么的人来说，就这么简单，医生，看看吧。负责人，有什么难的？ （有人回应） 像龙婆说的那样。 （龙婆开示） 没什么，心里还要有什么呢？什么都没有，怎么了？为什么要去自寻烦恼呢？自寻烦恼，想要涅槃，真是苦不堪言。 （有人回应） 看看这位。 （龙婆开示） 这些没有什么家庭的人，很迷糊，有父母，但也没有什么，不是说很牵挂、担忧他们，看到欲望是苦，真的很想。以前修行也是这样，打坐时也看到自己很苦，也想改变，但又不想改变，虽然想，但也不是说想就是苦，是有“我”在想。想问问题，想知道，想得到涅槃，苦就产生了，每句话都想得到涅槃，就是苦。 （有人回应） 想得到就是苦。 （龙婆开示） 有想要涅槃的念头，要立刻涅槃，现在就要放下，放下欲望，现在，不是说我们打开了世界，不是，欲望就是这样，放下它就是了。这就是涅槃，不背负、不执取任何东西，就空、自在。如果执取，就沉重、黑暗。 （有人回应） 是的。 （龙婆开示） 说这些没有什么牵挂、担忧的人，你们要团结起来，做什么？看看这些人，要做他们的榜样，对吧，医生，还有这位居士，你们没有什么需要牵挂、担忧的，为什么还要执取呢？要成为他们的榜样，为什么我们不理解你们呢？你们没有丈夫、没有孩子，没什么可烦恼的，要成为他们的榜样，给他们一些鼓励，怎么样？他们还有母亲需要照顾，但你看他们，他们的心很清澈，像橄榄油一样，不是猪油，是橄榄油，从外表就能看出来，不用有什么神通。 （有人回应） 是的。 （龙婆开示） 看看他的心，虽然有母亲需要照顾，但没有像医生那样黑暗，要给他们一些鼓励，各位居士，感恩龙婆的开示。刚才和医生分享了一些，其实，这和生活方式有关。想要涅槃，才会来学习、精进修行，但如果太过于执着，以至于成为痛苦，就不对了。 说这和生活方式有关，意思是：第一，持戒，五戒圆满，无需刻意，自然圆满，因为戒已经融入内心。在生活中，任何让心散乱、不利于修行的事情，或者任何不善的念头，都要减少、放下。因为善的念头能让心轻安，但如果是恶的念头，就会沉沦。 在生活中，就能知道什么是有益的，什么是无益的。一开始，好像烦恼是无益的，烦恼是热的。所以，如果什么时候想要、有问题、有执取，烦恼、欲望、执取就会像一个包裹一样，都是热的。 和医生谈话时，也说了，如果这里有一堆火，没有人会把身体抱上去烧，连傻子都不会。每个人都很爱惜身体，但烦恼、欲望、执取都是火，但却有很多人把心放在上面，心被热的东西包围。为什么会这样呢？是因为习惯了，想吃、想看、想要，想要就一定要得到，想做就一定要做到，想成功就一定要成功。这些都是带来痛苦的热的东西。 但是，当烦恼、恶的念头减少、放下时，想吃的习惯也会慢慢消失。并不是说要去强迫自己，而是要有正念，知道什么是有益的，什么是无益的，这样生活。 就我个人而言，龙婆一开始就慈悲地教导，要与法同住。吃、做、睡、工作，走路、坐着，无论做什么，都要与法同住。所以，有时候，当遇到什么事情时，龙婆的开示就会出现，比如，如果遇到不好的事情，如果反驳，就是选择“我”，但如果选择法，就结束了。 无论满意还是不满意，这很重要，就是要有信心。对佛、法、僧要有信心，对父母师长要有信心。心里要臣服，信心不是讲道理，而是心里臣服，龙婆这样教导，就结束了。心里要臣服，无需理由，这就是信心。 所以，生活方式慢慢就改变了，以前是问题的事情，现在就不是问题了，以前心里有热的东西，现在就慢慢变得清凉了，整个家庭都会变得清凉。心里是这样，是因为从这里开始。 以前也修行过，也理解一些，但龙婆给扣上了第一颗扣子，重新扣上了第一颗扣子，改变了一切，以前我们修行，都有目标，龙婆打破了我们的目标，他说其实从一开始就没有“我”。 这就像翻天覆地一样，真的，就是翻天覆地。以前从来没有“我”，感觉就是行蕴，是迷失于“有”而产生的。所以，生活方式，从以前为自己做的事情，就减少了。 所以说，修行对我个人而言，就是生活，看到真相，一切“有”都来自于行蕴，行蕴是心，心是心，所以要圆融，要让生活圆融，而不是听了法就变得奇怪。其实，是要把所有组成部分结合起来。任何不利于修行的，就不要选择进入生活。 一切都是有益的，都在一起。同时，要有智慧，看到真理、真相。心里能看到。任何经常修习的，都会熟悉。以前心总是向外跑，去知道别人的事情，知道各种各样的事情。现在开始回来了，遇到什么事情，就回来了。 所以，理解父母师长的开示，像眼睛看到物体一样。因为眼睛是向外看的，但智慧是向内的，在谈话时，遇到什么事情，就向内看，看到里面的画面。这些，需要修行吗？不是修行，一开始可能是修行，但过了一段时间，就变成了自动的。所以，并不是有什么修行，而是从这里开始的，从智慧、戒、定开始的，龙婆也慈悲地这样教导。 一切都圆满了。但想说一点，以前，遇到能这样指点的父母师长，需要很长时间。从一个小孩，上完课程，也没有老师，要等到，但龙婆说，其实，还有很多看不到的，师长会从真心的心里开始，只要打开书，祈祷，打开书，就能得到答案，因为没有真正的师长。慢慢地，遇到真正的师长，但是，好像有一点，就是不停地寻找师长，直到遇到龙婆。 因为遇到龙婆，有一点就是，以前拜佛的条件，生活有很多条件，条件都来自于自我，带来了条件中的苦乐，是自己设置的，然后自己苦乐，给自己设置了框架。但还是有一个条件，就是寻找一个能让自己心里臣服的师长，这是唯一的一个条件，一直向佛祈求，直到遇到龙婆，跟他说，这是唯一的一个条件，能让我不，能让我做到真相，这个条件就消失了。 当唯一的一个条件消失了，剩下的所有精进，都是我自己要做的，没有任何条件了。然后就这样跟着龙婆走。龙婆慈悲教导的一切，他说真相没有加减，世间的一切开始没有加减了，但佛陀的教诲，父母师长的教诲，仍然是最殊胜的。这些来滋养，一切都会自然改变，因为一切“有”都遵循因缘，当因缘具足，证悟真相，它会自己知道，真的，它会自己看到，无需作为。 通常是这样的。如果问，对于像龙婆说的，没有孩子、没有丈夫的人，是不是很难？其实，就像整个世界都是“我”。所有理由，其实都是行蕴，是障碍。如果不觉知，但如果觉知了，就没什么了。但所有组成部分都要圆满。 如果只是听法，然后好像修行，要得到什么，这样是不行的。但如果生活与布施同在，布施出去，不求任何回报，就像，这并不难，真心的布施，真心的祝福，这并不难，布施吧，因为每个人都想要好，就布施，不用什么，但心里会清凉，不是期待。 所有这些环境，都有助于，就像心里是一个容器，能容纳法。当心是这样的容器，法自然就会流进来，这并不难。所以，是生活与法相应，意思是与自性相应，与因缘相应。比如，什么时候进来，能进来的因缘，比如，二十五号，之前，九月、十月，二十五号早上从龙婆那里进来，结果下午，哥哥打电话来，说帮忙照顾母亲的小孩，我们去接他回来，因为他刚请假回家，好像密切接触了，新冠。 没有检测，但家里检测了，还没有人感染，让他在前面检测，就一条线，但要回家，一是要看母亲，二是要隔离，因为我们和他密切接触了。那天，就吃了早饭，妹妹回去每天检测，说没事，问有没有遗憾，没有，因缘就是这样，生活就是这样，不是起起落落的。 就像，怎么样都行，因为心里没有设置条件，不想让回家就回家，没有觉得可惜，或者，哎呀，我好不容易进来。但是，当一切都安排好了，把车拿去修理，本来不能进来的，有人来接，就进来了。回来就回来，没有什么条件，会慢慢消失，生活会完全改变，就连吃这个、吃那个，也会减少，最终会达到平衡。 适量饮食，适量饮食，就能有剩余，能布施，生活完全改变了。而且比以前更容易了，修行其实并不难。它让人理解生活，让生活比以前更容易，以前生活很复杂，因为有很多行蕴，不觉知，就想要这样、那样，很多，很复杂。 但最终，它会回归到平常，回归到它的本性，就是这样。以前，能理解的，就是，好像，所谓的无条件，但重要的其实是信心，因为信心超越了理性。所有行蕴，都是基于因果的，心里需要理由来臣服，或者真相，但没有理由，但，力量非常大。信心，就结束了。 直到习惯了，就结束了，结束就是现在，不结束就是卡在那里，很简单，明白了吗？你们这些空空如也的人，明白了吗？ （有人回应） 我明白了，其实，有欲望，是为了自己，或者说，我们想要涅槃，或者什么，就是我们把这个当成我们的目标，我们要去实现它，就是为了自己，就是自私的一种。 （龙婆继续开示） 这一点也不难。一切都来自于习惯，遇到什么事情，先想到自己，先想到自己，但一开始，就像先考虑别人的事情，先为别人，把自己放在后面，就像这样，把自己放在后面，把自己放在后面，先为别人，这样一直下去，不知不觉，发生了什么，他说，不自私的生活，发生了什么，后来，有人来问我们，才知道，他问了一个问题。 其实，我对吗？是对的，有，但不是很多，我知道有一点消失了，没有想到自己。想，如果想太多，就只想到自己，就是只想到自己，只想到自己，但后来，没有想到自己，问，那现在每天做什么呢？在家就做家里的事情，在寺庙就做寺庙的事情。就是这样生活。 在家和在寺庙，对我个人而言，是一样的，生活就是这样，如果用假名来说，生活的模式，就是这样，在家的模式也是这样，只是在寺庙做寺庙的事情，在家做家里的事情。所以，有时候，并不是说，我们想要什么，就能得到什么，其实，有时候，反而是，放弃，就像龙婆说的，第一次龙婆慈悲地拿来读，给母亲看，她一看就哭了，因为，以前的生活就是这样，真的，忍耐力非常强。 但产生了新的习惯，一开始有事情，就不理会，最终，烦恼就减少了。所以，这和别人做了什么没有关系，而是和这里面，好像外面发生的事情，怎么放进心里。虽然一切都在外面，有些人遇到同样的事情，有些人就没什么，有些人就激动得像被鬼附身一样。 所以，这和外面的人、事、物没有关系，关键是心里怎么对待这件事情，因为一切都是生灭的，真相就是这样。一切“有”都来自于“无”，所以，在“无”中生灭的，生灭的，生灭的，这从一开始就不是“我”，从来没有，在“有”一切之前的心，是“无”的，在“有”一切之前的本来的自性，怎么能是自我呢？ 但是，因为误解了，违背了真相，就会有苦。就这么简单。所以，当，习惯了想到自己，想要得到，就觉知，这也会产生，因为其实慈悲，佛性本来就有慈悲，所以，不是要去创造慈悲。佛性是觉者、醒者、喜悦者，本来就有无量的慈悲，不是要去创造一个新的自我，这个自私的自我不要，去创造一个有慈悲的自我，不是的，而是觉知，我们要这样，我们要那样，让它过去。 就像云一样，过去了，太阳就出来了。所以，不是要去创造什么新的东西，而是让习惯过去。一开始，有时候觉知，有时候不觉知，但这样一直下去，就会越来越觉知，行蕴是行蕴，最近龙婆还说，好像解释法，但那些都是行蕴。 里面就明白了，真的，都是行蕴。只是要给它什么意义，但最终都是行蕴。行蕴里没有任何实质。 （有人回应） 并不难，医生。想着自己，想要得到，误以为这是答案，这能带来想要的东西，但不是的，这是苦因，是集谛。以前就是这样，但调整一下，理解一下，误解了没关系，理解一下，因为修习八正道，一切都会圆满，因为八正道的力量本来就在。 （有人回应） 是的。 （龙婆开示） 就像，我们自己以为，设置了一个难题，这是一个难题，必须要有条件，要有假设，要有因果，如果没有因，就没有果，医生，没有因就没有果，在一切“有”中，一切都来自于因，因为这个有，所以那个有，因为这个生起，所以那个生起，但你相信吗？整个世界，我们都关注结果，要得到结果，才能快乐，如愿以偿，当得不到时，就苦，但真相，从法的角度来说，其实就是，按照自然。 按照真理、真相，一切都来自于因，不是去管理结果，或者创造结果，而是创造因，一开始创造因，比如，比如，医生，举一个简单的例子，比如戒，一开始，五戒是什么？是发愿不杀生，发愿不偷盗，有发愿，就是有要做的。 但是，当它自动了，就是心里没有作为，是自动的，就空了自我，所以，当戒是这样，不犯戒，就不会带来麻烦、烦恼、散乱，果报是善的，是善报。因为这样，没有作为，因为它是自动的，思想、言语、行为，但没有自我，因为它是自然而然地发生的，是本性，戒是心的方向，结果自然就清凉，所以，不是去执取结果，这样说，医生能理解吗？ （有人回应） 就像，有时候，我们把想要涅槃的欲望放在前面，却没有创造能达到那个结果的因，创造因，不是说我们再创造出来，好像要在那条路上，直到它成为自动的。对我个人而言，我用“欲”这个词，当还有自我的时候，就像，其实是一样的，但用“欲”这个词。 （龙婆开示） 不是“欲”，是不一样的，“欲”是有欢喜心，就像我们有很多爱好，以前，喜欢插花，有插花的“欲”，但不是说一定要把花插得很华丽，“欲”是做这件事情的欢喜心，这是“欲”，但和“烦恼”不一样，因为“烦恼”想要得到想要的结果，是不一样的，“欲”是四神足，在三十七菩提分法中。 所以，出发点不一样。但对我来说，进来的时候，有“欲”，不想知道佛陀到底教导了什么，但还是和每个人一样，意思是，我们还有自我，像涅槃，直到遇到龙婆，他调整了这一点，就像翻过来一样，真的，就像打开了盖着的东西。 所以，当见解改变了，思想、言语、行为都改变了，要把自我拿去解脱，变成了觉知要拿去的自我，一直觉知要拿去的自我，自我想到自己，想到自己，一直觉知，它就减弱了，好像没有给这些东西食物，它们就慢慢消失了。 它慢慢地减弱，减弱，自己消失了，因为，能明白吗？因为一切都是能量，想到自己，就是能量，加一、加二、加三，因为有一天，没有想到自己，好像没有想到，当然，当释放很多时，当只想到自己会怎么样时，就没有再强调，再强调，给它食物了。 这样说，医生能理解吗？如果跟随这些东西，就等于给“我”加燃料，给“我”加燃料，给“我”加燃料。确认行蕴是“我”，跟随它，我们还没有解脱，不用去走，它出现了，放开，出现，加一，习气出现，加一，再加十，我是，我是，但是，这样，它就减少了，减少了，“我，我”的行蕴就慢慢消失了，自动地消失了，因为自然的机制就是这样。 所以，不是执取结果，认为一定要得到结果，得到如愿以偿，就会带来快乐，因为不是真的，带来的是，不是这样的，而是，用“欲”来做因。“欲”是做这个因的欢喜心。 就像，善念，为什么不生起呢？任何是善的，也不是执取，但是，这个能做，让它增长，能产生利益，就去做，看看，连思想都改变了，因为，投入的信念改变了，以前，总是想别人的过错，但是，这些没有再成为燃料，因为产生了善念，不用去灭除它，它就消失了，消失了。 就是这样，佛性本来就在，医生。所以说，难吗？既然佛性是同一个佛性，佛性没有分别，说心是佛性，是同一个佛性，和五蕴分开，因为它依赖地、水、风、火四大，分开是因为行蕴这样造作，但如果看到行蕴是行蕴，心是心，就清楚了。 （有人回应） 但是，有时候也有，对吧？ （龙婆开示） 很难，要细致。你相信吗？同样一句话，有些人是正面的，正面意思是，困难的事情，需要细致，需要周到，他精进，不马虎，不草率，是正面的。但有些人就退缩了，不行，是负面的。所以说，这和外面的什么没有关系，而是和，遇到什么事情，里面，怎么想，怎么和这件事情造作。 但最终，都是生灭的行蕴。但行蕴要拿来使用，因为没有行蕴，什么都做不了，行蕴拿来使用，任何思想、言语、行为，能产生利益，就拿来使用，并不复杂，但不觉知，迷失，让它变得复杂，能理解吗？医生。 （有人回应） 明白了。 （龙婆开示） 回到“欲”，不是“烦恼”，驱动力不一样，“烦恼”是烦恼，想要结果，是苦因，但“欲”在，是应该修习的，修习，但它们不一样，这位居士，能区分吗？“欲”和“烦恼”。 （有人回应） 明白了，听了，更强调了，理解到，从一开始就没有“我”，那个想要涅槃的“我”也没有，更强调了理解，其实，没有，就像一个疯子在欺骗我们，我们想要涅槃，我们要去涅槃。更强调了。从一开始就没有。 （龙婆开示） 迷失的时候，只有一点，就是当行蕴造作时，去执取造作的内容，但没有看到这是生灭的现象。就只有这一点。它的真相是生灭的现象，但迷失的时候，是去执取造作的内容，但忘记了，它的本质是生灭的。 （有人回应） 给你鼓励。 （龙婆开示） 好的，还有什么？ --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ ----- ขอองค์ลงวงพ่อโอกาสองค์หลวงตาองค์ครเจ้า้าค่ะเขาบอกว่ามีหนูคนแถวยังไม่ได้จับใหม่。 วันที่เหลือก็ส่งกันแล้วอะไรอย่างนี้เจ้าค่ะ。 องค์หลวงตามีอะไรเมตตาช้นและไม่เจ้าค่ะ。 ขอบพระคุณผลไม้แก่ที่。 ที่ที่เป็นต้นแล้ว。 รอวันเวลาที่มันถึงเวลาเหมาะสมมันก็สุขหลุดจากคัั้วเองโดยไม่ต้องไปสอยไปเก็บโดยไม่ต้องไปพูดไปสอยหลุดลงหลดเองเมื่อถึง，เ。 วลาสมควร。 มันเหมาะสมแต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลาต้องควรเหมาะสมก็เป็นผลไม้แก่ขาต้นไปก่อน。 ทำอะไรก็ไม่มีไม่มีหลงไม่มีผิดพลาดนะ。 แต่เหตุปัจจัยมันยังไม่พร้อมเนื่องจากยังต้องดูแลแม่อยู่ยังมีความรู้สึกว่าต้องดูแลใจมันยังไม่พร้อมที่จะเป็นธรรมชาติที่บริสุทธิ์ไม่ไม่หลงสังขารก็ยังไม่ว่าต้องดูแลที่ก็เพอภัยไป。 กลายเป็นดูแลจริงๆและยึถือจริงๆแต่มันไม่ได้ยึดถือเป็นหนักแน่นอะไรบ้านคงอะไรหรอกเป็นแต่วามันยังไม่พร้อมยังไม่พร้อมเดี๋ยวจะขาดจากขบอัศจรรย。 ์กับธาตุ。 เป็นผลไม้แก่ขาต้นเหรอ。 เวลามันพร้อมเหตุปัจจัยมันพร้อมความต้องดูแลแม่。 อะไรมันก็ก็หมดสิ้นไปความห่วงใหญ่ครอบครัวแล้วก็ไม่มีสังการร่างกายมันก็เจ็บไข้ได้ป่วยแล้วมันก็ใกล้ทุกคนก็อายุมากแล้วมันก็จะต้องสิอายุใครมันมีเวลาหรอกถ้า。 ทุกอย่างเป็นแค่สมมุติก็ทำหน้าที่กันไป。 แต่จะไม่ได้พร้อมเขาเพราะว่าที่ผ่านมาแล้วมันก็ต้อง。 บวชซะ。 แต่ตอนนี้ก็เป็นนาไกลๆไปไกลๆพร้อมาจักรวาลชาติดไปอัศจรรย์จักรวาลชาติตุบวชให้ภายยี่สิบสี่ชั่วโมงภายในกลางวันนั้น。 บริภายในวันนั้น。 ไม่ใช่บทไม่ยากหรอ。 ค่ะ。 พระยากเพราะว่าพระต้องหาอุปชาหาพระผู้สวด。 แม็กชีหลายท่านหรือน้องๆเขาก็ถามกันว่าเมื่อไหร่หนูจะบวชเลยอยหนูบอกถ้าวันไหนหลวงตาเรียกบวชจะบวชเลย。 ก็เราเห็นว่าเจ้ายังมีแม่ดูแลอยู่ก็เวลาเราก็ดูแลกันไปก่อนใจพร้อพร้อมตัวนี้แหละหมดแล้วใจเขาจะขาดจริงๆ。 แต่ตอนนี้จะมาบวชแต่ใจก็ยังต้องกลับไปดูแลแม่ตายก็ต้องกลับไปเพราะแม่ไม่สบายเจ้าก็ต้องกลับไปจะได้มันจ่ายมันยังไม่พร้อม。 ปัจจัยมันพร้อมแล้วก็ได้แหละถึงเวลาใจของเจ้าก็จะไม่มีที่ต้องกลับไปไม่มีที่กลับไปคือแม่ต้องกลับไปดูแลนั，้，น，ก็ขาดก็มีแค่，ต，ร。 งนี้เจ้า。 เรื่องทำที่มันไปปฏิบัติอย่างนี้ยาไป่อยวางอะไรอย่างนี้มันเจ้าที่หลงๆไม่เป็นแบบนี้นั้นไม่มีอะไร。 ก็มีแต่ว่าเหตุพระเจ้ายังไม่พร้อมอันเดียวเพราะว่าถึงจะมาบวชชีที่นี่แต่ยังไงก็แม่เจ็บไข้ได้ป่วยเรียกกลับไปก็ต้องกลับไปดูแลเพราะว่าตอนนี้แม่ป่วยด้วยแล้วก็อายุมากด้วย。 อันนี้มันก็เลย。 มันก็เลยในใจมันก็ยังไม่พร้อมคือไม่ขาดสนิทจับความที่จะต้องมีหน้าที่ภาระหน้าที่。 แล้วก็ให้บวชตั้งนานนะ。 ยังไม่พอ。 ขอบพระคุณเจ้าค่ะ。 ชื่นชมแม่ชีอุตส่าห์ละอยู่ปฏิบัติกันยอาจารย์มุยไม่ได้เป็น่ชีีก็แม่ชีไปปฏิบัติเหมือนแม่ชีพแม่ชี。 เก่งมากสละมาได้แล้วเก่งยังสาวละมาได้เก่ง。 ก็ไม่นกว่าปีนึงก็จะสามารถที่จะ。 ที่สละมาได้จริงๆ。 ดีมากหลายแล้วเก่งมากแล้ว。 อย่างหมอเหมียวนี่มีก็พูดไหมเนี่ย。 ไม่มีนะน่าสนใจไหม。 หมอแมียวเนี่ย。 ไม่มีครอบครัวยังไม่มันเหมือนกับว่าในใจยังงงๆนิดๆยังงงๆงงๆยังงงๆเลยว่ายังงงในทำยังงงๆในสภาวะทำต่างยังงงๆยังไม่ชัดเจนแจ่มใสมันหายงงหายที่สงสัยเหมือนๆเขา。 ในใจของ。 เหมียวมันยังงงๆหน่อย。 งงในเฉพาวะธรรมที่เกิดขึ้นว่าทำไมเป็นแบบนี้ว่าเหตุมาจากยังไงทำไมถึงเกิดผลอย่างนี้ทำไมผลเหตุอะไรวะมั，น，ย，ั，ง，ค，ง，ใ，น，เห，ต，ุ，แ，ละผลอยู่หม，อ，เ。 หมาเนี่ย。 ไม่เป็นไรหรอกไปฝากตัวเป็นลูกศิษย์。 ว่าที่ไม่ฉีมย。 อยู่กรุงเทพฯเหมือนกันนะไปฝากตัวว่าที่เป็นมันใช้ได้เลยนะแต่เป็นว่างงๆเรื่องเหตุผลทำในเวลาเกิดสภาว่าทำที่นี่มันมาจากจะเหตุยังไงวะไม่ได้ทำเหตุอะไรมาเป็นอย่างนี้เหตุอะไรอย่างนี้มาเป็นผลอย่างนี้เลยงงๆใช。 ่ไหม。 ทำอะไรที่สนใจอยู่ลูกไม่ได้บอกนะ。 เกิดมาในพบจักรวาลเป็นสงขัยเป็นกลับเนี่ย。 สุดท้ายบุว่าสวารมีจถึงที่สุดแสดงทุกข์ได้ในพบชาติปัจจุบันนี้ที่สุดและถึงที่สุดนะ。 ที่ท่านกล่าวว่าไม่มีพระเจ้าองค์ใดต้องกลับมาใช้อีกคือไม่กลับไม่ต้องกลับมาเกิดอีกกลับมาเกิดใช้หนี้กรรมอีก。 ใช้มันหมดหน้าตักเป็นครั้งสุดท้ายผ่านานไปเลย。 ใจเป็นที่ผ่านเป็นอมตะอยู่ที่ทุกคนเลือกทางเดินเองชีวิตนรกสวรรค์นพพานเลือกทางเดินเอาเอง。 พระพุทธเจ้าตัดทางให้หมดแล้วอยู่ที่อยู่。 รอให้มันพร้อมจริงๆก็ได้่าทิคราวนี้หนูมากับน้องด้วยเหี่ยวแล้วก็หนูก็รู้สึก。 วันนี้ที่มาก็รู้เลยว่าก็เห็นนะคะวาเหมือน。 มาตัว。 แต่ว่า。 คือหลงตาชินะ。 เหมยวอาหารหนูก็รู้สึกว่า。 มัน。 มันลงไปเองอ่ะค่ะมันปล่อยวางเองเป็นอย่างนี้นี่เองโดยไม่รู้ตัว。 เมื่อกี้คุยกับหมอเหมียวที่บอกวามันเหมือนมีอะไรครั้งท่อเนี่ยมันก็มันก็เลยรู้สึกตัวขึ้นมาเลยมันเหมือนค้างค้างท่อจริงๆแค่คำเดียวมันก็คือขึ้นมานี่เองเรียกว่ายึด。 มีอะไรครั้งในใจเรื่องอะไรหรือคนอะไรหรือสิ่งใดและมันมีค้างในใจรู้สึกว่าค้างค้างคาค้างขา。 ามันไม่มายึก็ไม่มีอะไรไม่มีอะไรค้างคาใจก็ไม่มีตัวตนไม่มีรูปรักษณ์อะไรเลย。 มันเป็นค้างคามันเลยรู้สึกมีตัวตนมีลูกรักณ์วามันมันมีที่ค้างคาไม่มีอะไรค้างคาในใจมันก็ไม่มีใจไม่มีตัวตนไม่มีรูปร。 ักษณ์เลย。 มันต้องเหตุปัจจัยมาพร้อมจริงๆแล้วก็ปฏิบัติมาจนถึงไม่มีอะไรค้างคาแล้วมันจะอยู่โลกไม่ค่อยได้แล้ว。 มาถึงเวลาจะพร้อมแล้วไม้มันแก่ขาโทษแล้วมันเริ่มจะหลดจากขั้วแล้วที่ผ่านมาต้องบวดให้ทันภายในวันนั้น。 ภาในกลางวันไม่จะไปบวชกลางคืนใครจะไปบวชให้。 ของวันให้ทภายในวันนั้นมันอยู่ที่พร้อมพร้อมใจพร้อมใจก็พร้อมก็ไม่มีอะไรค้างคาแล้วใจมันก็ไม่มีตัวจิตตัวใจมันไม่มีเลยไม่มีตัวจิตตัวใจปรากฏเลยเบาสบายบ้างสบาย。 มันก็ผมไม่มีอะไรหนักอ่ะไม่มีอะไรค้างมันไม่มีหนักมันก็เลยว่างเปล่าากสบายเหมือนไม่มีอะไรแบกไว้มันก็ไม่หนัก。 ไม่มีไม่มีอดีตไม่มีอนาคตปัจจุบันก็ไม่ได้แบกคิดอะไรไว้มันก็เลยสบายสบายมากเลยอดีตมันก็ไม่มีเอามาจบมาแบอะไร。 แสว่ายังถ้ามีครอบครัวอยู่มันก็น่าเห็นใจ。 เพราะว่าการมีครอบครัวกันอยู่มีความเป็นอยู่ด้วยกันอย่างนี้มันก็ยากที่จะเรียกว่าไม่แบกไม่ยึดไม่ห่วงใยไม่ก็ไม่ยึดหรือไม่กังวลเป็นเรื่องที่ยากสำหรับคนไม่ครอบครัวแต่สำหรับคนที่มันไม่มีมันก็ไม่มีอะไรที่กังวลแต่มีบางคนทั้งนั้นที่เขาไม่มีครอบครัวไม่มีอะ。 ไรแต่ก็กลับไปยึดอย่างอื่นญาติพี่น้องยดสมบัติยึดอะไรเป็นคนขี้งกไปได้ก็มีเหมือนกัน。 นั้นแต่คนที่มันไม่มีอะไรแล้วที่ยึดที่ห่วงใยที่กังวลไม่มีที่อยู่ที่ตั้งมันก็ไม่มีตัวตนไม่มีที่ไปก็จะไม่มีผู้มาไม่มีผู้ตั้งอยู่ติดตมันก็วิยายก็ดับไปมันเป็นไฟติดเชื้อวิญาที่จะไปเกิดก็ดับไปวิญาที่กพก่อจ้างที่ไว้ในใจไปก่อเป็นพบไว้ในใจก็ดับไปเหมือนเป็。 นไฟสิ้นเชื้อ。 ไม่มี。 จะนะนำมัน。 มันสำหรับคนที่ไม่มีอะไรที่เป็นห่วงยายไปกังวลมันน่าจะง่ายมากอย่างหมอรัชตายอย่างนี้เหมยวอย่างนี้มัน。 รัชตาไม่มีครอบครัวไม่มีอะไรต้องยายกังวลมันน่าจะง่ายที่สุดแล้วเลยเนี่ย。 แต่อย่างผมลเนี่ยมันก็ถึงแม้จะเข้าใจลูกตามเป็นธรรมชัดเจนแต่ความเป็นอยู่ครอบครัวอยู่มันก็ยังอดไม่ได้。 ไม่ได้。 มันก็ยังมีความห่วงใยมีความมีความคิดยถืออยู่ในที。 จริงๆไม่คิดอยู่ในที。 แต่ก็ไม่ได้ก็แบกนะไม่ได้มาแบกจะดำปีนะ。 ก็คือมันก็ไม่ได้ดำอะไรก็เพียงแต่ว่ามันก็。 ว่าคิดอยู่ในทีก็ได้มันก็ไม่ได้แบกจนหนักไม่ได้แบไว้ในใจจนหนักไม่ได้มาค้างคาวในใจ。 ไม่มีอะไรแต่พี่แต่วามันไม่ขาดกระเด็นที่มันไม่มีอะไรที่ที่ที่ที่ยึดที่ไปที่ห่วงใยที่กังวลวิที่จะไปสร้างพบชาติในปัจจุบันและพบชาติต่อไปก็จะดับมันเป็นไฟที่ไม่เหมือนคนที่มีอยู่คนที่มีอยู่ก็จะมีมี。 อยู่。 ใจแต่ถ้าเจ้าทั้งหลายเนี่ยทำที่สิกังวลสิความคิดมั่นถือมั่นท่านอยู่กับธรรมที่ไม่กังวลไม่ยึดมั่นถือมั่นอันนี้เป็นธรรมพระเจ้าทั้งหลายไม่มีอะไรที่ท่านยึดมั่นมากอีกละ。 มันก็เลยบอกว่าจ่ายมาก็เลยว่าจะตัวจิตตัวใจเพราะท่านไม่มีอะไรที่บ้านถือว่าเป็นตัวเป็นตน。 สบาย。 เคยอยู่ที่。 ความจริงไม่ใช่ว่ามีครอบครัวแล้วที่ผ่านไม่ได้ที่ผ่านได้เพราะมันเป็นธรรมชาติเดิมแท้ไม่หายไปไหนแล้วไม่ได้มีปรากฏขึ้นมาตอนที่เราไม่มีครอบครัวก็มีครอบครัวก็ไม่ได้หายไปไม่มีอยู่แล้วเราไม่เห็นมันเพราะว่าความที่ห่วงใยรักใครพูดไปกังวลมาบางไว้มันจะแหมมาบ。 า。 ง。 ไ。 ว้。 มันไม่ใช่ว่ามีครอบครัวธรรมชาติคนที่ผ่านหายไปไม่ได้ไปไหนหรอก。 แต่คนไปเจาะแนมาปากความคนที่อย่างคนไม่มีครอบครัวมันน่าจะง่ายมากอะไรกังวล。 หมอเหมียวหมอรัชตาน่าจะง่ายที่สุดนะ。 หัวหน้าหัวหน้าก็ไม่และน่าจะง่ายที่สุดแล้ว。 อะไรลงคุยที่ไม่มีไม่มีอะไรที่ยึดที่ห่วงใยที่กังวลมันน่าจะง่ายที่สุดแล้วนะธรรมชาติมันไม่มีอะไรอยู่แล้วเมื่อธรรมชาติไม่มีอะไรที่ยึดที่ห่วงใที่วัวที่เกาะเกี่ยวัวพันกว่าที่เป็นธรรมชาติกว่าที่ผ่านโดยธรรมชาติของเขาอย。 ู่นะ。 แบบที่หลวงตาเก่าวไว้ครับ。 ง่ายที่สุดแล้วเหี่ยวเหมือนกันมันน่าจะง่ายที่สุดแล้วคนที่มันไม่มีอะไร。 ไม่มีอะไรที่ยึดที่ห่วงที่ใหญ่ไม่มีครอบครัวไม่มีอะไรที่ยึดห่วงใยกว่าเกี่ยวี่ยววพัน。 มันความจริงน่ะเมื่อไม่มีที่ยึดที่ห่วงใยที่เกาเกี่ยวผัวพในตัวของมันเองอยู่แล้ว。 แต่หมอได้เนี่ยมันกลับเข้าใจผิดคือกูอยากเล่นที่พอกูอยากเล่นที่พออยู่นั่นแหละ。 มันไม่เข้าใจไม่มีอะไรต้องยึดต้องห่วยต้องไม่มีอะไรที่จะไปฝากไปยึดไว้นี่ไปผ่านไว้ยังไม่รู้ที่ผ่านมาคืออะไรเลย。 ประยุพพพาน。 จะทุกลมหายใจก็ออกเลยเลยกลายเป็นยผ่านโดยไม่รู้ที่ผ่านมาคืออะไรเกห่วงใยไม่มีที่หมายไว้มันก็ผ่านโดยธรรมชาติของเขาเองเลยไม่ใช่เราไปทำให้เป็นนิผ่านึห่วงใยที่หมายที่อยู่ที่ตั้งมันก็เป็นที่พานโดยธรรมชาติของเขาเอง。 ไม่ใช่ว่ากูจะพอให้ได้。 จะผิด。 ยังมีความพยายามหัวหน้าความพยายามพยายามพยายาม。 พยายามอยู่ในใจพยายามให้เป็นอย่างนั้นก็ยังให้เป็นอย่างนี้ก็ยังให้เป็นอย่างนั้นก็ยังให้เป็นอย่างนี้มันมีความพยายามในใจตลอดอย่างนี้มันก็ไม่เข้าใจวันนี้พามันคือไม่ใช่ไม่ใช่พยายามจะไม่ได้ไปเป็นอะไรหรือพยายามไม่ให้เป็น。 อะไร。 มันไม่มีความพยายามจะไม่ได้อะไรเป็นอะไรหรือไม่พยายามที่จะไม่ให้มันเป็นอะไร。 ก็ไม่มีอะไรที่ต้องยึดที่กังวลคืนเป็นที่พานโดยธรรมชาติความไม่คนไม่มีครอบครัวไม่มีอะไรมันก็แค่นี้ง่ายๆไหมหมอลองดูซิ。 หัวหน้ามีอะไรยากกับนะอะไร。 แบบที่หลวงตาเก่าไว้ค่ะทุกมีอะไรมันจะต้องมีอะไรไว้ในใจเป็นมีอะไรอะไรก็ไม่มียังไงเป็นยังไงมันไปหาเรื่อง。 ให้มาเดือดเนื้อร้อนใจทำไม。 หาเรื่อง。 อยากนิผ่านทุกแสนสาหัส。 ดผสุุมหัว。 ดูที่เป็นไง。 พวกที่ไม่มีอะไรบ้านอะไรงงมากก็มีคุณพ่อคุณแม่แต่ว่าก็ไม่ได้ไม่ได้อะไรทานถึงว่าไม่ได้ห่วงกังวลอะไรทานมากเกินไปเห็นความอยากจะเป็นทุกข์มันอยากจริงๆจริงปฏิบัติก่อนหน้านี้ก็เป็นขนาด。 กรมนั่งสมาธิก็ไม่เห็นตัวเองวามันถูกขมากแล้วก็เปลี่ยอยู่จะทำแต่ไม่อยากไปดีกว่ามันอยากอยู่แหละแต่มันไม่ใช่ว่าอยากจะเป็นทุกข์มันมีตัวตนของกูอยาก。 ความเพจะถามจะกรู้รู้ว่าความอยากไม่ได้อยากได้ทำอยากรู้ถามอยากได้ที่ผ่านมาทุกข์เลยรังสีติดออกมามันเลย，ค，ำ，ๆ，ก，็，อยากได้นผ่านจ，ะ，เ，ป็。 นทุกข์。 อยากได้จะเป็นทุกข์ครับ。 มีความเครียดลจะผ่านจะผ่านเดี๋ยวนี้เดี๋ยวนี้เดี๋ยวนี้ไป่อยหมดแล้วเนี่ยอยากก่าด้วยไปยวางลงเดี๋ยวนี้ไม่ใช่ว่าเราก็เลยเปิดโลกไม่ใช่ไปความอยากได้ขนาดนี้มันก็บอกว่าเปล่าไปเลย。 นั่นแหละคือนพาน。 ไม่แบกไม่ยดอะไรมันก็ว่างเปล่าเบาสบายก็แบบกยึดแล้วมันก็。 หนักดำหมองคำอยู่นั่นแหละ。 บอกว่าผู้ที่ไม่มีอะไรที่ห่วงใยกังวลมหัวกันหน่อยดิหัวอะไรเรียก。 ดูสิเนี่ยเป็นพี่ใหญ่พวกนี้เขาหน่อยเนี่ยใช่ไหมหมอเนี่ยเหมียวเนี่ยเนี่ยิเนี่ยทำไมเนี่ยไม่มีอะไรเลยต้องต้องห่วงใยต้อง，ก。 ังวลทำไม。 มันยึดมั่นหาเรื่องไม่ยึดมั่นมั่นอะไรออกมาหน่อยดิ。 มาเป็นพี่ใหญ่ก็หน่อยสิทำไมเป็นหนี้กันอ่ะเราไม่เข้าใจพวกเจ้าเนี่ยไม่มีอะไรที่ผัวก็ไม่มีไม่มีลูกคนโตผัวกวนใจว่าอะไรก็นักหนามาเป็นพี่ใหญ่เขาหน่อยที่ได้มาช่วยช่วยให้กำลังใจน้องๆหน่อยดิเป็นไงเขามีแม่ต้องดูแลนะแต่ไม่เห็。 นเขา。 เนี่ยเขาเหลือใสมากมากเลยนะหัวเนี่ยใสเหมือนน้ำมันหมูน้ำมันอะไรนะมันมะกอกไปทาไว้ไม่ใช่น้ำมันหมูน้ำมันมะ，ก，อ，กไปทาหัวไปต้，อ，ง。 เลยเนี่ย。 ดูภายนอกก็รู้แล้วไปดูไม่ต้องมีจิจิเด่น。 สายเหมือนกับทหัวอะไรวะอะไรนะลง。 มันเป็นยังไงเขาไม่มีลูกคนตัวกลเข้าใจไม่มีอะไรเราก็มีแม่ต้องดูแลแต่ไม่เห็นดำของข้าเต้าหมอเลยเนี่ยก็บอกน้องๆเขาหน่อยสเป็นยังไงให้กำลังใจหน่อยสิญาติโยมทุกท่านค่ะ。 กลับขอการนะเจ้าพระองค์หลวงตาพอดีมีได้แชร์กับหมอนะอยู่บ้างเมื่อกี้。 คือ。 จะใช้กันว่าจริงๆแล้วนะมันเกี่ยวกับการใช้ชีวิตด้วยเพราะว่ากันไอ้ความอยากจะนพพานอ่ะมันก็อยากและมันถึงเข้ามามาเหมือนกับว่ามาศึกษามาทำความเพียรมาอะไรอย่างนี้แต่แค่นี้เนี่ย。 ามันเหมือนกับวามันยากมากคือจะเอามากจนเป็นทุกข์เนี่ยมันก็ไม่ไม่ใช่ละแต่ที่บอกว่าจริงๆมันเกี่ยวกับการใช้ชีวิตด้วยหม，า。 ยความว่า。 หนึ่งหน้าหมายความว่าเอาสินห้า。 คือศีลห้าบริบูรณ์บริบูรณ์โดยไม่ต้องมีเจตนา。 มันบริบูรณ์โดยautoเพราะเป็นศีลลงทิใจและโดยใช้ชีวิตนะอะไรก็ตามที่ทำให้จิตฟุ้งซ่านไม่เกื้อกูลหรืออะไรนะหรืออะไรที่เป็นเหมือนกับคิดสลมันจะเป็นธรรมดากุศลกุศลอะไรนะถ้าสลปุ๊กลลดละ。 เพราะว่าเรื่องกุศลนะมันเกื้อกูลเพราะจิตใจจะเบา。 แต่ถ้า。 เป็นกุศลนะมันจะจมสิ่งเหล่านี้เพราะมันใช้ชีวิตอยู่นะมันจะรู้ว่าอะไรเกื้อกูลอะไรไม่เกื้อกูลแรกๆนะมันก็เหมือนอย่างเช่นกเลสไม่เกื้อกูลกเลสเป็นของร้อนเพราะฉะนั้นเนี่ยถ้าเมื่อไหร่ก็ตามที่อยากได้มีปัญหามีแบ。 บว่า。 อวิชาตณหาอุปทานที่บอกมาเป็นแพ็คเกจมันเป็นของร้อนยังได้คุยกับหมอน。 เหมือนกันนะว่าเชื่อไหมว่าถ้ามีกองไฟอยู่ตรงนี้。 ไม่เคยมีใครสักคนแม้แต่คนปัญญาอ่อนไม่เคยมีใครเอาตัวเข้าไปกอดกองไฟให้มันเผาเล่น。 ทุกคนน่ะรักกายมากเลยแต่กเลสคือกองไฟความอยากกเลสปัญหาอุปทานทั้งหลายเป็นกองไฟแต่เชื่อไหมแททั้งนั้นเลยเอาจิตไปคุกกับมันจิตไปเกือบกลัวอยู่กับของร้อนเพราะฉะนั้นเนี่ยแล้วทำไมมันเป็นอย่างนี้มันเกิดจากความเคยชินอยากกินงๆอยากดูๆอยากอะไรอย่างนี้อยากได้ต้อ。 งได้อยากเป็นต้องเป็นอยากถึงต้องถึงอยากสำเร็จต้องสำเร็จ。 สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นนำมาซึ่งเป็นของร้อนหมดเลย。 แต่พอมันเรื่องของกเลสเรื่องขอกุศลใดๆลดละเลิกลดละเลิกไปมาๆน่ะความเคกินที่อยากกินกินสิ่งเหล่านี้ก็ค่อยๆหายไปเองมันไม่ได้เป็นการไปบังคอะไรขนาดนั้นแต่มันเป็นการมีสติรู้เท่าทันว่าเกกูลอะไรไม่เกื้อกูลใช้ชีวิตอยู่อย่า。 งนี้。 ถ้าโดยส่วนตัวจริงๆองค์หลวงตาท่านเมตตาสอนมาแต่แรกเลย。 ใช้ชีวิตอยู่กับธรรม。 กินกระทำนอนกระทำทำงานกระททำจะเดินจะนั่งจะทำอะไรก็ให้อยู่กับทำเพราะฉะนั้นเนี่ยบางทีเวลาเราอย่างนี้มีเรื่องมากระทบกระ，ท。 บกระทบนะ。 ทำขององค์ท่านอาจจะขึ้นมาว่าสมมุติกระทบมาไม่ดีถ้าโต้ตอบคือเลือกกูแต่ถ้าที่องค์ท่านเมตตาสอนมาตลอดเลือกทำคือจบไป。 จะพอใจจะไม่พอใจเพราะอย่างนี้มันมันอย่างนึงถึงบอกสำคัญมากๆคือศรัทธา。 ศรัทธาในพระพุทธเจ้าพระธรรมพระริยสงฆ์ศรัทธาในองค์พ่อแม่ครอาจารย์มีอะไรนะใจมันยอมคือคำว่าศรัทธามันไม่ได้เอาเหตุผลให้ใจอีกองค์ท่านสอนมาแบบนี้จบ。 ใจมันลงให้กระทำโดยไม่ต้องการเหตุผลอธิบายอีกอันนี้คือสัตว์。 เพราะฉะนั้นเนี่ยชีวิตการใช้ชีวิตน่ะค่อยๆรู้สึกเลยวามันเปลี่ยนไปเรื่อยจากที่เคยเป็นเรื่องก็ไม่เป็นเรื่องจากที่เคยมีสิ่งร้อนต่ออดใจก็กลายเป็นค่อยๆร่มเย็นแล้วมันเปลี่ยนไปทั้งครอบครัวในบ้านก็จะร่มเย็นไปด้วยแล้วพอจิตใจมันเป็นอย่างนี้ก็เพราะว่าอะไรเพร。 าะมันเริ่มต้นนะซึ่งตรงนี้ก็จะองค์ท่านจริงๆทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ปฏิบัติอะไรมาแล้วก็พอจะเข้า้ใจอะไรอยู่บ้าง。 แต่องค์หลวงตาติดกระดุมเม็ดนึงให้ปักใหม่เม็ดแรกให้ใหม่มันเปลี่ยนอะไรยูเทิร์นทุกอย่างเลยคือเมื่อก่อนเราปฏิบัติเราปฏิบัติเป้าหมายหลวงตาบอกหักเป้าเราท่านบอกจริงๆแล้วไม่เคยมีตัวเราตั้งแต。 ่แรก。 มันพลิกตลกเหมือนพลริกฟ้าถ้าพูดว่ามันมันจริงๆมันคือพริกฟ้าพลิกแผ่นดินอันนี้คือไม่เคยมีตัวเรามาตั้งแต่แรก。 แล้วไอ้ความรู้สึกแบบสรุปมันคือสิ่งปรุงแต่งที่เกิดจากความหลงว่ามี。 เพราะฉะนั้นเนี่ยเพราะการใช้ชีวิตจากที่เคยทำอะไรเพื่อตัวเองมันก็เลยน้อยไปด้วย。 สิ่งเหล่านี้ถึงบอกการภาวนาโดยส่วนตัวคือการใช้ชีวิตรู้เห็นความจริงไปเรื่อยว่าความมีทั้งหมดล้วนเกิดจากสังหารคือสังขารใจคือใจแล้วมันเลยกลมกลืนคือการดำเนินชีวิตให้มันกลมกลืนในทุกๆด้านมันเลยไม่ใช่การที่เหมือนกับว่ามาฟังทำแล้วผิดเพ。 ี้ยน。 แต่จริงๆมันเป็นการคบองค์ประกอบทั้งหมด。 อะไรก็ตามที่ไม่เกื้อกูลก็ไม่ได้。 ไปเลือกมันเข้ามาในชีวิตหรืออะไรอย่างนี้。 ทุกอย่างมันก็เลยเป็นสิ่งที่มันเกกูและไปด้วยกันหมด。 พร้อมทั้งปัญญาที่เห็นสัจจะธรรมความจริง。 ด้วยจิตมันเห็นของมันเอง。 อะไรก็ตามที่เจริญบ่อยๆมันจะเคยคุ้น。 จิที่เคยพูด่งออกไปนู่นไปนี่ไปรู้เรื่องคนอื่นรู้สารพัดนะ。 มันเริ่มกลับมา。 เวลามีอะไรปุ๊บเนี่ยมันกลับมา。 ถึงเข้าใจทำที่พ่อแม่ควอาจารย์บอกทำยานเห็น。 ยเห็นจิตเหมือนตาเห็นลูก。 เพราะตามันมองออก。 แต่ยาเนี่ยมันเข้าในจริงขณะที่สนทนาเพราะใครอะไรปุ๊บเนี่ยมันเข้าในมันเห็นภาพถ่าภาพเลยอยู่ข้างในให้เห็นสิ่งเหล่านี้และถามว่าต้องปฏิบัติไหมมันไม่ใช่การปฏิบัติแรกแรกมันอาจจะเป็นการปฏิบัติแต่พอผ่านไปมันกลับเป็น。 autoเ，พราะฉะนั้นมันจะไม่ได้มีการปฏิบัติ。 อะไร。 แต่มันก็เริ่มต้นจากอย่างนี้มากเนี่ยมันเริ่มจากปัญญาศีลสมาธิองค์หลวงตาก็เมตตาสอนมาอย่างนี้。 มันครบถ้วนหมดเลยอ่ะ。 แต่อยากบอกอย่างนึงว่าที่ผ่านมาน่ะความที่ว่า。 คือกว่าที่จะเจอพ่อแม่ครูอาจารย์ที่มันชี้อย่างนี้มันใช้เวลานานมากเพราะฉะนั้นจากความเป็นเด็กเขาคจบคอร์สก็ไม่มีอาจารย์กว่าจะอะไรแต่ที่องค์ท่านพูดบอกว่าถ้าจริง。 สิ่งที่มองไม่เห็นอีกเยอะแยะครูบาอาจารย์จะเริ่มเริ่มมาจากใจที่เอาจริงแค่เปิดหนังสืออธิษฐานเปิดหนังสือและได้คำตอบเพราะว่าไม่มีครูบาอาจารย์เป็นองค์เป็นๆก็ค่อยๆมาเจอครูบาอาจารย์ที่เป็นองค์เป็นๆเ。 ป็นๆ。 แต่แต่มันมันเหมือน。 มันเหมือนมีสิ่งหนึ่ง。 คือมันไม่หยุดแสวงหาครูบาอาจารย์。 จนกระทั่งมาเจอองค์หลวงตา。 เพราะเจอองค์หลวงตามันมีสิ่งหนึ่งคือว่าเงื่อนไขที่เคยกราบพระมาตลอด。 คือชีวิตอย่างเงื่อนไขเยอะเงื่อนไขล้วนเกิดจากตัวตนและนำมาซึ่งสุขทุกข์ในเงื่อนไขนนั้นคือตั้งขึ้นมาเองแล้วก็สุขทุกข์กันมันเองใส่กรอบ，ล。 อมตัวเอง。 แต่มันก็ยังติดเงื่อนไขนี้อยู่เงื่อนไขหนึ่งคือหาครูบาอาจารย์ที่มันรู้สึกวามันลงแกก่ใจติดเงื่อนไขอยู่อันเดียวที่ขอพระมาตลอดจะมาเจอองค์หลวงตาก็กเรียนองค์ท่านว่าเงื่อนไขเดียวที่มีอยู่。 ที่จะทำให้ไม่ไม่รู้แต่จะทำความจริงได้เงื่อนไขนั้นน่ะ。 มันหมดไป。 เมื่อเงื่อนไขเดียวที่มีอยู่มันหมดไปอ่ะส่วนที่เหลือความเพียรทั้งหมดมันคือสิ่งที่หนูจะทำเองไม่เหลือเงื่อนไขใดๆอีกแล้ว。 แล้วก็เดินตามองค์ท่านอยู่อย่างนี้。 ทุกสิ่งที่องค์ท่านเมตตาสอนที่องค์ท่านชี้จะพูดว่าจะทำความจริงไม่มีบวกลบน่ะในสรรพสิของโลกเริ่มไม่มีบวกลบจริงๆแต่ในพระธรรมคำสั่งสอนจากองค์พระพุทธเจ้าจากองค์พ่อแม่ครัวอาจารย์ยังเป็นสิ่งประเสริฐสู。 งสุด。 แล้วก็เป็นสิ่งเหล่านี้มาหล่อเลี้ยงมาหล่อเลี้ยงมา。 การเปลี่ยนแปลงทุกอย่างจะเกิดขึ้นเองเพราะทุกอย่างความมีย่อมเป็นไปตามเหตุเมื่อเหตุเกื้อกูลผลในความเป็นธรรมถึงจะทำความจริงรู้เห็นมันรู้เองจริงๆ。 มันเห็นเองโดยไม่มีการกระทำ。 แล้วมันก็มักเป็นแบบนี้。 ถ้าถามวามันยุ่งยากกับคนที่อย่างนี้ที่เหมือนกันหลวงตาบอกมยมันไม่มีลูกไม่มีผัวแล้วก็ไม่มี。 คบจริงๆเหมือน。 เหมือนทั้งโลกก็กู。 ทุกเหตุผลจริงๆอ่ะมันจึงกลายเป็นสังขารปรุงแต่งที่มาขวาง。 ถ้าไม่รู้เท่าทัน。 แต่ถ้ารู้เท่าทันเสียแล้วนะมันไม่ได้มีอะไรแต่องค์ประกอบทุกอย่างต้องครบ。 ถ้าเกิดเมื่อไหร่เป็นเพียงฟังทำแล้วก็เหมือนกับปฏิบัติจะเอาจะอะไรอย่างนี้。 ไม่ได้หรอกแต่ถ้าการใช้ชีวิตอยู่กับการให้การให้ออกไปโดยไม่หวังอะไรให้เหมือนซึ่งมันไม่ได้ยุ่งยากนะการให้ด้วยความจริงใจความปรารถนาที่ให้กันมันไม่ใช่เรื่องยากให้ไปหอะเพราะว่าอะไรทุกคนล้วนอยากได้ดีก็ให้ให้ไปไม่ต้องอะไรแต่ใจมันจะล่มเย็นซึ่งไม่ได้คา。 ด。 หว。 ัง。 สิ่งแวดล้อมแบบนี้ทั้งหมดน่ะมันเกื้อกูลที่จะ。 เหมือนกับว่าใจเป็นภาชนะรองรับธรรม。 พอใจมันแบบนี้พัชนะแบบนี้ทำเวลาไหลก็เหมือนกันไหลเข้าสู่ใจมันก็ไม่ได้ยุ่งยาก。 มันจึงเป็นการใช้ชีวิตที่สอดคล้องไปตามธรรมหมายความว่าสอดคล้องไปกับธรรมชาติสอดคล้องไปตามเหตุปัจจัยอย่างช่วงไหนเข้ามานี่ได้เหตุปัจจัยเข้ามาได้เนี่ยอย่างเช่นวันที่ยี่สิบห้าเขทุกอย่างก่อนหน้。 านี้。 พตุลากันยายนเมื่อยี่สิบห้าเข้าเข้ามาถึงจากองค์หลวงตาตอนเช้าปรากฏว่าบ่ายพี่ชายัยโทรรมาว่าไอ้ตัวเล็กที่ช่วยดูแม่และแม่แทนที่เราไปรับเขากลับมาแล้วก็เพราะเขาเพิ่งลากลับบ้านแล้วก็เหมือนกับคุกคีกันเป็นโควิด。 ไม่ตรวจด้วยแต่ที่บ้านตรวจแล้วยังไม่มีใครเป็นก็เอาที่หน้าตรวจstkตรวจก็ขีดเดียวแต่ต้องกลับบ้านหนึ่งต้องไปดูแม่สองต้องกักตัว。 เพราะว่าเราคุกกี้กับเขาแล้วก็วันนั้นก็กินข้าวเช้ากับปั้นน้องพิมพ์กลับไปตรวจattkทุกวันแล้วบอกนะบอกบอกอย่างนี้ว่าไม่ไม่เป็นนะแล้วถามว่าเสียดายแม่ไม่มีเลยเหปัจใจแบบนี้คือแบบนี้ใช้ชีวิตไปอย่างนี้มันไม่มันไม่ขึ้นขึ้นลง。 ๆอ่ะ。 มันมันเหมือนกับมันเป็นไงก็ได้ไงเพราะวามันไม่มีเงื่อนไขที่ตั้งขึ้นมาในใจไม่เห็นใจต้องให้กลับบ้านก็กลับบ้านไม่ได้รู้สึกเสียตรงเสียดายหรือตายแล้วกว่าฉันจะเข้ามาไม่มี。 แต่พอทุกอย่างลงตัวเอารถเอาไปซ่อมอยู่ก็จะไม่ได้เข้าเอาแอมมามารับได้พี่มาเลยก็มาอย่างนี้ก็เข้ามาได้ก็เข้า。 กลับก็กลับก็มี。 เงื่อนไขใดๆน่าจะค่อยๆหมดไปหมดชีวิตจะเปลี่ยนไปหมดแม้แต่ความกินนู่นกินนี่แหละมันก็ลดลดลงท้ายสุดมันเข้าสู่ความพอดี。 บริโภคแต่พอดี。 บริโภคแต่พอดีนะมันก็เหลือส่งออกได้เหลือเผื่อแผลได้ชีวิตเปลี่ยนหมดเลย。 แล้วมันง่ายกว่าเดิมการปฏิบัติธรรมจริงๆไม่ใช่ยุ่งยาก。 มันทำให้เข้าใจชีวิตแล้วใช้ชีวิตง่ายกว่าเดิมเดิมชีวิตซับซ้อนเพราะอย่างปรุงแต่งทั้งหลายและรู้ไม่เท่าทันก็ต้องอยากอย่างนี้อย่างนู้นอย่างนั้นอย่างนี้อะไรเยอะแยะซับซ้อนไปหมด。 แต่ท้ายสุดมันกลับลงมาสู่ความเป็นธรรมดาความเป็นธรรมชาติของมันมันเป็นแบบนี้แหละ。 ที่ผ่านมาพอจะเข้าใจก็คือ。 มันเหมือน。 อะไรที่เรียกว่าไร้เงื่อนไขแต่สำคัญจริงๆคือศรัทธาเพราะศรัทธาามันไกลเกินเหตุผล。 สังปรุงแต่งทั้งหลายอ่ะมันก็อยู่บนเด็กเหตุและผลนะใจมันต้องการเหตุผลในการลงแกก่ใจหรือความจริงในแต่ไม่มีเ，ห，ตุผลนะ，ม，ั，น，แ，ต，่，เ，รียกว่าอนุภ，า。 พคสูงมาก。 ศรัพาจบ。 จนมันเคยชินกระจกอย่างนี้。 เพราะจบคือปัจจุบันถ้าไม่จบก็คือค้างคามันง่ายๆนะมันsimple。 เข้าใจกันไหมว่าพวก。 คนตัวเปล่าเล่าเปลือยเข้าใจกันไหมคะ。 ผมเข้าใจครับแม่มย。 จริงๆก็ผมว่า。 มันมีความอยากมันเอาเพื่อตัวเองหรือว่าว่า。 เราอยากได้พหรืออะไรก็คือเหมือนเราก็มองตัวเองว่าอันนี้แหละคือเป้าหมายของเรา。 เราจะไปให้ได้ไปทำให้เป็น。 มันก็ทำเพื่อตัวเอง。 มันก็เป็นการเห็นแก่ตัวอันนึง。 ตรงนี้ก็ไม่ยุ่งยาก。 ทุกอย่างเกิดจากความเคยคุ้นเวลาที่มีอะไรอ่ะมันคิดถึงตัวเองก่อนคิดถึงตัวเองก่อนแต่พอแรกใหม่ๆนะมันก็เหมือนกันกับให้เอาเรื่องของคนอื่นก่อนให้คนอื่นเขาก่อน。 ของเราไว้ทีหลังมันคล้ายๆอย่างนี้เลยนะของเราไว้ทีหลังของเราไว้ทีหลังให้คนอื่นเขาก่อนอย่างนี้ไปเรื่อยๆไปไปมาๆไม่รู้ตัวหรอกมันเกิดอะไรขึ้นเขาบอกว่าการใช้ชีวิตที่ไม่เห็นแก่ตัวมันเกิดอะไรขึ้นไปๆมาๆเนี่ยมีคนมาถามเราถึงรู้ว่าเขาถามคำนึ。 งว่า。 จริงๆหนูถูกไหมคือก็ถูกก็มันมีนะแต่มันก็ไม่ค่อยมันนึกหนูรู้แล้วมีอย่างนึงที่มันหายไป。 มันไม่ได้คิดถึงตัวมันน่ะ。 การคิดิดน่ะถ้าให้ฆ่าตัวเองมากๆมันก็คิดแต่ตัวมันนี่。 ก็คือคิดถึงแต่ตัวเองคิดถึงแต่ตัวเองแต่ไปไปมามันไม่ได้คิดถึงตัวมันน่ะและถามว่าแล้วทุกวันนี้มันก็จะดูว่าแต่ละวันทำอะไรได้อยู่บ้านก็ทำประโยชน์ที่บ้านอยู่วัดก็ทำประโยชน์วัด。 ใช้ชีวิตอย่างนี้เลย。 และที่บ้านกับที่วัดน่ะโดยส่วนตัวเหมือนกันนะใช้ชีวิตตรงนี้มันมีแบบเดียวอ่ะคือถ้าพูดโดยสมมุติว่าแพทเทิร์นชีวิตน่ะชีวิตว่าเป็นอย่างนี้แพทเทิร์นอยู่บ้านก็เป็นแบบนี้เหมือนกันเพียงแต่อยู่วัดทำงานวัดแต่อยู่บ้านทำงาน。 บ้าน。 เพราะฉะนั้นบางทีมันไม่มันจึงเป็นการไม่ใช่ว่า。 ไปเหมือนกับว่าแบบเราอยากได้แล้วมันจะได้หรืออะไรอย่างนี้จริงๆมันบางอย่างมันกลับเป็นการที่ว่า。 ลาออกเหมือนหลวงปู่พรมมาองค์หลวงตาเอามาติดน่ะครั้งแรกที่องค์หลวงตาเมตตาและเอามาละอ่านนะให้แม่คิดปุ๊บท่านอ่านน้ำตาไหลเลยอ่ะเพราะว่าอะไรชีวิตที่ผ่านมามันก็อย่างนี้จริจริงความอดทนมันเยอ。 ะมาก。 แต่มันเกิดความเคยชินใหม่ๆจะเอาเรื่องก็ไม่เอาเรื่อง。 ท้ายสุดความเล่า่าร้อนก็ลดเอง。 มันจึงไม่ได้เกี่ยวกับใครทำอะไรใครเลยมันเกี่ยวกับข้างในนี้มันมันมันเหมือนกับปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นข้，า，ง，น，อ，ก，ม，ั，นเอา，เข้ามาใส่，ใ，จ。 ยั，งไงอ่ะ。 ทั้งๆที่ทุกอย่างอยู่ข้างนอกคนบางคนประสบเหตุการณ์เดียวกันบางคนก็ไม่เห็นเกิดอะไรบางคนเต้นเป็นเจ้าเข้าอะไรอย่างนี้。 เพราะฉะนั้นมันจึงไม่ได้เกี่ยวกับใครเหตุการณ์ข้างนอกที่ทำงานหรือบุคคลอื่นหรืออะไรมันเกี่ยวสำคัญที่ใจอ่ะไปยังไงก็เหตุการณ์นี้หรือเปล่าเพราะว่าทุกอย่างล้วนเกิดกลับหมดจะทำความจริงมีแค。 ่นี้。 ความมีล้วนเกิดจากในความไม่มีเพราะฉะนั้นไอ้สิ่งที่เกิดดับในความไม่มีไอ้สิ่งที่เกิดดับเกิดดับอย่างนี้มันก็ไม่ใช่ตัวเรามาตั้งแต่แรกมันไม่เคยมีส่วนใจที่เป็นความไม่มีก่อนที่จะมีทุกสรรพสิ่งและธรรมชาติดั้งเดิมแท้ก่อนจะมีทุกสรรพ。 สิ่ง。 จะเป็นตัวตนได้ยังไง。 แต่เพราะวามันเข้าใจผิด。 แล้วก็ฝืนธรรมชาติตามความเป็นจริง。 ย่อมมีพูดทุกบ。 ก็แค่นี้。 เพราะฉะนั้นพออย่างนะมันเคยชินกับคิดถึงตัวเองอยากได้。 ก็รู้เท่าทันอันนี้ให้มันก็เกิดเพราะจริงๆเมตตาพุทธะมีเมตตาอยู่แล้วมันจึงไม่ใช่การไปสร้างเมตตา。 พุทธธเป็นผู้รู้ผู้ตื่นผู้เบิกบานมีเมตตาอปมาญาอยู่แล้วมันไม่ได้เป็นการไปสร้างตัวตนใหม่ตัวตนนี้เห็นแก่ตัวไม่เอาไปสร้างตัวตนที่มีเมตตาไม่ใช่แต่การรู้เท่าทันน่ะเราจะอย่างนี้เราจะอย่างนั้นอ่ะให้ม。 ันก็。 มันไม่ไปมันเกิดจะไปก็เหมือนเหมือนเมฆที่ผ่านมาผ่านไปก็คือพระอาทิตย์ก็สว่างอยู่แล้ว。 มันเลยไม่ใช่การไปทำอะไรใหม่ขึ้นมา。 แต่ความเคยชินที่ให้มันผ่านไปเกคือ。 ไปไปมาๆแรกๆมันก็ทันมั่งไม่ทันมั่งแต่พออย่างนี้ไปเรื่อยๆมันก็เท่ากันมากขึ้นสังขารเป็นสังขารล่าสุดองตายังพูดบอกยังเหมือนกับอธิบายทำอะไรอย่างนี้แต่หมดนั้นน่ะสังขารทั้งนั้น。 ข้างในมันก็คลิก。 จริงมันสังขารทั้งนั้น。 เพียงแต่จะมาให้ความหมายให้อะไรมันยังไงแต่มันก็จบที่สังขาร。 ไม่ได้มีแก่นสานสาระใดๆในสังขาร。 ไม่ได้ยุ่งยากหรอกหมอ。 การคิดให้ตัวเองอยากได้ให้ตัวเอง。 มันเข้าใจผิดคิดว่านี่คือคำตอบนี่จะนำมาให้ได้ซึ่งสิ่งที่ต้องการแต่เปล่า。 มันเป็นเหตุแห่งทุกข์มันคือสมุดไทย。 ซึ่งก็เป็นมาก่อนเป็นมาก่อนแต่พอปรับเปลี่ยนเข้าใจเสียใหม่เข้าใจผิดไม่เป็นไรเข้าใจเสียใหม่เพราะเจริญมักทุกอย่างจะเกื้อกูลลงตัวหมดเพราะว่าอนุภาพของอรริยมักมีอยู่แล้ว。 ได้นะ。 เหมือนกับว่าตัวเราเองไปคิดว่าคือไปตั้งโจทย์แล้วมันเป็นโจทย์ยากอย่างนี้ค่ะมันจะต้องแบบต้องมีเงื่อนไขอะไรบางอย่างต้องมีแบบสมมติฐานมีเหตุมีผลมันถึงจะถ้าไม่มีเหตุมันก็ไม่มีผลคุณหมออย่างนี้คือไม่มีเหตุก็ไม่มีผลในความมีทั้งหม。 ดน่ะ。 ทุกอย่างวันเกิดแต่เหตุนะเพราะสิ่งนี้มีสิ่งนี้จึงมีเพราะสิ่งนี้เกิดขึ้นสิ่งนี้จึงเกิดขึ้นแต่เชื่อไหมว่าทั้งโลกน่ะเราโฟกัสกันที่พ้นต้องได้ผลลัพธ์ถึงจะเสร็จสุขได้ดั่งใจหวังอย่างความต้องการเมื่อไม่ได้ก็ทุกข์แต่ความจริงตามธรรมชาติจะพูดทางธรรมจริงๆก็ค。 ือตามธรรมชาติมันนั่นแหละ。 ตามสัจธรรมความจริงนะ。 ทุกอย่างมันเกิดแต่เหตุมันไม่ใช่การจัดการผลหรือทำผลขึ้นมาแต่มันเป็นการสร้างเหตุมันแรกๆของการสร้างเหตุนะอย่างเช่นนะอย่างเช่นนะหมอยกตัวอย่างง่ายๆอย่างศีลนะมันจะยกตัวอย่างหน้าศีนตอนแรกคำว่าศีลห้าคืออะไรเจตนางดเว้นเจตนางดเว้นค่าจัดตวเจตนางดเว้นลักท。 ร。 ั。 พ。 ย์。 มันมีเจตนาคือมีตัวที่ต้องทำ。 แต่พอมันauto。 มันเป็นสิ่งที่ใจอ่ะมันไม่มีการกระทำนะมันเป็นautoมันก็ว่างจากตัวตนเพราะฉะนั้นพอมันศินมันอย่างนี้ไม่ผิดศีลนำมาซึ่งเรื่องยุ่งยากรำคาญใจฟุ้งสั้นใจความผลเป็นสลวิบากได้ผลที่ไม่ดีเป็นวิบากไม่ดี。 เพราะอย่างนี้มันไม่ได้เกิดการกระทำและเพราะมันautoการคิดการพูดการกระทำน่ะแต่มันว่างจากตัวตนเพราะวามันออกไปโดยโดยธรรมชาติของมันคือมันเป็นเนื้อแท้ศีลมันเป็นทิศใจผลมันก็ร่มเย็นเองมันเลยไม่ใช่ว่าไปจับผลพูดอย่างนี้เหมาพอเข้าใจเหมือนกับว่าเราบางทีเราเอาความต้องการว่าอยากจะให้อยากจะ。 ได้นพพานขึ้นมาก่อนโดยที่ว่าเราไม่ได้สร้างเหตุให้มันอยู่ในทางที่มันจะไปผลตรงนั้นซึ่งการสร้างเหตุไม่ใช่ว่าเราสร้างขึ้นมาอีกมันเหมือนกับว่าต้องต้องอยู่ในเส้นทางนั้นนะคะจนจนมันเป็นอัตโนมัติส่วนตัวพี่นะพี่ใช้คำว่าตอนที่ยังมีตัวถามวามันเหมือนกันมันเหม。 ือนกันจริงๆคือแต่ใช้คำว่า。 ไม่ใช่ปัญหา。 มันไม่เหมือนกันนะฉันทคือมีความพอใจเหมือนเรามีงานอดิเรกหลายอย่างเมื่อก่อนนะชอบจัดดอกไม้มันมีฉันทะในการจัดดอกไม้แต่มันไม่ได้ซีเรียสจัดดอกไม้ต้องอลังการอะไรฉันามันเป็นความพอใจที่จะทำสิ่งนี้อันนี้ฉันทแต่มันจะต่างจากปัญหาเพราะปัญหาต้องต้องการผลลัพธ์ท。 ี่ต้องการมันไม่เหมือนกันฉันถ้าเป็นอิทธิบาท4อยู่ในโพธปยะธรรม37。 เพราะฉะนั้นจุดเริ่มต้นอ่ะมันไม่เหมือน。 แต่ของพี่ความที่ว่าเข้ามาเนี่ยมันมีฉันทะและไม่ได้อยากรู้ว่าตกลงพระพุทธเจ้าสอนอะไรแต่มันก็ยังเป็นอย่างทุกคนหมายความว่าเราก็มีตัวเราอย่างนพพานนั่นแหละจนมาเจอองค์ท่านและท่านปรับตรงนี้ให้นะมันเหมือนพริกพริกจริงๆมันเหมือนเปิดของไหนของ。 คว่ำ。 เพราะฉะนั้นพอความเห็นเปลี่ยนการคิดการพูดการกระทำเปลี่ยนหมดจะเอาตัวเราไปทำเพื่อพ้นทุกข์มันกลายเป็นรู้เท่าแทนตัวเราที่จะไปเอาเพราะรู้เท่ากันตัวเราที่จะไปเอาไปเรื่อยๆตัวเราคิดถึงตัวเราเองคิดถึงตัวเราเองเพราะรู้เท่าทันไปเรื่อยๆเชื้อมันอ่อนลงมันเหมือ。 นมันไม่ได้ให้อาหารสิ่งเหล่านี้ก็ห่างหายไปเองมัน。 มันค่อยๆอ่อนไปอ่อนไปหายไปของมันเองเพราะนึกออกไหมว่าอะไรเพราะทุกอย่างมันเป็นพลังงานคิดถึงตัวเองก็เป็นพลังงานบวก12บ3สิเพราะวันนึงมันนั่นน่ะมันไม่ได้คิดของถึงตัวเองมันเหมือนมันไม่ได้คิดถึงตัวมันก็แน่นอนมันก็เวลามันปลดปล่อยมากมันก็เวลามันคิดถึงแต่งเรื่องตัวเราจะยังไงมันก็มันไม่ได้ตอกย้ำลงไปลงไปเป็น。 อาหารให้มันอีกพูดอย่างนี้หมอเข้าใจคือถ้าไปกับสิ่งเหล่านี้มันเท่ากับไปเติมเชื้อไปเติมเชื้อกูไปเติมเชกูไปเติมเชื้อกู。 ยืนยันว่าไอ้ปุงแต่งนะเป็นกูไปตามมันเรายังไม่พ้นนต้องไปเดินหรอกมันขึ้นมาปล่อยขึ้นมาบวกหนึ่งนะอวะอนุสัยขึ้นมาบวกหนึ่งนะเติมไปอีกบวก10อีกขนาด1กูๆแต่เพราะอย่างนี้มันก็ๆ。 มันน้อยลงน้อยลงการปรุงไอ้ที่กูกูมันก็ค่อยๆหายไปจังไปโดยอัตโนมัติเพราะว่ากลไกธรรมชาติเขาเป็นแบบนี้อยู่แล้วมันเลยไม่ใช่การจับผลังและคิดว่าต้องได้ผลได้ดั่งใจหวังและจะนำมาซึ่งสุขเพราะไม่ได้จริงนำมาซึ่งมันไม่ใช่อย่างนั้นแต่มันเป็นการนี้ทำเหตุด้ว。 ย。 ฉั。 นะ。 ฉันทะคือพอใจในการทำเหตุนี้。 เหมือนกับเห็ด。 คิดกุศลจะคิดไปทำไมก็เลยิกสิ่งใดเป็นกุศลก็ไม่ใช่ติดไปแต่ว่าเอสินี้ทำได้ทำให้มันเจริญเยอะๆทำได้เกิดประโยชน์เกื้อกูลก็ทำไปและดูสิแม้แต่ความคิดมันยังเปลี่ยนเลยอ่ะเพราะว่าอะไรเพราะเชื่อที่ลงไปมันเปลี่ยนแล้วนี่แต่ก่อนคิดเพ่งโทษแน่ก็เป็นคิดโทษอะไรอย่าง。 นี้แต่พอสิ่งเหล่านี้มันไม่ได้กลับไปเป็นเชื้อเพราะวามันเกิด。 ฉันคิดิดถึง้งโทษไม่ต้องไปไล่ดับมันก็หายหายไปอ่ะ。 ก็อย่างนี้เลยพระพุทธมีอยู่แล้วหมอเหมียว。 มันจึงจะบอกว่ายากหรอ。 ในเมื่อสิ่งพุทธธเป็นพุทธธหนึ่งเดียวกันอยู่แล้วพุทธะไม่มีการแบ่งแยกเลยนะที่บอกจิตคือพุทธธคือพุทธธเดียวกันกับไอ้ขัน์ห้าแยกเพราะมันอาศัยธาตุดินน้ำลงไฟที่แยกกันเพราะสังการมันปรุงยากอย่างนี้แต่ถ้าเห็นมันก็สังขารเป็นสังขารใจเป็นใจก。 ระจก。 แต่บางครั้งมันก็มีนะ。 ใช่ไหม。 มันยากต้องละเอียด。 เชื่อไหมประโยคเดียวกันนะบางคนออกเป็นบวก。 บวกในที่นี้หมายความว่า。 สิ่งที่ยากและต้องรายละเอียดต้องรอบคอบ。 ๊น่ะเขาเพียนแบบว่า。 ไม่ซักผ้าไม่มักง่ายเป็นบวก。 แต่คนบางคนท้อไปไม่ไหวเป็นลบ。 ถึงบอกมันไม่ได้เกี่ยวกับไอ้อะไรข้างนอกนะมันเกี่ยวกับ。 เวลามีอะไรอ่ะและข้างในอ่ะ。 มันๆ。 มันมาคิดมันปรุงกับเรื่องนี้ยังไง。 แต่ท้ายสุด。 มันก็คือสังขารที่เกิดกับ。 แต่สังขารต้องเอามาใช้งาน。 เพราะวีสังขารไม่ปรุงแต่งทำอะไรไม่ได้สังขารเอามาใช้งานสังขารใดการคิดการพูดการกระทำใดที่เกิดประโยชน์เกื้อกูลก็มาใช้งานมันไม่ได้ซับซ้อนแต่ความไม่รู้ลงคิดให้มันซับซ้อนพอพอเข้าใจไม่เหมาะเข้。 าค่ะ。 กลับมาเป็นสันทะนะมันไม่ใช่ปัญหาตัวขับเคลื่อนคนละตัวปัญหาเป็นนกเลสต้องการผลเป็นเหตุแห่งทุกข์แต่ฉันทะอยู่ในเป็นสิ่งที่ควรเจริญเจริญมแต่ละสมมันคนละตัวกันรัชตาก็เปลี่ยนตัว。 ได้ไหมฉันทะกับปัญหา。 เข้าใจครับเป็นมวยจริงมันฟังก็ยิ่งตอกย้ำเข้าใจความเข้าใจที่วามันไม่มีตัวเราตั้งแต่แรกไปถึงไอ้ตัวที่กูอยากได้นพพานมันก็ไม่มีมันก็ยิ่งบอกอกย้ำความเข้าใจมีคำว่าจริงมันก็ไม่มีมันก็เหมือนไอ้บ้ามาหรอกเราอยากได้นพพานเราจะไปน。 พพาน。 มันก็ยิ่งตอกย้ำครับ。 มันไม่มีตั้งแต่แรก。 ตอนหลงน่ะมีอย่างเดียวคือเวลาสังขารปรุงน่ะ。 ไปจับที่เนื้อหาที่ปรุง。 แต่ไม่เห็นว่าอันนี้ปรากฏการณ์เกิดดับ。 มีแค่นั้นเลย。 ความจริงของมันคือปรากฏการณ์เกิดดับ。 แต่ตอนลงคือไปจับเนื้อหาที่ปรุง。 แต่ลืม。 เนื้อแท้ของมันวามันเป็นสิ่งเกิดจาก。 เป็นกำลังใจให้นะคะ。 โอเคว่าก็มีเรื่อง。