隆塔（Luang Ta - 对年长僧侣的尊称）慈悲教导说，当有想法生起时，我们只是知道它，就像我们只是单纯地知道一样，带着一种纯真的觉察。或者当有感觉生起时，我们也只是知道。例如，假设我们的身体长时间坐着，感到疲惫，想要起身，但我们也只是知道自己“想要”而已。那么，我们该如何知道什么时候才是真正应该起身的时候呢？ （问题是）想要知道就起身，是的，但是这是否会像我们顺从了自己的欲望（渴求，贪婪）呢？那里面会有什么样的欲望呢？ 去拿东西，去取什么，我们不是为了自己，为了自己的利益而去拿什么。没有进入（执着），没有心，就不会与任何事物有得失关系，就不会有贪欲。如果“我”这个概念感到自己必须得到什么，如果得不到就会失去什么，这才会成为贪欲。如果去拿什么东西，没有这种贪欲，要是想产生贪欲，必须要有“我们必须得到”的感觉，如果得不到就会感到损失。 只有那样才是贪欲。否则，我们就会误解，认为起身去拿东西也不行，拿起什么东西也不行，去喝水也不行，必须时刻知道，时刻提防，那样就会变成木乃伊（什么都不能做的人）。我们必须了解并及时觉察的就是贪欲。贪欲是心，身体不是贪欲。我们的心必须感觉到我们将要得到什么，如果得不到就无法忍受，必须得到，得不到就会感到损失、压抑，无法忍受，因此流泪，哭泣，这就是贪欲。如果没有那些，起身去喝水，都不是什么贪欲，那只是身体的需求，不需要去知道那些。只要了解并及时觉察到，心中想要去获得，如果得不到就感觉会失去的贪欲就可以了。 因此，法律条文中也会写到（是否）有利害关系。当我们要提出诉讼时，法官必须首先考虑，你提出的事实，与当事人的纠纷，例如他们争夺土地，原告和被告相互起诉，争夺土地，原告说这块土地是原告的，被告说这块土地是被告的。但是，有个A先生说，不，这块土地既不是原告的，也不是被告的，实际上是他的。原告和被告，他们都欺骗了他。但事实上，这块土地是他的，他有证据。 法庭必须先核实他是否真的有利害关系，还是他只是空口无凭，有没有证据。他是否有自很久以前，从祖上，从祖母等等，从很久很久以前，从父母，祖父母等等流传下来的证据。如果确实有，这就是有利害关系。法庭必须受理并考虑，这块土地可能既不是原告的，也不是被告的，而可能是这个人的。 这就是所谓有利害关系。如果得不到，就会失去，这才能称之为有利害关系。我们的心，如果没有任何利害关系，即使有痛苦，也不会有任何损失。我们不会有痛苦。我们只是工作，过日常生活。但如果我们卷入利害关系， 我们就会痛苦。 （接下来的问题）哦，如果在（知道之后）达到极致……这延续的是刚才的问题，如果立刻知道，我们就能停止得失吗？例如，假设我正在考虑开展一项业务，但突然意识到，哦，我想要这个，这就是贪欲。 这会立即停止得失吗？或者我们感觉到这是欲望，但如果我们不这样做，会对许多其他方面造成危害，我们必须继续做下去吗？或者应该怎么做？ 我不确定，在真正知道之后，是否会有一个自然的程序来处理，或者我们仍然需要运用我们的想法来处理它。我们需要理解。 我们需要理解。我们每个人都有不同的知识和能力，我们所积累的福德，从我们开始出生时就各不相同了。我们出生在不同的家庭，拥有不同的外貌。我们出生后的生活环境也各不相同，我们出生在不同的家庭。这些都是很久以前就注定的命运。学习，阅读，写作，智慧都各不相同，出生在给与我们知识，能力，财富各不相同的父母家庭。我们的外貌，财富也各不相同。 每个人都应该根据自己的知识和能力去做，因此各不相同。那些拥有更多知识和能力的人，可以从事更伟大的事业。世俗的事是必须做的，但是如果带着执着和贪婪去做，就会越做越痛苦。但如果我们是因为已经出生了，不知道该做什么，而且已经拥有财富，拥有智慧，四肢健全，才去做， 我们必须去做，我们必须学习，我们必须阅读。我们有多大的能力，就去学习。父母有足够的钱供我们学习，我们有能力，我们想获得多少博士学位都可以去获得。我们想投资什么也可以去投资，因为我们有很多钱，我们有智慧和知识，想投资什么就投资什么。但是有一个前提，我们所学到的一切，我们所获得的一切，我们所是的一切，无论财富多么巨大，都是为了最终放弃，我们带不走任何东西。如果我们理解这一点，我们就会快乐地、有趣地去做，而不会为此感到痛苦。 但是如果我们认为， 我们必须永远与它同在，直到天崩地裂，它是我们的，它是我们的，哦，我们见过很多人，在他们临终时，我们被要求去指引他们。 他们会用手在空中抓挠，我的东西在哪里？我的东西在哪里？我的东西在哪里？哦，极其痛苦，挣扎。如果他们没死，他们会把装满金银的箱子，倒在胸前。 然后，珠宝，戒指，金银钻石堆满他们的胸膛，而他们自己的眼睛却看不见了，因为他们非常痛苦，身患癌症。 他们挣扎着，非常痛苦，眼睛也睁不开，但他们的内心却执着于：“我的，我的，我的”。当他们把金银珠宝倒在他们的胸前时，因为数量太多，那个箱子太重了。 它们该如何出来呢？不得不把它们移到我们身上。哦，那些巨大的金银珠宝盒。他们用手抓挠，抓挠，哦，我的，我的，我的。我们站在那里，震惊地看着。 这就像把猪食、狗食倒进食槽里给它们吃，它们非常饥饿，然后它们吃东西，洒得到处都是。哦，它散落得到处都是。他们也拿不起多少东西，他们只是拿一点点，然后他们非常痛苦。他们没有力气，但是他们的内心却执着。到处都是散落的东西，而那份极度的痛苦让他们倒下，昏迷过去。 昏迷过去，一动不动，然后突然间，他们又醒了过来，因为他们的心，他们的心与这些事物紧密相连。当他们醒来时，他们说的第一句话是：“我的东西在哪里？”然后，他们就把东西拿来，倒在他们身上，然后又像之前一样，他们抓挠，抓挠，就像把食物倒进猪槽狗槽。我们看到，哦，他们吃也吃不到，他们为什么如此执着呢？人们最终什么也带不走，但他们为什么如此执着呢？即使是自己的身体，他们都不关心了，他们却想着要更加关心自己的财产。他们昏迷了很多次，3天3夜极其痛苦。 因此，我们想办法，告诉他们的亲戚，请僧侣来诵经。他们不同意，他们说这样会被认为是在诅咒，会让人无法死亡。请僧侣来诵经。我们没有理会他们的反对，请了9位僧侣来诵经。然后，我们想办法，问是否需要用鲜花和香烛供奉佛像，在他们的耳边说：“用鲜花和香烛供奉佛像吗？” 他们忘记了，忘记了他们的金银珠宝。他们感到神情焕发。我们让人拿来鲜花和香烛放在他们的手中，因为他们已经没有力气握住。我们帮助他们握住，然后对着他们的耳朵大声说：“用鲜花和香烛供奉佛像，用鲜花和香烛供奉佛像。”这样念诵，让他们可以听到。他们忘记了金银珠宝，忘记了那些痛苦。僧侣们诵经，他们可能会感到好受些。 他们暂时忘记了，然后转过身，平静地离开，不知从何时起，他们不再挣扎，手中仍然握着鲜花和香烛。但是，有多少人会有这样的机会，在最后的时刻，有人来提醒他们。有些人即使被提醒了，也不会像这样。 有一个非常富有的人，每个人都知道他的生意以前非常成功。他让他的车开得飞快，让我们去指引他。我们要如何指引呢？我们去告诉他，我们告诉他，要放下。结果却恰恰相反，他的手在空中抓挠，呼唤着他的生意。然后呼唤他的妻子和孩子到床边，叫他们不要离开，即使是一点点距离也不要离开。这个人并没有平静下来。这个人非常富有，但却没有平静下来。哦，他非常痛苦地挣扎着，用手在空中摸索，他的妻子和孩子就在身边，但却无济于事，他最终死于痛苦之中。我们见过很多这样的例子。大多数时候，我们都无能为力。但是不知道，他根本没有意识到自己什么也带不走，他只是觉得必须带走。 所以，他才那么拼命地挣扎。嘿，你什么也带不走。 他只是在抓空气。 就像用手驱赶、抓住空气中的东西一样。 因为那里什么也没有。他怎么能推动呢？他的双手，两只手，都在空中抓空气。把我的生意拿来，把我的生意拿来，把我的生意拿来。他的生意非常繁荣。最终，他在空中挥舞着双手死去。他抓住的只有空气。我们站在那里，感到非常悲伤和同情。人们的执着是如此之深。他抓住的只是空气，但他却在追求他所 无法抓住的东西。这真是令人难过。他在无法抓住任何东西的情况下死去。我的生意，我的房子，我的妻子和孩子，他试图紧紧抓住这一切，最后却无能为力，什么也带不走。他的财产非常多，人们为了争夺它们而争吵、起诉，甚至互相残杀。兄弟姐妹，亲戚朋友，都在他身后互相残杀、争夺、起诉。 所以，想做什么就去做吧。如果你富有，如果你有智慧和能力，想获得多少学位都可以，想成为什么都可以。想把生意做得多大都可以，但是，必须记住一点，必须感觉到 你什么也带不走。想做什么就做吧，那样你就不会痛苦了。很久以前，隆塔 从基层奋斗成为一名律师，他的家人希望他成为一名法官。 好吧，那就去考试。起初，他不想学习，但最后还是去学习，为了考试。哦，如果通过考试成为一名法官，可以晋升到更高的职位，拥有更多的财产、金钱、家庭。但是最终，所有这些都必须被放弃。 一切都要放弃，他没有，有的是那些职位、勋章、肩章、俸禄，他什么都有。他什么都有了，甚至在曼谷也有土地。但是，他没有，没有可以带走的。隆塔放弃了所有这一切。隆塔的儿子出家为僧，隆塔的女儿嫁给了有钱人，他们的家庭管理着财产。隆塔什么也没有得到，因为 那样很痛苦。起初，我们并不想要什么，我们只是想看看自己是否有能力成为那样的人，我们是否能通过考试。我们做到了，一次就通过了。 我们日夜苦读，然后学习，学习，学习，然后通过了考试。 嗯，我们没有产生什么贪欲。但如果我们的获得是因为贪婪，那就是贪欲了。 隆塔成为了一个让每个人都能看到的榜样，想做什么就去做吧。 想学什么就学吧，用尽你的知识和能力。 隆塔成为了一名法官，隆塔成立了司法部门的修行者俱乐部。以前没有人敢这么做，因为司法部门自拉玛五世国王时期就存在了，谁敢让法官成立俱乐部，让法官通过修行来摆脱痛苦呢？没有人敢这么做。隆塔与此事作斗争了很多年才成功。他做了一切，他建立了一个系统，将质量管理、平衡计分卡策略、计算机系统、管理系统等引入到组织中。 然后，他担任了许多职务的主席，他负责JSO（Justice Standard Organization），采用ISO（International Organization for Standardization），采用SH（Safety and Health）等标准。至于HA（Hospital Accreditation）的医护标准，我已经忘了，HA，HA（大笑），HA，然后结合在一起，修改并创建了JSO系统，因为这些标准与司法部门的业务不完全一致。哪些与司法部门的业务一致的，就拿来使用。我们从ISO 9000，然后到14001，到后来发展到了什么程度我就不知道了，那是很多年前的事了，我们从30、40年前就开始做了。 因此，那个时候的开发有很多变化。我们以前做的，是要开发成JSO，与Justice联合，形成JSO，一个综合的组织管理系统。 我们不是 单纯地放下，对任何事情都一无所知。不是这样的。我们做一切能做的事，为了公务员的利益，为了宗教的利益。当隆塔担任法官时，隆塔也教授佛法修行20年。我们有一个网站，e-Dhamma.com。目前的Dhamma.com 网站，有2个网站。 近20年来，我们在世界各地都有学生，我们从那时开始教授，教授所有的法官。后来，当时机成熟时，隆塔放弃了一切。为什么呢？因为不够聪明。现在，也许马上就会呼吸困难了，那可能就要放弃了。为什么现在不放弃呢？也许哪天呼吸困难的时候就不得不放弃了。但是，如果到那时才放弃，就已经没有益处了，只有痛苦。隆塔已经拥有一切他想拥有的，然后他放弃了所有这一切。他拥有的知识和能力， 有多少就用多少吧。 然后，到时间了就说拜拜，没有带走一分钱。 转身离开。 然后，穿着三件袈裟，转身离开了，什么也没带走。之后，他们就会自行处理。司法部门的修行者俱乐部仍然存在。以前有部门主管，有主席，他们继续教授下去。隆塔放弃了一切。我们很快就会死去，还能剩下什么呢？隆塔建造了许多寺庙，每座寺庙花费数百万泰铢。以前，当隆塔与那些具有神通的老师们在一起时，他们会带隆塔去，当时隆塔是法院的负责人。然后，他们会说：“负责人，我带你去看看那里。”然后，他们会带隆塔去看一片废弃的寺庙遗址，只剩下几根柱子，他们会说：“这座寺庙是你建造的，它已经荒废了。这座寺庙是国王很久以前建造的，你将重新建造它。”建造完一座寺庙，又去了另一座寺庙，他们会说：“这座寺庙也是你建造的，重新建造它吧，它已经荒废，非常破旧了。”哦，有很多这样的事情。甚至去到其他国家，我们仍然感觉到，那个大寺庙是我们建造的。我们出生在，直到我们出家，我们建造了很多寺庙，花费了数百万泰铢。我们没有直接接触金钱，但我们有很多学生，我们知道，很快就能建成。 没有属于自己的寺庙。 我们拥有一切。职位，荣誉，财产，勋章，我们获得了最高级别的，但现在，这些都不是我们的了。它们曾经是我们的，但现在不再是我们的了。我们过去建造了很多寺庙，但现在它们也不再是我们的了。目前，我们建造了很多寺庙，但那些寺庙都不是我们的了。一切都舍弃了。目前，我们没有任何属于自己的东西。 什么也没有。 我们没有任何属于自己的东西。我们只是听从邀请，无论他们邀请我们去哪里。如果我们认为那里对佛法有益，我们就去。 关键在于你是否有能力。去做吧！想做什么就尽情地去做。不要说“放下吧，要傻傻地放下”。这样做会被老师们责骂。他们会说：“真是愚蠢，这样傻傻地放下。都已经过去多少世多少代了，还要这样愚蠢下去吗？” 要知道，如果你有能力，就要充分发挥你的能力。当我们修行的时候，同时也要发挥我们的能力。然后，我们就能做任何事，但我们不执着于任何事。嗯，你真是个了不起的人。 就像佛陀一样。祂拥有一切，甚至比我们拥有的更多。如果我们认为自己拥有的很多，那甚至不到佛陀所拥有的百亿分之一。祂是一位伟大的皇帝。 拥有财产、金钱、随从、仆人、奴隶，还有妻子、儿女，哦，很多很多。我们比祂拥有的少得多。但是佛陀，拥有却不执着。我们越能放下，就越像祂。因为我们以佛陀为榜样。佛陀拥有却不执着。世界是无限扩张的，但佛法是终结，是无。世界是无限扩张的，但佛法是心灵，心灵的终结是无。对于我们所拥有的东西，我们并不认为那是属于我们的。 所以我们才不会因为我们所拥有的而感到痛苦。我们只是去看看它。 然后，我们转身离开。我们之前还和一位隆塔开玩笑，他在我出家前已经圆寂了。我看到他正在写遗嘱，分配他的财产，这个给他的妻子，那个给他的孩子。我们去和他开玩笑，隆塔你在写什么呢？哦，他在分配财产，这块地，那块地，要把这块地卖掉，把那块地给这个孩子，把这个给妻子。 我们故意逗他说，当我出家的时候，我忘了分财产了，我忘了分财产了。我还是回去分了吧。 关键在于我们的心。想做什么就去做吧，但不要执着。 如果老师站在这里说话，心却没有贪欲，就不会有任何痛苦。哦，为了理解这一点，需要进行修行。要明白，什么是有贪欲的， 什么该做什么不该做。 不要稍微动一下就僵硬成木乃伊。想做什么就去做吧，但不要执着。 不要让自己痛苦，不要让别人痛苦。仅此而已。我们该做什么就做什么。但有些事情是我们的责任。例如，当别人委托我们做某事时，这就像是我们的责任。我们必须渴望把这件事做好并完成。这算是贪欲吗？我们没有执着于它，没有认为它是我们的。这没有任何贪欲。 没有任何贪欲。佛陀和老师们，做任何事都先做到最好。 但是，在做的过程中会有痛苦吗，老师？例如，我们很想把这件事做好，然后我们就会感觉到， 完成这件事之后，我们不觉得快乐或放松，就像我们修行一样。完成这件事之后，我们不会感到放松，我们仍然感到沉重，甚至有些茫然。这就是身体的自然反应。但是心没有受到影响。这表明我们仍然执着吗？因为我们的心没有感到放松。我们执着了。 即使放下了，内心的执着也仍然存在。 内心感到放松不是放下，那也是一种执着。 放松不放松并不重要，那才是真正的放下。 无论发生什么，就让它发生吧，对于我们自己来说，对吗？例如，我们做完了，无论结果如何，我们都尽力做到最好了，仅此而已，对吗？是的，说得对。也要照顾我们的身心。我们也要照顾好我们的身心。我们尽力做到最好，去看医生，尽力保持健康，仅此而已。 但是我们不要执着于它。 因为我们只有能力赚这么多钱，只能负担得起这个级别的医生，这已经是我们所能做到的最好的了。我们不知道别人能做到什么程度，但这已经是我们所能做到的最好的了。但是我们不执着于它。我们只是照顾它。 就像车一样，我们必须照顾它。那是我们的延伸，我们为什么要不照顾自己呢？我们买了车，然后把它送到维修厂，然后把它交给最好的技师修理，为了什么？为了我们可以使用它。我们将会使用它。医生给了我一辆车，医生给了帕坎永一辆车，我们要用车来这里。 结果，它需要送去维修，送去维修中心，送去1号维修中心，对吗？然后我的弟弟又把它送到另一个维修中心，总共花费了2万泰铢。我们做了最好的保养，但是，老师坐着不舒服。没关系，换一辆吧。 是丰田的什么型号？ 是最新的型号，全新的。嗯，坐着很舒服。如果我们想要维修，为了什么呢？我们认为我们将要长途旅行。 我们并不是说不去维修。那我们的健康为什么不维修呢？我们必须维修它。维修是为了使用，为了什么呢？是为了我们可以修行以摆脱痛苦，是为了我们可以帮助路过的人。这是我们的工作，是我们要做的，为了自己和别人的利益，带领自己摆脱痛苦，在当下认识涅槃，然后帮助别人。我们必须维修我们的健康。嗯，我们不能去工作，并不是为了执着。我们连车都维修，更何况是身体呢。我们住在房子里，我们也要维修。不要“放下，放下，不照顾，什么都不做”。有位僧侣，是阿姜查•苏帕托的弟子，阿姜查•苏万托，是一位具有高尚品德的僧侣。他有很多弟子，有很多外国僧侣出家跟随他。 他是一位具有高尚品德的僧侣。正好下雨，然后刮风，屋顶被吹坏了。屋顶被吹坏了，他就放下了，不修理。所有的东西都坏了，他就不管。他移动他的东西，移动来移动去，他拒绝修理。阿姜查走过来看了看，哦，很好，是谁家的屋顶，飘到这里了？谁家的屋顶飘到路中间了？是我的，老师。哦，你为什么不修理它？放下吧。你们就这样放下？这样修行放下？ 这样放下，比在田里睡觉的牛还不如。它们整天泡在泥里，它们那样放下，像牛一样放下。嗯，那样放下就像牛一样。 不是。你的车要维修，那我们的健康为什么不需要维修呢？我们维修是为了使用，为了什么呢？是为了我们可以修行以摆脱痛苦，帮助人类，这就是我们的工作，为了自己和别人的利益，带领自己摆脱痛苦，在当下认识涅槃，然后帮助别人。我们必须维修我们的健康。嗯，不能去工作，并不是为了执着。我们连车都维修，更何况是身体呢。我们住在房子里，我们也要维修。不要“放下，放下，不照顾，什么都不做”。有位僧侣，是阿姜查•苏帕托的弟子，阿姜查•苏万托，是一位具有高尚品德的僧侣。他有很多弟子，有很多外国僧侣出家跟随他。 他是一位具有高尚品德的僧侣。正好下雨，然后刮风，屋顶被吹坏了。屋顶被吹坏了，他就放下了，不修理。所有的东西都坏了，他就不管。他移动他的东西，移动来移动去，他拒绝修理。阿姜查走过来看了看，哦，很好，是谁家的屋顶，飘到这里了？谁家的屋顶飘到路中间了？是我的，老师。哦，你为什么不修理它？放下吧。你们就这样放下？这样修行放下？ 放下，比在田里睡觉的牛还不如。它们整天泡在泥里，它们那样放下，像牛一样放下。嗯，那样放下就像牛一样。 不是。我们做每件事都要小心。但我们的心不执着。为什么会痛苦呢？因为我们将要执着。如果去做，不做，不要执着，就会痛苦。 它已经痛苦了。它已经刺入你的心了。它很重，然后闪电般刺入。嘿，那将无法带走。那只会带来痛苦。只会带来痛苦。嘿，不要，不要，不要。重新开始。重新什么？有时，当我正要说话时，闪电就击中了我的心。嘿，最好不要说。有时我们 建造寺庙，让工匠来修理，我们告诉他们要这样做，要那样做。但工匠们认为我们不精通这方面，他们不相信我们。但我们感到必须那样做。哦，当做完之后， 并不像我们认为的那样。他们做的是他们自己的方式。当我们去看时，它不是我们想要的。我们让别人去看，它也不是他们想要的。我们必须修理，重新拆掉。哦，找到新的工匠来做。 一开始，我们就生气了，生气了。哎呀，必须花两次钱，生气了。心都碎了，又生气了。哦，不行，不行，不行。否则，我会突发心脏病而死的。 我要突发心脏病而死，不行。太伤心了。不行。好吧，放过它吧。 好吧，然后开始重新做。去寻找新的工匠，或者告诉他们必须那样做，去更换新的工匠。那些技术不好的人。好吧，花两次钱就算了。我们秉持着这个原则，花钱可以，但不能伤心，不能头疼。 花钱可以，但不要伤心，不要头疼。不行，不行，不行。花钱可以，钱可以再赚，但头疼、心疼，哦，那太痛苦了。我们想的很简单，嗯，这样我们就可以舒适地生活了。和别人争吵会导致头疼。之前我们很富有。头疼，也很伤心。有时，有些事情本不应该发生的，我经常这样想。 哎呀，我不应该那样。哦，那真让我心痛。真不该那样做。这样是在伤害自己，是在压迫自己的心。真不该伤害自己的心，让它受伤。所以我们坚持一个原则，无论如何，保护好自己的心。嗯，失去了其他的，也许还能赚回来。钱财什么的，算了吧。宁可失去金钱，也不要伤心。 理解了吗？世界上大多数人 宁愿失去精神和内心的平静，也不愿失去其他东西。 但我们却恰恰相反。 我们不允许自己失去精神和内心的平静。我们保护自己的心。但其他的失去了，我们还可以赚回来。为什么呢？因为我们的心会永远陪伴着我们。但其他东西只能陪伴我们这一辈子。但我们却把我们的心，把我们的精神，用来保护其他东西，然后用它来焚烧我们的心，压迫我们的心，使它受伤。 但那些我们没有用心保护的东西，只能陪伴我们这一辈子。有时甚至不到一辈子，它们就会离我们而去。离婚，离家出走，一去不复返。有时我们走着走着， 那个经常来布施的信徒去哪里了？她离家出走了。哦，是因为吵架了吗？没有吵架。她突然离开了家，什么也没说。怎么样了？已经一个月了，她还没有回来。我，我该怎么活下去啊？还有很多债务。每天以泪洗面，对吗？我们认为她非常爱她的丈夫，把她的心都给了他，把所有的精力都用来照顾他。但最终，当他离开时，没有留下任何信息。是吗？然后她的老师就受到了伤害。她生活在痛苦之中，直到一个月，两个月过去了。我们去拜访，她仍然哭哭啼啼，我该怎么办？她非常伤心，不知道该如何活下去。但那些东西只能陪伴我们一段时间，陪伴我们不到一辈子。它们很快就会离开我们，离开我们了。但我们的心， 它一直陪伴着我们，它就是我们本身。就像它就是我们本身一样。但我们却没有好好照顾自己。 我们却去照顾别人。最后，别人却离开了，东西也坏了，破碎了。但死去的时候，任何东西都带不走。我们的身体也带不走。 还有那些被捏造出来的，那些思想、感觉、情绪，那些我们细心呵护的东西，我们想要美好的思想，想要轻松、舒适的感觉，但它们不会长久地陪伴我们。那些轻松、舒适的感觉，我们带不走。我们死去后，就像一块木头。但我们的心呢？或者说是灵魂呢？原本的灵魂，我们的心或灵魂，它从未出生，从未死亡，从未破碎，从未被摧毁。但它会不断地改变形式，不断地改变形式。但它是否会带着痛苦一起去呢？我们却从来没有照顾它。 我们反而用它来守护那些注定要失去、注定要放弃的东西。但它从未出生，从未死亡，从未破碎。它会不断地改变形式，不断地改变形式。它永远不会死去。没有任何武器可以伤害它。即使涅槃也无法杀死它。涅槃只能杀死烦恼， 可以杀死那些让我们不断轮回的，那些导致我们不断出生的东西。但原本的心灵，涅槃也无法杀死它。因为它会变成和自然一样纯净。 无法杀死它。但可以杀死烦恼，可以杀死无明，但无法杀死原本的灵魂。原本的心灵没有形状。它会消失，变成和自然融为一体。 没有任何东西可以超越它，即使是涅槃。 为什么我们不照顾它呢？但我们却用它来照顾其他东西，直到它伤痕累累，伤痕累累，然后死去。那些东西会离开，跑出家门，甚至没有留下只言片语。 但我们曾经深深地爱恋它们，小心翼翼地呵护它们。到最后，却只照顾了自己。但那些东西只是暂时的陪伴。但我们却用其他的东西来燃烧我们的心，直到它燃烧殆尽，伤痕累累。然后，我们带着燃烧殆尽的痛苦死去。但其他的东西都无法带走。但那个东西会和我们一起去，那个东西是我们。但那个只是身体和思想，是可以说话、可以交谈、可以思考、可以产生情绪的东西。那些都会熄灭。但那个没有形状的“我们”，那个没有“我们”的东西，它从未熄灭过。但我们没有照顾它。它值得吗？我们想一想。 我们被它焚烧，被贪婪、嗔恨、愚痴、爱、恨、愤怒、迷恋焚烧，直到我们的心 被带到地狱。 变成饿鬼、畜生、阿修罗、地狱众生，一世又一世地伤痕累累。那值得吗？我们去照顾我们的心。我们不要。我们去照顾其他东西。 因此，我们什么都放下了。 我们有财富、地位、荣誉、勋章，我们获得了最高级别的。我们的家庭很稳定，我们的儿子出家到森林寺庙修行，我们的女儿结婚成家。我们已经没有其他财富了。一切都已经结束了。我不想拥有任何东西，一切都被放下了。即使我们的身体和思想，我们也老了。早晚都会熄灭。那些思想、感觉、情绪都会像木头一样熄灭。其他的事情我们并不执着，我们只是照顾，只是修复它。我们只是用医药来修复它，只是为了让它可以继续工作。 但我们并没有执着于它。总有一天它会熄灭的。 一定会熄灭的。每个人都会熄灭。每个人都会放弃。但我们只是照顾好我们的心。我们不会生气。当我们生气的时候，哇，它让我们头疼。它让我们伤心。我们觉得，这值得吗？值得吗？这是一个教导我们的课程。一点都不值得。我们坐在那里头疼好几天，一点都不值得。 我们宁愿失去其他的东西。 我们宁愿失去其他的东西。宁愿失去金钱，宁愿失去东西，宁愿失去任何东西。不要那样。当父母去世的时候，兄弟姐妹们互相争夺财产。不要，不要，不要和我们扯上关系。随他们去吧。任何想做什么就去做吧。不要和我们扯上关系，不要把我们的名字牵扯进去。任何想分什么就分什么，不要和我们有任何瓜葛。 我们只关心我们自己。 从痛苦中解脱就足够了。谁会怎么样，什么会怎么样，我们的心会 谁会怎么样，什么会怎么样，我们的心会到达涅槃就足够了。我们有这样的信念。谁会怎么样，那又如何？到达涅槃就足够了。我们不会提供任何帮助。我们什么都做。去看看我在司法部门的所作所为。他们都知道我。我们做了很多项目，我们是很多项目的主席。 我们做了很多。然后我们放弃了。重要的是你是否执着。 如果你执着于财富，直到死亡，死了也不会摆脱痛苦。死了仍然执着。然后那种执着会让你感到痛苦。即使你历经艰难困苦，你仍然无法摆脱，死了也无法摆脱，仍然被困在外面。在葬礼上，你仍然坐在那里哭泣，哭泣你自己的葬礼。不要以为，如果我们自杀了，吃了药死了，就能摆脱痛苦。不是的。那些死后仍然被困在葬礼上的人，他们会坐在那里哭泣。甚至比活着的时候还要痛苦。活着的时候哭泣，还有人安慰，还可以去购物，还可以和别人聊天。 但作为鬼，哦，你独自一人在这个世界上，非常痛苦。去参加葬礼，只有痛苦。冲出来，坐在那里哭泣，因为他们非常执着。他们无法消失。 因为他们太执着了，他们无法消失。如果他们不执着，他们就能消失了。一旦执着，他们就无法消失了。然后他们就会痛苦，痛苦，痛苦。嘿，你坐在那里哭有什么用呢？当他们看不到你的时候，当你饥饿、困苦的时候，他们会怎么照顾你呢？当他们焚烧你的时候，他们都回去了。他们怎么照顾你呢？这样你岂不是会更加痛苦吗？你坐在那里哭有什么用呢？我的家人怎么样？老师，请照顾我的家人。他们哭泣，每个人都哭泣，他们该怎么生活啊？我们看到那些沉浸在悲伤中的人。我们从他们还是凡人的时候就开始教导他们，从他们还活着的时候就开始教导。 但他们根本不听。他们只会执着、执着。现在他们死了，他们带着极大的痛苦死去。他们死后，他们仍然坐在那里哭泣。当他们还是人的时候，你都教不会他们，死了变成鬼了，你还能教得了他们吗？哦，我很生气。我该亲自烧了它，烧了我自己的尸体吗？我的尸体就在火葬场上。我正要拿着檀木花上去烧。但我没有烧。必须要有人烧。然后尸体就腐烂了。烧掉是烧掉了，但是烧掉你心中的痛苦比烧掉你的尸体更有用。这样，你才能消失，和自然融为一体，再也没有人能找到你。怎么样？那些拿着三叉戟的人就要来了，两个拿着红色头套，有角，黑皮肤的人就要来了。他们拿着三叉戟，把你拉走。我还是不愿意，那些不愿意去的人，我们会战斗到最后一刻。但无论怎么战斗，他们还是拿着三叉戟刺穿你，然后带走你。然后，另一个人会抓着你，拉着你走。哦，在你面前把你拉走。每件事都是这样的。这不是某个宗教特有的。我们去参加其他类型的葬礼，也是一样的。如果他们仍然执着，他们就一定会经历困难。 那种执着真的很痛苦。直到死了仍然痛苦，不是吗？压迫直到死。 死了还在痛苦啊？哦，然后又被拉走了。在你面前把你拉走了。好吧，等等。先让我为你做功德。哦，功德似乎进不去。我们已经见识过了。痛苦的世界，真的太痛苦了。我们看到了死亡背后的真相。我们没有说谎。甚至阎罗王本人。我们遇到过好几次阎罗王。 所以，我们看到了。 这些事情我们亲眼所见。我们不必相信别人，但要相信我们自己。哦！ 有时，我们用某种力量来帮助他们，帮助那些曾经帮助过我们的人。在那些情况下，即使审判官来带他们走，我们也尽全力帮助他们。我们也不能带走他们。阎罗王亲自来了。嗯，如果他亲自来，就会盛装坐在旁边。然后，他会告诉我们，你要帮助他们到哪里去呢？桥已经断了。没有桥头了。 那你帮助他们要去哪里？ 我们会说，当我们还有力气的时候，我们就会帮助。然后，他会说，你要帮助他们去哪里呢？既然桥头已经断了？我们会说，他们不会死。我们会提供一些帮助。但我们一定不能带他们走，这要走哪去。 哦，遇到了很多名医。 因为手术很成功，已经好了。从手术室出来后，正在休息。医生也很累了。因为这个病例很复杂。医生就去休息了。在这里他的血压急剧下降。他们又把他送回去急救，然后就死了。他们已经筋疲力尽了。当他们在等待的时候，人们看不见这些，不了解，所以他们不知道背后发生了什么。这真的很可怕。哦，有什么问题吗？告诉我你想知道什么。有没有问题？提出来。 你想知道的是关于老师说涅槃也带不走，诸如此类的事情。是什么呢？是什么带不走原本的存在，带不走原本的心，是没有自性吗？是因为它没有自性，所以我们才感觉不到它与我们同在吗？哦，当我们感觉到有的时候，那只是它的显现。 哦，所以实际上它并没有什么。嗯，但它并没有什么，但它却存在。我们能感受到它吗？能感受到它没有什么的状态吗？ 静静地呆着，然后我们就能看到什么也没有。在思考之前，在有情绪之前，有吗？在有思考之前，在有这样的情绪之前，有吗？在愤怒之前，有愤怒吗？当还没有愤怒的时候，愤怒的情绪在哪里呢？它从哪里来的呢？ 在愤怒的情绪产生之前，它从哪里来的？然后它消失了，它消失到哪里去了？然后突然间，它又冒出来了。当它消失的时候，它消失到哪里去了呢？好好看看吧。哦，那个有，有显现。但那个有，是从没有什么产生的，然后它又消失了，消失回了那个没有什么的状态。如果我们仔细观察，不需要表现出来。就拿我们自己来说，你是以这样的形态永生不朽的吗？是立刻飞到天空中，拿着麦克风和我们说话的吗？当你出现在这个世界上的时候，你就是这么大的吗？尼拉（指提问者）好好想想，在你来出生到这个世界上之前， 在这个世界上，你就是以这样的形态存在的吗？是拿着麦克风吗？还是说，你需要有个来处？是吧？你需要从父母的肚子里出生。而母亲的肚子，一开始有什么吗？母亲的肚子一开始有我们吗？一开始是空的，对吧？对，就是空的。 然后，为什么它能产生呢？所以它就变成了从有到无。 原本母亲的肚子里什么也没有。然后，我们出现在母亲的肚子里。然后当我们死后，我们从母亲的肚子里出来，母亲的肚子里就什么也没有了。我们死了，去火化。有，思想、感觉、情绪。在有情绪之前，在迸发出来之前，什么也没有。然后，我们就想起来，产生了情绪。然后我们就大喊， 现在我非常爱你，我非常恨你，我非常爱你。丈夫睡在身边，你需要在我身边，我哪里也不去。我比任何人都爱你，紧紧地抱着你。但是当我们睡着的时候，心里有丈夫吗？有我们自己吗？有我们的丈夫吗？ 当我们睡着的时候，一切都是不受控制的。哦，是吗？那么那个时候有什么呢？不知道它会去哪里。 当我们睡得很熟的时候，有什么呢？ 丈夫，我们自己，我们的丈夫，存在于我们的心中吗？ 那个时候，必须说是失去了知觉，我什么都不知道。就这样吧。有个人是朋友，来听我们讲道，她和丈夫的关系很痛苦。有的人和妻子很痛苦，有的人和孩子很痛苦。他们坐在那里哭泣，说他们的内心很痛苦，他们和丈夫很痛苦，他们和丈夫很痛苦。难道他们的丈夫就在他们的心里吗？ 丈夫那么大，他怎么可能在你的心里呢？ 这个人对妻子很痛苦。妻子那么大，她怎么可能在你的心里呢？为什么你的心要让丈夫在心里受苦，让妻子在心里受苦呢？这个人对孩子很痛苦。孩子那么大，她怎么可能在你的心里呢？ 孩子那么大，怎么可能在你的心里呢？ 医生有很多，当我们在斯里拉查颂德医院教导的时候，有个医生很痛苦，她把丈夫放在了心里。医生，请把我的丈夫从我的心里取出来吧，这样我才能回来听佛法。这个人把妻子放在了心里。医生，请把我的妻子从我的心里取出来吧。这个人和孩子很痛苦。医生，请你把孩子从我的心里取出来吧。他们都在为自己内心的感觉而痛苦。他们要医生把他们的心取出来，这样他们就能摆脱痛苦。你能取出来吗？当我说出真相，人们才开始明白，医生！那里什么也没有啊。 本来就没有啊。 正因为如此，我们才能摆脱痛苦。因为真要取出来，那里什么也没有。我们很痛苦，我们为什 么痛苦呢？看看清楚。其实心里什么都没有。我们只是在为我们的记忆和想法而痛苦而已。 只是为我们的记忆和想法而痛苦。我们以前有个朋友，踢足球的时候，一个人用钉鞋踢球，另一个人把足球踢到空中。那个人一脚踢到了这里，然后就昏倒了。他不记得自己是谁了，也不记得这些人是谁了。后来我的姐姐脑溢血，昏迷了三天。她醒来后，不记得自己是谁了，也不记得自己的兄弟姐妹了。如果丈夫、妻子、孩子、孙子孙女在床边，她也不记得自己是谁。 当她去世的时候，我们一点也没哭，因为我们不记得了。真相就在眼前，我们也没有哭，因为我们不记得了。我们所痛苦的是我们的记忆。都在哪里呢？只在我们的脑海里。一旦大脑受到重创，我们就什么也不记得了，你是谁？ 然后他们去世了。她在我们面前抽搐，我们没有哭。因为我们不记得了。所以，当人死后，大脑就会腐烂。记忆也就消失了。那只存在于当下的记忆里，只存在于这一世的记忆里。老年痴呆症就是这样。有个人，我的学生一直在哭。 因为以前，她是家里最小的女儿，是她母亲最疼爱的人。她专门从国外飞回来探望母亲。结果她的母亲不记得她是谁了。她的母亲患有老年痴呆症。她把自己的女儿当成佣人。她很难过，一直在哭。 母亲不记得女儿了，因为她患有老年痴呆症。但女儿的脑子没有老年痴呆症，女儿还记得母亲，所以女儿才那么痛苦。母亲的脑子受到了影响，所以不执着。 我们所痛苦的是我们认为存在着的，因为我们认为那是“我们自己”，我们把“我们自己”和我们的东西紧紧地联系在一起。我们执着。现在我不在乎了，我已经不执着于任何人。 所以一定要记住，不管什么人在我们面前死去，我们都毫不在意，也不会为他们感到痛苦。 我们所痛苦的是我们的记忆和想法。我们迷失了，我们迷失在那些虚构的东西里。好好思考一下，我们必须理解。佛陀的教义不是让我们相信，而是让我们思考和观察。这就是真相，这就是真相。我们的孩子就在眼前。儿子哭着来找我们，说，老师，我该怎么办？母亲，母亲把我当成佣人，每天都在骂我。她不记得我了。她已经不记得我是她最爱的小儿子了，是吗？他记得，但母亲不记得了，所以他很痛苦。但是现在我们什么都不执着了。 我们已经意识到了，哦，如果某人在我们面前死了，我们不会感到痛苦。 我们所痛苦的是记忆和思想。我们迷失于虚构之中。仔细想想。我们必须理解。佛陀的教导不是要我们相信，而是要我们思考和观察。这就是真相。这就是真相。孩子就在眼前。儿子哭着来找我们说：“老师，我该怎么办？妈妈把我当佣人，每天都骂我。她不记得我了。我是妈妈最疼爱的小儿子。”是吧？他记得，但妈妈不记得了，所以他非常痛苦。但是现在我什么都不执着了。 我们已经意识到了，哦，如果某人在我们面前死去了，我们就不会感到痛苦。 我们所痛苦的是记忆和思想。我们迷失了，迷失在幻想之中。仔细思考，我们必须明白。佛陀的教导不是要我们相信，而是要我们思考和观察。这就是真相。这就是真相。儿子就在眼前，哭着来找我们。他说：“老师，我该怎么办？妈妈把我看作佣人，每天都骂我。她已经不记得我了。我是她最爱的小儿子。”是的，他记得，但妈妈不记得了，妈妈没有痛苦。 我们所痛苦的是我们认为存在着的，是因为我们有“我”这个概念。我们执着于那些认为属于“我”的东西。我们的脑子坏掉了，所以我们不再执着于任何人。 我们一定要记住。哦，如果在我们面前有人去世了，我们不会在意的，我们不会为他们痛苦。 我们所痛苦的是我们的记忆和思想。我们迷失在其中，迷失于虚构之中。然后什么也没有留下。当我们死后，一切都会消失。但我们执着于此。当我们死后，我们的业力不会消失。因为我们的执着不会消失。我们会带着执着继续轮回，继续痛苦。如果我们死了，没有摆脱痛苦，那么我们仍然会被执着所困扰。 如果一个人自杀了，那么在葬礼上，他就会以鬼魂的形式出现，坐在那里哭泣，因为他们太执着了。所以我们要从现在开始就努力修行，不要执着于任何事物。 那些鬼魂会很难受，因为他们很孤独，没有食物，很痛苦。当他们被火化时，所有的人都离开了。谁来照顾他们呢？这就是他们痛苦的原因。 我们必须把执着烧掉。烧掉我们心中所有的痛苦。这比烧掉我们的尸体更有意义。这样，我们才能消失，与自然合而为一，没有人可以找到我们。否则，那些拿着三叉戟的人就会来了，两个拿着红色头套，有角，黑皮肤的人。他们会拿着三叉戟来刺我们，把我们拉走。即使我们拼命抵抗，也无济于事。他们会把我们拉到阎罗王面前。我们曾经尝试为那些鬼魂做功德，但效果甚微。 执着是非常痛苦的。活着痛苦，死了也痛苦。直到死了，也无法摆脱痛苦。我们会再次转世，经历无尽的痛苦。 执着确实会导致痛苦。直到死都是痛苦的，死后还要继续痛苦。太可怕了。然后我们会被拉走。阎罗王站在那里。我们曾经见过阎罗王好几次。 所以我们知道了这些事。 这些事情是我们亲身经历的。我们不必相信别人。 有时，我们会尽力去帮助那些曾经帮助过我们的人。但是当审判官来带走他们时，我们无法阻止。阎罗王亲自来了，盛装打扮，坐在旁边。他会问我们，你们要帮他们到哪里去？他们的大桥已经断了，没有桥头了，你们要帮他们到哪里去？ 我们会说，只要我们还有力量，我们就会帮助。然后他会说，既然桥已经断了，你们要帮助他们到哪里去？我们就会说他们还不会死。我们会提供帮助。 哦，我记得一个病人。他动手术后康复了，但是病情突然恶化，医生们都尽力抢救。 但是最后他还是去世了。 人们看不到死后的世界。他们不知道死后会发生什么。 什么是涅槃？涅槃的意思是，我们的原本之心，那个没有形体的心，因为没有形体，所以涅槃无法超越它。而世间的一切都只是幻象，都不是真实的。人们都活在虚幻的世界里。我们只是在演一场戏，当我们死后，这场戏就落幕了，什么也不会留下。 为什么我们不爱惜自己呢？找到真正的自己，解脱自己，放下执着，这才叫做爱惜自己。 我们要爱惜自己 --- 翻译以下佛法讲座为中文（Chinese），要求： 1. 完整翻译为中文（Chinese），不要包含泰语 2. 不遗漏内容 3. 原文一行行字幕的格式，请根据意思，整合输出成段落文章的形式，且保持语言通顺！ 4. 讲解佛法和回答问题的高僧，翻译为“隆塔” --- หลวงตาคะเออที่บอกว่ามีความคิดเราก็รู้แล้วเราก็ก็เหมือนกับเรารู้เฉยๆดูซื่อๆ. หรือว่ามีความรู้สึกเราก็รู้อย่างสมมุติว่าถ้าเกิดเราเอิ่มร่างกายเราสมมติว่าถ้าเกิดเรานั่งนานนานแล้วเราเมื่อยอยากจะลุกแต่เราเราก็รู้สึกว่าเหมือนกับแค่รู้ว่าอยากเฉยเฉยแล้วเราจะรู้ว่าเมื่อไหร่อะคะว่าอันเนี้ยเราจะต้องลุกแล้วจริงจริงอยากรู้หมดเลยอยากลุกก็ลุกไปเลยอ๋อใช่แล้วมันจะเหมือนกับเราทําตามelateของเรามั้ยคะอื้มมันจะมีกิเลสอะไรเนี่ย. ไปหยิบของเรามันไปเอาอะไรอะเราไม่ไปเอาอะไรมาเพื่อตัวเพื่อประโยชน์ของตัวเราอะไม่เข้าไปไม่มีใจก็ไม่มีส่วนได้เสียกับอะไรไม่เป็นกิเลสก็คือกรณีที่มีตัวเราเนี่ยรู้สึกว่ามีส่วนต้องได้ถ้าไม่ได้ต้องเสียอันนี้ก็จะเป็นกิเลสอันนี้จะไปหยิบของลูกอะไรไม่ได้กิเลสอะไร. จะเป็นกิเลสต้องมีความรู้สึกว่า. เราต้องได้ให้ได้ถ้าไม่ได้รู้สึกเส. อันนั้นที่จะเป็นกิเลสนะแล้วเดี๋ยวเราจะเข้าใจผิดอะไรลุกไปหยิบอะไรก็ไม่ได้จับอะไรก็ไม่ได้จะไปกินน้ําอะไรก็ไม่ได้ต้องต้องไม่ค่อยรู้ต้องไปค่อยระวังมันจะเป็นมัมมี่อะไรอย่างเงี้ย. เราต้องรู้เท่าทันเฉพาะกิเลส. กิเลสคือเราต้องมีความรู้สึกว่ากิเลสคือใจกลายไม่ได้เป็นกิเลส. ใจเราเนี่ยต้องรู้สึกว่า. เราเนี่ยจะจะต้องไปมีส่วนได้อะไรถ้าไม่ได้ทนไม่ได้. แล้วเราจะต้องได้ไม่ได้แล้วรู้สึกสูญเสีย. คับแค้นใจแล้วเราก็ทนไม่ได้อย่างเงี้ยน้ําตาไหลอะเราก็ร้องไห้อย่างเงี้ยคืออย่างเงี้ยมันเป็นกิเลส. ถ้าไม่มีอะไรอะลุกไปกินเหล้าก็กินน้ําไม่ได้ไปกิเลสอะไรเป็นเรื่องของความต้องการของขัน. ไม่ใช่ไม่ต้องไปรู้หรอกแบบเนี้ย. รู้เท่าทันใจที่เป็นกิเลสที่จะเข้าไปมีส่วนได้ส่วนเสียถ้าไม่ได้แล้วรู้สึกต้องเสียอะไรอันเนี่ย. จึงมีในคํากฎหมายเนี่ยก็มาเขียน. มีส่วนได้เสียหรือเปล่า. เวลาเราจะยื่นคําร้องสอนมาในคดีเนี่ยผู้ปราบก็จะต้องพิจารณาก่อนว่า. ไอ้ข้อเท็จจริงที่คุณยื่นเข้ามาเน. คู่ความเค้าพิพาทกันเช่นว่าเค้าพิพาทกันเรื่องแย่งที่ดินน่ะ. โจทก์จําเลยฟ้องฟ้องฟ้องแย่งที่ดินกันว่าโจทก์ว่าที่ดินนี้เป็นของโจทก์จําเลยว่าที่ดินนี้เป็นของจําเลย. แต่มีนายกคนนึงบอกว่าไม่ที่ดินแปลงนี้ไม่ใช่ของโจทก์ของจําเลยความจริงเป็นของเค้า. โจทก์จําเลยเนี่ยแหละโกงเขาไปหมดเลยทั้งโจทก์ทั้งจําเลย. แต่ความจริงเนี่ยที่ดินที่เป็นของเค้าเค้ามีหลักฐานอย่างเงี้ย. ศาลจะต้องตรวจดูก่อนว่าเขาเนี่ยมีส่วนได้เสียหรือเปล่าจริงจริงหรือเปล่าหรือเขาอ้างอ้างไปในรอยมีหลักฐานไหมเขามีหลักฐานตั้งแต่รุ่นชั้นลอยตั้งแต่อ่ําแดงอะไรมาตั้งแต่นู่นโน่นอะรุ่นพ่อรุ่นแม่รุ่นปู่ย่าตายายนู้นน่ะเฮ้ยนี่ก็มีส่วนได้เสียนี่ศาลจะต้องรับมาพิจารณาแล้วว่าที่ดินแปลงเนี้ยอาจจะไม่ใช่ของโจ๋ของจําเลยอาจจะไปของคนนี้. อย่างนี้เรียกว่ามีส่วนได้เสีย. ทําไม่ได้ต้องเสียอย่างเงี้ย. อันนี้คือถ้าไม่ได้มาต้องเสียไป. ถึงเรียกว่ามีส่วนได้เสียมีส่วนได้เสียใจเราเนี่ยถ้าเค้าไม่มีส่วนได้เสียอะไรเราจะมีความทุกข์. แต่เราไม่มีความมีส่วนได้เข้าไปมีส่วนได้เสียอะไรไม่มีความทุกข์หรอกเราก็ทํางานเราก็ทําใช้ชีวิตประจําวันไปแต่ถ้าเราเข้าไม่มีส่วนได้เสีย. เราเป็นทุกข์เลย. อ้อแล้วถ้าหลังจากเต็มที่อะไม่คืออันนี้จากเมื่อกี้นะคะถ้าเรารู้ปุ๊บเนี่ยเราจะหยุดการได้การเสียเลยมั้ยคะอย่างเช่นสมมุติว่าเออโยมเนี่ยกําลังอยากจะทํากิจการอย่างนึงแต่ปรากฏว่าพอโยมคิดได้ว่าอุ๊ยเราอยากอันเนี้ยคือกิเลส. มันจะหยุดการได้เสียเลยมั้ยคะหรือว่าเรารู้สึกว่านี่คือความอยากแต่ว่าถ้าเราไม่ได้เนี่ยมันจะเป็นอันตรายต่ออีกหลายหลายอย่างเราจะต้องทําต่อไปหรืออะไรอย่างเงี้ยค่ะมันคือ. คือไม่แน่ใจว่าจริงจริงพอรู้แล้วเนี่ยมันจะเป็นขบวนการธรรมชาติที่มันจะจัดการต่อหรือว่าเรายังต้องใช้ความคิดของเราเพื่อไปจัดการมันเราต้องเข้าใจ. เราต้องเข้าใจเราเนี่ยคนเราทุกคนมีความรู้ความ3ารถไม่เท่ากันคุณพระสาระบารมีมาแตกต่างกันตั้งแต่เริ่มมาเกิดแล้วที่เกิดมาในท้องต่างต่างกันเกิดมามีรูปร่างต่างต่างกัน. พอเราเกิดมาแล้วก็มีความเป็นอยู่ไม่เหมือนกันเกิดมาในตระกูลที่แตกต่างกัน. อันนี้มันเป็น. ไปตามบุญวาสนาบารมีตั้งแต่เก่าแล้วการเล่าเรียนเขียนอ่านสติปัญญาแตกต่างกัน. เกิดมาในพ่อแม่ที่ให้ความรู้ให้ความสามารถให้ตอบสมบัติแตกต่างกันรูปสมบัติทรัพย์สมบัติต่างต่างก็แตกต่างกัน. ใครมีความรู้ความสามารถอะไรก็ทําไปตามความรู้ความ3ารถของตัวเองก็จะแตกต่างกันไปคนไหนมีความรู้ความ3ารถมากเค้าก็สามารถทํากิจการงานที่ยิ่งใหญ่ได้เรื่องโลกเป็นสิ่งที่ต้องทําไป. แต่ถ้าทําไป. ด้วยความยึดด้วยความโลภมันก็ยิ่งทําไปยิ่งด้วยความทุกข์. แต่ทําไปเพราะว่าเราเกิดมาแล้วนี่เราไม่รู้จะทําอะไร. กับสมบัติก็มีแล้วสติปัญญาก็มีแล้วมือไม้ก็ไม่พิการ. เราก็ต้องทําอะเราก็ต้องเรียนเราก็ต้องอ่านเราก็เรามีความ3ารถขนาดไหนเราก็เรียนพ่อแม่มีเงินได้เรียนตั้งเยอะเราก็มีความ3ารถเราอยากจะเรียนถึงด็อกเตอร์กี่ใบเราก็เรียนได้เราเรียนไปเลยเราอยากจะลงทุนอะไรเราก็ลงทุนไปเลยเพราะว่าเรามีเงินตั้งเยอะแยะมีสติปัญญามีความรู้ความ3ารถและอยากลงทุนอะไรก็ลงทุนไป. แต่มีข้อแม้อย่างเดียวว่า. ทุกอย่างที่เราเรียนมาทั้งหมดที่เราได้มาทั้งหมดที่เราเป็นทั้งหมดทรัพย์สมบัติยิ่งใหญ่ขนาดไหนก็ตาม. เพื่อทอดทิ้งไป. ไม่ได้แบกไม่ได้ได้หรอก. เราเข้าใจอย่างเงี้ยเราจะทํามันมีความไปอยู่กับมันด้วยความสนุกเราไม่ทุกข์กับมัน. แต่ถ้าเราว่า. เราจะต้องอยู่กับมันชั่วชั่วกราฟกับฟ้าดินสลายมันเป็นของเรามันเป็นของเราโอ้โหเราเห็นมาเยอะแล้วที่เค้าให้เราไปบอกทาง. ดับจิตสุดท้าย. มันเอามือตะกุยตะกายกลางอากาศเลยของกูอยู่ไหนของกูอยู่ไหนของกูอยู่ไหนโอ้โหทุรนทุรายกระเสือกกระสนดิ้นรน. ประมาณแสนสาหัสไม่ตาย. เค้าก็เอากําปั่นเงินกําปั่นทองมาเทใส่ที่หน้าอก. แล้วก็ไอ้แก้วแหวนเงินทองเพชรดินจินดามันก็กองเต็มหน้าอกหมดเลยแล้วก็ตัวเองก็ตาก็มองไม่เห็นแล้วเพราะว่ามันปวดทรมานแสนสาหัสเป็นมะเร็ง. ดิ้นรนก็จ้นกระเสือกกระต่ายตาก็ไม่ลืมแต่มันของกูของกูของกูพอก็มาเทใส่ก็มาเทใส่ที่หน้าอกมันเยอะจัดแล้วทํายังไงแล้วไอ้กําปั่นมันหนักหนิ. เป็นตู้เลยเนี่ย. นี่มันจะออกมายังไงก็ต้องขยับมาใส่ที่เราโอ้โหคอมเบอร์เบ้อเร่อเลยเอามือตะกุยตะกายตะกุยตะกายโอ้ยของกูของกูกูของกู. โอ้โหเรายืนมองตกตะลึงเลย. นี่มันเหมือนเทใส่อาหารหมูอาหารหมาใส่ในรางให้มันกินแล้วมันหิวมากมากอ่ะแล้วมันกินมันกิน6เรี่ยราดไปทั่วเลยโอ้โหมัน6เรี่ยราดไปหมดเลยอ่ะไอ้นี่มันก็ไม่หยิบไม่ได้เท่าไหร่หรอกมันก็หยิบไปติดด้วยมันมันมันปวดทรมานแสงสาดมือก็ไม่มีแรง. แต่ใจอะมันยึดของก็เรี่ยราดกระจุยกระจายเต็มเลย. แล้วไอ้ส่วนปวดทรมานแสนสะอาดก็ฟุบหลับสลบไป. สลบไปก็แน่นิ่งเป็นล้านแล้วอยู่กับฟื้นขึ้นมาอีกด้วยความที่จิตมันจิตมันผูกพันธ์อยู่อ่ะ. แล้วก็พอพื้นมาคําคําพูดแรกคือผมครูอยู่ไหนเขาก็เอามาให้เอาไปเทใส่. แล้วก็เหมือนเดิมก็ตะกูจะกลายตระกูลจะกลายเป็นเหมือนเทอาหารใส่รางหมูรางหมาก็เห็นแล้วโอ้โหมันได้กินก็ไม่ได้กิน. มันทําไมยึดถือแบบนี้คนเราไปก็เอาไปไม่ได้. แต่มันทําไมจึงยึดถือขนาดนี้เนี่ยมันเอาไปก็เอาไปไม่ได้นะเนี่ย. แม้แต่ร่างตัวเองอะ. ยังไม่ห่วงเลยคิดว่าจะไปห่วงสมบัติมากกว่าเนี่ย. มันเป็นเป็นสลบไปหลายครั้งแล้ว3วัน3วันทรมานมาก. เราเลยเอ้ออกอุบายทําไงเนี่ยบอกให้ญาติพี่น้องเขาเนี่ยไปเอาพระมาสวดเขาก็ไม่ยอมเขาบอกว่าเดี๋ยวจะหาว่าแช่งคนจะไม่ตายจะเอาพระมาสวด. เราเลยไม่ฟังเสียงไปเอาพระมาสวด9รูป. แล้วเราก็หาอุบายบอกว่าเอาดอกไม้ธูปเทียนบูชาพระไหมไปพูดใกล้ๆหูบอกว่าดอกไม้ธูปเทียนบูชาพระไหม. เรื่อยก็ลืม. รื้อไปไอ้กัปปั่นเงินกําปั้นทองของเขาเนี่ย. เค้าก็รู้สึกหน้าผึกหน้าเราก็ให้คนไปหาไอ้ดอกไม้ธูปเทียนมาใส่มือเขาเขาก็ไม่มีแรงจับแล้วให้ช่วยจับมือไว้. บอกแล้วก็ตะโกนใส่หูว่า. เอาดอกไม้ธูปเทียนบูชาพระนะดอกไม้ธูปเทียนบูชาพระนะท่องแบบเนี้ยให้เค้าได้มันลือไปกําปั้นเงินกําปั่นทองที่มันทุกข์ยาก. พระเค้าก็สวดก็คงหน้า. หนักเค้าลืมไปเลยลืมไปชั่วขณะหนึ่งแล้วก็หันไปอีกทีนึงอ้าว. เงียบสงบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ไม่ทุรนทุรายเลยมือก็ยังคาอ่ะดอกไม้ธูปเทียนอยู่เลย. แต่จะมีใครสักกี่คนเราจะมีมีโอกาสแบบเนี้ย. ที่จะมีคนมา. เตือนสติให้ในวาระสุดท้าย. บางคนเตือนแล้วมันก็ไม่ได้เป็นแบบนี้นะ. มีคนรวยมากเลยเค้าเอ่ยชื่อทุกคนก็โอ๊ยรู้ว่ากิจการเค้าเนี่ยดังมากเลยเมื่อก่อนเนี้ย. เขาก็เอารถตู้บึ่งมันยังเร็วเลยให้เราไปบอกทาง. จะบอกไงเราไปบอก. เราไปบอกเค้าเราบอกว่าให้ปล่อยวาง. ปล่อยวาง. เค้าตรงกันข้ามเลยอันเนี้ย. มือก็ตะกุยตะกายเรียกหาแต่ธุรกิจแล้วก็ลูกเมียให้มาอยู่ใกล้เตียง. เรียกหาแต่ธุรกิจเรียกลูกเรียกเมียให้มาอยู่ใกล้เตียงอย่าห่างอย่าห่างเค้าแม้แต่นิดเดียวก็อย่าห่าง. ไอ้นี่ไม่ไอ้นี่ไม่สงบรายนี้รวยมากไม่สงบเลย. โอ้โหแบบทุรนทุรายกระเสือกกระสนเอามือไขว่คว้าอากาศลูกเมียยุงข้างข้างก็ช่วยไม่ได้. ตายคาสทรมานเลยเนี่ยรายเนี้ย. เราเห็นมาเยอะและส่วนใหญ่นี่. เราไปไม่ได้แต่ไม่รู้ว่า. เค้าไม่รู้สึกเลยว่ามันเอาไปไม่ได้. แต่เขารู้สึกว่ามันจะต้องเอาไปให้ได้. เค้าเลยดิ้นรนกระเสือกกระสนมากเลยเฮ้ยมันเอาไปไม่ได้. มันจัดลมอ่ะ. เหมือนเอามือไล่ไล่คว้าลมในอากาศ. ก็มันไม่มีอ่ะเค้าจะไปดันยังไงมือเค้าไขว่คว้าเนี่ย2มือเนี่ยไขว่คว้าลมในอากาศเลยเอาธุรกิจของกูมาเอาธุรกิจของกูมาเอาธุรกิจของกูมา. อู่ธุรกิจร่ํารวยมากเลย. สุดท้ายอะตายคา. มือไขว่คว้าอากาศนั่นแหละเค้าจับได้แต่ลมจับได้แต่อากาศ. เรายืนมองเห็นแล้วสลดสังเวชมากเลยความยึดมั่นถือบ้านของคน. เค้าจับได้ไปแต่อากาศ. แต่เขาไขว่คว้าในสิ่งที่เขา. จับมันไม่ได้. แล้วมันน่าสงสารไง. ปลายคางในขณะที่จับมันไม่ได้ธุรกิจกูบ้านของกูลูกเมียของกูนี่กูพยายามกอดไว้เสร็จแล้วก็มือก็พร้อย. เอาไปไม่ได้. และจิตสมบัติมีมากมายหามา. แย่งการฟ้องร้องกัน. แต่บางทีก็ฆ่ากันเลยพี่น้องญาติพี่น้อง. ตัวเองก็. ไขว้คว้าไปไม่ได้แต่ที่อยู่เบื้องหลังคากันตาย. แย่งกันตายฟ้องร้องกันมหาศาล. นี่แน่ะอย่ากระทําอะไรก็ทําไปเหอะถ้ารวยถ้ามีสติปัญญามีความรู้ความสามารถอยากเรียนกี่ใบอยากเป็นอะไรเป็นเลย. อยากทําธุรกิจร่ํารวยเท่าไหร่ทําเลย. แต่ต้องมีอยู่ข้อเดียว. ต้องรู้สึก. ไม่ได้ไปได้หรอกอยากทําอะไรทําเลยแล้วท่านจะไม่ทุกข์เลย. เมื่อสมัยก่อนหลวงตาเนี่ย. ไต่เต้าขึ้นมาเป็นทนาย. ครอบครัวอยากให้เป็นผู้พิพากษา. ก็เอ้าไปสอบทีแรกก็ขี้เกียจดูหนังสือเอาสุดท้ายก็ไปดูหนังสือสอบให้เอา. อ๋อถ้าไปสอบเป็นผู้พิพากษาเลื่อนขึ้นไปโน่นไปนี่เป็นตําแหน่งนู้นตําแหน่งนี้มีทรัพย์สินเงินทองมีอะไรมีครอบครัวไม่นั่นล่ะ. เสร็จแล้วก็ต้องทอดทิ้งหมด. ทอดทิ้งหมดไม่ได้มีมีโน่นน่ะตําแหน่งเครื่องราชสายสะพายหรือสถาบันดาศัตว์มีอะไรหมดแหละมีหมดหมดแล้วที่ดินที่เดินในกรุงเทพก็มี. แต่ไม่ได้ไม่ได้มีอะไรนะจะเอาไปได้หลวงตาก็ทอดทิ้งมันมาหมดนะลูกชายหลวงตาก็ไปบวชเป็นพระ. ลูกสาวก็แต่งงานกับคนมีเงินในฐานะไป. ครอบครัวเค้าก็ดูแลทรัพย์สมบัติไป. ไม่ได้อะไรเพราะว่า. ทรมาตอนแรกเราก็ไม่ได้อยากได้อะไร. เรามาเพราะว่า. เราก็จะลองดูว่าเรามีความ3ารถพอที่จะเป็นได้ไหม. เราจะสอบได้ไหม. เราก็ทําได้สอบได้ทีเดียวเราก็สอบได้และ. ดูหนังสือหามรุ่งหามค่ําแล้วก็เรียนเรียนเรียนเรียนก็สอบได้แล้ว. เออเนี่ยเราไม่ได้เป็นกิเลสอะไร. แต่ถ้าเราหามาหามาด้วยความโลภเป็นกิเลส. หลวงตาเนี่ยเป็นตัวอย่างที่ทําให้ทุกคนเห็นว่าอยากทําทําเลย. อยากเรียนเรียนเลยมีความรู้ความสามารถใช้เต็มกําลังเลย. หลวงตาทําเข้าไปเป็นผู้พิพากษาเนี่ยหลวงตาก่อตั้งชมรมผู้ปฏิบัติธรรมสํานักงานศาลยุติธรรมไม่ใช่กล้าไม่มีใครก็เคยทําเพราะว่าศาลยุติธรรมนี่ตั้งมาแต่รัชกาลที่5. ใครจะกล้าให้ผู้ประสาทมาตั้งชมรมไว้ให้ผู้พิพากษาเข้ามาปฏิบัติธรรมเพื่อความพ้นทุกข์เนี่ยไม่เคยกล้าทําหรอก. หลวงตาก่อตั้งต่อสู้กับมันจนหลายปีจนสําเร็จ. ทําหมดเลยระบบต่างต่างเนี่ย. เอาระบบมาวางระบบการบริหารจัดการพอซ่อน quality management balance score การ์ด strategy ระบบคอมพิวเตอร์ระบบการบริหารจัดการ. นําระบบพวกนี้มาวางบริหารจัดการในองค์กรหมดเลย. แล้วก็เป็นประธานตั้งหลายอย่างเป็นประธานทําเจเอสโอทําเอาไอ้พวกไอเอสโอเอาไอ้ของเอสเอชอะไรเอชไอว่าของหมอเนี่ยลืมไปแล้วเอชเอเอชไอเลยนะเอชเอเนี่ยเอามารวมกันแล้วก็มาเอามาปรับแต่ง. แล้วมาทําเป็นระบบเจเอสโอเขียนขึ้นมาใหม่เพราะว่ามันไม่ตรงกับสายงาน. อันไหนที่มันตรงกับสายงานก็เอามาใช้ทําตั้งแต่สมัยไอยิโซห๊ะตั้งแต่ไฮโซ9000แล้วก็มาหมื่น4000หนึ่ง. แล้วตอนหลังเนี่ยมันเลยถึงไหนเล่าไม่รู้หลายปีนานมาแล้วทําตั้งแต่สมัย40ปี. 30ปีมาแล้วเงี้ยเพราะงั้นไอ้สมัยนั้นมันเปลี่ยนไปเยอะแล้วการพัฒนาแบบเนี้ยเมื่อก่อนเราทําจะมาทําเป็นเจเอสโอกัซอะจัสเรามาเป็นเจเอสโอ. ระบบการบริหารจัดการองค์กรรวม. ทั้งอันเนี้ยเราไม่ได้. ปล่อยวาง. ปล่อยวางแบบซื่อบื้อไม่รู้เรื่องอะไรนะไม่ใช่. ทําทุกอย่างที่มันทําได้เพื่อประโยชน์. ประโยชน์ของข้าราชการประโยชน์ของศาสนาแล้วขณะที่หลวงตาเนี่ยเป็นผู้ประพากษาหลวงตาก็สอนการปฏิบัติธรรมมา20ปี. มีเว็บไซต์อีซีเดอะมอลล์ดอทคอมเว็บไซต์ปัจจุบันเราทําอ่ะดอมมะนาวเน. 2เว็บไซต์. มีลูกสิลูกหาทั่วโลกมา20ปีประมาณเกือบ20ปี. สอนมาตั้งแต่นั่นแหละสอนในผู้ประสานทั้งหมดเนี่ย. เสร็จเรามาถึงเวลาเนี่ยลูกตาก็สละทุกอย่างเลย. เพราะอะไรไม่ฉลาดตอนนี้เดี๋ยวก็ต้องหายใจไม่ออกก็ต้องไปสละตอนนั้นแหละ. ทําไมตลาดตอนนี้อาจจะตอนไหนใจไม่ออกก็ต้องสระแต่สระตอนนั้นเนี่ยไม่ได้แล้วมีประโยชน์มีแต่ความทุกข์. หลวงตามมีหมดทุกอย่างแล้วในสิ่งที่อยากอยากจะมี. แล้วสระมันหมด. มีความรู้ความสามารถ. มีเท่าไหร่ก็ใช้ไปสิ. ถ้าเสร็จแล้วถึงเวลาก็บ๊ายบายไม่เอาเงินออกมาแม้แต่สตางค์แดงเดียว. หันหลังให้มาเลย. แล้วมาผมพลาด3ผืนหันหลังให้เลย. ไม่เอาเลย. ข้างหลังเค้าก็จัดการเข้าไป. นั่นก็ชมรมผู้จัดทําสํานักงานศาลยุติธรรมก็มีเมื่อก่อนมีอธิบดีมีประธานเลยเค้าก็เค้าสอนเค้าต่อไป. คุณตาก็สละออกมา. เดี๋ยวเราก็ตายแล้วเหลืออะไรหลวงตาสร้างก็สร้างว่าวัดทั้งหมดตั้งหลายล้านแต่ละวัดอ่ะสร้างให้ตั้งหลายวัด. แล้วสมัยก่อนเนี่ยอยู่กับพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่ท่านมีญาณอยากรู้เนี่ยท่านก็พาหลวงตาไปตอนหลวงตาเป็นคู่กับเสาร์หัวหน้าศาลนะ. แล้วก็บอกว่าหัวหน้าเดี๋ยวจะพาไปดูโน่นแล้วก็พาไปดูวัดร้างมิตรเสาโดเดย์โดเดย์เนี่ยวัดที่เจ้าสร้างมา. มันร้างหมดแล้วนิ. พระเจ้าสร้างมานานมามากแล้วเจ้าสร้างมันขึ้นมาใหม่อ้าวสร้างเสร็จไปอีกนี่วัดนี้ก็คือวัดที่เจ้าสร้างขึ้นมา. ก็สร้างมันขึ้นมาซะมันล้างแล้วมันทรุดโทรมมากแล้วโอ้ย. เยอะแยะ. แม้แต่ไปเราเราไปประเทศเรายังรู้สึกว่าเราอะไอ้วัดใหญ่ใหญ่เรานี่เราก็พิสูจน์เราเป็นคนสร้าง. เราเกิดมาใน. แล้วจนกระทั่งเรามาบวชแล้วเราก็สร้างให้ตั้งหลายวัด. กดเงินเป็นล้านล้านนะเราไม่ได้จับเงินจับทองอะไร. แต่เรามีลูกศิษย์เยอะเราก็ทราบแปปเดียวสิแป๊ปเดียวเสร็จ. ไม่มีวัดเป็นของตัวเอง. เราเคยมีหมดเลยก็ราดเป็นครอบครัวตําแหน่งลาภยศสมบัติพัสถานเครื่องราชสันธพาลเราได้สูงสายสูงสุด. เราบัดนี้เราที่มันไม่ไม่ใช่ของเราหมดแล้ว. มันไม่มันเคยเป็นของของเราแต่บัดนี้ไม่ใช่ของของเราแล้ว. แล้วเราก็มาสร้างสมัยก่อนเราเคยสร้างวัดมามากมาย. บัดนี้มันก็ไม่ใช่ของเราแล้วแล้วปัจจุบันเราก็สร้างวัด. ให้ตั้งหลายวัดแต่วัดเหล่านั้นไม่ได้เป็นของของเราแล้วออกมาหมดแล้ว. ปัจจุบันนี้เราไม่มีความเป็นของตัวเอง. ไม่มี. เราไม่มีความเป็นของตัวเอง. เราแล้วแต่ว่าเค้านิมนต์เราไปเลยเค้านิมนต์ตรงไหนเป็นหรอกครับไปเราเห็นประโยชน์แก่ธรรมเราก็ไปแล้ว. มันอยู่ที่ว่าคุณมีความ3ารถคุณทําเลยอยากทําอะไรทําเลยทําให้เต็มที่ไม่ได้ว่าเชยเอ้ยปล่อยวางเฉยปล่อยวางซื่อบื้อเงี้ยโดนพ่อแม่ครูบาอาจารย์ด่า. โอ้ดักดานปล่อยวางซื่อบื้อแบบนี้มันโง่ดักดานแบบนี้มันกี่โมงกี่ชาติมาแล้วจะจะโง่ดักดานแบบนี้ไปกี่คนกี่ชาติ. เออมันต้องรู้ว่าเออมันมีความ3ารถแสดงความ3ารถได้เต็มกําลังความ3ารถเมื่อเราเราก็ปฏิบัติไปด้วยในขณะกําลังเป็นความสามารถเสร็จแล้วเราเราก็มีทําได้ทุกอย่างแต่เราไม่ยึดถือทุกอย่างเดียวเออแต่คุณยอดคน. เหมือนพุทธเจ้าอ่ะมีทุกอย่างเลยยิ่งกว่าเราอีกเรานึกถึงพุทธเจ้าเรามีเรามีขนาดี้เราว่าเรามีโน่นมีนี่นะไม่ใช่1/1ในร้อยล้านของพุทธเจ้าเป็นมหาจักรพรรดิ. มีทรัพย์สินเงินทองมีบริวารมีกล้าทราบมีทะสมอะไรมากมายมีภรรยามีลูกโอ้โหมากมายเรายังน้อยมากกว่าพระองค์เยอะ. แต่พระองค์อะมีเพื่อนไม่มี. เรายิงสละได้ไงเพราะว่าเรานึกมีพุทธเจ้าเป็นตัวอย่างพระองค์มีเพื่อนไม่มี. โลกเนี่ยมีขึ้นไปจนไม่มีที่สุด. แต่ทรัมป์เนี่ยคือสิ้นสุดคือความไม่มี. โลกเนี่ยมีขึ้นไปจนไม่มีที่สิ้นสุด. แต่ทําคือใจอะสิ้นสุดตรงความไม่มีคือสิ่งที่มีเนี่ยไม่ได้คิดว่ามันเป็นของเรา. เราจึงไม่ทุกข์กับสิ่งที่เรามี. เราไปดูมันหรอก. แล้วเราจากมันมาหันหลังมาเราไม่เราจะไปแกล้งแซวหลวงตาองค์หน่อยเมื่อก่อนดิฉันยังไม่ได้มองพระเพิ่งมรณภาพไปเห็นท่านนั่งเขียนพินัยกรรมแบ่งสมบัติไอ้ตรงนู้นตรงนี้ให้ให้ภรรยาท่านให้ลูกเราก็ไปแซวท่านว่าหลวงตาเขียนอะไรนะ. อูยแบ่งสมบัติ. ที่ดินมรดกแปลงนู้นแปลงนี้. จะขายที่แปลงนั้นแปลงนี้ยกแปลงนั้นให้ลูกคนนั้นคนนี้ยกอันนี้ให้ภรรยา. เราเลยแกล้งแซวท่านว่าเออผมตอนผมออกมาผมลืมเลยนี่ผมลืมแบ่งสมบัติเลยแกล้งแกล้งเสาตอนผมมาผมลืมแบกสมบัติเลยเดี๋ยวผมจะกลับมาแบ่งเลยยังแซวท่านเลย. ต้องดูที่ใจเรา. ทั้งโลกอยากทําอะไรก็ทําไปเหอะแต่ใจอย่ายึด. อาจารย์มายืนพูดไปเป็นกิเลสไม่มีความทุกข์อะไรเลย. อ๋อจะได้เข้าใจเป็นการปฏิบัติธรรม. จะทําอะไรก็ไม่รู้อะไรเป็นกิเลส. อะไรควรทําไม่ควรทํา. อย่าขยับตัวหน่อยก็แข็งเป็นมัมมี่. ทําไปเหอะอยากทําอะไรไปก็ได้อาจารย์อย่าไปยึดอย่างเดียวแล้ว. อย่าอย่าเบียดเบียนตนเองให้เป็นทุกข์เดือดร้อนอย่าเบียดเบียนคนอื่นให้เป็นทุกข์เดือดร้อนแค่นั้นแหนะอย่างไรเราก็ทําไปเลยแต่บางอย่างมันเป็นความรับผิดชอบเงี้ยค่ะยังไงล่ะอย่างเช่นว่าเวลาเขามามอบอะไรให้เราทําเงี้ยมันก็เหมือนกับเป็นความรับผิดชอบของเราเราก็จะต้องมีความอยากที่จะทําให้มันเนี่ยสิ้นสุดและดีอันเนี้ยมันถือว่าเป็นกิเลสไหมคะเราไม่ได้ยึดมันเป็นของเราเป็นกิเลสอะไรเลยล่ะ. ยึดมันไปไอ้เราจะเอามาเป็นของเราอ่ะสิเนี่ยพี่ไปกิเลสคือไม่ได้ยึดเป็นของเราแต่เราต้องการที่จะทํางานชิ้นนั้นให้สมบูรณ์ที่เป็นกิเลสอะไร. ไม่ได้ไปกิเลสอะไรเลยพระพุทธเจ้าพ่อแม่ครูบาอาจารย์ทําอะไรทําดีก่อน. แต่มันจะเป็นความทุกข์ระหว่างการทํามั้ยคะพระอาจารย์อย่างเช่นว่าเออเราตั้งใจที่จะทํามากและเราก็จะรู้สึกเหมือนกับว่า. พอเสร็จจากอันเนี่ยแทนที่เราจะรู้สึกมีความสุขใจโล่งเหมือนเวลาเราปฏิบัติธรรมอะไรอย่างเงี้ยอันนี้มันจะไม่ใช่พอทําเสร็จมันจะยังไม่โล่งแต่มันจะยังเหมือนกับถ้ารู้สึกก็คือจะรู้สึกครือคลอและยังมึนมึนอยู่เงี้ยค่ะเป็นอย่างงั้นอ่ะสังขารร่างกายก็เป็นอย่างงั้นอ่ะแต่ใจไม่ใจไม่เยอะแสดงว่าเรายังยึดไหมคะที่ใจเราไม่โล่งด้วยไงที่เรายึดโล่เขายึดแล้ว. แม้กระทั่งไปแล้ว. การยึดในใจมันโล่งน่ะคือยึดแล้ว. โล่งไม่โล่งไม่สนใจหรอกอันนั้นคือไม่ยึด. คือจะเกิดอะไรขึ้นก็ก็ปล่อยให้มันเกิดสําหรับตัวเราใช่มั้ยคะอย่างเช่นว่าเราทําเสร็จแล้วมันจะเป็นอะไรก็เป็นแต่เราตั้งใจทําให้ดีที่สุดแล้วนั่นคือแค่นั้นถูกต้องมั้ยแล้วแต่ร่างกายจิตใจเรานะเดี๋ยววอเตอร์แต่ภายนอกนะร่างกายจิตใจเราก็เหมือนกันแหนะเราทําให้มันดีดีที่สุดหาหมอดูแลสุขภาพมันให้ดีที่สุดก็แค่นั้นแหละ. แต่เราก็มายึดมัน. เพราะว่าเราก็มีความ3ารถหาเงินได้แค่นี้หาหมอได้ระดับนี้เราก็ถือว่าที่สุดของเราแล้วขาดที่สุดของคนอื่นไม่รู้นะแต่ที่สุดของเรา. แต่เราไม่ยึดมันแต่เราเนี่ยดูแลมัน. เหมือนรถเนี่ยเราจะต้องดูแลมันเลยนี่มันตัวเราแล้วทําไมต้องเป็นไม่ต้องดูแลล่ะรถเราซื้อมันล่ะเดี๋ยวพาไปเข้าอู่แล้วเดี๋ยวพาไปหาช่างดีดีซ่อมแล้วอ่ะเพื่ออะไรเราจะเอาไปใช้งาน. เนี่ยเราจะเอาไปใช้งานเนี่ยหมอก็ถวายรสคันนึงเนี่ยเนี่ยหมอหมอก๊อบหมอหวัดเนี่ยถวายพระคํายองที่เราจะเอาส่วนยองมานี่. ลํายองปรากฏว่ามันต้องไปเข้าอู่ไปเข้าศูนย์เนี่ยไปเข้าไป01ใช่ไหมแล้วน้องชายมันเข้าต่ออีกศูนย์นึง20และทําอย่างดีเลยแต่เออเดี๋ยวอาจารย์จะนั่งไม่สะดวกเอาเลยเลยเอา. โตโยต้าอะไรนะ. เป็นฝ่ายรุ่นใหม่ป้ายแดงมาเลยเออนั่งอย่างงี้สะดวกดีอย่างเงี้ยแต่ถ้าซ่องนะ. เพื่ออะไรคิดว่าเอาไปใช้งานโดยทางไกล. อย่างเงี้ย. เราไม่ใช่ว่าไม่ซ้อมนี่มันสุขภาพเราทําไมต้องไปซ้อมเราไม่ต้องซ่อมเราซ่อมดิซ่อมเพื่อใช้งานเพื่ออะไรใช้งานเพื่อเพื่อเราจะได้ปฏิบัติให้พ้นทุกข์ให้มนุษย์ที่ผ่านไปเราได้ช่วยเหลือคนอื่นนี่คืองานงานของเราที่ต้องทํา. ทําประโยชน์ตนประโยชน์ท่าน. ทําพาตัวให้พ้นทุกข์ไม่รู้นิพพานในปัจจุบันแล้วได้ช่วยเหลือคนอื่นได้เนี่ยเราต้องซ่อมสุขภาพเราเออไปทํางานไม่ได้เพื่อไปยึดหรอก. รถเรายังซ่อมเลยนับประสาอะไรบ้านเราอยู่เราก็ต้องซ่อมไม่ว่าปล่อยวาง. ปล่อยวางไม่ดูแลไม่อะไรปล่อยวางอย่างเงี้ยมีพระองค์นึงอ่ะ. ไอ้ลูกศิษย์หลวงพ่อชาสุภัทโทอ่ะ. หลวงพ่อชาสุวรรณโทพ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านเป็นพระอริยสงฆ์ฮะมีลูกศิษย์ลูกหาเยอะมีพระฝรั่งมาบวชกับท่านเยอะ. เป็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์ที่เป็นระยะสงฆ์พอดีฝนตกไอ้ลมพัดมาราคาพังไปราคาพังไปท่านก็ปล่อยวางไม่ซ่อมข้าวของเสียหายหมดอะกุฏิคุณเต๋อข้าวของเสียหายหมดเพราะตกแดดของท่านก็ขยับไปขยับมาขยับไปขยับมาไม่ยอมไม่ยอมซ่อม. หลวงพ่อชาเดินมาดูอ้าวดีหลังคาใครลอยมาแถวมาตกกลางมาตกบนทางมาเนี่ยหลังคาของใครเนี่ยของผมครับอ้าวแล้วมันไม่ซ่อมละปล่อยวาง. ปล่อยวาง. ปฏิบัติปล่อยวางแบบเนี่ย. ปล่อยปล่อยวางแบบสู้สู้กว่าในทุ่งนาไม่ได้ไอ้นั่นมันนอนแช่น้ําโคนทั้งวันมันมันปล่อยวางแบบนอนแบบปล่อยวางเออปล่อยวางเหมือนวัวเหมือนควาย. ไม่ใช่ปล่อยวางรถถามทุกอย่างแต่ใจไม่ยึดทําไมมันทุกข์เพราะเราจะไปยึดทําเป็นทุกข์มันไม่ได้ไปเลยไปแตะยึดเข้ามาทุกข์นะเว้ยทําทําทําอย่าไปยึดเนี่ย. เป็นทุกข์. นี่มันมันทุกข์แล้วมันเสียบเข้ามาในหัวใจเนี่ยมันหนักหนักแล้วมันเสียวแป๊บแพงเข้ามาเลยเฮ้ยมันจะเอาไปไม่ได้หาเรื่องหาเรื่องหาเรื่องหาเรื่องทุกข์ไปหาเรื่องทุกข์เว้ยไม่เอาไม่เอาไม่เอาไม่เอาเอาใหม่ไม่ใหม่อะไรอย่างเงี้ย. บางทีเนี่ยพอจะไปพูดเข้าแปปออกมาในหัวใจเลยเฮ้ยไม่พูดดีกว่าอะไรเงี้ยบางทีเรา. สร้างวัดวาอารามให้ให้ตามวัดต่างต่างเนี่ยเอาช่างมาซ่อมเราบอกไว้ทําแบบนี้นะแบบเนี่ยอันนี้ช่างเค้าก็ไอ้ดูว่าเราไม่มีไม่มีความรู้ทางด้านช่างเค้าก็เชื่อเราแต่เราน่ะมันมีความรู้สึกว่ามันต้องทําแบบเนี้ย. อ่อพอทําไปเสร็จ. ไม่ได้อย่างที่เรานั่นเขาก็ทําอย่างของเขาพอเรามาดูแล้วมันไม่ได้ให้คนอื่นมาดูมันก็ไม่ได้แบบเนี้ยต้องซ่อมรื้อใหม่. อ๋อช่างใหม่มาทํา. ตอนแรกเอาของหุ้น. ของขึ้นของขึ้นแหมมันต้องเสียเงิน2รอบไง. เสียเงิน2รอบของขึ้นปี๊ดแตกของขึ้นเสียหัวใจเลยปี๊ดขึ้นมาอีกโอ้โหไม่ได้ไม่ได้ไม่ได้เว้ยเดี๋ยวไม่ได้หัวใจวายตาย. เดี๋ยวหัวใจวายตายไม่เอาเจ็บหัวใจมากเลยไม่เอาดีกว่าเว้ย. อ้าวเออแล้วไปเริ่มไปแล้วไป. แล้วแบบเนี่ยไปเดินหาช่างใหม่มาหรือกระบอกมันไปไม่ได้แก้ใหม่แก้ใหม่ไปเอาช่างมาไปเอาชังแบบนี้อันเนี้ยคนที่ฝีมือไม่ถึงก็เอามาใหม่เสียงก็รอบ2ก็แล้วไปเราก็เลยถือหลักว่าเออเสียเงินได้แต่จะเสียจิตไม่ไหวไว้ปวดหัวใจ. เสียเงินได้แต่อย่าเสียจิตเสียเงินได้แต่อย่าปวดหัวไม่เอาไม่เอาไม่เอาเสียเงินได้เสียไปเงินพอหาได้แต่ปวดหัวปวดจิตนี่อื้อหือทรมานสายตาหัดไม่เอาไม่เอาไม่เอาเราก็คือเราก็คิดหลังเราง่ายๆแบบเนี่ย. เออแล้วก็อยู่ได้สบายดีไปทะเลาะเขานะูดหัว. มามากมาเลยปวดหัวใจด้วยเวลาไปท้อเค้าก็. ทะเลาะกับคนอื่นนะบางทีมันไม่น่าเป็นไงผมชอบคิดแค่นี้นะ. อุ้ยแม่อุ้ยไม่น่าเงี้ยโอ้โหปวดหัวใจจี๊ดเลยไม่น่าคิดเลยนะคือมึงไปทะเลาะเค้าซะแล้วเนี่ยอื้อหือหัวใจมันปวดมากเลยไม่น่าเลยนะเนี่ยมันมาทําร้ายหัวใจตนเองอะบีบคั้นหัวใจตนเองมันไม่น่าเลยนะเนี่ยมันไม่น่าจะทําร้ายหัวใจตนเองเลยให้บอบช้ําเลยเนี่ย. เราก็เลยถือหลักว่าเฮ้ยยังไงรักษาใจตนเองดีกว่าวะ. เออมันเสียอะไรก็มันจะพอจะเสียได้พอหาได้เงินทองอะไรก็. ยอมยอมเงินยอมเสียเสียเงินเสียทองดีกว่าเสียใจ. เสียเงินเสียทองดีกว่าเสียใจเสียจิต. เข้าใจป่ะ. คนเราทุกคนในโลกเนี้ย. ส่วนใหญ่เนี่ยเค้ายอมเสียจิตเสียใจมากกว่าที่จะเสียอย่างอื่น. แต่ละ. เราเนี่ยคิดตรงกันข้าม. เราเนี่ยไม่ยอมให้เสียจิตเสียใจเรารักษาใจของเราไว้แต่อย่างอื่นเสียไปเราหาได้. เพราะอะไรล่ะก็เราอาจารย์อยู่กับเราตลอดไปเป็นอย่างเป็นอมตะ. แต่อย่างอื่นมันอยู่กับเราแค่ชาติเนี้ย. แต่เรากลับเอาใจเราเนี่ยเอาจิตใจเราเนี่ยไปรักษาอย่างอื่นแล้วมาเอามาเผาใจเราบีบคั้นจิตใจของเราให้ชอกช้ํา. แต่เวลาไอ้สิ่งที่เราเอาใจเราไม่รักษาเนี่ยมันอยู่กับเราแค่ชาติเดียวบางทีไม่ถึงชาตินะมันก็จากกันไปละหย่ากันไปหนีขึ้นออกไปเดินกลับไปไม่กลับมาเลยบางทีเราเดินไป. โยมที่เคยมาใส่บาตรหายไปไหนล่ะเค้าหนีหนูไปแล้วอ้าวไปทะเลาะกันเหรอไม่ทะเลาะเลยอยู่อยู่ก็ออกจากบ้านไปไม่บอกไม่เก่าเลยแล้วเป็นไงนี่เดือนนึงแล้วไม่กลับมาหนูหนูจะมีชีวิตอยู่ยังไงเลยนี่สินก็เยอะเลยรอห่มร้องไห้ใช่มั้ยเนี่ยเราว่าเนี่ยหลงรักเค้ามากเลยแล. แล้วก็เอาใจอะไปยึดเค้าหมดเลยอะเอาไปดูแลรักษาเค้าหมดแต่ไม่ดูแลรักษาใจผลท้ายพอเค้าจากไปไม่บอกกล่าวแม้แต่คําเดียว. ใช่มั้ยแล้วก็อาจารย์เดก็ชอกช้ํา. อยู่ด้วยความชอกช้ําจนเวลาผ่านไปตั้งเดือน2เดือนแล้วเราก็ไปก็ยังร้องห่มร้องให้หนูจะทํายังไงชอกช้ํามากเลยไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ยังไงอะไรอย่างเงี้ย. แต่สิ่งเหล่านั้นน่ะเค้าอยู่กับเราไม่ถึงไม่ถึงแค่ชาติเดียวนั่นแหละแป๊บเดียวก็ไปกับเราแล้วหนีจากเราไปละแต่ใจของเราสิ. มันอยู่กับเรามันเป็นเราเลยเหมือนกับคล้ายคล้ายกับมันเป็นเราเลยตลอดไปอะแต่เราเนี่ยไม่ดูแลเรา. แต่เราเนี่ยไปดูแลคนอื่นแล้วสุดท้ายเนี่ยคนอื่นก็หนีไปเสียหายไปย่อยยับไปแต่ตายไปเนี่ยทุกอย่างมันไปไม่ได้ร่างกายเราเนี่ยก็เอาไปไม่ได้นะ. แล้วก็ไอ้จีนที่ปรุงแต่งความรู้สึกนึกคิดอารมณ์เนี่ยที่เราไปดูแลรักษามันยังดีอยากได้จิตดีอยากได้จิตที่โปรดโล่งเบาสบายแต่มันอยู่กับเราไม่นานหรอกไอ้จิตที่โป่งโล่งเบาสบายเราไปไม่ได้. เราตายแล้วก็เหมือนท่อนไม้. แต่ใจเราสิหรือวิญญาณเนี่ยวิญญาณดั้งเดิมแท้แท้เนี่ยใจหรือวิญญาณดั้งเดิมแท้แท้เนี่ยอันเนี้ย. มันไม่เคยเกิดไม่เคยดับไม่เคยแตกไม่เคยทําลายแต่มันเปลี่ยนร่างไปเรื่อยเปลี่ยนร่างไปเรื่อยแต่มันไปด้วยความชอกช้ําหรือเปล่าอะ. เรากลับไม่ดูแลมาเลย. เรากลับเอามันเนี่ยไปรักษาอย่างอื่นที่ที่ต้องพลัดพรากไปต้องทิ้งไปแล้วต้องจบไปแต่มันเนี่ยไม่เคยเกิดไม่เคยตายไม่เคยแตกมันเปลี่ยนร่างไปเรื่อยเปลี่ยนร่างไปเรื่อย. แล้วมันไม่เคยตายนะไม่มีใครเอาไม่มีอาวุธใดใดในโลกมันทําร้ายมันได้ด้วยแม้แต่นิพพานยังฆ่ามันไม่ตายเลยนิพพานฆ่าได้แต่กิเลส. ข้าได้แต่จิตที่พาไปเป็นบ้านตายเกิดเนี่ยภพชาติต่างต่างแต่จิตเดิมแท้แท้ของมันเนี่ยนิพพานยังฆ่าไม่ตายเลยเพราะอะไรมันกลายไปเป็นความบริสุทธิ์อย่างเดียวกับธรรมชาติ. ฆ่ามันไม่ได้แต่ฆ่ากิเลสค่าวิชาได้แต่ค่าตัวมันไม่ได้คือจิตเดิมแท้ไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างมันหายตัวไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ. ไม่มีอะไรข้ามมาได้ในโลกนี้แม้แต่นิพพาน. ทําไมเราไม่ดูแลมันอะแต่เรามันเนี่ยไปดูแลอย่างอื่นจนชอกช้ําชอกช้ําระกําใจเสร็จแล้วตายไปสิ่งเหล่านั้นเค้าก็ทีเนี่ยเดินหนีจากบ้านไปโดยที่ไม่ได้พูดถึงแม้แต่คําเลย. แต่รักเขาลุ่มหลงเขามากเลยดูแลเขามากจนสุดท้ายแต่ไม่ดูแลใจตนเองอย่างเดียวซึ่งสิ่งเหล่านั้นน่ะมันอยู่กับเราชั่วคราวแต่เราไปเอาอย่างอื่นอะมาเผาใจเราให้เป็นทุกข์เผาจนไหม้เกรียมชอกช้ําแล้วก็ตายไปกับความที่ถูกเผาไฟเผาจนไหม้เกรียมชอกช้ําแต่อย่างอื่นเอาไปไม่ได้หมดเลยแต่อันนั้นน่ะไปกับเราคือมันเป็นเราเลยแทบจะเป็นเราเลยแต่ไม่ได้เป็นเราที่เป็นตัวเป็นตน. ว่าไอ้ร่างกายเราที่กับจิตใจที่เป็นตัวเป็นตัวที่พูดได้คุยกันได้คิดเรื่องก็ปรุงแต่งได้มีอารมณ์ได้ไอนี่มันดับหมด. แต่ไอเราที่มันไม่มีตัวตนน่ะมันไม่เคยดับเลย. แต่เราไม่ได้ดูแลมันเลย. มันคุ้มมั้ยล่ะเราลองคิดดูสิ. เราถูกมันเผาไหม้เอาไปยึดอย่างอื่นเอาเผาไหม้ใจเราเอาราคาโทสะโมหะความโลภความรักความชังความโกรธความหลงก็เผาใจเราจนไหม้ไปหมดเลย. แล้วก็ไปด้วยความชอกช้ําระกําใจ. พาไปตกนรก. ไปเป็นเป็ดสัตว์เดรัจฉานเป็นอสูรกายสัตว์นรกชอกช้ําพบแล้วพบเล่ามันคุ้มค่ากันมั้ยเราลองคิดดูซิ. เรารักษาใจเรา. เราไม่เอา. ได้เราไปรักษาอย่างอื่น. เราเลยปล่อยวางหมด. เรามีสมบัติมาตรฐานตําแหน่งลาภยศสมบัติมาตรฐานเครื่องราชพายเราได้สูงสุดเลย. ครอบครัวเรามีฐานะมั่นคงและลูกชายเราไปบวชวัดป่าเป็นพระป่าไปและลูกสาวเราก็แต่งงานมีครอบครัวมีฐานะไปเราก็หมดแล้ว. ไม่มีหลายสมบัติเขาทันแล้วก็ทิ้งไม่อยากได้มันทอดทิ้ง. ร่างกายจิตใจเราก็เราก็แก่จนถึงบัดนี้แล้วเดี๋ยวเมื่อเช้ามันก็ต้องดับไปความรู้สึกนึกคิดอารมณ์มันก็ดับไปเหมือนท่อนไม้. อย่างอื่นเรายังไม่เยอะใหญ่เลยสิ่งเนี้ยเราก็ดูแลมันแค่ซ่อมแซมมันไปแต่เอาหมอก็ซ่อมแซมมันไปเพียงแค่เอาไปใช้งานได้. แต่เราไม่ได้ยึดมาหรอกสักวันนึงมันมันก็ต้องดับ. แน่นอนต้องดับทุกคน. ต้องทอดทิ้งเหมือนทุกคน. เราแต่เราดูแลใจเราเราจะบอกว่าเราไปของขึ้นกับใครปี๊ดนึงนะ. โหมันมันปวดหัวปวดหัวใจอะปวดหัวปวดหัวใจอะไรเราก็โหนี่มันคุ้มกว่ามั้ยเนี่ยคุ้มกันมั้ย. อันนี้มันคุ้มเล่นอันเนี่ยมันก็เป็นบทเรียนสอนเราอยู่เรื่อยเรื่อยเรื่อยเรื่อยว่ะมันไม่คุ้มกันเลยนะที่เรามานั่งปวดหัวใจอยู่หลายวันไม่คุ้มจริงจริง. ไม่คุ้มเลยจริงจริง. อย่างอื่นยอมเสียดีกว่าวะยอมเสียเงินยอมเสียของยอมเสียอะไรดีกว่าไม่เอาไม่เอาพ่อแม่ตายพี่ก็พยายามจะกันสมบัติอะไรให้อย่าอย่าอย่าอย่าอย่าไปยุ่งกับเราเลยเอาไปใครอยากไปไหนไปเลยอย่าเอาไปยุ่งกับเราเลยเมื่อกี้อย่าเอาไปเกี่ยวข้องอย่าเอาชื่อเราไปยุ่งเลยใครจะแบ่งอะไรก็แบ่งกันไปเลยอย่ามาเกี่ยวข้องกับเราเด็ดขาดเลย. เราเราสนใจเราอย่างเดียว. ขนทุกข์เป็นพอใครจะเป็นยังไง. สิ่งใดจะเป็นไปยังไงใจเรานี่ความเป็น. ใครเป็นยังไงใครเป็นยังไงเราใจเรานี่ผ่อนนิพพานเป็นพอไม่ใช่ว่ามีคติของเราอย่างเงี้ยใครจะเป็นยังไงถึงเราเป็นยังไงนิพพานเป็นพอเราจะไม่ช่วยเหลืออะไรนะเราทําทุกอย่างนะไปดูตัวเองในสํานักงานศาลยุติธรรมเนี่ยรู้จักเรานั่นแหละ. เราทําโครงการอะไรนู่นโครงการนี้มากมายเราเป็นประธานโครงการนู้นโครงการนี้. ตั้งหลายโครงการ. เยอะแยะไปหมดเลย. ที่เราทําไว้อ่ะ. แล้วก็สลามออกมา. มันอยู่ที่ว่าท่านยึดหรือเปล่าอะ. ถ้าท่านยึดทรัพย์ทุกข์จนตายเนี่ยตายแล้วไม่พ้นทุกข์นะตายแล้วก็ยึดแล้วก็อย่าไปไอ้ความยึดนั้นเนี่ยเป็นเป็นทุกข์ต่อให้ทุกข์ยากลําบากเป็นผีกระเด็นออกมานอกตายแล้วเป็นผีกระเด็นออกมานอกในงานนอกตัวเป็นงานศพแต่ในงานศพมานั่งร้องไห้งานศพของตัวเองอะมานั่งร้องไห้อยู่นั่นแหละไม่ใช่ว่าคนเรานึกว่าเออเราฆ่าตัวตายไปได้กินยาตายไปมันจะได้หมดทุกข์ที่ไหนได้โอ้ยพวกนี้เป็นรายงานศพมันมานั่งร้องไห้อยู่อ่ะทุกข์หนักยิ่งกว่าเป็นมนุษย์อีกพอเป็นมนุษย์ร้องไห้ยังมีมนุษย์ปลอบยัง. เดินไปช้อปปิ้งได้เดินไปคุยกับใครได้. มันเป็นผีนั่นน่ะโอ้โหอยู่ตัวคนเดียวในโลกทุกข์มากเลยทุกข์ทุกข์ทุกข์ไปงานศพน่ะมีแต่ความทุกข์มีแต่ความทุกข์ประเด็นออกมานั่งร้องไห้เพราะมันยึดมากนะมันเลยหายตัวไปไม่ได้ก็มันไม่ยึดมันหายตัวได้เลย. ผมมายึดปุ๊บมันหายตัวไม่ได้เพราะไอ้ความยึดนั่นแหละ. แล้วก็ทุกทุกทุกเฮ้ยเจ้ามานั่งร้องไห้แบบเนี่ยเวลาเค้าไม่มีใครเห็นเจ้าเนี่ยเจ้าไปหิวโหยลําบากนี่เค้าไปอยู่ยังไงเนี่ย. เวลาเค้าคนเผาเจ้าเนี่ยเค้ากลับไปหมดแล้วเค้าจะอยู่ยังไงวะเนี่ย. ก็ไม่ทุกข์แย่เลยมานั่งร้องไห้อยู่เนี่ย. อยู่นั่นแหละ. กว่าครอบครัวผมด้วยอาจารย์ฝากครอบครัวหนูด้วยร้องห่มร้องไห้เหรอฟูมฟายแต่ละคน. พระเจ้าจะอยู่ยังไงวะเราสอนเจ้าตั้งแต่ต้องเป็นคารวะตั้งแต่เจ้าเนี่ยยังไม่ตาย. ก็ไม่เชื่อฟังเลยมีแต่ยึดกับยึดอย่างเดียวแล้วนี่ตายเจ้าตายไปด้วยความทุกข์มากเลยแล้วตายแล้วเจ้าอย่ามานั่งทุกข์ร้องไห้ร้องไห้อีกแล้วตอนเป็นคนยังสอนไม่รู้เรื่องแล้วตอนเป็นผีมันจะสอนรู้เรื่องแล้วเนี่ย. โอ้ยข่าวแม่น่ะเผาเองหรอวะ. โน่นน่ะร่างกายเองอ่ะอยู่บนเมรุเนี่ยข้ากําลังจะเอาดอกไม้จันทร์ขึ้นไปเผา. แต่ข้าก็ไม่ฟันเผามันก็ต้องมีมีคนเค้าเผาเสร็จแล้วเค้าก็เน่าไปร่างกายก็เน่าไปมีการเผา. ได้ข้าเนี่ยน่าจะเผาความทุกข์ในใจของพระเจ้าให้หมดไป. อันนี้มีประโยชน์กว่า. เจ้าจะได้หายตัวไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติที่ไม่มีใครหาตัวเจ้าเจอแล้วเป็นยังไงเดี๋ยวเค้าก็เอา3ง่ามมาแล้ว2ตนลากไป. ลุงพอเตี่ยวสีแดงมีเขามีนี่ขาเขียนหัวสีแดงมาแล้วตัวดํามะเมี่ยมมาแล้วเอางามาแทงแล. ลาบไปปุเลงปุเลงอีกตนก็อันนี้เราก็ยังไอ้พวกต้นไม่ยอมไปหรอกเราก็สู้สุดชีวิตแต่ไปสู้ยังไงก็ได้เค้าก็มี3ง่ามมาแทงเอาไป. แล้วอีกคนนึงอีกตนนึงเค้าก็ฉุดกระชากลากไปโอ้ยชุดกระชากลากไปต่อหน้าต่อตาเรา. แล้วก็ทุกรายนะไม่ใช่ว่าเป็นศาสนาที่อย่างเดียวเราไปงานอื่นก็เห็น. โอ๊ยมันก็เป็นแถวเป็นแนวอ่ะถ้ายังยึดอยู่ไม่มีมันต้องทุกข์ยากลําบาก. แสนสาหัสนั่นแหละ. ความยึดเนี่ยมันทุกข์จริงจริงทุบทุกข์ตายแล้วยังทุกข์อีกไม่ใช่ป่ะทุบจนตายนะ. ตายแล้วยังมาทุกอีกอะโอ้โหแล้วก็แล้วก็ลากเข้าไปอีกปุเลงปุเลงตอนหน้าต่อตาเนี่ยเดี๋ยวอย่าเพิ่งลากเข้าไปขอแผ่เมตตาให้โอ้ยแผ่ก็ไม่ค่อยเข้าเราเห็นมาแล้วในโลกของความทุกข์เนี่ยแสนสาหัสจริงจริง. เบื้องหลังของความตายเราก็เห็นมาเยอะแยะแล้ว. แล้วไม่แกล้งพูดเลยเนี่ยพญายมบาลเองอ่ะแม้แต่ไม่ใช่นี้รับนายนิรยบาลที่นู่นพาเตี่ยวพญายมบาลเองเราเคยเจอตั้งหลายครั้ง. เพราะฉะนั้นเราเห็นละ. เรื่องเหล่าเนี้ยเราได้พบได้พบได้ประสบที่เห็นมากกว่าตัวเราเองเราไม่ต้องไปเชื่อใครไปฝากกันเลยโอ้โห้. บางทีเราช่วยรักษาเค้าด้วยอํานาจบางอย่างคนที่เคยมันเกื้อกูลกันมาอะไรเราก็ช่วยเค้าเต็มที่โหภายใต้นายนิรยบาลมาเอาทีไรเอาไปไม่ได้ทีพญายมบาลมาเลยอ้าวถ้ามาเมื่อไหร่เนี่ยเต็มยศมานั่งอยู่ข้างข้าง. แล้วท่านก็บอกกับเราว่า. ท่านจะช่วยเค้าไปไหนเนี่ยสะพานมันขาดแล้วไม่มีสภามันหัวขาดแล้ว. แล้วท่านจะช่วยก็เดินไปไหน. เราก็บอกว่าอ้าวเรายังมีแรงช่วยเราก็ช่วย. แล้วก็บอกว่าแล้วเค้าจะช่วยเค้าไปไหนอะในเมื่อสภามันหัวมันขาด. เราก็บอกเค้าจะไม่ตายเราก็ช่วยอะไรอย่างเงี้ย. ช่วยเจ้าหน้าที่ช่วยต้องไปช่วยเอาไปได้เอา. ผมไม่สบายมันหัวขาดมันไม่มีที่เดินจนชั่วก็ไปไหน. โอ้ยหมอเก่งเก่งเลย. เพราะผ่าตัดเรียบร้อยแล้วหายแล้วด้วยออกมาจากห้องผ่าตัดมาพักอยู่มาพักแล้ว. หมอเหนื่อยมากเลยพอเคสนี้มันเคสยุ่งยากลําบากหมอก็ไปพัก. อยู่ตรงนี้ความดันตกอย่างรวดเร็ว. เอาไปคืนตายไปเลย. เค้าบ้าไปจนได้พอเค้ามายืนรอ. คนมันไม่เห็นไม่รู้ไม่เห็นมันเลยไม่รู้. มันเลยไม่รู้ว่าเบื้องหลังมันเป็นยังไง. มันแสนสาหัสจริงจริงแหละ. อ้าวสงสัยอะไรอะว่ามาสิ. มีอะไรยังคว้าใจเอาสงสัยอะไรครับเอาถามมา. คือสงสัยก็คืออิจิที่อาจารย์บอกว่าไม่นิพพานก็เอาไปไม่ได้อะไรแบบเนี้ยที่มันเป็นนิพพานข้ามมันไม่ได้เอออะไรเนี่ยคือมันเดิมแท้ไม่ได้มันมันไม่มีตัวตนหายไปคือจริงจริงเป็นเพราะมันไม่มีตัวตนรึเปล่าคะเราก็เลยไม่ไม่รู้สึกว่ามันมีอยู่กับเราอ้าวตอนเรารู้สึกมีก็แสดงว่ามันเป็นอาการมัน. อ๋อคือจริงจริงมันมันก็ไม่มีอะไรเออแต่มันไม่มีอะไรแต่มันมีอยู่เราจะรับรู้ได้มั้ยคะถึงอาการที่มันไม่มีอะไรเนี่ย. อยู่เฉยเฉยด้วยแล้วก็เราเห็นอยู่แล้วไม่มีอะไรไอ้ไอ้ก่อนจะคิดเนี่ย. ก่อนที่จะคิดขึ้นมาก่อนจะมีอารมณ์ขึ้นมามีอารมณ์ไหม. ก่อนจะคิดก่อนจะคิดอย่างนี้ขึ้นมาก่อนจะมีอารมณ์อย่างนี้ขึ้นมาเนี่ยมีไหมกว่าจะโมโหมีโมโหไหม. แล้วตอนที่ยังไม่โมโหอารมณ์โมโหอยู่ไหนอ่ะ. มันเกิดมาจากไหนอะ. ก่อนเกิดอารมณ์โมโหขึ้นมามันเกิดมาจากไหนแล้วแล้วมันดับมันดับหายไปไหน. แล้วอยู่ๆมันก็มีโผล่เข้าไปอีกแล้วเวลามันดับมันดับหายไปไหนอะ. ท่านดูให้ดีดิว่าอ้าวเอ้ยไอความมีมีอาการมีอยู่เว้ย. แต่อัยการเนี่ยมันเกิดดับมาจากความไม่มีอะไรแล้วมันก็ตับหายดับกลับไปสู่ความไม่มีอะไร. แล้วถ้าดูอะไม่ต้องเอาไม่ต้องออกอาการก็ได้ตัวเราเนี่ยเอา. ท่านว่าตัวท่านเนี่ยเป็นตัวแบบเนี้ยอย่าเป็นอมตะร้อยเหาะท้องฟ้ามาถือไมค์พูดกับเรางี้เลยไหม. พอโผล่มาในโลกนี้ตัวโตโตขนาดนี้เลยมั้ย. อะเอานิลาดูสิดิ๊เอาง่ายง่ายเนี่ยเอา. ตอนที่ก่อนที่จะทําท่านจะมามาเกิดในโลกเนี้ย. ในโลกเนี้ยมันมีมันมีตัวท่านเป็นตัวโตโตแบบนี้เลยถือไมค์มาเลยรึว่ายังไงก็มันก็ต้องมีที่มาอะค่ะยังไงอะก็ต้องมาเกิดในท้องพ่อท้องแม่ไอ้ท้องแม่แล้วไอ้ท้องแม่ตอนแรกมีมั้ยล่ะท้องแม่ตอนแรกมันก็ตอนแรกมีตัวเรามั้ยมันก็ไม่มีเออก็นี่ไงก็ไม่มีไง. แล้วไอไม่มีอะแล้วทําไมมันมีขึ้นมาได้มันก็เลยกลายเป็นจากมันจากมีมันก็มาจากความไม่มี. เดิมมันก็ไม่มีในท้องแม่แล้วก็มีตัวเราในท้องแม่แล้วเสร็จแล้วถ้าเราตายไปเราคลอดแต่ท้องแม่ในท้องแม่ก็ไม่มีตัวเราเรายังไม่งั้นตายเลยคลอดออกมาในท้องแม่ไม่มีตัวเราแล้ว. เดิมเราไม่อยู่ในโลกนี้ไม่มีตัวเราแต่เราก็เราตายเสร็จก็เลยไปเผาตัวเราเนี่ยมี. ความรู้สึกนึกคิดอารมณ์อ่ะ. ก่อนมีอารมณ์ก่อนพลิกขึ้นมาเนี่ยก็ไม่มีเสร็จแล้วเราก็คิดขึ้นมามีอารมณ์ขึ้นมา. แล้วเราโห. ตอนนี้ฉันรักเธอมากเลยฉันโกรธฉันเกลียดเธอมากฉันรักเธอมาก3ีมานอนใกล้ใกล้เธอต้องอยู่ใกล้ใกล้ฉันจะไปไหนเลยฉันรักเธอมากกว่าไม่แน่นแน่นกอดไว้แต่ตอนหลับสนิทเนี่ย. ในใจมีสามีมีตัวเรามั้ยมีสามีของเรามั้ย. ตอนหลับเนี่ยมันอันคอนโทรลเลยค่ะอ้าวก็เนี่ยมันมีไหมเล่าไม่รู้มันจะไปพอหลับหลับสนิทตอนหลับสนิทสิไอ้ไอ้อันคอนโทรลนี่มันรถไฟไหนมันฟุ้งซ่าน. ตอนเราหลับสนิทมีมั้ย. 3ีตัวเรา3ีของเรามีไว้ในใจเราอะ. คือตอนนั้นเนี่ยต้องเรียกว่าหมดสติเลยค่ะคือไม่รู้เลยว่ามีหรือไม่มีเอางี้ก็ได้เอาคนเป็นเฟรนด์นี่ก็ได้มานั่งฟังคําเราทุกข์มากเลยกับสามีบางคนก็ทุกข์กับภรรยาบางคนก็ทุกข์กับลูกมานั่งร้องห่มร้องไห้. บอกว่ามันทุกข์ในใจมันทุกข์ทุกข์กับสามีทุกกับสามีโอ้3ีมันอยู่ในใจหรอ. ตัว2มีเบ้อเร่อเบ้อลามันก็อยู่ในใจได้ไงอ่ะ. นี่คนนี้ทุกข์กับภรรยาตัวภรรยาเบ้อเร่อเบ้อลาภมันก็มาอยู่ในใจได้ไงอ่ะทําไมใจมันเอา3ีมาทุกข์ในใจเอาภรรยามาทุกข์ในใจคนนี้ทุกข์กะลูกตัวลูกเบ้อเล่อฟ้าแต่มาอยู่ในใจได้ไง. เอาหมอหมอมีตั้งหลายคนตอนนั้นเราไปสอนที่โรงพยาบาลสมเด็จพระศรีราชาหมอคนนี้ก็ทุกข์กับเอา3ีเข้ามาไว้ในใจหมอช่วยเอาไปผ่า3ีเค้าออกจากใจหน่อยเค้าจะได้กลับมานั่งฟังธรรมได้คนนี้เค้าก็เอาภรรยาเค้ามาไว้ในใจหมอเอาไปผ่าเอาภรรยาเค้าเอาแต่ใจคนนี้ก็ทุกข์กะลูกหมอเอานี่ผ่าไปไปผ่าลูกก็เอาแต่ใจ. แล้วก็. ทุกข์กับอาการของใจเค้าเอาหมอไปผ่าเอาใจออกไปไหนเค้าจะได้หายทุกข์. แล้วพอผ่านได้ไหม. พอพูดความจริงเริ่มจะมีเหรออาจารย์. มันไม่มีเสริมผ่าก็ไม่เจอดิ. ก็มันไม่มีอะสิ. มันถึงไม่มันถึงพ้นทุกข์ได้ก็เพราะว่าผ่าเข้าจริงมันไม่มี. อันนี้เราทุกข์เราทุกข์กับความอะไรล่ะเออพี่ดูให้ดีดิ. ในใจมันไม่มีอะไรสักอย่าง. แล้วเราก็ทุกข์ก็จริงอ่ะเราทุกข์กับอะไร. แล้วก็แคร์ทุกข์แต่ความจําแล้วความคิดเราเท่านั้นแหละ. ทุกข์กับความจําแล้วความคิดเราเคยเห็นเพื่อนเราสมัยก่อนน่ะก็โดนฟุตบอลไอ้คนนึงเอาสตาร์ตเตะตอนฟุตบอลมันลอยกลางอากาศอีกคนก็โดนมองอีกคนนึงเอาสตาร์ทเตะโดนเข้าไปนี่เลยเข้ามาสลบกลางอากาศลงมาเนี่ยจําไม่ได้เลยว่าตัวเองเป็นใครจําไม่ได้ว่านี่เป็นใครเลย. ต่อมาพี่สาวเราเนี่ยเสรีในสมองแตก. แน่นิ่งไป3วันพอเพิ่งขึ้นมาจําตัวเองไม่ได้จําจําพี่จําน้องไม่ได้. มีถ้ามี3ีมีภรรยามีลูกมีหลานอะไรมามาอยู่ข้างข้างเตียงจําไม่ได้ว่ากูเป็นใคร. เค้าเป็นอะไรตายไปตอนนั้นไม่ร้องไห้เลย. เพราะเรายังจําไม่ได้ความจริงอยู่ต่อหน้ายังไม่ร้องไห้เลยอะเพราะอะไรมันจําก่อนไม่ได้ไง. เราทุกข์อยู่กับความช้ําและความจําอยู่ไหนมีแค่ในสมองเนี่ย. พอสมองได้รับการกระทบเถื่อนจําไม่ได้แล้วคุณเป็นใคร. พอเค้าเป็นอะไรตายมาชักนี่ชักงอตายต่อหน้าต่อตาไม่ร้องไห้เลยกูเป็นใคร. เพราะอะไรมันจําไม่ได้ไงเพราะงั้นพอตายเสร็จอะสมองก็เน่าไงความจําก็ไม่เหลือ. มันเป็นที่แค่ความจําในภพชาตินี้นั่นแหละ. ในปัจจุบันอะจําตนไม่เป็นอัลไซเมอร์เนี่ยแหละเพราะอัลไซเมอร์จําไม่ได้เลย. มีคนนะลูกศิษย์เราร้องไห้ร้องไห้อยู่นั่นแหละ. เพราะว่าเมื่อก่อนเนี่ยเป็นเป็นลูกเล็กคนเล็กเป็นที่รักผมของแม่มากเลย. หมูสามบินมาจากประเทศต่างประเทศมาดูแม่. ปรากฏว่าแม่จําลูกตัวเองไม่ได้แม่เป็นอัลไซเมอร์เห็นลูกตัวเองเป็นคนใช้. เสียใจร้องไห้อยู่นั่นแหละ. แม่จําลูกไม่ได้เพราะแม่เป็นอัลไซเมอร์แต่ลูกอ่ะหัวสมองมันไม่เป็นอัลไซเมอร์แม่ลูกยังจําแม่ได้ลูกเลยร้องไห้มากเลยแม่ลูกหยุดอ่ะนี่เรานี่แม่ของเราแต่แม่ไม่รู้สึกแล้วนี่คือลูกของเราแม่เลยไม่ทุกข์. เราทุกข์เพราะเรามีความรู้สึกว่ามีเราและมีตัวเราเราเลยเอาตัวเราเนี่ยไปยึดเนี่ยเป็นของของเราเพราะสมองเราเป็นอัลไซเมอร์เดี๋ยวนี้เราก็เถื่อนเราไม่ยึดใครเลยในโลกนี้. เราจําให้ได้อ๋อก็เป็นอะไรตายต่อหน้าเราไม่รู้เรื่องเลยไม่ทุกข์กับเค้าเลย. เราทุกข์อยู่กับความจําและความคิดเราหลงหลงกับความปรุงแต่ง. พิจารณาดูให้ดีเราต้องเข้าใจได้ธรรมะพุทธเจ้าไม่ได้เชื่อ. แต่ให้พิจารณาให้ดูให้ดีนี่คือความจริง. นี่คือความจริง. ลูกก็อยู่แท้แท้เนี่ยร้องไห้ลูกร้องไห้มามาหาเราเนี่ยสิอาจารย์. ผมจะทํายังไงดีแม่แม่เห็นหนูเป็นคนใช้เลย. ด่าว่าหนูทุกวันเลยหนูเห็นหนูเป็นคนใช้. แม่จําหนูไม่ได้แล้วหนูเป็นลูกคนเล็กที่แม่เคยรักมากเลยเนี่ย. ใช่มั้ยเค้าจําแต่ลูกจําแม่ได้แม่เลยลูกเป็นทุกข์มากเลย. แม่จําลูกไม่ได้แม่แม่มีทุกข์อะไรเลยเห็นลูกคนเล็กเนี่ยเป็นไรตายไปแม่ไม่ทุกข์เลย. พ่อแม่จําลูกไม่ได้แล้วแม่วันนี่เป็นคนใช้. เหมือนเห็นไหม. เราหลงอยู่กับอะไร. แล้วหลงอยู่กับความจําความคิดปรุงแต่งเสร็จแล้วไม่เหลืออะไรนะตายแต่ลําดับมันไม่เหลืออะไรหรอกแต่เนี่ยเรามันจํายึดไว้พอตายปุ๊บมันไอ้ไอ้การโป่งแสงไม่ดับเอาสิ. ไม่ความยืดน่ะมันไม่ดับมันเลยเหลือการโปร่งแสงที่ยึดไว้ต่อแล้วก็ทุกข์ร้องห่มร้องไห้อะมันจํามันยังจําได้เพราะยังไม่ไปเกิดในร่างใหม่พอเกิดในร่างใหม่สมองมันถูกเปลี่ยนไปปุ๊บมันก็. จําไม่ได้แล้วของเดิม. อันนี้ก็หมงสมองมันยังไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะว่ามันไปมันมีการโปร่งแสงที่รูปร่างเหมือนเดิมอะ. มันยังไม่ได้เกิดในร่างใหม่ที่เป็นกายหยาบ. มันก็เลยยังจําได้อยู่มันก็เลยมีความทุกข์เหมือนเดิมอยู่. แต่พอมันเกิดใหม่แล้วมันจําไม่ได้แล้ว. ความยึดกันน่ะมันยึดกันแค่นั้นแหนมชาติเดียว. โอ๊ยตายแล้วไม่มีใครยึดไม่มีใครหลอกเราก็เห็นอันนั้นเราดูไอ้ไอ้รายการนั้นเราจะเห็นเลย. ไอ้แม่แม่เค้าตายไป. แล้วแม่เค้าตายปุ๊บแล้วเกิดเกิดใหม่เร็วมันยังไม่ได้ผ่านกระบวนการล้างสมองเราก็ไม่ทราบ. มันเกิดใหม่จําได้หมดเลยแล้วเกิดใหม่ก็มันก็อยู่มันก็คงบ้านไม่ไกลกันมากอ่ะ. แต่กว่าจะเกิดใหม่เนี่ยมันก็. ตอนแรกแม่เค้าตายไป90กว่าลูกก็อายุมากมากแล้ว671810แล้ว. แต่ละคนอ่ะ. ที่มาออกรายการโทรทัศน์รูปทรง3คนน่ะก็มาออกรายการโทรทัศน์แล้วนั่งดู. ก็แม่ตัวเล็กอะตัวเล็กนิดเดียวเกิดใหม่อะไรตัวเล็กนิดเดียวไม่รู้หญิง. แม่มาชี้ได้หมดเลยอะ. บ้านเช่ากี่หลังกี่หลังกุญแจเก็บไว้ตรงไหนกุ้งไหนสมบัติอยู่ตรงไหนสมบัติอยู่ตรงไหนแม่มคิดได้หมดเลยนะเด็กอะ. ผมจําได้ของมันอ่ะ. วันนี้ลูกมันทั้งนั้นแหละไอ้เด็กตัวกระเปี้ยงอะ. ลูกอายุ671810ละ. แล้วคุณคิดดิวินัยดีนะ. ลูกอายุ6710ไม่มีใครเรียกแม่สักคํา. แต่ภพชาติที่แล้วภพชาติก่อนแล้วเนี่ยแทบจะเป็นจะตาย. สมบัติพัณฑสถานยึดไว้ท่านจะเป็นจะตาย. พอเกิดหน่อยเป็นเด็กเป็นเด็กจําได้ว่า. นี่ของกูหมดเลยเนี่ยบ้านเช่าหลังนี้ของกูของกูของกูของกูกุญแจหลังนี้เก็บไว้ตรงนี้ตรงนี้ตรงนี้ตรงนี้. สมบัติเอกสารอะไรเก็บไว้ตรงไหนบอกได้หมดเลย. นี่ของกูเท่านั้น. ลูกเป็นไงมั่งคืนให้มั้ยนี่แม่แม่เอาคืนไปเลยแม่แม่คืนไปเลยให้มั้ย. โอ๊ยมันก็เป็นของปลอมของหลอกลวงกันแค่พบชาติเดียว. แล้วถามทุกคนถามว่าเชื่อไหมว่าแม่เชื่อ. เชื่อนะว่าเป็นแม่แต่ไม่ได้เป็นแม่แล้ว. อ๋อคุณฟังแล้วยังไงบ้าง. เชื่อว่าเป็นแม่เชื่อแต่ไม่ได้เป็นแม่แล้ว. เชื่อมั้ยเป็นเมียเชื่อแต่ไม่ได้เป็นเมียแล้ว. มาสมมติมันเกิดใหม่มาปุ๊บ. มาหาผัว. รักเขามากเลยมาหาเมียรักเขามากเลยเกิดใหม่ปุ๊บเป็นเด็กรักเขามากเลยนี่เมียฉันนี่ผัวฉันนี่สมบัติของฉันนี่อะไรเนี่ย. หูยไม่เชื่ออะไรได้หมดเลยว่ะหูยใช่แน่แน่เลย. เชื่อมั้ยว่าเขาไปเป็นผัวเราอะเป็นเมียเราเชื่อมั้ย. เชื่อแต่เค้าไม่ได้เป็นผัวแล้วเค้าไม่ได้เป็นเมียแล้ว. เชื่อแต่เค้าไม่ได้เป็นผัวอีกแล้วเชื่อว่าเค้าเคยเป็นเมียแต่เค้าไม่ได้เป็นเมียอีกแล้ว. มีใครให้สมบัติบ้าง. มีใครให้ความรักบ้างอย่าว่าแต่ให้สมบัติเลยความรักยังไม่ได้ให้เลย. ความรักยังไม่ได้ให้เลย. ว่าอะไรมันมันจบไปหมดแล้ว. สมมุติอะสมมุติอะมันจบไปแล้วละครชีวิตฉากนึงมันจบไปแล้วเนี่ยมันเป็นมันเป็นละครชีวิตฉากใหม่แล้วมันเป็นคนใหม่แล้วแต่ยังหลงคนเก่าอยู่. เราเล่นละครชีวิตกันทุกวันเนี้ยแค่ฉากเดียวแล้วก็เปลี่ยนฉากไป. ใช่เชื่อว่าเขาเคยเป็น. เค้าเคยเป็นผัวเคยเป็นเมียนี่เคยเป็นพ่อแม่เคยเป็นลูกแต่ของจริงไม่ใช่. เชื่อว่าเคยเป็นแต่ปัจจุบันไม่ใช่. เห็นมั้ย. โอ้โหตอนเป็นอยู่ในชาตินั้นรักกันโอ้โหยกวนตีนกันดูดดื่มมากเลยลุ่มหลงมากเลยพอเสร็จแล้วเนี่ย. ผมมาหาไม่ใช่. เดี๋ยวนี้ไม่ใช่. เราอยู่กับอะไรอ่ะแล้วอยู่กับความหลอกลวง. พอไม่จริงมายา. เราเล่นละครชีวิตฉากนึงแล้วเราก็หลงกับตัวแสดงที่แท้จริง. หลงยึดถือจริงจริงจังจัง. ว่านี่คือตัวเราจริงจริงนี่คือของของเราจริงจริง. เราไม่เห็นว่านี่มันคือละครชีวิตฉากนึงแล้วที่สุดก็อวสาน. เปลี่ยนเรื่องมาเล่น. ไม่ไม่แล้วเนี่ยคุณเล่นละครข้ามฉากแล้ว. แล้วนี้เขารู้ว่าคุณน่ะเคยเป็นก็จริงแต่เขาไม่นับถือคุณแล้วเขาไม่รักคุณแล้วมันเยอะแยะไปแล้ว. ให้เร็วลึกตรงนี้สิ. เราจะได้เข้าใจว่าเราอยู่กับอะไรเราอยู่กับความหลงเราไม่ได้อยู่กับความจริงเลย. รักตัวเองให้มาก. รักตัวเองให้มาก. หาตัวเองให้พ้นทุกข์สิ้นยึดไปได้นั่นน่ะคือรักตัวเอง. รักตัวเองให้มาก.