好的，以下是您提供的泰语佛法讲座的中文翻译： 你叫安（ค่ะ）。我听龙达的开示大约半年了。半年前，我在帕查丽姐姐家见过龙达。龙达带我认识了无为（วิสังขาร）的境界。但回到家，我不知道该如何继续修行了。 我没有继续修行，龙达。但我一直在听龙达的光盘。直到听到“解脱痛苦之道”第85张光盘，其中有关于夫妻生活的建议，龙达。我正好有家庭，有孩子，有丈夫。我感觉我想修行梵行（พรหมจรรย์，指不发生性行为的修行）。但当我与丈夫交谈时，我感到怜悯，而且欲望也来了，所以我还无法修行。现在我不知道该如何继续修行了。 （龙达）这经常发生在女性身上，大多数是因为不理解。我们自己会想，如果我们解脱了痛苦，孩子和丈夫怎么办？我们要离开孩子和丈夫吗？我们还没有准备好离开孩子和丈夫，都是自己想的。 有家庭，有孩子，有妻子的女性会误解。修行是放下内在的心灵造作（สังขาร），进入不造作的心。这是两件不同的事。 当心不造作时，就没有心，没有自我，也就没有人去执着，去痛苦什么。即使有痛苦，也一起承受。仍然是一个家庭，但没有心灵去执着，因此不会痛苦。 因为已经进入了不造作的心。所以没有心。不造作的心甚至没有心，没有自我，无法造作，它是造作的主体，是一种虚无，因此没有心去执着任何事物。因为甚至没有心，只有“心”这个名称，但没有真正的心，没有自我，没有人存在其中，只有纯粹的觉知。 觉知什么？觉知“心”是不造作的。但所有造作的事物都不是心。色、受、想、行、识都是造作的。五蕴都是造作的。所有外在的事物，无论是丈夫、孩子，还是眼睛看到的，耳朵听到的，气味、味道，以及身体接触到的，还有法尘（ธรรมอารมณ์），即受、想、行与识蕴共同运作产生的意念，这些都是心所（เจตสิก），都是造作。外在的色、声、香、味、触是外在的造作，而法尘是内在的造作，但它是外六入（อายตนะภายนอก）。色、声、香、味、触是外六入，法尘是…… 心的所有状态，所有种类的意识或心的状态，无论是喜欢、不喜欢，无论是功德、罪恶，无论是好、坏，无论是善、不善，只要它能动摇、能起伏、能觉醒、能生灭，从无到有，然后又消失回到虚无，那都是造作。 所有造作的事物，都是生起后必然会灭去的。 “ยังกิญจิ สมุทะยะธัมมัง สัพพันตัง นิโรธะธัมมันติ”（凡是生起之法，皆有灭去之法）。凡是生起之法，都会灭去。这是自然的规律。如果我们看到这个自然的规律，不执着于那些造作的事物，那么就会是不造作的心，即没有心，没有自我。 当问大家，感受、想法、情绪，或者心念的生起在哪里，灭去在哪里？它在哪里生起，在哪里灭去？感受、想法、情绪，它是在树梢生起吗？它是在河里生起吗？ 它是在建筑物里生起吗？还是在哪里生起？感受、想法、情绪，每一个当下，它在哪里生起？它就在心里生起，在心里灭去。甚至烦恼也在心里生起，在心里灭去。 快乐也在心里生起，在心里灭去。痛苦也在心里生起，在心里灭去。它不会在树梢生起，不会在河里生起，不会在山里生起，不会在建筑物里生起，它就在心里生起，在心里灭去。但是，对于“心”这个问题，大家都知道自己有心，但如果真要问“心”在哪里，它是什么形状？不是指作为血肉的心脏，不是指做搭桥手术的那个心脏，那只是身体的造作。真正的“心”，感受、想法、情绪生灭的地方，它在哪里？在哪里？ 它在哪里生起，在哪里灭去呢？它就在心里生起，在心里灭去。烦恼就在心里生起，在心里灭去。快乐就在心里生起，在心里灭去。痛苦就在心里生起，在心里灭去。大家都知道。感受、想法、情绪，快乐、痛苦、清明、忧伤，它不是在树梢生起，不是在河里生起，不是在建筑物里生起，它就在心里生起，在心里灭去。 但如果问心在哪里，没有人能回答，因为什么？因为心没有实体，它没有形状，它没有确定的位置。 它知道就在我们身体里，但它没有实体，没有形状，没有住所，没有确定的位置，不知道它在哪里，是什么形状，因为什么？因为它没有形状，没有实体，什么都没有，但大家都知道有心，有感受、想法、情绪，有快乐、痛苦、清明、忧伤，它就在心里生起，在心里灭去。在心里生起和灭去的是造作（สังขาร），是所有的造作，是所有的造作吗？所有称为造作的东西，都是从无到有，从无到有。 它出现之后，又会消失回到虚无。所有世间的一切，包括我们的身心，所有的一切，只要它生起，就会渐渐衰老、生病、死亡，腐朽、崩坏、衰退、消逝、灭去。从无到有，然后衰老、腐朽、崩坏，这叫做所有的造作。即使是建筑物， 它原本不存在于世上，我们建造了它，从开始建造就开始衰老。自从开始建造，开始改造，它就存在了。所有一切都是从无到有，称为所有的造作。 因此，身体之外的任何事物，从无到有，都称为所有的造作。我们的身体，我们的心，我们内心的感受、想法、情绪，在产生之前是不存在的，然后产生，然后又消失回到虚无，称为所有的造作。 只剩下一个东西，即所有造作生灭的地方，这建议要生起不灭去，称为无为（วิสังขาร）。因此，所有的感受、想法、情绪，都在不生不灭之中生灭。 我们的身心，我们的身体，也都是从虚无中生起，然后消失回到虚无。甚至世界、星球、月亮、太阳，宇宙中的所有星球，它们也是从一开始不存在，然后消失回到虚无，即宇宙的空性。这是万物的自然规律，是三法印（ไตรลักษณ์）的规律，是无常（อนิจจัง）、苦（ทุกขัง）、无我（อนัตตา）的规律，是自然的规律，没有人可以逃避。 这个真理，所有的佛陀，无论多少位，都必须出生来发现这个真理，才能证悟成佛，才能教导我们认识这个真理，即三法印的规律，无常、苦、无我，在不生不灭之中生灭。 须陀洹（พระโสดาบัน）会看到 “ยังกิญจิ สะมุทะยะธัมมัง สัพพันตัง นิโรธะธัมมันติ”（凡是生起之法，皆有灭去之法）。看到所有的造作，或者说，所有生起的事物，都会灭去，无法执着。这是阿若憍陈如（อัญญาโกณฑัญญะ），佛陀证悟后，教导五比丘（ปัญจวัคคีย์ทั้ง 5）时，阿若憍陈如首先以自己的心领悟到这一点，感叹道：“ยังกิญจิ สะมุทะยะธัมมัง สัพพันตัง นิโรธะธัมมันติ”（凡是生起之法，皆有灭去之法）。哦，凡是生起之法， 都会灭去。佛陀知道了他的证悟，知道阿若憍陈如已经开悟，证悟了须陀洹果位。 然后又在《无我相经》（อนัตตลักขณสูตร）中，进一步说明了色、受、想、行、识。原本只是讲了《转法轮经》（ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร），阿若憍陈如证悟了须陀洹果，感叹道：“ยังกิญจิ สะมุทะยะธัมมัง สัพพันตัง นิโรธะธัมมันติ”（凡是生起之法，皆有灭去之法）。凡是生起之法， 都会灭去。无论我们的身心，它都是从无到有，因此必然会衰老、生病、死亡、腐朽、崩坏，回归虚无。我们来自虚无，然后又会消失回到虚无。佛陀又继续讲了《无我相经》，说明了色、受、想、行、识。 色、受、想、行、识，它们都是无常的，它们都是痛苦的，你们应该执着于它们吗？把希望寄托在它们身上吗？它们是无常的，是痛苦的。你们已经看到了身心是无常的，是造作的，是生起后会灭去的事物。 你们应该执着于它吗？把希望寄托在身心上吗？它们是无常的，无法执着。于是，弟子们都放下了，都转过身来，认为色、受、想、行、识不应该执着。 都放下了。于是，五比丘都放下了五蕴，证悟了阿罗汉果位。只有所有的造作在不造作之中生灭。或者用语言来说，叫做“心”（ใจ），假设性的说法。也可以叫做本觉心（จิตเดิมแท้），也可以叫做佛性（พุทธะ）。有很多名称，也可以叫做空性（สุญญตา）、大空性（มหาสุญญตา），也可以叫做宇宙的本源。无论叫什么，它都是不生不灭的。生灭的叫做造作（สังขาร），不生不灭的叫做无为（วิสังขาร），或者叫做不造作界（อสังขตธาตุ）、不造作法（อสังขตธรรม）。 不生不灭就在我们体内，它不在任何地方。当问到心在哪里生起，他们都说在心里生起。感受、想法、情绪在哪里生起，也在心里生起，在心里灭去。但心在哪里？他们说不知道。没有人知道。因为什么？因为它没有心，没有位置。它就在我们体内，但它没有位置，没有住所，它不生不灭。因此，须陀洹会看到生灭，生灭，无法执着。所有的造作生灭，生灭，无法执着，自己生起，自己灭去，自己生起，自己灭去，无法执着。而阿罗汉会看到这些生灭，发生在不生不灭之中。 然后他就是那个不生不灭，因此解脱了痛苦。因为凡是生灭的，都是痛苦的。不生不灭的，就解脱了痛苦。然后就进入那个不生不灭，因此解脱了痛苦。因此，阿罗汉看到了，须陀洹曾经看到生灭在不生不灭之中，或者看到不生不灭在生灭之中，然后成为那个不生不灭，直到永远，就像不朽一样。这与夫妻、子女无关，这与我们内心的证悟有关。我们自己担忧，自己执着，自己担忧，自己想太多。 如果我们证悟了，就会那样或这样。如果我们这样修行，会怎么样？我们必须抛弃子女丈夫，去寺庙化缘吗？或者怎样？混乱不堪。不是的，我们仍然生活在一起，只是理解造作，它在不生不灭之中生灭，即心。好好观察，生灭在哪里生起，在哪里灭去？你会看到它生灭的地方，是不生不灭。没有任何事物可以呈现生灭。最后就成为那个不生不灭，然后就与那个不生不灭同在。 然后就解脱了痛苦。这与子女、丈夫、妻子无关，这些都是假设性的。迟早都要死亡，都要分离。我们有，然后又没有，有了然后又会死亡，崩坏分离。在我们出生之前，我们什么都没有，出生之后，没有丈夫，没有妻子，没有子女，没有父母。然后因为我们出生在这个世上，有了父母，长大后去寻找丈夫妻子，寻找子女。这些都是后来才有的。然后又会因为死亡而分离。因为它们是后来才有的。如果在世上寻找丈夫妻子、子女，然后又会死亡分离。这是自然的规律，是自然的法则，无法逃避。必须接受这样的现实，而不是执着到死。无法执着，无论如何执着都无法永远在一起。迟早都要分离。执着于无常的事物，把希望寄托在无常的事物上，无法执着，会痛苦而死。 看到了生灭在不生不灭之中，就变成了不生不灭的心，就在心中看到这样。但仍然生活在一起，仍然担忧着一起生活。然后就成为不生不灭的心，就解脱了痛苦。顶礼龙达。我是来自彭世洛（พิษณุโลก）的苏帕尼（สุพรรณี）。刚开始听龙达的开示大约一周。所以想请龙达布置作业，下次可以来交作业。叫什么名字？叫苏帕尼。想请龙达布置作业，刚听龙达的开示大约一周，以便下次可以来交作业。 （龙达）也是一样的。你的修行是用心去抓取空灵、轻盈、舒适的感觉吗？你修习止禅（สมถะ）吗？是修习止禅。那些修习止禅的人，他们抓取所有的感受。当抓取感受时，会带着紧张，内心会感到沉闷，有能量渗入其中。散发出来的光芒是黯淡的。很容易被发现。散发出来的光芒是黑色、黯淡的。 那些修习止禅的人会坐在那里抓取内心的感受，以为自己很舒服。别人说什么都无所谓，只要自己感觉舒服就好。为什么别人说我不舒服，说我错了？他们只是坐在那里抓取感受。坐在那里抓取，把能量压进去。内心带着紧张，自己却看不到。他们只是坐在那里抓取，抓取感受。感受是外六入。 所有种类的心的状态，空灵、轻盈、舒适，所有种类的感受，这些都是法尘。所有种类的禅定状态都是法尘。初禅的寻（วิตก）、伺（วิจารณ์）、喜（ปีติ）、乐（สุข）、舍（อุเบกขา），到第四禅。从初禅到二禅、三禅、四禅，都是法尘，都是外六入。甚至到无色界定，空无边处定（อากาสานัญจายตนะ）、识无边处定（วิญญาณัญจายตนะ）、无所有处定（อากิญจัญญายตนะ）、非想非非想处定（เนวสัญญานาสัญญายตนะ）这四个层次，无色界四禅。没有形色，也是法尘，是外六入。它是空无一物的，它是寂静的，它是安静的，它是如此的平静，以至于没有任何的动静。非想非非想处定， 是有想，又好像没有想。记忆就像消失了一样，就像坐在那里像死人一样，呼吸也停止了。 但这些都是感受，都是法尘，都是外六入。在佛陀诞生之前，人们都认为这就是涅槃。但佛陀很聪明，他也去修行了，直到获得了四禅八定。他与阿罗逻迦蓝仙人（อาฬารดาบส）一起修行，获得了四禅，又获得了三个无色界定，总共七个。然后又与郁头蓝弗仙人（อุทกดาบส）一起修行，又获得了一个无色界定。 总共获得了八个禅定，四禅四定。因为他们都认为那就是涅槃。但佛陀怀疑，为什么无法永远停留在其中，而是必须出来？可以暂时进入其中，但又必须出来，痛苦依旧。佛陀认为这不是真正的痛苦的解脱。于是去问他的老师，他的老师说，如果痛苦，就继续进入禅定。但如果一直进入禅定，又会出来。因为禅定只能持续一段时间。佛陀说，这不是永久的解脱。那么是否有永久解脱的方法呢？他们说还没有。当时没有人发现。如果没有佛陀慈悲的教导， 我们所有人都没有机会获得如此的智慧。所有人都会愚蠢而死。佛陀当时去问其他人，也没有人能够回答，从哪里可以找到永久解脱的涅槃？如果没有佛陀的教导，从哪里开始寻找？从哪里开始假设？ 永久解脱在哪里？必须怎么做？必须如何修行？没有任何方向，看不到任何踪迹，看不到任何事物。要到宇宙中去寻找吗？佛陀的功德是无与伦比的，是无法估量的。他已经告诉了我们一切。他发现了缘起法（ปฏิจจสมุปบาท）。因为无明（อวิชชา）是原因，是根本原因。 执着于“我”的那个无明，执着于“我”是“我”，是“自我”。刚刚说的，自我（อัตตา）、“我”，所有事物都来自“我”。“我要这个”，“我要那个”，“我要成为这个”，“我要成为那个”。这就是无明。当这个无明灭去，所有的轮回都结束，就解脱了痛苦。所以必须用智慧（วิชชา）来灭去无明。就像关闭进入曼谷的主电源一样。 只要找到那个主开关，即无明，一旦关闭，进入曼谷的所有电源都会关闭。这个无明就是，“我的”，“属于我的”。 “我是这个”，“我是那个”，“我是这样”，“我是那样”。就是这个无明。“我”来自哪里？要灭去它，就要看到“我”、“我们”、“我们的”，都是造作，是心行（สังขาร），是造作。看到它们是造作，就放下它们。 就不会再执着于造作，认为那是“我”或“我的”。即使它曾经造作成为“我”、“我们”、“我们的”，我们也会看到它只是一个想法，一个造作，不会再被那个想法造作所迷惑，它就会变成不造作的心，就解脱了痛苦。凡是造作的，都是痛苦的。凡是不造作的，就解脱了痛苦。解脱痛苦只有这一个方法，必须从心行（สังขาร）解脱，从造作解脱。 从认为“我是这个”，“我是那个”，“这是我的”，或者“我是”， “这是我的”，才能解脱。只有这一个方法。其他的路，没有。必须终结无明（อวิชชา）、贪爱（ตัณหา）、执取（อุปาทาน），执取于“我”，在“我们”身上。无论是“他”， 还是“我们”。 要正确地修行，不要执着于开始，执着于自己，去抓取事物来修行。想要这个，想要那个，想要空，想要光明，想要轻盈舒适，想要光明，想要去天堂、去地狱，会被他们欺骗。 穿着全套僧服，拿钱去办理去天堂的护照，办理去涅槃的护照，办理去朝见佛陀的护照，花费大量的金钱。都被欺骗了。不听佛陀的教导，却听信他们的话。 佛陀已经给我们测试过了。 佛陀通过缘起法（ปฏิจจสมุปบาท）证悟，然后教导缘起法，无明（อวิชชา）、贪爱（ตัณหา）、执取（อุปาทาน）。 有“我们”，“我们”，“我们”，有“我”，“我的”。用这个“我”去执着于贪爱，在世上制造混乱，然后在轮回中受苦。专注于自己，不要用自己去抓取空灵轻盈舒适的感觉。但是你的修行已经相当不错了。但你仍然用自己去抓取、去注视、去专注。 你要放下“我们”，放下“我们”，用“我们”去认知，去观察，但没有放下那个认知者、观察者，明白吗？你用“我们”去认知，去观察，去成为，但没有放下那个认知者、观察者、成为者。就像用“我们”去看电视，所有的想法、情绪、感觉，所有的法尘，都像电视。然后用“我们”坐在那里，注视着电视，就像观察我们内心的电视一样。 所有种类的禅定状态，无论是色界定还是无色界定，甚至是神通，在禅定中显现的神通，都像电视中显现的景象。然后用“我们”坐在那里看电视，努力地想要放下，认知、观察电视中的事物，只是知道。但没有放下那个看电视的“我们”。你无法解脱痛苦。没有放下那个观看者、认知者、观察者、成为者。关键就在于这个“我们”。这就是外道禅定（ฌานฤๅษี）。 可以获得四禅八定，可以获得各种神通。但无法解脱痛苦。因为所有的禅定，甚至到禅定的最高境界，都是用“我们”去专注，用“我们”去观看，去认知，去观察，去成为。 用“我们”去做，但没有放下“我们”。佛陀返回来，放下“我们”，作为观看者，作为认知者，作为观察者。然后发现那个观看者、认知者、观察者，然后放下那个观看者、认知者、观察者。结束了“我们”，结束了“我们”。就进入了涅槃，证悟成佛。 放下“我们”，认知观察“我们”，然后放下那个认知者，涅槃必须跨越那个认知者“我们”才能达到。这是必须的，无法逃避的方法。必须跨越“我们”，“我们”，“我们”。观看者，认知者，观察者，成为者，否则无法解脱痛苦，无法进入涅槃。无论你如何修行，无论你拥有多么强大的神通，最终都会堕落。因为你还没有放下“我们”。观看者，认知者，观察者，成为者，你甚至还没有证悟须陀洹果，所以都有可能堕入地狱。 无论你拥有多么强大的神通，无论你拥有多么高深的禅定，都有可能堕入地狱。即使你到达了梵天（พรหม），进入禅定，到达了色界梵天，无色界梵天。死后会到达色界梵天，即使到达了无色界梵天，也会堕落的。因为你进入禅定时，还没有放下。你仍然用“我们”去专注，去观看。进去又出来。专注地进去。注视地进去。但没有放下那个“我们”，那个观看者，那个专注者，那个专注者。“我们”喜欢什么？当你观看时，如果你没有看到任何事物，就会喜欢，就会执着于你所喜欢的事物，对你所获得的、所知道的感到喜悦，但没有放下那个观看者，那个认知者，那个观察者，那个成为者。因此，你无法解脱痛苦。如果你不放下“我们”，你就无法解脱痛苦。 仍然有“我们”，你如何解脱痛苦呢？修行的方法必须是放下“我们”，不要再被其他人欺骗。无论你在哪里修行，无论你是否与龙达一起修行，都可以。但要放下“我们”，放下“我们”。 一切都是对的。所有的地方都是对的。但“我们”会想要去获得些什么。获得空灵轻盈舒适。获得神通。飞行。天眼通。天耳通。知晓过去未来。忆起前世。拥有各种神通。隐身。遁地。飞行。变身。哦，仍然有可能堕入地狱。你仍然没有放下任何事物。你只是用“我们”去修行，然后用“我们”去享受。 就像我们自己做饭，然后自己吃一样。用“我们”去做饭，然后自己吃。享受。品尝。自己吃。然后就执着于自己。这样是无法从地狱解脱的。 现在你明白了吗？明白了。你散发出来的光芒是黯淡的。但你的修行是对的。你的修行已经达到了一定的程度。但当你修行时，你仍然用“我们”去执着于你所获得的。因此，你散发出来的光芒是黯淡的。刚才龙达说你看电视，实际上，我尝试观想，就像我在看电视，看了一段时间，然后我就不会沉迷其中。是的。但仍然有“我们”在看电视。看了一段时间。我们没有执着于电视。看了一段时间。但仍然有“我们”在看。你没有放下那个观看者“我们”。 对吗？是的。顶礼。非常感谢。我请求龙达慈悲。内心正在交作业。你喷了药吗？你想说什么？是一种药物。我不知道该说什么。我无话可说。 哦，你还在寻找什么？你还在徘徊。徘徊也是心行。挣扎着寻找。然后说不知道说什么。但内心仍然有“我们”。 你把知识、见解、理解、思考、推论、总结都记在心里。认为这个是那个，那个是这个。然后想知道会怎么样，要如何做。就像用“我们”去思考、推论、总结。这些都是心行。只是知识。如果你用“我们”迷失在心行中，那就是无明。如果你有“我们”迷失在心行造作中。 不是背负着知识、见解和理解。我明白。龙达就直接说出来了。我已经告诉过你一次了。但为什么你仍然背负着知识、见解和理解？我会拿去思考、探索、总结。认为这个是那个，那个是这个。你仍然没有放下那个自我，放下那个认知者、观察者、理解者。你仍然没有放下。 放下“我们”。没有“我们”。只有知识、见解和理解。但没有“我们”。知识、见解和理解都是所有的心行。因为无为心凌驾于心行之上，就解脱了痛苦。 不造作的心无法移动，无法动摇。为了不那样。真实的事物是沉默的。可以吃的东西、可以制造的东西，就可以移动、可以动摇。是不真实的事物。是假设的。是虚假的。真实的事物是沉默的。是解脱（วิมุต）。是本性（ธรรมชาติ）。是真正的元素。真正的元素。本觉心。或者清净的心。 真实的事物是沉默的。无法移动，无法动摇。可以移动、可以动摇的事物是虚假的。因为什么？因为那是心行。有心行造作。是无常的。是不稳定的。是不稳定的。是无我的。任何不稳定的事物，都是痛苦的。因为它是痛苦的。要解脱痛苦，必须进入不造作的心，才能解脱痛苦。 放下所有心行。放下知识和见解。理解它们都是心行。没有人去成为。没有人去成为。没有“我们”可以去。放下之后，就没有“我们”去成为“心”。现在就放下。看到那个“我们”去背负着知识、见解和理解。去诠释。去努力。一直都痛苦。你还要去吗？ 你为什么要去背负着痛苦和压力？你挣扎着，努力地想让“我们”进入涅槃。有“我们”进入涅槃，这就是无明（อวิทยา），贪爱（ตันหา），执取（อุปทาน）。放下所有。真的没有了吗？没有“我们”进入涅槃。现在就安静下来。不要让心安静，让心安静也是心行。心的状态安静也是心行。心是自然的不造作。无论是什么，只要有一点点的状态，都是心行。所有的心行都是痛苦的。 现在就看到。看到“我们”正在理解，正在推论，什么是什么。什么是心行。什么是造作者。如何到达无为。如何进入不造作的心。正在思考推论，放下所有。这些都是心行。放下所有。看到它们是心行。“我们”并不存在。 所有状态。“我们”所知道的，所看到的。放下所有。喜悦。放下所有喜悦。然后就寂静了。没有话可说。真实的事物是沉默的。可以吃、可以造作的事物，是不真实的事物，是假设性的事物。已经不再想造作了。它自己会知道的。心知道心。涅槃知道涅槃。真实的心知道不造作。涅槃解脱了痛苦。 为什么呢？因为它解脱了心行。所以不痛苦。 老师了解心。你无法用其他事物来了解心。你试图用有为法去抓住不有为法。你试图用有为法接触到心。你试图用我们接近不有为法，所有都破灭消散。知道了不有为法，就只是知道了。什么是心行，就放下所有。即使是不有为心，也没有自我。没有我们，所以没有谁去执着于不有为心，因为我们不存在。 没有造作。没有我们存在于造作中。没有我们存在于不造作中。没有我们存在于心中。心是永恒的不造作。是不朽的。而心行存在着，直到寿命结束就消失了。色受想行识，寿命结束就消失了。没有人需要背负着知识见解和理解。它们都是心行。背负着它们就会痛苦而死。 感谢您。现在我感觉最近想很多。我感到疑惑。感觉我又迷失了。在想： 对。感觉好像理解得很清楚了，为什么又绕回迷失了呢？ 你迷失了什么？都做了。 迷失在挣扎着寻找中。要挣扎着寻找什么？只要有挣扎着寻找，那就是无明，为了“我们”。陷入心行。然后挣扎着寻找。如果不能如你所愿，就会感到烦躁。 对吗？ 陷入挣扎着寻找自己解脱的道路。 你感觉有一些吗？但不会太…… 挣扎很多，是吗？我们在意识里看不见，否则怎么知道？陷入挣扎着寻找自己解脱的道路。这是无明、贪爱、执取。是烦恼。你在寻找什么？现在怎么样？ 就像这样。 为什么寻找？因为开始了。如果我不再寻找了，它就成为了心行，成为了造作。心的本质是无为，是不会造作的。因此，它不会挣扎着寻找。如果我开始了用我们去寻找，它就成为了心行，成为了有我们，为了我们。这就是无明。“我”是因。这就是我们去看有没有不同。好。在老师提醒之前，和现在呢？你的心有什么感受？有不同吗？如果在这里不清楚，那就麻烦了。因为它就在那里了。 好好看是什么消失了。 挣扎、努力、烦躁、如愿以偿和不能如愿，还有吗？现在有吗？现在没有。为什么一开始有？然后我们说为什么没有不同？在老师说之前，它就在那。烦躁、失望、想挣扎着去寻找，我们会成为什么。害怕，猜疑。现在猜疑、挣扎不见了吗？ 不见了。看见了吗？这就是关键点。我们还没看清那就是无明，贪爱，执取消失了吗？如果我们不知道会迷茫。实际上不是同一种感受 仔细看是什么不见了 挣扎 努力 猜疑 成功 沮丧 疑惑还存在吗？ 恩 现在没有了 为什么刚才还在呢 你说没有不同？ 如果我没看到，是不是就陷入无明了？ 如果没有的话，我会问你吗 有什么不见了 如果你一直都不能脱困，你就不能独处啊 所以你还是依赖于别人啊 你永远不能清醒 你真的了解这些的吗？如果你不是真的了解，那就别再来浪费我的时间了 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ --- ชื่ออันเจ้าค่ะฝั่งหลวงตามาประมาณครึ่งปี. นี้เมื่อครึ่งปีที่แล้วไปเจอหลวงตาที่บ้านพี่พัชรีอะค่ะ. แล้วหลวงตาพาไปรู้จักกับสภาวะที่เป็นวิสังขารแต่ทีเนี้ยพอกลับมาบ้านเนี่ยเราก็ไม่รู้จักปฏิบัติต่อยังไงอะค่ะ. แล้วก็ไม่ได้ปฏิบัติต่ออ่ะค่ะหลวงตาแต่ว่าก็คอยฟังสิดีหลวงตามาตลอดแต่ทีนี้พอมาฟังจนถึงทางพ้นทุกข์ซีดีที่85มีการแนะนําเกี่ยวกับชีวิตคู่อะค่ะหลวงตาพอดีหนูก็มีครอบครัวมีลูกมี3ี. ทีเนี้ยก็มีความรู้สึกว่าอยากจะ. ปฏิบัติพรหมจรรย์แต่พอเราพูดคุยกับ3ีเนี่ยมันก็มีความสงสารแล้วมีกิเลสเข้ามาก็ยังไม่สามารถปฏิบัติได้ค่ะหลวงตา. ก็ตอนนี้ก็ไม่รู้จะปฏิบัติยังไงต่อค่ะ. จะเป็นกับผู้หญิงนะครับซะเยอะ. ด้วยความไม่เข้าใจนะ. เราไปคิดเอาเองอะเดี๋ยวเราพ้นทุกข์แล้วลูกมีลูกกับสามีจะอยู่อย่างไร. เดี๋ยวเราต้องจากลูกไปจาก3ีไป. เรายังไม่พร้อมที่จะจากลูกจาก3ี. ไปคิดเอง. ผู้หญิงเนี่ยที่มีครอบครัวมีลูกมีครอบครัวมีอะไรเข้าใจผิดนะ. มันปล่อยวาง. สังขารภายในจิตเข้าไปถึงใจที่ไม่สังขารมันคนละเรื่องกัน. พอใจมันไม่สังขารแล้วมันไม่มีตัวจิตตัวใจไม่มีตัวตนมันก็ไม่มีใครไปยึดไปทุกข์กับอะไรเป็นทุกข์ก็อยู่ด้วยกันแน่ก็ยังอยู่เป็นครอบครัวแต่มันก็ไม่มีจิตตัวใจไปยึดกันให้เป็นทุกข์. เพราะว่ามันเข้าไปถึงใจที่ไม่สังขารแล้วมันก็เลยไม่มีตัวจิตตัวใจไอใจที่ไม่สังขามันไม่มีแม้แต่ตัวจิตตัวใจไม่มีตัวตนไม่อาจสังขารได้เป็นผู้สังขารมันเป็นความไม่มีอะไร. มันก็เลยไม่มีใจอะไปยึดอะไรเพราะไม่มีแม้แต่ตัวจิตตัวใจมีแต่ชื่อหัวใจแต่ตัวจิตตัวใจก็ไม่มีตัวตนก็ไม่มีไม่มีใครมีอยู่ในนั้นหรอกมีแต่ความรู้เฉยเฉย. รู้อะไรกับรู้อะใจเนี่ยมันไม่สังขารแต่ทุกอย่างที่สังขารไม่ใช่ใจลูกเวทนาธัญญะสังขารวิญญาณเนี่ยมันเป็นสังขารหมดเลยกัณฑ์5เป็นสังขารหมด. สิ่งใดภายนอกไม่ว่าจะเป็น3ีเป็นลูกเป็นสิ่งที่มองเห็นด้วยตาเสียงที่ได้ยินด้วยหูกลิ่นรส. แล้วก็ปวดตับพระพร้าสิ่งที่มากระทบกายทําอารมณ์คือเวทนาสัญญาสังขารที่ทํางานร่วมกับวิญญาณขันธ์เนี่ยมันเป็นเจตสิกเนี่ยมันเป็นสังขาร. มันเป็นสังขารภายนอกรูปรถติดเสียงสัมผัสเนี่ยมันเป็นสังขารภายนอก. ส่วนทําอารมณ์เนี่ยเป็นสังขารภายในแต่เป็นมันเป็นอายตนะภายนอกรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสเนี่ยเป็นอายนะภายนอก. ทําอารมณ์เนี่ย. อาการของใจทั้งหมดทุกอาการของจิตหรืออาการของใจทุกทุกชนิดเลยไม่ว่าจะถูกใจไม่ถูกใจไม่ว่าจะเป็นบุญเป็นบาปเป็นดีเป็นชั่วเป็นกุศลอกุศลเนี่ยขอให้มันมันมีอาการกระดูกคณิตขึ้นมาได้กระเพื่อมขึ้นมาได้ไหวตัวขึ้นมาได้เกิดดับได้จากไม่มีแล้วมีขึ้นมาจากไม่มีแล้วมีขึ้นมาแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีเนี่ยมันเป็นสังขารทั้งหมด. สาขาทั้งหมดเนี่ยมันเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาแล้วย่อมดับไปเป็นธรรมดายังกิมจิสมุทรธัมมังสะพันตังนิโรธะธัมมัญติมันเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาเป็นธรรมดาสิ่งทั้งหมดนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดาเป็นกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ. ให้เราเห็นกฎเกณฑ์ของธรรมชาติตรงเนี้ยเราไม่เข้าไปยึดถือสังขารนั้นมันก็จะเป็นใจที่ไม่สังขารคือไม่ปรากฏตัวจิตตัวใจ. เมื่อถามทุกคนแล้วว่าความรู้สึกนึกคิดอารมณ์หรืออาการท้องจิตของใจเนี่ยมันเกิดที่ไหนล่ะแล้วมันดับไปที่ไหนมันเกิดที่ไหนแล้วดับไปที่ไหน. ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อาการของใจอะมันเกิดที่ยอดไม้มันเกิดที่แม่น้ํานู้น. มันเกิดที่ตึกด้วยหรอหรือมันเกิดที่ไหนล่ะความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อ่ะทุกขณะปัจจุบันมันเกิดที่ไหนก็เกิดที่ใจดับที่ใจเกิดที่ใจดับที่ใจแม้แต่กิเลสก็เกิดที่ใจดับที่ใจ. ความสุขก็เกิดที่ใจดับที่ใจความทุกข์ก็เกิดที่ใจดับที่ใจมันไม่ได้ไปเกิดที่ยอดไม้ไม่ได้ไปเกิดที่แม่น้ําไม่ได้เกิดที่ภูเขาไม่ได้เกิดที่ตึกรามบ้านช่องมันก็เกิดที่ใจดับที่ใจ. แต่ใจเนี่ยคําถามทุกคนอะรู้หมดเลยว่าทุกคนน่ะมีจิตมีใจหมด. แต่ถามเอาเข้าจริงว่าจิตใจเนี่ยมันอยู่ตรงไหนอะมันมีรูปร่างเป็นยังไงไม่ใช่ว่าหัวใจที่เป็นหัวใจเลือดเนื้อที่เค้าผ่าทําใบพาสอะไรนะ. อันนั้นมันเป็นสังขารร่างกายแต่ใจแท้แท้น่ะใจแท้แท้เนี่ย. ที่เป็นที่เกิดดับของความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยมันเกิดที่ไหนที่. ไหนมันเกิดที่ไหนดับที่ไหนล่ะมันก็เกิดที่ใจดับที่ใจกิเลสก็เกิดที่ใจดับที่ใจความสุขก็เกิดที่ใจดับที่ใจความทุกข์ก็เกิดที่ใจดับที่ใจทุกคนรู้หมดเลยมันไม่ไปเกิด. ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยความสุขความทุกข์ความผ่องใสเศร้าหมองเนี่ยมันไม่ได้เกิดที่ยอดไม้ไม่ได้เกิดที่แม่น้ําไม่ได้เกิดที่ตึกรามบ้านช่องแต่มันเกิดที่ใจดับที่ใจ. แต่ถ้าถามว่าใจอยู่ตรงไหนอ่ะไม่มีใครตอบได้เลยเพราะว่าอะไรก็เพราะว่าใจมันไม่มีตัวตนมันไม่มีรูปร้างมันไม่มีที่อยู่ที่ตั้งว่ามันตั้งอยู่ตรงไหนแน่นอน. มันรู้ว่าอยู่ในตัวเรานี่แหละแต่มันไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างไม่มีที่อยู่ไม่มีที่ตั้งแน่นอนเลยไม่รู้มันอยู่ตรงไหนเป็นรูปร่างยังไงเพราะอะไรกับมันไม่มีรูปร่างนะไม่มีตัวตนไม่มีอะไรแต่ทุกคนรู้หมดมันมีใจความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ความสุขความทุกข์ความโปร่งใสเศร้าหมองเนี่ยมันก็เกิดที่ใจระดับที่ใจนั่นแหละเกิดที่ใจและระดับที่ใจ. ไอ้ที่เกิดที่ใจและระดับที่ใจน่ะมันคือสังขาร. มันคือสังขารทั้งหมด. มันคือสังขารทั้งหมดเหรอสังขารทั้งหมดอะไรก็ตามเรียกว่าสังขารคือมันไม่มีแล้วก็มีขึ้นมา. มันไม่มีแล้วก็มีขึ้นมา. มันมีขึ้นมาแล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรก็ตามทั้งหมดในโลกนี้ในร่างกายตัวรวมทั้งร่างกายและจิตใจเราทั้งหมดเนี่ยอะไรก็ตามที่มันมีขึ้นมาแล้วมันก็ค่อยๆแก่ค่อยค่อยเจ็บค่อยค่อยตายพุงพางสลายเสื่อมไปสิ้นไปดับไปจากไม่มีแล้วมีขึ้นมาก็เก่าไปผุพังสลายไปเนี่ยเรียกว่าสังขารทั้งหมดจะไม่มีแล้วมีขึ้นมาเนี่ยแม้แต่ตึกรามบ้านช่องเนี่ย. มันไม่มีมาแต่เดิมในโลกนี้เราก็สร้างขึ้นมาเพื่อเริ่มสร้างก็เริ่มเก่าแล้วนับแต่วันจะเริ่มสร้างเริ่มปรุงแต่งขึ้นมาก็เลยมีขึ้นมาทุกอย่างเรียกว่าจากไม่มีแล้วมีขึ้นมาเรียกว่าสังขารหมด. นั้นสิ่งใดที่ภายนอกร่างกายเราจะไม่มีแล้วมีขึ้นมาเรียกว่าสังขารหมดร่างกายของเราจิตใจของเราภายในจิตใจของเราเนี่ยความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยมันก่อนมีก็ไม่มีในโลกนี้แล้วก็มีขึ้นมาแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีเรียกว่าสังขารหมด. เหลือหนึ่งเดียวนั่นแหละ. คือที่เกิดดาบของสังขารทั้งหมดเนี่ยอันนี้แนะนําให้เกิดไม่ดับเรียกว่าวิสังขารดังนั้นความรู้สึกนึกคิดอารมณ์ทั้งหมดเนี่ยมันเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ. ไอ้ร่างกายจิตใจของเราร่างกายตัวเราเนี่ยก็เกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรแล้วดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีอะไรแม้แต่โรคดวงดาวดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ดวงดาวทุกดวงเนี่ยในจักรวาลเนี่ยมันก็เกิดขึ้นมาจากไม่มีมันแต่แรกแล้วก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มีคือความว่างเปล่าของธรรมชาติจักรวาล. มันเป็นธรรมชาติของที่มีทั้งหมดเกิดขึ้นมาจากความไม่มีอะไรเลยแต่แรกไม่มีมันแต่แรก. พอมีขึ้นมาแล้วก็เสื่อมไปสิ้นไปดับไปแก่เจ็บตายไปผุพังสลายไปกลับคืนไปสู่ความไม่มีนี่คือสัจธรรมของไตรักกรดไตรักอนิจจังทุกขังอนัตตากฏของธรรมชาติไม่มีใครหลีกเลี่ยงพ้นได้. สัจธรรมความจริงอันนี้พระพุทธเจ้าทุกพระองค์กี่พระองค์ก็ต้องเกิดมาพบสัจธรรมความจริงนี้จึงตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้าเอามาสั่งสอนเราให้ได้รู้สัจจะธรรมความจริงนี้คือกฎของไทยรัฐอนิจจังทุกขังอนัตตาเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ. พระโสดาบันเห็นยังจูจิสมุทรธัมมังสะพานตํานิโหละธัมมังติเห็นว่าสังขารทั้งหมดหรือสิ่งใดทั้งหมดมีเกิดขึ้นมาสิ่งทั้งหมดนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดาไม่อาจยึดมั่นถือมั่นได้อันยากลเมื่อพุทธเจ้าตรัสรู้เสร็จก็สอนปัญจาวคีย์ทั้ง5อันยากลธัญญะรู้แจ้งตรงนี้ขึ้นมาด้วยใจของตัวเองก่อนรําพึงขึ้นมาว่ายังกิมจิสมุทรธัมมังสับพรรค์ตังนี่โลทะธัมมังติโอมีแต่สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาเป็นธรรมดา. สิ่งทั้งหมดนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดาพุทธเจ้าตรัสเลยว่าด้วยพยานของพระองค์ก็รู้เลยรู้ว่าอันจะกลธัญญะรู้แจ้งแล้วหนออัญโกธัญญะรู้แจ้งแล้วหนอบรรลุพระโสดาบัน. แล้วก็ตัดรูปเวทนาสัญญาตั้งขานวิญญาณนายณัฐลักสูตรจบต่ออีกเดิมเทศน์ธรรมจักรกับพัฒนสูตรอันยากลธัญบรรลุปโสดาบันรําพึงกันนะว่ายังกิตติสมุทรยธัมมังสะพันตงนิโรธะธัมมัตติสสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่มีความเกิดขึ้นมาเป็นธรรมดา. จริงทั้งหมดนั้นย่อมดับไปเป็นธรรมดาไม่ว่าร่างกายจิตใจของเราเนี่ยมันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นมาจากความไม่มีมันก็ต้องแก่ต้องเจ็บต้องตายผูกความสลายกลับคืนไปสู่ความไม่มีมันดังเดิมเรามาจากความไม่มีนะแล้วมันก็ดับกลับคืนไปสู่ความไม่มี. พระพุทธเจ้าก็ตรัสเทศนาต่อเรื่องอนันตรัตนสูตรรูปพจนาสัญญาสังขารวิญญาณเนี่ย. รูปเวทนาสัญญาสังขารวิญญาณน่ะมันเป็นของไม่เที่ยงมันเป็นทุกข์ควรหรือที่เธอจะไปยึดถือฝ่าผีฝากไข้ก็คงไม่เที่ยงเป็นทุกข์ทั้งร่างกายจิตใจเป็นของไม่เที่ยวมันเป็นทุกข์แบบเนี้ยเธอก็เห็นแล้วว่าเป็นสังขารมันเป็นสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นมาเป็นธรรมดาแล้วก็ดับไปเป็นธรรมดา. ควรหรือที่เธอไปยึดถือมันฝากผีฝากไข้ไว้กับมันกับร่างกายจิตใจเนี่ย. ที่มันเป็นของไม่เที่ยงมันยึดถือไม่ได้. เพราะสาวกทั้งหลายก็ปล่อยวางหันหน้าหมดเลยลูกเป็นธนาสัญญาสังขารวิญญาณไม่ควรเข้าไปยึดถือเลยพระเจ้าค่ะ. ปล่อยวางหมดสิ้นเอาล่ะปัญจวัคคีทั้ง5ก็ปล่อยวางขัน5หมดสิ้นก็บรรลุอรหันต์มีแต่สังขารทั้งหมดเกิดดับอยู่ในความไม่สังขารหรือเรียกภาษาเรียกว่าใจสมมุตินะฮะเรียกว่าจิตเดิมแท้ก็ได้เรียกว่าพุทธะก็ได้ภาษาเค้ามีชื่อเยอะมากเลยเรียกสุนชะตามหาศูนย์ชะตาเรียกจักรวาลเดิมก็ได้เรียกว่าอะไรก็ได้ที่มันคือความไม่เกิดไม่ดับส่วนเกิดดับเรียกว่าสังขารความไม่เกิดไม่ดับเรียกว่าวิสังขารหรือเรียกอสังฆาตธาตุอสังฆธรรม. ไอ้ความไม่เกิดไม่ดับมันก็อยู่ในตัวเรานี่นามันไม่ได้ไปอยู่ที่ไหนหรอกใจอะถามเค้าแล้วว่ามันเกิดที่ไหนเค้าบอกเกิดที่ใจหมดความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เกิดที่ไหนก็เกิดที่ใจระดับประเทศที่ใจแต่ใจอยู่ที่ไหนบอกไม่รู้อะไม่มีใครรู้อะก็เพราะอะไรมันไม่มีตัวจิตตัวใจไม่มีที่ตั้งมันอยู่ในตัวเราแต่มันไม่มีที่ตั้งไม่มีที่อยู่มันไม่เกิดไม่ดับเพราะเพราะโสดาบันไอ้เห็นความเกิดดับเกิดดับเกิดดับยึดถือไม่ได้สังขารทั้งหมดเกิดดับเกิดดับยึดถือไม่ได้เกิดเองดับเองเกิดเองดับเองยึดถือไม่ได้แต่พระอรหันต์เห็น. ตามเกิดดับเนี่ยเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับ. แล้วก็ท่านก็เป็นความไม่เกิดดับนั้นก็พ้นทุกข์ไปเพราะสิ่งใดเกิดดับสิ่งนั้นย่อมเป็นทุกข์ความไม่เกิดไม่ดับสิ่งนั้นพ้นจากทุกข์แล้วก็ไปเป็นความไม่เกิดไม่ดับก็เลยพ้นทุกข์ไปงั้นพระอรหันต์นั่นเห็นเลยโสดาบันไปเคยเห็นความเกิดดับในความไม่เกิดดับหรือเห็นความไม่เกิดดับในท่ามกลางความเกิดดับ. แล้วก็เป็นความไม่เกิดดับนั้นตลอดอนันตกการอย่างเป็นอมตะ. มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องผัวเมียลูกหลานอะไรหรอมันเกี่ยวกับเรื่องใจของเรารู้แจ้งภายในใจของเรา. เราไปกังวลเองไปยึดถือเองไปกังวลไปคิดเองคิดมากเอง. เดี๋ยวเราบรรลุแล้วเป็นโน่นเป็นนี่แล้วเดี๋ยวเราปฏิบัติอย่างงี้เราจะเป็นยังไงเราต้องทอดทิ้งลูกหัวไปไปหิวข้าวป่าวัดวาอารามหรือว่ายังไงอะไรสับสนไปหมดไม่ใช่หรอมันเรื่องของอยู่ด้วยกันเนี่ยนะก็แต่เข้าใจเรื่องสังขารมันเกิดดับอยู่ในความไม่เกิดดับคือใจเนี่ยสังเกตเห็นให้ดีดีว่าความเกิดดับเนี่ยมันเกิดที่ไหนแล้วมันดับไปที่ไหนมันเกิดที่ไหนแล้วดับไปที่ไหนเธอจะเห็นว่าที่เกิดดับของมันเนี่ยคือความไม่เกิดไม่ดับไม่มีอะไรปรากฏความเกิดดับเลย. แล้วสุดท้ายก็ไม่เป็นความไม่เกิดไม่ดับแล้วแหนะอยู่ก็อยู่กับความไม่เกิดไม่ดับแล. แล้วก็พ้นทุกข์ไปมันไม่ได้เกี่ยวกับลูกผัว3ีภรรยาพวกนี้เป็นสมมุติทั้งนั้นเนี่ยเดี๋ยวก็ต้องตายต้องพลัดพรากจากกันเราก็มีก็ไม่มีมีแล้วก็ต้องก็ต้องตายแตกดับจากกันไปก่อนมีตัวเราก็ไม่มีมีตัวเราแล้วก็ไม่มีผัวไม่มีเมียไม่มีลูกไม่มีหลานไม่มีพ่อมีแม่แล้วเพราะจะมีตัวเราขึ้นมาในโลกนี้มีพ่อมีแม่โตขึ้นมาแล้วไปหาผัวหาเมียหาลูกหาหลานมันมีหาที่หลังนะเสร็จแล้วก็ต้องพลัดพรากจากการตายจากกันไปเพราะมันมาหาทีหลังถ้างั้นแหละหาในโลกนี้ผัวเมียลูกหลานเนี่ย. เสร็จแล้วก็ต้องตายจากกันไปนี่เป็นของธรรมชาติกฎเกณฑ์ของธรรมชาติหนีไม่พ้น. ต้องยอมรับในความเป็นจริงแบบนี้ไม่ใช่ว่ายึดถือกันจนตายเลย. มันยึดไม่ได้แล้วยึดยังไงก็อยู่ด้วยกันไม่ได้มันจะยึดกันตลอดไปไม่ได้ไม่จากช้าก็ต้องจากเร็ว. ประยุทธ์ในสิ่งไม่เที่ยงฝากผีฝากไข้ไว้กับสิ่งที่ไม่เที่ยงยึดถือไม่ได้ทุกตาย. เออมันเห็นความเกิดดับในความไม่เกิดดับก็กลายเป็นใจไม่เกิดไม่ดับก็เห็นอยู่ในใจอย่างเงี้ยแต่อยู่กันไปก็กังวลกันอยู่กันไปแล้วก็เป็นใจที่ไม่เกิดไม่ดับก็พ้นจากทุกข์แล้วกราบนมัสการหลวงตาค่ะที่สุพรรณีมาจากพิษณุโลกค่ะเพิ่งเริ่มฟังหลวงตาได้ประมาณหนึ่งอันหนึ่งอาทิตย์ค่ะก็เลยอยากจะขอการบ้านชื่ออะไรนะชื่อสุพรรณีค่ะสุพรรณีค่ะ. อยากขอการบ้านหลวงตาพึ่งฟังหลวงตามาได้ประมาณหนึ่งอาทิตย์ค่ะเพื่อที่คราวหน้าจะได้มาส่งการบ้านได้. แล้วก็เหมือนกันมันมี. ปฏิบัติใจไปจับใจที่วางโล่งโปร่งเบาสบายอยู่ทําสัมปทานมาหรอค่ะเออทําสมถะไงพวกทําถามนะมันจับอารมณ์หมดเลย. เวลาจับอารมณ์แล้วมันมีความเครียดปนอยู่ทึบอยู่ข้างในมีพลังเข้าแทรกมันรังสีมันหลอกมาคล้ําคล้ําหนึ่งโดนจับได้หมดอะ. รังสีมันออกมามันดํามันคล้ํา. คนที่ไปทําสมถะแล้วจะนั่งจับอารมณ์ข้างในนึกว่าตัวเองนึกว่าตัวเองสบายดีอะใครพูดใครว่าไงแต่เราสบายอยู่อะทําไมใครว่าเราไม่สบายเราผิดแต่มานั่งจับอารมณ์อยู่ข้างในอะมานั่งจับแล้วพลังอัดเข้าไปมันมีความเครียดปนอยู่ข้างในเราไม่เห็นตัวเองแต่เอาตัวเองไปนั่งจับ. จับอารมณ์จับจับทําอารมณ์เป็นนัยตนะภายนอกอยู่. อาการของใจทุกชนิดความว่างโล่งโปร่งเบาสบายเวทนาทุกชนิดเนี่ยมันเป็นทําอารมณ์. อารมณ์ฉานทุกชนิดมันเป็นธรรมอารมณ์. วิตกวิจารณ์ปิติสุขอุเบกขาในในรูปชาญ4เนี่ย. ตั้งแต่วิตกวิจารณ์ปิติสุขอุเบกขาตั้งแต่ปฐมวิจารณ์ทุติยอาจารย์ตติอาจารย์จตุจักรจารล้วนแต่เป็นธรรมารวมเป็นอารมณ์ภายนอกหมด. จนถึงอนุประชาโน่น. อากาศสานนันจายนวิญญาณนันจายนอกทร์จรรยาตนะนิวสัญญาณตาสัญญายตนะอีก4ชั้น. เอารูปอีก4จานเป็นอรูปขนาดไม่มีรูปเลยก็เป็นทําอารมณ์เป็นนัยยะภายนอก. มันว่าไม่หมดเลยมันเงียบมันสนิทไปหมดเลยมันสงบจนไม่มีอะไรกระดูกกระดิกเลย. เนวสัญญานาสัญญาจะนะ. คือมีสัญญา. อยู่เนี่ยเหมือนไม่มีสัญญาเลยความจําได้มั้ยลูกมันเหมือนไม่มีเลยมันหายเข้าไปเลยไปนั่งนิ่งเหมือนคนตายเลย. ลมหายใจก็ไม่เคลื่อน. แต่เนี่ยเป็นอารมณ์หมดเลยนะเป็นทําอารมณ์เป็นนัยยะภายนอกหมดเนี่ยมันว่างไปหมดจนคนในสมัยก่อนพระพุทธเจ้าเกิดมาก็จะมาตรงนั้นนิพพานแหละ. แต่พระพุทธเจ้าฉลาด. ก็ไปปฏิบัติอย่างนั้นเหมือนกันน่ะจนถึงได้รูปประจาน4อะรูปอาจารย์4ปฏิบัติกับอะไรดาบสได้. ไอ้ลูกประชัน4ต่อรูปประชันอีก3เป็นเจ. ไปต่อกับอุทกดาบสอีกอีกหนึ่งได้. เป็น8รวมเป็น8ชานรูปเป็นชั้น4รูปประชัน4. เพราะว่านิพพานหมดแล้วนิพพานในนั้นอ่ะ. แต่นี่พรานยังไงพระพุทธเจ้าสงสัยว่ามันทําไมอยู่ในนั้นถาวรไม่ได้มันต้องออกมาเข้าไปอยู่ได้ชั่วขณะหนึ่ง. แล้วก็ต้องออกมามีความทุกข์เหมือนเดิมพระพุทธเจ้ามันไม่ได้ทุกข์มันไม่ได้พ้นทุกข์ถาวรแสดงว่าไม่ใช่. ไปถามอาจารย์ของท่านอาจารย์ของท่านก็บอกว่าถ้า. ทุกก็ต้องเข้าช้าเรื่อยเรื่อยเอ้าถ้าเข้าช้าเรื่อยเรื่อยมันก็ต้องออกมาอีกพอชามันอยู่ได้ชั่วชั่วคราว. พระพุทธเจ้าบอกก็ไม่พ้นทุกข์ถาวรน่ะสิแล้วมีทางจะพ้นทุกข์ถาวรได้ไหมก็บอกว่ายังไม่มีไม่มีใครค้นพบสมัยนั้นก็ไม่มีใครค้นพบ. โหถ้าไม่มีพุทธเจ้าเมตตาสอนสั่งนะ. พวกเราก็ทุกคนไม่มีโอกาสได้มีความรู้ได้ขนาดนี้หรอกภาษากทั้งหลายก็โง่ตายเหมือนเหมือนกันทุกคนพระพุทธเจ้าตอนสมัยนั้นก็ไปถามใครก็ไม่มีใครตอบได้หรอกว่าจะไปหาจากไหนอ่ะนิพพานที่บนทุกข์ถาวรอ่ะ. แล้วนี่ถ้าไม่มีพุทธเจ้าสอนจะไปหาจากไหนเริ่มต้นจากตรงไหนไปเริ่มต้นจากในอากาศ. จะไปเริ่มต้นหาสมมติฐานจากตรงไหนอะ. ความพ้นทุกข์ถาวรมันอยู่ตรงไหนมันจะต้องทํายังไงมันจะต้องปฏิบัติยังไงมันไม่มีทางเลยมองไม่เห็นทางไม่เห็นร่องรอยไม่เห็นอะไรเลยจะไปหาในจักรวาลเหรอ. นี่คุณของพระพุทธเจ้าเนี่ยล้ําเลิศที่สุดแล้ว. ไม่มีที่สุดไม่มีประมาณแล้วพระองค์ก็บอกไว้หมดแล้วได้ปฏิจจานุบาลเมื่อกี้ที่ให้ดูเนี่ยเพราะเอาวิชาเอาวิชาเนี่ยเป็นเหตุเป็นต้นเหตุ. ความหลงยึดมั่นว่าเป็นเราเป็นตัวราวเป็นตัวตนของเรากูกูนี่ไงเมื่อกี้ที่พูดอัตราตัวตนอะไรก็ออกมาจากกูนี่กูจะเอาท่านกูจะเอานี่กูจะเป็นนั่นกูเป็นนี่. นี่มันอวิชชา. ไอ้ตัวนี้ดับเมื่อไหร่นี่ความพ้นทุกข์ความที่ภพสิ้นชาติทั้งหมดก็พ้นทุกข์เลย. มันก็ต้องเอาวิชานี้เองอะดับทวิตใหญ่ก็คือดับอวิชชาเนี่ยเหมือนดับเมรุไฟฟ้าที่เข้ากรุงเทพเนี่ย. พอเจอสวิทช์ใหญ่เข้าอะเมรใหญ่เนี่ยคือเอาวิชาเนี่ยดับหมดปุ๊บไฟฟ้าที่เข้าในกรุงเทพทุกสายดับหมดเลยดับตรงกับวิชาดับตัวกูนี่แหละของกูตัวกูของกูนี่แหละ. เราเป็นนั่นเราเป็นนี่เราเป็นอย่างงั้นเราเป็นอย่างนี้ดับตรงกับวิชานี่ดับตัวกูนี่ตัวกูมันมาจากอะไรจะดับได้ก็เห็นว่าไอ้ตัวกูตัวเราตัวเราของเราเนี่ยมันเป็นความปรุงแต่งเป็นสังขารเป็นความปรุงแต่งเห็นว่ามันเป็นความปรุงแต่งปล่อยวางมันเสีย. มันก็ไม่เข้าไปยึดความปรุงแต่งเป็นตัวเราเป็นของของเราอีกต่อไปต่อให้มันจะเมื่อกี้ปรุงแต่งเป็นราวเป็นตัวเราเป็นของของเราเราก็เห็นมันเป็นเพียงความคิดปรุงแต่งและไม่หลงไปกับความคิดวงแตกมันก็กลายเป็นใจที่ไม่ปรุงแต่งก็พ้นทุกข์ไปสิ่งใดปรุงแต่งสิ่งนั้นเป็นทุกข์สิ่งใดไม่ปรุงแต่งสิ่งนั้นพ้นจากทุกข์. ความพ้นทุกข์ทนอย่างเดียวกรณีเดียวเท่านั้นต้องพ้นจากสังขารพ้นจากความปรุงแต่ง. พ้นจากความปรุงแต่งว่าเป็นราวเป็นตัวเราเป็นของของเราหรือเป็นกูเป็นตัวกูเป็นของของกูถึงจะพ้นได้เป็นกรณีเดียวเท่านั้นนะกรณีอื่นทางเนี่ยไม่มี. ต้องสิ้นเอาวิชาตัณหาอุปธานเนี่ย. มีอุปทานในตัวตนในตัวเราเนี่ยตัวเขาเนี่ยตัวเขาตัวเราเนี่ย. ปฏิบัติให้มันถูกไปยึดต้นยึดตัวเราจะไปจับท่านจับนี่ไปปฏิบัติกันน่ะจะเอานั่นเอานี่เอาว่างเอาโล่งมาโป่งเบาสบายเอาแสงสว่างจะไปสวรรค์ไปนรก. ไปโดนเค้าหลอกต้มอะไรทั่วไปหมดเลย. ครบเท้าเอาพระอะไปเอาเงินไปเสียเงินทําพาสปอร์ตไปไปสวรรค์ทําพาสปอร์ตไปนิพพานทําพาสปอร์ตไปเฝ้าพระพุทธเจ้าเสียเงินมากมายก่ายกองดูก็หลอกต้มไปหมดเลย. ไม่รู้พุทธเจ้าสอนอยู่ไม่ฟังไปฟังไปเชื่อเค้าหมดอะ. พระพุทธเจ้าสอบให้หมดแล้ว. ปฏิจจสมุปบาทพระพุทธเจ้าตรัสรู้ตรงนี้แล้วก็สอนตรงนี้เอาวิชาตาหนาวอุปทานเนี่ย. มีเรามีตัวเรามีของของเรามีกูมีตัวกูมีของของกูเนี่ยเอาตัวกูไปยึดเป็นกิเลสตัณหาก่อเรื่องวุ่นวายในโลกนี้ไปหมดเลยแล้วก็ไปไปทุกข์ยากลําบากในภพชาติเนอะเข้าหาตัวเรานะอย่าเอาตัวเราไปจับอารมณ์วาดรูปโป่งเบาสบายแต่ก็ปฏิบัติให้ดีมาพอสมควรแล้วล่ะแต่ยังเอาตัวเราไปจับไปจ้องไปเพ่ง. เอาเอาตัวเราไปปล่อยแต่ไม่วางปล่อยวางตัวเราเอาตัวเราไปรู้ไปเห็นแต่ไม่ได้ปล่อยวางตัวเราผู้รู้ผู้เห็นเนี่ยเข้าใจมั้ยเนี่ยเข้าใจเอาตัวเราไปรู้ไปเห็นไปเป็นแต่ไม่ได้ปล่อยวางตัวเราผู้รู้ผู้เห็นผู้เป็นเนี่ยมันเหมือนกับเอาตัวเราเนี่ยไปดูโทรทัศน์. ความคิดอารมณ์ความรู้สึกทุกชนิดทําอารมณ์ทุกชนิดเหมือนโทรทัศน์แล้วเอาตัวเราไปนั่งเพ่งดูโทรทัศน์คือดูภายในใจเราเหมือนโทรทัศน์. อารมณ์ชามทุกชนิดไม่ว่าจะรูปชานะรูปประชันเหมือนแม้แต่ฤทธิ์เดชอภิญญาทุกชนิดที่ปรากฏในฌานเนี่ยมันก็เหมือนสิ่งที่ปรากฏในโทรทัศน์แล้วเอาตัวเราไปนั่งดูโทรทัศน์เอาตัวเราไปนั่งดูนั่งดูโทรทัศน์. เราพยายามจะไปปล่อยวางรู้เห็นแล้วก็สักแต่ว่ารู้ในโทรทัศน์. ตรัสตะวันรู้อารรู้ความคิดรู้อารมณ์. ไม่เข้าไปยึดมั่นถือบ้านไปสักแต่วรู้อารมณ์แต่ไม่ได้ปล่อยวางตัวเราผู้ดูโทรทัศน์มันพ้นทุกข์ไม่ได้นะ. ไม่ได้ปล่อยวางตัวเราผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เป็นผู้ได้ผู้เสพ. ไอ้ตัวใหญ่มันอยู่ที่ตัวเรานี่แหละนี่แหละชานฤๅษีอ่ะ. ทําได้ตั้งแต่รูปประชาน4ถึงกะรูปประจาน4มีฤทธิ์เดชอภิญญาทุกชนิดเลยแต่มันไม่พ้นทุกข์เพราะว่าพวกชาญทุกชนิดจนถึงสุดท้ายของชาญเลย. มันเอาตัวเราไปเพลงเอาตัวเราไปดูไปรูไปเห็นไปเป็น. เอาตัวเราไปทําแต่ไม่ได้ปล่อยวางตัวเราพระพุทธเจ้าย้อนกลับมาปล่อยวางที่ตัวเราเป็นผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นแล้วก็พบตัวเราผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นแล้วก็ปล่อยวางตัวเราผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นเป็นบทสิ้นสิ้นตัวตนของเราสิ้นเราสิ้นตัวตนของเราก็นิพพานตรัสรู้พระพุทธเจ้าไป. ปล่อยวางที่ตัวเรารู้เห็นที่ตัวเราแล้วปล่อยวางที่ตัวเราผู้รู้พระนิพพานต้องข้ามตัวเราผู้รู้ให้ได้นี่คือวิธีวิธีที่หนีไม่พ้นต้องข้ามตัวเราผู้รู้ให้ได้ข้ามตัวเราตัวตนของเราผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เป็นไม่ได้พ้นทุกข์ไม่ได้นิพพานไม่ได้นะไปปฏิบัติอย่างไรก็ตามมีฤทธิ์เดชอภิญญาเก่งเลิศปานใดเนี่ยตกสวรรค์หมดนะ. ยังไม่ได้ปล่อยวางตัวเราผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เป็นยังไม่ได้เป็นพระโสดาบันก็โน่นน่ะตกนรกได้หมดแหนะ. ขอให้มีฤทธิ์เดชอภิญญาขนาดไหนมีชานขนาดไหนตกนรกได้หมดต่อให้ไปถึงชั้นพรมเลยอะเข้าฌานไปจนถึงรูปปมอะรูปพรหมอะตายแล้วไปอยู่ชั้นน่ะรูปพรหมต่อให้จะวาดรูปพรหมเลยไปถึงกับรูปพรหมตกสวรรค์ได้ตกนรกได้นะ. เพราะว่าเข้าฉานไปยังไม่ได้ปล่อยวางเลยเอาตัวเราเป็นผู้ไปเพ่ง. เพลงเข้าเพลงเข้าออกไปเพลงเอาไปจ้องเอาไปดูจ่อเข้าไป. แต่ไม่ได้ปล่อยวางตัวเราบุฟเฟ่ต์ผู้ดูผู้จ่อผู้เพ่ง. แล้วก็เพศอะไรพอไปดูไปดูไม่เห็นอะไรก็ชอบก็ติดยึดในสิ่งนั้นยินดีพอใจในสิ่งที่เป็นที่ได้ที่รู้ที่. แต่ไม่ได้ปล่อยวางหรอกตัวเราผู้ดูผู้รู้ผู้เห็นผู้เป็นนะมันก็เลยไม่ไม่พ้นทุกข์อะเมื่อไหร่ไม่ปล่อยวางตัวเรามันก็มันก็ไม่พ้นทุกข์หรอก. ยังมีตัวเราตนโต้งจะพ้นทุกข์ได้ไงอะวิธีปฎิบัติมันต้องปล่อยวางตัวเราอย่าไปโดนคนหล่ออีกนะเมื่อไปที่ไหนอ่ะไม่ว่าถ้าจะปฏิบัติที่ไหนไม่จําเป็นต้องมาปฏิบัติกับลูกตาที่ไหนก็ได้แต่ก็ให้ปล่อยวางตัวเราปล่อยวางตัวตนของเราเนี่ย. ถูกหมดแหละทุกที่แต่จะมีตัวเราไปเอาไปได้อะไรต่อไปโล่งโป่งเบาสบายมีฤทธิ์เดชอภิญญาเหอเดินอากาศตาทิพย์ภูทิพย์รู้อดีตรู้อนาคตระลึกชาติได้มีอิทธิฤทธิ์หายตัวดําดินเหอเหินแปลงกายโอ้ยตกนรกได้หมดหนะ. มันจะไม่ได้ปล่อยวางอะไรเลยมันมีแต่เอาตัวเราไปทําแล้วเอาตัวเราไปเสพ. ก็เหมือนเราเป็นคนทํากับข้าวเองแล้วก็กินเองเอาตัวเราไปทํากับข้าวเองแล้วกินเองเสพเองเสวยเองกินเองมันก็ยึดถือเองอย่างเนี่ยมันไม่ได้พ้นจากนรกได้นะ. เนี่ยเข้าใจมั้ยล่ะเข้าใจครับเออรังสีมันเลยออกมาคล้ําคล้ําเนี่ยแต่ก็ปฏิบัติถูกอยู่ก็ปฏิบัติถูกมาได้ระดับนึงแต่ตอนแต่ก็ปฏิบัติอะไรได้ก็มีตัวเราไปยึดถือสิ่งที่ปฏิบัติได้รังสีมันเลยออกมาคล้ําหมดเลยเนาะเมื่อกี้ที่หลวงตาบอกว่าดูทีวีจริงจริงโยมก็พยายามภาวนาว่าเหมือนโยมดูทีวีดูไปเรื่อยเรื่อยแล้วเราไม่ไปอินกับมันน่ะค่ะเออก็มีตัวเราไปดูทีวีดูไปเรื่อยเรื่อยดูทีวีไปเรื่อยเรื่อยแล้วเราไม่ไปยึดในทีวีดูไปเรื่อยเรื่อยแต่มีตัวเราไปดูอยู่ไม่ได้ไปวางตัวเราผู้ดูนะ. ใช่มั้ยค่ะใช่เนี่ย. กราบขอบพระคุณเจียวค่ะเออ. ขอโอกาสเจ้าภาพหลวงตาใจมันส่งการบ้านเจ้าค่ะนี่ฉีดเบนใช่มั้ยเอาว่าไงเป็นยา. ไม่ไม่รู้จะพูดอะไรอ่ะเจ้าค่ะมันไม่มีอะไรจะพูด. อ้าวแม่ชีทําไมยังยังค้นหาอยู่เลยยังยังหลงก็เป็นสังขารดิ้นรนค้นหาทีนี้พาลบอกไม่รู้จะพูดอะไรแต่ข้างในอะ. ยังมีตัวเรา. เอาความรู้ความเห็นความเข้าใจตรึกตรองใคร่ครวญประมวลผลไว้นี่เป็นไอ้นั่นไอ้นั่นเป็นไอ้นี่แล้วอย่างนี้จะเป็นยังไงยังไงอย่างกับตัวเราไปไปตรึกตรองใคร่ครวญประมวลผลนะอันนี้มันเป็นมันเป็นสังขารเป็นแต่วิชานะถ้าเอาตัวเราหลงไปเป็นสังขารแล้วก็เป็นอวิชาด้วยมีตัวเราหลงเป็นสังขารปรุงแต่ง. ไม่ใช่แบกความรู้ความเห็นเค้าเข้าใจนะหลวงตาก็บอกบอกไปตรงเนี่ยเนอะก็บอกไปทีแล้วเนี่ยเจ้าค่ะเดี๋ยวเดี๋ยวเดี๋ยวเอ๊ะทําไมยังแบกความรู้ความเห็นเค้าเข้าใจไว้เนี่ยแม่ชีเดี๋ยวเอาไปตึกตรองไปค้นคนไปค้นหาไปประมวลผลอยู่เนี่ยว่าไอ้นี่เป็นไอ้นั่นไอ้นั่นเป็นไอ้นี่แม่ชียังไม่ได้ได้วางตัวตนวางตัวลาผู้ผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจแล้วเนี่ย. บัญชียังไม่ได้วางอะ. วางตัวเราอ่ะตัวเราไม่มีหรอกมีแต่ความรู้ความเห็นความเข้าใจแต่ตัวเราไม่มีความรู้ความเห็นก็เข้าใจทั้งหมดเป็นสังขารหมดเลยเนี่ยแต่ตัวตนของเราไม่มีนะความรู้ความเห็นก็เข้าใจเป็นสังขารหมดเลยอะ. เพราะว่าสังขารบนก็เป็นใจที่ไม่สังขารก็พ้นทุกข์ไปเลย. ใจไม่สังขารน่ะมันกระดุกกระดิกไม่ได้เคลื่อนไหวไม่ได้ก็เพื่อไม่ได้ของจริงยิ่งเป็นใบ้ของกินได้ของปรุงแต่งได้ก็เพื่อมได้ไหวตัวได้เป็นของไม่จริงอะเป็นสมมติเป็นของปลอม. ของจริงนิ่งเป็นใบ้คือเป็นวิมุต. หรือเป็นธรรมชาติเป็นทาสแท้แท้ธาตุ. ลูกแท้แท้ตามธรรมชาติหรือเรียกว่าจิตเดิมแท้หรือใจที่บริสุทธิ์. เป็นของจริงนิ่งเป็นใบ้กระดุกกระดิกเคลื่อนไหวไม่ได้ของกระดุกกระดิกเคลื่อนเคลื่อนไหวได้เป็นของปลอมเพราะอะไรมันเป็นสังขารมีความปรุงแต่งเป็นจังทุกครั้งหน้าตาไม่เที่ยงไม่เที่ยงเป็นทุกข์เป็นอันนัตตาสิ่งใดก็ตามที่ไม่เที่ยงสิ่งนั้นเป็นทุกข์มันเป็นทุกข์พ้นจากทุกข์ได้ต้องเข้าไปถึงใจที่ไม่ปรุงแต่งที่จะพ้นจากทุกข์. วางสังขารหมดเลยวางความรู้ความเห็นก็เข้าใจเห็นว่าเป็นสังขารหมดไม่มีใครไปเป็นไม่มีใครไปเป็นไม่มีตัวเราจะไปได้และก็วางเสร็จแล้วก็ไม่มีตัวเราไปเป็นใจ. วางเดี๋ยวนี้เลยแม่ชี. เห็นตัวเราที่ไปไปแบกความรู้ความเห็นความเข้าใจไว้ตีความพยายามทุกข์มามากและบัญชีจะไป. จะไปแบกความทุกข์ความเครียดอยู่ทําไมเนี่ยมันแบบดิ้นรนค้นหาพยายามจะให้ตัวเราไปนิพพานมีตัวเราไปนิพพานก็เป็นอวิทยาตันเอาอุปทานหมดวางหมดไม่มีเหรอไม่มีตัวเราไปนิพพาน. พอไม่นิ่งเลยนะไม่ทําใจนิ่งด้วยพูดดีใจนิ่งก็เป็นสังขาร. อาการใจนิ่งก็เป็นสังขาร. ใจเป็นธรรมชาติที่ไม่สังขารเลยอะไรก็ตามถ้ามีอาการนิดเดียวเป็นสังขารหมดลงสังขารเป็นทุกข์หมดอะ. เนี่ยเห็นเลยเนี่ยเห็นว่าเนี่ยเรากําลังเข้าใจอยู่ทําความประมวลผลเนี่ยว่าอะไรเป็นอะไรนี่อะไรเป็นสังขารอะไรเป็นผู้สังขารจะเข้าถึงวิสังขารได้ยังไงจะเข้าไปถึงใจที่ไม่สังขารได้ยังไงเนี่ยกําลังคิดตรึกตรองอย่างเนี่ยวางให้หมดเลยนี่เป็นสังขารแล้วนะเป็นสังขารวางแถวนี้เลย. บอกให้หมดเลยเห็นเป็นสังขารสังขารตัวเราไม่มีอะ. อาการทั้งหมดนะตัวเราที่รู้ที่เห็นก็ใจดีใจดีใจอ่ะวางหมดดีใจเบิกบานใจแล้วก็สังขารหมดอะ. เออเงียบสงบไปหมดเลยมันไม่มีอะไรพูดได้แล้วของจริงนิ่งเป็นใบ้ของกินได้ปรุงแต่งได้ของไม่จริงของสมมติของปรุงแต่งหมดอะ. ก็สนใจที่จะไปปรุงแต่งแล้วมันก็รู้ด้วยใจของมันเองอ่ะใจย่อมรู้ใจนิพพานย่อมรู้นิพพาน. ใจจริงที่ความปรุงแต่งนิพพานเหมือนพ้นทุกข์. เพราะอะไรเล่าก็มันพ้นสังขารมันก็เลยไม่ทุกข์. อาจารย์ย่อมรู้ใจเอาอย่างอื่นไปรู้ใจไม่ได้หรอกพยายามจะเอาสังขารไปไปจับใจเอาสังขารไปถึงใจพยายามจะไปยึดใจจะให้มันไม่สังขารเอาตัวเราไปถึงนิพพานมันพุ่งแตกหมดล้มพุ่งแตกหมดอะเออถึงใจที่ไม่สังขารแล้วก็แค่นั้นแหนะก็แค่รู้ว่ามันถึงใจที่ไม่สังขาร. อันไหนคือเป็นสังขารก็ทิ้งหมดวางหมดแม้แต่ใจที่เป็นสังขารไม่มีตัวตนไม่มีเราอยู่ในนั้นก็ไม่มีใครไปยึดถือใจที่ไม่สังขารเพราะตัวตนของเราไม่มี. ไม่มีสังขารไม่มีตัวเราอยู่ในสังขารแล้วไม่มีตัวเราอยู่ในวิทย์สังขารไม่มีตัวเราอยู่ในใจใจก็เป็นความไม่ปรุงแต่งตลอดกาลเป็นอมตะนะเนี่ยส่วนสังขารมันก็มีอยู่จนแค่ที่อายุไขก็ดับไปลูกปทนาสัญญาสังขารวิญญาที่อายุไขก็ดับหมด. ไม่มีใครต้องแบกความรู้ความเห็นความเข้าใจมันเป็นสังขารหมดผู้แบกไว้กับทุกข์ตาย. ขอบพระคุณเจ้าค่ะ. ก็. ตอนนี้ก็รู้สึกว่ามันก็ช่วงนี้มันก็คิดเยอะเจ้าค่ะหลวงตาเอ๊ะมันหลงอยู่นะอยู่ในช่วงทําไมกลับไปหลงบ่นอย่างเงี้ยคิดว่าเฮ้ย. เจ้าค่ะเอ๊ะมันก็ว่าเข้าใจเด็ดขาดไปแล้วทําไม. วนกลับไปหลงแล้วเนี่ย. หลงอะไร2โก. หลงดิ้นรนค้นหาด้วยแล้วเนี่ย. จะดิ้นรนค้นหาอะไรเพราะเป็นดิ้นรนค้นหาก็เป็นอวิทยาเพื่อตัวเราหมดเลย. ลงมาเป็นสังขารลงไปดิ้นรนไปค้นหา. แล้วผมมันไม่ได้อย่างใจก็หงุดหงิดด้วยเนี่ย. ใช่มั้ย. ลงไปดิ้นรนค้นหาหนทางให้แก่ตัวเองอ่ะ. มันก็รู้สึกว่ามีมีบ้างเจ้าคะแต่มันก็ไม่ถึงกับ. ดิ้นรนเยอะอะไรอย่างงี้ใช่มั้ยคะอืมผมไปอยู่ในจิตเราไม่เห็นอะที่ไม่งั้นเราจะรู้ได้ไงอะค่ะ. ไปดิ้นรนค้นหาหนทางให้แก่ตัวเองเป็นอภวิชาตันอุปทานอยู่ค่ะเป็นกิเลสเป็นกิเลส. เออตอนนี้มันอยู่ที่โดนค้นหาแล้วยังไงตอนนี้. ก็อย่างเงี้ย. ทําไมดิ้นรนค้นหาเพราะเริ่มเริ่มเที่ยวนี้ทีเดียวไม่ดิ้นรนค้นหามันเป็นสังขารแล้วเป็นปรุงแต่งธรรมชาติของใจมันไม่สังขารฮะมันคงแต่งไม่ได้เพราะฉะนั้นมันไม่มันไม่เป็นดิ้นรนค้นหามันก็เป็นใจที่ไม่ปรุงแต่งพอเริ่มเอาตัวเราไปดิ้นรนค้นหามันก็เป็นการปรุงแต่งเป็นมีตัวเราเพื่อตัวเราก็เป็นอวิชชาอัตราหนาวอุปทานหรือเพื่อตัวเรา. เนี่ยผมไม่ปรุงแต่งมันก็ไม่เป็นไรอะมันก็ไม่เป็นอวิชชาตระทานเป็นขณะจีดลงเป็นขนาดจี. ผมเอาตัวเราไปปรุงแต่งปุ๊บก็ไม่มีวิชาตั้นอุปาทานอะเราดูซิมันแตกต่างมั้ยอะตอนนี้อ้าวก่อนที่หลวงตาเตือนกะตอนนี้เป็นไงอะ. แตกต่างไหม. ยังยังเห็นไม่ค่อยชัดเจ้าค่ะหื้มแต่ยังเห็นไม่ค่อยชัดเจ้าค่ะสังเกตดีดีดีที่อ้าวก่อนที่เมื่อกี้ก่อนที่หลวงตาจะเตือนบอกแล้วกับตอนนี้เป็นไง. จิตใจรู้สึกยังไงต่างกันมั้ยเอาถ้าสังเกตตรงนี้ไม่ชัดจะแย่นะเพราะอะไรมันไปถูกเลย. เลยอะลุงก็ไม่รู้ไม่หลงก็ไม่รู้นี่เป็นอวิชาตลอดสายนะเอาจริงจริง. ไม่เหมือนกันนะเนี่ย. ดูให้ดีว่าอะไรมันหายไป. ความดิ้นรนค้นหาความพยายามความหงุดหงิดความใช้ได้อย่างใจไม่ได้ใจมันมันยังมีเหลือมั้ยอะตอนเนี่ยณขณะจิตเนี่ยเป็นมั้ยตอนนี้ไม่มีอ่อไม่มีทําไมตอนแรกมันมีแล้วเราบอกว่าทําไมมันไม่แตกต่างอะก่อนที่หลวงตาจะจะบอกเนี่ยมันมีอยู่เนี่ยหงุดหงิดไม่เห็นใจพยายามจะดิ้นรนค้นหาจะเอาตัวเราไปเป็นอะไรได้สงสัยสงสัยแล้วตอนเนี้ยความสงสัยความดิ้นรนค้นหามันเป็นไงหายมั้ย. หายเห็นมั้ยไอ้นี่คือหัวใจสําคัญนะเนี่ยยังไม่รู้ว่าตัวนี้คืออวิชาตะหนาวอุบัติหายไปยังไม่ถ้าไม่รู้ตรงเนี่ยงงตายเลยมันแสดงว่าเป็นอวิชาตลอดสายเลยลงก็ไม่รู้ไม่หลงก็ไม่รู้เนี่ย. ลงทะเบียนอาวุฏฐานก็ไม่รู้ไม่หลงก็ยังไม่รู้เนี่ยต้องมาให้ไล่อะเนี่ยอะไรหายบ้างเห็นมั้ย. ความดิ้นรนความค้นหาความพยายามความหงุดหงิดก่อให้ได้อย่างใจไม่ได้ดั่งใจความสงสัยสงสัยมันหายหมดเลยมั้ยตอนเนี้ยหายมั้ย. เจ้าค่ะตอนตอนนี้ไม่มีก่อนหน้านี้คล้ายคล้ายกับว่ามันก็สงสัยว่าเอ๊ะเราติดอะไรรึเปล่าโอ้โหก็เป็นอภวิทยาแล้วเราติดอะไรเราติดอะไรเราเลยก็เอาวิชาแล้วมีเราอะไรก็เอาวิชาอยู่แล้วไอ้เนี่ยคือสําคัญคือเอาวิชามันหายไปไหนนิพพานน่ะคืนนี้เอาวิชามันหายไป. เป็นความทุกข์ความเครียดกิเลสตัณหาก็เพราะอวิชามีมาขึ้นมาแนะ. เนี่ยสะอาดตรงนี้ไม่ขาดหลวงตาจี้ทุกอย่างไม่ขาดเนี่ยแล้วเราต้องถามว่าอะไรมันหายไปเอาวิชาหายไปต้องค่อยมารู้ว่าเอาวิชาหายไปตอนจี้เนี่ย. ยกอะไรมาขวางแล้วเนี่ย. มันน่าจะเห็นชัดด้วยตัวของตัวเองได้แล้วเนี่ยทริปเนี่ยหลวงตาเขี้ยวมาตั้งนานแล้วเนี่ย. ทําไมมันยังหลงหลงกลับไปกลับมากลับไปกลับมา. แล้วก็หลงไม่อยากเหมือนเดิมแล้วล่ะมันก็หลงบางบางละเอียดมากแต่ถึงจะหลงระบางบางบางละเอียดเส้นใยไงหลวงตาก็มองเห็นเนี่ย. อ่อจะเข้าใจมั้ยได้อย่างเงี้ยเข้าใจมั้ยตอนนี้ต่อไปเนี่ยเข้าใจรึเปล่า. ถ้ามันมีออกวิชายังสงสัยสงสัยเดี๋ยวเราจะตรงไหนยังไงเรายังเป็นอาราแปะวิชาตัวเรายังไม่พ้นทุกข์เราทํายังไงเราจะพ้นทุกข์มันเอาวิชาตั้นอุปถานหมดเลยตอนเนี้ยถ้าอย่างเงี้ย. เจ้าค่ะหื้ม. ทีนี้. เข้าใจแล้วเป็นเองได้มั้ยเนี่ยหลงแล้วรู้เองได้มั้ยเนี่ยรู้ตัวเองได้มั้ยอะ. เข้าใจว่าน่าจะรู้ได้แล้วเจ้าคะเรารู้ตัวเองบ้างนะคือเพิ่งหลวงตาตลอดไม่ได้หรอกเพราะว่าชีวิตเป็นของไม่แน่นอนทุกคนอะไม่ว่าไม่รู้ว่าเราหรือหลวงตาใครจะตายก่อนกัน. ต้องสามารถที่. รู้เห็นแล้วก็พ้นทุกข์ได้ด้วยตัวเราเองพึ่งใครไม่ได้นะ. หลวงตาได้แต่จี้ให้ตอนยังมีชีวิตอยู่นี่แหละเดี๋ยวมันจะสิ้นไปจากกันไปทุกคนแหนะ. งบประมาณไม่ได้แล้วนะกราบนมัสการหลวงตาเจ้าคะ. ค่ะตอนนี้โยมก็กัดติดจดจ่อต่อเนื่องฟังไฟล์เสียงหลวงตาแล้วก็อ่านแทบจะทุกคําถามคําตอบในไลน์อะเจ้าค่ะความเข้าใจก็ชัดเจนมากขึ้นเจ้าค่ะไม่ว่ามันจะมีอะไรกระดิกขึ้นมานิดนึงก็จะเห็นว่ามันเป็นสังขารเราก็วางไปเรื่อยเรื่อยอย่างเงี้ยเจ้าค่ะ. ขอคําแนะนําน้องต้าด้วยเจ้าคะเออพอดีแล้วล่ะเดินมาจนชัดเจนหมดเลยชัดเจนเกือบถึงที่สุดแล้วเนี่ยมาความรู้ความเห็นเค้าเข้าใจชัดเจนที่สุดแต่ไอ้ตัวเราอะผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจชัดเจนน่ะไม่ได้วางเจ้าค่ะกลายเป็นตัวเราผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจชัดเจนคือตัวเราผู้รู้ผู้เห็นความเข้าใจแล้วตัวเราไปวางเขาอะแต่เราไม่ได้วางเราไม่เห็นไอ้ตัวเราผู้ไปวางเขาเป็นสังขารใช่ค่ะกลายเป็นเอาตัวเราไปเป็นผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจแล้วก็ตัวเราไปวางคนอื่นหมดเลยไปวางสังขารวางอะไรหมดเลยแต่สุดท้ายไอ้ตัวเราน่ะเป็นสังขารนะผู้รู้ผู้. เข้าใจก็เป็นสังขารในตัวเราผู้ผู้ไปวางเขาก็เป็นสังขารวางตัวเราเนี่ยแหนะค่ะไม่ยึดถือตัวเราวางเข้าไม่ถึงว่าไม่ใช่ไปเอาตัวเราไปวางมันนะใช่ค่ะคือถ้าเอาตัวเราไปวางมันจะมีตัวเราซ้อนไม่เห็นว่าไอ้ตัวเราผู้ไปวางเขาเนี่ยเป็นสังขารและตัวเราผู้รู้ผู้เห็นผู้เข้าใจก็เป็นสังขารไม่มีใครไปวางมันหรอกแต่ไม่มีใครไปยึดถือมันเพราะเห็นเป็นสังขารก็แค่นั้นแหละมันก็เป็นใจที่ไม่สังขารใช่ค่ะคือไม่มีใครไปจองของใจที่ไปสังขารด้วยคือเมื่อไหร่ที่ไปเป็นสังขารเนี่ยมันก็เป็นเป็นวิทย์สังขารหรือเป็นใจที่ไม่สังขารอัตโนมัติ. ไม่ใช่ต้องกลับมามาหาใจที่ไม่สังขารอีกเจ้าค่ะ. กราบขอบพระคุณหนูป้าเจ้าค่ะ. สาธุเจ้าค่ะ. กราบนมัสการหลวงตาเจ้าคะ. ใช่มั้ยก็ดีแล้วเนี่ย. กลับไปหมดเผลอเผลอไปไม่หม้อเนี่ย. มันก็ใช้ได้อ่ะนี่เราสงสัยมั้ย. ไม่มีเจ้าค่ะอื้ม. เออมันก็ก็ลุกว่าเห็นก็เข้าใจก็ดีมากหลายเรื่อง. ชัดเจนแจ่มแจ้งแต่ก็ยังยังมีหลงอยู่ยังไม่ชัดเจน. เกณฑ์ในเรื่องของไอ้สังกัดปรุงแต่งกับตัวเราก็ไปปรุงแต่งเนี่ยไปดิ้นรนไปค้นหาไปพยายาม. ครับหนทางช่วยเหลือตัวเราพ้นทุกข์นิพพานตัวเนี่ยยังหลงนะปลายปลายเนี่ยหลงหลงบนวนวนวนวนวนอะ. ใช่มั้ยหลวงเอาตัวเราไปดิ้นรนค้นหาทางิพานให้แก่ตัวเราเอาตัวเราไปวนวนวนวนอะเดี๋ยวนี้มันหลงอ่ะลงสังขารนะเนี่ย. พอมีตัวเราเป็นอวิชาเราเอาวิชาไปหลงสังขารวนวนเอาตัวเราไปหาทางดิ้นรนให้พ้นทุกข์นิพพานได้คือบรรลุเท่าทันเอาตัวเราไปไปดิ้นรนสังขารแล้วก็ปล่อยวางความเป็นตัวเราไปหมดจึงเป็นนิพพาน. แต่นี่เอาตัวเราไปหลงดิ้นรนค้นหาปฏิภาณเพื่อให้ตัวเรามันก็ยังมีตัวเราอยู่มันเป็นอวิชชาเป็นไปได้แล้วมันต้องสิ้นอวิชาถึงจะเป็นนิพพาน. ได้ไงก็ต้องเห็นนั่นน่ะลูกทดทานวันวอนเนี่ยหลวงเอาตัวเราไปดิ้นรนวนวนวน. ไปดิ้นรนค้นหาพยายามเพื่อช่วยเหลือตัวเราอันนี้มันสังขารดีกว่าสังขารสังขารสังขารเป็นอวิชาด้วยแล้วเนี่ยพอเห็นมันปุ๊บก็ไม่เป็นอวิชาแล้วเห็นเป็นสังขารหมดไม่มีใครหลงไปกับมันพอเห็นสังขารหมดปล่อยวางสังขารหมดในขณะเดียวกันที่ปล่อยวางสังขารหมดมันก็สิ้นสังขารก็จะเป็นใจที่ไม่สังขารนั่นแหละใจที่ไม่สังขารเนี่ยคือก็จะเป็นธรรมที่หลวงปู่มั่นบุรีรัมย์โตพ่อแม่ครูบาอาจารย์ใหญ่อะท่านกล่าวไว้นี่ขันธวิมุตมังคีธรรมะว่าเนี่ยไม่สังขารนั่นแน่คือธรรมที่มั่นคงนั่นน่ะคือองค์ธรรมเอกวิเวกจริง. ขนาดจิตที่ไม่สังขารรู้เท่าทันสังขารหมดเลยคือตัวเรานั่นเองสุดท้ายอะสังขารสุดท้ายคือตัวเราตัวเราตัวเราเทียบไปดิ้นรนค้นหาเพื่อตัวเราเรารู้เท่าทันมันหมดเลยแล้วไม่หลงไปตามมัน. ปล่อยวางหมดปุ๊บก็จะเป็นใจที่ไม่สังขารเนี่ยไม่ไม่สังขารนั่นแน่. ครับไอ้แน่คือทําเนี่ย. งั้นจะเป็นใจที่ใบสังขารได้ต้องเปิดวางสังขารปล่อยวางสังขารหมดขนาดจิตที่ปล่อยวางสังขารมันจะเป็นขนาดเดียวกันเลยปล่อยวางสังขารหมดไม่มีใครเข้าไปยึดถือสังขารและไม่มีใครพยายามจะยึดถือใจที่ไม่สังขารไม่ไปดิ้นรนค้นหาใจที่ไม่สังขารขณะนั้นจะกลายเป็นใจที่ไม่สังขารอัตโนมัติ. เข้าใจมั้ยอะเข้าใจเจ้าค่ะสวัสดีแล้วล่ะก็ไม่มันก็ยังไม่ทิ้งร่องรอยความหลงแต่มันไปทิ้งร่องรอยของการดิ้นรนค้นหายังไม่เข้าใจชัดเจนตอนปลายปลายเนี่ยมั่วมั่วอยู่เนอะหลวงค่ะหลวงตาเออสาธุค่ะ. ตาหลวงตาเถอะค่ะชื่อไรชื่ออะไรโยมชื่อนลินีเจ้าค่ะเป็นไงมาครั้งแรกเจ้าค่ะ. แต่ฟัง. ไฟล์ของหลวงตาแล้วอ่านที่ถามตอบมานานนานฟังมานานอยากติดตามไปเป็นนานนานซึ่งฟังมาได้ประมาณ2อาทิตย์อะค่ะอ๋อ2อาทิตย์ค่ะแต่ก็ปฏิบัติแนวนี้มาเห็นตัวเห็นตัวรู้เห็นสังขารอ้าวเห็นตัวรู้เห็นสังขารเลยเหรอปฏิบัติมาอย่างงี้ก่อนเห็นก่อนแล้วหรอเห็นก่อนแล้วฮะว่างได้วารินีเห็นตัวคิดเห็นตัวที่มันเป็นสังขาร. ถ้าทันก็. ก็6หวานไม่. แต่นี่ไม่ทราบว่าทําถูกหรือผิดเนี่ย. เพราะเวลาวางมันก็ไม่มีอะไรมันก็สว่างมันก็เฉยเฉยไป. เออก็ถ้าเข้าท่า. นี่ความรู้ความเห็นเข้าใจนี่ใกล้. ใกล้เคียงที่สุดแล้วนะเนี่ย. แต่ยังเหมือนกันเนี่ยติดเหมือนเมื่อกี้ที่บอกว่าเอาตัวเราไปดิ้นรนค้นหา. เพนิพพานนี้แก่ตัวเรายังดิ้นรนค้นหาทางพ้นทุกข์อะมันเลยกลายเป็นติดตัวนี้เลยนะเนี่ยแต่ตรงเนี่ยใกล้มากเลยความคิดเห็นตรงเนี้ยชัดเจนมากเลยความรู้ความเห็นแต่ยังหลงอ่ะหลงจะพยายามจะช่วยตัวเราให้ถึงที่สุดให้ได้อะใช่มันก็เลยกลายเป็นว่าอ้าวเป็นอวิชาตันอวทานเพื่อตัวเราตอนเนี้ยเลยเตะเสร็จเลยทีเนี้ยติดตัวนี้เชียวค่ะใช่มั้ยมันไม่น่าแต่ลูกค้าทันมั้ยเข้าใจค่ะพอทานตรงนี้นะประจําเดือนคําถามปล่อยวางหมดนะเห็นปิดทองฐานเค้าฐานไม่หลงเข้าไปยึดมันก็จะไม่เป็นอวิชานะจบค่ะถ้าเห็นว่าเป็นสาขาสังขารทั้งหมดนะเราไม่ได้เข้าไปลงยึดถือมันก็จะไม่เป็นอวิชานะเจ้าค่ะตอนนี้ความรู้ความเห็น. ไปแสดงว่าปฏิบัติมามากแล้วเนี่ยใช้ได้แล้วเนี่ยความหวังเข้าใจนี่เห็นเห็นเกือบเห็นถูกตัวมาหมดเลยเหลือพอติดสุดท้ายวนวนวนอยู่หน่อยดีดีดีกราบขอบพระคุณเถอะค่ะกราบนมัสการเจ้าภาพองค์หลวงตาว่าไงหญิง. ตัวแตงโม2ครัว. หญิงก็ดีนี่หว่า. หญิงดิ. ดีดีหลายมากแล้วเนี่ย. พอรู้ความเห็นชาวไทยเกือบถึงที่สุดแต่ทําไมยัง. เหมือนคาอยู่ในใจอะ. มีมีมีความรู้ไหมก็จะที่ขาไม่ปล่อย. หมายถึงที่เขาไม่ปล่อยนี่คือเรื่องอะไรเจ้าคะ. ไม่ปล่อยตัวเราเลยละ. ไม่ปล่อยตัวเราอะไรความคิดก็รู้สึกว่าอะไรที่ไม่ปล่อยหญิง. โอ้มันก็เป็นมันเลยละเอียดนะแต่ละไม่เหมือนของโยมแต่คล้ายคล้ายกันแหละ. แต่มันไม่เหมือนของโยมแต่ของเรามันละเอียดกว่าแต่ก็คืออันเดียวกันก็คือ. จะมีตัวเรานิพพาน. จะมีตัวเรานิพพานไอ้หญิง. ก็มีตัวเรานิพรานไม่นิพพานหรอก. ตรงนี้ยังยังยังไม่เห็นยังเห็นไม่ชัดอะคะจริงมั้ยอะ. ในใจจะมีตัวเรานิพพานน่ะจริงไหมมันมันจะมีบางขนาดเจ้าค่ะเวลามันเราไม่ไปวางไปเดี๋ยวนี้เลยล่ะไม่มีหรอกนิพพานก็คงนิพพานแต่ไม่มีตัวเราไปนิพพานแต่มีตัวเราไปนิพพานไม่นิพพานเพราะมันต้องไม่มีตัวเราถึงจะนิพพาน. ความเป็นจริงตัวเราก็ไม่มีมาแต่แรกเนอะ. มีแต่นิพพานไม่มีตัวเราไปนิพพานถ้ามีตัวเราไปยึดนิพพานคนอื่นไม่ต้องไปนิพพานแล้ว. นี่พาไปเหมือนร้านอาหารอ่ะ. มันเหมือนร้านอาหารเราเดินทางมาจนกระทั่งมาพบร้านอาหารแล้วอ่ะแล้วกินอาหารมันอิ่มท้องแล้วเราก็ได้กินนิพพานและนิพพานอิ่มใจแล้วก็เราก็ลุกไปคนอื่นเค้าก็มาเออมีคนอื่นอื่นมาเค้าก็มากินอาหารร้านนี้มาพบนี่ผ่านร้านนี้กินอาหารร้านนี้อาหารอิ่มท้องนี่พานอิ่มใจแล้วเค้าก็ลุกไปแต่ละคนก็ลุกไปไม่มีใครไม่มีตัวเขาไม่รู้นิพพานหรอกลุกไปแล้วก็ตายคนที่ลุกไปก็ตายแตกหลับไปหมด. แต่มันอิ่มไปแล้วนะ. ย้ายไปยิมนี่พาลไปแล้ว. พออิ่มไปแล้วไปลูกไปก็ไปตายคือแก่เจ็บตายผุพรางสลายไป. แต่กลายเป็นอิ่มนิพพานแล้วไอ้ใจที่อิ่มนิพพานแล้วเนี่ยมันใจไปแน่แน่มันไม่แตกไม่ดับไม่ทําลายเป็นอมตะเป็นนิพพานน่ะเป็นอมตะแต่ไม่มีเอาแบกนิพพานไปด้วยมันอิ่มอิ่มนิพพานหมายถึงว่าไอ้ร้านอาหารอันเนี้ยชื่อร้านนิพพานเออมากินอาหารอาหารอิ่มท้องนิพพานอิ่มใจเออแต่อาหารมันทิ้งเอาไว้คนอื่นกินต่อไปไม่ได้แบกเอาไปด้วยนิพพานน่ะแต่ใจมันอิ่มอิ่มในนิพพาน. แล้วก็ไปกินในนิพพานนิพพานดังปะระมังสวนยางนิพพานังปะระมังสุขังอย่างเป็นอมตะแต่ไม่ได้แบกกับร้านอาหารนิพพานไปด้วยเดี๋ยวคนอื่นเค้าก็เอามากินต่อนี่เราจะแบกนิพพานไปด้วยนะเนี่ย. เจ้าตัวเราไปแบกนิพพาน. อื้มรู้มั้ยเนี่ยอาจจะเดินขาดปะเนี่ย. เออตัวเนี้ยก็ดีแล้วเนี่ย. ไม่คิดจะแบกอะไรไม่คิดจะเอาความรู้ความเห็นก็เข้าใจไปเอาอะไรไปเป็นอะไรอย่างเนี่ยตอนเนี้ยอย่างเงี้ย. เนี่ยเมื่อกี้ก็เผลอไปเลยไม่ต้องไปไปวางไปหมดเลยไม่คิดเอาความรู้ความเข้าใจมาติดไว้ในจิตไปแบกหมุนหมุนหมุนหมุนหมุนหมุนแบกความรู้จะไปเอาอะไรไปเป็นอะไร. เมื่อกี้เนี่ย. เนี่ยอย่างตอนเนี้ยแล้วจะเอาความรู้ความเห็นเค้าเข้าใจไปเป็นอะไรอะ. ก็วางหมดมันก็ไม่เป็นอะไรมันก็ไม่เป็นไรแล้วเดี๋ยวเนี่ยไม่เป็นไรสักอย่างเดียวไอ้ความไม่เป็นไรเนี่ยแหละไม่มีใครทุกข์ไม่เป็นไรทุกข์หมด. เห้ยงงงงเว้ย. เป็นไงหญิง. ก็ไม่มีใครไปเป็นอะไรแล้วทําไมงงงง. อ๋อไหนพูดมาซิอ่าวคนอื่นก็ไม่รู้ไม่เห็นน่ะว่าไง. เป็นไงล่ะตอนนี้เป็นไงอ่ะ. เออไหนไหนตรงนี้มันคิดไม่ออกบอกไม่ถูกพูดไม่ได้เนี่ยตรงนั้นน่ะแหนะผมจริงนี่เป็นใบ้ของคิดได้ผมแต่งหน้าพยายามจะมาพูดได้ของไม่จริงอะนะสมมติว่าล้มหมดลง. เนี่ยของจริงนี่เป็นใบ้. ผมคิดได้ปรุงแต่งได้พยายามทําพูดอย่างงั้นพูดอย่างนี้มันหลบไอ้นั่นน่ะคือเขาไม่จริงคือสมมติ. นี่แหละแต่ต้องที่ไม่รู้จะพูดอะไรนี่แหละ. ยึดมั่นหรอก. มันก็เป็นเช่นนั้นแต่ไม่มีใครยึดมั่น. เอางี้แหละ. ค่ะสาธุเสื้อผ้า.